InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Het narcistische gezin: Als ouders enkel van zichzelf houden

Het narcistische gezin: Als ouders enkel van zichzelf houden

Groeide jij op in een gezin, waar je als kind nooit jezelf kon zijn? Hebben je ouders een gebrek aan inlevingsvermogen? Ziet het gezin er naar de buitenwereld toe normaal uit? Kwamen manipulatie, liegen, geestelijke, emotionele en/of lichamelijke mishandeling in het gezin voor? Als het antwoord bevestigend is heb je mogelijk te maken met een narcistische ouder of ouders. Wat is een narcistische persoonlijkheidsstoornis en hoe herken je een narcistische moeder of vader? Wat is narcisme? We komen allemaal tijdens ons leven in aanraking met moeilijke mensen. Het verschil onderkennen tussen wat normale moeilijke eigenschappen en wat tekenen van een persoonlijkheidsstoornis zijn, is dan ook niet altijd even gemakkelijk. Het is echter wel belangrijk om dat te kunnen doen. Om zelf succesvol nieuwe relaties aan te gaan en bestaande relaties te kunnen voortzetten op een gezonde manier.

Er is weinig materiaal beschikbaar over narcisme, zeker in het Nederlands. Toch zijn de meesten van ons tijdens ons leven in aanraking gekomen met deze stoornis. Als je bent opgevoed door één of zelfs twee narcistische ouders, is je geleerd dat de narcist altijd gelijk heeft en jij nooit. Dit leidt ertoe dat je gaat twijfelen aan je eigen beoordelingsvermogen. En waarschijnlijk het gevoel hebt dat je het nooit goed genoeg kan doen. Maar ook dat je nooit hebt ingezien dat dit geen normale gevoelens zijn om te ervaren tijdens je jeugd maar dat deze voortkomen uit gedragingen, die symptomatisch zijn voor een persoonlijkheidsstoornis. Want een narcistische ouder is niet echt in staat tot houden van kinderen, zo’n ouder houdt alleen van wat een kind voor hem of haar kan betekenen.

Wat is een narcistische persoonlijkheidsstoornis?

Narcisme wordt meestal gezien als een zelfzuchtige attitude en gedrag, waarbij er weinig tot geen echte empathie voor anderen bestaat. Een kind loopt narcistische beschadiging op, wanneer niet tegemoet wordt gekomen aan zijn primaire emotionele behoeften. Een narcistische ouder heeft een enorme behoefte aan aandacht en verzorging, omdat deze zelf hetzelfde heeft doorgemaakt tijdens de vroege jeugd. Verwaarlozing, emotionele, fysieke of seksuele mishandeling maar ook een gebrek aan structuur of verstikking kunnen een kind enorm beschadigen. Een narcistische stoornis ontstaat wanneer het ego een rookgordijn opwerpt voor deze beschadigingen om de diepe pijn en schaamte te kunnen verhullen. Het kind wat zijn grenzen nooit mocht aangeven blijft steken in de ontwikkeling met het geloof dat het onveilig is, onwaardig en er eigenlijk niet mag zijn. Doordat het kind blijft steken in een primaire vorm van verdediging, slaagt het ook later niet in zich los te maken van de ouders. Een kind met een meer koppige natuur zal toch proberen dat te doen en leert hoe manipulatie leidt tot de vervulling van zijn of haar behoeften. Agressie en intimidatie worden opgenomen in de toolkit voor overleving.

Een ouder met een narcistische persoonlijkheidsstoornis streeft er continu naar om zijn of haar fragiele zelfvertrouwen in stand te houden door het leven in een fantasie wereld met enorme blinde vlekken in zijn of haar manier van denken. Een fantasie wereld, waarin aan alle behoeften wordt voldaan. Vaak is er sprake van een grote involvement met materiële zaken zoals uiterlijk, geld, status of macht. Er bestaat een grote angst voor gevoelens, diepe vriendschap en intimiteit en het lijkt onmogelijk om te komen tot een volwassen liefdesrelatie. Wanhopig en boven alles probeert de narcist te compenseren voor alles wat in de vroege jeugd ontbrak. En stelt hierdoor onrealistische verwachtingen aan anderen om zichzelf beter te voelen. Negatieve emotionele stress dient te allen tijde te worden vermeden. Het is dan ook veel gemakkelijker om een ander de schuld te geven in plaats van ook zichzelf te zien als een deel van een probleem.

In de kern zal een narcistische ouder altijd denken dat hij of zij superieur is aan anderen. Wanneer een narcistische vader of moeder niet krijgt wat hij of zij wil, voelt deze zich direct gedegradeerd. Al die gevoelens van angst, pijn of zelfs wanhoop zijn gewoon te veel. Mensen met een narcistische stoornis zien dingen verkeerd en zijn niet in staat om iets van twee kanten te bekijken. Over het algemeen ontstaat er een goed gevoel wanneer het valse zelfbeeld wordt bevestigd en wordt er geen schuldgevoel ervaren, wanneer anderen door hen worden misbruikt. Ze zijn erg overgevoelig voor kritiek en vallen ofwel aan ofwel maken dat ze wegkomen. Op deze wijze nemen ze geen enkele verantwoordelijkheid voor het leren van de eigen fouten en uiteindelijk voor opgroeien als een volwassen mens met volwassen emoties. Het volgende onderdeel laat in meer detail zien wat de ervaringen zijn van een kind, dat is opgegroeid onder de zorg van één of twee ouders met een narcistische stoornis.

Hoe voelt het om op te groeien binnen een narcistische familie?

  • Het werd me niet toegestaan om gevoelens te hebben, die mijn ouders van slag zouden maken.
  • Als kind moest ik tegemoet komen aan de emotionele behoeften van mijn ouders.
  • Ik leerde al snel dat mijn behoeften niet werden gewaardeerd en stopte er dan ook mee om te proberen ze vervuld te krijgen.
  • Ik had het gevoel dat ik me altijd op zo’n manier moest gedragen dat het mijn ouders tevreden stelde.
  • Onze familie moest goed ogen voor de buitenwereld, dus er werd van mij verwacht dat ik wat zich in huis afspeelde buiten de deur niet aan anderen vertelde.
  • Soms zorgde mijn ouders behoefte om goed te ogen voor de buitenwereld ervoor dat ik wat positieve aandacht kreeg.
  • Er werd van mij verwacht dat ik de wensen van mijn ouders raadde en hieraan tegemoet kwam zonder dat ze daar om hoefden te vragen.
  • Als ik probeerde om grenzen te stellen, werden deze genegeerd door mijn ouders.
  • Het was me niet toegestaan om fouten te maken of van mening te veranderen.
  • Hoe minder emotionele steun ik kreeg hoe banger ik was deze steun te verliezen.
  • Ik leerde super verantwoordelijk te zijn om mijn ouders te plezieren.
  • Ik leerde dat ouders egoïstisch mogen handelen, omdat ze daar recht op hebben.
  • Ik heb problemen om nieuwe intieme relaties te vormen en/ of in stand te houden.
  • Ik heb een enorme behoefte aan externe bevestiging.
  • Ik leerde al vroeg om goed te presteren, waarbij vaak mijn prestaties niet werden gewaardeerd.
  • Ik had geen inherente waarde anders dan dingen te doen voor mijn ouders.
  • Mijn ouders reageren gekwetst of boos op kritiek en ik leerde dus al snel om geen turbulentie te veroorzaken.
  • Ik moest mijn gevoel van “ik” opgeven om in mijn familie te overleven.

Kenmerken van narcistische ouders

Veilige ouders komen tegemoet aan de emotionele en fysieke behoeften van een kind. Ze stellen heldere grenzen voor zichzelf en geven jou de ruimte om hetzelfde te doen. Ze respecteren de grenzen van het kind en zorgen dat het veilig is en zich veilig voelt. Ze houden zich niet bezig met manipulatie of “mindgames”. Een veilige ouder stelt sterke en positieve waarden voor het gezin vast en leeft daar ook naar. Een liefhebbende ouder geeft zijn of haar kinderen de gelegenheid de eigen behoeften te uiten en kan een intieme en gelukkige relatie aangaan en in stand houden. Narcistische ouders kunnen dit niet. De volgende kenmerken geven inzicht in hoe je narcisme herkent binnen het gezin.

  • Iedere conversatie gaat uiteindelijk over hem of haar.
  • Verwacht dat je altijd tegemoet komt aan zijn of haar emotionele behoeften.
  • Negeert de impact, die negatief commentaar op jou heeft.
  • Bekritiseert of kleineert je continu.
  • Weet altijd wat het beste is voor jou.
  • Geeft anderen de schuld i.p.v. te kijken naar eventuele eigen tekortkomingen.
  • Verwacht dat je bij de minste kik opspringt om te hulp te snellen.
  • Is vooral bezig met de eigen interesses of verslavingen, waarbij jouw behoeften worden genegeerd.
  • Heeft een erg hoge behoefte aan aandacht.
  • Schept op, klaagt, plaagt.
  • Wordt buitensporig boos als niet wordt voldaan aan de eigen behoeften.
  • Chanteert en intimideert.
  • Kan niet tegen kritiek.
  • Heeft een houding van “Alles wat jij kunt, kan ik beter”.
  • Gedraagt zich verleidelijk en/ of is overdreven charmant.
  • Is ijdel en vist continu naar complimentjes van anderen.
  • Is niet tevreden met minder dan het grootste of beste.
  • Zoekt status en bevestiging. Geeft geld uit om anderen de ogen uit te steken.
  • Vergeet wat je voor hem/ haar hebt gedaan en herinnert zich enkel wat je nog verschuldigd bent.
  • Dreigt met verlating (of zelfmoord) als je niet toegeeft aan zijn/ haar verlangens.
  • Verwacht geen straf voor norm-overschrijdingen.
  • Negeert je gevoelens en noemt je oversensitief of egoïstisch als je deze uit.
  • Vertelt je hoe je je wel en niet zou moeten voelen.
  • Kan niet luisteren en staat niet open voor andere dan de eigen mening.
  • Is meer geïnteresseerd in zijn of haar zorgen dan in de jouwe.
  • Probeert je te besturen in wat je zegt of doet (micro-management).
  • Probeert je hulpeloos of inadequaat te laten voelen wanneer je iets zelf doet.
  • Heeft oppervlakkige gevoelens en interesses.
  • Gebruikt emotionele chantage om zijn of haar zin te krijgen.
  • Exploiteert anderen door leugens en/ of manipulatie.
  • Kan zich eventueel begeven in fysieke of seksuele mishandeling van kinderen.
© 2008 - 2017 Sterretje999, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Narcisme herkennenNarcisme herkennenNarcisme kent verschillende variaties, van een grote zelfvoldaanheid tot een zware narcistische persoonlijkheidsstoornis…
Gezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisGezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisNarcisme is van alle tijd, maar er ligt of meer de nadruk op narcisme of narcisme neemt inderdaad toe. De verschillende…
mijn kijk opHoe ontstaat narcisme?Is pathologisch narcisme de uitkomst van erfelijke eigenschappen - of het trieste resultaat van misbruik of een trauma?…
Wanneer ben je narcistisch?Wanneer ben je narcistisch?We kennen allemaal mensen die wel erg positief over zichzelf denken en het hoog in hun bol hebben, maar wanneer wordt di…
Narcisme kenmerkenmijn kijk opNarcisme kenmerkenHoe herken je een narcist? Dat is niet zo gemakkelijk want narcisten zijn er in vele soorten en maten. Ze kunnen heel "n…
Bronnen en referenties
  • "Children of the Self Absorbed: A Grownup’s Guide to Getting over Narcissistic Parents. Nina Brown. Oakland, CA. 2001. New Harbinger Publications."
  • "The Narcissistic Family: Diagnosis and Treatment. Stephanie Donaldson-Pressman and Robert Pressman, San Francisco: 1994. Jossey Bass—a Wiley Company."

Reageer op het artikel "Het narcistische gezin: Als ouders enkel van zichzelf houden"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Rachida, 23-11-2017 00:25 #324
Ik herken alles wat hierboven beschreven staat. Wel mis ik een duidelijk punt, nl dat de narcistische ouder ook de kinderen dreigt met lijfstraffen als er geen gehoor wordt gegeven aan zijn/haar behoeften.

Kat, 03-11-2017 23:36 #323
Hoi,

Ik zit momenteel thuis met een bore-out/depressie. Heb sinds een week het intakegesprek met een psycholoog achter de rug (eindelijk), en hij stelde me veel vragen over mijn moeder en hoe ik altijd 'mijn plan heb moeten trekken'. Ik was nogal gefocust op de bore-out dus wou er tijdens het gesprek niet echt op in gaan. Toch heeft het me doen nadenken, en ben wat informatie gaan opzoeken over emotionele verwaarlozing en mishandeling. Ik heb nu een sterk vermoeden dat ik ben opgevoed door een narcistische stiefvader, maar weet niet goed hoe ik dit bij de psycholoog moet naar boven brengen… Ik schaam mij voor wat er gebeurd is, ook al weet ik dat dit onterecht is, maar ik kan maar niet over de schaamte komen. Ik ben ook bang om er over te beginnen, omdat ik de vorige keer zo gefocust was op mijn job die ik haat en ik hoop dat ik door hier even mijn gedachten neer te schrijven wat meer moed krijg voor aanstaande maandag…

De vraag waarmee ik naar de psycholoog ben gegaan was extreme verveling op mijn werk. Na het gesprek van een uur en nu 10 dagen ziekteverlof, ben ik meer gaan nadenken over de verveling en waar ik denk dat die vandaan komt. Ik ben me dus beginnen afvragen sinds wanneer ik me verveel, en ben tot de conclusie gekomen dat dit zo is vanaf m'n dertiende. Om een lang verhaal kort te maken denk ik nu dat het geen verveling is, maar apathie waar ik al jaren mee worstel (ik ben nu 28). Ik dacht altijd dat ik me aanstelde, nog altijd een beetje eigenlijk, en dat ik gewoon ben opgevoed door strenge ouders. Maar nu ik hier tekenen lees van narcistische persoonlijkheid en de gedragingen die narcisten vertonen, wordt het een en ander wel heel duidelijk. Ik ben helemaal niet opgegroeid in een normaal gezin. Ik mocht bijvoorbeeld niet ziek zijn. Als ik ziek was werd dit afgedaan als aandacht zoeken. Ik mocht quasi nergens aankomen, omdat alles in mijn handen kapot ging volgens mijn stiefvader. Ik heb ook een jongere halfzus (7 jaar jonger) en een jongere halfbroer (9 jaar jonger) en door het grote leeftijdsverschil werd ik aangesteld als hun babysitter. De regels die voor hen geldden, geldden ook voor mij: zij om 19u naar bed, ik ook (zelfs op dertienjarige leeftijd en ouder, al weet ik niet meer precies tot welke leeftijd ik ook om 19u in mijn bed moest liggen). Op mijn 17e mocht ik uiteindelijk wel opblijven tot 21u. Ik werd ook actief belemmerd om te studeren (hetgeen ik echt het liefste deed). Om mijn examens in te studeren kreeg ik een bepaalde tijdslimiet opgelegd, dan moest ik helpen in het huishouden. Als ik de tijdslimiet niet haalde, dan werd dit gezien als opzettelijke sabotage, het niet willen helpen, en het lui zijn. Op den duur, omdat ik niets goed kon doen en voor quasi alles wat ik deed op één of andere manier toch afgestraft werd, vulde ik mijn tijd in met in de zetel zitten en kijken naar wat er op dat moment op TV was (ik mocht het kanaal absoluut niet veranderen).

Ik kan nog talloze voorbeelden geven, maar dat zou mijn nu al veel te lange bericht nog langer maken, wat denk ik niet gepast is op een forum.

Mijn vraag is: denken jullie dat mijn vermoeden terecht is?

Groetjes,
Kat

An, 27-09-2017 06:40 #322
Amaai eventjes slikken! Ik word 56 en voor mij gaat na dit allemaal te lezen een deur open, die ik nooit heb gezien! Ik heb dus een narcistische moeder, die dan nog een drankprobleem heeft! Dus ik moet mij niet schamen als ik een punt zet achter deze relatie! Ik heb altijd het gevoel gehad, dat je voor je ouders moet zorgen ondanks alles, maar de laatste tijd gebeuren er dingen, waar ik niet meer tegen kan en dat ook niet meer wil aanvaarden. Ik wilde mijn moeder ook niet in de steek laten, want ik ben zelf moeder en zou het verschrikkelijk vinden, als mijn kinderen mij later als ik sukkelachtig ben niet zouden helpen. Ik besef wel, dat ik mijn kinderen een andere jeugd en opvoeding heb gegeven dan mijn ouders. Een uitspraak van mijn vader heeft altijd een invloed op mij gehad: Gij zijt alleen maar goed voor van brood stront te maken. Alhoewel mijn vader (die 7 jaar geleden overleden is) en ik op het laatste een mooie band hadden, is dit nooit uitgepraat. En dat blijft knagen. Ik geloof, dat mijn vader geen gemakkelijk leven met mijn moeder heeft gehad, maar hij heeft mij wel gezegd, dat ik niet voor mijn moeder moest zorgen en daar heb ik geen rekening mee gehouden.

Sebastian, 04-07-2017 16:15 #321
Het narcisme. Wat mij is opgevallen dat men over veel zaken liegt. En dat de leugen een verhaal gaat worden, dat men het bijna gaat geloven. Je hebt dan een groep mensen die met het verhaal gaan mee leven. En dan iedere keer herhalen. De narcist zoals mijn vader gelooft in zijn leugens. Heb je bewijzen dat het dan niet waar is en het staat ook nog op schrift dan blijven ze ontkennen. Ze zijn bikkelhard. Ze blijven maar doorgaan. Tot het einde toe. Gezondheid van de mensen om de narcist heen, telt niet mee. Zijn ik-gevoel staat bovenaan. Het wordt bijzonder moeilijk om voor jezelf op te komen en je gezin, iedere dag is de herinnering er weer. Eindelijk is dan de hulp gevonden die je lang zocht. Ben er blij mee. Het verloop zal ik vertellen. Allemaal de kracht gewenst om er door te komen. Je hebt ook een eigen leven en daar mag je ook gelukkig mee zijn.

Sebastian, 25-06-2017 09:02 #320
Hallo allemaal. Na het lezen van deze verhalen is mij veel duidelijk geworden. Het komt allemaal zo bekend voor. Helaas ben ik er te laat achter gekomen wat narcisme is. Ben nu 43 jaar. Narcistische ouders is het ergste wat er is voor kinderen.

Mollie, 07-06-2017 14:10 #319
Vorig jaar april met moeder en stiefvader gebroken omdat ik letterlijk ziek werd van alles wat er in mijn jeugd en daarna is voorgevallen. Van mijn stiefvader weet ik het 100% zeker dat hij een narcist is, bij mijn moeder twijfel ik nog. Het is echt verschrikkelijk naar hoe wij thuis werden behandeld. Vooral voor mijn oudere zus. Echter de ouders zien zichzelf als prima geslaagd in hun opvoedkundige taak. Alles wat wij inmiddels als volwassen vrouwen hebben bereikt is dankzij hun. Gelukkig weten wij zelf wel beter. Na de breuk heb ik 14 maanden niks gehoord en voelde ik me na therapie langzaam opkrabbelen. Ik heb er volgens psycholoog chronische ptss aan over gehouden. Nu kreeg ik ineens toch weer een bericht van m'n moeder. Dat ze et nog is, mij op de wereld heeft gezet en niet weet wat ze heeft misdaan. Daar loopt het voor mij nu op vast. Ik wil verder en beter worden en hun en alles wat ze ons hebben vergeten achter me laten. Heb ze echter geen uitleg gegeven, behalve dat het niet goed met me gaat en ik geen contact wil. Nadat ik dit berichtje kreeg slaap ik al weer dagen slecht en is mijn stresslevel weer enorm. Ik geloof echter niet dat hun uitleggen hoe ik het zie iets zal helpen in het mij met rust laten. Sterker nog ben bang dat alles wat ik maar hun kant opzat betichten zal resulteren in mij tegenspreken, overhalen, onderuithalen enz. En dat trek ik dus niet. Bovendien maakt de gedachte aan het misbruik van mijn zus door stiefvader, waar moeder van wist, nog steeds woest en misselijk. Hoe kun je nou breken met een narcistische ouder die zich nergens van bewust is? Iemand tips?

Gerard, 21-03-2017 18:14 #318
Precies! Dit is gewoon hoe ik me elke dag voel! Met mijn rotouders!

Caroline, 24-02-2017 15:21 #317
Waaw wat een herkenning vind ik hier, mijn moeder is een narcist en mijn vader alcolieker (is nu 1 jaar nuchter). Mijn vader en ik zijn altijd haar slaaf geweest en gek genoeg heb ik altijd gedacht dat de problemen aan mij lagen en ben ik altijd bij hun blijven wonen, zelfs wanneer ik trouwde ben ik met mijn man daar gebleven en hebben we de boerderij (de kant waar vroeger de dieren zaten) verbouwd. Na de komst van mijn zoon ben ik gaan inzien dat ik heel mijn leven psychologisch mishandeld ben geweest! Ik was precies Assepoester en vond dat ook normaal. Aja, ik wist niet beter, en dat ik sociale problemen had, heb, dankte ik aan mezelf! Ondertussen zijn ver verhuisd (3 maanden) en heb ik een depressie… ik krijg het allemaal niet verwerkt en voel me heel slecht, ik ga pas naar de psychiater en hoop dat ik hier snel doorkom…

Anoniempje, 08-02-2017 23:50 #316
Mijn moeder is volgens mij ook narcist. Daar valt ook niet mee te praten. Met haar praten is: dat ze wil dat ik dit en dat doet en als je het niet doet dan chanteerd ze gewoon op zieke manieren zoals iemand op straat zetten. Mijn vader is haar slaaf. ze is niet aardig voor hem. ze lacht hem uit en stuur hem weer terug naar de slaapkamer als hij kleding aan heeft die haar niet bevalt en dat gaat ook op een toon die me totaal niet bevalt. Ook moet ze altijd alles weten, ze stelt altijd veel te veel vragen, het lijkt wel een kruisverhoor van de politie als je daar op bezoek ben. Ik heb wel eens mensen mee naar huis genomen die niet meer terug durfde te komen vanwege mijn moeder. Ze moet ook altijd weten wat er in mijn post staat en weet zekerr dat ze stiekem achter mijn rug om dat ook stiekem post heeft gelezen en ook kwam het vaak voor dat mijn post open was gemaakt en zogenaamd dacht ze dat het van mijn vader was terwijl gewoon duidelijk mijn naam erop stond. Ik wil niet de hele prive op het internet gooien hier maar de volgende kenmerken uit het lijstje komen me erg bekend voor bij mijn moeder:.

- Verwacht dat je altijd tegemoet komt aan zijn of haar emotionele behoeften.
- Bekritiseert of kleineert je continu.
- Weet altijd wat het beste is voor jou.
- Geeft anderen de schuld i.p.v. te kijken naar eventuele eigen tekortkomingen.
-Verwacht dat je bij de minste kik opspringt om te hulp te snellen.
-Wordt buitensporig boos als niet wordt voldaan aan de eigen behoeften.
-Chanteert en intimideert.
-Kan niet tegen kritiek.
-Is niet tevreden met minder dan het grootste of beste.
-Zoekt status en bevestiging. Geeft geld uit om anderen de ogen uit te steken.
-Vertelt je hoe je je wel en niet zou moeten voelen.
-Kan niet luisteren en staat niet open voor andere dan de eigen mening.
-Is meer geïnteresseerd in zijn of haar zorgen dan in de jouwe.
-Probeert je te besturen in wat je zegt of doet (micro-management).
-Heeft oppervlakkige gevoelens en interesses.
-Gebruikt emotionele chantage om zijn of haar zin te krijgen.
-Exploiteert anderen door leugens en/ of manipulatie.

Mijn moeder zal niet de ergste narcist zijn die er bestaat maar ze heeft gewoon bepaalde ideen in haar hoofd en als ze niet krijgt wat ze wil dan gaat ze gewoon chanteren en zorgt ze eerst dat je al met je rug tegen de muur staat (figuurlijk gezien) zodat je geen kant meer op kan en dan dwingt ze dingen af anders dan volgen er dingen zoals ik gooi je op straat ofzo, dan slaap je vannacht in de schuur en dat soort rare bedreigingen zijn wel gebeurt omdat mevrouw haar zin niet kreeg.

Ik voel geen liefde voor mijn ouders. Mijn moeder is een psychopaat/narcist, wellicht niet in de ergste vorm maar ze is het wel. Mijn vader staat er maar een beetje pathetisch bij te kijken en laat het gebeuren en ik hoor hem nooit ergens over. Hij is geen slechte man maar je hebt er verder vrij weinig aan.

Jan, 21-01-2017 23:54 #315
Er ging een wereld voor mij open toen ik dit artikel las en alle onderstaande reacties.

Ben nu 31 en het contact met mijn moeder verloopt zeer stroef. Heb vroeger jaren geen contact gehad en niemand kon dat begrijpen… Zo'n leuk mens die alles voor iedereen wil doen. Niemand zag wat ik voelde waardoor ik erg aan mezelf ging twijfelen.

Ben altijd op zoek geweest naar liefde en bevestiging omdat zij mij die nooit heeft kunnen geven. Het is lastig en het zal lastig worden, maar ook ik zal het contact moeten verbreken. Heb het altijd ontkend, maar ik wil dit graag doorbreken en hoop binnenkort de juiste hulp te krijgen om een nieuw leven te kunnen starten.

Jos, 25-12-2016 13:58 #314
Erg herkenbaar. Mijn vader en moeder en ikzelf zijn allemaal narcistisch. Ik heb nooit echt een normaal leven gehad. Nog steeds heb ik nog nooit een relatie gehad en ik ben bijna 34. Ik heb wel vrienden, maar deze zijn volgens mij ook allemaal net als ik best narcistisch. Ik weet niet of het ooit goed gaat komen met mij. Maar als de trend doorzet zoals het nu is, dan denk ik van niet. Ik moet mijzelf bevrijden maar het is zo moeilijk.

Echelon, 24-08-2016 01:05 #313
Beste bezorgd,

Als Inge het leeuwendeel bij haar vader heeft gewoond en zij nu narcistisch gedrag vertoond dan lijkt me dit een 'één is één' twee. Het spijt me als je vindt dat mijn stelling niet door de beugel kan, maar kan het zijn dat Inge misschien meerdere malen is seksueel misbruikt? Als ik op televisie de vrouwen zie die een lange tijd werden vastgehouden en daarbij werden misbruikt. Dan is haar gedrag 'logisch, want de daders hebben haar onschuld haar ontnomen.

Ik ben geen therapeut. Ook geen helderziende, psycholoog of arts. Alleen ik weet wel als kind van narcistische ouders dat ik verdomd goed kan acteren (mooi weer spelen). Gewoon om het verrotte gevoel te compenseren. Daarnaast bij elke keer als een situatie ongemakkelijk wordt dan doe ik of zeg ik dingen waar ik geen controle over heb. Zoals iemand met gilles de la tourette.

Wellicht heb je iets aan mijn stelling. Ik hoop echt dat inmiddels de situatie bij jou is verbeterd.

Rivka, 06-08-2016 23:44 #312
Ze zijn nu allebei eindelijk dood, mijn ouders… Ik ben nu eindelijk echt wees. Mijn vader stierf in 2010 waar ik via via achter kwam in 2011 en nu is dan ook mijn moeder 3 dagen na haar verjaardag gestorven in juni van dit jaar.

Twee weken geleden viel er een brief van de Gemeente op mijn deurmat, of ik de kosten voor de graven van mijn grootouders (de ouders van mijn moeder), wil betalen als enige erfgenaam omdat wijlen… Hé?! Wijlen? Is mijn moeder dood? En ik heb nog een zes jaar oudere zus die helaas het web van "de zwarte weduwe" niet heeft kunnen ontvluchten, de zus die jaloers is geworden op haar jongere zusje die dit wel heeft gedaan met heel veel strijd gepaard gaande en met heel veel tranen, meer dan ze ooit zal (willen) beseffen.

Die maandag belde ik de ambtenaar van de Gemeente om te vragen over alles wat in de brief stond en ook met de mededeling dat ik niets wist van de dood van mijn moeder, net zoals ik het niet wist van mijn vader, wat mijn moeder en zus destijds voor mij verborgen hebben gehouden. De man schrok zich een hoedje, hij had dit nog nooit meegemaakt.
Ik vroeg hem waarom ik de brief heb gekregen als zogenaamd enige erfgenaam terwijl ik meen een oudere zus te hebben… of is zij soms ook gestorven? Ik vroeg of hij dit wilde uitzoeken en dat wilde hij. En ja, de zus leeft. Waarom ik dan de brief? Dat is willekeur, was zijn antwoord. Men schijnt niet te kijken naar de geboortedatum. Achterdochtig dat ik geworden ben na al die jaren, vroeg ik of mijn zus achter deze brief heeft kunnen zitten, dat ze mij wil opzadelen met kosten? Nee, was het antwoord, dat was absoluut niet zo en ik hoef ook niet te betalen. Hij zou de brief nu sturen naar haar en wil zij niet betalen dan worden de graven geruimd.

En ja, daar zit je dan na afloop. In shock. En alles gaat gewoon door, je moet het alleen nog wel je kinderen vertellen van hun opa en oma die ze ook nooit zagen. En je ex, met wie je het gelukkig nog kunt bespreken. Het voelt als een tweede klap in je bek, een trap tegen je 'gebroken been', een fluim in je gezicht. Je voelt je alleen omdat je het haast tegen niemand durft te zeggen, want ze kunnen eens denken dat ik een 'slechte dochter' ben geweest omdat ouders zoiets toch nooit doen naar hun kinderen toe? Ja dus, dat kunnen ouders wel.

En nu. Ik ben kapot, in de war, maar ook strijdbaar en gezond boos! Ik ben alleen bang voor mijn zus, want ze was al een tijd erg labiel (geen wonder). Ik hoop voor haar dat ze instort en dat ze hulp krijgt, want ze heeft niets, ja, daar heeft mijn moeder wel voor gezorgd. Geen vrienden, geen partner/kinderen, geen baan omdat ze arbeidsongeschikt is verklaard vanwege psychische problemen. Ze leefde alleen nog voor onze ouders, ze woonde er pal tegenover, mijn ouders op nummer 11, zij op nummer 10. Vreselijk.
Ik zag mijn moeder en zus nog weleens in de stad. Ze begonnen op elkaar te lijken, twee oude vrouwen met grijs haar in een knot, allebei in het beige… ik kan die kleur niet verdragen…

En ja, zelf heb ik ook meerdere malen hulp gezocht, want ik was het allemaal zo beu (het niet willen komen op onze bruiloft en uiteindelijk na aandringen van mijn ex-schoonmoeder kwamen ze toch… met lange gezichten, de geboortekaart van mijn zoon die teruggestuurd werd besmeurd in hondenpoep, twee weken na de geboorte van onze dochter pas op kraamvisite komen, de afschuwelijke ansichtkaarten, de nare brieven), maar ja, volgens de laatste psychiater was ik niet getraumatiseerd genoeg om verder geholpen te worden. Ik probeer het al niet meer. Ik ben de woorden: "U doet het zo goed mevrouw, u bent heel sterk en doet precies dat wat goed voor u is om te herstellen", helemaal zat!

Nu maar eens goed rouwen.

Lien, 20-06-2016 16:57 #311
Bedankt voor het verhelderende artikel. Na jaren van verdriet, angst, worstelen met mezelf heb ik de stap gezet naar een gespecialiseerde therapeute. Zij liet voor het eerst de term narcistische persoonlijkheidsstoornis vallen en adviseerde me om de band met mijn ouders definitief te verbreken. Ik was toen zwanger van mijn tweede dochtertje en ben tijdens de zwangerschap emotioneel door een hel gegaan. Zonder haar en haar advies en zonder de steun van mijn man weet ik niet of ik het gehaald zou hebben. Het was alsof alle pijn en verdriet van al die kinderjaren na de geboorte van mijn eerste kindje plots vrijgekomen waren. Nu ik eindelijk kan benoemen wat er mis was, lukt het beter om te aanvaarden.

Ik heb het wel nog altijd erg moeilijk met het missen van een moederfiguur, zeker voor onze twee lieve schatten had ik graag een lieve oma en opa kunnen hebben. Je wordt steeds opnieuw geconfronteerd met het gemis en het verschil tussen je eigen situatie en die van anderen.
Mocht iemand zich hierin herkennen en het leuk vinden om elkaar wat steun te bieden steeds welkom!

Ik wil iedereen een hart onder de riem steken. Geef niet op, want je verdient zoveel beter ook al wil men je laten geloven dat je niets waard bent. Durf erover praten want we zijn met meer dan we denken, in mijn kring van collega's alleen zijn er al 2 vrouwen met een gelijklopend verhaal.
Heel veel moed! Liefs, Lien

Bezorgd, 23-05-2016 10:18 #310
Sinds enkele maanden heb ik een hele fijne relatie met een lieve en in alle opzichten mooie vrouw. Zij heeft twee kinderen, een jongen en een meisje, beide in de puberleeftijd. Mijn relatie met de moeder is gewoon perfect en om haar gaat het dan ook niet. Ik heb zelf in het verleden een relatie gehad met een narcistische vrouw en zij heeft me bijna kapot gekregen. Het duurde jaren voordat ik weer in de buurt kwam wie ik was vóór haar destructieve invloeden. Mijn vriendin heeft een jarenlang huwelijk achter de rug met een narcist en hij valt haar nu nog regelmatig lastig dan wel probeert haar op elke manier mogelijk te hinderen, waarbij de gezamenlijke kinderen vaak als middel worden ingezet om haar aan te vallen. Waar ik echter jullie mening, advies of raad over zou willen horen is het volgende.

