InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Ouder en gezin > Schoonmoeder, de bom onder je relatie?

Schoonmoeder, de bom onder je relatie?

Schoonmoeder, de bom onder je relatie? Opdringerig, jaloers, verbitterd, kritisch, bemoeiziek of irritant... de ideale schoonmoeder lijkt een zeldzaamheid. De vele grappen over schoonmoeders laten zien hoe moeilijk de relatie met haar kan zijn. Wie als toekomstige schoonzoon of schoondochter door de keuringsmolen geweest is, is niet klaar. Want na het 'vonnis' houdt haar invloed niet op. En schoonmoeders zelf? Die willen het allerbeste voor hun kind, pas dan zijn ze in staat los te laten.

Goedkeuring of afkeuring?

Ouders bepalen voor een groot deel de leefwereld waarin het kind opgroeit, en dit bepaalt ook het soort relatie met hun kind. Lang nadat een kind uit huis is gegaan, kunnen ouders hun invloed laten gelden. Want ook al zijn ze niet letterlijk aanwezig, ze zijn de grote schaduwfactor achter je partner. Is je relatie nog in de begintijd, dan zal de macht van de schoonmoeder nog niet zo opvallen. Maar in het hoofd van je partner speelt haar visie onbewust mee in zijn of haar partnerkeus. Zo word je als partner steeds getoetst. Ben je wel geschikt, gedraag je je naar behoren, pas je in de familie, kan je partner met jou wel voor de dag komen? Het bemoeien begint bij de eerste kennismaking. Vaak zijn de eerste seconden al voldoende om een wederzijds oordeel te vellen. En door allerlei signalen laat de schoonmoeder haar goed- of afkeuring blijken. Een goedgekeurde schoonzoon of schoondochter betekent niet dat alle gevaren geweken zijn, want de invloedrijke moeder van de partner is in sommige gevallen in staat een huwelijk te maken of breken. Keurt ze de toekomstige partner van haar kind af, dan blijkt een huwelijk tussen de twee eerder ten val te komen, dan dat de partner is goedgekeurd.

Machtsstrijd met schoondochter

Een kwart van de gescheiden mensen rapporteert dat hun schoonmoeder en -familie een rol speelde bij het einde van hun huwelijk (bron: Dr. Phil). De eeuwigdurende vete tussen kind en schoonmoeder is bij iedereen bekend, en er zijn legio grappen over schoonmoeders gemaakt. Maar hoe zit het nu serieus? Uit onderzoek is gebleken dat moeders vaker ruzie hebben met hun schoondochters dan met hun zonen. Verdere studie wees uit dat bijna twee derde van de schoondochters de moeder van hun man als onredelijk jaloers betitelde, even zoveel moeders vonden dat ze door hun schoondochter werden buitengesloten. Geen wonder dat echtelijke ruzies vaak over een schoonmoeder gaan. Vrouwen vechten een onderlinge strijd om dezelfde positie in de familie, de statusrol van 'eerste vrouw'. Daarom zien ze concurrentie in elkaar en voelen ze zich zelfs bedreigd. Bij beiden heerst de verwachting dat de ander kritiek zal hebben. Dit geldt in het bijzonder voor de veel jongere schoondochter die in de ogen van de ervarener schoonmoeder al of niet bewust, steeds maar geen goed kan doen. De machtsstrijd kan pas worden gestopt als de partijen juist waardering voor elkaar tonen. En ze kunnen profiteren van elkaars vriendschap.

Kritiek en bemoeizucht

Driekwart van de vrouwen klaagt over hun schoonmoeder wegens sterke kritiek op hun doen en laten. Vooral ongevraagde kritiek en bemoeizucht wordt niet gewaardeerd, zo ook het plotselinge en veelvuldige opdraven. Vaak ontstaan de irritaties door kritiek op de manier van opvoeden, het verwennen van de kleinkinderen en het in de watten leggen van de eigen zoon. Opvallend is dat vrouwen kritiek van hun eigen moeder vaak wel gewoon aanvaarden, maar de bemoeienissen van hun schoonmoeder haten. Toch bedoelen schoonmoeders het niet slecht en vinden zeker niet dat hun schoondochter verkeerd bezig is. De eigen mening inslikken is iets anders, en dit kost hen grote moeite, vooral als ze zien dat schoondochter en zoon dingen heel anders doen dan zijzelf. En schoondochters? Door de kritiek of enkel het gevoel bekritiseerd te worden, staan deze meteen in een defensieve houding. Schoonmoeders interpreteren vervolgens de besluiten van hun aangetrouwde dochters als 'opzettelijk anders doen' of 'ze willen mij er niet bij'. Waarna de tragedie compleet is en beiden hieronder lijden. De oplossing is het duidelijk stellen van grenzen, tot waar laten we (schoon)moeder toe in ons leven? Zorg ervoor dat de schoonmoeder jullie regels kent.

Verbittering

Al zijn de meeste moeders er zich op voorhand van bewust dat een schoondochter de relatie met hun zoon kan veranderen, vrijwel niemand denkt er ook maar even aan dat de relatie moeder-zoon zo drastisch kan verslechteren. 'Een dochter heb je voor de rest van je leven, een zoon is er tot hij een vrouw trouwt', is de stelling van vele verbitterde schoonmoeders. En wat als het toch allemaal geprobeerd wordt? Neem nu bijvoorbeeld koken. Elkanders kookkunsten blijkt een pijnlijk onderwerp tussen schoonmoeder en -dochter. Uit een studie is gebleken dat voor een kwart van de vrouwen geldt dat koken het vaakst aanleiding is voor spanningen tussen de twee vrouwen. Dit zorgt er mede voor dat familiemaaltijden met de toekomstige families onaangenaam zijn. Andere bemoeienissen betreffen huishoudelijke klusjes en hygiëne in huis. Schoonmoeder's opdringerigheid en schoondochter's bezorgdheid over het feit dat haar bijna aangetrouwde moeder haar mogelijk niet goed genoeg vindt, gaan hand in hand. Gaat dit alles dan niet op voor een zoon en zijn schoonmoeder? In veel mindere mate. Mannen kunnen zich eveneens ergeren, maar gaan er veel luchtiger mee om.

Jaloers op je schoonmoeder

Hoewel de meeste vrouwen zich er niet bewust van zijn, zijn velen feitelijk jaloers op hun schoonmoeder. De moeder van hun partner heeft al jaren een streep voor, en zo begint de schoondochter -als ze dus een relatie aangaat- voor haar gevoel met een achterstand. Want voor veel mannen is hun eigen moeder de allerbelangrijkste vrouw in hun leven. En ook omgekeerd kent zijn moeder hem beter dan wie dan ook, en was ze aanwezig bij de hoogte- en dieptepunten in zijn leven. Voor veel mannen stopt dit niet als ze een partner hebben. Nog steeds luisteren ze onbewust naar haar goed- of afkeuring, ook al zegt hun eigen vrouw iets anders. Concurreren met een schoonmoeder is dus een verloren zaak. Er is bijna geen man te bekennen die een slecht woord over zijn moeder wil horen, laat staan dat hij tussen twee vuren wil staan. En als het erop aankomt, is de geboorte-familieband sterker dan de aangetrouwde familieband, want kinderen zijn eindeloos loyaal. Zelfs Winston Churchill sprak op zijn sterfbed: ik heb alles voor mijn moeder gedaan.

Als je niets met je schoonzoon of -dochter te maken wil hebben

Ze bestaan. Schoonouders die niets te maken willen hebben met hun schoondochter of -zoon. Al in het begin ging het verkeerd, soms al voordat de kennismaking plaatsvond, en het contact is nooit meer goed gekomen. Ze komen nooit langs, boycotten de bruiloft en weigeren zelfs met hun schoonkind te praten. Ook het contact met hun eigen kind en eventuele kleinkinderen is om deze reden verziekt. Er kan een serieuze reden zijn voor de totale afwijzing, zoals het verkeerde geloof of een groot cultuurverschil. Vaker is het een complexe zaak, die ook te maken heeft met dieper liggende oorzaken zoals een onvermogen het eigen kind los te laten, respect voor zijn of haar partnerkeuze en het delen van het kind met een andere persoon. In zo'n geval zijn de grillen en nukken van de schoonmoeder een permanente bron van conflicten binnen het huwelijk, evenals een potentiële kans op echtscheiding. Het andere gevaar is dat de eigen zoon of dochter alle banden met de onwillige moeder verbreekt.

Wat wordt er nu echt gedacht?

Schoonmoeders lopen met gedachten rond die hun mogelijke en onmogelijke gedrag kunnen verklaren. In de eerste plaats is het het gevoel na jaren zorgen en regeren van de 'troon' gestoten te worden. De nieuwe rol die haar toebedeeld is bevalt haar niet goed omdat ze het vaak kwetsend vindt, na zoveel jaren de eerste en belangrijkste vrouw in de familie en vooral in de ogen van haar zoon geweest te zijn. Maar kritiek van hen is niet expres, maar meestal enkel commentaar voorzien van adviezen. Ze ervaart het logisch dat je haar om raad vraagt indien nodig, ongeacht je gedachten hierover. Komt ze op bezoek, dan is het niet om te testen hoe schoon je huis is, maar wil ze enkel haar familie zien. En verrassend: Haar grootste angst is dat als ze iets fout doet of zegt, je haar zoon verbiedt om haar te zien. Daarbij komt nog dat sommige schoonmoeder jaloers zijn op de moeder van hun schoondochter, en voelt ze zich door de doorgaans veel hechtere moeder-dochter band duidelijk op de tweede plaats gezet.

Als je niet goed genoeg bent

Wie een zoon heeft wil de beste vrouw voor hem, maar wie is dat? Het komt voor dat moeders hun zoon op andere gedachten proberen te brengen, omdat de schoondochter niet aan het ideaalbeeld voldoet. Ze heeft al jaren een bepaald idee over de toekomstige vrouw van haar zoon, maar de kans dat hij met heel iemand anders aan komt zetten is levensgroot. Precies dan is het tijd dat de zoon opstaat en voor zijn toekomstige vrouw opkomt. Maar veel zonen doen helemaal niets. Soms begrijpen ze het probleem niet, vinden ze het allemaal maar gezeur, of ze weten echt niet waar hun partner het over heeft. Want, zo stellen ze, 'mijn moeder bedoelt het toch goed?'. En zo lijden veel vrouwen in stilte aan de kloof tussen zijzelf en hun schoonmoeder, en het gebrek aan loyaliteit van hun eigen man. 'Want,' zo zegt de beroemde Dr. Phil, 'gedeelde loyaliteit bestaat niet. Als je trouwt en je eigen gezin start, dan is dat de plek waar je loyaliteit primair hoort te liggen.' Vind je dus dat je man tekort schiet omdat hij zegt 'Zo is mijn moeder nu eenmaal', wek hem dan uit zijn winterslaap door hem te zeggen dat hij maar naar zijn moeder toe moet gaan, en met haar moet gaan slapen!

