InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Hoe leer ik mijn woede beheersen?

Hoe leer ik mijn woede beheersen?

Hoe leer ik mijn woede beheersen? De meeste mensen kunnen hun woede wel onder controle houden. Ze zijn boos, maar laten de boosheid niet hun gedrag bepalen. Anderen hebben meer moeite hun woede te beheersen. Dit kan leiden tot agressieve uitingen en ongewenst gedrag.

Wat is woede?

Woede is de gemoedstoestand die optreedt wanneer we boos worden. Iedereen wordt wel eens boos, maar woedend zijn geeft aan dat we écht heel boos zijn. Sommige mensen hebben zelden last van woede, maar anderen kunnen om het minste geringste in woede ontsteken. Woede kan leiden tot agressief gedrag, wanneer je deze woede niet kan beheersen.

Hoe ontstaat woede?

Woede ontstaat in feite uit een gevoel van machteloosheid. Iemand gaat bijvoorbeeld op een verschrikkelijke manier over jouw grens heen en hierdoor wordt je woedend. Je voelt je machteloos omdat degene die je woede heeft uitgelokt al over jou grens is gegaan en jij er niets meer tegen kan doen. Woede wordt meestal veroorzaakt doordat je moeite hebt het negatieve gedrag van een ander te accepteren. Daarnaast kun je woedend worden door het verlies of kapot gaan van iets waar je veel waarde aan hecht. Dit kan een voorwerp zijn, maar ook het verlies van een vriendschap of het verlies van een dierbare.

Een kort lontje

De laatste tijd horen we steeds meer de term "een kort lontje hebben". Een kort lontje hebben wil zeggen dat je snel boos wordt en als het ware snel ontploft. Mensen met een kort lontje kunnen hun woede slecht beheersten en worden gauw boos. Het niet kunnen beheersen van woede lijdt tot agressieve uitingen. Dit kan een geringe uiting van agressie zijn zoals een middelvinger opsteken, staan stampvoeten, vloeken of schelden, maar woede kan ook leiden tot grove agressie. Wanneer je je woede niet kunt beheersen, dan loop je het risico dat je overgaat tot slaan, schoppen, bedreigen en soms komt het voor dat iemand in blinde woede een ander vermoordt. Dit zijn zeer ernstige uitingen van woede die niet alleen de persoon zelf, maar ook anderen in problemen brengen.

Hoe kun je je woede leren beheersen?

Je kunt jezelf trainen om je woede te leren beheersen. Maar let wel: wanneer je al in het stadium zit dat je woede zo ernstig is dat je regelmatig overgaat tot lichamelijk of verbaal geweld, dan zijn onderstaande tips niet voor jou bedoeld. In dat geval moet je zo snel mogelijk hulp zoeken. Bespreek je probleem met je huisarts. Schaam je niet om je probleem ter sprake te brengen, je huisarts is echt wel wat gewend en zal het alleen maar waarderen dat je hulp zoekt. Laat je door je huisarts verwijzen naar een psycholoog. Deze kan je op een professionele manier helpen.

Wanneer je last hebt van woedeaanvallen, waarbij je gewoon gauw boos wordt en de neiging hebt te gaan schelden of ruzieën en je wilt hier wat aan doen, dan kunnen onderstaande tips je wellicht helpen.
  • Erken ten eerste dat je woedeaanvallen een probleem zijn. Zolang je het zelf niet zo erg vindt, kun je er ook niet aan werken om ervan af te komen.
  • Wanneer je je woedend voelt worden adem in, slik even en tel tot 10. Vaak is de grootste woede na die tien tellen al gezakt en valt de uitbarsting mee, of deze blijft achterwege.
  • Loop even weg, ga even naar het toilet of een rustige ruimte waar je tot rust kunt komen. Adem rustig in en uit totdat je woedeaanval is gezakt.
  • Intensief sporten is een goede uitlaatklep voor woede. Een uur per dag intensief sporten is niet alleen gezond voor je lichaam maar vult je ook met positieve energie, waardoor je minder gauw boos wordt.
  • Vermijd stress. Wanneer we last hebben van stress, dan zijn we sneller aangebrand en kunnen we dingen minder goed hebben. Wanneer je veel last hebt van stress, verander je leefpatroon en zet je leven in een lagere versnelling.
  • De mensen om je heen hebben allang door dat je een probleem hebt met het beheersen van je woede. Breng hen ervan op de hoogte dat je wilt veranderen. Vraag hen een beloning te bedenken wanneer het je lukt om bijvoorbeeld een maand niet in woede uit te barsten. De volgende beloning na twee maanden en zo uitbreiden tot je er nagenoeg geen last meer van hebt.

Wanneer het niet lukt je woede te leren beheersen

Wanneer je alles al hebt geprobeerd en je last blijft houden van woedeaanvallen, zoek dan hulp bij een psycholoog. Je hebt een probleem waar je goede begeleiding bij nodig hebt om dit op te lossen. Een psycholoog kan je inzicht geven in het hoe en waarom je zo woedend reageert en je helpen om hier beter mee om te gaan en er vanaf te komen.
© 2010 - 2019 Ceetee, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Agressie en boosheid: hoe beteugel je je korte lontje?Agressie en boosheid: hoe beteugel je je korte lontje?Iedereen heeft het wel eens. Zo’n dag dat iedereen aan je zit te trekken, niets goed lijkt te gaan en iedereen zit te ze…
Hoe ga ik om met agressie?Hoe ga ik om met agressie?Agressie is iets waar we allemaal mee geconfronteerd worden. Vaak op tv, maar soms ook in het dagelijks leven. Hoe ga je…
De onbegrepen en onbeminde vreemdgangerDe onbegrepen en onbeminde vreemdgangerAfvragend waarom mannen vreemdgaan komen we uit bij het type man als vreemdganger die zich onbegrepen en onbemind voelt.…
Leer omgaan met woedeLeer omgaan met woedeDe een is altijd zen, de ander heeft een zeer kort lontje en de grootste groet zit waarschijnlijk in het midden. Zo’n ko…
Sterven: woede en agressieSterven: woede en agressieIemand die weet dat hij of zij spoedig gaat sterven, gaat door vijf fasen. Die fasen zijn: ontkenning, woede, marchander…