De dochter (ik noem haar even Inge voor het gemak) van mijn vriendin vertoont duidelijke tekenen van narcisme. Bovenaan deze pagina staan een aantal kenmerken van een narcistische persoonlijkheid en op 99% van het genoemde kan ik Inge herkennen. Mijn vriendin heeft de zorg over haar terwijl haar zoon bij zijn vader woont. Mijn vriendin is ten einde raad aangezien ze alles al heeft geprobeerd om Inge 'rustig' te krijgen: belonen, bestraffen, negeren, confronteren met de eigen gevoelens omtrent Inge's gedrag… niets werkt. Inge blijft haar moeder behandelen als oud vuil, er worden met grote regelmaat verwijten naar mijn vriendins hoofd geslingerd en absolute uitspraken als "… jij hebt NOOIT tijd voor mij… " of "… je lijkt wel papa… " (terwijl mijn vriendin geen greintje narcisme in zich heeft!) zijn exemplarische uitspraken die met grote regelmaat geuit worden. Niet alleen mijn vriendin is dagelijks de klos, als haar broer komt logeren is ook hij mikpunt van haar nimmer aflatende kritiek, verwijten en woede. Tevens is ons opgevallen dat ze met regelmaat zichzelf in de positie van "de ouder" tracht te manoeuvreren waardoor ze zich probeert te bemoeien met ouderlijke aangelegenheden. Zaken waar zij zich totaal niet mee hééft te bemoeien maar wel erg boos wordt zodra haar wordt gezegd dat ze zich er niet mee heeft te bemoeien. Met name als het om haar broer gaat komt dit erg vaak voor.

Inge is een meid die alles behoorlijk zwart-wit ziet en regelmatig haar zinnen begint met de woorden "Ik wil… ". Ze klinkt dan echt als een verwend nest en kan behoorlijk over de zeik gaan als ze haar zin niet krijgt. De argumenten waar ze dan mee schermt zijn vaak niet reëel of voor rede vatbaar. Kortom, mijn vriendin krijgt geen vat op haar en alles wat zij doet richting Inge is "verkeerd". Alles wordt met zwaarmoedigheid ontvangen en maar zelden kunnen we meemaken dat Inge "tevreden" is (dat gebeurt alleen als de dingen gaan exact zoals zij dat wil). Zelf als ex-slachtoffer van een narcistische partner heb ik begrip en inzicht omtrent deze situatie maar een oplossing is, gezien de leeftijd van Inge en de situatie waarin het gezin verkeert, erg moeilijk. Ik heb lang de hoop gehouden dat Inge's gedrag voornamelijk een puberale oorsprong heeft, dan wel, dat het feit dat zij het leeuwendeel van haar leven onder één dak heeft gewoond met haar vader (een narcist pur sang zoals al eerder geschreven) de grondslag is van haar misvormde realiteitsopvattingen. Wij waren al eerder van mening dat het mogelijk kopieergedrag is van Inge om de situatie met haar vader te kunnen overleven. Nu echter zijn haar boze buien op dagelijkse basis en de verwijten en beschimpingen worden steeds erger en venijniger. Haar broer is overigens het totaal tegenovergestelde van Inge; hij is gewoon een aardige jongeman die weliswaar problemen met school heeft maar qua karakter attent en voorkomend is, helpt zijn moeder wanneer dat kan en is in staat een normaal gesprek met je te voeren. Mijns inziens niks mis mee… in tegenstelling tot Inge.

Ik zeg er tenslotte bij dat er al vele pogingen zijn gedaan om Inge's gedrag (dat al jaren zo voortduurt) middels diverse (gezins)therapieën te veranderen allemaal op niks zijn uitgelopen. Elke mogelijke oplossing of methode is wel een keer of wat geprobeerd met nul resultaat. Zodra (psycho-sociale) hulpverleners over de vloer komen wordt mooi weer gespeeld (weer een typische narcistisch kenmerk) en is de eindconclusie "dat er niks mis is". Géén van voornoemde hulpverleners is blijkbaar in staat gebleken om door de façade heen te prikken. Daar zowel mijn vriendin als ikzelf geen raad meer weten… is er iemand op dit forum aanwezig die dit herkent en die mogelijk advies, raad, een handreiking kan bieden? Zijn er bij u allen mogelijk instituten of specialisten bekend die wél narcistisch gedrag herkennen voor wat het is en er ook iets mee kunnen doen? We zijn ons er van bewust dat narcisme praktisch ongeneeslijk is… maar zouden het enorm op prijs stellen als mijn vriendin uiteindelijk in staat kan blijken om zich deugdelijk te verweren tegen Inge en deze duidelijk te maken dat haar gedrag totaal niet juist is.

Dit verhaal is slechts een beknopte weergave van wat er bij mijn vriendin thuis speelt momenteel, een proces dat al jaren bezig is en waar geen einde aan schijnt te komen. Daar Inge nog wel enige jaren bij haar moeder zal wonen… en ik het hartverscheurend vreselijk zou vinden als mijn partner door deze toestand in de lappenmand terecht zou komen… is mijn vraag: wie heeft advies? Mede namens haar onze dank bij voorbaat!

Wereldburger (infoteur), 22-03-2016 20:14 #309
Als je vrij snel beseft dat er sprake is van narcistisch misbruik, dan moet je er direct uitstappen en volledig breken. De meeste narcisten zijn als kind mishandeld, verwaarloosd (verwend tot in de grond is ook verwaarlozen) of misbruikt. Het narcisme is een overlevings- en verdedigingsmechanisme.
Heel heftig. Als slachtoffer alles lezen wat erover te vinden is en de juiste therapie zoeken als dat nodig is. Dan kom je hier weer uit! Natuurlijk hoop je dat de narcist zelf ooit een keer therapie gaat doen, zodat hij zijn diepste, mishandelde, echte ik weer kan bereiken en kan helen.
Helaas blijkt een narcist alles te ontkennen, met hem of haar is niks mis en dan is alles verloren. Je liefde kwam niet aan… raakte enkel leegte en duisternis… dan kun je enkel uithuilen en kijken naar het prachtige leven wat nog voor je kan liggen. Zorg vooral goed voor jezelf!

M., 25-02-2016 17:25 #308
Vijf jaar geleden heb ik het contact verbroken met me ouders. Het ging niet meer. Slapeloze nachten na een bezoek aan me ouders. Niets was goed. Vroeger heb ik weinig tijd met ze door gebracht veel werken en bij thuiskomst direct naar me kamer. Ik leefde alleen de eerste 25 jaar. Dit om te voorkomen dat je weer zes beledigingen kreeg. Thuis moesten we voornamelijk je grote en bijdehante mond houden! Die kreeg hij genoeg als leraar middelbaar inderwijs. Nooit een positief woord alles werd gekleineerd. Zelfs het halen van diploma's rijbewijs of het vermelden van een eerste kleinkind werd negatief gemaakt.
Nooit gedacht aan een narcist maar als ik dit lees komt het zeer zeker in de buurt.
Mijn laatste woorden die ik mocht ontvangen waren dat ik maar een na moest gaan denken wat ik voor positiefs aan het leven heb toegevoegd. Krijg dat maar uit je hoofd. Ik vind zelf dat ik wel een mooi leven heb gehad en geleefd. Veel gelachen en veel gedaan. Moeder van twee kinderen een geweldige vriend een top baan en een fijn huis.
Nu eindelijk rust denk je dan maar gelukkig zijn er ook zussen die je ook dit gevoel kunnen geven.

N., 19-02-2016 12:46 #307
Mijn moeder is (gelukkig) al jaren overleden. Elke dag weer voel ik haat die zij toz van mij had. Als ze alleen met mij was dan. Onze start samen was zeer ongelukkige. Mijn vader, de eerste man in haar leven, werd kort na het late huwelijk ziek. Daarna volgde een reeks van gezondheidskolonies en tehuizen. Uiteindelijk werd besloten dat ik wel weer naar huis kon. Mijn moeder werkte als nachtzuster en huurde een bovenetage in een huis. Vanaf die tijd was ik alleen, overdag sliep moe, en 's nachts werkte ze. Dat heeft zo'n drie jaar geduurd, waarin ik constant de boodschap kreeg dat ik lastig was, ondankbaar (want moe werkte zo hard) van haar en haar familie. Uiteindelijk weer terug naar een internaat en vandaar uit weer naar een ander. Dit is zo'n beetje de achtergrond. Toen ik weer thuiskwam was ik 15 en woonde mijn moeder inmiddels in haar eerste zelfstandige flatje. Vanaf dat moment was het haat en nijd. En dan bedoel, echt haat en nijd. De verhouding tussen ons was: als je niet doet wat ik zeg, hou je niet van me. Als je niet lief voor mij bent, ben je ondankbaar want ik heb zo hard voor je gewerkt. Naar mate moeder ouder werd, versterkte dit gedrag. Naar de buitenwereld kon het niet op. Kadootjes voor iedereen, geld noem maar op. Haar familie vond me een rot kind. In toenmalige bejaardenhuis was ze zat, vertelde ze aan iedereen dat ik niet van haar hield. Uiteindelijk, pas na haar overlijden, kreeg ik excuses van mijn tantes dat ze niet eerder iets gedaan hadden. Zo van "jij hoort er toch ook bij". Nu, jaren later krijg ik weer te maken met dat hopeloze gevoel van machteloosheid. Altijd weer voor van alles je excuus moeten aanbieden. Altijd overal buiten staan. Pijn en verdriet over dat beeld wat mijn moeder schiep over haar opoffering en lijden. voor het kind dat ze eigenlijk niet wilde.

Sonja, 26-01-2016 10:21 #306
Dit jaar wordt ik 40. Als jongste van vier ben ik opgegroeid met de wetenschap 'niet de bedoeling geweest dat jij kwam, maar ja vroeger was dat nog niet de pil'. Hoe vaak ik die opmerking heb moeten aanhoren is niet op twee handen te tellen. Een half jaar na mijn geboorte ben ik ruim zeven maanden bij een oom en tante geweest omdat mijn moeder een dubbele hernia kreeg. Mijn kinderjaren waren oke. Al werd er nooit gezegd 'goed gedaan kind', of we zijn trots op je'. Vaak waren veel dingen teveel gevraagd, voorlezen, nee hoor je leert zelf maar lezen. Een spelletje doen ja maar na tien minuten was het wel klaar hoor. Niet luisteren betekende een draai om je oren. Een eigen mening werd afgesnauwd met houd je mond of wat weet jij er nu van.
Op de middelbare school (waar ik heen moest want dat was makkelijk de anderen zaten ook daar, dat mijn vriendinnen naar een andere school gingen, jammer dan) veranderde veel.
Mijn vader werd ziek, kanker, ik was 14. Pas toen mijn mentor me vertelde zelf een broer te hebben met kanker wist ik dat mijn vader dit had. Tegen mij werd thuis niet gepraat. In die tijd was mijn moeder veel van huis, pa in het ziekenhuis. Mijn zus bepaalde wat er thuis gebeurde. Dat is later nooit meer terug gedraaid.
Het gevolg, zus is tot op de dag van vandaag het lievelingetje van mijn ouders. Daar vaart ze zelf goed bij, ze heeft hetzelfde dominante en narcistische karakter als mijn moeder.
Vernederen, kwetsen, manipuleren dat zijn de woorden als ik denk aan mijn moeder en zus. Mijn vader heeft altijd 'vluchtgedrag' vertoond.
Pasgeleden heb ik opnieuw en nu definitief het contact verbroken, contact hebben met deze mensen maakt me letterlijk ziek. Ik kies er bewust voor om dit niet meer te willen. Toen mijn vader mij vlak voor mijn verhuizing vroeg waarom ik niet meer naar huis kwam heb ik hem gezegd dit niet meer te kunnen en te willen. Hij erkende uiteindelijk dat het niet goed is wat mijn moeder doet en hij heeft haar er vaak op aangesproken. Ik wist niet wat ik hoorde. Heb hem bedankt voor deze openbaring en ben vertrokken.
Al geeft het soms zoveel verdriet dat ik er simpel van word ik zet door. De deksel is van de beerput en hij gaat er niet meer op.
Met spanning heb ik mijn verhaal verteld tegen vriendinnen (die dit al wisten) en tegen collega's, leidinggevende. Bang voor de reacties. Het bleek niet nodig, al begrijpt niet ieder deze keuze, mensen staan open voor mijn verhaal. Sterker nog twee collega's herkenden zich hierin en er kwamen gesprekken op gang.
Lang heb ik me alleen en eenzaam gevoeld en al moet ik soms alleen de weg bewandelen, ik ben niet alleen. Dankzij een begripvolle en adequaat handelende huisarts begin ik deze week opnieuw met (trauma) therapie. Mijn lieve man die me niet altijd begrijpt wel vindt dat ik voor mezelf moet kiezen en datgene laat doen wat ik nodig heb steunt me en laat me lachen tot ik niet meer kan.
Aan iedereen die reactie heeft gegeven, ik vind jullie moedig. Wat je verhaal ook is, kies voor jezelf of probeer jezelf te vinden, je bent een mooi mens. Er zijn geen korte wegen naar een oplossing voor verdriet en teleurstelling. Zelf heb ik veel baat gehad bij cognitief gedragstherapie, haptonomie en yoga. Ook het boek 'breken met je ouders' van Marloes Hospes is een eye-opener.

Elise, 22-01-2016 16:43 #305
Fem,

ik zat in een zelfde situatie: iedereen die druk op me uitoefende om toch nog maar een laatste bezoekje te brengen, even haar hand vasthouden etc etc. Ze vergeten dat als je een relatie hebt met je moeder zoals jij en ik hebben (gehad), dat via dat ahum "liefdevol" handje vasthouden ook alle negatieve energie die kant op gaat, en iemand die op sterven ligt, is daar extra gevoelig voor. Dus als je zelfs nu nog niet voor je zelf durft op te komen, hou dit dan in je achterhoofd en bedenk dat juist op dit moment je jullie beiden geen groter plezier kan doen dan wegblijven…

Elise, 14-01-2016 17:56 #304
Wat een eyeopener! Mijn moeder is nu anderhalve maand geleden overleden en ik voelde me vreselijk schuldig toen ik dacht: Goddank! Maar 43 jaar was ik er van overtuigd dat ik tekortschoot, dat het aan mezelf lag dat ik 5 (!) burnouts gehad heb, dat er iets vreselijks mis met me moesten zijn. Maar wat een opluchting, mijn moeder was ziek en daar heb ik onder te lijden gehad, maar nu kan ik aan de gang om het een plaats geven. Het is alsof je je hele leven hebt geprobeerd iemand met een been in een marathon te laten meelopen, terwijl niemand je verteld heeft dat je twee benen nodig hebt voor een normale marathon…
Sterkte al mijn lotgenoten, wat een afschuwelijke situatie hebben we allemaal doorgemaakt/ of zitten sommigen van ons nog in. Ik wilde dat ik de toverformule wist om het te beëindigen, maar helaas ik weet het ook niet, maar realiseer je: hij/zij is ziek en NIET jij!

Voor Martha van Een Wanhopige Narcist, 11-01-2016 12:27 #303
Lieve Martha,
Ga naar je huisarts en heb het er met hem/haar over! Onthoud wel, er is een kans dat hij/zij een melding zal maken en je ouders hun gezag over jou kwijt raken!
Dit is eng en misschien heb je ook het gevoel niet boos te mogen zijn op je ouders, maar dat is niet normaal! Iets wat je waarschijnlijk nooit geleerd hebt, is dat er geen liefde zonder boosheid bestaat! Denk aan een ouder die woest wordt, als het kind 10 minuten te laat is. De enige reden dat een "normale" ouder dan boos wordt, is omdat het zich 10 minuten zorgen heeft gemaakt!
Het wordt nu wel een heel lang verhaal… maar weet gewoon dat er genoeg mensen zijn die in hetzelfde schuitje zitten als jij! Je bent niet raar of vreemd, maar moet wel leren voor jezelf te gaan zorgen! Want je ouders zullen dat niet voor je gaan doen!
Het is een lange weg, herstellende van narcistische ouders, maar het is te doen!
Heel veel succes en ik hoop dat je hier wat mee kan!

Ikzelf weet nog niet of ik een narcist ben, maar ik zie veel gelijkenissen tussen mijn ouders en het artikel. Zelfs tussen mij en het artikel. Zelf heb ik ook kinderen en ben ik bang hun ook vanalles aan te doen. Ik leef zeer onbewust en heb veel moeite om naar mijn eigen gedrag te kijken. Soms besef ik me dat ik continu in een fantasie wereld leef en mezelf vorm naar de situatie. Er is geen echte ik, die staat voor haar eigen normen en waarden.
Ik ben in een driedaagse dagbehandeling geweest en zij lachten me uit om het feit dat ik dacht narcistisch te zijn. Ik heb zo goed geleerd niet mezelf te zijn, dat niemand bij mijn kern komt. Behalve mijn partner, die heb ik 9 jaar in de waan gelaten wie ik was. En nu weet ik niet meer wat ik moet doen, sla ik continu op de vlucht en of dit allemaal niet erg genoeg is. Bescherm ik mezelf ook nog eens door tegen mezelf te zeggen dat hij de narcist is! Terwijl hij de enige in mijn hele leven is, die oprecht het beste met mij voor heeft (en natuurlijk onze kinderen)!
Ja, wat doe je dan?
Nu is mijn oplossing; bij mijn ouders terug en nu bewust meemaken wat het met mij doet, en zo hopelijk voorkomen dat ik dit gedrag blijf vertonen! Het is misschien niet de oplossing maar ik ben ten einde raad!
Mocht iemand suggesties hebben… ik hou me aanbevolen!

Fem, 22-11-2015 15:17 #302
Mijn moeder is ook een narcistische vrouw, heeft haar eigen moeilijke jeugd nooit verwerkt en ze vind dat alles om haar moet draaien. Ze doet nooit iets fout in haar ogen.
Toch is het in onze familie mis gegaan. Zowel ik als mijn broer hebben nu zo'n 4 jaar geen contact met onze ouders. Mijn vader praat naar de mond van mijn moeder en is ook nooit eens tegen haar in gegaan. Mijn broer en ik eigenlijk ook nooit want we hebben al vrij jong geleerd dat dat totaal geen zin heeft.
Nu is mijn moeder ernstig ziek en zal mischien niet lang meer leven. Mijn vader heeft mij gebeld en mij gezegt dat hij het vreselijk vind dat wij hun zomaar hebben laten vallen terwijl zij altijd alles voor ons hebben gedaan. ( veelal materieel) hij vind het het laagste van het laagste als we nu mijn moeder gaat overlijden niet aan haar bed zitten.

Ik ben nu behoorlijk in de war. Door alle stress uit mijn verleden heb ik te kampen gehad met een angst en paniekstoornis. Door gesprekken en de juiste mensen om mij heen heb ik mij door alles heen kunnen slaan en zie ik veel dingen nu ook veel helderder.
Toch merk ik nu dat ik me toch weer een schuldgevoel laat aanpraten.
Mijn gevoel naar mijn moeder toe in gewoon weg. Dat is in de loop der jaren zo afgebrokkeld dat er niks meer van over is. Toch zegt iets in mij dan weer. het is toch je moeder.

Ik weet echt niet zo goed hoe ik hier nu mee om moet gaan. Ik dacht dat ik sterk genoeg was om me over haar egoïsme heen te zetten maar toch raakt het me nu weer en is mijn lijf compleet in de stress.

Iemand tips om hiermee om te gaan?

Asselman Rosa, 20-11-2015 19:51 #301
Ik herken me volledig in dit verhaal. Mijn moeder en zus zijn narcistisch en mijn moeder is een echte dictator. Ze verwoest mijn leven en dat van mijn man. Ze zegt zelfs dat ze liever zou zien dat ik doodga aan kanker dan mijn 2 andere zussen.Heeft heel mijn leven al in mijn plaats beslist over alles. Ik haat hen maar gun het hen niet om Door hen stomme dingen waardoor dat zij winnen te doen? Ze manipuleren mij in alles.

Martha, 16-11-2015 16:41 #300
Hoi allemaal,

ik denk dat ik ook narcistische ouders heb, vooral mijn moeder. ze maken mij fysiek kapot en ik weet niet meer wat ik eraan moet doen. ik ben 17 jaar, en kan dus nog niet zomaar het huis uit gaan. ik weet echt niet meer wat ik moet doen. de kenmerken die ik hierboven lees komen allemaal voor… heeft er iemand tips voor mij?

Martine, 11-11-2015 09:43 #299
Beste mensen,
Ik durf het bijna niet te vertellen, maar weet maar pas dat ik een narcistische vader heb.
En dit terwijl ik gisteren 42 geworden ben… Ik heb er vooral problemen mee dat m'n moeder nog steeds onder zijn bewind moet leven. Hoe gaan jullie daar mee om als slechts één van je ouders narcistisch is en de andere niet? Ik blijf zitten met een enorm schuldgevoel maar kan het tegelijk niet opbrengen er naar toe te gaan…

Alex, 29-10-2015 15:05 #298
Beste Sasw,

Het eerste wat je je moet realiseren is dat JIJ het SLACHTOFFER bent van narcistisch misbruik en je moeder is de agressor. Dat maakt je positie ten opzichte van je moeder ook meteen duidelijk.

Narcistisch misbruik is emotioneel misbruik wat bestaat uit verschillende manipulaties en destabilisaties. Ik wil je aanraden om veel te gaan lezen. Zoek dan vooral ook eens naar "Narcistisch slachtoffer syndroom". Je gaat dan die technieken leren kennen die op je zijn toegepast. Wat je verder zult lezen is dat mensen die slachtoffer zijn van narcistisch misbruik ook kenmerken vertonen van het Stockholm-syndroom. Dat is het syndroom waarbij mensen gegijzeld worden, in deze situatie afhankelijk zijn van hun primaire behoeften (voeding) van de agressor en daar vervolgens een sympathie voor ontwikkelen. Het Stockholmsyndroom is één van de dingen waardoor je niet los kunt komen van het schuldgevoel.

Met verder lezen zul je er achter komen dat het niet jouw schuldgevoel is, maar een manipulatie van je moeder om je schuldig te voelen als je haar geen aandacht geeft. Narcisten nemen je zo in de "ban".

Mijn advies:
- ga eerst lezen. Dan wapen je jezelf en ga je dingen herkennen. Dat zal je in ieder geval doen inzien dat er met jou niets aan de hand is, maar dat jij het slachtoffer bent van een moeder met een persoonlijkheidsstoornis.
- Als je vindt dat je hulp nodig hebt zoek dan naar een geschikte therapeut die bekend is met de behandeling van narcistisch misbruik. Deze mensen nemen je meteen serieus, waar je bij een andere therapeut gewoon niet aan het goede adres hebt.
- Al jouw keuzes zijn goed, maar zorg dat je je wapent voordat je een contact herstelt.
- Ik heb op een gegeven moment voor mijn narcistische partner gebeld met de stichting correlatie. Zij kunnen ook even een goed klankbord zijn.

Ik heb momenteel te maken met mijn vader van 70 jaar die binnenkort gaat overlijden. Dat is 6 keer een aanvaring geworden omdat hij zijn tekortkomingen naar mij toe niet zelf empatisch kon oplossen en ze in plaats daarvan recht in mijn emoties projecteerde. Aangezien ik al veel info had gelezen over mijn ex, heb ik ook de voelsprieten ontwikkeld om te herkennen wanneer er sprake is van manipulatie of destabilisatie of het aanpraten van een schuldgevoel door het zwelgen in de eigen zieligheid. Ik kan het daardoor wel voor elkaar krijgen om contact te houden, maar kap het ook af. Ik heb mijn pa ook gezegd dat ik er zo een punt achter kan zetten, zonder enig schuldgevoel, als hij zich niet ten opzichte van mij gedraagt. Dat lukt nu wel al zakt mijn vader nog terug. Ik heb emotioneel al afscheid genomen, dus het raakt me niet zo.

Laatste tip is dan ook om in je eigen schoenen te staan. Dat mag, dat moet en dat is waar je op kunt vertrouwen. Geniet van je gezin en vertrouw erop dat je een goede moeder bent.

Ik hoop dat je iets aan mijn info hebt gehad. Ga ervoor en kom vooral los van dat schuldgevoel. Het is niet jouw gevoel, het is een geïmplanteerd gevoel.

Alex

Sasw, 15-10-2015 10:39 #297
Hallo,
Ik zie wel veel reacties, maar geen antwoorden daarop. Ik herken mijn vroegere gezinssituatie grotendeels en het gedrag van mijn moeder. Ik heb 1,5 jaar geleden het contact met mijn moeder verbroken, en een voorwaarde voor hernieuwd contact zou zijn dat zij hulp zoekt om haar gedrag te veranderen. Ik zie nu in dat dat waarschijnlijk nooit zal gebeuren en zie op de huidige wijze dat contact voor mij geestelijk te belastend is. Ik heb nu mijn eigen gezin en verbaas me erover dat ik het heel belangrijk vind dat mijn kinderen zich goed voelen en ben goed in staat om mijzelf op de tweede plaats te stellen. Ik hoop dat ik nooit zo zal worden als mijn moeder. Wel ben ik heel erg onzeker in mijn contact met andere mensen. Ik heb geen vrienden maar wel een ontzettend lieve partner en schoonfamilie. Ik zal nooit zo sociaal zijn als anderen en word erg zenuwachtig van mensen in een hogere functie. Ik werk zelf ver onder mijn niveau omdat ik de druk van het moeten presteren niet aankan.
Momenteel houdt het mij heel erg bezig dat ik mij soms schuldig voel over het verbreken van het contact omdat mijn ouders tegen de 70 lopen. Wat als ze ziek worden etc… maar het idee van contact met mijn moeder, en vooral de eerste (walgelijke) emoties bij het weerzien, met vervolgens weer dezelfde negatieve energie als het contact hersteld is, vervult mij met afschuw. Wie weet wat het beste is, en welke vorm van geestelijke bijstand zou voor mij het beste zijn? Blijkbaar ben ik zo nu en dan te koppig om mee te gaan in wat mijn ouders van mij verlangen, maar te onzeker om echt normaal te functioneren…

Saskia, 14-10-2015 22:52 #296
Ginake,

Je hoeft niet in die situatie te blijven leven, ik denk dat je hier raad kan vragen. Veel sterkte meid!
http://www.geestelijkgezondvlaanderen.be/1712-een-hulplijn-voor-alle-vormen-van-geweld

Amelie, 25-09-2015 14:29 #295
Ook ik ben opgegroeid met een narcistische moeder. En een afwezige vader. Mijn 6 jaar jongere broer was de `golden boy', hij werd gesmoord in de liefde. Ik heb er inmiddels vele vele jaren therapie opzitten en kan nu zeggen dat ik gelukkig ben. Ik heb sinds 8 jaar geen enkel contact meer met mijn moeder, wel met mijn vader en met mijn broer. De therapie die mij het beste hebben geholpen (en nog steeds helpen) zijn mindfulness, pri en lichaamsgerichte therapie. Ik besef nu dat vroeger aangeleerd gedrag mijn toen heeft geholpen om te overleven in een gevaarlijk gezin. Als kind kon ik niet anders. Het diende om mij te beschermen. Maar tegenwoordig heb ik dat gedrag niet meer nodig en kan ik leren om als volwassene te reageren. Therapie zonder te `graven', maar door de pijn te leren doorvoelen en zien dat oud gedrag niet slecht is, maar nodig om te overleven. en nu niet meer nodig is. een lang en moeizaam proces, maar o zo waardevol. Om los te komen van wat ik van huis uit heb meegekregen. Om mezelf te ontwikkelen op mijn manier.
Heel belangrijk in dit proces was voor mij om te voelen dat ik mijn ouders niets verschuldigd ben. Ik heb geen plicht om ze te blijven zien. Dat zijn normen vanuit de maatschappij, waaraan ik niet hoef te voldoen. Contact met mijn moeder brengt mij schade toe, nog steeds. En dus heb ik gekozen om mijzelf EN mijn kinderen te beschermen door alle contact met haar rigoureus te verbreken. Ik wens iedereen hier veel sterkte met het omgaan met de gevolgen van opgroeien in een gezin met narcistische ouders.

Emma, 27-08-2015 17:44 #294
Ik woonde 12 jaar bij mijn vader en moeder, mijn vader kon het nooit hebben als wij er waren want we hadden altijd te veel zorg en aandacht nodig, geld wat wij kregen van onze opa (toen die nog leefde) inde hij in om zijn drugs mee te kopen. Mijn moeder kon dit niet verdragen en zag dat dit ook ons pijn deed. Mijn moeder schopte mijn vader zogezegd het huis uit en mijn broers en ik konden weer een beetje normaal leven. Maar dat duurde niet lang want een paar weken later begon ik mij als enigste bedreigd te voelen. Ik werd steeds vaker achtervolgd en sloot mezelf vaak op. Mijn moeder besloot om te verhuizen ver weg van mijn vader en z'n familie en alles was weer goed. maar zoals ik al zij, het blijft niet lang goed. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend en daarmee kregen ze 2 dochters. Ik zie hem niet als een vadertype, Hij is degene die mijn moeder had afgepakt en haar heeft veranderd in het monster dat ze nu is. Ze geeft niks meer om ons. We zijn alleen goed als we op onze "stiefvaders" bedrijf werken en onze kop houden. Mijn moeder zegt me dagelijks dat ik ondankbaar ben en dat ik niet goed genoeg ben. Tevergeefs ben ik gestopt haar "mama" te noemen want zo is het niet meer, De ooit lieve beschermende moeder die ik had is ergens heen gegaan en heeft ons nooit mee genomen. Ik heb het gevoel dat ik niet welkom ben thuis. Maar zodra ik hier wat van zeg zetten zij de hele familie tegen mij op want zij zijn volwassen en zij worden eerder vertrouwd dan een ondankbaar kind zoals "Ik" Ik heb vaak zelfmoord gedachtes gehad maar dan denk ik daarna weer."Dit is wat ze willen" Op dit moment wil ik hen de volle laag geven die ze mij gegeven hebben, ik wil hen pijn doen en laten lijden maar mijn hart is daar te goed voor. als zegt mijn moeder dat ik harteloos ben. Aangezien zij ons behandelen als slaven noem ik hen maar baas want moeder of vader dat zijn ze niet. Mijn zusjes worden geprezen en ze zijn alles waard, ze krijgen liefde en aandacht en de nieuwste dingen. Ik haat hen niet, het is niet hun schuld, zij zijn te jong om deze gemene wereld te begrijpen maar zodra ik achttien ben ben ik van plan om zo ver mogelijk van mijn ouders vandaan te verhuizen en alle contact met hen te verbreken. (behalve mijn broers en zusjes)

Maria K., 12-08-2015 22:58 #293
Bedankt voor dit artikel, ik leef al 13 jaar met schoonouders die deze kenmerken hebben, en besef mee nu pas hoe erg ze zijn gewest. en zijn, men kan niet praten met ze, en het ergste vind ik dat het nu via de rug van mijn kinderen gaat en daar kan ik niet tegen. zeg ook vaak tegen mijn dochter dat ze het niet te serieus moet nemen, wat oma en opa zeggen, ze willen aandacht. want zij dacht op een gegeven moment dat ze allebei dood gingen omdat ze steeds maar naar de dokter lopen, ze zijn een ziekte aan het zoeken verschrikkelijk. toch dat mensen zo kunnen zijn, kunnen deze mensen geholpen worden, denk persoonlijk niet want invoelen in een ander kunnen ze niet echt helaas.

Raymond, 12-06-2015 12:30 #292
Dank je wel voor dit artikel. Ik herken in grote lijnen mijn vader hierin. Maar ook weer niet helemaal en dat is juist de kunst van manipuleren, wat deze mensen als geen ander kennen. Hartegroet!

Chappiegirl, 07-06-2015 19:25 #291
Precies mijn verhaal.ik wist het maar dit artikel bevestigd dat ik niet gek ben.heb een moeilijk huwelijk en hij heeft ook dit probleem met en van zijn familie.Allebij beschadigd.wij zijn niet foutloos naar onze kinderen. Sommige fouten maak je zelf ook helaas.maar wij zijn zo alert dat als het even niet goed gaat wat iedereen heeft is dat de slechte herinnering van ons zelf met onze ouders naar boven komt.en dan praten we met de kinderen.mogen ze alles zeggen wat ze niet eerlijk aan ons vonden en ook wij zeggen sorry voor onze fouten. We merken dat door in gesprek te blijven en begrip te tonen naar onze lieverds dat het ervoor zorgt dat het niet zoals onze oude gezins gewoontes gaat worden.maar wauw wat is het moeilijk om het zelf ook goed te doen. Toch zie ik verschil met mijn mans familie en die van mij.ee hebben toch geleerd om onze aangeleerde narcistisch gedrag steeds te zien en er iets aan doen.elke keer als er een vorm van dat gedrag bij ons zelf opspeelt.dat je er schade van oploopt ga ik zeker niet ontkennen. Liefs voor iedereen

Jantine, 12-05-2015 22:51 #290
Ik kom ook uit een narcistisch gezin. Mijn ouders leven al jaren niet meer maar wat blijkt mijn broers en zussen gaan het gedrag van mijn moeder overnemen. nadat ik de diagnose kanker heb gekregen en volledig ben hersteld vielen de schellen van mijn ogen af en heb de verstandhouding met hen verbroken. eindelijk rust en heb er geen moment spijt van!