Help, schoonmoeder komt met kerst!

Niet ik, maar wij

Hoe komt een mens de kersttijd door met schoonmama aan haar zij? Hier tal van tips. Weeg altijd af of haar opmerkingen het waard zijn om over te bekvechten, doe een aanmerking van haar kant af met 'bedankt voor de tip' en heb het er niet meer over. Maar doe natuurlijk niet alles voor de lieve vrede. Persoonlijke dingen zijn je eigen keuze, dus laat dat haar gerust weten. Blijf met de kerst niet stijfjes aan tafel zitten, maar organiseer bijvoorbeeld een wandeling zodat gesprekken veel natuurlijker verlopen. Praat tegen haar in de 'wij' trant, jijzelf en je man bedoelend. Zo maak je het haar bij voorbaat al erg moeilijk om kritiek te hebben, immers, dat zou dan ook kritiek zijn op haar eigen zoon. Betrek haar bij alles en aanvaard dankbaar haar hulp. Zorg ervoor dat jullie op vele manieren aan haar gedacht hebben, dus kies een cadeautje uit wat ze erg kan waarderen, en haal bijvoorbeeld haar lievelingsdrankje in huis.

De lieve vrede?

Ontstaat er toch onenigheid, vraag dan nooit aan je man om te kiezen tussen zijn moeder of jij. Boven alles wil zoonlief de vrede bewaren. Op feestjes is zo'n scene natuurlijk ongepast, daarbij komt dat hij vrijwel zeker partij kiest voor zijn moeder, omdat zonen hun moeders zwakker vinden dan hun eigen vrouw en denken dat de arme, oude dame gesteund moet worden. Maakt ze idiote opmerkingen of heeft ze in jouw ogen rare gewoontes, weet dan dat het haar recht is om haar eigen visie te hebben en zie het niet als persoonlijke kritiek naar jou toe. Wordt je schoonmoeder echt onmogelijk, laat je irritatie dan niet merken en probeer elegant en beleefd te blijven. Ga met anderen praten, verlaat de kamer en kom pas weer terug als je gekalmeerd bent. Moeilijke schoonmoeders kunnen zich als kleine kinderen gedragen en lijken er waarlijk lol in te hebben je lichtelijk te treiteren. Ga je erin mee, dan ben jij straks de lastige, onhandelbare schoondochter. Blijf dus lachen en behoud je zelfbeheersing.

Geen geheime hint

Een kado of aardigheidje van je schoonmoeder? Zoek niet naar verborgen boodschappen in haar gift. Krijg je een te grote trui, dan betekent dat niet dat je te dik bent, een keuken-gadget is geen hint dat jouw recht het aanrecht is, een stuk zeep is geen geheime mededeling dat je stinkt, een doos koek of een taart betekent niet dat ze bij jou altijd op een houtje moet bijten, en een haarborstel is geen indicatie dat je kapsel een chaos is. Oogt het cadeautje erg goedkoop, denk dan niet dat ze het niet waard vond om meer aan jou te besteden, krijg je daarentegen een envelop met vele bankbiljetten, denk dan niet dat ze je maar een arme sloeber vindt. En stel dat er wel een heimelijke bedoeling achter zit, wat kan het je schelen? Pak het uit, accepteer, bedank vriendelijk en denk er niet meer over na. Als de kerst voorbij is, kunnen jij en je partner samen lachen om al wat er die dag gebeurd is. Verheug je daar op, als je de kerst met schoonmoeder echt een beproeving vindt.

Hoe word je de ideale schoonmoeder?

Bespeur je spanning in de relatie tussen jou en je schoonzoon of schoondochter, stel jezelf dan een aantal vragen. Ben je misschien te nadrukkelijk aanwezig, en geef je het stel nooit tijd om op adem te komen? Ben je wellicht te kritisch, bedenk dan welk effect al die kritiek kan hebben. Het gaat er niet om met welke intentie je de dingen zegt, maar hoe je commentaar wordt waargenomen. Ben je te gast bij je kind en zijn of haar partner, vergeet dan niet dat het hun huis is. Je wilt misschien meteen gaan afwassen, stoffen of de ramen lappen, maar doe dat toch maar niet. Het is namelijk jouw zaak niet! Het enige wat je kunt doen is je hulp aanbieden als de situatie zich voordoet, dus niet te vaak. Neem een stapje terug en vertrouw erop dat je een kind hebt opgevoed dat een eigen visie en moed heeft om zijn of haar eigen problemen op te lossen. Begrijp daarbij dat vooral een jong stel nog bezig is met het 'opstellen van grenzen' aangaande de relatie en de inbreng van anderen, en dat het nog even kan duren voordat ze daar een evenwicht in hebben gevonden. Bovenal, vraag je af of je er gewoon moeite mee hebt om je kind los te laten. Als dat zo is, laat je kind en zijn of haar partner er dan niet onder lijden.

Hoe word je de ideale schoonzoon of schoondochter?

Informeer je schoonmoeder zo veel mogelijk. Zijn er belangrijke dingen gebeurd of maak je plannen, laat het haar dan weten. Heb je kinderen, geef haar dan regelmatig foto's. Toon interesse in haar eigen leven, al wat ze meegemaakt heeft, levenservaringen, kindertijd, haar opvoeding. Veel ouders praten graag over vroeger! Probeer haar regelmatig te bezoeken en betrek haar bij vakanties, vakantie-ideeën, feestdagen en natuurlijk het kerstdiner. Laat haar helpen waar ze maar wil, ook al heb je andere ideeën over kinderopvoeding en gewoontes. Heeft ze raad, dan betekent het niet dat je dat op moet volgen. Luister ernaar en probeer te begrijpen waarom ze iets zegt, zonder op je achterste benen te staan. Gaat het toch mis, licht dan je partner in en maak duidelijk wat jou kwetst. Het is zijn opdracht om je te begrijpen en te steunen. Gaat het contact allemaal wat moeizaam, verwacht dan niet teveel en heb geduld. Het kost altijd tijd om respect te verdienen en misschien moet ze nog wennen aan haar nieuwe rol. Want, is het niet logisch dat ze voor haar zoon of dochter alleen het beste wil?

Niet schrikken. Het is waar. Uit een Italiaans onderzoek is gebleken dat een huwelijk meer kans van slagen heeft als de schoonmoeder ver weg woont. Elke kilometer telt!

'The mother-in-law frequently forgets that she was a daughter-in-law.'
© 2011 - 2017 Astrid-d-g, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Help! Ik word gek van mijn schoonmoeder!Help! Ik word gek van mijn schoonmoeder!Vaak zijn het vrouwen die problemen hebben met hun schoonmoeder. De problemen lopen soms zo hoog op dat man en vrouw het…
De volwassene die thuis woontDe volwassene die thuis woontHet heeft voor en nadelen en soms is het noodgedwongen en soms is het vrijwillig. Mannen (vanaf 30 jaar is dit 20%) meer…
Wat zijn bloedverwanten en aanverwanten?Wat zijn bloedverwanten en aanverwanten?De bloedverwantschap en de aanverwantschap zegt iets over de relatie die tussen mensen aanwezig is. In hoeverre mensen m…
De ideale man: zijn eigenschappenmijn kijk opDe ideale man: zijn eigenschappenVeel vrouwen vragen zich regelmatig af wat nu eigenlijk de ideale man is. Als jong meisje heb je er wel een bepaald beel…
Kelim tapijten en kledenKelim tapijten en kledenKelim zou letterlijk betekenen “vlakgeweven”. Een kelim is dus een geweven tapijt of kleed zonder pool. Dit in tegenstel…
Bronnen en referenties
  • Inleidingsfoto: Stux, Pixabay