Reageer op het artikel "Hoe leer ik mijn woede beheersen?"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Jack, 23-12-2018 04:26 #32
Ik heb al diverse keren een heel agressieve woede uitbarsting gehad. Mijn vrouw is het slachtoffer hiervan. Als we ruzie hebben, meestal 's-avonds, dan wil ik weglopen van die ruzie om tot rust te komen. Maar zij laat mij niet met rust, ze achtervolgt mij, dus kan ik niet tot rust komen. Of soms als ik al slaap, dan maakt ze mij wakker. Dat heeft vaak tot gevolg dat ik een woede uitbarsting krijg. Ik heb haar in zulke situaties al diverse keren geslagen. En vaak herinner ik me niet meer precies wat ik heb gedaan. Ik vind mezelf een monster, omdat ik haar heb geslagen. Ik kan niet meer in de spiegel kijken naar mezelf. Ik verafschuw mezelf, om wat ik heb gedaan.

Hilde Christiaen, 04-08-2018 15:38 #31
Ik reageer me af op mijn PMD zak, doe ik al meer dan een jaar. Alles kort en klein trappen, de zak in en buiten smijten als de vrachtwagen komt. Het lucht enorm op en alles is opgeruimd en weg. Moet je ook eens proberen. Werkt bevrijdend.

Thieu, 16-03-2017 15:24 #30
Ik herken de verhalen sterk. Het wordt zelfs zo sterk dat ik mij zelf op mijn hoofd begin te slaan omdat iemand ooit tegen mij zei 'het zit in je hoofd'. En ik probeer het er uit te slaan. Ook met een pan weleens tegen mij hoofd geslagen. Ik heb cognitieve therapie gedaan bij 1ste en 2de lijns psychologen. Dat heeft niet geholpen. Het heeft het eerder verslechterd. Ook de pyschiatrische medicijnen hebben niets geholpen. Ik heb nu zware woede aanvallen iedere week.

Elise, 12-02-2017 21:54 #29
Ik heb vaak last van woedeaanvallen op school maar ik mag dan het lokaal niet uitlopen en tot tien tellen werkt dan niet echt. Is er een andere mogelijkheid om mijzelf te beheersen?

Emma, 08-02-2017 13:17 #28
Ik word snel boos en dat wil ik afleren.

Lp, 25-01-2017 18:33 #27
Ik heb zelf dat ik mensen snel telijf ga, alleen nog steeds geen idee hoe ik het op moet lossen.

Anoniem, 05-08-2016 16:57 #26
Ik kan mijn woede tegenover mijn zus echt niet beheersen en wil haar soms werkelijk kapot slaan omdat ze mijn moeder veel verdriet aandoet. Het was haar verjaardag paar dagen geleden en ze maakte haar die dag uit als hoer en ook mij en begon haar nog meer uit te schelden gewoon omdat mijn mama zei dat ze een beetje beter moet studeren. Dit is echt onaanvaardbaar. Het heeft me echt extra geraakt dat ze zulke dingen ook nog doet op speciale momenten. Ze is 19 jaar maar ze gedraagt zich als een irritante onbeleefde tiener terwijl ze volwassen moet zijn. Ik probeer echt me in te houden omdat het slechter kan aflopen maar ik ben het kotsbeu. Ze heeft examens maar dit betekent dat ze haar stress zo moet uiten. Dit is gewoon een zonde om zo tegen een moeder te reageren die het allerbeste wenst voor haar kinderen en alles voor hun kinderen doet. Ze kan het ook op een beleefde manier zeggen dat ze haar best doet ipv uit te schelden. Wij hebben in ons geloof geleerd dat de hemel onder de voeten van onze moeders ligt. Als kind moet je uw plaats weten in de familie en geen grote mond hebben tegenover grote mensen maar zij komt aan onze grenzen en steekt ze zelfs over.

R., 24-06-2016 22:14 #25
Ik heb heel af en toe last van een woedeaanval. Dat komt dan omdat mijn kinderen verdriet wordt aangedaan en ik dat niet met mijn vrouw kan bespreken. Die stuurt mij dan gillend weg als ik probeer te vragen waarom zij naar de kinderen zo doet terwijl ze boos op mij is. Ik verlies dan mijn zelfbeheersing uit frustratie. Hoe kan ik voorkomen dat ik tot fysiek geweld overga?

