InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Ouder en gezin > Omgaan met de dood van een ouder

Omgaan met de dood van een ouder

Omgaan met de dood van een ouder Het accepteren van de dood van iemand die dichtbij je stond is altijd moeilijk. Nog moeilijker is het vaak om de dood van je ouders te verwerken. Je ouders nemen vaak de rol aan van een 'vertrouwenspersoon'. Op je ouders kun je altijd terugvallen, ze troosten je als je het nodig hebt, ze delen je enthousiasme als je iets hebt bereikt in je leven. Allereerst is het belangrijk om te vermelden dat iedereen anders omgaat met de dood. Sommige mensen zullen veel huilen, anderen laten geen emoties zien. Het kan zijn dat je er met iemand over wil praten, het kan ook zijn dat je zwijgt als iemand erover begint, en dat je het onderwerp probeert te vermijden. Iedereen verwerkt de dood van zijn ouder op een verschillende manier, je bent niet 'raar' of 'gevoelloos' als je geen emoties toont waar anderen bijzijn.

Verder zijn er een aantal algemene zaken die goed zijn om over na te denken of om te doen na de dood van je ouder.

Accepteer de dood

Realiseer jezelf dat je vader/moeder er echt niet meer is. Dit is heel erg moeilijk om te accepteren, je ouders zijn er immers altijd geweest. Ook al zag je ze misschien maanden niet, ze waren er altijd als je ze nodig had. Het kan jaren duren voor je het verlies accepteert. Gun je die tijd ook, doe je dit niet, dan kun je daar tientallen jaren later emotionele problemen mee krijgen.

Het komt regelmatig voor dat er een lijdensweg vooraf is gegaan aan de dood van je vader of moeder. Je ouders hebben altijd het beste voor jou gewenst. De dood is voor je ouders vaak de beste weg, gegeven de situatie. Doorleven met pijn of ernstige gebreken is voor de meeste mensen verschrikkelijk, ze zijn zichzelf niet meer, ze kunnen niet meer doen wat ze willen doen. Gun het beste voor je ouders, en hoe cru dat ook klinkt, soms is de dood de beste, vredigste optie.

Durf te rouwen

Het is niet erg om te huilen waar iemand bij is. Iedereen begrijpt het en is blij dat hij/zij je troost kan bieden. Je hard houden is misschien moeilijk voor jezelf, maar zeker ook voor de mensen om je heen. Ze kunnen je niet troosten als je niet getroost wil worden. Ook een gevoel van boosheid is begrijpelijk, krop je woede niet op maar uit je gevoel. Dat is ontzettend belangrijk om latere problemen te voorkomen.

Vergeet ze niet

Dat je je ouder nooit meer terug zult zien betekent niet dat je ze moet vergeten. Je hebt dingen met hen gedeeld en meegemaakt die je niet wil vergeten en ook niet hoeft te vergeten. Plak daarom foto's in, schrijf herinneringen op, zodat je ze nooit kunt vergeten. Ook kan het helpen om in gedachten nog tegen je vader of moeder te spreken. Er is niets mis mee om te denken aan je ouders in bepaalde situaties. Vergeet echter niet om zelf door te leven.

Kies ook hoe je je ouder wil herdenken. Er zijn verschillende opties:
  • Graf
  • Urn
  • Assieraad
  • Verstrooien van de as

Doe wat het beste bij jou en je ouder past. Een assieraad heb je altijd bij je, dit kan troostend werken. Een graf biedt een plaats om naar toe te gaan. Hetzelfde geldt voor het verstrooien van de as. Je kunt een plaats kiezen die veel voor jou en je vader of moeder betekende. Een urn kun je gedurende je hele leven bij jou houden, waar je ook naartoe gaat. Ook dit kan een meerwaarde hebben. De keuze is aan jou, je ouder en andere directe familie.

Doe wat goed voelt

Zoals aan het begin van het artikel al geschreven staat, gaat iedereen anders om met de dood. Laat je niet beïnvloeden door mensen van buitenaf. Je hóeft er niet met jan en alleman over te praten, maar je hóeft het ook niet geheim te houden. Je hóeft niet bij iemand uit te huilen, maar je hóeft je verdriet ook niet op te kroppen.