Ginake, 15-04-2015 19:59 #289
Mijn ouders zijn heel narcistisch, ik heb gelezen wat narcisme eigenlijk inhoud en ik zie dat ze alle kenmerken hebben die ik gelezen heb. Mijn ouders isoleren me, slaan me als ik niet luister of als ik niet direct kom. Ze slaan me, duwen me en gaan op me zitten en trekken aan men haar stampen en slaan me in gezicht en lichaam met buil, blauwe plekke en wonden tot gevolg, ik ben vaak moe als ik dag en nacht met mijn ouders ben. Ik ga niet naar school want ik mag niet gaan. Ze zeggen dat ik 800 eur moet betalen aan hen voor te wonen bij hen, voor pc en telefoon. ze beslissen wat ik draag, ik heb geen rechten zeggen ze, ze zeggen dat ik moet doen zoals zij, en moet alles doen wat ze willen. Mijn moeder doet als een engel tegen de buiten wereld, iedereen zegt tegen me dat ze de beste ouders zijn die ik heb, maar ik zou ze zo kunnen slaan, want het is totaal niet waar, ik moet werken en zie geen uitweg, ik zie niks buiten mijn eigen stad, ik zie niet verder. Ik ben depressief, sinds ik klein was waren mijn ouders zo, ze kunne tegen geen kritiek van me, of als ik me wil losrukken, dan bijten ze zich vast, ze manipuleren me en bedreigen me, met de dood, instellingen, gehandicapten, kuisvrouwen, ik kan met niemand erover praten want mijn ouders maakten de vriendschap kapot met mijn vrienden. Ze doen zich voor als beste ouders en maken me zo mooi zodat niemand kan zien wat er gaande is, ze zuigen mijn energie leeg, ik voel het vaak ik ben vaak moe, ik ben lactose intollerant, heb allergie, fibromyalgie, schildklier, klieren, darmen, maagproblemen, ik zie het leven niet meer zitten, ik heb zelfmoordgedachten en andere vernietigende gedachten. Ze zeggen dat ik egoistisch ben als ik praat over mijn gevoelens of mijn zin, maar ze doen vaker hun zin dan het mijne, en ik moet kopen wat ze willen en doen alles wat ze willen, ze zien in mij een loser en in hen de beste, zeggen vaak dat ze niks misdoen en dat ik alles misdoe, ik krijg altijd de schuld van alles en ze pesten me, ze zeggen nooit sorry, ze schelden tegen me:heks, gehandicapt kind, kankerkind, zottin, lelijk kind, ze zeiden zelfs dat ze me nooit gewild hebben, dat papa me wilde maar zij wou geen kind, ze zei dat ik niks waard ben dat ik maar naar een beschermde werkplaats moet of kuisen. Ze zeggen dat niks kan en zeggen soms tegen me dat ik mag dood gaan en afzien. als ik pijn heb ze zeggen dat hun pijn erger is dan het mijne omdat ze gepensioneerd zijn, ze zeggen dat ik niks kan hebben, dat het maar geklaag is en dat het gefaket is en maar voor aandacht is, ze doen het zelf allemaal.

Idril, 30-03-2015 22:05 #288
… Leven met een narcistische moeder is onaards. Ik wist geeneens af van narcisme, totdat ik een partner kreeg waaruit laten bleek dat het een narcist was. Alles is gebeurd, manipuleren, klein maken, stilte behandeling enz. Behalve slaan. Ik doorzie het patroon van mezelf. Pleasen pleasen en nog eens pleasen. Dit was ik zo gewend van thuis uit. En dat is het patroon dat je jezelf hebt aangemeten om binnen dat gezin te overleven als kind. Nu nog heb ik moeite met het idee of het echt zo is, of mijn moeder narcistisch is. Ze doet toch ook wel eens leuke dingen voor me… Mijn vader loopt erachter aan en pleast zelf. Door die relatie met die rat, ben ik opgebrand. Helemaal. Ook lichamelijk. Fibromyalgie, schildklier, spastische darm, depressie, hernia en daardoor ontslagen na 22 jaar werken. Ook dit wordt thuis afgekeurd. Ze weten zich er geen raad mee. Dit is realiteit en kunnen ze niet omheen. Ik zit inmiddels in de Wia voor 100% afgekeurd. Ik ben een volwassen alleenstaande vrouw zonder kinderen. Een opmerking van mijn vader " nou hebben we een armoedzaaier in de familie"raak ik niet kwijt. Ik heb ooit verteld of hij mijn verhaal wilde horen. Als antwoord kreeg ik: " waar heb ik zulke verhalen aan verdiend"… En ja het zijn je ouders. Ik ben nu al 4 jaar in therapie. Eerst traumatherapie (emdr) voor die vampier. Nu nog voor het mechanisme dat in me zit, om voor mezelf op te komen. Sterker nog, om mijn gevoelens weer te voelen en serieus te nemen. Al die jaren heb ik die weggestopt. Ik zou zeggen, iedereen die zoiets meemaakt, ga voor hulp. En praat er met iemand over. Twijfel niet meer aan jezelf. Ik denk erover om nog minder naar mijn ouders op bezoek te gaan, maar het begint ze op te vallen. Krijg en toch vragen over. Ik doe nu wat ik wil. Ook al voelt het niet altijd nog goed… mezelf op 1…

Carine, 20-02-2015 18:30 #287
Dag mensen, Sedert een paar maand ben ik er nu 200 % zeker van ook een enige dochter te zijn van echte zware narcisten, dit op mijn 55 e! na jarenlang heel mijn leven diepgaande problemen te hebben gehad met Ma &Pa hun wat ik altijd ondervonden had egoïstische gedragingen, nu ze 85 & 83 jaar zijn en al de laatste 7 jaar vanhier alles vernietigen incl.hun eigen oude dag. precies of dat alles vernietigd moet bijna op een kwaadaardige manier van leugens, bedreigingen, chantage tegen mij, mij vernederen, mij verwijten en vb een sleutel geven en zeggen ge moet hem niet meer terug geven om 2dagen later mij verplichten deze sleutel terug te geven onder bedreigingen we gaan ander sloten opzetten en naar de politie gaan… enz. mij verwijten we hebben U onterft ge mag hier niet meer komen, om mij dan paar weken later op te bellen en zeggen ge zou mij eens moeten voeren naar de kine of de kapper… ik heb zeer veel problemen gehad teveel om op te noemen in gans mijn leven met hen, ben ook op mijn 17e mijn studies opgegeven, en gaan werken om op mijn 19 e te trouwen, gelukkig kunnen hun huis te verlaten, maar gans mijn leven hebben zij moeilijk gedaan, bij alles wat wij ondernamen, teveel om op te noemen, ik had op mijn 42 e opgehouden er nog te gaan, nooit heeft mijn moeder haar hand omgedraaid, of enig vraag gesteld waarom ik niet meer op bezoek ging, zelf eens komen of enig contact zoeken deed zij zelf nooit, ook niet met Kerst, nieuwjaar of verjaardagen, pa volgde haar altijd, nu nog, terwijl zij hem slaat, hem terroriseert, hem soms buitensluit s'avonds en hem op straat laat zitten, ik sta nu met die 2 bejaarde ouders en ben nu momenteel echt teneinde raad, hulp zoeken is constant met mijn hoofd tegen de muur lopen, maatschappelijk werk, politie, buren, vrienden van hen, niemand die iets doet voor mij of mij wil helpen, daar ik in de zelfde gemeente woon en op zelfstandige basis werkte ben ik een prooi, ik kan geen ander telefoon nr nemen, mijn zelfstandige werk heeft mij lange jaren geholpen mijn eigen zelfvertrouwen te vinden en mij doen inzien dat het niet klopte met hen, dat hun houdingen niet juist waren tegen over mij, ik had zelf weer contact gezocht 7 jaar geleden omdat ze hun huis klakkeloos verkochten, zonder aan niemand van de hele familie maar iets te zeggen? ze waren gevlucht naar een ander stad, waar ze na 3 weken daar te zijn weer terug wilden komen op de gemeente, deden zij ook terug op hun 80 een nieuwe appartement te kopen niet ver van ons, om gewoon met ons de zot te houden… ons manipuleren ons gebruiken, ruzie zoeken, zeer fijn ze kunnen liegen als geen ander tegen de buitenwereld, komen 2 dagen overeen met elkaar om dan weer door te slaan, en ons erbij te betrekken… om dan alles tegen ons op te zetten en ons de schuld te geven, dit nu al 5 jaar sedert 2010 dat zij terug hier op de gemeente wonen het is een psychologische hel, soms kan ik niet meer slapen, lijd aan te hoge bloeddruk, neem medicatie voor geblokkeerde schildklier van jarenlange problemen en stress, met mijn eigen ouders, het is een harde strijd als kind van narcistouders en je staat fundamenteel alleen in de koude voor eeuwig.

Danny, 12-02-2015 09:47 #286
Goedemorgen,

Ik ben er ook achter dat ik een narcistische vader hebt, althans dat vermoed ik. Zelf ontkent hij en zegt dat het niet zo is. In zijn communicatie en gesprekken is hij zo sterk, hij kan moeilijk zijn excuses aanbieden maar verwacht het wel van een mij of een ander. Ik zelf heb ook een handicap loop zelf bij een psycholoog om onder ander hier over te hebben. De visie van mijn vader moet de juiste zijn hij zegt ook altijd dat hij leeft voor zichzelf en een ander niet kan boeien, hij weet vaak waar het probleem van mij ligt waarom ik bij een psycholoog ligt, dit zijn andere dingen dan dat hij de oorzaak is van zijn gedrag. In het bijzijn van hem voel ik een bedrukkend gevoel ik kan mij niet meer uiten naar hem wat ik daadwerkelijk voel omdat er altijd tegen gas wordt gegeven. Hij zegt dan ik heb meer levenservaringen dan jij, hij verklaard mij voor gek, ziek in me hoofd dat ik me anders voordoet en heel onzeker ben door mijn handicap en. Ik ben inderdaad onzeker door zijn gedrag. Ik heb gezegd tegen hem dat als ik met hem spreekt nooit mijn daadwerkelijk gevoel kan uiten zo als het daadwerkelijk is. Ik wil rust in mijn leven en afstand van hem nemen. Is dit een logische stap of niet? Ik zeg steeds dat ik er klaar mee bent, hij verklaar mij voor gek. Wat hij ook doet is terug gaan naar het verleden en daar steeds op hameren. Ik voel me zo onmachtig. Krijg van alles naar me hoofd. Hoop dat iemand mij kan vertellen hoe hier mee om te gaan. Uit onmacht hebben we regelmatig hevige ruzie. Groetjes Danny

Renaat, 11-02-2015 16:25 #285
Ik erken nu eindelijk dat ik emotioneel misbruikt wordt door mijn moeder. Ik ben een wrak, zowel lichamelijk als geestelijk. De erkenning is er maar het veranderen voor mezelf is bijna een onmogelijke opgave. Het feit dat ik het nu naar buiten breng is voor mij wel een teken dat de maat vol is. Ik wil dit niet meer! Nooit meer! Ik wil IK zijn en ik wil voelen en weten wie IK ben! Moet alleen weten hoe dit moet, want die weg moet ik zonder steun gaan bewandelen. En dat is een loodzware opgave. Ik zie echter voor mezelf geen andere uitweg meer. ÓF ik neem dit besluit ÓF ik ga eraan onderdoor. En ik wil mijn zoon zien opgroeien. Maar god wat is het zwaar. Loodzwaar. Het is een onbeschrijfelijk rotgevoel waar je doorheen moet. Maar ik MOET.

Anne, 26-01-2015 11:59 #284
@ richard (27-12-2014)
Er is waarschijnlijk geen mogelijkheid om je dochter weg te halen uit het gezin, want de ideale positie zou zijn. Maar ik ben zelf een kind wat is opgevoed door een narcistische vader, maar mijn moeder was er wel altijd voor mij, om mijn presentaties te complimenteren en zulke dingen. En ik denk dat het beste is wat je kunt doen, laten merken dat de opmerkingen die hij maakt niet correct zijn, besteed zoveel mogelijk tijd met haar, en laat merken dat ze geliefd is. Het voornaamste om te doen, is niet hem af te gaan kraken of alleen maar daarop door te praten. want dan krijgt ze het gevoel dat ze hij echt alleen haar moet hebben… en dat effect wil je juist voorkomen, dat is vind ik zelf het ergste, dat ik jaren lang heb gedacht dat ik de gene was die dan ook zo dom, lelijk en stom was, want hij had toch de pik op mij…
Het zal lastig zijn om haar volledig te bevrijden om het maar even zo te zeggen. want narcisten kunnen nogal goed een perfect beeld voor de buitenwereld creëren, en dan het beeld schetsen dat het kind de gene is die niet goed luisteren. En vooral als je ex, het allemaal goed van hem vind. zal ze hem ook gaan verdedigen om het moment dat jij het naar buiten wilt brengen. Hopelijk helpt dit je een beetje.

Deky, 02-01-2015 13:53 #283
Mijn vader is een narcist en gisteren heb ik het helemaal binnen laten komen dat mijn moeder er ook een is. Ook ben ik vorig jaar uit een relatie van twee jaar met een narcist gestapt. Op dit moment voel ik me helemaal kapot. Mijn 'ik' is helemaal weg. Ik weet dat het niet aan mij ligt maar nog dagelijks voel ik me schuldig en denk ik dat het aan mij ligt.
Ik heb nu al twee jaar therapie en de pijn/stress wordt steeds heftiger. Mijn hoofd voelt vaak alsof het uit elkaar gaat spatten en op zo'n moment kan ik geluid niet meer verdragen. Ik vraag me vaker af wat ik heb misdaan dat ik zulke ouders heb getroffen, zeker omdat ik niet was gepland. Ik hoop voor mezelf en mijn zoontje van 6 (zijn vader is overleden) dat ik dit ooit kan verwerken.

Richard, 27-12-2014 02:12 #282
Eigenlijk was ik op zoek naar psychopathie of wel antisociale persoonlijkheidsstoornissen. Maar narcisme is natuurlijk zo'n stoornis. Ik herken hier veel van, niet zozeer van mezelf ofschoon ik lang niet altijd even wel omga met kritiek, maar bij de stiefvader van mijn kinderen. En al deze genoemde kenmerken lijken erger te worden naarmate de tijd vordert. Vooral mijn dochter van 10 krijgt er flink van langs want daar heeft hij een hekel aan. Hij is iemand die parasiteert en op zoek is naar zwakheden, constant manipuleert en intimideert. Vooral mijn ex herken ik niet meer, ze lijkt alles van hem goed te vinden. Wat mijn kinderen betreft ben ik zeer tot erg ongerust maar ik weet niet wat te doen om hem weg te krijgen bij hen.

En dus sta ik enorm open voor tips want ik wil dat vooral mijn oudste van hem wordt verlost. De beelden van haar op het moment dat ze veertien of vijftien en ze vanuit een gebrekkig zelfrespect te makkelijk te verleiden is door bijvoorbeeld een loverboy of iets dergelijks, dat bezorgt me slechte nachten.

Wat kan ik doen?

Elianne, 03-11-2014 19:36 #281
Hallo,
mijn ouders zijn nu 4 jaar gescheiden, de scheiding kwam in stand doordat ik mijn moeder de keuze gaf, ik ga uit huis of mijn vader… sinds de scheiding ben ik mijn vader nog een keer gezien, dit was op het station in zupthen, we moesten toevallig dezelfde trein in, voordat de trein kwam begon mijn vader met mij te praten, zelfs al liep ik weg, en mede dankzij een oud klasgenootje van mij die mij herkende, ben ik niet voor de aankomende trein beland. Deze woede had mijn vader, omdat ik mijn achternaam heb verandert in die van mijn moeder… Dit hardop zeggen/schrijven is extreem lastig, afgelopen week was het mijn verjaardag, de allereerste kaart die ik open maakte, was er eentje van mijn vader… het eerste wat door mijn hoofd ging was… neeeeee, hij weet waar ik woon, ik moet verhuizen, voel me hier niet veilig, straks staat die op de stoep, alle veiligheid die ik had toen ik niet meer bij hem woonde viel onder mijn voeten weg… maar door dit ging ik nadenken en zoeken op internet. Dit heeft mijn ogen wel geopend, nu zie ik dat alle moeite die ik deed om liefde en goedkeuring van mijn vader te ontvangen geen nut had. Ondanks dat ik mijzelf nu nog niet helemaal veilig voel in mijn huis, vind ik niet dat ik moet verhuizen, dat ik die angst heb voor hem gun ik hem niet, hebben al jullie verhalen mijn ogen wel geopend, dat ondanks dat ik hem misschien mis omdat het is en blijft mijn vader, zal hij nooit aan mijn verwachtingen van een normale ouder voldoen. En hopelijk ga ik na al die jaren dat hij mij gekleineerd heeft, mij het gevoel heeft gegeven dat ik het niet waard ben om te leven, nu wat meer in mezelf geloven.

Karin Wiersma- Timmer, 17-08-2014 17:08 #280
Wat een opluchting om hierover te lezen! Ik zie mijn moeder hier heel duidelijk in. Werd zelf ook depressief van ons intensief zorgenkind en man en ook omdat ik niet kon voldoen aan een perfecte moeder zijn, zoals ik ervaarde dat mijn moeder wel was. Maar het in werkelijkheid niet was. Fijn om te lezen dat er niks mis is met mij, maar dat zij last heeft van een stoornis. Ze is ook aan het dementeren. Ik moet het even rustig binnen laten komen.

J., 21-07-2014 07:50 #279
Schokkend, maar ook een opluchting om dit te lezen en al helemaal de vele reacties. Ben het eens met Marina / #309.
Tot voor kort dacht ik dat ik narcistisch was. Misschien heb ik dit door de opvoeding overgenomen van mijn moeder. Door dit artikel wordt me heel veel duidelijk. Had ik hier maar eerder naar gezocht.

Truusje, 06-07-2014 09:55 #278
Hallo,

Ik heb de afgelopen dagen veel opgezocht en gelezen over narcistische ouders. Het valt mij op dat de ouders van mijn vriend enorm veel overeenkomsten hebben met narcisten(mijn vriend en ik zijn beide 19 jaar en al 4 jaar bij elkaar). Ze dulden geen kritiek, zijn argwanend naar mij, hebben het gevoel dat ik hun zoon afpak van hen en hebben altijd kritiek op mij. Van hun zoon dwingen ze respect af, want zij zijn de ouders. Ze gebruiken mentaal geweld en vroeger is het enkel gebeurt dat zijn vader fysiek geweld gebruikte. Dit gebeurt nu (nog) niet. Daarnaast moet hij doen wat ze van hem vragen en als hij dit niet doet omdat hij wat anders te doen heeft, dan krijgt hij een preek van 3 uur(maakt niet uit of het dag of nacht is). In deze preek gaat het alleen maar over henzelf en hoe moeilijk ze het vinden dat mijn vriend nooit tijd voor hen vrij maakt(slachtofferrol spelen). Zijn reactie hierop is dat hij zich toch weer aanpast aan zijn ouders, en maar doet wat er wat hem gevraagd wordt, omdat hij dan hoopt dat het beter wordt.
Tussen mijn schoonouders en mij is het al een paar keer bijna uit de hand gelopen. Ik heb het gevoel dat ik hun dromen niet kan verwezenlijken en kan dus niet aan bepaalde verwachtingen voldoen. Hierop zeggen ze mijn vriend dat als ik me niet snel aan pas dat het dan niet zal gaan werken en ik dus eigenlijk geen relatie meer met hem mag hebben.
Daarnaast heeft mijn vriend sterk het gevoel dat de stemming van zijn ouders afhangt van de acties die mijn vriend onderneemt. Doet hij iets wat niet in het teken staat van zijn ouders(maar bijvoorbeeld wel in het teken van mij), dan zijn ze kortaf, chagrijnig en gaan ze in de slachtofferrol zitten(‘ga maar, je leert het toch nooit’ of ‘laat ook maar, ik vraag je een ding en zelfs dat is al te veel gevraagd’). Mijn vriend zijn reactie hierop is dat hij niet goed meer durft te gaan en zo dus toch voor zijn ouders klaar staat.
Mijn vriend heeft al een paar keer overwogen om daar weg te gaan. Dat hij zijn spul pakt en dat hij uit huis gaat. Hij zegt uiteindelijk dat hij het op een of andere manier niet kan. Hij zegt me dan dat we nog maar even vol hoeven te houden en dat hij na zijn studie sowieso uit huis gaat(over 3 jaar).
Een keer liepen de gemoederen zo hoog op dat hij daadwerkelijk heeft gezegd dat hij uit huis gaat. Zijn ouders schrokken hier erg van, ze namen de slachtofferrol op zich(‘het is mijn schuld dat jij hier weg wil, wat heb ik toch verkeerd gedaan als ouder’) en hebben ‘s nachts uren gepraat over hoe het beter zou gaan. Toen zijn ze er samen uit gekomen dat het enige wat er moest gebeuren dat ik moest veranderen. Dan zal alles beter zijn. Mijn vriend zei me toen dat hij wel wist dat het belachelijk was dat zij deze eisen stellen maar dat als ik dat zal doen, we uiteindelijk wel kunnen trouwen en op een goedschikse manier daar uit huis kunnen(hij had namelijk telkens de hoop dat hij na zo’n gesprek eindelijk “normale” ouders zou krijgen met normale communicatie)
Ik heb de afgelopen maanden dus geprobeerd om aan alle verwachtingen te voldoen, maar niks hielp. Altijd is er wel wat aan te merken op mij en dat moet ik dan horen via mijn vriend. Zo vinden ze dat ik te afstandelijk ben en dat ik niet doe wat er van me gevraagd wordt, het zijn immers maar een paar kleine dingen, zeggen ze dan.
Mijn vriend ziet het allemaal wel gebeuren, van kleins af aan al. Hij kan er alleen niets tegen doen, zegt hij.

Nou heb ik mijn vriend geconfronteerd met alles wat ik heb gelezen over narcisme. Hij herkende alles in zijn ouders en ziet nu in dat deze situatie van kwaad tot erger gaat. We praten er heel erg veel over en we willen er nu samen echt iets aan gaan doen.
Nou vraag ik me af hoe wij dit met z’n tweeën het beste aan kunnen pakken?

Graag zie ik reacties tegemoet, alvast bedankt!

M., 27-06-2014 14:31 #277
Het is inderdaad of het om mijn schoonmoeder en schoonzus gaat en een nicht van mijn man. Ik herken heel veel in hun. Mijn schoonmoeder wil ook haar zin hebben. Nu haar man in een verpleeghuis is ziet ze haar zoon als vervanger (mijn man). Zij denkt volgens mij echt dat als zij haar man kwijt is dan ik ook, haar gat is opgevuld ik zit ermee. MAar dat laat ik zover niet komen. Bij mijn schoonzus gaat het ook leuk, altijd draait alles om haar, ze is zoveel beter dan de rest, ze kan zoveel meer, alles is mooier bij haar en dat ze zo de hemel in geprezen wordt heeft haar zo gemaakt. Echter heeft ze gewoon een LBO en verder dan een paar cursusjes op het werk is ze niet gekomen. Ze fantaseert over het runnen van een eigen zaak omdat bazigen wel fijn is, dat past precies bij haar, ware het niet dat ze er niets van bakt, ontslag. (overigens is ze nooit eigen baas geweest, visitekaartjes kan iedereen maken en veel mensen kunnen een auto bij de baas leasen maar directeur zijn is ff wat anders dan leiding hebben over een paar collegaatjes die je ingewerkt hebt bij wijze van).
Ook voor haar hobby als fotograaf moeten haar 2 kinderen het ontgelden, ze heeft een eigen zaak (gewoon zzp-er) en uiteraard in deze tijd waar het stikt van de zzp fotografen en de concurrentie dus hoog is heeft ze weinig klandizie. HAar kinderen worden wat afgefotografeerd, omdat het in 1 keer niet lukt duurt het een tijdje, ieders behang hangt vol met die kinderen, facebook staat er bol van, foto's met chocola op de mond bijvoorbeeld, en die likes die ze er voor vangt he? Geweldig! (Maar niet heus), ik heb medelijden met die kids die de godgansedag model moeten staan omdat het haar hierin ontbreekt, en zonder model geen werk en zonder werk geen complimentjes. En het is niet erg om zelf te vinden dat je dingen goed kan, maar ook een beetje respect en waardering voor een ander daar ontbreekt het haar al helemaal in. Ik ben blij dat zij het niet zo goed getroffen heeft als mijn schoonmoeder met een partner die alleen maar "JA" knikt, bij mijn schoonzus is toch weliswaar haar vrouw de baas… sja, dat heb je als je vrouw meer verdiend dan jij en ook haar familie veeeeeel en veeeeeeel meer geld heeft dan de jouwe, en zonder vrouw heel weinig geld he?

Anoniem, 13-06-2014 14:11 #276
Heel even moet ik mijn verhaal kwijt, gewoon omdat ik zo moe ben van het jarenlange emotionele getouwtrek van mijn moeder. Zodoende ben ik al googelend op deze site gekomen. Het is heerlijk om te lezen wat de kenmerken van een narcistische ouder zijn. Helaas vind ik bij een ouder een groot nadeel dat je nooit echt van ze af komt, tenzij je helemaal met ze breekt. Eigenlijk is het kiezen tussen twee kwaden…

Mijn moeder is een geraffineerde narcistisch persoon. Die haar bevestiging van eigenwaarde haalt uit het verzorgen en poeslief doen tegen de buitenwereld. Hierdoor sta ik, en mijn broers in mindere mate, volkomen voor gek als wij toch iets proberen uit te leggen over hoe ze echt is, echt niemand gelooft ons, niemand gelooft dat deze schattige verzorgende vrouw ook maar iets verkeerd doet. Deze manipulatie van mijn moeder geeft haar een enorme macht, immers iedereen gelooft haar. Hoe kunnen die mensen ook weten dat wanneer ze zich omdraaien ze volledig afgekraakt worden, waardoor ze bij ons toen we klein waren bereikte dat we niemand echt vertrouwde en altijd geloofde dat die ander waarschijnlijk hetzelfde zou doen achter onze rug.

Op deze manier isoleerde ze ons van de buitenwereld, maar ook van elkaar, want ook onderling kraakt(e) ze ons subtiel naar elkaar af. Ondertussen zorgde ze voor haar eigen moeder, vader, oudtantes, broer, heeft ze bij de psychiater gelopen, en is ze een jarenlang durende studie begonnen. Ik hielp haar bij de verzorging van haar moeder, paste op mijn broertje en beschermde haar tegen stress en conflicten (wimpelde mensen ad telefoon af etc)…

Vriendinnen van mij verdroeg ze niet. Mijn beste vriendin heeft ze vanaf de dag dat ze bij ons binnenkwam afgekraakt, daarbij hitste ze mijn vader en familie op. Er was geen steek goed aan haar, zeker toen we in de brugklas een tijdje andere vriendinnen hadden, haatte ze haar echt. Toen begon de terrorisatie pas echt. Op mijn 16e knapte er iets in mij en heb ik met deze vriendin gebroken. Ik was mijn beste vriendin kwijt door het gestook van mijn moeder. Je denkt dat was het dan, maar niets is minder waar, enige tijd later kreeg mijn moeder contact met haar en sindsdien heeft mijn moeder (zich poeslief gedragend) de vriendschap met haar voortgezet. Als klap op de vuurpijl houdt ze me hier braaf van op de hoogte… Eén keer heb ik geprobeerd de vriendschap weer te herstellen, en wat denk je, moederlief wist het binnen no-time, en alsof er geen pauze was geweest begon het afkraken van deze vriendin weer onverminderd. (Die arme vriendin heeft geen idee met wie ze nu aan het mailen is…) Op deze manier heeft ze ook een vriend van mijn broer verjaagd en een verkering van mijn broertje doen beëindigen (ook hier heeft zo nog tijden mee gemaild…)

Mijn redding is geweest dat ik op mijn 19e het huis uit ben gegaan en een loodzware opleiding ben gaan volgen. De opleiding brak steentje voor steentje mijn onzekerheid af en plaatste daar een persoon voor terug die zich realiseerde dat ze een eigen "ik" had. Toen kwam de taak die ik te ontdekken… In diezelfde tijd kreeg ik verkering met mijn man. Een rustige, eerlijke goedgevormde persoonlijkheid die mij liet zien van een normale gezinsomgang was. Jaren heeft het geduurd om mijn ik-beeld te vormen. Maar, hoewel het altijd fragieler zal zijn, dan bij een persoon die hier van huis uit de ruimte voor heeft gekregen. Daar stond ze: ik.

De knop ging pas echt om toen ik mijn eerste kindje kreeg. Pas toen besefte ik wat mijn moeder allemaal had gedaan, en wat voor een beperking dit in de ontwikkeling van een kind kan betekenen. Het was alsof de de "schellen" van mijn ogen afvielen. Ik zag de wereld veel mooier, de mensen als vrienden, en vooral mijn moeder als een persoon met een probleem, haar probleem.