Reageer op het artikel "Schoonmoeder, de bom onder je relatie?"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Mary Ann, 28-08-2017 09:49 #36
Op internet valt veel te lezen over relatie's van schoondochter met schoonmoeder.
Hier een verhaal van een schoonmoeder;
Mijn zoon en schoondochter zijn 20 jaar samen. Voor het grootste deel van mijn leven heb ik mijn zoon alleen groot gebracht. Toen mijn schoondochter in zijn leven kwam vond ik dat een aanwinst. In die periode trouwde ik met mijn tweede man, ging ruim 100 km bij hen vandaan wonen en zij bleven samen in het 'oude' huis.
Mijn schoondochter gaf duidelijk aan dat zij een hekel had aan mijn man (al dan niet terecht laat ik in het midden, het was haar beleving). Wij hadden niet vaak contact, maar als het er was vond ik het goed. Na verloop van jaren ging ik scheiden van mijn man. Ik had ook een drukke baan en het contact met hen was voornamelijk telefonisch. Wel kreeg ik mijn bedenkingen over mijn schoondochter m.b.t. geld. Vergat haar portemonnee, solliciteerde op slinkse wijze naar geld of cadeaus, vroeg wat ik met mijn spullen wilde als ik er niet meer was. Daar schrok ik nogal van. Op mijn verjaardag en met moederdag zag ik ze jaren niet. Met mijn 60e verjaardag in het zicht vroeg ik haar 2 maanden daarvoor of zij wilde komen op mijn feest, zij lieten niets horen en ze waren niet gekomen. Toen ik vroeg om de reden zei mijn schoondochter :" ik vind dat zonde van mijn vrije tijd". Dit heeft mij erg gekwetst. Wel kreeg ik van hen een weekendje naar Milaan aangeboden. Dat maakte alles weer goed voor mij.
Mijn opvatting is dat ik het fijn vind als zij vrijwillig en van harte naar mij toe komen en niet omdat zij het als een verplichting zien. Zij hebben 1 dochter, ik ga zo'n 4 keer per jaar naar hen toe en word dan altijd hartelijk ontvangen, voel mij welkom. Met cadeaus en geld ben ik ruimhartig vind ik zelf. Per jaar geef ik hen tussen de € 5.000 en €10.000 aan cadeau's en geld. Ik verwacht hiervoor geen dankbaarheid maar wat mij stoort is de manier waarop mijn schoondochter haar hebberigheid toont. En, allemaal mijn eigen schuld, moet ik maar niet geven. Heb daar ook wel een weg in gevonden om de boot (soms) af te houden.
Onlangs had ik hen een luxe vakantie aangeboden, inclusief zakgeld van € 1.250,00. In totaal heeft mij dit ruim € 16,000,00 gekost. Het was een prachtige vakantie, mijn kleindochter en zoon zag ik zó gelukkig zijn. En ik ook, ware het niet dat mijn schoondochter zich zo onbeleefd heeft gedragen en mij zo diep heeft vernederd. Allemaal achter de rug van mijn zoon om. Ik ben bang van haar en wilde er daar niet op ingaan om de vrede te bewaren tijdens die mooie reis en het plezier voor mijn zoon en kleindochter niet te bederven. Ook omdat ik geen ruzie wil, zeker niet in het bijzijn van mijn kleindochter. Nu ben ik haar zat, was van plan er niet over te praten. En opeens barstte de bom toen mijn zoon mij belde, alles gooide ik eruit. Ook mijn frustratie's uit het verleden en welke tactieken zij gebruikte om geld van mij los te krijgen. Ik neem het mezelf heel kwalijk dat ik met me heb laten sollen en dat ik zo tegen mijn zoon ben uitgevallen. Heb hem gevraagd mij te vergeven, maar ik heb hem er wel veel verdriet mee gedaan. Wel tegen hem gezegd dat ik de draad weer oppak. Ik ben een gelukkig mens maar was nu totaal uit balans door mijn schoondochter. Ik ben niet onbemiddeld. Zij komt uit een familie die altijd geld tekort komt. Ik heb de indruk dat zij op mijn geld uit is. Die vakantie vond zij geweldig, alleen was het vervelend voor haar dat ik er bij was.
Maar goed, voor mijn geluk ben ik niet afhankelijk van haar/hen. Zij mogen het zelf uitzoeken. Ik wil het los laten en mijn leven voortzetten zoals voorheen, gelukkig, onafhankelijk, intense vriendschappen, ik heb verder niets te klagen. De enige verandering die ik inzet is dat ik helemaal niets meer verwacht maar ook niets meer geef, de geldkraan naar haar is afgesloten.

Sma, 13-05-2017 16:17 #35
Als moeder van drie zonen, ben ik met Tiny helemaal eens. (8-2-2015 14.21)

S., 15-02-2017 20:40 #34
Nou mijn schoonouders…
ik heb een jaar een relatie gehad. Toen is er anderhalf jaar over heen gegaan en zijn we weer samen. Gelukkiger dan ooit! Alleen ben ik er niet meer welkom, maar mijn schoonmoeder doet wel altijd super aardig tegen me. Maar ik weet niet wat ik moet doen, ik wil niet tussen zijn ouders in komen. Of dat hij een kant moet kiezen. We zijn nu alweer 4 maanden samen alleen accepteren ze het nog steeds niet. Het wordt ook steeds erger! Mijn thuissituatie is niet makkelijk. Heb alle 2 zieke ouders, maar dat geeft geen reden voor dit gedrag van zijn schoon ouders.

A., 23-06-2016 19:03 #33
Na het lezen van dit artikel en reacties heb ik gauw een bezoekje aan mijn schoonmoeder gebracht. Het is lang niet altijd koek en ei, maar als ik dan lees dat het kind er vervolgens tussenin staat, daarvoor hou ik teveel van hem. Dat wil ik niet. Een spontaan bezoekje doet wonderen. Voor jullie band en het geeft daarnaast een goed gevoel. Doe het gewoon voor jezelf en voor je man/vrouw.

Anoniempje, 28-04-2016 11:52 #32
Ik ben niet perfect als schoondochter maar dat is zeker mijn schoonmoeder ook niet ookal ziet ze dat niet zo. Ze vindt zichzelf helemaal perfect en zal ook nooit haar fouten toegeven, altijd wordt alles op mij afgeschoven.
Ze vind het correct dat ze langs haar hele familie gaat met haar verhaal over mij (waardoor de hele familie mij nu negeert)maar dat ik 1 vriendin heb uitgekozen om mijn verhaal te doen dat kan natuurlijk niet.het ergste is dat mijn vriend volledig achter zijn moeder staat en niks maar dan ook echt niks van me aanneemt.Hij vindt (en daar heb ik niks in te brengen)dat ik een goede relatie moet hebben met zijn moeder.Maar dan denk ik weer iets anders over want heb een relatie met hem, woon samen met hem en we hebben een kind samen.Een schoonmoeder krijg je erbij of je het nou wil of niet maar hoef er geen relatie mee te hebben.Moet iedere week (soms wel 2x in de week)mee naar zijn ouders en als ze bij ons komen ben ik eigenlijk verplicht om bij te zijn.Verplichte alle familie feestjes enz enz.
Zijn moeder heeft me een paar maanden geleden verteld dat ze toen haar 2 zoons klein waren ze elke week naar opa en oma bracht omdat ze vond dat ze de opvoeding niet aankon, en toen de jongens ouder waren ze de broer van mijn vriend altijd voor heeft getrokken omdat hij zonder enige moeite beter kon leren op school. Heb het geprobeerd mijn vriend dit te vertellen maar enige wat hij zegt is dat ik dit maar verzin. Het lijkt alsof ze nu die tijd wil inhalen maar wel ten koste van onze relatie.
Het ergste is dat mijn schoonmoeder 2 straten verderop woont en is op de hoogte van alles wat wij doen.
Wil graag naar relatietherapie om vooral dit te bespreken omdat dit geen gezonde situatie is maar durf het niet eens dit bij mijn vriend voor te leggen.

Anoniem, 23-02-2016 13:56 #31
Beste mensen,

Ik heb nu een aantal dagen, uit het niets ruzie, met mijn vrouw. Ze is heel boos op mijn ouders.
Hoewel ik aan haar kant sta, is ze toch nog boos. Ik weet echt niet wat ik moet doen.

Met kerst was mijn schoonmoeder in Nederland. We gingen bij mijn ouders eten. de eerste dag was het heel gezellig.
De tweede dag zag ik dat mijn moeder mijn schoonmoeder had overgeslagen. Hier heb ik wat van gezegd. Het kwaad was al geschied. Dit vond ik niet leuk van mijn moeder en heb dit laten weten.

Vaak zorgen mijn ouders met hun goedbedoelde adviesen veel onrust bij ons. Hoewel ik dit al een aantal keer heb aangegeven, luisteren ze niet. Ook vragen ze vaak waar mijn vrouw is, terwijl ze al tijden op vaste momenten werkt.
Dit zijn allemaal kleine dingen die zich steeds verder opstapelen. Ik ben bang haar kwijt te raken. Hoewel ze nu heel boos is, kan ze ook lief en zorgzaam zijn.

Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Het contact met mijn ouders staat al op een laag pitje. Het liefs zou ik willen verhuizen, maar in mijn situatie is dit niet mogelijk. Vandaar dat ik advies wil van derde.

Sam, 05-02-2016 15:22 #30
En schoonmoeders die durven langs te komen en schoonzoon bekritiseren zodat de relatie kapot gaat! Ik en mijn vrouw hebben een mooi prachtig huisje we delen de huur vanwege ons lage inkomen. Half jaar geleden kwam mijn gescheiden schoonmoeder bij ons wonen door nood. En was zij echt dankbaar? Nee maar ze gedroeg zich juist als prinses! Wilt ze niet eens buiten roken en als we haar verzoeken het huis netjes te houden door haar rommel dan ben ik altijd de slechte man en hypocriet terwijl mijn vrouw gewoon wil dat het huis netjes blijft. Maar goed… ik vergeef haar…
Gisteren komt zij langs en begon mij aan te vallen en ze noemt mij een kind en geen man voor het feit dat ik de huur met mijn vrouw deel. Voor de rest ik betaal gas water en licht en de rest.
Dit liep uit in flinke ruzie en ik ging weg voordat ik helemaal uit me dak ga en dingen doe waardoor ik later spijt van kreeg. We staan nu op het punt om uit elkaar te gaan, dit is de 2de keer dat mijn schoonmoeder ruzie creëert tussen mij en mijn partner.
Hoewel ik en mijn partner klein conflict hadden door onze financiële situatie, was er voor de rest geen reden voor drama…Ik weet niet hoe ik dit aanpak. We zijn allebei verdrietig en mijn partner/ex heeft gezegd dat haar moeder niet welkom is in dit huis zolang wij nog samen zijn.

Hannah, 08-11-2015 08:33 #29
Mijn schoonmoeder en ik hadden in het begin wel een goede band. Tot de komst van ons zoontje. Nu vind ik het echt erg om langs haar te gaan, omdat ik dan toch alleen maar verwijten krijg of omdat ze commentaar geeft op mijn opvoeding. Wij hebben gekozen om voor een kind te gaan dus vind ik dat wij moeten instaan voor de verzorging en dat wij mogen kiezen welke opvoeding we ons zoontje geven. En ok je kan tips geven maar zij wil echt haar ding doordrammen en sorry dat laat ik niet toe. Bijvoorbeeld zij vond dat ik geen borstvoeding mocht geven, maar mijn vriend wilde dat net wel en ik ook. Ik geef nog steeds borstvoeding, maar dan geeft ze altijd commentaar: amai nog steeds borstvoeding?
Of nog zoiets wij moeten altijd naar haar op bezoek gaan, het is wel even rijden. Ik nodig haar vaak bij ons uit, want soms is dat gewoon handiger voor ons. Bovendien werkt zij ook niet dus is het soms gewoon logischer dat zij langs ons komt. Maar als ik aan haar vraag of ze komt, heeft ze het zogezegd altijd veel te druk. Ja als haar weekend al vol zit, kan ik toch ook.niet naar haar gaan, want ze heeft het te druk. En Mn vriend kiest altijd de kant van zn moeder en ok je kan zeggen het is en blijft je moeder. Later zou ik ook willen dat mn zoon zich niet helemaal tegen me afzet. Maar ik begrijp mn vriend niet volledig want zijn moeder heeft hem en zn broer en zus achtergelaten. Hij is opgevoed tot zn 6 jaar door grootouders en vanaf dan op internaat gezeten tot zn 20 ste, zn moeder was namelijk verhuisd naar een volledig ander land met een nieuwe man. Ook tijdens de vakanties heeft hij haar nooit gezien.
Vaak wordt er gezegd als het over een schoonmoeder gaat, dat zij wel jouw partner heeft opgevoed. Vaak.is dat ook zo, maar dus niet in dit geval.
Ik probeer mn vriend echt een thuis te geven, iets wat hij nooit echt heeft gehad, dat zegt hij zelf ook. Maar toch kiest hij in discussies zn moeder.
Overlaatst zij hij zelfs als je stopt met borstvoeding gaat onze zoon een week logeren bij oma. Euh van waar komt dat? Ik weet dat dat is omdat zij er achter zit te vragen (pushen). Ons zoontje kan wel eens gaan logeren maar dat is nu nog niet aan de orde en of dat dat dan direct een hele week moet zijn?