Jeannette, 21-01-2016 09:50 #24
Ik heb twee een relatie met een vriend, waarbij het lontje steeds korter lijkt te worden. Ik kan niets zeggen over mijn ex (bijv. wat over de kinderen gaat) en BAM kwaad. Ik mopper wel eens over mijn vriend en dan hoop je op steun maar het tegenovergestelde gebeurt dan. Hij wordt woest op mijn ex en op mij. Ik heb met mijn ex een regeling getroffen, wat er ook gebeurt tussen ons, wij denken altijd in het belang van de kinderen. Mijn vriend zegt dat hij van mijn kids houdt maar toch heb ik sterk het idee dat hij liever iemand had zonder kinderen. Maar goed. Als hij dan ook boos is, vlucht hij weg en blijft dan ook een aantal dagen boos, net zo lang tot dat ik het goed maak. Maar ik heb ook emoties en ben het spuugzat die boosheid. Nooit een woord van spijt, altijd oude koeien komen uit zijn sloot. Om moe van te worden. Tevens dreigt hij keer op keer te vertrekken en nooit meer terug te komen. Hij belooft in goede tijden altijd beterschap en ik geloof ook dat hij het best wil, maar therapie is voor gestoorden vindt hij en hij vindt dat hij geen stoornis heeft. Nu heb ik hem voor de keuze gezet. Of een therapie of een cursus of het is definitief voor mij. Ik denk dat als je zoveel van iemand houdt doe je er alles voor?!? Ook al is het een lastige stap. Heeft iemand tips?

Nb, 13-11-2015 19:53 #23
Ik heb van mezelf al veel last van een ''kort lontje'' en kan dus redelijk snel pissig worden als een klasgenoot een opmerking maakt die ik niet zo leuk vind. Maar zodra iemand mij gaat etteren als ik wegloop (Kan zijn een paar meter verderop maar kan als het erger is ook naar huis of naar een andere plek waar ik op dat moment heen wil) omdat ik me woede voel opkomen kan ik niet nog een keer weglopen maar ga ik meteen over op het schoppen en slaan. Maar als ik dan stress van school en of ruzie met iemand heb. Dan is het meteen nog erger. Dan is er een hele grote kans dat ik meteen begin te slaan of wegren naar ik weet niet waar. Dan daarna heb ik zoiets van shit waarom deed ik dat maar stoppen lukt me niet. Dat tot 10 tellen is leuk bedacht maar het enige is dat ik me nog chagrijniger ga voelen. Ik weet niet wat ik moet doen en in mn uitbarstingen ga ik soms helemaal los en begin ik dingen te schreeuwen en tegen muren te slaan. Zodra mn woede bijna weg is ben ik weer terug op de wereld.

Weet niet wat ik moet doen en met wie ik kan praten aangezien ik er niet graag over praat. (13 jaar)

Kees, 20-07-2015 21:55 #22
Ik ben vaak woedend op mezelf. In de trant van 'hoe heb je zo stom kunnen zijn'.

Isaura, 29-06-2015 22:24 #21
Ik heb zelf heel veel last van spontane woede. Als ik rustig zit en er opeens woede aankomt sla ik de eerst volgende persoon die langsloopt. En dit vind ik zelf natuurlijk niet kunnen. Maar deze tips helpen ook echt niet, ik kan zelf ook bedenken dat ik tot 10 moet tellen als ik boos ben. Het werkt alleen niet. Mijn vrienden (die meestal de dupe zijn van mijn gedrag) vinden mijn gedrag ook stom, maar nu ik ze eenmaal heb uitgelegd dat ik het niet kan helpen, hoe graag ik het ook wil, helpen ze mij met woede in bedwang te houden. Je zou wel kunnen zeggen dat ik nu aan het "afkicken" ben. Toch heb ik nog steeds heel veel moeite met het idee dat ik mensen zomaar sla. Maar het vreemde is dat ik er daarna bijna niks meer van weet.

Maria Safari, 03-06-2015 19:21 #20
Vrouw reed met haar boodschappenwagentje tegen mijn enkels aan in AH. Ik zei: "Gaat het?" in de hoop dat ze excuses aan zou bieden. Ze zei niets. "U reed zojuist tegen mij aan, " zei ik iets bozer nu. "Ik deed het niet expres, " zei ze en deed het vervolgens weer. Waarop ik dat karretje nu met mijn voet een stukje terugduwde. "Je deed het zojuist weer, bied je dan geen excuses aan?" vroeg ik. "Oh Sorry, " zei ze eindelijk. Mijn bloed kookte, want een paar dagen eerder knalde een troelala al met haar karretje tegen mijn mandje. Excuses aanbieden hoort daar bij in mijn beleving, maar Nederland verhuftert steeds meer. Er zijn dagen dat ik dit echt niet trek. Bij sommige mensen is de vraag "Gaat het?" voldoende om ze wakker te schudden, bij andere niet. Ach ja, misschien moet je het in het drukke Haarlem maar over je heen laten komen. Anderzijds vrees ik dat de onbeschoftheid dan erger wordt. En de uiteindelijke woedereactie dan ook… Misschien beter op te lossen met een grapje? "Oh wat fijn, eindelijk iemand die mij aanraakt!?" Ga ik volgende keer uitproberen…
Helemaal eens met Mike: "Het word tijd die die stichtingen steunpunt huiselijk geweld zich een meer gaan richten op degene die slaan i.p.v. degene die geslagen wordt."