Je zou denken, all ends well, maar niks is minder waar. Sinds die tijd is mijn moeder op alle mogelijke manieren aan het proberen mij weer terug te krijgen naar de persoon die zei vind dat ik moet zijn. Elk telefoontje, bezoekje is gespekt met manipulatie. Tegelijkertijd weet ze als moeder precies hoe ze mij emotioneel ondersteboven moet krijgen en kan ze me in een paar minuten volledig emotioneel uitkleden. Doordat ik dit niet probeer te laten blijken, en de manipulaties negeer, wordt ze nog gefrustreerder en gooit ze er nog een schepje boven op. Totdat ik na een telefoontje of bezoekje emotioneel helemaal leeg en uitgeput ben. Omgekeerd heeft mijn moeder niet de bevestigingen gekregen waar ze naar op zoek was en weet ik dat ik een moeder achterlaat die vind dat haar dochter een gevoelloze vrouw is geworden die niet meer van haar moeder houdt. Wat mij dan ook weer extra verdriet doet. In de bezoekjes en telefoontjes kraakt ze iedereen af die te dicht in mijn buurt komt, (schoonzusjes met wie ik koffie drink zijn niet zo goed als ik denk enz. enz.) Godzijdank durft ze mijn man niet af te kraken (op zijn rechtlijnigheid en eerlijkheid valt weinig te bekritiseren, bovendien is ze ws een beetje bang voor hem en weet ze ook donders goed dat ik door alles heen voor hem zal kiezen…) Tegelijkertijd probeert ze me op allerlei manieren aan te raken en te beknuffelen en gaat ze heel dicht bij me staan. Aan de ene kant overlaad ze me dan met ongevraagde complimentjes… wat zie er toch goed uit… ohh wat ben je knap… aan de andere kant kraakt ze de hele wereld af… In alles straalt de boodschap "vind je me wel lief… vind je me wel lief, vind je me wel lief… nee ze vind me niet lief…, maar ik doe toch alles voor je… "

Heel af en toe is de woede van het ontbreken van een bevestiging van mijn kant bij mijn moeder zo groot dat ze me volledig neersabelt. Ze wacht daarmee tot er geen personen zijn die haar in de weg staan (geen volwassenen) en verwijt mij dan dat ik haar volledig in de steek heb gelaten. Zo heeft ze me afgelopen November, toen ze mijn jongste kindje kwam ophalen, volledig onverwacht de ergste verwijten naar mijn hoofd gegooid. Huilend en snotterend bewerend dat ik niks meer met haar deelde, en dat ze ervan overtuigd was dat ze niks meer voor mij betekende en ik haar vast veel liever in een kist onder de grond zag liggen liet ze mij volledig "flubbergasted" achter. Mijn man geloofde het gewoon niet toen ik het vertelde… Ook hier kreeg ze niet de respons op die ze vond dat ik hoorde te geven en ten einde raad heeft ze toen in een brief opgeëist dat ik maar weer moest worden wie zij vond dat ik moest worden, dat ze mijn levensstijl afkeurde en dat ik maar wel even moest weten hoezeer ik haar in de steek liet en dat ik ondankbaar was dat ik al die liefde die ze mij geeft zomaar afwijs, dat ik me totaal niet verdiepte in haar problemen, dat ik haar nummer 1 was (boven mijn vader en mijn broers) en dat ik me daar naar behoorde te gedragen. Ik moet bekennen dat ik eigenlijk wel blij was dat ze het op papier had geschreven, eindelijk stond het er allemaal, eindelijk stond er wat niemand ooit geloofde als ik het zei…

Tegelijkertijd was dit voor mij een breaking point. Ik was er klaar mee. Na een paar dagen te hebben gewacht heb ik teruggemaild dat ik haar dankbaar was voor wat ze voor ons betekende en deed, maar dat ik was wie ik was en dat als ze maar te accepteren had en wanneer ze dit niet kon we het contact maar moesten verbreken, en dat ze nooit maar nooit meer mij zomaar de les moest lezen. Binnen een uur had ik een mailtje met daarin duizend excuses en de belofte dat ze het nooit meer zou doen…

Even is het goed gegaan, heel even zag ze me als een volwassen vrouw, heel even was het contact beter, maar iemand die niet ziet dat ze zelf iets fout doet… langzamerhand sloop het er weer in, het claimen, het manipuleren, het isoleren…

Dit weekend was het weer helemaal mis. Om iets heel onschuldigs… Mijn man en kinderen waren weg en per toeval was mijn moeder dat ter oren gekomen… en wat dan beter te doen dan bij dochterlief te informeren of ze echt wel in voor haarzelf kan zorgen. Ik had geen zin in een telefoontje van haar, geen zin in een manulipatief, kleinerend gesprek. Ik had zin in rust. Het niet opnemen van de telefoon resulteerde in een heuse telefoonstalking, achtereenvolgens werden met alle mogelijke nummers mijn vaste en mobiele telefoon (tot in de late avonduurtjes) geterroriseerd. De volgende ochtend startte het weer opnieuw. Toen was ik er klaar mee. Kort en krachtig heb ik gezegd dat ze op moest houden me te bellen en dat ik een weekendje rust had. Ze heeft nog iets gemompeld dat ze doodsbang was dat ik bloedend op de grond van mijn badkamer lag, of nee dat ze gewoon maar eens een kopje koffie wilde komen drinken. Het was klaar, ze had me boos…

Sindsdien hebben we geen contact, zondag komt ze voor de verjaardag van mijn tweede kindje en ik heb geen idee hoe ze binnen zal komen, poeslief, boos innig teleurgesteld… ik word er zo moe van…

Ik los het wel weer op, maar 12 jaar verzet vanuit mijn moeder is erg lang, het is zwaar om te realiseren dat ze er nooit mee op zou houden, dat het altijd blijft bij de keuze, haar in mijn leven laten of breken…, en dat ik omdat ik omdat ik toch probeer de relatie enigszins te behouden, dit erbij zal moeten accepteren. En daarbij… het is nog maar het topje van de ijsberg… inmiddels hebben mijn ouders door heel veel geld te lenen van familie (ik zei toch dat ze een meester is in manipuleren…) een onbeschrijfelijk hoge schuld… maar de hele wereld is gek… en luisteren naar je kinderen…

Ik? Ik heb steeds meer vrienden, de relatie met mijn broers wordt steeds beter, weet wie ik ben en weet dat ik dat ook af en toe even kwijt kan zijn, ben al meer dan 17 jaar samen met mijn lieffie en heb drie gelukkige kinderen, vriendjes en vriendinnetjes worden met open armen ontvangen, geen kritiek naderhand, ze kunnen stapje voor stapje ontdekken wie ze zijn… Ik val ze niet lastig met mijn problemen. Ik hoop dat ze worden wie ze zijn en wanneer ik ze zie heb ik daar alle vertrouwen in. Ik laat het verleden achter me, maar zal er elke keer als ik mijn moeder zie dubbel en dwars voor moeten betalen…

Ik moest even mijn verhaal kwijt… doe er mee wat jullie willen… wie weet herken je het…

Marina, 15-05-2014 16:07 #275
Ik denk vaak aan de Tweede Wereldoorlog als mogelijke veroorzaker van deze golf narcistische ouders. Ik hoor niet anders. Ben zelf ook slachtoffer.
Wie deelt deze gedachte met mij?

Marian, 01-05-2014 00:10 #274
Aan allen die hier een reactie gezet hebben, vergeet nooit je eigenwaarde! Ben net officiëel gescheiden van een psychopaat, heb hem 13 jaar 'gekend', maar leerde hem pas echt kennen naar het einde van de relatie toe, toen hij van zichzelf begon te zeggen 'ik behandel je op die manier, want ik ben psychopaat'… jarenlange mishandelingen meegemaakt, vooral psychologisch. Een Zuidamerikaan, die mij en de kinderen in België systematisch in de steek liet, want hij ging zijn gangen in het buitenland en kwam terug om ons te mishandelen. Hij was bovendien extreem verslaafd aan drugs, cocaïne, skunk, etc.! Vorig jaar in januari toen hij net terug in België aanbeland was, ben ik gaan lopen uit mijn huisje met mijn kleine kindjes. Ik zet 'mijn' kindjes, want ik heb ze alleen opgevoed, ze hebben hem bijna niet gekend, hij kwam hier enkel om ons hier te mishandelen.

Nu, meer dan een jaar later word ik nog steeds niet geloofd op de rechtbank. Ik word beschuldigd van ouderverstoting en ex durft dan ook nog een beweren dat ik borderline-syndroom heb! Hij zit in een drugsmilieu en dreigt al jaren met ontvoering van de kinderen naar Zuid-Amerika; dat was waarom ik zo lang bij hem bleef… Nu heeft de rechtbank beslist dat de kinderen (tweelingmeisjes 8 en zoontje bijna 3) elk jaar inde zomer een maand meemoeten naar Zuid-Amerika! Hij liegt de rechtbank al meer dan een jaar voor dat de kinderen daar zijn opgegroeid en ik zocht pas onlangs bewijzen van het tegendeel op; die bekeken ze zelfs niet! Als de kinderen daar geraken zie ik ze nooit meer terug… Maar er is zoiets als het Verdrag van Den Haag, dat voor een moeder een voldoende basis zou moeten zijn om de kinderen in geval van ontvoering terug te krijgen, zegt de rechtbank!

Los van zijn dreigingen en mishandelingen wil ik 3 kleine, kwetsbare en intelligente kinderen niet aan zijn sadistisch gedrag blootstellen, maar er werd me vorige maand 500 euro dwangsom opgelegd door de rechtbank, per kind en per dag dat ze niet bij hem gaan als hij bezoekrecht heeft… Ik kan niet anders meer dan ze te laten gaan.

Momenteel dreigt hij er mee dat hij mij, zichzelf en de kinderen van het leven zal ontnemen!

Jaren hebben we het meegemaakt, maar hij beschuldigt mij van ouderverstoting en de rechtbank beweert dat ik hem boycot als vader!

Ik heb nog een heel klein beetje moed; misschien kan iemand van jullie ons helpen. Dankjewel!

Kim, 11-04-2014 12:58 #273
Poeh, wat confronterend. En tegelijkertijd een soort bevreidend gevoel. Mijn vader de narcist. Mijn vader heeft me zolang ik me kan herinneren altijd gekleineerd, gemanipuleerd, gekwetst en ik kon als kind niet mezelf zijn ik zou en moest leven zoals hij dat wilde. 'He gatver, is het al 3uur? Dan komt 'zij' weer thuis', 'Je bent niet meer dan een product van mij'. Dat zijn 2 zinnen van de 100 kwetsende momenten in mijn leven. De puberteit was vreselijk, ouders scheidden toen ik 14 was, een verslaafde moeder die in een kliniek zat, en een vader die je dan heel lief vond en zo weer de grond in boorde.

Overal en nergens gewoond omdat vader zei dat ik niet bij hem kon wonen, na uiteindelijk 3 dagen bij hem gewoond te hebben, zo moe van alle emoties, ik wilde niet naar school. Vader belde de politie! Ik werd meegenomen en 7 maanden geen contact.

Je wordt ouder. Maar nog altijd flink op je hoede!' Kim, (knipt in zn vingers) pak eens een biertje!' Als 22 jarige, holde ik naar de keuken, want anders had ik ruzie. Want ook hij was verslaafd. Na vele ruzie's, discussies, conflicten, heb ik de hoorn erop gegooid. Dit wat ik nooit durfde, bang voor de opvliegerigheid van mijn vader.

Na 2 maanden kreeg ik een mailtje, de deur was voorgoed gesloten, zelfs als hij ziek werd en of bij overlijden zal hij zijn naasten de opdracht geven mij niet in te lichten. (Maar wat nou als er wat met mij gebeurt? Kortom Het egocentrische van een narcist.)

Op mijn verjaardag stuurde hij nog wel een mail, maar ik heb niet geantwoord. Wetende dat dit een aandachtskwestie is en ik nu sinds ik 2 jaar geen contact met hem heb het beter is zo.

Wel merk ik dat bij mijzelf narcistische karaktertrekjes terug komen in mijn relatie. Ook omdat ik zo vaak vernederd ben ik, teveel mezelf probeer te beschermen en gelijk in de verdediging schiet en me heel snel gekrenkt voel.

Kim

Michele, 10-04-2014 16:29 #272
Vreselijk een narcist als moeder.
Als kind ben je totaal alleen, aan de heidenen overgeleverd. Nooit een compliment, nooit interesse. Ze is als een schim. Manipuleert, liegt en speelt dochters tegen elkaar uit. Totaal geen empathie.
Het enige beeld dat ik van haar heb is het beeld van haar en de hulp in de huishouding. We zagen er netjes uit en kregen goed te eten, maar verder geen enkele belangstelling. Refereerde wel altijd aan wat de kinderen van vrienden hadden bereikt. Ze is nu 94 en ik zie haar niet meer. Ze weet niet dat ik teruggekeerde uitgezaaide kanker heb en dus niet meer beter word.
Het interesseerde haar de eerste keer niet is zelfs nooit mee gegaan naar ziekenhuis. Als ze er niet meer zou zijn, zou ik haar totaal niet missen. Maar het doet je hele leven pijn. Mijn zussen zijn excentriek in hun gedrag. Door haar.

Marleen, 31-03-2014 20:23 #271
Heel lang begreep ik mijn ouders niet. Maar als ik dit zo lees dan ben ook ik opgegroeid bij een narcistische vader en moeder. Het was een hele overleving voor mij. Mijn eigen autisme deed in deze situatie er nog een schepje bovenop. Ik had heel erg de veiligheid en begeleiding van ouders/verzorgers nodig. Maar dat was er niet.
Wat ik ook erg vind is dat mijn omgeving (stiefouders/familie/buren) allemaal opkwamen voor mijn ouders. Daardoor ben ik erg aan mezelf gaan twijfelen. Ik ben uiteindelijk op mijn 20e weggelopen en kort daarna compleet ingestort en heb toen hulp gezocht. Maar helaas toen kwam ik terecht in de wereld van de etiketjes en pilletjes wat me nog meer pijn en verdriet deed. Ik vergeet het nooit meer dat mijn vader toen zei "zie je wel dat jij niet spoort, met mij is helemaal niets mis"
Ik had op dat moment een relatie, helaas was ik daarin net zo als mijn ouders. Ik vind dat heel erg en voelde me machteloos, ik wilde wel anders doen, maar het lukte me niet.

Ik mis mijn ouders, of eigenlijk ouders. Ik heb ze nooit gehad en zal ze ook nooit krijgen.
Ik ben nu 30 en struikel nog altijd door het leven. Iedere keer weer contact gezocht met familie op het moment dat ik medicatie heb. Maar als ze weer uitgewerkt zijn dan komt die diepe emotionele wond weer tevoorschijn en ga ik ruzie maken. Nu is de boel ontploft, misschien maar goed ook en is dit het moment om voorgoed los te laten.
Iets dat ik heel erg moeilijk vind.
Ik hoop dat de pijn en verdriet ooit minder wordt en dat ik alsnog een gelukkig leventje krijg.

Anja, 26-03-2014 23:48 #270
Wat veel reacties en hoe herkenbaar! Heel eng om te weten dat er zoveel mensen zijn die zich net zo voelen. Ik heb nu een paar maand geen contact meer met mijn moeder en raak hierdoor langzaam alles kwijt. Dit doet onwijs veel pijn. Gek genoeg niet omdat zij niet meer mee doet in mijn leven, maar meer omdat ik er nu alleen voor sta. Mijn vrienden staan er voor mij daar ben ik heel erg dankbaar voor. Heb alleen heel erg de angst om mijn dochter kwijt te raken ze bespeeld mijn ex-partner en heeft mij heel duidelijk laten weten dat ik mijn kleine meid kwijt zou raken. Die onzekerheid nekt me zo. Uit alle verhalen is het me duidelijk geworden dat ik er nog lang niet ben. Dat geeft ook niet, met haar kan ik niet meer leven de grip die zij op me heeft is niet gezond. Zal ze ooit ophouden om mij kapot te maken?

Guus, 25-03-2014 09:05 #269
Ben mij aan het losmaken van een psychopaat. 4 jaar in een vechtscheiding, waarin jonge kinderen betrokken zijn. Heb het boek, "Destructieve relaties op de schop" van Jan Storms. Niet een boek om even voor het slapen gaan te lezen, maar zeker één die men als professional, zoals velen zich noemen die met het geestelijk welzijn van kinderen bezig houden, in je kast moet hebben.

Ria, 20-02-2014 12:50 #268
Hi Paula,

Het is alsof jij mijn leven en gevoelens omschrijft. Ook ik ben moeder van 3 kids en ben zelf 35. Ik ben opgegroeid met een narcistische moeder en kom daar eigenlijk sinds kort pas achter. Had altijd al het gevoel dat er iets niet klopte. Ik ben m'n hele leven aan het leven voor mijn moeder maar zonder positief resultaat. Ik voel me met de dag ongelukkiger. De verwijten, het gekwetst en de beledigingen terwijl ik probeer zoveel mogelijk voor haar te doen. Ik mis zo ontzettend een moeder vooral nu ik zelf moeder. Ik verlang naar een moeder die onvoorwaardelijk van me houdt en steunt en bij wie ik terecht kan. Als ik dat in mijn omgeving zie dan word ik zo verdrietig.
Misschien kunnen we elkaar helpen?

Paula, 18-02-2014 23:27 #267
Ik herken heel veel in bovenstaand verhaal… Alleen was dit alleen bij mij het geval. Ik was, zoals mijn ouders zeiden, de rode draad in hun leven… Mijn oudere broer en jongere zus hebben het voor m'n gevoel "veel beter" voor elkaar… Ik heb nu sinds ruim een jaar geen contact meer met mijn familie, dit is al vaker gebeurd alleen hebben zij nu de keuze gemaakt, de vorige keren heb ik de deur dichtgedaan, dat gunde ik ze deze keer niet…
Ik mis een mama, die er in voor en tegenspoed voor me is, en een papa die af en toe tegen me zegt dat hij trots op me is en die de boze mensen verjaagd…
Ik weet niet goed hiermee om te gaan, en heb het er erg moeilijk mee, ik ga al wel één keer in de twee weken te "praten" bij iemand, maar heb niet het idee dat dat veel oplost…
Het contact is inmiddels ruim een jaar verbroken, ik word dit jaar 33 en heb drie kinderen.
Iemand tips…?

John-b (infoteur), 10-02-2014 13:51 #266
Zo wat een jaar later kom weer eens terug op dit artikel en de reacties. Schrok nog al hoe veel slachtoffers er al weer bij kwamen. Hier is veel veranderd. Het is om en na bij een jaar terug dat ik besloot dat het welletjes was. Men heeft nog een keer geprobeerd contact met mij op te nemen, maar als ik zeg dat het klaar is dan is het ook klaar.

Hoorde pas nog wat nieuws over mijn ouders die erg zielig zouden zijn. Geen tot niet veel contact meer met de buiten wereld. Het doet me niks. Ben alleen blij dat ik geen deel meer uit maak van hun onder gang. Geloof ook niks van hun verdriet. Mijn Vader zal het moeilijk hebben maar dat is de trieste oogst van zijn leven. Hij zat vol met verhalen over verplichtingen jegens zijn vrouw. Maar vergat denk ik dat hij die ook had tegen bevoordeelt over zijn kinderen. Hij weet drommels goed hoe al die ruzies zijn ontstaan. Niet alleen met zijn kinderen. Maar ook met beuren, kennissen, vrienden, en met familie. Ik heb hem zien janken omdat een zeer goede vriend hem voor bij fietste zonder wat te zeggen. En ik dacht ga naar hem toe lafaard… Je weet wie de schuld heeft!

Der is niet een in de helle familie meer en de is groot hoor waar ze geen ruzie met hebben of hadden. Niet een buur waar ze geen ruzie met hebben of hadden. En voor Pa begon het alle maal op de zelfde manier. Hij komt thuis en Ma verteld dat ze die en die effen de waarheid had gezegd. En het verhaaltje is altijd het zelfde.zo uit het niets hadden ze Ma van alles in nog wat beschuldigt. Als je naar 50 jaar huwelijk nog steeds niet begrijpt dat er met Ma wat aan de hand is, ja dan ben je niet dom. Nee dan heb je toch wel een verstandelijk beperking of gewoon te bang om je smoel open te doen. En hoe ik daar dan ook over denk, heb ik wel heel erg duidelijk gemaakt.

Ja ik wens mijn ouders niks toe. alleen geen nieuwe slacht offers meer. Maar als mijn laatste woorden dan zo veel pijn deden dan is dat een les die ze verdienden. Haar woorden deden mij al 50 jaar pijn. Der is zo veel rust in mijn leven gekomen. Der is nog maar een vraag over… hoe heeft dat nog zo veel jaren kunne deuren! Ze worden ouder en gezond leefden ze nooit en daar betalen ze beide nu de tol voor. En ja der is mij wel eens gevraagd wat nou als… ik wens ze dus niks toe. Maar mocht het einde voor een van twee na bij zijn, dan zal hun einde net zo zijn als grootste gedeelte van hun leven! Zonder hun zoon. Het afscheid was er al en al wat over bleef zijn nare herinneringen en onbegrip.

Ik zeg nooit nooit… maar het heeft er wel alle schijn van dat dit de laatste keer was dat ik kapte met mijn ouders. Ik mag er redelijkerwijs van uit gaan dat ik meer als de helft van mijn leven achter mij heb. En ik heb alle schijn stegen om te kunnen zeggen dat ik heel erg oud zal worden. En het later waar we het vroeger over hadden. Ja dat is tocht echt NU. En al wat ik me van later had voor gesteld. Dat gezeur om en rond mijn ouders passen dar NIET in.

Afstand nemen is het beste wat je kunt doen. zijn je ouder en ja je zult wat missen. Maar ik moest toch eert weer een breken om te beseffen dat ik mijn leven lang al ouders gemist heb.

S., 23-01-2014 12:58 #265
Het is heel verwarrend, een narcistische ouder… Je voelt je bovendien ook nog schuldig omdat je zo denkt over je ouders! En je weet het mentaal allemaal wel hoe het ineenzit, maar toch blijft er altijd iets 'hangen'. Gisteren in een familie-opstelling eens in de rol gestaan van een narcist… Ben toch wel geschrokken over hoe zo een persoon ineenzit.
Is iemand op een troon die de mensen rond hem als zijn pionnen ziet. Als je hem beledigt raakt hem dat niet want hij ziet de anderen als 'dom' en 'klein'. Hij pitst je zo weg met dat gebaar van duim en wijsvinger. Hij gebruikt zijn pionnen als hij aandacht nodig heeft en geniet van elke vorm van aandacht, ook als die negatief is. Hij misbruikt, fysiek of op een andere manier… het lijkt alsof hij anderen niet als mensen ziet maar als een soort gebruiksvoorwerpen. Toon geen emotie bij een narcist want dan maak je je enkel belachelijk in zijn ogen. Enfin, hij heeft er zelfs weinig oordeel over want het interesseert hem allemaal niet. Al wat hij wil is dingen van zichzelf ventileren en jou daarvoor gebruiken. Hij weet graag ten allen tijden weten waar zijn pionnen zijn zodat hij er gebruik kan van maken als hij er behoefte aan heeft.
Misschien klinkt dit allemaal extreem, maar ik heb het zo ervaren in die familie-opstelling.
Is een narcist een mens met een handicap en moeten we deemoed voor hem voelen? Of moeten we onszelf tegen hem (haar) beschermen en afstand nemen? En wat als de andere ouder geen narcist is, we straffen dan die andere ouder door niet meer te komen opdagen.

C., 08-01-2014 14:32 #264
Voor diegene die wel nog contact hebben met hun ouder(s). Hoe doen jullie dit? Mij laten ze niet met rust omdat ik juist geen contact wil. Terug controle willen hebben over mijn leven. Ik merk van mezelf dat het met mij beter gaat als ik hun niet hoor of zie. Maar ze spannen procedures tegen me op, strooien leugens rond over ons. Ik wil mij zo opstellen, vooral naar mijn vader toe, Can't touch this. Maar ik heb zo'n een enorme angst voor die man. Als ik richting hun dorp nog maar moet rijden, krijg ik het al benauwd. Ik hoop dat die angst slijt!
Ik wil gewoon mijn leven verder zetten met de juiste mensen… Maar ze gunnen het mij niet.

Jootje, 03-01-2014 02:36 #263
Ik ben ook helemaal klaar met mijn moeder. Bijna alle punten herken ik in haar. Nóóit heb ik een greintje liefde mogen ontvangen, er was geen ruimte voor fouten en op emotioneel vlak ben ik zelden tot nooit gesteund.

De ontdekking kwam bij mij toen ik als 15-jarig meisje bij een vriendin thuis was en ik zag hoe het ook anders kon. Na dit besef heb ik meer informatie opgezocht en is de bom gebarsten. De sneren die me elke keer om de ogen vlogen hebben ervoor gezorgd dat ik een enorm laag zelfbeeld heb ontwikkeld. Ze heeft ook een keer gezegd dat ik 'zomaar iemand ben die in haar huis woont'. En t gekke is dat ze tegen mijn broer heel anders is!? Die kan niks verkeerds doen, Bij wijze van als ik verkeerd op een appel bijt dan is er al ruzie.

Nu eindelijk accepteer ik met kleine stappen dat het niet aan mij ligt maar aan haar! Gelukkig ontvang ik veel liefde bij mijn schoonouders! Maar de pijn blijft toch wel. ergens had ik toch ooit op een knuffel gehoopt of dat we samen eens konden lachen. T blijft toch je moeder.

Joyce, 21-12-2013 23:42 #262
Ik kan er niet meer tegen jaren lang vecht ik tegen haar gedrag. Ach ze is zo ik ken haar niet anders. Ik heb altijd gedacht als kind dat het huwelijk van mijn ouders niet perfect was, maar de fout lag eigenlijk alleen bij haar. Begin dit jaar heb ik het contact met mijn broer (35) vanwege zijn onmogelijke gedrag altijd klagen zijn leven niet op een orde krijgen en andere zijn daar de schuld van.
Mijn ouder zijn nu 11 jaar uit elkaar mijn vader kon haar gedrag niet meer uitstaan na 25 jaar huwelijk.
Ik kom heel graag bij mijn vader en zie hoe gelukkig hij is met zijn nieuwe vrouw, maar mijn moeder is nog steeds hetzelfde.
Afgelopen weekend heeft ze iets vreselijks gedaan wat ik haar niet vergeef en pas deze week zijn mijn ogen open gegaan. MIJN MOEDER IS EEN NARCIST. Ben ik werkelijk waar altijd blind geweest? Ik ben nu 39 en wil zo niet verder en eigenlijk afstand doen van haar maar hoe? Ik heb 2 kids waar ze werkelijk dol mee is, maar zelfs mijn oudste dochter( 11) zegt soms weleens waarom wil oma altijd aandacht en moet je gelijk reageren binnen een sec en waarom luister ze nooit echt na mij? Wie kan mij helpen alle goede raad is welkom ik weet ze zal altijd zo blijven en niet veranderde en ik kies nu voor mij en mijn gezin.
Heel veel liefs

C., 11-12-2013 10:18 #261
Hallo Kiki,
Als 4 a 5 omgeschreven voorbeelden hierboven overeenkomen met jouw ouders en ex dan ben je inderdaad waarschijnlijk het slachtoffer van narcisten. Jij zult net als de rest hier narcisten aantrekken. Ik observeer nu heel erg de mensen en ik kan ze ondertussen zo eruit pikken wie narcistische trekken heeft. Er moet een gezonde portie narcisme in een persoon zitten maar bij sommige is het verstoord. Ik ben 31j en ik ben het ook pas dit jaar te weten gekomen waar ik eigenlijk in opgegroeid ben.
Ik heb ook gelezen dat de meeste het pas door krijgen op latere leeftijd. Met ouder worden zien we dat het op andere plaatsen heel anders eraan toe gaat. Mijn exen waren ook narcisten, daar kom ik nu ook pas achter. En dus bij mijn ex-schoonfamilies zat ik ook in de narcisme, zo zag ik nooit de werkelijkheid. Mijn huidige partner ken ik van vroeger. Hij heeft geen narcistische opvoeding gehad en zijn familie is zo warm met mekaar. Vooral dit jaar heb ik mijn ouders leren kennen, ze hebben alles op alles gezet om mij te kraken, pijn te doen en te vernederen. Maar ik blijf opstaan met de middelen die ik heb. Enkele tips: hou de ouders op afstand en jouw ex! Mensen die je aanspreken en je meteen ophemelen, op afstand houden (ze hemelen je eerst helemaal op om je te lokken, om je daarna af te kraken). Mensen die altijd over anderen praten, op afstand houden!
Geef jezelf niet de fout, je kan er niet aandoen dat je het nu pas beseft. Verbreek die banden met een narcist en ga je eigen weg. Ook ik heb nog veel moeite met mijn emoties, maar ik probeer erop te letten en ervan te leren. Verdiep je meer hierin, ik heb mij een boek gekocht en zo begrijp ik het allemaal beter. Zelfkennis is een goede stap naar genezing.

Veel sterkte!

Kiki, 08-12-2013 10:15 #260
Hallo

Ik blijf maar lezen al jaren lang omdat ik een huwelijk had met een narcist.

Ben nu in revalidatie voor PTSS en alles wat er daarbij heb gekregen er door.

Nu pas besef ik omdat ik ook emotioneel verwaarloosd bent als kind en slecht ontwikkeld ben dat mijn ouders ook zo zijn wat jullie schrijven.

Ik heb me later zelf verder ontwikkeld maar alles krijg ik niet meer goed merk ik.
Ik mis stukjes die me niet lukken merk ik.

Zijn mijn ouders dan ook narcisten?
Waarom val dit kwartje nu pas bij me?

Ik ben er even confuus van dat ik dat zelf nooit heb bedacht.

Verder is er veel herkenbaar hier voor mij.

Over praatgroepen weet ik wel dat er bij NPS dat is een vereniging voor narcisme praatgroepen zijn voor slachtoffers narcisme.

Het is te vinden op internet even google op NPS.

Ik ben er ook eens geweest was bij oprichting stichting.

Een warm bad voor vele!

Ik blijf hier de berichten volgen.

Sterkte voor alle.

C., 06-12-2013 12:53 #259
Weer even een tegenvaller. Eergisteren zat er een brief in de brievenbus, brief van de deurwaarder. Het is zover, ze spannen proces op tegen mij. Ze willen me financieel ruïneren!

C., 04-12-2013 16:02 #258
Hallo Mt. Zelf heb ik zopas het boek besteld en ontvangen: Het drama van het begaafde kind. Vanavond ga ik beginnen lezen, ik zal je op de hoogte houden of het iets is. Therapie kan ik niet betalen dus probeer ik me te verdiepen in de boeken. Ook ik ben mezelf weer aan het zoeken. Ik zit op een emotionele rollercoaster en ik hoop iedere dag maar weer dat ik mij ooit eens goed ga voelen.

Sari: mijn ouders eisen ook het bezoekrecht op. Ik had destijds gezegd dat ze altijd hun kleindochter mochten bezoeken bij ons thuis. Dit wilden ze niet. Nu driegen ze om te opvang op te eisen via het gerecht, maar dat lukt niet zomaar. Ik ben nog maar 10 maanden weg en ik ben er nog lang niet overheen. Wat vervelend dat ze opeens weer opdagen. Laat je vooral niet gek maken door de leugens, dreigementen van een narcist! Zij zijn gek en niet wij! Ze denken dat ze alles zomaar kunnen en mogen, het is in hoeverre wijzelf het toelaten. Veel succes! Mijn dochter wil ik ook weghouden bij hun, ik wil niet dat ze zo onzeker wordt als ik ben.

Mt, 02-12-2013 14:45 #257
Hebben jullie positieve ervaringen met bepaalde boeken omtrent ouders met NPS?
Of boeken die je helpen om jezelf terug te vinden? Ik heb zelf het gevoel dat ik mij niet heb kunnen ontplooien door een moeder met NPS. Voor de ontplooiing van mijn karakter was er geen ruimte en nu ik 8 jaar van huis weg ben besef ik dat ik mezelf volledig kwijt ben. Mijn familieleden denken dat ik overdrijf en dat ik er mij maar moet overzetten.
Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik wil en heb weinig tot geen zelfvertrouwen (meer) en daarboven staat mijn (lange)relatie ook op springen (aangezien ik zelf niet meer weet wie ik ben weet ik ook niet of deze persoon het voor mij is.)

Mt, 02-12-2013 11:25 #256
Lieve mensen,

Zijn er zelfhulpgroepen in België waar je terechtkan wanneer je moeder een NPS heeft?

Sari, 27-11-2013 21:47 #255
Dag allemaal,
Ik lees hier net het artikel over NPS… ik ben echt onder de indruk…
Jaren heb ik mij ontzettend slecht gevoeld tot over 4jaar, ik verbrak de relatie met mijn moeder. Haar uitspattingen en gedrag werd me echt te veel! Mijn jeugd was niet bepaald rooskleurig te noemen, ik voelde een constante druk op mijn schouders, mijn moeder leefde echt op mijn nek… ze eiste mij volledig op… het was gewoon vreselijk! Nu voelde ik mij eindelijk zo bevrijd van haar, eindelijk werd het mogelijk om mezelf te zijn.
2 jaar geledén werd ikzelf mama… uiteraard deed ik dit zonder haar, zwanger worden, gelukkig zijn, genieten, ze heeft onze dochter ook nog nooit gezien, ze heeft hier zelfs nooit echt moeite voor gedaan, goed voor ons! Nu, na al die tijd wil ze bezoekrecht gaan eisen voor onze dochter… Ik ben deze strijd zo beu! Tot mijn 28e had ze mij in haar macht en nu lijkt alles opnieuw te beginnen! Ik wil dit niet! Ik wil definitief 'afscheid' van haar nemen en wil dit ook officieel maken! Geen haar op mijn hoofd mag er aan denken dat ze ooit alleen kan of mag zijn met ons kindje, ik wil haar uit mijn leven voor altijd! Weet iemand van jullie of er mogelijkheden zijn om je te ont-ouderen ofzo? Ik hoor het graag van jullie…
Grtj

C., 20-11-2013 12:30 #254
Sorry dat het zolang duurde! Wat grappig dat je dit zag aan mijn schrijfgedrag. Ik ben inderdaad van België. De school van mijn dochter ligt kortbij hun thuis en vroeger werd mijn dochtertje afgehaald door mijn moeder. Ik heb onlangs aangegeven dat niemand haar mag meenemen. Ze zijn achter mijn rug naar de school gegaan, natuurlijk waren ze woest dat ze haar niet mochten meenemen.
Ik ben een brief aan het schrijven naar papa. Hoe ik ben opgegroeid, wat ik van hem vindt, dat ik hem haat en ik niet meer met hem wil spreken. Oh heel zeker ja, ik mocht mijn eigen identiteit niet ontwikkelen. Ze zeggen het wel niet maar ze hielden mij altijd in isolement. Vroeger was ik dan ook nog dik, hier pestte hij me ook om. Dan heb je zoal minder vrienden als je dikker bent. Je mocht geen mening hebben, deed je het toch dan werd dit in het belachelijke getrokken.
Ik koos mijn studies, alles alles alles om hem te plezieren, je wacht op een schouderklopje of lief woordje. Forget it! Nooit wordt er iets in dank afgenomen. Ik zit precies in een rollercoaster vol emoties. Gisteravond heb ik nog gehuild erom, vandaag haat ik hun. Straks als ik naar huis ga, ben ik weer bang. Het maakt mij zo moe allemaal. Binnenkort is mijn dochter jarig en ik verwacht mij nog aan een oorlog! Hoe gaat het verder met jou A? Is er nog geen schot in de zaak? Ik hoop dat je zo vlug mogelijk de kans hebt om te vertrekken. Ik heb het bruut gedaan, ik ben letterlijk uit de venster gesprongen en gaan lopen van die hel! X

Willemijn, 19-11-2013 04:37 #253
Herkenbaar.
Blij dat ik gebroken heb, en de meest geweldige verhalen doen uiteraard de ronde: ik ben verslaafd, hoer, zij zijn ziek en zielig & moeten uiteraard op elke verjaardag van mij of mijn kinderen een zaaltje huren om bv de verkoop van hun 2de woning te vieren & meermaals per jaar op wereldreis of iets anders onzinnigs.
De boom in met ze!
Al zal 'het gemis van een familie' er altijd zijn, mijn ouders kan ik missen als kiespijn!

C., 13-11-2013 11:45 #252
Hallo A.