Buh ik boei mw er altijd veel te hard in op. Maar ja wat zou je als ze zelfs leugens verteld tegen mn vriend. Ze was eens onverwacht langs gekomen en hij moest net gaan slapen. Had ze tegen mn vriend gezegd dat als zij langs komt ons zoontje altijd moet gaan slapen en ze niet met hem mag spelen. Nee dat komt omdat ons zoontje een vast schema heeft dat ik zo goed mogelijk Probeer te volgen.

Ik heb echt heel veel bang dat dit op de duur op.onze relatie gaat wegen. En als onze relatie zou ophouden weet ik ook de reden. Maar dat zou ik echt niet willen.

Suus, 10-09-2015 21:26 #28
Wat had ik graag een goede band met mijn schouderouders gehad, maar het vlot niet tussen ons. Ik probeer te bedenken wat ik verkeerd heb gedaan; ben ik te stil? Ben ik te laag opgeleid? Kom ik niet uit een interessante familie? Ben ik simpelweg niet goed genoeg?
Mijn vriend en ik hebben een zoontje van 1.5 jaar die ze bijna nooit opzoeken. Ze komen nooit hier. terwijl ze wel een paar keer per week hun andere kleinkind opzoeken. Hun dochter is getrouwd met een man die universitair opgeleid is, status is erg belangrijk voor ze. Mijn vriend is 120 km verderop gaan wonen. voor mij. Dit nemen ze mij, denk ik kwalijk. Ze hebben ook gezegd dat ze nooit echt een band met hun kleinkind zullen opbouwen.
Toen onze zoon 3.5 maand oud was waren ze maar 1 keer op visite geweest. En daarna moesten wij steeds naar hun toe komen. Ze kwamen nooit hier. Ze gingen dan in het weekend in hun 2e huisje zitten, zodat we 2.5 uur heen en 2.5 uur terug moesten met een baby van 4 maanden. En wat is het eerste wat mijn schoonmoeder zei toen wij aankwamen: jullie zijn te laat! Niet eens een welkom. Ik word er zo verdrietig van… des te meer omdat ik zelf bijna geen familie heb.
Ze moeten mij niet en laten daardoor de band met hun zoon en kleinzoon verwateren en kapot gaan. Dit doet zoveel pijn… waarom is er zoveel onvrede en wrok terwijl je ook warm en liefdevol kan zijn? Dat is zoveel mooier dan belangrijke banden kapot te laten gaan.

Tiny, 08-02-2015 14:21 #27
Ik wil hier wel even op reageren, waarom zijn het altijd de schoonmoeders die het doen, je hebt ook heel vervelende schoondochters die er van alles aan doen om je zoon bij hun familie weghouden.

Ik ben zelf moeder en schoonmoeder en natuurlijk zie je dingen die je kinderen anders gaan doen, maar de vrouw waar je zoon mee gaat trouwen die is anders opgevoed, maar een compromis sluiten is altijd de beste oplossing.

Ik heb 6 schoondochters waarvan er drie zijn die nog niet eens de moeite nemen om fatsoenlijk goedendag te zeggen, komen op visite en gaan zitten, helpen nergens mee, hebben overal kritiek op, het is eten lusten ze niet, ze willen ook niks proberen, nooit ergens een bedankje voor, alles is normaal. Ik accepteer dit voor de lieve vrede en voor mijn zoons.
Mijn man zegt er vaak wat van, het lijkt wel of ze in deze tijd geen fatsoensnormen meer hebben.

Met de andere schoondochters kan ik heel goed opschieten. Ik ben ook een schoondochter geweest en heb nooit last met mijn schoonmoeder gehad. De schoondochters moeten zich er ook eens van bewust worden, dat de man waar zij verliefd op geworden zijn, opgevoed door hub moeder en die ze veel liefde hebben gegeven en van alles meegemaakt mee hebben. Dus help ik word gek van mijn schoonmoeder wil ik omdraaien, help ik word gek van mijn schoondochters, maar ja het zal wel weer aan de schoonmoeder liggen, en hier word ik dus zo boos om. Schoondochters wees bewust van het feit dat jullie ook schoonmoeders gaan worden!

Claudine, 06-02-2015 09:53 #26
Las na onenigheid met mijn man dit artikel. Heb best lieve schoonouders MAAR als zij zeggen SPRING tegen mijn man zou hij zeggen HOE HOOG. Terwijl ik zou zeggen WAAROM. Begrijp me niet verkeerd maar mijn man is internationaal chauffeur. Laatst 2 weken weg geweest en ik houd het gezin draaiende. Als mijn man weg is zie of hoor ik ze niet. (zij mij ook niet) Maar zodra ze weten dat mijn man thuis komt bellen ze wel. Als er wat gedaan moet worden vragen ze niet eerst of hij andere plannen heeft maar wordt verwacht dat het direct geregeld wordt. Voorbeeld schoonvader klust hier aan zijn auto rijdt naar huis en merkt na een paar km. al dat de auto het niet goed doet. Rijdt toch door en doet er een uur langer over om thuis te komen. Eenmaal thuis belt hij of wij diezelfde avond na de verjaardag van zijn zoon in de zelfde woonplaats naar ons huis (50) km. verderop terug willen slepen. Ik hoor het tel. gesprek en zeg nee. Leg mijn man uit dat ik niet midden in de nacht (na een feestje) met onze twee kinderen van plan ben een auto terug te slepen. Dat stuit mijn man meteen tegen de borst. Ik leg mijn man dan uit dat zijn vader ook terug naar ons huis had kunnen rijden, hier had kunnen eten en s'avond mee naar het feestje had gekund. Maar nee, dat wil schoonvader niet. Dus zondag voor ons gezin ook verprutst want die auto zou en moet dat weekend nog weer naar onze garage. Ik denk dan bedankt schoonouders. weer een dag weg voor ons gezin.

Lisa, 26-12-2014 11:56 #25
Goedemorgen.
Ik wou ook mijn verhaal even delen. Het eerste jas van onze relatie toen We allebei nog thuis woonde was het geweldig. Tot dat wij besloten om te gaan samenwonen. Me schoonmoeder heeft letterlijk gezegd dat ik haar een zoon af nam.

Wij hebben een jaar geen contact gehad Door al het gedoe en dan toch maar samen in therapie gegaan om Door 1 deur te kunnen gaan. Tijdens de therapie loog ze alles bij elkaar en had ze vanalles niet gezegd.

Toch geprobeerd contact te houden. Vrij basis 1 x in de maand er heen. Meer niet. Tot gisteren. Wij kregen weer eens ruzie en op het moment wanneer me vriend in woonkamer stond en ik in de gang om me jas te pakken valt ze mij uit het niets aan. Zij trok me aan me haren smeed mij op de grond. Is echt niet normaal. Nu is het klaar. Afgesloten boek.

Soms is iemand psychisch zo van slag dat je beter afscheid kan van nemen

Corf, 15-11-2014 12:30 #24
Moet zeggen, deze plek om dingen op te schrijven helpt wel. We zijn weer een half jaar verder. In die tijd aan onze families verteld dat we gaan trouwen. In mijn familie zijn we opgevoed en gewend om elkaar vrij te laten, als we elkaar zien dan ook onder die condities. Dus familieweekendje betekent wel een paar dingen gezamenlijk doen, vooral ontbijt en avondeten betekent ook gezelligheid. Echter de meesten hebben nu kleine kinderen (mijn neven en nichten) en dat betekent dus ook gewoon dat in aparte huisjes het een af en aan lopen is met luiers verzorgen, kinderen op bed leggen enz enz. Ofwel, je kan niet een heel gezelschap in een keurslijf dwingen (wat wel het motto is van "schoonmoeder" in haar kleine kringetje). In het familieweekend bij het avondeten dus ons voornemen verteld en dat ontlokte een hartverwamend applaus en dito felicitiaties nadien.
Een paar weken later naar schoonmoeder gegaan, ik vond dat mijn a.s. vrouw dat wel persoonlijk moest vertellen. De reactie was nog kouder dan een diepvriezer. (we moesten het zelf maar weten). Geen felicitatie, ook niet richting haar dochter, geen omhelzing of wat dan ook. Nadien haar nog uitgenodigd voor mijn verjaardag (kon ze ook mijn familie leren kennen). Daar was geen animo voor, of ze een dag later kon komen. Stom genoeg mee akkoord gegaan. Normaal belt ze dochterlief plat, maar nu moest er gegist worden naar het tijdstip van komen. Dat bleek eind van de (zondag)ochtend te zijn, ben als een haas de douche ingeschoten. Daarna zat zij buiten en kreeg ik te horen dat mijn cadeautje binnen lag. Een of ander dun romannetje. Ik heb er beleefd nog voor bedankt. Verder de gastheer gespeeld met koffie en broodjes en dergelijke.
Verder had ze alleen nog belangstelling voor haar ipad (en reisjes die geboekt moesten worden voor de jaarwisseling). Halverwege de middag vertrok ze en werd weggebracht door mijn vriendin. Toen had ze opeens wel belangstelling voor de middag/avond ervoor. (ik was er niet meer bij en dan wel vragen wie er allemaal was geweest). Ik vond dat het laatste teken van totale gebrek aan wil om een relatie op te bouwen (na al een jaar lang de boel gemanipuleerd te hebben).