Dana, 13-04-2015 12:26 #19
Jeetje, hier heb ik echt niks aan. als ik kwaad word, dan word ik dat. Als ik tot tien zou kunnen tellen, dan had ik dat natuurlijk al jaren eerder gedaan/aangeleerd. Het gaat er juist om dat dat niet lukt. Dat tussen normaal functioneren en iemand dood willen schoppen ongeveer een kleine 3 secondes zit. En de enige reden waarom het niet escaleert, is vaak omdat de ander zo schrikt dat hij ( meestal een hij) eieren voor zijn geld kiest en inbindt. Ik word kwaad van onrecht. Dus mensen die agressief op mij afkomen, die hebben meteen de verkeerde aan mij. Dan krijg je het tot in het kwadraat terug van me. Maar jeetje, hoe vermoeiend is dat zeg. Ik word soms niet goed van mezelf. Ik ben ook hartstikke grillig hierin. Zeeën van geduld voor mijn gezin, mijn werk, mijn vrienden en familie. Maar een vreemde die me bij de bus de ruimte niet gunt om uit te kunnen stappen, maar zichzelf al naar binnen duwt, kan rekenen op een schouderduw van mij en een rotopmerking. Als diegene dan t lef heeft om de discussie met me aan te gaan, dan is het raak. Ik ontplof en ga door tot de ander t van ellende maar opgeeft. Of doordat anderen er zich in gaan mengen en de boel sussen. Maar ik ga niet opzij of t uit de weg. BELACHELIJK vind ik het van mezelf, later… als de woede gezakt is. En dan voel ik zelfs nog medelijden met de vaak onthutste ander. Maar ja, dan is het al te laat. Die agressie, ook tijdens het autorijden.ik las laatst dat iemand even kort op de rem trapte om een bumperklever iets duidelijk te maken, waarop de ander ging seinen met groot licht nou ja, … dat soort hysterische interacties in t verkeer zijn me niet vreemd. OOK levensgevaarlijk gedrag van mezelf. Waarom kan ik een ander niet gewoon lekker laten rijden als een idioot. Als diegene daar nou voor kiest? Waarom maakt me het me meteen zo kwaad dat ik ook ga reageren? Het is dus niet dat ik begin met achterlijk rijden, maar wel reageer ik zelf achterlijk. Dat is toch uiteindelijk net zo stom en gevaarlijk? Dus ik bereik er niks mee, alleen maar nog meer gevaar in het verkeer. Als ik rustig ben kan ik dat allemaal prima verwoorden en bedenken. Maar wat heb ik daaraan? Ik heb nu voor bepaalde verkeerssituaties ook weer bepaalde oplossingen bedacht. Bijvoorbeeld; iemand haalt in met 101 km p/uur. Ik ga er niet meer achter rijden en me storen, ik schuif naar rechts, wacht tot diegene klaar is met zijn tergend langzame inhaalpoging en ga dan pas mijn inhaalmanoeuvre starten. Iemand voor me die aan het bellen is, slingert en steeds van tempo wisselt? ik verander van rijbaan als dat kan en anders hou ik heeeeeeeeeeel veel afstand. Ik heb ook weleens mijn auto aan de kant gezet omdat iemand steeds 44 reed waar je 60 mocht rijden. Dan ga je zo gauw bumperkleven en je irriteren. Dus ik dacht… ik wacht liever 5 minuten dan dat ik van alles probeer om erlangs te komen. Dus, ja… ik probeer van alles te verzinnen om ermee om te gaan. Maar die woede komt wel. Ik wil gewoon dat die woede niet komt. Dat een ander me niet zo kwaad kan maken. Dat het me gewoonweg niet boeit of een ander aso is, arrogant doet, vervelend is, aan het schelden is op straat of tegen mij. Ik wil dat het me kouder laat en dat ik geen behoefte voel om te reageren. Net zoals alle anderen op straat die langslopen als zombies als er iets raars gebeurt. Uitdrukkingsloos doorgaan met hun bezigheden en mijn wel leuke kanten van mijn karakter bewaren voor die mensen die het verdienen. Ik wil gewoon dat die agressie niet zo impulsief op komt zetten. Daar wil ik goede tips voor. En tot tien tellen is een hilarische onbruikbare tip, die alleen telt als je toch al de rust had om niet kwaad te worden.