Bedoel je nu dat je hoop hebt betreffende de politie? Weet je wat stom is. De verbale agressie gebeurt altijd binnen de muren. Als je wilt vechten voor iets dan moet je alles op papier hebben en dat vind ik niet goed. Bij psychisch misbruik mogen ze gerust de leugendetector inschakelen dan. Denk je dat ze je geloven? Mensen bekijken me raar en kunnen het niet geloven als ik vertel waarom ik alle contact heb verbroken.

Vanmorgen had ik enorme paniek. Op mijn dochter haar schooltje is grootouderdag. Naar het schijnt zit mijn moeder gewoon daar! Tuurlijk geraakte ik meteen overstuur, schrik dat ik haar weer niet meer zou zien. Maar het kan wettelijk niet, ik heb een vonnis in handen. Als er straks iets gebeurt, dan bel ik de politie!
Ze hielden haar achter maar tegen de buitenwereld zeiden ze dat ik niet naar haar omkeek. Het is er heel anders aan toe gegaan en niemand geloofde me! Ik voel hierdoor een heel erge haat tov mijn vader! Maar ik mag geen verdriet tonen of angst, gewoon mezelf dood wanen. Van het moment dat ze gevoelens voelen bij mij, dan slurpen ze weer energie uit je.

Ik hoop ook voor jou dat je echt snel weg kunt. Eigenlijk hebben wij een rare gedachtengang hé. Voor ons is het normaal dat niemand je snapt of ons raar bekijken, dat we minder goed worden behandeld zelfs! Ik wil gewoon van de narcisten af zijn, heb er echt genoeg van. Ik wil mijn eigen leven leiden met mijn eigen keuzes. Zouden we toch nog gelukkig kunnen worden als we volledig los zijn van zo'n gestoorde gek?

C., 08-11-2013 12:54 #251
Vroeger had ik dat niet door, ik zag wel dat het op andere plaatsen anders was. Liefdevoller met mekaar omgaan. Tis vooral door mijn huidige vriend te leren kennen en zijn familie dat ik het inzie. Als ik over mijn verleden praatte, hij vond het abnormaal allemaal en kon het allemaal niet geloven.
Ze hebben ons 2 weken naar daar kunnen lokken. Doordat hij er zelf inzat met mij, zag hij in hoe ernstig het was. We zijn terug gaan lopen natuurlijk. Maar ik heb steun nodig, alleen durf en kan ik het niet!

Als ik uw verhaal lees, dan krijg ik de tranen in men ogen. Wetende dat je er zit en niet weg kunt. Ik ben 8maanden terug plots vertrokken naar mijn nieuwe vriend. Je hebt iemand nodig, hij heeft mij opgevangen en samen advocaat onder de arm genomen omdat mijn pa mijn kind achterhield. Ik denk dat er veel mensen samenleven met narcisten, maar ik meende ook te hebben gelezen dat er een graad in is. Niet iedere narcist is even negatief of erg. Maar mijn pa is de koning van de narcisten! Ook vond ik het normaal als hij negatief over me sprak of me belachelijk maakte of me uitschold. Je beseft het pas als je afstand neemt, dat was mijn ervaring toch. Ik denk dat veel mensen vastzitten zonder het eigenlijk te beseffen en dat er daarmee niet zoveel over gepraat wordt. Mijn mama ziet het ook niet in en wilt het niet inzien, ze geeft hem gelijk. Hare "ik" is ook allang weg…

Nu observeer ik heel erg de mensen. Ik zie nu ook sneller een narcist nu en ik merk ook dat ze me aanzuigen. Ik moet er heel erg voor opletten, ook qua vriendschap. Ik ben er erg gevoeliger voor. Ik ben ook laatste tijd constant gespannen, gestresseerd, ik kan amper slapen. Ik vind ook dat er een wet op moet komen! Stop het psychisch misbruik!

C., 06-11-2013 15:31 #250
Pfff wat een tegenvaller seg! Kan je echt niet bij iemand anders terecht van de familie ofzo? Dat knaagt ook aan me, dat niemand je gelooft. Onlangs nog een persoon proberen uit te leggen maar ze zien hun als de vriendelijke persoon, een moppentapper. Bah ik kots erop allemaal, dat schijnheilig gedoe. We staan machteloos, maar eigenlijk mogen we dat gewoon niet toelaten. Hij komt met zoveel dreigementen af maar ik geef deze keer echt NIET af! Maar toch… Het ene moment ben ik bang, dan ben ik weer droevig, dan ben ik boos en zo gaat dat constant op en af!

Het is zo raar hé, jij zit daar in angst vast met een gestoorde. Ik zit er enkele kilometers van af en ook nog met angst. Vooral als ik alleen ben. Ik durf geen deur opendoen, na mijn werk naar de auto lopen, kijk ik rond me heen. Brrrr! Ik had nooit verwacht dat het zo'n enorme impact op me ging hebben dat loslaten!
Zodra je een uitweg ziet, gaan! Bij mij is dat ook niet vanzelf gegaan. Ik heb een half jaar getwijfeld, ik zag een uitweg maar ik durfde niet goed tot op een dag en ik heb er nog geen seconde spijt van…

C., 04-11-2013 13:55 #249
Ik ben hier even niet meer op geweest. Al de verhalen blijven zo herkenbaar. Ik heb een helweek achter de rug. Hoe blijven jullie het allemaal zo goed dragen? Soms heb ik van die dagen dat ik het niet meer aankan. Dan heb ik weer iets vernomen van de tiran. Ze bellen mijn vriendinnen op, ze bellen naar mijn werk, bijna stalking!

Soms kijk ik naar mijn dochter en ik kan dat niet vatten. Hoe kan ik dat kleine schatje ooit haten en er zo mee spelen, zelfs niet als ze een volwassen meid wordt! De band tussen ons is veel hechter nu. Mijn moeder nam de opvoeding meer op haar. Nu voel ik mij pas echt mama! Echt alles willen ze voor hun hé!
Ik vraag me af of ze me ooit met rust gaan laten. Ik negeer hun volledig, maar zij laten het niet los. Ze proberen op alle mogelijke manieren me terug te trekken, vooral door bang te maken.

Gelukkig krijg ik wel veel steun van mijn partner, mijn schoonouders en vrienden… En de lach van mijn kind… Ik moet erdoor, hoe hard en hoe zwaar ook, toch blijf ik hopen dat het ooit stopt allemaal. Het zuigt je volledig leeg.

Fokko, 03-11-2013 11:35 #248
Ik vraag me af of de benaming Narcist wel juist is voor dit volk! Hebzucht, afgunst, macht dat zijn vaak de boosdoeners. Bij mijn families gaat dit ook zo… Toevallig het jongste kind? Toevallig het enige kind dat zijn/haar eigen keuzes heeft gemaakt? Tja, ik ben inmiddels 47 jaar en heb nu ervaren wat voor volk er in Nederland leeft. Alles doen mensen (Met name de NSBERS onder ons) er alles aan om voor geld te kiezen i.p.v. familie en vriendschap!. Ze negeren…? Het blijft familie en het blijft je achtervolgen. Ze pakken waar je ze pakken kan! Zorg dat je niet te stoppen bent!

Ludo, 02-11-2013 20:30 #247
De narcist moet je gewoonweg strààl negeren. Zijn beiden zo geworden dan kan dit, vermits als je met een narcist samen leeft je mogelijks ook zijn volgzame slaafje zal worden. Als hij zegt zo is het, tja, dan is het zijn woord en ook zijn wet en zijn dus totaal niet voor een andere rede vatbaar. Ik zelf heb ook 2 zéér narcistische ouders, ze kennen géén enkele empathie, voelen koud, kil en afstandelijk aan en alles is pure fake. Vermits er thuis dan ook steeds "een gespannen funeranium-sféér" hangt blijf ik er weg. Ook al zegt het 4 de gebod : Vader, moeder zult gij eren… stel ik mij de grote vraag of je mensen die quasi totaal géén liefde geven ook maar enigszins zou kunnen eren. Heb tenandere al zéér véél ervaring met narcisten doch ook met psychopaten. Blijf uit hun buurt want ze "vreten" letterlijk jouw goede energie op net zoals vampieren. 'k Zie ze visueel zelfs opladen terwijl jij na een gesprek doodmoe naar buiten gaat. Zelfs een simpele goedendag is een uitwisseling van energie en voeding voor de narcist.God zij dank heb ik 2 bijna-dood-ervaringen gehad en heb een hele tijd nadien een enorme spirituele ontwikkeling doorgemaakt waarbij ik tevens zéér hoog sensitieve paranormale gaven heb ontwikkelt en net dat hele pakket doet mij hier verder leven… 't Is mogelijks keihard wat ik hierboven beschrijf doch de bittere waarheid… "De feniks die uit zijn as herrezen is" noem ik mijn eigen dikwijls…

Lotus, 01-11-2013 23:37 #246
Ik snap niet waarom zoveel mensen zich afvragen hoe je best met een narcist zou moeten omgaan. Waarom zou je nog na alles wat ze doen? Dan ben je jezelf al weer aan het aanpassen aan hen. Daar kan je gewoon niet mee omgaan. Draai en keer het zoals je wil, onmogelijk gewoon. Je bent zowiezo de verliezende partij. Als je kan gewoon uit je leven bannen. Ik herinner me nog als kind zijnde dat we 's middags met zijn allen aan de tafel zaten te eten. Mijn moeder en vader hadden ruzie over iets en als ze haar gelijk niet kreeg ging ze stampvoetend de deur uit met haar bord, ging ze op haar eentje buiten verder eten al wenend. Heeft ze verschillende keer gedaan die toer. Toen had mijn vader waarschijnlijk nog min of meer een eigen mening, ondertussen laat hij ook maar alles gebeuren. Toch niets aan te doen. Een andere manier is er niet om er mee om te gaan. Jezelf compleet onzichtbaar maken. Maar wie wil of kan zo nu leven? Ik weet dat mijn moeder mij als kind een pak miserie aan de hand gedaan heeft. Die vrouw is voor veel leed verantwoordelijk in mijn leven. Net als je denkt dat je van hen af bent komt er wel weer iets nieuws op de proppen waar je jezelf overheen moet zetten. Is een verwerkingsproces van jaren. Aanvaarden dat je als kind voor je eigen moeder/ouders maar een gevoelloos wezen bent dat eigenlijk al van in de wieg moet zorgen dat zij zich goed voelen is niet min. Ik ben enkel maar een ding voor hen waarmee ze naar de buitenwereld moeten kunnen pronken maar vermits ik niet perfect ben… Mijn moeder heeft mij nooit gesteund, al wat ik in mijn leven meemaak is zogezegd allemaal mijn schuld, belachelijk maken, alles waar ik succes in heb wordt gewoon doodgezwegen, hoe ik mij voel boeit hen in het geheel niks, een opmerking moet ik niet geven of je krijgt een weerwoord waar je niet goed van bent want wat denk ik wel niet van haar huishouden te bekritiseren en kapot te maken, over mijn zorgen moet ik niet praten want zij heeft het altijd wel erger enz… Een moeder van niks voor mij. Als dochter niks aan gehad. Niks. Alleen maar leed en verdriet. Ik heb moeten vechten om te staan waar ik nu sta en ben er nog lang niet maar mag niet klagen. En als ik mijn moeder mag geloven is het allemaal mijn eigen schuld dat ze altijd zo koud en afstandelijk is naar mij. Ik moet maar naar haar luisteren; zo legt zij dat uit. Ik moet maar met haar rekeing houden, aan haar denken. Haar eigen woorden. Ze is als de pest dat ik als verpleegkundige voor andere mensen zorg en niet voor haar. Want daar kan ik vriendelijk en lief zijn. Tja, hoe zou dat nu komen? Zelf staat ze steeds te zuchten en te blazen als ze eens iets voor mij moest doen of als ik iets vraag. Het is mijn moeder haar fout dat ik veel meer moet vechten in mijn leven. En maar stuiken en tweedracht zaaien als ze kan, zelfs in haar eigen gezin. Ik kan me niet inbeelden dat ik mijn zoon zijn leven zo kapot zou maken. Zielig mens. Voor de rest is ze zo paranoïde als ze groot is. Ach, ik wil maar zeggen, met die mensen bestaat er geen weg om op een normale manier met hen om te gaan. Hoe eerder je dat beseft…

Fokko, 21-10-2013 07:09 #245
Hoi A,
Ik lees nog regelmatig hier, naar de rechtbank stappen… zelf zonder advocaat (kantonrechter) mensen geloven het toch niet! Laat er een rechter naar kijken. Persoonlijk denk ik dat de benaming Pathalogische leugenaars die zichzelf na en in de oorlog hebben ontwikkeld. Hebzucht en afgunst is een goed dat ze meegekregen hebben. Als je kijkt naar de leeftijdscategorie die dit flikt! Het is deze generatie die maar steeds zegt: Waar gaat het heen met de jeugd van tegenwoordig… Terwijl zij zelf het grootste probleem zijn in onze maatschappij…!

C., 15-10-2013 14:00 #244
Ik heb wel nog familie maar natuurlijk ben ik nu zo door de slijk gehaald dat iedereen tegen me is. Ik hou nu hun kleinkind ook weg, tuurlijk doe ik dat. Ik wil niet dat ze gelijk mij wordt! Ik heb mijn partner en enkele vrienden. De hele familie staat achter die smerige duivel. Maar als je achteraf nagaat, wat heb je er echt ooit aan gehad? Ik zag mijn familie zoal niet veel. Als we ons dan zagen dan moest de schijn hoog blijven natuurlijk.
Ik ben wel kwaad maar ik geef toe dat ik nog erg bang ben. Die van mij ziet soms de fles liever dan zijn gezin en dan wordt hij nogal agressief. Als ik nu ergens alleen naartoe moet, ben ik echt wel bang. Bang om hem of één van hun tegen te komen. Bij ons laatste vertrek was het al bijna uit de hand gelopen. Ik zou graag in therapie willen gaan maar tis zo duur. Ik heb ook al eens aan yoga gedacht. Maar ik denk toch dat je het altijd voor een stuk zal meedragen…

Tis wat jij ook zegt, tegen u zal hij heel andere dingen zeggen dan tegen die vrouw. Een narcist kan 2 stenen laten vechten. Ze kunnen een blinde doen geloven dat ze kunnen zien. Is het ook niet mogelijk om een gesprek te hebben met die vrouw alleen? Misschien heeft zij toch haar eigen mening en keurt ze zijn gedrag ook niet goed maar dat ze er niet voor uitkomt.
Ik heb ingezien dat je bij zo'n persoon geen mening kunt/mag hebben. Je wordt er zo in meegesleurd. Iedereen is slecht en ik geloofd zijn leugenachtige verhalen over iedereen! Diegene waar hij over praatte, zal hij nu wel contacteren om over mij te roddelen. Zielig!

C., 15-10-2013 12:38 #243
Ik heb gewoon bang door hun negativiteit en omgang met mij dat ik het ook ga krijgen. Ik merk dat ik heel hard erop let, hoe ik omga met mijn dochtertje enz. Ik probeer me rustig te houden tijdens een stressig moment. Maar ik moet wel zeggen dat ik me beter voel als ik hun niet hoor en zie! Eigenlijk zegt dit genoeg hé.

Och god ja A. je moet miljoenen keren bedanken voor al de leuke kadootjes enz enz. We all sold our soul to the devil :-) Ik had ergens een leuke tekst gevonden op internet ivm narcisme, of ook wel genoemd: de tentakels van het kwaad. Dit hou ik nu constant in men achterhoofd. Mijn verdriet is om aan het slaan in woede! Hoe meer ik erover nadenk, des te meer ik besef dat ik helemaal niet gek was! Zij waren gek en spiegelden het af op mij! Zo'n mensen zouden eigenlijk geen kinderen mogen krijgen. Nu geef ik mijn dochtertje de extra liefde erbij die ikzelf nooit heb gehad…

Lotus, 11-10-2013 23:02 #242
Hoi allemaal,
Wat een verhalen weer allemaal pff. Ook ik ken dat gevoel van juist genoeg te geholpen worden en dat is het dan. Zeker niets teveel hoor want je zou maar eens onafhankelijk worden daardoor haha. Ja, zo zijn ze. Voor de moment ben ik het weer allemaal zo beu met met dat mens (moeder). Zit ze me al een week elke avond te bellen omdat haar gsm niet werkt, met dat zelfbeklag hoe dat nu mogelijk is en steeds met die onozel kinderstem van haar. Ik heb de indruk dat ze de laatste tijd weer veel aan de telefoon hangt om te zeuren over prullen. Dan mag ik zoveel oplossingen aanreiken die ik wil, ze luistert toch niet. Mijn ma is daar zelfs niet in geïnteresseerd, die zeurt liever. Het enige wat ik mag doen is zwijgen, luisteren en ja zeggen. Liefst nog mee klagen over hoe zwaar en oneerlijk het leven voor haar wel niet is. Ze zeurt zelfs omdat er auto's op de straat rijden en zij het liever rustig heeft OMG! Pretentie! Ik denk dat ik de telefoon maar een paar dagen niet meer ga opnemen. :-). Pfff
Zo zeurt ze steeds maar dat ze nergens geen kleren vindt die haar passen. Ze heeft nochtans een gewone gangbare maat. Ik heb haar al duizend keer gezegd waar ze zeker moet gaan kijken, nee hoor. Altijd maar zeuren. Probleem is dat ze genoeg vindt dat haar past maar dat het niks mag kosten. Tja. Ik heb altijd gezegd, het is jammer dat ik niet met de miljoenen aan mijn gat ben geboren en mezelf niet kon grootbrengen dan was ik mijn ma haar grootste kameraad. Geld heeft ze beste verhouding mee en bezittingen.
Ik ken iemand waar dementie mee vastgesteld is, volgens mij ma speelt die gewoon komedie! Ik heb haar honderd keer uitgelegd wat dementie is, niks hoor. die doet gewoon door. Tja, de aandacht zou maar eens naar iemand anders gaan hé. Het is toch allemaal schandalig hoor pfff.

Om op je vraag terug te komen Caro of ik al 40jaar met hen leef. Ik woon al jaren niet meer thuis, godzijdank, waardoor ik gelukkig ook van veel gespaard blijf. Mentaal kan ik dat ook niet meer aan. Als kind heb ik eens een overdosis medicatie genomen (waarvan ik uiteindelijk enkel draaierig en misselijk van was) omdat ik ze zo beu was. Mijn broer lachte mij daarmee uit toen ik dat vertelde, puh, wat betekent dat nu, een paar pilletjes. Tja.
Ik heb daar een paar maanden gewoond bij mijn relatiebreuk ter overbrugging, dat wel. Ze mogen blij zijn dat ik überhaupt nog omgang wil maar dat snappen ze niet.

Een paar jaar geleden bij sinterklaas had ik voor mijn broer zijn zoontje een robot gekocht, mijn ma wist dat want ik had het haar zelf gezegd. Normaal lieten mijn broer en schoonzus ook iets weten als ze naar ons ma gingen maar ik hoorde niks van hun. Ik ging er vanuit dat ze dus niet gekomen waren. 's Avonds belt mijn ma dat ze voor mijn broer zijn zoontje een jas gekocht had voor sinterklaas en dat hij die de ganse avond had aangehad want die was van bomma! Ik dacht dat ik door de grond kon zakken! Ik heb die robot dan maar aan mijn eigen zoon gegeven en nooit nog iets gekocht. Ook niet voor de verjaardagen. Dan moet je weten dat mijn broer ook nog voorbij mijn huis passeert als hij naar ons ma gaat, hij kon evengoed eens stoppen bij mij. Ach ja, mijn broer is geen haar beter.
Mijn moeder vergeleek mij ook altijd met andere die het zogezegd allemaal beter deden en slimmer zijn dan ik. Ach ja, wat moet ik hier nog op zeggen, op zo een intelligente warme uitspraak van mijn liefhebbende moeder.

S., 11-10-2013 04:06 #241
Heel herkenbaar! Dank voor deze nuttige informatie.

Caro, 10-10-2013 13:20 #240
Aanvaard worden in de maatschappij is tegenwoordig helemaal niet meer gemakkelijk. Ik was vroeger een dikkerdje en ik ben ook altijd gepest geweest. Dus ik neem aan met iemand met een lichte handicap dat het zeker niet fijn is. Het maakt je zoal allemaal onzeker en dan heb je nog die kuttige ouders! Zelfs mijn pa gaf vreselijke opmerkingen toen ik dikker werd. Ook toen ik eerste maal mijn haren liet kleuren (17j) ofzo, ik kreeg al meteen te horen dat ik precies een hoer was! Ik begin meer en meer te lezen over narcisme. Ik begin nu ook in te zien dat hij vreselijke dingen tegen ons zei om zichzelf beter te voelen. Ik kan mij dit niet inbeelden, ik kan mijn vrienden of eender wie niet zo uitmaken. Ik ben een veel te zacht persoon en de ideale persoon voor een narcist. Ik sprak nooit tegen en als ik het eenmaal deed, dan word je met de grond gelijk gemaakt en trek je je weer angstig terug in die schulp! Oh nee ik word enkel maar bozer erom. Ik ben 31j en ik heb enkel maar in angst en schuldgevoel geleefd en onzekerheid. Als hij niet zo was, had ik het ook veel beter gedaan int leven. Maar wel constant het gekanker dat de nichtjes het zo goed gepresteerd hebben. Nu heb ik er spijt van mja, ik kan er nog iets van maken. Zo oud ben ik nu ook weer niet hé :-) Toen ze mijn men dochter achterhielden, ben ik door een vreselijke hel gegaan en ik dronk hierdoor wat meer. Ik weet dat het niet helpt, maar ik wou geen pijn voelen. Nu is ze terug bij me en ik heb terug mijn rust, heb ik dat niet meer nodig! Maar door dit te doen, is er een enorme haat gegroeid tov hun. Ze wilden dit toen aan het gerecht voorleggen dat ik niet voor mijn kind kon zorgen omdat ik een "verslaving" had. Wie is diegene waarvan ik mij herinner dat 'm altijd zoop! Juist inderdaad, maar dan projecteren ze hun probleem op hun slachtoffer. Nee ik ben echt boos en ik haat hem. Ik heb ook alles geblokkeerd, ze kunnen me niet bereiken.
Och, ik denk dat we allemaal een boek kunnen schrijven. Er zijn toch veel narcisten precies, maar dit wordt verzwegen naar de buitenwereld hé. Vanbuiten lijkt het allemaal ok.
Ik was ook een voorwerp om alle voordelen uit hun bedrijf te halen. Heb ik achteraf ook ingezien. Jij hebt de nadelen en zij gaan met het leuke lopen. Spreek niet tegen of zeg niet dat je het anders wilt, dan sta je op straat en heb je niets meer. 12 j gewerkt en niets hebben uiteindelijk en dan is het zogezegd hun fout niet. Bah! iedereen zegt: praat met hem. Dat werkt in 1 richting, je woorden worden meteen weggeveegd. Nee tis het mij niet meer waard. Ik moet terug van nul beginnen, maar liever zo dan me constant laten af te kraken, op me te kankeren en te laten vernederen. Ik hoop dat je vlug hulp krijgt en vlug weg bent uit die hele miserie. We kunnen allen ons een beetje optrekken aan al deze verhalen.

Caro, 09-10-2013 12:50 #239
Ik verschiet er eigenlijk van dat er toch zoveel mensen zijn met (een) narcistische ouder(s). Wel jammer dat je terug bent moeten gaan, dat maakt het enkel maar zwaarder en zo kwijn je nog meer weg. Ik merkte dit ook aan mezelf op het laatste. Ik kon niet meer lachen, altijd neerslachtig, nergens zin in hebben. Ik ga niet zeggen dat het nu goed gaat want ik ben nog maar pas weg. Maar ik merk wel aan mezelf dat ik kalmer ben. Dit zal ook voor mij nog een hele poos duren. Ik ben vertrokken met mijn huidige partner, zonder hem kon ik het financieel ook niet aan hoor. Die vuil narcisten weten het en ze weten dat je niet weg kunt. Ik wou het hem niet meer gunnen, ik was het kotsmoe om me zo te laten doen. Ik haat hun echt en ik wil hun nooit meer zien. Ik hoop toch dat je er ooit nog weggeraakt want dit is helemaal niks! Ik hoop dat je de kracht vindt, de middelen om het te doen! Ik wil nooit meer zo afhankelijk zijn om je dan achteraf straatarm te maken. Bah! Op dit moment kan hij kapot neervallen voor mij! Veel sterkte allemaal!

Caro, 04-10-2013 14:48 #238
Lotus,
Zojuist weer een mail ontvangen. Ik denk dat ik ga blokkeren en mijn nummer veranderen. Want dit zal nog een hele tijd duren.
Ik hoop dat ik in het weekend op internet geraak. Als ik je niet meer moest horen, fijn weekend. Als het me niet lukt dan kom ik maandag nog eens piepen.
Grts x

Caro, 04-10-2013 13:04 #237
Dat zal wel dat je niemand zag van de familie. Van buitenaf lijken narcisten heel lieve mensen maar diegene die korter bij staan, weten beter. Familie van jou zien dat zeker in, deze mensen staan al wat korter en kennen haar ook allanger.
Bij ons komt ook niet meer veel familie, misschien eens een broer van mijne pa. Mama haar familie is niet goed. Och ik word ziek van die negativiteit.

Ik heb nu zelf ook gemerkt dat ik me snel aangesproken voel. Mijn partner zei iets en ik ging meteen in den aanval. Gelukkig heeft hij er ook gezeten en gevoeld hoe het daar was. Hij geeft aan heel geduldig te zijn met mij, we praten zoveel mogelijk. Hij zegt me dan op een rustige, zachte manier dat het niet zo bedoeld is maar dat ik natuurlijk niets anders gewend ben. Wat je onlangs zei dat ieder vriendje kwam voor het geld, dat is trouwens bij ons ook zo. Ze kennen hem niet maar hij was meteen uit op hun geld, een crimineel, drugsverslaafde, pedofiel enz. Erger konden ze het niet meer maken. Pas op dat heeft hem heel zwaar geraakt. Nu niet meer, hij heeft hun leren kennen en weet nu beter dat het juist woorden zijn om je kapot te maken. Hij laat zich niet leiden hierin.
Voor ons is het anders…
Jij leeft er al 40j mee als ik goed meen? Sorry als ik me vergis ;-) en ik ook ondertussen al 30j.

Mja gisteren had ik een mail gehad en je merkt meteen als ik iets hoor van hun, hoe klein het ook is dan ben ik weer onrustig, angstig enz. Hoor/zie ik niets dan ben ik gewoon rustig mezelf. Eigenlijk raar hé. Ik heb gewoon bang dat ik altijd zo ga blijven. Soms vraag ik me af of ik in therapie zou gaan maar dat is financieel niet mogelijk op het moment.

De verhalen over uw moeder komen mij zo enorm bekend voor en ik jaag me zelf eraan op. Zoals jij je moeder beschrijft, zo was mijn ex-schoonmoeder. We waren kat en hond, nu weet ik ook waarom. Zij was eigenlijk ook eentje!

Lotus, 03-10-2013 22:41 #236
Hoi Caro,

Familie, dat is een goede vraag. Langs mijn moeders zijde heb ik thuis nooit familie gezien, ook haar broers niet die nochtans niet veraf woonden. Langs mijn vaders zijde gaan ze 1 à 2 twee keer per jaar op bezoek omdat mijn vader dit wil. Maar die zie je bij mijn ouders thuis verder ook nooit niet. Eigenlijk heeft ze mijn vader gewoon geïsoleerd. Ach ja, niemand is goed genoeg voor haar. Laatse keer dat ik mijn familie gezien heb is rond mijn 18jaar geweest als ik eens langs ging met mijn toenmalige vriend en hun vertelde hoe de situatie thuis zat. Het enige wat ik mij daar
nog van herinner is dat ze mijn moeder een echte ruziemaker vonden en dat ze haar kwalijk nemen dat de familie mijn vader zo weinig zag of hoorde. Eigenlijk is dat ook wel zo, mijn moeder vindt die familie maar losgeslagen gekken, niet ernstig genoeg, dromers, … Eigenlijk vond ik dat gewoon fijn gezellige mensen, meer niet.
Mijn broer en zijn vrouw zijn ook gehuwd zonder mij iets te laten weten of uit te nodigen. Andere familiefeesten ben ik ook nooit uitgenodigd geweest, enkel mijn ouders. Net alsof ik geen familie heb. Maar, ik moet erbij zeggen dat ALLE uitnodigen gebeuren via mijn moeder. Maw, zij brengt de boodschap over en draagt dan ook het antwoordt terug. Snap je? Ik heb een vaag vermoeden dat mijn moeder dan steeds zegt dat ik geen tijd heb om te komen of zo iets. Nadien doet ze uitgebreid verslag over hoe goed dat feest toch niet was. Op die manier kom je nooit met iemand in contact hé, laat staan dat je iets over de thuissituatie kan vertellen. Isoleren dus.

Uitgaan? Waarom zou je? Daar je geld uitgeven? Dat is alleen maar voor de gekken. Mensen die het leven niet ernstig nemen. En toch zeker niet als vrouw alleen. Maw: het is alleen veilig en goed bij haar! Blijkbaar mag enkel zij feesten :-) :-)
Maar, slechte dochter dat ik ben… je kan het al raden :-)

Nu nog, mijn moeder denkt dat ik geen sociaal contacten omdat ik geen relatie heb. Ik vertel haar gewoon niet met wie ik allemaal omga. Om haar sociale controle te moeten ondergaan: wie is dat? van waar is die? wat doet die? wie zijn die zijn ouders? En als ze kunnen gaan ze de mensen natrekken in de buurt waar ze wonen om dan thuis te komen en te zeggen: weet jij dat die dat en dat en dat allemaal uitgestoken heeft? Kom er nog eens mee in contact!

En het is juist dit gedrag dat me staat te wachten als ik een nieuwe relatie zou aangaan nu en dat kan ik op deze moment niet aan. Ik ben rotbeschaamd over mijn ouders en familiale situatie als ik iemand beter zou willen leren kennen. Dat is iets waar ik nog moet aan werken, maar dat komt wel :-).
Daarom dat ik het belangrijk vind dat je iemand hebt die je geloofd, je vertrouwt, die ruggegraat heeft of die relatie overleeft niet. Iemand die heel dat spelletje een beetje door heeft.

En inderdaad, als je rondom je kijkt dan merk je dat het op een ander er heel anders aan toe gaat. Dat merkte ik als kind reeds.

Het verschil in opvoeding tussen mij en mijn broer is ook enorm groot. Mijn broer kreeg alle kansen (moet wel naar mijn moeder haar pijpen dansen). Die was bij de voetbalclub, heeft drie verschillende muziekscholen gedaan, speelde in een vriendengroepje muziek waar hij het nodige muziekinstrument voor nodig had. Hij heeft verschillende instrumenten gehad. Die kreeg gewoon alles, maar wel op voorwaarde… En ik? Ik ben een paar keer naar de jeugdbeweging mogen gaan door aandringen en één keer mee op kamp kunnen gaan toen. Daar organiseren ze een dag op kamp dat de ouders allemaal op bezoek kunnen komen om eens kennis te maken waar je daar verblijft. Ik was de enige waar er niemand op bezoek kwam. Tja. Ik had maar moeten thuis blijven hé! Zo is het steeds, ik moet maar dit en ik moet maar dat…

Vergeven en vergeten nooit. Op het laatste begon de school zich te moeien omdat die zagen dat de situatie thuis problematisch was. Die waren gewoon ongerust. Het waren ook de enige die naar mij luisterden toen. Tot een leerkracht tegen mij zei dat mijn moeder naar de school had gebeld om een bepaalde leerkracht te laten ontslagen, die had een 'slechte' invloed op mij. Een paar weken later ben ik met mijn toenmalige vriend gaan samenwonen.

Naar de buitenwereld gedraagt mijn moeder haar ook heel anders dan thuis, dan komt ze voor mij zeer onnatuurlijk over. Gemaakt. Ik denk ook dat er verschil zit tussen een mannelijke en een vrouwelijke narcist.

Mijn moeder is eigenlijk een dubbelzinnig mens, langs de ene kant wil ze dat je niet weten hoe intelligent bent en speciaal en langs de andere kant wil ze dat je blind genoeg bent om haar niet door te hebben. Ze willen dat je succes hebt en zelfstandig bent (kunnen ze dan zelf mee pronken naar de buitenwereld, kijk eens 'mijn kind', net zoals je zou zeggen kijk eens 'mijn wagen') en tegelijkertijd moet je ook afhankelijk zijn. Je zou zwart en wit tegelijkertijd moeten zijn. Dit laat zien hoe onevenwichtig ze zijn. Daardoor dat ze soms zo onvoorspelbaar zijn en dat jezelf soms ook in de war geraakt want ja, hoe moet het nu zijn? Perfect naar de buitenwereld toe, maar tussen de 4 muren…

Haha, ken er alles van. Maar eenmaal als je ze door hebt… zielig

Caro, 03-10-2013 14:48 #235
Lotus, hoe zit het eigenlijk met je familie? Natuurlijk ben ik nu de schande van de familie en in het dorp. 1000x heb ik gehoord: wat moeten de mensen wel niet denken/zeggen! Alsof ik aan de drugs zit of in de prostitutie ben beland :-) Ik ga mijn eigen leven gewoon verder zetten. Goed ja ik ben met de partner vertrokken die ze niet goedkeuren. Ze zoeken mij nog hoor, ik ontvang mails, maar ik open ze bewust niet. Ik ben nog niet lang genoeg weg. Ik wil die enge tentakels voorlopig niet voelen.