In oktober was mijn vriendin jarig en vierde dat voor familie en vrienden begin november. Leuke uitnodiging gestuurd, de enigen die niet wilden komen, het wordt een beetje triestig, haar moeder en haar zus. Toen de middag/avond voorbij was en schoonmoeder informeerde waarom het "nu al voorbij was", gaf mijn vriendin daar uitleg over. Daarna kwamen er nog wat steken onder water (het kon niet gezellig zijn geweest…). Toen mijn vriendin zei dat ze het zeer deed dat haar moeder niet wilde komen, was het antwoord "dat weet ik, maar het interesseert me niet".

Mijn vriendin heeft het er uiteraad moeilijk mee, de hele relatie met haar moeder is er eentje van gespannenheid (nooit gaat iets gemoedelijk of spontaan, laat staan gezellig). Ik zal haar nooit sturen naar dat ik wil dat ze die relatie zal verbreken, dat is uiteindelijk haar eigen beslissing hoe ze nog met haar wil omgaan, wat ze allemaal pikt of accepteert. Tegelijk heb ik wel in een goed gesprek een paar maanden geleden aangegeven wat mijn grenzen zijn. Ik ben 46 jaar, wil met gezellige mensen een band opbouwen, maar iemand die willens en wetens de boel wil verzieken of manipuleren zodat alles en iedereen naar haar pijpen danst, gaat me ook te ver.
De spaarzame momenten dat ik haar moeder zie (voorlopig) zal ik een minimale beleefdheid opbrengen, maar ga geen moeite meer doen om nog ergens een gesprek over te beginnen of te vragen hoe het met haar is, wat haar bezighoudt enz enz.

Ik wens iedereen verder weer een fijn weekend en goede feestdagen toe (met of zonder schoonouder(s).

Sandra, 22-08-2014 17:34 #23
Ik heb juist een schat van een schoonmoeder. Echt waar, we zijn vriendinnen en delen alle verhalen met elkaar. En ze komt ook voor me op, als ze denkt dat haar zoon dominant naar mij is, maar dat is dan niet zo en zeg ik haar: "Nee hoor, hij is echt een schat!' En dan is het goed. Echter mijn eigen moeder is juist met haar gedrag heel lastig voor mijn vriend. Terwijl ze nog niet eens de moeite heeft genomen om hem te leren kennen. Ik vind dit oneerlijk naar mijn vriend en ben ook daarom voor hem opgekomen. Immers… ik woon samen met mijn vriend en niet met mijn moeder, zus enz. Ik heb besloten mijn moeder hiermee te confronteren en ik heb haar gewaarschuwd met dat ik geen moeder kwijtraak, maar zij een dochter. Dus ik heb het daarmee afgesloten, ik ben immers geen kind meer en verwacht dat ze mijn eigen keuzes respecteert. Mocht ze nog contact met mij willen, dan gaat het via mijn voorwaarden… namelijk de weg der respect en anders wil ik haar niet als moeder. Want als kind had ik die keuze niet, maar als volwassen vrouw wel. En aangezien ik ga voor het geluk, horen daar alleen mensen bij die daar ook voor gaan, anders passen ze niet bij mij… of het nu familieleden zijn of vrienden, collega's enz. Laat je niet verplichten om over je eigen grenzen heen te gaan… door niemand… anders geef je zelf het slechte voorbeeld. Ouders weten het ook niet altijd beter, ook dat zijn gewoon mensen die zichzelf dienen te blijven ontwikkelen. Soms zijn de jongere generatie nog verder ontwikkeld op sociaal gebied dan hun ouders. Dus vertrouw net als ik gewoon op je eigen gemaakte keuzes zolang het maar je hoogste idealen ondersteund. En dat je niet blindelings andermans visies achterna loopt, terwijl dit in strijd is met je eigen waarden. En als je partner je daarin tekortschiet, misschien gaat het dan niet om de schoonmoeder en/of vader, maar om de partner die niet bij je past. Liefs van mij

Bo, 05-08-2014 16:10 #22
Beste allemaal,
Ik ben het aan het opgeven, heb ook alles gedaan om het beter te krijgen, maar het lukt niet.
Ben te moe eigenlijk om mijn verhaalt te doen.Kortom ik ben niet goed genoeg voor mijn man in de ogen van mijn schoonouders. We hebben samen een heerlijk kind een lief en beleeft mens. De eerste jaren was mijn man veel weg, en heb ik met ons kind veel tijd samen doorgebracht.de opvoeding kwam ook echt op mij neer.Zodra hij weer thuis was gaf ik het wel over, dan was papa daar en dan waren ze 4 handen op een buik.zo lief. Zijn ouders in de tijd dat hij weg was hoorde ik ze heel weinig en zodra hij thuis was ging de telefoon weer.en het mooiste is nog ze bellen op zijn mobiel dan krijgen ze mij niet aan de telefoon.Heb er van alles aan gedaan met kerst uitgenodigd lekker eten klaar gemaakt, aardig zijn terwijl hun dat niet zijn.en ze doen het altijd als mijn man niet in de buurt is.Zodra hij in de buurt komt dan zijn ze vol lof en aardig.Kan daar zo moeilijk mee omgaan. Ben zelf nogal recht door zee.maar ben wel eerlijk dat kan ik over mijzelf wel zeggen en sta altijd klaar met eten en als er geholpen moet worden met een familie uitje enz dan sta ik altijd te helpen.Er is zelf een moment geweest dat zijn neef voor mij op kwam.hij hoorde toevalig wat er gezegt werd tegen mij door de vader van mijn man.Hij spraak hem erop aan en zij vind je dat normaal wat je zegt tegen haar. Dat is toch niet leuk Waarom! en hij liep heel snel weg en zei niets.Daarop zei de neef jeetje doet hij altijd zo tegen jouw, ik zij ja.hou vol aanhouder wint zij de neef.Maar ik denk niet dat ik aan het winnen ben en dat wil ik ook eigenlijk niet ik wil gewoon RUST! laat ons gezin met rust.Hij is hun zoon dat zal altijd zo zijn.Maar nu is hij vader en mijn man dat is ons gezin.We hebben een mooi huis lief kind leuke vrienden om ons heen en we hebben samen werk wat we leuk vinden.Hoe blij moet je niet zijn als ouder dat je ziet dat je kind eigenlijk alles heeft wat het nodig hebt.Begrijp dat niet. En zo zijn er nog meer verhalen.Het ergste is nog en dat kan ik nooit meer vergeten dat tijdens een woordewisseling dat mijn schoonmoeder zij "dat ons kind niet geboren had moeten worden" als ik dit weer schrijf krijg ik tranen in mijn ogen. En weetje ons kind is zo lief en zo dankbaar nooit echt nooit een grote mond en dan dat zeggen omdat je eigenlijk worden te kort komt is voor mij iets waar ik niet over uitkan. Des ondanks heb ik het weer geprobeerd maar weer doe ik het niet goed andere technieken maar nee niets lukt. Ik heb het ook al met mijn man erover gehad maar het lijkt of dat hij het maar niet ziet.en als ik het blijf zeggen ben ik de zeur natuurlijk.En zo zijn er nog veel meer verhalen ik kan wel door blijven gaan maar dan zit ik hier met tranen in mijn ogen en dat wil ik niet. Het is nu al zover dat als ik ze nooit meer zal zien is dat voor mij prima. Ik weet het zijn zijn ouders maar voor mij.zijn het nu mensen die mij verdriet doen en die heb ik liever niet om me heen. En zoals hierboven wordt beschreven met verjaardagen ga ik ergens anders zitten en met andere praten zo min mogelijk met hun. En de familie die is zo lief voor mij. alltijd gezellig en gewoon lieve mensen.oja die zijn ook nog eens voor mij in de bres gesprongen.zie je er is zoveel.ik ga maar op houden dit kost mij zoveel energie.ik zou wel eens graag willen dat mijn man het gaat zien.maar dat gaat heel duren denk ik.iedereen succes!

Henkje, 31-07-2014 09:09 #21
Bese Hagie
Ik heb zelfde met mijn schoonouders gehad. Zij hadden voor ogen dat mijn vrouw in de buurt kwam wonen waar hun wonen. Echte ontmoete ze mij waardoor ze 200km verder op ging wonen, en dus niet voldeed aan deze verwachting. Gelukkig wilde ze zelf dus ook niet in de buurt wonen, maar zoals je begrijpt heeft mijn vrouw moeite dergelijke dingen in openheid aan haar ouders te vertellen. Mijn schoonmoeder is een zeer dominant persoon en heeft zich hier dan ook niet bij neergelegd. de tactieken waren een beetje als volgt om os uit elkaar te drijven. In alle begin werd mijn eigen vrouw voor lul gezet waar ik bij was door haar eigen moeder, ik werd hierbij zeer indringend aan gekeken, en ook was er veel familie aanwezig van mij vrouw haar kant. In de privé sfeer (samen) barste mijn vrouw uit in tranen bij mij over dit geval. Ik had echt het idee war ben ik nu in beland? maar ik was erg verliefd en ving haar op. Dit versterkte eigenlijk onze band en werkte dus averechts voor schoonmoeders. Na een aantal maanden werd het afkeuren van mij in gang gezet met name achter mijn rug om rechtstreeks aan de telefoon naar haar dochter, ik durf ook eerlijk toe te geven dat ik waarschijnlijk niet de ideale schoonzoon ben maar wel degene waar mijn vrouw verliefd op werd. Ook mijn vrouw is hierdoor alleen meer naar mij toe getrokken omdat ze in die tijd gewoon haar eigen gang wou gaan en nu eenmaal verliefd was in die tijd. Ook dit werkte dus averechts voor mijn schoonouders. Ik zal niet ontkennen we hadden veel ruzie als we heen of terug gingen van bezoek naar hun in die tijd, haar ouders zijn nu eenmaal erg belangrijk voor haar wat ook begrijpelijk is. In die tijd ben ik ook niet altijd mee gegaan om mezelf en haar het drama te besparen. Hierna kregen we het bekende in hemel prijzen. Ook dit hebben we overleefd en inmiddels na 14 jaar hebben mijn schoonouders geleerd mij te accepteren (les geaccepteerd dat er persoon in hun dochters leven is gekomen die minstens net zo belangrijk is als hun) Dit is voor alle ouders moeilijk. Ook na de 14 jaar blijft de invloed van ouders groot net als bij mijn eigen moeder dit het geval is. Het advies is dus trek het niet aan en neem op gepaste tijden afstand, laat je vrouw ook voelen dat je ook zonder haar kan en laat de keuze aan haar om partij voor jouw te kiezen. Geef ze de ruimte om ook tijd te hebben voor familie en wordt er niet onzeker van. Als ze van je houdt zal ze terug komen met geklaag over haar ouders en vang haar op. Geen mens heeft de 100% juiste opvoeding gehad en zal dit bij ouder worden zelf opnieuw invullen naar zijn wensen. Het zal ook nooit ideaal zijn of worden, het spreek word je krijgt je schoonouders cadeau en kan ze niet zelf uitzoeken is er niet voor niets. Veel succes