Mike, 11-11-2014 15:04 #18
Het maatschappelijke taboe over dit onderwerp zou moeten verdwijnen. Er zijn veel mensen, waaronder ikzelf, die door een rot verleden (en ik noem het woord expres) slachtoffer zijn van problemen met agressie beheersing. Wat Tina zegt herken ik erg ik ben zelf tijdens mijn gehele schoolperiode (12 jaar lang) gepest en daarna nog op het werk tot ik 21 jaar was. Er word vanuit de maatschappij alleen maar naar de mensen gekeken die te maken hebben met geweld en er word een poging gedaan om die mensen te helpen door ze uit de buurt "van dat vreselijke mens" van de "mishandelaar" weg te halen. Wij worden dan in mijn ogen onterecht neer gezet als monster. Niemand vraagt zich ook maar even af waarom wij zijn zoals we zijn. In plaats van goede hulpverlening naar degene die boos word en hulp om van zijn/haar verleden als slachtoffer van pesten of andere vormen van trauma's af te komen word niet gezien en gedaan. Het gevolg: het probleem blijft bestaan. Nee sterker nog het slachtoffer word gestraft door een strafblad met cel en kan zijn hele leven geen normale baan meer vinden als gevolg van het strafblad. Degene die met dit probleem worstelde komt alleen nog maar dieper in de ellende! Het word tijd die die stichtingen steunpunt huiselijk geweld zich een meer gaan richten op degene die slaan i.p.v. degene die geslagen word. Zo kan je wel een deugdelijk beleid voeren om die mensen te helpen en te voorkomen dat zij opnieuw hun naasten verdriet doen door hun onkunde/trauma/aandoening Het klinkt voor sommige misschien als de wereld op zijn kop omdat ze zelf slachtoffer van geweld zijn en vinden dat ons soort mensen maar dood moeten of levenlang moeten krijgen, maar je zou het maar hebben… Het is niet een kwestie van gewoon niet doen want het is voor onszelf onmogelijk om onszelf te beheersen hoe graag ik dat zelf ook zou willen. Ik hoop dit met hulp wel te kunnen. Ik ben mij ook bewust van het leed dat ik anderen aan doe en ik haat mijzelf daardoor. Ik heb verschillende therapieën gehad die dan leuk met een A, B, Ctje komen. Om je "inzicht" te laten krijgen in je gedachten en gevoelens en daarbij het gevolg. Dat je gevoelens op dat moment niet reëel zijn. Toch is het nog niet gelukt om een goede succesvolle behandeling te krijgen en zou ik graag van het probleem afkomen. Maar ik denk om dat te bereiken het taboe verbroken moet worden zodat er deugdelijk onderzoek gedaan kan worden om die mensen te helpen. En ik denk dat er op scholen meer moet worden gedaan aan pesten, dat jeugdzorg goed moet functioneren en wel probleem gezinnen beter moeten begeleiden. En dat door de maatschappij geaccepteerde vormen van kindermishandeling (koude douche als straf, duimen ducktapen tegen duimen en speen vast tapen aan de mond van een baby, om maar enkele dingen te noemen die ik heb gezien) aan banden te leggen. Kortom mensen sta eens stil bij de "daders" die vaak zelf "slachtoffer" zijn en dat diens partner, naasten of familie wellicht niet weten hoe ze met hem/haar moeten omgaan. Als voorbeeld iemand die seksueel misbruikt is kan je een dag later ook niet even doodleuk knuffelen. Iemand die een oorlog heeft meegemaakt moet je ook niet tussen het vuurwerk zetten. Dat heet begrip voor het slachtoffer. Punt is dat mensen die kampen met een trauma uit het verleden en daardoor agressief zijn nergens heen kunnen voor hulp omdat ze scheef worden aangekeken.

Anoniempjexoxo (infoteur), 17-09-2014 11:32 #17
Ik heb heel vaak woedeaanvallen soms wel tot 5/6 keer per dag en dan kan ik mezelf niet meer in de hand houden en ga ik helemaal los… Ik weet echt niet wat ik moet doen door de tips hierboven wordt het vaak alleen maar erger… Help?

Anoniem, 05-07-2014 01:46 #16
@Gs
Ik heb zelf geen last van woede aanvallen. Ik ben wel getrouwd geweest met iemand die elke dag helemaal los ging. Het vervelende was dat zij net als Gs de verantwoordelijkheid van die uitbarstingen bij mij legde. Op een gegeven moment zei zij zelfs dat zij perfect was. Na herhaaldelijke navraag bleek dat zij dit serieus meende. Toen ik vroeg naar de dingen die zij allemaal kapot geslagen had of geschopt, gedreigd had herhaaldelijk om de banden van m'n auto lek te steken een kogel door m'n hoofd te willen jagen een mes in m'n lijf te willen steken antwoordde zei dat ik en anderen dat veroorzaakte. Zij vertelde ook dat zij een vredelievend en lief persoon was. Niets van gemerkt eigenlijk. Dingen moeten toch uit de praktijk blijken, lijkt mij.
Ongehoord. Vooral die uitbarstingen in bijzijn van onze drie jonge kinderen vond ik behoorlijk onethisch. En als ik dan de verstandige was en weg liep om erger te voorkomen, stond zij te dansen en riep mij na: ren maar weer weg. Maar ja, wat moet ik beginnen met een persoon die op haar hardst liep te tieren, aderen opgezet in de nek, voorover buigen, vingertje voortdurend naar voren. In de warme avonden stond zei zelfs buiten te schreeuwen. Maakte haar niets uit riep ze als ik haar op de buren wees. Ze riep zelfs een keer: ik laat mij door alle mannen van de wereld neuken. Snap er niets van. Schaamde mij dood. Een echte aanleiding gaf ik haar niet. Tijdens het werk mijn laptop met een klap dicht slaan omdat ze na het controleren van m'n telefoon zag dat ik m'n moeder gebeld had. Erg lastig om met die aanvallen om te gaan. Ik kon gelukkig rustig blijven. Praten doe je immers met een koel hoofd anders zeg je allemaal onzin en kun je niet helder nadenken. Natuurlijk heeft alles een oorzaak. Hetgeen zei bij mij veroorzaakt heeft is mijns inziens niet iets wat je daarmee weg kan poetsen. We zijn allemaal verantwoordelijk voor eigen daden en uitingen. Wat dat betreft vind ik het argument van Gs geen hout snijden.

Jakk, 15-04-2014 04:02 #15
Toen ik klein was ging ik met verlies om door dingen fysiek kapot te maken als ik kwaad was. Emotioneel ben ik wat minder sterk dus dat is hoe ik met woede omga. Niet iedereen kan met woede omgaan en hebben niet door dat ze zich willekeurig afreageren op naasten. Hierdoor kan ik erg van slag raken en ik heb tevens ook de wil om deze personen te helpen, maar ik denk dat het voor mijn eigen bestwil beter is om hen te ontwijken

Anne, 16-01-2014 19:54 #14
Gisteravond uit het niets een aanval gehad waarbij ik mijn man schijn geslagen te hebben, ik herinner me niets. alsof ik er niet was. ben hier erg ziek van, mijn man is helemaal van slag, en nu?