Nu proberen ze me bang te maken, ze gaan mij financieel ruïneren. Ze hebben liggen zagen tot voor kort dat ze het aaaaallerbeste willen voor mijn dochter, hun kleinkind. Een proces spannen tegen mij, is dat in het belang van het kind? Neen, de wil doordrijven, hun wil is wet. Dictator!

Volgens hun is het vanzelfsprekend dat je je moet laten doen door hun want ze hebben oh zoveel voor je gedaan. Je betaalt er wel een prijs voor hé! Man ik ben kwaad aan het worden hierom. Als je rondom je kijkt, ergens anders zie je dat toch niet. Mja andere zien ook niet wat bij ons of bij uw thuis binnen 4muren gebeurde. Want toneeltje spelen kunnen ze goed hé. Ik word zelf kwaad in uw plaats als ik uw verhalen lees. Ik merk wel het verschil tussen narcistische vrouw of man. Uw moeder wekt medelijden op door te huilen. Ik heb mijn vader nooit weten huilen, geen gevoelens laten zien, niet huilen, dat is voor zwakkelingen! Pa neemt het meer zakelijk aan en gebruikt harde verbale woorden waardoor je ineen zakt of dreigen zoals nu met geld enz. Doen alsof je ze je gaan slaan, dreigen dat ze je kapot gaan maken, van de trap stampen, knoken breken. Eigenlijk moet men dan koudweg zeggen: pfff doe maar, zie dat je geen bewijsmateriaal achterlaat. Maar op dit moment zou ik het nog niet durven hoor!

Jammer dat we enkel contact via hier kunnen hebben. Wegschrijven op deze manier is een uitlaatklep voor me. Je noemde jezelf introvert, maar ik ben dat ook heel erg. Ik kan ook heel moeilijk over gevoelens praten, ik kan het beter neerschrijven. Ze moeten het werkelijk uit me trekken en als ik geen zin heb, word ik boos of angstig.

Ze vragen ook nooit hoe het met je gaat hé. Ik kreeg enkel weken aan een stuk verwijten als je iets mis had gedaan. Deed je iets goed, werd het van tafel geveegd. Ik bedoel hiermee de dingen die je goed deed en die je zelf heel graag deed. Heb je iets goed gedaan waar zij in zaten te pushen en het was goed dan kreeg je een applaus tot en met hé. Maarrrr ze pushen je ergens in omdat ze er zelf profijt van hebben. Bah misselijk word ik ervan!

Nu let ik ook heel fel erop met mijn kind. Als ze boos is of verdrietig, ik praat met haar over gevoelens. Ze is nog te klein om alles te begrijpen. Ik viel vroeger als klein kind eens van de trap, kreeg je ook nog een gegrommel aan je hoofd en verwijten, ik moest me niet aanstellen. Nu we weg zijn, gaat het beter met mijn dochter, heel opgewekt. Ik denk dat kinderen dat wel aanvoelen, die negativiteit. Voorheen was ik zeer snel gestresseerd, dat is nu ook lichtjes aan het minderen. Kom ik met de auto in hun buurt, ben ik weer een stressbom! :-)

Och, zo kunnen we duizenden verhalen vertellen…

Lotus, 03-10-2013 12:04 #234
Ach, ik kan er nog veel verhalen over vertellen. Beteren doet het toch niet. Ze zijn zo.

Mijn schoonzus haalt ongevraagd mijn foto's van de site van de diplomauitreiking om die dan gewoon aan mijn moeder te geven, waarschijnlijk om weer op een goed blaadje te staan bij mijn moeder. En mijn moeder zegt het dan tegen mij om weer wat tweedracht te zaaien. Alsof ik niet weet wat er op de site van school staat en mijn eigen foto's niet ga hebben. Zo zegt ze: Ach ja, pardon pardon, ik ken daar allemaal niets van, ik ben daar allemaal niet van op de hoogte, ik ben maar een simpel boerke. Voel je ze komen hier? Haha. Tja, als ze zelf zegt :-) Moet ik me nu schuldig voelen omdat ik haar niet in mijn leven betrek? Hoe zou dat nu komen? Of moet ik nu zeggen hoe geweldig dat ze wel niet is? Daar zal ik aan denken als ik terugdenk hoe ze me als kind de keel eens willen dichtknijpen heeft, of hoe ze soms schuimbekkend voor me stond om me te verwijten. Juist een dolle hond.

Ik heb als mijn ex en ik uit elkaar gegaan een paar maanden bij mijn ouders even terug ingewoond tot ik iets anders had. Ik was toen 30jaar, een sleutel van de deur kreeg ik niet, nee, ik zou die verloren kunnen doen! Wat dacht ze nu, dat ik achter haar rug thuis feestjes ging geven, controlemens. Zo geraakte ik dus op een dag thuis niet binnen, zij waren weg. Ik besluit van naar mijn broer te gaan en daar te wachten. Een paar dagen later verwijt mijn moeder mij dat ik naar mijn broer geweest was, ik had evengoed een paar uur in de stad kunnen rondwandelen! Voegt ze er ook nog bij: wat zou je wel niet doen madam als ik je nu eens helemaal niet meer binnenliet? Ze had geen enkele reden om zo te doen. Er is geen enkel normaal moeder die zo doet. Maar zij heeft weer niets gezegd hoor, neeeeeeee, de beleefdheid zelve. Ik heb nog steeds geen sleutel, als er iets gebeurt thuis kan ik niet eens binnen. Wel ja. Madam, dat zegt mijn moeder altijd tegen me als ze neerbuigend begint te doen tegen me.

Mijn schoonzus ging mijn moeder eens "waarschuwen" voor mij door mij in huis te nemen, want zie maar dat uw dochter geen schulden heeft, dan verkopen ze alles!
Ondertussen komt ze bij mij klagen dat met mijn broer en mijn moeder niet te leven valt. Dat ze niet wist hoe die mensen waren en dat het probleem niet bij mij ligt. Ja, daaaaaaaaag. Denkt die wel. Mijn schoonzus is iemand die van twee kantjes wil eten :-) Ze zou nog ogen optrekken als ze alles moest weten.

Mijn ouders hun oude dag komt aan, worden zorgbehoevend en daar gaat nog een pak miserie over gemaakt worden. Gewoon omdat ik die kar van de zorg niet alleen ga willen trekken. Ik vind dat degene die daar elke week koffie en taart gaan eten, die die altijd met mijn ouders meegedaan en gesteund hebben dat die nu ook maar de zorg op zich moeten nemen. Maar daar voelt die soort zich dan gewoonlijk te goed voor, dat is voor degene die volgens hen achter de vuilkar mocht lopen.

Trouwens, mijn ouders en vooral mijn moeder luistert niet naar goede raad, ach nee, zij is zo perfect dat ze al alles weet. Ik ga me echt niet bezig houden met hun zorgen om me tegelijktertijd nog wat laten te verwijten. Niks van! Je mag zelfs niet zeggen dat ze een dag ouder worden want dan ben je op hun dood aan het kijken voor de erfenis. Dat hoor ik al van kindsbeen af, "hun erfenis", "hun bezittingen". Dat brachten ze ook altijd als reden aan als iemand een relatie met mij begon. Dat was enkel voor de 'erfenis'. My god! Gek mens!
Wel ja. Dat ze het maar zelf oplossen, hun oude dag. Zo heb ik het ook altijd moeten doen: zelf!

Het is wel duidelijk hoe ik me voel ten opzichte van mijn thuissituatie maar wie is daar verantwoordelijk voor? Ik was haar dochter, niet mijn moeders therapeut die onvoorwaardelijk voor haar moet zorgen.

Ik wens iedereen die in dergelijke situatie zit heel veel moed en sterkte. Je kan je er van los maken, het vraagt heel veel tijd en werk van jezelf. Laat ze voor de rest maar proberen om je te raken, als je van hen los bent kan het je toch niet meer raken :-)) Dan weet je dat ze eigenlijk narcistische voeding aan het zoeken zijn.

Lotus, 03-10-2013 01:40 #233
Hoi Caro,

Dat van discussies ontlopen om geen ruzie te krijgen ken ik wel. Dat heeft met de angst voor het afwijzen te maken. De aandacht die je van een narcist krijgt is 'op voorwaarde dat hé'. Geen discussies hé of ik praat een paar uur niet tegen je (mijn moeder deed dit) En dit neem je dus mee in je verdere leven. Angst voor afwijzing. Daarom dat je niet in discussie durft gaan. Dat is één van de reden waarom ik op deze moment geen relatie heb. Eer ik iemand vertrouw…
Geraak je dus nooit volledig vanaf.

Ik ben een KOPP-kind (kind van ouder(s) met psychiatrische problematiek). Onveilig gehecht door mijn moeder haar kuren. Niet omdat ik niet wou hechten maar, doe dat maar eens bij iemand waar niets inzit!

Ik ben ervan overtuigd dat er iets in haar jeugd moet gebeurt zijn maar wat? Op dat gebied is mijn moeder een volslagen vreemde voor mij. Altijd maar dezelfde oppervlakkige verhalen uit haar schooltijd en dat is het dan. Soms denk ik dat het gewoon een rotverwend kind geweest moet zijn, zo steigeren altijd als ze haar zin niet krijgt. Maar dan had ze hulp moeten zoeken en het niet op haar gezin en kinderen uitwerken. Verantwoordelijkheid nemen dus!

Het was/is altijd maar als ik over problemen wou praten: ja zeg, maar wat heb ik allemaal niet meegemaakt vroeger als kind (ja, wat dan, heeft ze wel iets meegemaakt?), dan doet ze alsof ze begint te wenen en daar sta je dan. Aandacht naar haar toe getrokken, medelijden opwekken. Gewoonlijk haalde ze deze truc boven als ze vast zat. Ocharme toch, "zij' heeft/had het moeilijk! En haar dochter? Die moet maar voor zichzelf zorgen. Hierdoor ben ik introvert geworden, in mezelf gekeerd, niet verlegen, dat is iets anders.

Verder heb ik een enorm groot rechtvaardigheidsgevoel. Ik heb genoeg onrechtvaarheidheid gezien in mijn jeugd voor de rest van mijn leven.

Weet je, de echte problemen beginnen pas als je pubertijd begint, je vormt een eigen mening, eigen vrienden enz… ze voelen dat je hen 'ontglipt'. Ik noem het gewoon volwassen worden :-). Je denkt nog, ach dat gaat wel over, ze moeten wennen, maar neen hoor. Die zuigen je gewoon uit! Beginnen je belachelijk te maken.

Ik begon met make-up te experimenteren, zoals de meeste meisjes doen op die leeftijd, niets raars aan. Mijn moeder begon mij gewoon uit te lachen op een bepaald moment: voor wie moet jij je zo optutten? Je hebt daar ergens ene zitten zeker? Ja watte! En dit is nooit meer gebeterd. Als ik me optut, mooi maak, of gewoon goed in mijn vel zit bekijkt ze me letterlijk van kop tot teen met een afkeurende houding van: amaai, voor wie moet jij zo opgetut zijn? Mijn moeder haar ogen kunnen je echt doodbliksemen. Zo probeerde ze me klein te houden, nog steeds als ze kan.

Ach, jij wil een lief, eigen vrienden? Die moeten dan ook maar voor je zorgen en zij trok haar handen van mij af. Op die manier manipuleerde ze mij dan, kiezen tussen haar of een eigen leven. Ik koos voor een eigen leven, maar heb ook veel in angst geleefd, omdat mijn moeder onverwachts uit de hoek kon komen. Ik heb nu nog angst voor mijn moeder, daarom dat ik nooit alleen in één ruimte wil zijn met haar. Ik denk altijd dat die mij gaat aanvallen door alles wat ik daar mee meegemaakt heb.
Dat komt nooooooit meer goed, maar heb me daar lang bij neergelegd. So be it. Ik heb dat ook enkel bij mijn moeder, bij mij thuis.

Opgroeien bij narcist(en) vormt je altijd voor een stuk, maar wat niet. Ik bedoel, er is wel altijd iets of iemand die invloed op je heeft.

Ik heb ook iets meer bevestiging nodig dan iemand anders, maar maakt dat mij minderwaardig? Ik vind van niet, je moet proberen het gedrag van de narcist niet persoonlijk te nemen.

Verder heb ik niet de minste behoefte meer om te discussiëren thuis, om hun te overtuigen of wat dan ook. Toegegeven, ik heb meer moeite doen om te staan waar ik nu sta, meer moeten vechten dan iemand uit een gewoon warm gezin.

Ik heb een aantal jaren geleden al 'afscheid' genomen van mijn ouders, ik heb dat moeten doen voor mezelf, om mezelf te beschermen. Afstand nemen. Ik heb ouders ja, een moeder waar ik uit geboren ben, biologisch maar meer ook niet. Niets om me schuldig over te voelen, ik heb genoeg afgezien ter wijl zij bij wijze van spreke als God in Frankrijk leefden.

Ik heb mijn deel miserie wel gehad en ik moet nog steeds afrekenen met dingen die zij mij gelapt hebben. Maar ik heb ook al veel verwerkt.

Het heeft ook geen nut om jezelf verwijten te maken, dat je daar allemaal inloopt, als kind heb je geen keuze, je bent daarvan afhankelijk van die mensen.
Het laat alleen maar zien hoe ziek die mensen zijn.

Caro, 02-10-2013 12:28 #232
Hallo Lotus
Hoe straf dat we ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt, ook ons manier van denken ondertussen. Ik merk wel dat jij al veel verder dan mij staat, wat ook logisch is. Jij bent er allanger weg dan ik. Maar mijn bewustwording wordt met de dag feller. Je moet het allemaal op afstand bekijken en dan gaan je ogen pas tegoei open.
Voorheen huilde mijn kind zoveel, ze is nu aan het open bloeien, ze lacht weer. Ik sta hier echt versteld van. Ok ze zal de stress tussen mij en haar papa ook wel aangevoeld hebben. Nu proberen ze me te lokken door mijn kind bij haar nichtje te laten spelen.
Ik heb gelezen dat ze (narcist) u niet zomaar opgeven. Dus nu ben ik eens benieuwd welk zwaar geschut ze gaan bovenhalen als ze merken dat ik niet meer reageer…

Je hebt gelijk, mijn partner is ertegenin gegaan, tegen zijn regeltjes. Toen ze vernamen dat ik weg was, zei mijn vader dat het hem niet boeide of ik (troela) weg was. Toen is mijn partner uitgevlogen dat ik een naam heb.
Hij mag natuurlijk niet tegenspreken en mij zeker niet verdedigen hé.
Mijn partner heeft dit nog nooit meegemaakt en heeft ogen getrokken ivm onze (gezins) omgang.

De eerste dagen heb ik veel geweend, je weet ff niet meer wat te doen. Ik wist even niet meer wat realiteit was. Nu gaat het beter, mijn schuldgevoel is zich om aant zetten tot boosheid. Ik ben ook boos op mezelf hoor, dat ik mij zo heb laten doen. Mja je dacht altijd: ouders willen enkel het beste voor hun kinderen, ik moet luisteren en braaf zijn.
Nu heb ik er wel een les uit geleerd. Ik weet ook niet hoe alles moet in het leven, maar qua opvoeding weet ik nu heel zeker hoe het NIET moet!

Wat jij schrijft zoals nooit vragen hoe het met je gaat enz, het is echt allemaal volledig hetzelfde. Het enige wat niet overeenkomt is ziektes faken. Dat denk ik niet dat bij ons was, alhoewel kan misschien toch :-)
Ik wou verder gaan in de talen, dan kreeg je de opmerking: neen met cijfers heb je dikkere/betere jobs, doe die richting maar. Terwijl ik barslecht was in wiskunde en het haatte! Goh alles, alles, alles. Elk idee waar je mee afkomt, wordt afgebroken en in het belachelijke getrokken. Ook genieten ze ervan om je belachelijk te maken in een groep mensen.

Toevallig afgelopen weekend Rapunzel gekeken met mijn dochtertje. Ik weet niet of jij graag eens een tekenfilm kijkt maar je kan het vergelijken :-) Zij mag niet buiten van haar onechte moeder. Buiten is het gevaarlijk en slecht en bij moeder is het veilig. Dit kwam me ergens bekend voor…
Met ouder worden vind ik het wel storend. Ik merk dat ik geen eigen mening heb. Ik ontloop discussies om maar geen ruzie te creeëren. Had jij dit eigenlijk ook? En is je persoonlijkheid toch nog iets of wat ontwikkeld?

Lotus, 01-10-2013 23:41 #231
Hoi Caro,

Wat goed dat je vriend zo stevig staat, want zo iemand heb je wel nodig, iemand die achter je staat en je ook geloofd. Tuurlijk zullen je ouders hem niet goedkeuren, hem kunnen ze niet rond hun vinger draaien waarschijnlijk. Veel mensen keuren misbruik en mishandeling af tot ze er dan echt mee geconfronteerd worden. Mag je het lekker zelf oplossen. Dat krijg je er dan ook nog eens bovenop allemaal.

Toen ik 18 à 19 jaar was had ik een eerste echt liefje om het zo te zeggen. Wat ze allemaal niet gedaan heeft mijn moeder om die relatie kapot te krijgen. Als ik niet thuis was (naar school) doorzocht ze mijn slaapkamer en alles wat ze vond aan brieven of foto's nam ze mee zonder mijn weten. Ik 's avonds zoeken natuurlijk. Uiteindelijk vraag ik mijn moeder of zij wist waar die spullen waren. Zo antwoordt ze: Wie? Ik? Nee mijn kind. Niet gezien weet ik niets van. Met het meest onschuldige gezicht van haar. Een paar weken later vind ik alles bij mijn ouders op hun slaapkamer! Ik kreeg warm en koud tegelijk. Zo een dingen vergeet je nooit meer dus. Maar zooo liegen. Man man man.

Verder ging ze zogezegd doodziek op de zetel liggen, had ze pijn aan haar hart, deed ze alsof ze weende en dat was allemaal mijn fout. Ik maakte bewust haar het leven zuur door altijd maar tegendraads te doen. Zo een slecht kind was ik. Dat eeuwige gemanipuleer altijd van mijn moeder. En mijn vader? Die stond erbij en keek ernaar… In die periode was het voor mij thuis onhoudbaar geworden en ben ik op 19jarige leeftijd bij mijn toenmalige vriend gaan samenwonen. Dat deed me echt deugd, de rust, mensen die niet constant tegen me zaten te roepen en te tieren. Bah. En die partners deugen evenmin hoor van die narcisten. Die doen gewoon mee om hun eigen vel te redden.

Mijn vader deed daar doodleuk aan mee. Nu nog trouwens. Buren bespioneren en dan alles tegen mijn moeder gaan vertellen, om toch maar te scoren bij haar. Zielig gewoon.
Mijn broer en zijn vrouw? Juist dezelfde. De manier waarop die met zijn vrouw en zoontje omgaat. Soms vraag ik me af met wie hij eigenlijk gehuwd is. Met zijn vrouw of met ons ma. En mijn ma keurt dat maar allemaal goed hoe hij zijn eigen vrouw en zoontje vernederd en belachelijk maakt. Een kindje dat pas leert stappen zegt die tegen: ga weg jong, nu moet je ook niet afkomen stommerik. En mijn ma? Die hoort dat zogezegd niet, nee niks gezien. Zo doet haar zoon niet. Maar haar schoondochter olalala, dat is wat anders. Die kan niet met kinderen om hoor, die doet veel te flauw en is altijd maar bezorgd! Verder maakte mijn broer mijn schoonzus wijs indertijd dat ze maar niet teveel moest praten met mij, ik had het immers slecht voor met andere mensen! (heeft ze me zelf verteld)

Mijn moeder kan zeer goed haar ogen sluiten voor het leed van andere mensen.
Toen mijn ex en ik ongeveer 10jaar geleden uit elkaar gingen heb ik daar onder geleden, wat normaal is. Terwijl ik zat te wenen zei mijn moeder: dat is normaal dat die weggaat, zoals jij doet (ik was aan het wenen). Het was mijn fout, anders was hij nooit weggegaan. Later vertelde mijn ex dat hij mijn moeder beu was, omdat ze steeds haar gelijk moest hebben. Hij was het beu dat ze hem wou domineren. Toen ik haar dit vertelde zei ze: Neeee, dat kan niet. Je moet geen leugens vertellen. Wel ja. Hahaha, wat een onzin allemaal met dat mens. Ondertussen heb ik wel een goede relatie met mijn ex, aan wie lag het weer? Ik was ook enorm vermagerd toen, iedereen zag dat, behalve mijn familie. Ben jij vermagerd? Neeee… Nooit eens gevraagd aan mij: wat scheelt er? Kunnen we iets doen? Niets. Nee, want als ze al eens iets doen is het met veel gezucht en gekreun en daar moet je hen dan eeuwig dankbaar voor zijn. Volgens mijn moeder moest ik bij wijze van spreke al dankbaar zijn van in de wieg want zij zorgde tenslotte wel voor mij, offerde dingen op voor mij. (zoals?) Vermits ik dit als kind niet deed was ik dus een ondankbaar kind. Ze heeft nooit begrepen dat dit haar plicht is als moeder en voor mij een recht als kind indertijd.

Als kind merkte ik al dat het steeds mijn moeder was, mijn thuissituatie, die steeds voor problemen zorgde. Als ik bij andere mensen ben stellen die problemen zich allemaal niet! Ben ik een heel ander mens.

Nu vernam ik onlangs dat mijn schoonzus achter mijn rug om mijn foto's van de site van mijn vroegere school heeft afgehaald van de diplomauitreiking om die dan aan mijn moeder te geven. Ik doe alle moeite van de wereld om ze uit mijn privé leven te houden en wat doet mijn schoonzus? Allemaal buiten mijn weten om. Ze weet nochtans dat ik dat niet wil. Van grensoverschrijdend gedrag gesproken!
Op die foto's zie je immers dat anderen hun familie hebben uitgenodigd en ik niet hé. Mijn opleiding verpleegkunde heeft hun geen bal geïnteresseerd, die stelde niets voor, dat was maar van een A2Niveau, en niet van een A1. Maar hier houden ze zich dan wel mee bezig. Nog steeds zoals vroeger dus, alles in het geheim en achter de rug om me vervolgens te kunnen ondergraven en bekritiseren.

Je kan duidelijk zien hoe mijn vader, mijn broer en mijn schoonzus aan mijn moeder haar gat inkruipen om toch maar goedkeuring te krijgen. Terwijl dat die vrouw niets met hun inzit…

Mijn moeder heeft mij als kind altijd verweten dat ik enkel goed was om achter de vuilkar te lopen, dus, waarom zou ik die dan nu bij mijn diploma uitreiking uitnodigen? Om met mijn succes te pronken waar ik tenslotte voor gewerkt heb?

Narcisten, ik vergelijk ze met een parasiet, die graaft zich ook steeds ongemerkt dieper en dieper in je leven in om het geleidelijk te verzieken en om erachter te komen als het te laat is. En geraak er dan maar eens vanaf. Daarmee dat ik zeg: grenzen grenzen grenzen ook al proberen ze die op sluwse wijze te overtreden. En voor de rest: geloof niets van wat ze zeggen. Contact: zo oppervlakkig mogelijk en je vooal niet schuldig voelen omdat je voor jezelf opkomt. Zij voelen zich immers ook nooit schuldig, over niets. Heeft mijn moeder iets nodig? Ja dan kan ze wel vriendelijk zijn. Ach, ik heb wel alle hoeken en kanten van haar gezien denk ik. :-)
Weinig verbaasd me nog :-)

Caro, 01-10-2013 11:40 #230
Hallo Lotus,
Met het lezen van je verhaal viel ik bijna van mijn stoel. Het is precies dat ik mijn eigen jeugd aan het lezen was. Hoe griezelig allemaal! Tot nu toe houdt mijn huidige relatie nog stand, we zijn ook nog maar een half jaar samen. Hij heeft wel dat sterke karakter en heeft mij kunnen wegtrekken van de tentakels van mijn vader. In maart ben ik 2x gaan lopen en dan nu onlangs, ik heb me ook voorgenomen geen contact meer te zoeken en hun te negeren. Ook ik kan het hun nooit vergeven ivm hoe ze met me zijn omgegaan, zeker na het achterhouden van mijn kind. Studiekeuzes werd door hun gedaan, mijn hele leven kreeg ik woorden tegen mijn hoofd gesmeten als: stom schaap, varken, je wordt nogal breed, zou je niet eens gaan afvallen. Ik liet het maar op me afkomen en ik dacht altijd dat het allemaal normaal was. De buitenwereld was slecht, enkel hun wereld is goed en veilig! Ik moest me hoog opstellen in de maatschappij en leven zoals hun. Mijn vriendjes waren nooit goed genoeg, mijn huidige vriend al heel zeker niet.
Door jaren van vernedering, krenkingen, agressie, verbale dreigementen ben ik heel onzeker geworden. Ik durf niet goed sociale contacten aanleggen, verlegen, enz. Nu pas gaat precies een wereld voor mij open en tis heel erg wennen allemaal. Nu probeer ik het allemaal te plaatsen, ik heb het ingezien na zoveel jaar en dat is een belangrijke stap. Narcisten houden niet van kinderen, maar houden wat kinderen voor hun zou kunnen betekenen. Ik bescherm nu mijn kind tegen deze paranoia/fantasiegedachten. Ik heb ook enkele relaties achter de rug, waaronder ook de vader van mijn kind. Het was eng om de deur achter me dicht te trekken maar ik heb het juiste gedaan. Nu vind ik die wereld helemaal niet meer eng, integendeel, als ik hun niet hoor/zie ben ik zo kalm. Ik ben ook altijd de fout van alles, ik ben ook de schande van de familie want zij bedoelen het zo goed en hebben alles voor je gedaan. De ronde gaat: wat doe zij haar moeder aan. Wat hebben zij mij al die jaren aangedaan. Ik hoop toch dat ik nog het leven kan leiden waar IK altijd van droomde. Ik ben heel blij om hier lotgenoten tegen te komen.

Lotus, 30-09-2013 10:35 #229
Weet je, het is bij mij zelfs zo dat ik nog geen erkenning meer moet hebben van hun, van wat ze mij allemaal aangedaan hebben. Zolang ik dit allemaal voor mezelf weet is het goed. Ik laat in niks mijn geluk nog afhangen van mijn ouders en mijn broer. Ik heb trouwens nooit emotionele steun gehad van hen, in niets. Alles was altijd mijn fout volgens mijn moeder. Ik moest mij maar aanpassen, niet alleen aan hen maar gewoonweg aan iedereen, de ganse wereld om het zo te zeggen. Stel je voor, ik zou gewoon niet bestaan hebben, onzichtbaar, innerlijk gewoon uitgehold. En zo moet het volgens mijn moeder dan zijn wou ik door haar "waardig" gevonden worden. "De moeite".
Ik weet ook nog dat als ik als kind mijn moeder met haarzelf confronteerde ze steeds een houding had van; wat ga jij mij doen? Gij, onozel geit. Wat denkt gij wel. Dat jij mij aankan? Jaja, dit is mijn moeder. Een ware strijd altijd met dat mens. Nog steeds als ik ze er de kans toe geef. Verder moet iedereen steeds maar beschaamd zijn als het om haar gaat, wat de mensen toch allemaal niet durven zeggen tegen haar. Zo onbeleefd. Hahahaha, om je een breuk te lachen mijn moeder. Zo gek als een deur van de hoogmoed. Verder praat ze soms echt met de intonatie van een klein kind van 5 jaar. Ongelooflijk, en zo iemand moet dan zelf kinderen opvoeden.
Ik heb vaak het gevoel gehad dat het thuis de omgekeerde wereld was hoor, dat ik als jongste van de hoop 'hen' manieren moest leren en "hen" altijd maar moest ontzien opdat ze zich maar goed zouden voelen. Man man man.
Goed dat ik dat allemaal niet deed, met alle gevolgen vandien natuurlijk. Ik was en zal altijd het zwarte schaap van de familie zijn. So be it :-)
Mijn moeder laat ook nooit niemand uitspreken, die onderbreekt je gewoon met haar verhaal, en zij heeft het altijd wel tien keer erger in het leven hoor. Laat staan dat ze iemand proficiat wenst met een succes. Ach ja, die moeders hé.
Vele voelen zich geroepen maar het is weinigen echt gegeven. Jammer genoeg.
Ik ben in alle geval zeer blij met de persoon die ik ben, ook al is dat in de ogen van mijn familie niets, maar ja, dat zal dan wel hun jaloersheid zijn zeker waar ze weer geen blijf mee weten. :-)

Lotus, 30-09-2013 01:27 #228
Ik ben een 40 jarige alleenstaande moeder. Ik ben al een aantal jaar alleen omdat ik het geruzie en gestook van mijn moeder in mijn relaties niet meer aan kan. Altijd is het vechten en haar proberen overtuigen dat de persoon waar ik een relatie mee heb niet is zoals zij hem voorstelt. Ze heeft altijd alles waar ik succes in had afgekeurd, gelijk gemaakt met de grond. Ik weet sinds een aantal jaar dat ik een narcistische moeder heb. Ze deugt voor niets.
Mijn geluk is dat ik als kind al voelde dat er iets niet klopte met mijn moeder, en instinctief heb ik me eigenlijk altijd afgeweerd van mijn moeder. Ik heb haar nooit geloofd of vertrouwd. Ik kon alleen niet zeggen waarom. Nu dus wel :-) sedert een aantal jaren.
Net zoals de meesten slachtoffers heb ik ook mijn portie miserie met dat mens gehad, mijn vader en mijn broer. Ook ik werd gekrenkt, vernederd, belachelijk gemaakt enz…
Gevoelens tonen of zelfs nog maar over praten is voor zwakkelingen volgens hen. Voor doetjes. Dat is ook de reden waarom er bij mij thuis alleen maar over het weer gepraat wordt, het leven van ander mensen enz… Zeker geen diepzinnige gesprekken en al zeker niet over zichzelf. Als ik niet tegen het gepest van mijn moeder kon was ik zogezegd overgevoelig. Ik kon zogezegd niets verdragen. Mijn moeder provoceerde, lokte uit als ik bij haar alleen was om nadien als mijn vader kwam kijken wat er scheelde het slachtoffer uit te hangen, wat een dochter zij wel niet heeft. Naïef als hij is loopt die daar natuurlijk in, hij heeft trouwens ook geen ander keus wil mijn vader zelf aan mijn moeders woede ontsnappen. Al haat ik mijn vader wel dat hij het nooit, maar ook nooit voor mij opgenomen heeft. Mijn moeder moet maar met haar vingers knippen of mijn vader springt voor haar, uit angst voor haar. Tja, goed afgericht zou ik zo zeggen. Een partner kies je volgens mijn moeder ook niet omdat je hem graag ziet, niet vanuit het houden van gevoel (kent ze ook niet, dat gevoel) maar op basis van zijn kunnen, wat hij heeft en hoe goed je hem kan africhten waarschijnlijk. Enkel dan krijg je het label "een goede mens te zijn", "een brave mens". Ze kiezen "bewust" die mensen uit waarvan ze weten "daar kan ik mijn klauwen inslaan". "Daar kan ik mee doen en laten wat IK wil".
Mijn moeder gaf me als kind ook graag het gevoel dat ik zonder haar niets zou zijn, "ik was toch een sukkeltje zonder haar" zei ze dan. Haha, zou ze willen ja. Ik rebelleerde als kind zeer veel thuis, dat was mijn manier om mezelf te blijven en aan haar fantasiewereld te ontsnappen. Ook ik ben onterecht besmeurd bij de familie, en namen gegeven. Ik rebelleerde omdat ik zo beïnvloedbaar was van buitenaf, ik liet me het hoofd op hol brengen strooiden ze rond. Het zou nooit in hun opgekomen zijn dat ik rebelleerde om mezelf staande te houden, voor mijn bestaansrecht, omdat ze constant op mijn kap zaten, omdat het nooit goed was, nooit genoeg was, omdat ze constant mijn grenzen overtraden. Ik moest vechten, ik moest schreeuwen, ik moest als bij wijze van spreken als een wild beest tekeer gaan om mezelf staande te houden. Hun confronteren met hun gedrag was zinloos, neeeee mijn moeder had nooit niks gedaan of gezegd. Neeeee, zo is zij niet. Yeah right!
Ik heb een helse jeugd gehad, en daar heb ik een serieuze prijs voor betaald, dankzij mijn geweldige moeder en haar aanhangsels. Haar "puppets on a string", al snappen ze het niet van zichzelf. Ze hebben ook nooit iets 'willen' snappen. Mijn broer en mijn vader voelen zich winnaar, geliefd, voelen zich een goede echtgenoot en de perfecte zoon. Wel zonder eigen persoonlijkheid maar ja. Hun probleem!
Mijn moeder is ondertussen in de zeventig en heeft haar streken nog niet verleerd haha. Ik lach ermee ja, omdat ik er na zoveel jaar in geslaagd ben hen te doorgronden waardoor hun macht over mij gewoon weg is. Ik heb nog contact met hen, zeer oppervlakkig allemaal en laat van hun niemand meer echt in mijn leven toe. Mijn grenzen zijn getrokken en dat ze er eens durven overkomen.
Ik zal mijn moeder, mijn vader en mijn broer nooit "vergeven en vergeten" wat ze mij aangedaan hebben, ze hebben heel mijn jeugd verpest en nadien nog een aantal jaren omdat ik alles maar moest zien te verwerken en begrijpen. Maar nu ik hen begrijp zie ik wat een armzalige mensen het zijn. Eigenlijk zijn het grote sukkelaars die niet kunnen leven zonder hun negatief plezier. Lege mensen die het nodig hebben om anderen te treiteren om niet geconfronteerd te worden met hun eigen leegheid. Zichzelf verheffen boven anderen. Ze doen maar…
Mijn moeder is een heel ongelukkige vrouw waar geen greintje verantwoordelijkheid in zit. De opvoeding van haar kinderen daar was de school verantwoordelijk voor, niet zij. Dat ze nooit kunnen gaan werken is, is de fout van haar smerige rotte kinderen zoals het zelf altijd zei (ze wou gewoon niet buitenshuis werken gaan, daarvoor twijfelde ze teveel aan zichzelf) En dan nog ne man die ook al te dom is om te helpen donderen volgens haar. Ze doen nochtans zo hun best om naar haar pijpen te dansen.
Ik heb hard moeten werken om te staan waar ik nu sta, ik heb onlangs mijn diploma verpleegkunde behaald, een jeugddroom die ik niet kon waarmaken door hun toedoen indertijd al vinden ze van zichzelf dat ze me alle kansen gegeven hebben en hun niets te verwijten valt. Yeah right! Nog even, als ik mentaal nog wat meer aangesterkt ben dan ga ik waarschijnlijk ook terug voor een nieuw relatie, en dat ze daar dan nog eens komt misierie in maken! Maar het is een strijd, een heel grote strijd. Ik heb geleerd door de jaren heen, met vallen en opstaan, dat als het op mijn thuis aankomt, ik enkel en alleen op mezelf kan vertrouwen.