Hagie, 09-05-2014 14:47 #20
Zijn er ook mannen die gehaat worden door der schoonmoeder? en die de dienst uit willen maken over hun relatie wanneer je elkaar kan zien enz. Ik zou wel is met iemand af willen spreken en met diegene willen praten hoe die ermee omgaat ik kan er namelijk niet meer mee omgaan! ik weet het echt niet meer mijn vriendin die vindt het wel best zo en komt ook niet voor ons op. Ik ben 29 en zei is 27 en we hebben geen eigen leven ik kan er echt niet meer tegen en weet niet welke beslissing ik moet nemen wil ook geen verkeerde en overhaaste beslissingen nemen

Corf, 12-04-2014 20:14 #19
Hallo lotgenoten,

Even een korte samenvatting van de laatste maanden, het is net een soap. Begin januari kwam schoonmoeder bij mijn vriendin een weekendje. Ik was niet gewenst door haar, dus niet welkom. In dat weekend is wel iets veranderd. Mijn vriendin heeft duidelijk gemaakt dat dit scenario de 1e en laatste keer was in dat opzicht en dat ze wilde dat bepaalde zaken niet meer eenzijdig zouden worden opgelegd, mee gedreigd, of mee gezeurd. Dat heeft een klein beetje geholpen denk ik. Ze belt nu niet meer 7 dagen per week, maar "slechts" nog 4 of 5 keer. (het weekend vrijwel niet meer). Mijn broer is in die maand ook overleden, er kon geen enkele vorm van meeleven vanaf, mijn vriendin werd wel sterkte gewenst.

Wat wel blijft is de weigering om te willen erkennen dat haar dochter een relatie heeft, mij wil ze ook eigenlijk niet zien, vriendinlief heeft wel het standpunt herhaaldelijk al naar voren gebracht dat bij feest-en verjaardagen zij dan ook niet komt. Ook wordt herhaaldelijk, niet direkt, maar via het noemen van "anderen" haar mening naar voren gebracht, waarbij ze dan doet alsof anderen dat vinden of gezegd zouden hebben. Wat dan niet zo blijkt te zijn, maar wel voor druk richting haar dochter zorgt. Eigenlijk wil ze met pasen haar dochter wel zien, ook mijn dochter is dan nog wel welkom, maar ik niet. "geen geschikte tijd om KENNIS te maken". Nu maakt het mij niet zo heel veel uit, want ik heb op die manier zelf absoluut geen trek en zin om erheen te gaan.
Ik heb mij voorgenomen om me aan een paar grenzen te houden, de 1e is dat ze niet meer de kans mag krijgen om mijn dochter woorden in de mond te leggen die ze niet gezegd heeft, de 2e is dat ik alleen haar wil zien als ze aangeeft om onze relatie te erkennen en zich onthoudt van complete negeerakties zoals in december tentoongespreidt.
Mijn vriendin zelf is bezig met een proces om zich anders op te stellen, gaat met vallen en opstaan denk ik. Moet me wel eens inhouden om niet meer te willen dan wat nu mogelijk is. Maar ik besef ook wel dat ik mijn normen niet zomaar kan opleggen aan mijn vriendin. Het moet van haar komen wil ze werkelijk verandering in een relatie die er op gebaseerd is dat zij rent, vliegt, opdraaft en autorijdt voor haar moeder.
Ik kan haar alleen maar daarbij helpen door te praten, maar tegelijk ook geef ik wel aan dat bepaald gedrag of een bepaalde houding consequenties heeft. (te veel ja zeggen betekent ook heel veel inleveren, en nee zeggen kan inderdaad eerst tot ruzie leiden, maar op den duur misschien een betere relatie.

Ik wens iedereen hier geduld, en vooral een goede relatie met je partner, het is zo zonde als slechte relaties met familieleden zoveel negatieve energie opslokt.

groeten

Peter, 30-01-2014 14:36 #18
Beste Jeanne,

bedankt voor je reactie. Praten is helaas niet mogelijk met mijn schoonmoeder, kan nog beter tegen de muur praten. MADAME WOONT NU AL MEER DAN EEN JAAR BIJ ONS IN. Praten met mijn vriendin heeft ook geen zin want je mag geen kwaad woord over haar moeder zeggen, ze zegt ook dat ze er niets mee kan, ik ook niet natuurlijk. Ik maak het denk ik maar uit in de toekomst. Heb ik in ieder geval nog een toekomst…

Patricia, 30-01-2014 14:22 #17
Nou ik heb ook zo"n schoonmoeder. zij is van de gereformeerde kerk en ik was al verdoemd voor dat ik mijn gezicht had laten zien. nu vind ik dat zij maar lekker zelf moet weten wat zij doet maar mijn man die toch duidelijk voor mij gekozen had terwijl hij wist dat ik niet gelovig was.
moeders heeft iedereen onder controle in de familie als je haar tegen spreekt dan is het 1 drama. k krijg de meest nare opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. ik kom in de hel en zij kraakt haar eigen zoon af tegenover mij. zo zou hij vroeger eigenlijk naar speciaal onderwijs gemoeten en was hij motorisch niet in orde enz. ik merk niets aan mijn man. mijn man doet niets omdat hij angst heeft voor haar verteld hij mij. toen ik zwanger was van mijn dochter kwam ze mij vertellen dat ik niet bij de familie hoorde omdat ik niet van een kerk was. en maar zeuren dat wij haar kleindochter zouden vernoemen naar haar. nu mijn dochter er is bemoeid zij zich ermee. ze eigend haar kleindochter zichzelf toe. ik werd afgelopen zondag genegeerd door haar op mijn eigen verjaardag. ze kwam dan ook niet voor mij. niet eens een kadootje of bloemetje. het gaat me niet om het krijgen maar mijn man vierde ook zijn verjaardag die dag. we zijn vlak bij elkaar jarig en die kreeg een envelloppe met geld waar dan wel op stond dat het voor hem alleen was. ik heb altijd alchter hun aan gelopen en de klappen ontvangen want als mijn man wat zegd dat zegd hij dat ik het gezegd heb en hij alleen maar overbrieft terwijl wij er allebei over eens waren. ik bn het nu echt beu! ik zou niet zo goed weten wat ik hier aan moet doen. ik wil geen ruzie maar dit is onvermijdelijk denk ik. mijn fout is dat ik altijd mijn best gedaan heb om in de gratie te vallen maar ik doe het nooit goed. ik stop daar mee. en dan zal de tijd uitwijzen of mijn man achter mij staat of mijn huwelijk hieraan kappot gaat.

Cor, 31-12-2013 22:08 #16
Beste Jeanne,

Bedankt voor het antwoord. Helaas is er een vervolg gekomen, laatste keer werden zowel mijn vriendin als ik vrijwel genegeerd, en later toen ik weg was, werd aan mijn vriendin (en laten we wel wezen, we zijn geen 18 meer…) op een zuigende manier duidelijk gemaakt wat wij niet goed hadden gedaan, enz enz enz.
Ik heb nog 1 oplossing, ALS zij ervoor openstaat, en dat is inderdaad om een volgende kee open en eerlijk een gesprek aan te gaan, maar zoals het nu eraan toegaat is het voor mij wel duidelijk dat ze uberhaupt het woord niet wil richten tot mij, als het even kan gaat ze buite roken of een ommetje maken. Als ze wel met mij in een ruimte zit worden we genegeerd, en ben ik weg, dan komen de "preken" tevoorschijn.
Ik hou me, vooral voor mijn vriendin, in, maar inwendig kook ik van woede, vooral omdat mijn vriendi zoveel meer en beter zou verdienen van haar moeder.

Jeanne, 08-12-2013 14:03 #15
Aan Cor,

Ik zou denken dat je dit niet op zijn beloop moet laten, want het gaat er niet beter op worden zo. Laat je zeker niet negeren. Laat zien en horen dat je er bent. Overleg eerst met je vriendin. Wellicht is het een idee dat je zelf een gesprekje hebt met je schoonmoeder. Een keertje lunchen met haar? Probeer haar positief te benaderen en haar zo voor jou te winnen. Misschien kun je haar zo ontdooien, krijgt ze vertrouwen in jou. En… ze moet ook weten dat haar dochter recht heeft op een eigen leven, maar dat dat niet zo hoeft te zijn dat zij als (schoon)moeder helemaal buiten spel wordt gezet. Samen met haar dochter winkelen en andere leuke dingen doen, prima, maar jij hebt een relatie met haar dochter en dat moet zij leren accepteren. Dus vakanties en weekendjes weg die zijn voor jou en je vriendin lijkt mij en misschien een keer met schoonmoeder erbij. En… uiteindelijk krijgt ze er een schoonzoon bij. Prachtig zou ik zeggen.

Cor, 07-12-2013 12:10 #14
Helaas, mijn nieuwe schoonmoeder is al van voor ze mij een paar maanden geleden zag tot de conclusie gekomen dat haar dochter niet goed bezig was met het zoeken naar een nieuwe relatie. Moet ik zeggen dat het allemaal heel snel is gegaan, berichtje op datingsite, daarna op facebook en al snel een date en eigenlijk liefde op het eerste gezicht.