Het is belangrijk om te weten dat de mensen om je heen echt met je meeleven. Ze willen je echt graag troosten, maar als je duidelijk bent en zegt dat je het zelf moet verwerken zullen ze dat ook accepteren.
© 2011 - 2019 M_ichje, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Omgaan met je kind als een gezinslid komt te overlijdenOmgaan met je kind als een gezinslid komt te overlijdenPraten over de dood is voor veel mensen erg moeilijk. Helemaal moeilijk wordt het als men tegen kleine kinderen moet ver…
Hoe noemt je kind jouw nieuwe partner?Hoe noemt je kind jouw nieuwe partner?Na een verbroken relatie blijf je soms achter met je kinderen, of je hebt een bezoekregeling met je kinderen. Vroeg of l…
Kinderen: Emotionele gevolgen scheiding van de oudersKinderen: Emotionele gevolgen scheiding van de oudersHoe groot is de impact van een scheiding op een kind? Hoe aangrijpend en angstig is de periode rond de scheiding van zij…
Een stuk voor mama en een stuk voor papa, over echtscheidingrecensieEen stuk voor mama en een stuk voor papa, over echtscheidingHet kinderboek Een stuk voor mama en een stuk voor papa gaat over Lander, zijn ouders zijn net gescheiden. Het boek is g…
Welke muziek kies ik bij een uitvaart?Welke muziek kies ik bij een uitvaart?Op het moment dat een naaste komt te overlijden, krijg je in een sneltreinvaart te maken met van allerlei dingen die je…
Bronnen en referenties
  • http://www.wikihow.com/Deal-With-a-Parent%27s-Death

Reageer op het artikel "Omgaan met de dood van een ouder"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Angélica, 18-10-2017 13:12 #3
Het is bijna 1 jaar geleden dat mijn moeder is overgegaan, ik mis haar en het dringt steeds meer tot mij door hoe erg ik het vond/vind dat zij zo moest lijden en bepaalde familieleden haar totaal hebben laten barsten in die juist zo moeilijke en zware tijd voor haar. Nu pas ook, kan ik het verwerken met vallen en opstaan. Van een bezige bij, rennen, hollen, vliegen (mantelzorger) ben ik nu stil gaan staan en moet een weg zien te vinden om weer de draad op te pakken. Het is zo dubbel, voor haar ben ik opgelucht dat het over is en anderzijds had ik nog zo graag even met haar willen knuffelen.

Danielle, 10-09-2017 18:54 #2
Het is acht maanden geleden dat ik mijn moeder heb verloren. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld.

Jelte, 12-05-2015 19:07 #1
Eind 2010 kreeg mijn vrouw last van darmklachten.
In januari 2011 wees de uitslag van de scan uit dat ze een kwaadaardige tumor in haar dikke darm had, met uitzaaiingen in haar lever.
Ze maakte een (op zich) verschrikkelijke lijdensweg door - hoe later, hoe erger.
De zwaarste medicijnen hielpen op een gegeven moment niet meer.
Op 7 juni 2014 liet ze het leven, op de dag voor haar 33e verjaardag.
Drie kinderen hebben we.
Een vurig christen ben ik.
Dat mijn vrouw zomaar ziek was geworden kon niet waar zijn, dus dit legde ik aan Hem voor.
"U kunt niet vanuit het niets toestaan dat mijn vrouw wordt aangevallen met deze levensgevaarlijke ziekte", zei ik.
"Helemaal niet jegens onze kinderen.
Als straks hun moeder het leven wordt afgenomen, dan gaat dit helemaal aan hun verstand voorbij!
Zij zijn ten eerste niet schuldig, dus als U toestaat dat hun moeder het leven laat, dan bent Ú verantwoordelijk voor alle
verdriet en al het lijden dat ze ondervinden.
Dan kan ik U aanwijzen als schuldige, en dat kan niet."
Zo kunnen onze kinderen het verlies van hun moeder dragen, daar ze steun ontvangen, in de geest.
Niet dat ze er niet verdrietig om (kunnen) zijn, maar dit weten ze te dragen, doordat ze de waarheid voor ogen wordt gehouden.
Angst is er niet, daar ze weten dat ze met open armen worden ontvangen door "mama die ze mist".
Dankbaar ben ik de Here Jezus hierom dat Hij me heeft geleerd dat het ware leven zich in de geest afspeelt.
"Het lichaam van mama is gestorven, maar mama leeft nog", doet me beter te zeggen tegen de kinderen,
dan met ze gaan zitten rouwen, elke keer dat we de begraafplaats bezoeken.
Mattheüs 8:22 zegt ook: "Volg Mij en laat de doden hun doden begraven".

Infoteur: M_ichje
Gepubliceerd: 21-09-2011
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Ouder en gezin
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 3
Schrijf mee!