Caro, 24-09-2013 14:58 #227
Met tranen in de ogen merk ik dat alles overeenkomt met mijn ouders, buiten het fysieke geweld. Of mijn moeder zo is, dat weet ik niet. Ze laat hem toch altijd maar begaan en ze praat met hem mee aan.Toen ik een half jaar geleden voor een normaal leven koos, hielden ze mijn dochtertje achter. Dreigementen als ik haar zou komen halen enz. We hebben even geprobeerd om de draad terug op te pikken maar het werkt gewoon niet. Mijn huidige vriend liet me inzien dat mijn leven helemaal niet normaal was. Dat ouders zo niet mogen omgaan met hun kinderen. Voor mij was het allemaal normaal en vanzelfsprekend. Ik heb dus ondertussen opnieuw de deur dicht getrokken. Zonder mijn huidige vriend en de liefde voor mijn dochtertje was het mij nooit gelukt… Ik ga nu contact opnemen met een psycholoog, ik zou het vreselijk vinden om zelf zo te worden tov mijn kleine lieve meid!
Een gebroken moeder.

Punto, 10-09-2013 14:41 #226
In de kenmerken van een narcistische ouder zie ik dat ik mijn narcistische vader steeds meer aan het nadoen ben. Toch kan ik me NIET volledig herkennen in ALLE kenmerken van een Narcistische ouder maar de kenmerken van een kind van Narcistische ouders zijn ALLEMAAL van toepassing. Ik overweeg om nu mijn kinderen uit te leggen waarom we opa niet meer zien en met oma ook vreemde contactstoornissen zijn. Daar uit zal dan ook naar voren komen waarom ik mijzelf op een aantal punten afwijkend gedraag. De kinderen zitten nu in de pubertijd maar zullen het volgens mij wel begrijpen. Ik kom daarmee hun gevoelens tegemoet en die erkenning zal hopelijk de Narcistische ketting verbreken. Het is heel moeilijk om te weten wat je fout doet en dan toch in een gewoonte drang de verkeerde dingen telkens weer uit te voeren. De lijst van kenmerken in de hand en gewoon afvinken waar er verbetering te bespeuren is. Ik hoop dat we er uit komen met ons gezin.

Bloem, 09-09-2013 04:03 #225
Opgevoed door een narcistische vader. Vanaf mijn geboorte geleerd te geloven in de fantasie en leugens van mijn vader. Mijn vader, mijn voorbeeld, mijn held… Verdere familie zoals opa's en oma's, ooms en tantes heb ik vanaf jonge leeftijd nooit meer gezien. Mijn wereld was beperkt tot ons gezin. Zijn wereld, zijn gemaakte onrealistische wereld. Alles wat zich buitenhuis bevond was slecht, kwaadaardig en verschillende bedrijven en instanties werkte samen om ons gezin te willen beschadigen. Een deurbel hebben we nooit gehad, als er werd geklopt moesten wij als kinderen ons verstoppen zoals mijn ouders dat ook deden. Gehersenspoeld werden we ons volledige kindertijd. Voor andere gezinsleden geld dit nog steeds. Dit alles om ons om hem heen te laten draaien zoals hij wenst, hem bedienen in al zijn behoeftes. Hier stap je zomaar niet uit, als je sterk genoeg bent om de realiteit te zoeken en aan te gaan dan kun je loskomen van een narcistische ouder. Want wat is nou de realiteit dan. als je bent grootgebracht in een grote leugen? ik heb na een jarenlang loyaliteitsgevecht in mijzelf het contact met mijn vader verbroken. Deze achtergebleven wonden zullen nooit meer volledig helen.

Mijn leven is goed nu, een fijne partner, heerlijke huisdieren, een leuke studie. Maar het verlangen om te willen ervaren naar een vader en moeder figuur die zorg en liefde geven ipv andersom, zal altijd blijven. Terugkijkend naar het begin van mijn herinneringen in mijn kindertijd tot op heden maakt me soms zo moe. uitgerust, ontspannen het gevoel van achterover kunnen leunen, fijn op vakantie gaan heb ik nooit mogen ervaren. Tot deze zomer :) Ik ben op vakantie geweest, ik heb alles even thuis kunnen laten. Al was het maar 4 dagen, maar het is mijn begin, van mijn leven!

Ineke, 08-09-2013 14:45 #224
Vandaag is het kwartje bij mij pas echt gevallen, na een slopend telefoongesprek met mijn moeder dreigde ik weer achter te blijven met een gevoel van gefaald te hebben en de gedachte ligt het dan toch soms aan mij? Nee het ligt niet aan mij ik ben heel erg OK.
Zij is de zieke schakel, zij is een rasechte narcist, wat een enorme opluchting dit nu gewoon te kunnen erkennen. Mijn hemel wat heeft deze vrouw mij veel leed toegeschoven. En wat heb ik mij hierin laten gebruiken en meeslepen door haar. Ik weet het al jaren dat zij een slechte invloed op mij heeft maar heb ervoor gekozen het kontakt aan te houden. Dit is een foute beslissing geweest dat realiseer ik mij nu op dit moment terdege. Maar het is nu te laat om dit nog ten uitvoer te brengen, zij is 89 jaar en ik ben haar enige dochter. Ik moet mij nog harder / beter gaan wapenen tegen haar venijn dat is wat rest denk ik. Als een berg kan ik opzien tegen wat er nog gaat komen, gelukkig weet ik mij gesteund door mijn dochter en mijn vrienden, en kan ik altijd mijn hart luchten bij hen. Dat vond ik altijd moeilijk ik wilde hen niet lastig vallen met mijn problemen, ik schaamde mij er denk ik gewoon voor. Maar dat moet ik niet meer doen, want zij zouden mij dit kwalijk nemen, lucht je hart dat is heel belangrijk!

Jenn, 29-08-2013 20:47 #223
Ik herken heel veel in de moeder van mijn 'stief'dochter. Jaren geleden, toen zij nog een relatie had met mijn man, waren en al vermoedens van Borderline, dit is nooit gediagnostiseerd, omdat zij simpel weg niet naar de afspraken ging. Zij zag het probleem niet. Ik heb toen het één en ander opgezocht over persoonlijkheidsstoornissen in het algemeen en het leek wel of ik de gebruiksaanwijzing van mijn man's ex zat te lezen. Uit verhalen van mijn stiefdochter (7 jaar) komt ook steeds meer naar voren dat zij last ondervind van haar moeders narcistische gedrag. 'Het ligt altijd aan een ander', 'het gaat op mijn manier' en 'niet openstaan voor anderen' etcetera… het is zo herkenbaar in de omgang met haar.
Nu ook met de omgangsregeling is mijn man's ex niet voor rede vatbaar. Ze drijft haar zin door, als is die totaal onredelijk. Wij hebben dan ook een juridische procedure gestart, maar daar reageert ze tot nu toe gemakzuchtig op… zij heeft tenslotte niets verkeerd gedaan denkt ze.
Ik maak mij ernstig zorgen om mijn stiefdochter en het voorbeeld dat zij krijgt.

Anneke Doelman, 29-08-2013 12:13 #222
Eindelijk een naam en een betekenis voor het gedrag van de vrouw welke mijn
moeder is.
Ik ben blij.
t lag en ligt niet aan mij zoals ik vanaf de luier al hoor.

Minderwaardig, 24-08-2013 11:27 #221
Het qua verbale communicatie hetzelfde te worden behandeld als de hond. Dat was het gevoel wat ik er altijd aan over leek te houden… Mijn moeder hertrouwde. We trokken bij hem in, maar al snel bleek duidelijk dat de beste man niet al te kundig overweg kon met zijn emoties rondom zijn kinderen.

Het constantie geschreeuw als er een discussie (lees: monoloog) losbrak. Denigrerend, levensbeheersend (bepaalde dingen durfde je gewoon echt niet meer) en boven alles; depressieopwekkend (zeker met ook nog eens een heftige schooljeugd).

Mensen met deze ziekte (ik noem het een mentale ziekte) in combinatie met tokkie-gedrag, zou het recht ontnomen moeten worden ooit kinderen te mogen nemen. Ze denken in 90% van alle gevallen alleen aan zichzelf, gesprekken over onderwerpen moeten altijd over zichzelf gaan (het liefst ook alles in drievoud herhalen) en het knapste is nog dat ze zich tegen de buitenwereld voordoen als het perfecte gezin.

Voor een auto heb je een rijbewijs nodig. Voor een functie als arts heb je een diploma nodig. Wat heb je nodig voor de belangrijkste taak in het leven? Niks, nada, noppes…

Anoniem, 18-08-2013 23:43 #220
:( Dus mijn vader houd helemaal niet van me maar alleen van de dingen die ik hem kan bieden? ik herken bijna alles wat hierboven staat aan het gedrag van mijn vader, behalve seksueele mishandeling en slaan enz, dat doet hij niet, Ik zit met een probleem waar ik erg mee zit maar als ik zijn steun vraag, zegt hij alleen dat het mijn eigen schuld is :( als dromen nu eens waar zouden kunnen woorden haddan ik mijn mam mijn zusje en mijn Broer vast een beter leven gehad groetjes Anonieme meid die behoefte aan een knuffel heeft,

Ivo, 06-08-2013 09:58 #219
Verschrikkelijk dat mensen met dit soort aandoeningen kinderen nemen, ik neem het me ouders nog elke dag kwalijk en vanaf me 7e wist ik al dat ik het niemand aan wilde doen en geen kinderen wou.

Nocha, 25-07-2013 23:48 #218
Beste Yesterday, Zonnetje en andere slachtoffers van een narcist,

Ik heb zin om jullie allemaal een troostende knuffel te geven. Dat jullie op een site als deze terecht komen, is al een hele overwinning op jullie leed. Het betekent nml dat je beseft dat er iets aan de ander schort en niet aan jou. Blijf lezen en beslis op een gegeven moment waar voor jou de grens ligt. En blijf die grens hanteren. Forever.
Ik zelf heb gebroken met mijn narcistische moeder (pas 20 jaar later besefte ik dat ze narcist is). En man, wat voelde ik mij opgelucht. Nooit een centje spijt van gehad. En dat gezeik van: maar het is toch je moeder… Wat dachten die mensen van: en ik ben haar dochter?! Zo behandel je je kind toch niet.
Mijn radicale advies is: breken. Just walk and don't look back. Ga je eigen leven leiden en niet dat van die narcist!
Heel veel succes, en heel veel knuffels!

Fokko, 17-07-2013 20:55 #217
Hoi Klaproosje,

Het zijn gewoon Psychopaten. En als er mensen zoals familie en kennissen, relaties er aan kunnen verdienen… dan doen ze dat… het zijn gewoon hele zieke mensen. Denk zoals zij denken…

Fokko, 17-07-2013 10:15 #216
Er komen iedere maand slachtoffers van Narcisten bij. Of kruipen we nu pas uit onze schulp. Yesterday… gelukkig ben je zelf geen narcist omdat je aangeeft dat zij je moeder blijft.! Denk eraan een Narcistische pathologische leugenaar (psychopaat) gaat over lijken… zoon of dochter ze worden systematisch naar de klote geholpen. Het boeit ze niet en het wordt alleen maar erger en erger… er komt een moment dat niemand je meer gelooft… Justitie, Politie, Huisartsen, en noem maar op… Het klopt Tulp, ze maken iedereen en alles om je heen kapot, bewust. En één ieder trapt erin. Je moet in staat zijn (lichamelijk en geestelijk) deze strijd aan te gaan tegen Psychopaten, David tegen Goliath… zover moet je gaan… en vergeet tijdens deze strijd de illusie dat de Narcistische pathalogische crimineel familie van je is want het interesseert hen geen reet of je familie bent of niet!
Jullie veel succes… Ook al zwijg je en negeer je ze, je staat er van verstelt waar je van beschuldigd wordt… en waartoe zij in staat zijn. De schade wordt zo giga dat je je niet meer kunt verdedigen… en niemand je meer gelooft… het is immers je moeder, man of partner en die doen dit soort dingen niet. Maar denk aan 1 ding… David kwam terug met het hoofd van Goliath… zover gaat de strijd heden ten dagen nog steeds. Zorg dat je unstoppable wordt! Anders verlies je het…!
Eerder schreef ik dat je deze Psychopaten moest negeren, afscheid nemen… Dat heb ik 3 jaar lang gedaan en de ellende is alleen maar groter geworden… Artsen zijn absoluut niet capabel om dit te ontdekken…

Yesterday, 28-06-2013 12:29 #215
Laatst zag ik toevallig een aflevering van Dr. Phil over een narcistische moeder. Dit heeft mij aan het denken gezet, omdat ik veel dingen herkende in mijn eigen moeder. Wil hier eerst zoveel mogelijk informatie over opzoeken om er zeker van te zijn dat mijn moeder een narcist zou kunnen zijn, want het is absoluut niet mijn bedoeling iemand te kwetsen o.i.d.
Ik kan er ook niet over praten met iemand van de familie want behalve m'n zus, die al genoeg aan d'r hoofd heeft, en moeder heb ik geen contact met familie. En aangezien mijn moeder nooit hulp zal zoeken, kan ik van een ander geen bevestiging krijgen of in ieder geval erover praten.

Lastig. Want ik heb soms wel heel erg de behoefte om het contact te verbreken, maar het blijft toch mn moeder…

Tulp, 23-06-2013 16:45 #214
Hallo Jasmijn en Fokko,
Ik heb aandachtig jullie paar laatste inzendingen gelezen en werd door beide verhalen gegrepen.Mijn bijna ex is kleine zelfstandige en zijn klanten dragen hem op handen.
Vooral de laatste jaren werd ik getracteerd op dreigementen, van zich voor de trein gooien tot tegen 'n boom te pletter rijden, tot ik hem de opdracht gaf ;oke, dan ga je dat nu eerst doen.Hij heeft nooit meer gedreigd zichzelf iets aan te doen.Om mijn leven met hem in "t kort samen te vatten valt niet mee, maar wil het wel proberen.Ik heb vorig jaar 2 x op de rand van instorten gestaan en besefte dat zelf gelukkig erg goed en dat
wilde ik niet laten gebeuren.Want dan had hij en zijn familie z'n zin:zie je wel, wij hebben altijd al gezegd dat die stadse geen meisje voor je was.Dat heeft mij er ook lang van weerhouden de scheiding aan te vragen, ik wilde hen weerstaan en bewijzen dat ik "t kon vol houden, vooral voor mezelf.Dat volhouden voor zijn familie ben ik overheen kunnen stappen en, t was alsof er 'n hele zware steen van mijn schouders viel en sinds die ervaring starte mijn persoonlijke herstel.Begrijp me goed ik heb 15 jaar gespendeerd om voor hem hulp te zoeken maar hij zit tot de dag van vandaag nog steeds in de slachtoffer rol, wat hij nu ook bij de advocaat glansrijk tentoon spreid.
Maar ik laat me niet meer kleineren en kan nu heel goed op mijn strepen staan, want Ik heb hem eigenlijk nooit nodig gehad, hij had mij nodig! Nu begrijp ik ook dat ik in de 18 jaar dat we in 'n klein dorp woonden, ik hoegenaamd geen contacten had, hij smoorde ze in de kiem.Ik ben nu 67 en kan niet terug in de tijd maar ik heb in mijn beleving deze tijd nodig gehad voor persoonlijke groei al wens ik dat ik nog 40 was.
Ik ben er nu van overtuigd dat hij NPS heeft, wat ik al meer dan 3 jaar tegen de psych. had gezegd;volgens mij is het 80% z'n karkter;kreeg daar nooit reactie op. Heb 3 volwassen kinderen die niet beseffen wat er aan de hand is, zo goed heeft hij altijd zijn 'pose' in het bijzijn van wie dan ook kunnen handhaven.Nu weet hij dat zijn macht over mij is opgehouden.Het belangrijkste is, overwin je angst want diep van binnen zijn zij de persoon die de angst op jou projecteert, Als je ergens van beschuldigd word is het meestal 'n feit wat ze zelf gedaan hebben, b.v.overspel etc.
Ik ga zeker dat boek van Robin Norwood aanschaffen.
Veel sterkte Fokko en Jasmijn, van Tulp

Tulp, 21-06-2013 13:20 #213
Ik heb na een relatie van 42 jaar de stap gezet om allen verder te gaan.Na, n diagnose van Asperger 4 jaar terug, kwam ik pas recent op de site van narcisme.Had in maart besloten te gaan scheiden.Alles komt overeen met mijn droevige ervaringen.Woon nu sinds 4 weken alleen en hoop mijn bijna ex nooit meer te zien.Heb de laatste jaren onbewust het gedrag gehad van herstel, van woede verdriet tot spiegelen en negeren toe.
Dus ik ga bijna zonder schuld gevoel verder met mijn leven.Waar ik wel bewust van ben is dat ik niet geleerd heb om op een normale manier met mannen om te gaan.

Fokko, 21-06-2013 07:35 #212
Verstandige keuze Jasmijn. Afscheid nemen, dat is de enige optie, de ellende wordt alleen maar groter met Narcistische Pathologische leugenaars (Psychopaten dus).


Als mens moet je hier alleen tegen strijden daar de Psychopaten alles tot in de perfectie dramatiseren. Tot de dood volgt! Zij zijn meedogenloos… Ik heb zon moeder en broer. Die letterlijk over lijken gaan!

En na 4 jaar kan ik het weten hoever ze gaan. Hulpinstanties, Huisartsen, Justitie, niemand die het serieus neemt. Nederland is niet bij machte om dit soort criminaliteit te bestraffen, ze komen in de meeste gevallen overal mee weg.

Jasmijn negeer hem en laat de Narcist maar afscheid nemen. Niet het zoveelste slachtoffer zoals jij. Succes

Jasmijn, 17-06-2013 22:30 #211
Lieve herkenners, het boek van de psychotherapeut Robin Norwood 'Als hij maar gelukkig is'. Ooit heeft mijn therapeut dit boek aanbevolen. Ik ben zo lang mijn leesvermogen kwijt dat ik hem telkens aan de kant gezet. Ik kan niks meer absorberen aan woorden, maar geloof dat het een goed boek is voor iedereen die slachtoffer is geworden van een narcist. Ik heb vaak op het punt gestaan om uit machteloosheid en gevangenschap met een narcist uit het leven te stappen. Zonder hem leven (door diepe liefde) leek onmogelijk, met hem leven is even onmogelijk. Wat wil je dan? Vluchten. Vluchten uit het leven. Ik sta op het punt om mezelf te verliezen. Ik ben leeg, ik ben op, helemaal op. Maandenlang heb ik de verwijzing van mijn psycholoog naar een psychiater uitgesteld. Nu moet ik erheen. Nu moet ik geholpen worden om hem in mezelf los te kunnen laten, te accepteren dat mijn liefde voor hem en mijn beeld van hem van mij was en dat hij het niet was. Het was mijn werkelijkheid wat ik in hem zag, niet de werkelijkheid. Hij is een narcist die mij langzaam laat sterven. Maar ik ga niet sterven. Ik ga de waarheid onder ogen zien en afscheid nemen voordat mij geliefden afscheid van mij moeten nemen.

Fuchsia, 10-06-2013 21:46 #210
Heel erg herkenbaar allemaal! Bij mij was het alleen mijn vader, maar mijn moeder heeft nooit van zich af gebeten, ze ging helaas soms zelfs met hem mee. Ik weet zeker dat ik met een "normale" vader zelfverzekerder en gelukkiger zou zijn, zelfs nu ik volwassen ben. We zijn er net achter, ik ben er veel mee bezig en ga binnenkort naar de psycholoog. Soms denk ik dat er wel een mens in mijn vader moet zitten, maar wordt telkens weer teleurgesteld. Hij is echt verschrikkelijk!

Radeloos Of, 09-05-2013 00:39 #209
Hey zonnetje. Ik heb geen literatuurtip voor je en kan niet begrijpen hoe het is om getrouwd te zijn met een narcist of een kind te hebben die geen liefdevolle vader heeft. Het eerste wat in mij opkomt is "ik wou dat ik wat kon doen". Kan je alleen zeggen dat je niet geheel alleen bent. Ik ben ook opgegroeid met narcistische ouders. Het leek en lijkt nog steeds een omgekeerde wereld. Als kind word je dan in de positie geplaatst om als vader of moeder te fungeren. En op latere leeftijd zoek je dan toch automatisch weer narcistische mensen op, omdat dat bekend terrein is. Daar weet je je nog enigzins te redden. Helaas loop ook ik tegen diezelfde problemen op. Wat ontzettend verscheurend werkt is dat jij het idee krijgt dat jij gek wordt of bent. Het kan toch niet constant aan anderen liggen, er moet wat mis met jezelf zijn. En dat is dan ook wat mis is. Je gaat steeds meer aan jezelf twijfelen en ontwikkelt zo langzamerhand een identiteitstoornis. Je zoekt maar naar ruimte en rust om op adem te komen, maar die lijkt nergens te zijn. Ik probeer mij nu los te maken van een relatie met mijn vriendin waarvan ik denk dat zij dit ook heeft, maar het doet zo'n pijn omdat ik wel veel van haar hou. Ik trek het alleen niet meer. En mijn vader heb ik ook geen contact meer mee wegens dezelfde reden als jij en mijn moeder praat alleen maar over zichzelf. Het ironische is dat ik alles voor elkaar had, maar in het laatste jaar ben ik alles kwijt geraakt. En ik blijf maar zitten met het "Hè?!" gevoel. "Wat is er toch gebeurd?" Een man van dertig die zich zo heeft laten verleiden en vooral misleiden. Maar ik blijf geloven dat er vooral ook goede mensen bestaan. Ik laat me niet verleiden in het waanbeeld van een narcist die alleen zichzelf als goed ziet en de rest vande wereld als slecht. Ik barst van de medelijden met hun situatie, maar weiger nog langer medelijden te hebben met hun daden. Zonnetje, weet dat ook jij er mag zijn. Je hebt meer in je mars dan je misschien denkt. Maak je anders sterk voor je zoontje. En dat betekent niet emotieloos, maar grenzen leggend op een liefdevolle manier waarin hij kan ontplooien. Ik beloof je dat het beter met je zal gaan, maar dan moet je nu eerst rechtop gaan staan voor jezelf en je zoon. En ja, je valt vast nog een keer, maar dan sta je weer op. En dat lukt je. Want jij weet zelf dat de zon gaat schijnen en je inziet dat je sterker bent. Veel sterkte gewenst.

Zonnetje, 27-04-2013 00:10 #208
Tja, ook ik zit hier met tranen in mijn ogen. Vraag me af hoe het komt dat ik elke keer weer in contact kom met narcisten; mijn ouders, later mijn man, gelukkig nu mijn ex waar ik bevrijd van ben. Met mijn vader heb ik helemaal geen contact meer, het doet teveel pijn dat hij het alleen maar over zichzelf heeft en nooit zomaar zelf belt. Alles komt vanuit mij. Nooit vragen hoe het met mijn zoontje gaat. Bel je om te vertellen dat je bevallen bent, trots dat ik was… ' tja ik ga weer verder met mijn eigen ding nu hoor'. Dat soort dingen steken. Of mijn moeder van nature een narcist is, weet ik niet, kan ook door de tijd met mijn vader komen. Kom soms foto's tegen van mezelf uit de laatste jaren dat mn ouders samen waren, wat zag ik eruit. Verwaarloosd. Mn ouders zijn vijf keer failliet gegaan, vijf keer zijn we verhuisd, altijd maar weg van de problemen en natuurlijk lag het nooit aan hun maar aan de omstandigheden. Ben niet fysiek mishandeld maar ze waren er wel erg goed in om mij te gebruiken als hun ' messenger' die boodschappen heen en weer overbracht. En dat ging ver hoor, dat mijn moeder geen zin meer had in seks bijvoorbeeld. Waarom vertel je dat aan je kind? Ik kan me heel goed herinneren dat ik buiten alleen aan het spelen was, want dat deed ik vaak, dat ik me opeens heel vreemd voelde. Anders. Alleen. Een soort alien. Kon mezelf niet zijn, het was de bedoeling dat ik het zonnetje was in huis die geen problemen had, goed was met leren op school, maar vooral niet huilen of boos zijn. Dat mocht niet en daardoor ging ik de strijd niet aan. Grenzen? Die bepaalde ik dan maar zelf. Later in relaties merkte ik pas dat het raar was dat ik me altijd graag afzonderde; geen ' familiegevoel' had maar daar wel hevig naar verlangde. Ik ben heel hard geworden en langzaamaan smelt ik steeds een beetje nu dat ik eindelijk een fijne relatie heb met iemand die overigens ook narcistische ouders had. We begrijpen elkaar. Hij heeft wel contact met zijn ouders maar hij is de scapegoat die het nooit goed kan doen. Als ik alleen met ze ben proberen ze hem altijd naar beneden te halen en dat doet zo'n pijn. Nu dat ik al jullie verhalen lees valt alles een beetje op zn plaats. Dat mijn ex een narcist was wist ik wel, maar had nooit het antwoord op waarom ik dan voor hem koos en zo lang bij hem bleef. Nu wel en dat lucht op, maar doet ook pijn. Als iemand tips heeft of goede literatuur heeft laat het maar weten.

Fokko, 23-04-2013 07:41 #207
Beste allen, wees gewaarschuwd voor de Psychopaten/ Narcisten, Pathalogische leugenaars… Ze zijn zelfs in staat de wereld om je heen (die je nog hebt) kapot te maken en zelfs met de dood tot gevolg!

Hardleers, 22-04-2013 16:41 #206
Beste redactie,

Ik had jullie gevraagd om al mijn reacties te verwijderen.
Ik zie ze nog steeds staan in het forum.
Morgenochtend helpt iemand me om mijn wachtwoord te krijgen van mijn hotmailadres. Ik krijg dat niet voor elkaar. Degene die me helpt vertelde me dat het moelijk zal zijn daar ik van andere lokaties gebruik maak van een pc en daardoor een ander ip adres heb en hotmail dat checkt.
Tevens zei hij me dat het aan jullie is om te beoordelen of dat ik Hardleers ben en dat het niet zo'n veilig systeem is dat jullie op dit forum handhaven. Je hoeft niet in te loggen om te reageren. Ik vind het heel erg vervelend als mijn reacties niet verwijderd worden zoals bij Klaproosje keurig is gedaan. Ik kijk morgenochtend welke stappen ik verder kan ondernemen. Ik heb hier niet zoveel verstand van. Degene die me morgenochtend helpt heeft zelf een website met een forum en veel kennis van pc's.

groet,
Hardleers

Nicole, 15-04-2013 22:55 #205
Ik heb een narcistische vader en hij is ook alcoholist. Mijn moeder geeft duidelijk de voorkeur aan hem en mijn zus. Zij was altijd al zijn oogappeltje. Je raadt het al, ik ben het zwarte schaap. Dat het zo is, dat wist ik al. Alleen het lastige is dat ik het nooit goed doe en ik ben die kritiek zo beu. Graag zou ik willen weten hoe hier nu mee om te gaan. De directe aanpak helpt niet, men luistert toch niet. Het contact volledig verbreken is voor mij een goede optie alleen voor mijn 2 kinderen van 10 en 12 niet. Wie weet raad?

John-b (infoteur), 07-04-2013 02:32 #204
Areke.

ik besef mij best dat ook ik best in een zelfde psychische toestand had kunnen komen als jij. Denk dat mijn geluk was dat dan toch niet elke familie lid mijn ouders op hun woord geloofden. Zo nu en dan was er een oom en of tante die mij duidelijk maakte dat ik BV niet dom was of lui.

En ik denk zelf dat de vele ruzies die ik zelf had met mijn ouders een soort van uit laat klep zijn geweest. Geheel schadeloos ben ik niet door mijn jeugd gekomen. Ik betrap mij er bevoordeeld wel eens op dat ik mij om bepaalde dingen veel te druk kan maken. Maak mij bevoordeelt druk om bepaalde reacties of opmerkingen van anderen. Ben dan te achterdochtig. Terwijl er helle maal niks aan de hand is. Kan er ook verschrikkelijk slecht over als men mij aan spreek op mijn gebreken.

Word ook niet graag in het zonenetje gezet. Als iemand begint over wat kan je dat goed of wat doe je dat goed. Dat weer ik direct af … das alle maal een soort ingebouwde afweer systeem. Dat is er in mijn jeugd in gebakken en ja zal der wel nooit meer uit gaan.

Mijn leven zit er momenteel heel anders uit als dat ik me voor gesteld had.
Bepaalde beslissingen die in mijn jeugd voor mij gemaakt zijn hebben nu groot gevolgen. Maar ik durf het wel aan om te zeggen dat ik door snee een gelukkig mens ben. Maar mijn aller diepste gevoelens … zal ik nooit prijsgeven. Omdat ik ook niet zou weten hoe die te verwoorden.

Maar denk de schade uit mijn jeugd het beste te voorschijn komen in mijn dromen.
ik heb soms periodes dat al mijn dromen gaan over iets wat mij mislukt. Ik faal in iets. Iets loop door mijn schuld uit de hand. Ik weet niet waarom. Probeer wel eens te herinneren waar in ik dan faal. Kan alleen bij benadering dan uit leggen. Ik moet BV iets halen … laten we zeggen een bruinbrood. Koop het betaal het maar kom thuis en dan is het bruinbrood …….? Ja. van alles maar geen bruinbrood. En fiets een Tv, zo niet weten. Slaat echt heel maal negens op.

En ik kan soms dromen over angst …. Waar voor geen idee. Weet dat het een droom is en wil mij zelf waker maken. Wat me dan ook lukt maar dan slaat de angst pas echt toe. En kom er achter dat ik nog steeds droom. Ik denk dan, ik droom ik moet wakker worden. roep mijn eega aan om mij wakker te maken. Die is dan erg boos … en de angst slaat weer te. Droom dus nog steeds.

Dat kan echt zo door gaan tot mijn eega mij echt waker maakt. Die word dan wakker om dat ik probeer iets te zeggen. Als of ik wil schreeuwen. En in mijn droom gaat dat dan ook zo. Ik wil haar roepen " maak mij wakker "maar enige wat ik er uit krijg is ehee Eheeeeeeee.En dat laatste doe ik dan ook daadwerkelijk.

Sinds ik dan toch echt bepaalde vragen ging stelen aan mijn ouders namen die laatste dromen heel erg af. Over komt mij misschien nog een a 2 keer per jaar. Gewoon bang zijn en de faalangst. Das toch echt een belangrijk onder deel geweest van mijn jeugd.

Areke, 31-03-2013 18:49 #203
"John-b: Zo lang ik denken kan vraag ik me af wat doe ik verkeerd? Waarom haat mijn moeder mij zo? Na dat hersenen zich beter ontwikkelden door ouder te worden vraag ik me af: wat mankeert dat mens?"