Schoonmoeder heeft alleen problemen met het loslaten denk ik, en is te zeer gehecht aan gezamenlijke vakanties, en weekendjes met haar dochter. Een relatie (en nu mijn persoon dus) ziet ze als bedreiging en reageert hierop met ontkenning van de situatie, tot op het botte en onbeschofte af (negeren van mij als ik er ben bij een familiebijeenkomst, de rug toekeren enz enz)
Dochter is welkom, maar wel alleen.
Nu kan ik het dat wel handelen, ben niet van suiker, maar vind het heel vervelend voor mijn vriendin, die dit niet verdient in mijn ogen om zo geclaimd te worden.

Wat kan ik hieraan doen, aangezien ik dus totaal geen contact met "schoonmoeder" eigenlijk mag hebben?

Jeanne, 22-11-2013 10:13 #13
Aan Peter,

Tips heb ik helaas (als schoonmoeder en moeder) niet voor je, maar ik vind dat je schoonmoeder zelf zo wijs had moeten zijn om niet bij jullie in te gaan wonen. Jij hebt met je gezin het recht op een eigen leven. Toen ik in 2008 ging scheiden na een huwelijk van 29 jaar, was het ook niet zeker of ik snel een woning zou kunnen krijgen. Dan had ik desnoods tijdelijk bij het Leger Des Heils aangeklopt, maar bij mijn zoon en zijn gezin gaan wonen… echt niet. Niet voor mezelf, maar zeker niet voor hun. Ik weet niet hoe jou vrouw daar tegenover staat. Wellicht is het verstandig om met elkaar te gaan zitten en duidelijk te maken dat je het liever anders hebt en dat is jou goed recht. Misschien kun je haar helpen met het zoeken naar een andere woning. Kom in ieder geval wel voor jezelf op. Jij hebt ook recht op jou leven. Heel veel sterkte!

Lien, 14-11-2013 10:00 #12
Peter, 11-11-2013
Communiceer met elkaar.

Concreet: jullie vertellen haar wat jullie er van vinden dat zij in jullie huis woont. Lijkt me constructief dat jullie haar een voorstel geven. Luister ook naar haar.

Peter, 11-11-2013 13:49 #11
Vanaf het moment dat ik mijn schoonmoeder heb ontmoet heb ik al een hekel aan haar. Ze kan best lief zijn maar toch mag ik haar absoluut niet. Omdat mijn schoonvader vorig jaar is overleden is ze bij ons komen wonen omdat ze haar eigen huis niet meer kon betalen. Ze woont dus al meer dan een jaar bij ons in huis en is met allemaal rechtszaken bezig ja want ze maakt nu eenmaal met iedereen ruzie. Iemand tips om ze ons huis uit te krijgen?

Jeanne, 28-10-2013 21:10 #10
Aan alle moeders en schoonmoeders zou ik willen zeggen… Laat het gezin van je zoon los en ga verder je eigen leven. Verwacht niets, laat je er niet verdrietig door maken en al helemaal je nachtrust er niet door bederven. Laat het contact van hun uit gaan. Probeer te accepteren dat het is zoals het is. Er is zoveel moois in het leven en je leven hangt niet van je kinderen af.
Mijn schoondochter stapte in 2005 bij ons over de drempel. Vanaf dat moment werd alles alleen nog maar met haar familie gedaan. Feestdagen vieren, op vakantie gaan enz. Mijn inmiddels ex-man en ik konden alleen maar toezien hoe zoonlief hoe langer hoe meer haar familie werd ingetrokken. Wij stonden constant aan de zijlijn. Begin 2008 heb ik aangegeven te willen scheiden, wat niemand verbaasde. Vanaf dat moment werd het contact met mijn zoon nog minder. In 2010 was er weer een begin van een contact, waar ik zelf de stappen voor heb gezet. De oudste kleindochter kwam af en toe tekenen en schilderen bij oma en dat vond ze leuk. Het was altijd een hele toer om een afspraak te maken en vaak gebeurde het dat de afspraak werd afgezegd omdat zijn vrouw een andere afspraak had gemaakt. Dat werd dan afgedaan als miscommunicatie. De afgelopen 3 jaar waren moeizaam. Ik heb er alles aan gedaan om het lijntje te houden, belangstelling te tonen, zonder mij aan hun op te dringen. Uiteindelijk heeft het niemand iets opgeleverd. Mij heeft het inzicht gegeven dat het nooit meer iets zal worden. Als ik daar op bezoek was dan zat zij mij constant boze blikken toe te werpen. Als mijn zoon het niet zag natuurlijk. De kleinkinderen heb ik nooit een flesje mogen geven, nooit een luier verschoond en opgepast al helemaal niet. Dat was alleen weggelegd voor haar moeder, haar zuster en andere leden van haar familie en buren en vrienden. Haar oma zag regelmatig hun kinderen, mijn recent overleden moeder heeft haar achterkleinkinderen nooit leren kennen. De oudste zag ze in de zomer van 2008 voor het laatst. Ook zij werd aan de kant geschoven. Hun hele huis hangt vol met foto's van haar familie en vooral van haar moeder en oma met hun kinderen. Het is hun huis, dus het is hun goed recht, maar het zegt mij genoeg. Toen ze trouwden in de zomer van 2010 kreeg mijn moeder geen uitnodiging voor hun huwelijk, noch een trouwkaart. Op de valreep kreeg ik een trouwkaart en ik ben gegaan, alleen, maar voor mij was geen plaats bij de familie. Ik mocht tussen het publiek plaats nemen. En zo kan ik nog wel veel meer opnoemen. Ik kan er met een gemak een boek mee vullen. In de periode dat mijn moeder stervende was werd ik uitgemaakt voor leugenaar, omdat ik voor mijn moeder opkwam en haar wilde beschermen. Mijn moeder wilde wel afscheid nemen van mijn zoon, maar niet van de rest van het gezin. Daar had ze geen behoefte aan. Tijdens mijn laatste telefoongesprek met mijn zoon mei jl. was hij agressief en ronduit beledigend en dat was de druppel. Ik heb toen bij mijn zoon aangegeven dat ik geen contact meer zou zoeken, maar dat hij ten allen tijde welkom is hier. Mijn deur hou ik open. Sindsdien is er geen contact meer geweest. Mijn ex-man heeft al 1,5 jaar ook geen contact meer met hun. Intussen is er een 3e kindje geboren. Het jongetje is vernoemd naar haar vader. Ik kreeg een geboortekaartje, maar het jongetje heb ik niet gezien. Ik heb een kaart en bloemen gestuurd. Het blijft stil. Wat mij betreft is het goed zo. Ik hoef niet meer op eieren te lopen. Ik ben de afgelopen 8 jaar niet anders gewend dan onbeschoft en respectloos behandeld te worden. Ik leef mijn leven en ik hoop dat ze heel gelukkig zijn met elkaar, als ze mij maar met rust laten. Dus moeders/vaders en schoonmoeders/-vaders… respecteer jezelf, kies voor jezelf. Je weet zelf wat je waard bent.

Geertje, 07-10-2013 21:42 #9
Aan alle schoonmoeders wil ik een héél belangrijke tip geven: respecteer je schoondochter! Is ze, in welk opzicht dan ook, anders dan jij? Reageert ze anders dan jij? Heeft ze andere normen en waarden dan jij?
Nou en! Daar heeft ze alle recht toe, want zij is een individu. Net als jij. En zo mag jij ook van haar verwachten dat zij jou respecteert.
Ga dus geen dingen verwachten "omdat jij dat ook zo zou doen" of omdat jij niet anders vanuit jouw verleden gewend bent. En zoek niet overal iets achter, omdat zij dingen anders doet dan jij. Zij voelt zich daar kennelijk prettiger bij.
Accepteer, respecteer en laat het gaan. Betrek het niet steeds op jezelf.

Wat een opluchting zal dat geven in veel schoonmoeder/ - dochter-relaties!

Hartje, 13-09-2013 10:31 #8
Het is altijd de schoonmoeders die de boosdoeners zijn. Er zijn ook moeders bij die niet zo zijn en wel begrijpen en proberen in hun situatie te plaatsen. Er is 1 op de tien die wel begrip voor hebben en soms als vriendinnen met schoondochters om kunnen gaan.
Maar laten we de rollen omdraaien hoe sommige schoondochters soms kortzichtig kunnen zijn. Oftewel de kinderen heel verkeerd opvoeden en respectloos naar ouderen toe. Hoe moet het worden in deze maatschappij. Voor degenen die meerdere kleinkinderen hebben kunnen de moeders troost zoeken bij kleinkinderen die wel respect hebben. Dit kweekt alleen maar haat, strijd en nijd!

Voor degenen die hele slechte ervaringen hebben met schoonmoeders, hier kan ik mij best voorstellen dat het heel pijn kan doen. Jullie zijn met hun zonen getrouwd of samenwonen. Jullie verwachten dat er een tijd is voor zonen opvoeden en zonen loslaten. Terecht! Zonen moeten richten op het gezin en niet op de moeders meer. Samen oplossen is een remedie. Kom men niet uit dan hulp zoeken. Ver boven staan en niet verlagen!

En het allerergste is als schoondochters nog een keer doordraaien en overal en nergens een reden zoeken om de schoonmoeders te pakken vindt ik schandalig. Uit het niets kunnen ze een tik krijgen en het is gebeurd! Tegenwoordig heb je zoveel bewijzen dat als ze gaan sms-en je het aan iedereen kan laten zien hoe stom ze kunnen doen. En dit met opgevoede kinderen. Kinderen moet je leren in de maatschappij nuttig te worden, en niet tegen een volwassenen lelijk doen. Hier zijn ze nog te jong voor en hoe moet het worden als ze pubers zijn.

Dan gebruiken ze dezelfde woorden tegen hun eigen moeders. Vooral op visite's of elders, want kinderen en dronken mensen spreken de waarheid! En dan zetten hun eigen kinderen ze voor schut! Kinderen kunnen opeens zeggen van; jij hebt mij dit geleerd ma… en wie is nu de boosdoener… en oppassen dat de kinderen later door wie dan ook worden overgeslagen en vallen buiten de boot! Jammer… bezint eer gij begint… eerst doen dan denken… fout dus!