Tina, 06-01-2014 13:50 #13
Hallo

Ik heb ooit van die dagen dat ik echt woedend kan worden om niks en ik kan me echt heel druk maken om andere dingen terwijl ik het eigenlijk heel druk met me eigen heb. Ik heb veel stress vanwege geen werk en ik heb het gevoel alsof niks me gegund is. Zou dit te maken kunnen hebben met mijn pestverleden, de scheiding van mijn ouders?

Gs, 06-11-2013 13:15 #12
Het is goed dat we hier samen over onze woede kunnen praten… want iedereen ziet diegene die kwaad/woedend wordt als het probleem. Maar zo zie ik het, mensen die jouw met opzet provoceren en en uit te tent lokken weten verdomd goed dat jij een grens hebt en op een gegeven moment die woede gaat botvieren op hun en in mijn ogen ook nog verdiend ook. Ik weet waar ik over praat en ik ben ook heel duidelijk daarin naar die personen toe. Ik waarschuw je een keer nog redelijk netjes en als je houding dan al arrogant is of zo van wie denk jij wel wie je bent. ik heb niks met jouw te maken ik doe wat ik wil en het interesseert me niet of je daar last van hebt.Dan gaat bij mij letterlijk de knop om en dan draai ik de rollen dus ook letterlijk om. 9 van de 10 keer is het probleem dat zo opgelost, pak die personen maar eens terug met hun eigen gedrag en dan daar nog eens een schepje bovenop doen, maak ze maar een super kwaad dat ze niet meer weten hoe ze het hebben dan weten ze in een keer dat ze met jouw niet moeten sollen.

En ik durf echt over mezelf te zeggen dat ik een liefdevol persoon ben die niet haatdragend is en het beste met iedereen voor heeft.Maar die mensen die jouw keer op keer weer opzettelijk zo kwaad/woedend/agressief maken daar kun je gewoon geen normaal gesprek mee voeren of een oplossing zoeken zonder dat je de rollen om draait.

Ik hoop in ieder geval dat ik bij kan dragen aan het feit dat jij als diegene wat kwaad/woedend/agressief word niet het probleem is.Elk probleem heeft een oorzaak dus moet je het probleem in dit geval de woede die weer lijdt tot agressief gedrag bij de oorzaak aan pakken.

Md, 12-08-2013 10:19 #11
Ik heb enkel last van woedeaanvallen als gevolg van het gedrag van mijn kids. Laatst bijvoorbeeld bleef mijn oudste van 6 vanalles afpakken van mijn jongste van 4. Op een gegeven moment gaat het bij zo borrelen dat ik ontplof. Ik schreeuw dan heel hard tegen ze en zeg dat ik ze ga slaan (dat doe ik uiteindelijk niet hoor), maar probeer ze door ze bang te maken, te laten ophouden met hun gedrag. Ik weet uiteraard dat dit absoluut niet de juiste oplossing is, maar op zo'n moment wordt het zwart voor mijn ogen en weet ik gewoon echt niks anders te zeggen. Ik schaam me hier heel erg voor en voel me daarna een klotemoeder en heb altijd heel veel spijt daarna van wat ik heb gezegd. Het komt gelukkig niet dagelijks voor en de ene woedeaanval is de andere niet, maar elke is er 1 teveel natuurlijk… Ik moet zeggen dat het ouderschap me best zwaar valt en dat ik daardoor nogal overspannen kan reageren. En dit terwijl mijn kids volgens mij voor buitenstaanders echt niet zo onuitstaanbaar zijn als het voor mij soms voelt. Ik kan gewoon heel weinig hebben. Ben nogal perfectionistisch en als het niet gaat zoals ik het voor ogen heb, schiet ik al snel in de stress. Ik ben hiervoor al onder behandeling geweest bij een psycholoog en het is al een stuk verbeterd. Maar ik merk dat ik vaak bij spanning schreeuwen tegen de kids als enige uitlaatklep zie. Tegen anderen schreeuw ik nooit! Enkel tegen mijn kids. Vind het zo erg. Ik wil niet dat mijn kinderen bang van mij worden/zijn. Heb vorige week wel hulp gevraagd bij maatschappelijk werk. Kijken of zij mij kunnen helpen.

Lb, 08-08-2013 02:07 #10
Ik heb en blijf steeds problemen hebben van zulke web-sites die agressie niet goed vinden. Ik heb in mijn leven een limiet op de maatschappij voor me gezegd, wat ook betekend dat er een limiet is aan : Iemand nog levendig waard te vinden. En dat mag je vermelden, zeker als je in een maatschappij leeft die met bepaalde minderheden niet om kunnen zoals transseksuele mensen. Ofwel leg je je hoofd neer, status-quo voor de maatschappij, ofwel hang je je zelf op = Status-Quo voor de maatschappij… ofwel moord je. Heel simpel en duidelijk zeggen waar mensen in je ogen staan, is je recht op alle gebied : ook de dood waard vinden. En al wat psychologen zeggen is kwatch en zever, als je ze met de kilo moet buiten werpen.

Een maatschappij die mensen gewild onmachtig maakt, hun slachtoffers kiezen, beseffen dus niet dat ze van hun gekozen slachtoffer hun moordenaar maken.

Boos en kwaad worden is niet abnormaal, heel vaak kwaad worden ook niet. Het is de maatschappij die een probleem heeft, niet diegene die kwaad word.