Laura, 05-08-2013 11:02 #7
Ik ben zelf een schoondochter met een onmogelijke schoonmoeder. Ik zou het geweldig vinden als ik een schoonmoeder had die mij respecteerde en accepteerde. Tussen mijn vriend en ik zit een leeftijdsverschil, ik ben ouder. Vanaf moment 1 zonder dat ze mij ook hebben gezien of gesproken was ik fout, had geen geld zal wel een bijstandsmoeder zijn in een krot wonen weet ik veel met 3 kinderen. Wat moet anders een oudere vrouw met een jongere jongen. Ik werk 5 dagen keihard, heb mijn eigen huis en geen kinderen. Waar zij o zo bang voor is dat ik het spaargeld van hun zoon afpak. Wij hebben aangekondigd te trouwen. Op zijn minst uit respect voor hun zoon een felicitatie. Maar niets van dit alles alleen maar dat ik te oud ben en het niet gaat werken. Weet ik zat er bij en wij zijn er niet blij mee. Vervolgens vraagt mijn vriend zijn vader als getuige en wat zegt moeders daarop, als hij het er niet mee eens is gaan jullie er dan mee door. Houd dat het tegen? Sorry maar uit respect voor je kind accepteer je zijn keuze, dat je het er niet mee eens bent mag en je mag ook je eigen mening daarin hebben maar zeg niet we doen het uit respect voor onze zoon. Nee al ben je het er niet mee eens accepteer die plaats dan niet en respect, kom op in dit geval moet je dat verdienen. Ik heb helaas mijn beide ouders niet meer dus mijn vriend heeft dat probleem niet. Zijn moeder stuurt hem een berichtje alleen voor jouw ogen en als je alleen bent lezen. Het is niet persoonlijk naar je vriendin bedoelt maar… een heel verhaal over wat ik niet goed doe. Wat nou niet persoonlijk. Gelukkig in mijn geval staat mijn vriend voor 200% achter mij en zegt dat als ze het niet accepteren ze niet eens welkom zijn op de bruiloft. Wat ik ontzettend vervelend vind voor hem. Ik weet wat het is om geen ouders meer te hebben en ik zal ook de laatste op aarde zijn mijn vriend een keuze te laten maken tussen mij en zijn moeder. Hij heeft die keuze zelf gemaakt en die keuze ben ik. Alleen door haar bemoeienis loopt zij het risico hem niet meer te zien en helaas ziet ze dat niet in. Ze schrijft in haar mail. Wij gaan de strijd aan! Welke strijd? Nu ben ik wel op het punt gekomen omdat zij mij zo onderuit haalt naar haar zoon ze niet langer welkom is in ons huis. Daar trek ik de grens. Toon je geen respect voor mij krijg je het zeker niet van mij. Die moeten zij nu eerst opnieuw verdienen. En voor haar is het alleen een geldkwestie. Wij hebben al gezegd onder huwelijksevoorwaarden te gaan trouwen om zo evenwichtig het huwelijk in te stappen. Maar dat horen ze niet. Weet je in mijn geval kan ik met heel mijn hart zeggen dat ze dit nu over zichzelf hebben afgeroepen dat ze straks niet meer in ons leven zullen zijn, door hun eigen toe doen. Accepteer de keuzes die je kind maakt.

Elisabeth, 04-08-2013 16:48 #6
Kennelijk val ik onder de categorie "boze schoonmoeder". Wat ik ook doe of niet doe, het valt altijd verkeerd bij de aanstaande van mijn zoon. Het meisje was meer dan welkom in mijn familie en ik heb haar altijd met open armen ontvangen. Ze was 17 toen we haar 8 jaar geleden leerden kennen. Ze is erg creatief en ik heb altijd oprecht belangstelling gehad in alles wat ze deed. Wij zijn inmiddels 7 jaar geleden geemigreerd en er is een afstand van meer dan 6000 kilometer tussen ons. Me bemoeien met hun dagelijkse leven doe ik niet. Toen mijn zoon me af en toe belde met klachten/relatieprobleempjes gaf ik hem als enige advies dat hij dit moest bespreken met zijn vriendin. Ik gaf geen mening. Niet positief, niet negatief. Voor kerst/verjaardagen zocht ik leuke cadeautjes uit. Ze werden uitgepakt, bekeken en schouderophalend keek ze naar mijn zoon. Geen enkel bedankje. Ik stuurde bloemen voor haar afstuderen. Maakte mooie pps'en met haar foto's. Hield haar op de hoogte van ons leventje in Verweggistan. Er komt nooit een reactie van haar kant. Toen mijn zoon me vertelde dat hij haar ten huwelijk ging vragen heb ik enthousiast en blij gereageerd. Toen ik haar vroeg wat ze zou gaan dragen tijdens de trouwdag, kreeg ik als antwoord: "kleren!". Toen ik haar blij zei dat ik dan een schoondochter zou krijgen, aarzelde ze even alvorens te zeggen: "Zoiets ja… " Toen ik haar foto's stuurde van mooie trouwtaarten, kreeg ik later van mijn zoon te horen dat zijn vriendin dat als bemoeizucht zag. In het begin dacht ik nog dat ze misschien verlegen was en ik heb haar de hemel in geprezen. Ze kan nl heel goed bakken en taartdecoreren. Ook heeft ze een goed gevoel voor inrichting. Ik heb haar dit ook vaak verteld. Toch komt er nooit enige reactie. Tijdens hun eerste bezoek aan ons, hebben we hen overal rondgeleid en veel van ons nieuwe woonland laten zien. Ze verkoos urenlang op bed te liggen omdat ze zich verveelde. Er is hier niets te doen. Mijn zoon en schoondochter gaan volgende week trouwen. Ik zal er niet bij zijn want zij heeft me duidelijk te kennen gegeven dat ze er de voorkeur aan geeft dat wij (ZIJN familie) er niet bij aanwezig zullen zijn. En mijn zoon accepteert het. Hij voelt zich tussen twee vuren. Maar wat mij betreft zijn er geen twee vuren. IK ben zijn moeder en dat is een plaats die zij nooit kan innemen. En ZIJ is zijn vrouw en dat is een plaats die ik niet kan en wil innemen. Wat is nu eigenlijk het grote probleem? Ik zou het fijn vinden als een schoondochter die dit mocht lezen hier eens op reageert. By the way, … mijn tweede zoon heeft ook een vriendin en tussen ons zijn er absoluut geen problemen. Ik respecteer haar en zij respecteert mij. We gaan leuk, ontspannen en oprecht geinteresseerd in elkaar met elkaar om.

Joosje, 30-07-2013 23:16 #5
Ik heb een relatie gehad van 10 jaar. Ik heb mijn ex nooit gevraagd te kiezen tussen mij of zijn moeder. Zijn moeder is vanaf dag 1 bezig geweest om mij weg te werken (ze wilde haar zoon niet loslaten). Ze vond altijd wel iets om over te zeuren. Ik liep op eierenschalen en probeerde me voorbeeldig te gedragen. Hierdoor werd de situatie echt niet beter… Ik heb hier een knauw van gehad en onze relatie is uiteindelijk gesneuveld.
Met mijn huidige man heb ik een sterke relatie. Wij gaan voor elkaar en beschermen onze relatie, ook als dit betekent dat we onze ouders moeten helpen herinneren aan de grens of als we ze moeten aanspreken op hun bemoeienis. Hij spreekt zijn ouders aan en ik de mijne. Ik respecteer mijn schoonmoeder en geef haar ruimte in haar relatie met mijn man. Mijn man eist respect voor zijn relatie met mij, oftewel hij accepteert geen rare praatjes over mij.
Ik ben van mening dat de zoon zich in het verhaal zich niet afzijdig kan houden als zijn moeder ZIJN relatie met zijn vriendin/vrouw niet wil respecteren (ze respecteert zijn keus niet). Deze strijd moet niet uitgevochten worden door moeder met schoondochter, maar tussen moeder en zoon. Ditzelfde geldt voor dochter en moeder waarbij de schoonzoon het te verduren krijgt.

Erik, 23-06-2013 05:05 #4
Als man van veertig kan ik alleen maar stellen dat bepaalde mensen zeer zeker invloed hebben op relaties, heb dit niet direct in de gaten gehad, maar na het lezen en de dingen die ik nu weet, slagen bepaalden erin om een relatie kapot te krijgen.
Dit is in mijn geval gelukt. Klasse, geld en diploma's komen bij vele mensen op de eerste plaats, zeker bij bepaalde schoonouders.
Zonde dat een hereniging van onze relatie definitief naar de andere wereld is geholpen hierdoor.
Nog erger dat ik bepaalde mensen nog moet ontmoeten wegens aanwezigheid van de kinderen.
Zal dit doen, zonder morren, om mijn kinderen te ontzien.
Onze liefde is wellicht net niet sterk genoeg geweest.
Nu is er een andere man die wel voldoet aan hun normen.

Jona, 01-06-2013 21:30 #3
Zeer herkenbaar. Wij hebben net een huis gekocht en mijn schoonmoeder is de baas van het huis. Zij beslist wat ik moet doen. Haar zoon moet niets doen en wordt ook niet op zijn verantwoordelijkheid aangesproken. Ook heeft zij geen respect voor grenzen en komt zij op onaangekondigde tijdstippen binnenvallen. Wanneer ik er iets van zeg tegen mijn vriend, antwoordt hij: "Maar ze bedoelt het goed."

Patty, 16-05-2013 10:58 #2
Ja of een man die uit een streng kerkelijk gezin komt en jij helemaal niet. als 2 geloven slapen op 1 kussen daar slaapt altijd je schoonmoeder tussen. ik krijg de meest nare opmerkingen naar mijn hoofd er word geen rekening met mij gehouden. zelfs niet toen ik net bevallen was van mijn dochtertje met een keizersnede. ik moest 10 weken daarna de hele dag in het zuiderzeemuseum lopen omdat zij dat wilde en de hele familie. en dan de opmerkingen dat ik naar de hel gaat omdat i niet naar de kerk ga. altijd word er over mij geoordeeld. 1 ding is zeker als wij dood zijn en ik kom in de hel en zij ervan overtuigd dat ze naar de hemel gaat dan komen we elkaar gelukkig na de dood niet meer tegen.

Eva B., 25-01-2013 19:10 #1
Zeker een bom. Zorg er maar voor dat je geen indiase man trouwt, die willen vroeger of later altijd hun moeder in huis halen (het liefst zouden ze nooit bij hun moeder weg zijn gegaan) En daar is geen huwelijk tegen opgewassen.

Infoteur: Astrid-d-g
Laatste update: 15-07-2015
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Ouder en gezin
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 36
Schrijf mee!