Tristan, 13-11-2012 19:15 #9
Ik heb momenten met woede aanvallen. Er zijn momenten dat ik het wel kan beheersen om weg te lopen. Maar er zijn momenten dat ik het niet voel opkomen. Wat doe ik in die momenten wat doe ik der aan?

Joke, 08-11-2012 22:17 #8
Ver uit mijn verleden ben ik gekleineerd, seksueel misbruikt en voor de gek gehouden. Alles bij alles ben ik mijn eigen in dit leven kwijt geraakt, hoe ik mijn eigen eigenlijk moet voelen hoe een (normaal) mens zich voelt in dit leven. Als iemand zo’n levens ervaring heeft mee gemaakt kent die zijn eigen niet meer, en weet niet meer hoe daar mee om moet gaan om als een normaal mens te mogen functioneren. Zo’n iemand als ik gaat dan door een hel, en meent dat iedereen tegen me is, klinkt misschien raar, maar voor mij is het alsof iedereen weet wat ik mee heb gemaakt tenminste zo voelt het voor mij aan. Mensen luisteren naar andere mensen die iets over iemand anders iets vertellen maar zelf weten ze eigenlijk helemaal niet hoe het precies in de in elkaar zit allen maken mensen van zo’n verhaal graag van een mug een olifant van maar weten niet dat ze met hun verhaal een ander mens naar de klote kunnen maken, want echt ik ga ermee naar de klote letterlijk en figuurlijk. Kan hier wel een boek over schrijven over mijn leven over mijn leven die alleen vergaat met veel tranen in de ogen en niet meer weet hoe hier uit te moeten komen. Ik wou dat ik het lef had om mijn gal te kunnen spuien tegen die genen die mijn leven naar de klote willen maken, maar daar zelfs heb ik het lef niet voor van wegen de angsten die daar weer van gaan komen om dat weet aan te moeten horen.
Ik wou dat er iemand is die mij met deze pijn en angsten kan helpen
Want dit is echt een schreeuw van iemand die niet meer weet om verder te willen in dit leven
Gr J Reactie infoteur, 10-11-2012
Beste J.
Voor dergelijke hulp moet je echt contact zoeken met een psycholoog. Zoek een eerstelijns psycholoog in je woonplaats en maak een afspraak. Durf of wil je dat niet, dan zijn er ook psychologen die mensen op afstand via internet kunnen helpen met het verwerken van dingen die in hun verleden zijn gebeurd en de gevolgen de ze nog dagelijks moeten meedragen.

Sterkte!

Ragequit, 09-05-2012 14:14 #7
Het feit dat ik reageer zegt eigenlijk al genoeg: ook ik heb last van woede aanvallen. Ik ben erg gevoelig voor stress, dagelijkse dingen leveren bij mij al veel stress op. Deels komt dit omdat ik moeite heb met autoriteit. Op het werk bouw ik niet zoveel woede op, omdat het vrij rustig is op mijn nieuwe werk en mijn baas is wel relaxed. Ik irriteer me mateloos aan maatschappelijke dingen en ben hier vaak mentaal mee bezig. Ik kan het moeilijk van me afzetten hoe oneerlijk onze maatschappij is, en door wat voor idioten we worden bestuurd. Ik heb het gevoel dat ik "geleeft wordt", dat de maatschappij als geheel zodanig veel input van mij verlangt dat ik niet toekom aan de dingen die werkelijk belangrijk zijn.

Ik kies er expliciet voor om deze frustratie af te reageren op die maatschappij. Ik probeer hierbij de mensen van wie ik houd te ontzien. Mijn triggers liggen ook vaak buiten mijn sociale kring. Iemand die mij op het station een gestolen fiets aanbied, haalt het bloed onder mijn nagels vandaan. Op zo iemand "unload" ik dan mijn frustraties. Ik ben in staat om er zo één om zijn oren te slaan met die fiets! Meestal blijft het bij een stevige verbale reprimande. Op deze manier poog ik mijn directe omgeving en sociale kring te sparen.

Soms mislukt het wel eens en "unload" ik per ongeluk in mijn sociale kring. Ik ben me er heel erg van bewust dat ik dan wel mensen pijn doe. Ik zeg dingen die ik niet meen, me later vaak niet eens herinner. Ik wordt niet snel fysiek agressief maar het schuim staat me dan wel op de bek. Daarnaast voel ik me niet verantwoordelijk voor die aanvallen. Als ik een week vakantie heb en simpelweg irritante mensen en bureaucratie vermeid, ben ik de rust zelve. Zodoende zoek ik de oorzaak vooral buiten mezelf. Immers, als ik mij isoleer krijgen andere mensen niet de kans om te triggeren. Ik wil hierbij opmerken dat ik mezelf isoleren dus niet als negatief ervaar, ik vind het fijn alleen te zijn. Ik heb weinig behoefte aan interactie met andere mensen.

In andere woorden: het zijn vooral ANDERE mensen die last hebben van mijn woede-aanvallen. Ikzelf voel me alleen maar rot om de consequenties, en alleen maar wanneer ze de mensen schaden waar ik van houd. Ik heb nooit een psycholoog bezocht omdat ik er zelf weinig last van ondervind. In mijn mening uit ik slechts een ongenoegen, en vind ik niet dat de oorzaak van dit ongenoegen (andere mensen) zeggenschap heeft over hoe ik hiermee om moet gaan. Ik vind woede een logisch gevolg van leven in deze samenleving.

Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik ben bang dat psychologen me niet zullen kunnen helpen. Zij maken deel uit van een systeem (de gezondheidszorg), waar ik al principieel moeite mee heb. Bovendien komt er een eigen risico aan van 400 ballen volgend jaar.

Jos, 25-02-2012 20:36 #6
Ik merk dat vermoeidheid/stress, slecht slapen en/of alcoholgebruik niet bijdraagt in mijn graad van tolerantie naar anderen. Het "uit het dak gaan:" gebeurt eigenlijk altijd om zaken die zich al eerder hebben voorgedaan en nu als het ware de kast uitpuilen. Ook de reactie is dan intussen al kant en klaar overdacht/voorgekookt en loopt na de trigger als vanzelf af.

Tot 10 tellen en beseffen dat jij-zelf het probleem bent en niet de ander helpt de situatie voor dat moment in ieder geval niet verder te verslechteren. Als na een nachtje slapen blijkt dat het probleem nog steeds niet over is, kom ik de volgende dag veel beter beslagen ten ijs met goed overdachte en voor anderen makkelijker te accepteren oplossingen. Als ik er toch niks aan kan doen, tja dan heeft reageren op dat moment ook geen zin en dat accepteer/besef je volgende makkelijker dan op het trigger moment.

Het probleem ben ik-zelf want ik wijk af van de anderen die zich er blijkbaar niet aan storen!

Dp, 11-09-2011 13:30 #5
Mijn laatste uitbarsting leide tot erge omstandigheden waaronder nu een blauw oog en mijn rechterhand dat op drie plaatsen genaaid moest worden. Ik had wat ramen uitgeslagen, ik voelde mij nadien wel rustiger, maar wil niet altijd tot zo'n uitbarsting komen. Het schaad mijn vriendin, mij, en alles om me heen. Ik hoop dit ooit onder controle te krijgen, want de gedachten dat ik op zo'n moment heb zijn niet normaal. Ik ben eigenlijk een rustige schuwe asociale persoon met weinig of geen vrienden om mijn hart aan bloot te leggen. Dit ook zal wel een probleem zijn. grt DP

Brigitte Weyers, 24-08-2011 11:16 #4
Mijn vriend heeft zelf last van stoornissen, die bij mij de das omdoen, hij wekt constant ergenissen op, die mij woede opwekken, waardoor ik ga schelden en gillen, en heb dan de neiging om weg te lopen, wat ook al een paar keer gebeurt is, maar ik wil van die woede af want de buren genieten ook mee, en wordt er zelf heel verdrietig en onzeker van, hij loop op alles wat aan te merken, als ik knoei met eten koken kom hij al met een bezem of doekje achter mij aan, en daar wordt ik driftig om, ik ga nu een half jaar met hem om en ook onze sexuele omgang is slecht, maar dat kom door zijn pillen denken wij, maar het gaat erom hoe ik van mijn woedeaanvallen en ontoerekenbaar gedrag af kom loop bij een psygoloog maar die hebben het zo druk dat ik pas over aantal weken pas terecht kan Reactie infoteur, 26-08-2011
Hier kan echt alleen een psycholoog je bij helpen. Jammer dat deze het zo druk hebben. Maar probeer even geduld te hebben, via internet kun je hiervoor geen professionele begeleiding krijgen.

M., 06-02-2011 17:46 #3
Hier wordt alleen gekeken naar woede als probleem van de persoon zelf. Ik begin bijvoorbeeld door frustraties, ergernissen, en stress in mijn werk steeds vaker woede en agressie te vertonen, zo erg dat ik laatst thuis door een woede-uiting een slagaderlijke bloeding heb opgelopen. Mijn woede heeft bijna uitsluitend de oorsprong in mijn werk. Helaas is dit hier niet bespreekbaar. Ik ben daar de outsider, de voetveeg (klein bedrijf). De oplossing is heel makkelijk. Ontslag nemen. Dan heb ik geen inkomen. Dat je daardoor geen kant op kunt levert nog meer frustraties op en vervolgens zit je in een vicieuze cirkel. Niet raar toch dat je daardoor agressief wordt? Reactie infoteur, 07-02-2011
Je zit inderdaad in een vicieuze cirkel, waardoor je erg gefrustreerd raakt. Dat je hier agressief van wordt is niet raar, maar je werk is geen excuus om agressief gedrag te vertonen. Zoals je al hebt gemerkt leidt het in jouw geval tot zelfdestructie, je helpt de situatie er niet mee, maar je komt zelf in de problemen.
De agressie bij jou is helemaal niet vreemd, maar je moet wel met de situatie waar je in zit leren omgaan of de situatie veranderen (als dat kan). Anders word je een vat wat op exploderen staat, je kunt je woede en frustratie niet meer beheersen met mogelijk gevaar voor jezelf of voor anderen in je omgeving. Laat je adviseren door een psycholoog, echt dit helpt je om je woede op een andere manier te uiten en het geeft je inzicht hoe je invloed kunt hebben op de situatie waar je in zit.
Veel sterkte!

L., 20-09-2010 15:23 #2
Er worden in de tekst nogal makkelijk conclusies getrokken en lijntjes gelegd. Zo simpel en voorspellend als hierboven zit het zeer zeker niet in elkaar.

-., 02-05-2010 14:07 #1
Meestal kan je jezelf niet beheersen als je woedend bent. Je krijgt geen tijd om tot 10 te tellen…

Infoteur: Ceetee
Gepubliceerd: 04-01-2010
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Reacties: 32
Schrijf mee!