Hier precies zo. Rond mijn dertigste liet ik me opnemen in een psychiatrische behandelkliniek. (Riethoek in Limmen) Ik had geen bodem in mijn bestaan, ik zwom wat rond. Geen vrienden, een spookwereld. Ik kon geen normaal gesprek voeren. Genegeerd, belachelijk gemaakt, vernederd door mijn ouders waarvan mijn moeder de ergste was omdat zij zich het mooist voor kon doen en de lelijkste dingen deed. En ik me maar afvragen wat er mis met me was. Logies ook, de maatschappij staat bol van de boodschappen als: 'een moederhart, een gouden hart'. Ook aan mijn behandelaars wist mijn moeder zich te verkopen als het slachtoffer: 'Het is heel erg voor een moeder om een kind te hebben zoals zij", snikte ze. Ik kreeg ervan langs en zakte verder de hel in. Ben na lange tijd en 8 weken isoleercel plus diverse suïcidepogingen weggegaan waar ze erg boos over waren. Nu is het 25 jaar verder.
Rond een narcistische moeder/vader zit een groep die geweekt is in het narcisme en er aan meedoet. Zijn ze blind? Zo lang geprobeerd een weg te vinden om mijn familie te houden. Ik moest sterk zijn, dan zouden ze wel stoppen met op mij neer te kijken. Maar keer op keer werd ik neergesabeld. Verlammend zo'n gezin. Je levensenergie verdwijnt. Ik had ook niet geleerd vrienden te maken, relaties op te bouwen. Wat ik geleerd had was mezelf redden. Nu heeft dan eindelijk mijn lijf het begeven. Ik kan niet meer lopen, ik typ moeilijk. Maar nog steeds zelfstandig.
Lezen over dezelfde ervaringen van anderen geeft me moed. Waarschijnlijk neemt het iets weg van de loden schuld binnen in me: wanneer een moeder niet van haar kind houdt ligt het aan het kind. Moeders houden immers -altijd- van hun kind. Ik ben een slecht kind.
Ik blijf het moeilijk vinden te verwoorden wat er gebeurd is. Heb een boek geschreven: Het gedoodverfde kind. Het kind dat wordt besmeurd en daardoor ook door anderen als belachelijk en fout wordt gezien. Geprobeerd te beschrijven wat de gevolgen zijn voor het leven van zo'n kind, voor mijn leven. Verwoestend.

@Hardleers Jij kunt raak schrijven. Het geeft mij hoop dat iemand zo zuiver en dapper kan vertellen hoe het zit. Misschien hardleers, maar ook zeer wijs geworden.

John-b (infoteur), 28-03-2013 13:56 #202
Eliane. Ik ken het boek niet. Maar ik heb geen enkele input meer van af mijn ouders. Liep ze een paar dagen geleden tegen het lijf maar deed me helle maal niks. Toen ze op mijn af liepen draaide ik hun de rug toe. Het is klaar. De gehele regie zijn ze kwijt. Der kan geen smoes meer zijn om mij te bellen. Der kan niks meer zijn waarom ze mij benaderen. En nu een paar maand veder. Ik mis heel maal niks. Na ja wat cadeaus en giften waarschijnlijk… En ja meer als dat was er ook niet de laatste 10 jaar. Een materialistische band was er met mijn ouders meer niet. Ik mis grof weg mijn laatste hond meer als mijn ouders.

Ik heb geen spijt om definitief te kapen. Af en toe loop ik nog te denken wat ik nog voor meer verwijten ik had moeten melden. Ik zal van de familie veder heel maal niet veel zien. Het zei zo. Der was al nooit een Family band. Die erfenis laten mijn ouders na.

Ik ben al paar jaar ziek.
En heb al gemeld dat mocht dat eens fout gaan. Ik geen ouders aan mijn bed wil.
Ik zou best 100 jaar kunnen worden. Maar stel dat!

Eliane, 20-02-2013 18:56 #201
John-b; ken je het boek: "Leven in je leven"?.
Een aanrader, het beschrijft schematherapie. Young en nog een psycholoog hebben die therapie ontwikkeld en ze hebben er eveneens een werkboek over geschreven. Het is voor mij het laatste stukje geweest om van mijn ouders en hun input af te komen. Fantastisch gewoon! Ik wens je een mooi leven!

Ik, 17-02-2013 14:21 #200
Ik ben ook grotendeels opgegroeid in zo een gezin eerst had ik het helemaal niet door dat het zo niet hoorde toen ik het ging begrijpen werd het alleen maar erger mijn ouders gingen uit elkaar en mn m

John-b (infoteur), 14-02-2013 01:08 #199
Ik ben haast gewoon gechoqueerd.
De relatie met mijn ouders is alle behalve goed. Ik schaam me een beetje om te zeggen maar eigenlijk was er voor al tegen over mijn moeder een gevoel van haat. Ook al heb je als kind een onvoorwaardelijke liefde, der was altijd gevoel van haat. Toen ik een relatie begon werd ik als het ware her op gevoed. Ik ontdekte dat veel dingen toch echt niet normaal waren. Ik verzette me nog meer als ik al deed tegen de grillen van mijn moeder. Alles draaide om haar. ik heb nooit geloofd dat mijn moeder echte liefde had voor mijn vader.

De verhalen die we hoorden over hoe Pa en Ma elkaar leerden kennen. verschilde zo als die van Ja iedereen. Ze stuurde BV Pa weg en mocht pas weer komen als die een betere vervoersmiddel had. Een heel dikke gebruikte. of hagel nieuwe wat eenvoudiger. Mijn vader had een blinde liefde voor mijn moeder. Ben er van overtuigd dat hij een dominante vrouw zocht. Zo als zijn moeder … maar had zelf wel een hele goede jeugd. Geborgenheid en liefde waren de rode draad als hij het had over zijn jeugd.Oma regelde alles en regelde dat goed. geen kind kwam wat te kort. Ruzie en slaag waren de rode draad als mijn moeder sprak over haar verleden.

Poosje terug klapte de zwake band met mijn ouder heel maal uit elkaar. Eigenlijk voor de tweede keer in mijn leven. Na dat ik het huis uit vluchtte en mijn moeder mij niet meer onder druk kon zetten, door te dreigen mij op straat te zetten was er niet veel meer wat mij tegen hield om nog meer duidelijk te maken dat ik mijn eigen leven had. Dat ik mijn eigen normen en waardes had en dat die totaal niet leken op die van mijn ouders.

Ze nodigen familie uit om ons huis te bezichtigen! En stond na eerste kop koffie op en zei. Kom zal je het huis laten zien. Waar op ik zie PARDON?. En ze vroeg dan verontwaardig aan mijn eega of ze ook mee wou … Het zal me dunken. Dit is ONS huis. ik sleurde haar uit haar fantasie wereld. Maar ik was haar zoon. Ma had mij het leven geschonken. Het was niet MIJN leven. ik had in bruikleen. Volgende dag ben ik langs gegaan met de boodschap dat als we belangrijk vonden dat er iemand langs kwam ik die zelf wel uit nodig.

Na twee jaar was nog niet duidelijk dat haar macht over mij voor bij was en heb me zo 10 a 11 jaar compleet terug getrokken uit de familie. Op een twee gezinnen na. die hadden het niet zo op met mijn moeder. Die hadden dat toneelstukje voor de buiten wereld al eens door geprikt. Voor de rest was ik de deugniet. Het zwarte schaap.

Mijn moeder roept maar al te graag dat ze dom is want lager school niet afgemaakt. Lezen kan ze wel maar schrijven nauwelijks. Maar ze is heel slim. Na al die jaren melden zich steeds meer familie leden die in de gaten hadden dat aan de verhalen van mijn moeder niet veel deugde. Ik zie veel nog niet … ik heb ze het wel vergeven dat ze in mijn jeugd de ander kant op keken. Maar vergeten kan ik het niet … als je kind BV naakt voor schut word gezet. Ga je mij niet vertellen dat je als volwassene dat normaal gaat vinden.Oké gaf eens kritiek. Want mijn ouders hielpen heel veel … En als ma het op je voor zien had! Je kon zo wat emigreren.

Maar na veel jaren en een leugen te ver … heb ik de banden weer door gesneden. Ik rpep nooit weer nooit. Dat zei ik al eens eerder en ging toch weer akkoord met contacten … Maar nu nog meer als toen voelt het als … ik wil ze beider nooit weer zien. Met steun van mijn eega die zich nooit te veel uit liet over mijn ouders. Maar nu ook te kennen geeft "ik ben ze meer als zat".

Wat ga ik missen in de toekomst? … De giften. Maar niet de ik BV nog dank baar moet zijn voor de brommer die ik zelf op knapte maar waar zij de 125 gulden voor betaalden. Dat ze ooit paar 1000 gulden van mijn bankkring haalden uit nood. Na ja kochten een toch dikkere auto zijn ze vergeten. Ik denk dat me vader dat niet eens weet die zocht zijn heil in de drank.

Paar zeer intieme vrienden zeiden vaak … je moest een boek schrijven over je jeugd. ik heb een goed geheugen ontwikkeld. Want alles wat je zei kan en zal tegen je gebruikt worden. We zijn kinderloos … en ik heb dat wel heel snel geaccepteerd. En paar jaar terug op gebiecht dat ik twijfelde of ik wel een goede vader zou zijn.

Welk voor beeld heb ik gehad?…. En aan moeder kant is niks ander als ruzie en haat tussen ouders en kinderen. Opa en mijn Over grootvader waren eigenlijk het zelfde als mijn moeder. En ik ben eigenlijk blij dat ik die slechte genen niet door kan geven in mijn familie naam.

Borderline … schizofrenie. alzheimer. dementie. of gewoon een ziekelijke leugenaar? Dat zijn de verklaringen waar ik probeerede een ja … Rust? Bevestiging? in te vinden.
Meer een soort bevestiging van. zie je wel lag niet aan mij. ook niet aan haar. ze is gewoon ziek.

Een alternatief is …. Mijn ouders hebben mij gehaat. en ben der eigenlijk van overtuig dat mijn vader dat nu doet. Ze moesten trouwen … ik was de reden. En volgens mij geeft hij mij de schuld van zijn vergalde leven. En de laatste jaren volgt hij als een bang lam geslagen hondje mijn moeder.

Tegen over mij heeft ze zeker al 3 keer verklaart dat ze bij hem weg wil. Heeft een zo genaamde een serieuze zelf moord poging gedaan. Neemt over dosis kalmeringstabletten die om een of ander manier altijd voldoende aanwezig zijn / waren in huis. En belt dan naar mijn vader met wat ze gedaan heeft … toeval? dag der voor was een docu op TV waarin werd verteld dat je echt uren en uren soms zelf zo wat twee dagen niet gevonden moet worden wil je kans van slagen hebben.

Dat was geen zelfmoord poging dus. dat was een dwangmiddel omdat ik net gekapt had met mijn ouders. Mijn antwoord was … ik heb een stuk touw een hamer en wel een fikse spijker. wijs maar effen aan waar ik hem moet slaan. Dit is aan stellerij. ALLEEN Ik" ben sinds dien van die dreigingen af. Maar daar na ook zeker 10 jaar niet weer gezien.
"

Ik google weer. geloof dat ik deze keer iets in typte als verstoorde relatie + ouders.
ik sloeg achter over … heb ik ooit eens geslaapwandeld? Of beter geslaapinternet? Of waren de antidepressiva die ik ooit eens voor geschreven kreeg. echt zulke zooi dat ik echt niet meer wist wat ik deed?

Ik had de deze pagina kunne schrijven. Ik liet hem aan mijn vrouw zien.
Heb jij dat geschreven? dan ben ik verbaast over het woord gebruik. Taal is niet mijn sterkste punt dus. Nee natuurlijk schreef ik dit niet. ik vond die op internet.

Alles past zo het een en ander anders formuleren. seksuele mishandeling BV. Het naak ten toon stelen van je zoon is volgens mij zo een daad. Naar ja om nou te zeggen dat ze hun handen niet thuis konden houden.Ja slaan… dat wel. Je moest je echt wel in af gesloten ruimte omtrekken. Als moeder je naakt zag lacht ze je uit. Plaagde eindeloos met beginnende schaamhaar groei. De vorm van je penis. Enz enz …

Zo lang ik denken kan. vraag ik me af wat doe ik verkeerd? waar om haat mijn moeder mij zo? Na dat hersenen zich beter ontwikkelende door ouder te worden vraag ik me af wat mankeert dat mens?

13 2 2013 …. Tegen half 9 … vond ik een antwoord. die ik in tussen wel 19 keer na las.

Ik ga alle reacties nog lezen. maar ben zo verbaast …

Melanie, 23-12-2012 19:32 #198
Als ik naar de kenmerken van narcisme kijk, komen bijna alle kenmerken overeen met het gedrag van mijn man. Na al die jaren weet ik nu eindelijk dat het aan hem ligt en niet aan mij, omdat hij een narcist is en dit blijkt ook uit de manier waarop hij zich opstelt tegenover ons zoontje.

Connie, 05-12-2012 12:12 #197
Mijn ouders zijn ook narscisten. Even in het kort mijn jeugd is een hel geweest.
Dagelijks huiselijk geweld er tussen in springen wanneer je ouders dreigen met een mes toen was ik pas 7 jaar nooit heeft me moeder noch me vader hier enige erkenning aangegeven later voedde ik me broertje op bracht hem naar school maakte zn eten en deed hem in bed etc. Later ben ik sexueel misbruikt en dan te denken dat je ouders met je mee leefde totaal niet. Ze waren te druk bezig met hun eigen leventje, me vader zwaar alcoholist en me moeder depressief. Op een gegeven moment begon ze haar depressies op mij af te keuren door slaan schoppen en opsluiten in de kelder, vervolgens door jeugdzorg in een intranaat geplaatst voor 5 jaar en terug gekomen met mijn broertje nooit enige spijt van wat ze ons aangedaan hebben. Alleen hun leven is belangrijk. Nu hebben ze een kleinkind. Mijn dochtertje van 4 jaar heeft nog nooit wat van me vader gekregen en van me moeder dingentjes van een paar euro. Nooit tonen ze liefde. Ik zou graag willen weten of mijn dochtertje iets merkt van dat ze geen liefde en aandacht krijgt van mijn ouders? Word ik later ook zo?

Eva Doorn, 20-11-2012 13:36 #196
Hallo allemaal,

Ik zit met een probleem. Ik weet niet zeker of ik ook ouders heb met narcistische trekken.
Mijn vader is thuis opgegroeid met de mededeling dat de mening van zijn vader belangrijk was en er geleefd moest worden naar zijn regels. Mijn moeder heeft vroeger nooit liefde gehad omdat haar ouders geen tijd hadden wegens een drukke zaak. Ik ben inmiddels 31 en mijn hele leven gewend vanuit thuis dat ik mijn ouders niet mocht tegenspreken omdat indien ik mijn mening zei en het kwam er iets te hard en direct uit, ik meteen te horen kreeg dat ik mijn grote waffel moest houden en door mijn vader intimiderend aangekeken werd. Af en toe gewoon eens een heftige discussie hebben waarbij het eens "kraakt" was echt een taboe. Als ik met stemverhef eens wilde praten omdat mijn mening niet gehoord werd, mocht ik zo niet doen. Dus op een gegeven moment ben ik me telkens meer gaan inhouden omdat ze toch niet openstonden voor mijn mening. Ze zeiden van wel, maar deden het niet. Ze zeggen ook iedere keer dat ik ze alles kan zeggen, maar dan moet het wel op de manier zijn die hun prettig vinden, maar nooit op mijn manier. Ik wou dat ik gewoon eens af en toe net als ieder ander eens echt had kunnen zeggen waar het op staat, maar dat was dan weer respectloos zei mijn vader. Mijn ouders hebben mijn vroeger vaak geknuffeld en wilden genegenheid en ik deed er vroeger aan mee omdat ik toen nog jong was, maar hoe ouder ik werd hoe minder behoefte ik daaraan had. Toen ik het huis uitging een aantal jaar geleden had ik er helemaal geen zin meer in, omdat mijn ouders er zeer veel moeite mee hebben dat ik het huis uit ben, verlatingsangst, me niet willen loslaten, want ik ben in hun ogen nog steeds hun kleine meisje. Ik had toen geen zin meer in die genegenheid en indien wel dan deed ik dat alleen wanneer ik daar zelf behoefte in had. Mijn huidige vriend steunt me in alles en probeert mij ook weerbaar te maken. Mijn ouders zint dat niet omdat ze het idee hebben dat ze mijn dan niet meer op hun frequentie kunnen krijgen. Mijn vader zegt enerzijds, als jij niet die genegenheid wil dan moet ik me daar maar bij neer leggen. Maar aan de andere kant weer: als ik dat voel dat ik dat moet en wil, dan gebeurt dat, punt.
Dus weer wordt niet gedacht aan wat ik wil. Ik heb gezegd dat ik een eigen leven heb nu met mijn vriend en ik volwassen ben en mijn eigen mening heb en wil houden. Ze denken alleen maar aan zichzelf. Volgens hun is het zo dat indien ik geen genegenheid toon of minder dat ik dan geen respect heb voor mijn ouders en niet van ze hou. Dat is onzin, want er zijn zoveek gezinnen die elkaar niet iedere keer om de hals vliegen en knuffelen maar die zielsveel van elkaar houden en alles aan elkaar kunnen zeggen en een zeer goede verstandshouding hebben. Ze begrijpen me totaal niet en we kunnen niet meer met elkaar praten. bovenstaande kenmerken komen veel voor. Ik heb toen ik thuis woonde vaak geprobeerd om in opstand te komen maar stond er als enigs kind alleen voor. En op het moment dat ik nu ik 31 ben eens echt zeg waar het op staat, gaan ze in de slachtofferrol zitten en mij verwijten dat ik geen respect voor ze heb, en heel erg huilen. Ik weet het allemaal niet meer.
Zie ik de dingen nu verkeerd of pakken hun het verkeerd aan?

Anoniem, 14-11-2012 12:08 #195
Hallo iedereen,

Ik leef nog steeds, en ben opgegroeid in een narcistische familie. Er ontstaat altijd een soort van. Hele lieve mensen die opgegroeid zijn in een dergelijke familie. Ik ben er mogelijk ook één van. Allemaal heel leuk, maar dat is een uitkomst van emotioneel lijden. Ik zeg ook niet dat we weer harder moeten worden, het meer zoeken van een middenmoot: lief maar innerlijk sterk. Dat is iets waar we naar zouden moeten verlangen.

Wij leven in eenzaamheid, omdat wij een verkeerde sociale interactie systeem hebben geleerd. Ik zou je ook gelijk de uitkomst geven. Wij hebben menselijke connectiviteit niet geleerd. Het is heel simpel om het wel te doen. Begin met, luister naar een persoon 10 minuten en probeer alles te weten wat zij vertellen. Wees in dit gesprek geïnteresseerd in hem/haar onderwerp, zoek er misschien extra informatie over terug op het internet. Ook moeten we zo de sociale wereld zien, dit soort connectiviteit speelt ALTIJD tussen vreemden en vrienden. Over connectiviteit, dit is iets wat je zeker zelf verder moet optimaliseren, ik vertelde slechts het begin.

Ten tweede. Kan het wereldbeeld van ons erg paranoïde zijn. Het is niet dat wij zo zijn, het is maar dat onze ouder(s) hun wereldbeeld heel vaak op ons projecteren. Ze gebruiken bijvoorbeeld verdraaide wereldbeeld voorbeelden, op ons; in onze bijzijn. Zodat wij denken dat de wereld ook echt zo in elkaar steekt. Deze realisatie voor mij, was genoeg om weg te zweven van deze wereldbeeld.

Ten derde. Lach om onze fouten die we maken met andere mensen.
Ten vierde. Lach om narcistische aanvallen van je ouder(s). Ze zijn kinderachtig, maar ook nog eens psychopathisch.

Ik hoop dat jullie hier iets aan hebben, wees sterk :)! Een goed leven zal jullie wachten. Jesus is met u, als je nog onvolwassen bent. Want kinderen zijn vaak automatisch afhankelijk van ouderen, maar tegelijkertijd: niets is onmogelijk. Ik probeer zelf een dokter te worden, en met mijn ervaringen in deze familie. Ga ik ervoor zorg dragen dat het in de medisch wereld niet als een lachertje opgevat moet worden. Het leven met narcistische ouder(s) is emotioneel lijden, het is psychologische ziekte!

Renico, 25-10-2012 16:05 #194
Klaproosje en Hardleers en alle anderen die worstelen met dit voor de buitenwereld onzichtbare probleem,

Ik schrijf niet regelmatig omdat het me zwaar valt maar ik wil zeggen dat ik jullie mails lees en er is werkelijk niets waar ik mijzelf niet in herken. Dank jullie wel voor jullie steun ondanks dat we elkaar niet persoonlijk kennen. Ik ben door mijn beide ouders verwaarloosd door hun narcisme. Van mijn geboorte af aan. Het erge is dat je als kind niet wil en kan weten dat er iets niet klopt. Je denkt: ZO erg kan het toch niet zijn? Maar door de jaren heen heb ik steeds weer en ook steeds meer gedragingen en mentale en fysieke klappen moeten doorstaan dat ik het eindelijk onder ogen MOEST zien: ER IS GEEN VERANDERING MOGELIJK, NOOIT! Mensen, geloof me, het ergste wat je jezelf kan aandoen is: hopen en geloven dat ze kunnen veranderen. Op die manier houd je jezelf namelijk gevangen in hun macht. LET OP: Vanaf het moment dat je je DAT realiseert, wordt het pas echt moeilijk! Want zodra je A hebt gezegd moet je ook B zeggen. Dwz, als je de hopeloosheid en onveranderlijkheid van je situatie (ze zullen nooit veranderen) ECHT inziet (A) dan kun je niets anders doen dan jezelf redden(B). Dit kan maar op EEN MANIER: AFSCHEID NEMEN, VOORGOED! JA, IK OVERDRIJF NIET: VOORGOED! REN WEG ZO HARD JE KUNT VOORDAT HET TE LAAT IS! HOE doe je dit? Je kapt ALLE contact af met hun EN de mensen die hen kennen(die worden namelijk ook door hun gemanipuleerd en proberen je uit te horen om het later aan je ouders te vertellen). Dit is emotioneel zeer zwaar, maar je weet wat ze zeggen: Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. En hebben onze wonden niet lang genoeg gestonken? Mijn persoonlijke situatie is nu als volgt: Contact met 'vader' verbroken: ongeveer 16 jaar geleden. Contact met 'moeder' verbroken: ongeveer 6 jaar geleden. Contact met zieke familie verbroken: ongeveer 6 jaar geleden.
Resultaat: Ik heb letterlijk o familie meer. Vooral bij moeilijke situaties huil ik vaak van eenzaamheid omdat ik bij niemand veilig kan zijn. Een partner kan dit maar gedeeltelijk opvangen en probeer zo veel mogelijk om hem er niet teveel ermee te belasten want dat is echt niet goed voor je relatie. Zelfs als je een heel geduldig en lief persoon hebt moet je uitkijken dat hij niet zelf depressief vd situatie wordt, dan ben je NOG verder van huis. Ik kan erover meepraten! Huilen lucht een beetje op in het moment zelf, zeker voor een vrouw.
Maar verder heb je er niets aan want op die manier hebben ze nog steeds macht over je en ze zullen toch niet veranderen. Al val je dood neer. Ze zijn en blijven misdadigers die helaas de wet aan hun kant hebben staan vanwege gebrek aan bewijs. En DAT gebrek aan bewijs is nu precies waarom ze ermee doorgaan zolang jij contact toelaat, ze vinden het simpelweg HEERLIJK om je ongestraft te kunnen treiteren! Een dwarslaesie is zichtbaar voor de buitenwereld (je zit immers levenslang in een rolstoel), chronische geestelijke mishandeling niet (ze/hij ziet er toch gezond uit? dan zal het wel aanstellerij zijn!). DIT is precies waarom niemand ons begrijpt en erger nog waarom de meesten het niet (kunnen) geloven. Je kunt het ze daarom niet eens kwalijk nemen… MAAR WEET JE WAT? Ik ben vooral sinds de breuk met moeder en familie (6 jaar geleden) GEESTELIJKE GEGROEID van een kind naar een jong volwassen vrouw! Die groei had ik natuurlijk al veel eerder moeten hebben als tiener, maar omdat ze me klein hielden en bang maakten ben ik geestelijk achtergebleven bij mijn leeftijdsgenoten (ik mocht nergens aan meedoen, mocht geen weerwoord hebben en werd geslagen). Het gevolg was dat ik letterlijk nog met barbies en little pony's speelde terwijl mijn leeftijdsgenoten al uit gingen!

(Interessant weetje: Op tv heeft een arts een paar maanden geleden gezegd dat chronische stress zorgt dat afgestorven hersencellen zich niet kunnen vernieuwen met als gevolg: stilstand en achteruitgang. Hij zij letterlijk dat de gevolgen daarvan erger zijn dan wanneer mensen comazuipen! )

Terug naar het nu:
Hoe langer ik geen contact meer heb, hoe meer de sluier die ze voor mijn gezicht hielden verdwijnt. Gevolg: IK zie alles zoveel helderder nu! Ik zie dat het aan hen ligt en dat ze me niet waard zijn! Ik begin meer zelfvertrouwen te krijgen en ben trots op wat ik tot nu toe HELEMAAL ALLEEN (ondanks alle tegenslag) heb bereikt! En het gaat alleen nog maar beter! REDEN: Ze krijgen namelijk totaal geen enkele kans meer om mijn gedachten te vertroebelen met hun leugens en verdraaiingen waardoor ik aan mijzelf ging twijfelen en nog meer afhankelijk werd. LIEVE LEZERS: IK hoop echt voor jullie dat jullie zsm inzien dat dit de enige stap is die je kan redden. Ik weet het nu door ervaring! Maar denk niet dat mijn leven nu makkelijk is. Het gaat BETER, VEEL BETER. Maar het heeft mij hele leven geduurd! En zie het zo: Wij slachtoffers zijn allemaal verslaafden. Wij zijn allemaal verslaafd aan onze ouders. Dus zelfs al kick je van ze af (zoals ik heb gedaan) dan nog zal je regelmatig de verleiding voelen om contact met ze op te nemen. Net als een alcoholist.
Dus om niet weer in dezelfde molen te raken: BLIJF WEG! Anders was alles voor niets!
Probeer het glas half vol te zien, ikzelf geniet erg van mijn hondje en van het mooie weer, van de natuur en van dieren. Het is echt moeilijk maar ik ben ook pas sinds 6 jaar 'clean'. Ik moet mijn leven zonder hulp opnieuw opbouwen. Ik heb zelfs mijn voornaam veranderd.
Als teken dat ik opnieuw geboren ben. Nog steeds heb ik flash-backs, eenzame tijden(heel eenzaam zelfs) en concentratiemoelijkheden maar het gaat beter met me dan ooit.
GUN JEZELF DIT NOU! ZIE IN DAT AFKAPPEN EN LETTERLIJK HELEMAAL OPNIEUW BEGINNEN DE ENIGE WEG IS OM NOG IETS VAN DE REST VAN JE LEVEN TE MAKEN.
HET GAAT NU ZO SLECHT: THE ONLY WAY IS UP! HOE LANGER JE DEZE STAP UITSTELT HOE LANGER JE ONGELUKKIG BLIJFT. BEGIN VANDAAG MET AFSTAND TE NEMEN. GEEN BRIEVEN SCHRIJVEN DAT JE AFSTAND NEEMT EN WAAROM, DAT ZIJN ZE NIET WAARD! DAN BEN JE JE NAMELIJK WEER AAN HET VERDEDIGEN! DIT HEB JE JE HELE LEVEN AL GEDAAN EN HET IS GEBLEKEN DAT ER MET ZULKE MENSEN NIET NORMAAL TE PRATEN VALT, DAT IS IMMERS HET HELE PROBLEEM!
GEWOON DOEN! KEIHARD! JE ZULT ZIEN DAT HET HEEL LANGZAAM (MAAR ZEKER) BETER MET JE GAAT. DENK NU EENS NA, IS DAT NIET LOGISCH? NIET IN VERLEDEN BLIJVEN HANGEN. STAP UIT JE COMFORTZONE EN KOM AN DIE VERSLAVING AF!JE HEBT ALLEEN VANDAAG EN MORGEN. LAAT NIET NOG MEER DAGEN DOOR HUN GREEP VERZIEKT EN VERGIFTIGD WORDEN! Je hebt maar een leven, leef het zo fijn mogelijk!
TOT snel,
Renico.

(p.s. is er iemand geinteresseerd om een praatgroep in levende lijve (eens in de zoveel weken bijvoorbeeld)op te richten? Zo ja, dan hoor ik het graag, zo nee, dat is helemaal niet erg en kan ik ook begrijpen!)

Betty, 19-10-2012 12:29 #193
Hoi Joke, tegen narcisten is niet op te boksen. Het kost je energie. Ze manipuleren het. Inlevingsgevoel hebben ze niet. Dus denk aan je zelf.

Hardleers, 18-10-2012 12:25 #192
@Joke,

Ik vind het heel erg knap dat je contact met je moeder kan hebben. Dat je de hoop voor een echte, gezonde moeder-dochter relatie hebt opgegeven. Dat je weet dat je moeder een persoonlijkheidsstoornis heeft kan rust geven.
Ik ben me dat pas de afgelopen jaren gaan beseffen daar ik mijn ouders idealiseerde. De schellen zijn van mijn ogen gegaan en ik ben de pijn gaan voelen. Soms heb ik de neiging moeder te analyseren doch dan leef ik nog niet. Ik zal nooit precies weten welke stoornissen ze allemaal heeft. De wijze waarop ze me behandeld is in ieder geval ziek.
Ik heb geprobeerd om oppervlakkig met haar om te gaan doch vergeefs. Ik kan moeder niet veranderen, ze wilt ook niet veranderen. Dan houdt het dus op daar ze zich onfatsoenlijk, respectloos en ongelijkwaardig naar mij toe blijft gedragen. Ik kan haar grenzeloze gedrag niet meer incasseren!

Hardleers, 18-10-2012 12:03 #191
@Joke en Klaproosje,

Ik dacht in eerste instantie ook dat Joke's moeder het zwaar heeft en mogelijk depressief is. Misschien voelt ze zich wel eenzaam/verlaten en is de levenslust eruit. Het kan zijn dat het huwelijk zo slecht was en veel energie slurpte dat alle moeheid eruit komt. Het zijn allemaal speculaties.
Wat ik in ieder geval wilde aangeven is dat haar gedrag niet wilt zeggen dat ze daarom geen narcist hoeft te zijn. Zoals Joke schrijft herkent ze ook veel in de informatie over narcisten. Er zijn verschillende soorten narcisten! Helaas viel ik teveel in herhaling over mijn eigen moeder. Die leeft voor de buitenkant doch niet d.m.v dure kleding/spullen. Mijn moeder leeft op een subtielere manier voor de buitenkant waardoor haar narcistische trekken meer verborgen zijn.

Hardleers, 18-10-2012 11:57 #190
@Joke en Klaproosje,

Ik dacht in eerste instantie ook dat Joke's moeder het zwaar heeft en mogelijk depressief is. Misschien voelt ze zich wel eenzaam/verlaten en is de levenslust eruit. Het kan zijn dat het huwelijk zo slecht was en veel energie slurpte dat alle moeheid eruit komt. Het zijn allemaal speculaties.
Wat ik in ieder geval wilde aangeven is dat haar gedrag niet wilt zeggen dat ze daarom geen narcist hoeft te zijn. Zoals Joke schrijft herkent ze ook veel in de informatie over narcisten. Er zijn verschillende soorten narcisten! Helaas viel ik teveel in herhaling over mijn eigen moeder. Die leeft voor de buitenkant doch niet d.m.v dure kleding/spullen. Mijn moeder leeft op een subtielere manier voor de buitenkant waardoor haar narcistische trekken meer verborgen zijn.

Joke, 18-10-2012 11:42 #189
Allereerst bedankt voor jullie reacties. Ook al twijfel ik nog steeds of mijn moeder een narcist is één ding weet ik zeker: "Ze heeft een persoonlijkheidsstoornis!"

Het contact met mijn moeder is er wel; door de jaren heen, maar weinig. De hoop om met haar een echte moeder en dochter relatie op te bouwen, heb ik al jaren geleden opgegeven. Ik probeer er maar het beste van te maken.

Bedankt,
Joke

Hardleers, 17-10-2012 22:29 #188
@Joke

Ik twijfel soms ook of dat moeder een narcist is of een borderliner. Ik hou het op een combinatie daarvan! Mijn moeder kleedde zich voor het trouwen goed en kocht degelijke spullen. Ze is zichzelf gaan wegcijferen toen ze ging trouwen. Geen luxe, geen mooie kleding, geen verwennerij, geen avondje uit met haar inmiddels overleden vriendin enz. Emancipatie daar doet ze niet aan.
Het is handig te weten dat er meerdere typen narcisten zijn. Mijn moeder is grotendeels een onderdanige narcist doch heeft macht d.m.v manipuleren, hersenspoelen, emotionele chantage, liegen, ontkennen, verdraaien, mensen tegen elkaar uitspelen, communicatie mag enkel via haar enz. Ze wil vooral aandacht voor haarzelf en de zielige rol neemt ze, als het haar uitkomt, graag op zich. Ze is dus niet die stereotype narcist met een hoop lawaai, dure spullen en poeha alhoewel ze wel een dramaticus kan zijn. Het gaat haar vooral om macht, status, opleidingsniveau, carriere en kennis. Toegeven kan moeder niet! Als je haar confronteert dan wordt ze ziedend van woede of zegt niets. Alles is cerebraal en rationeel, zelfkennis ontbreekt. Vriendelijkheid kan ze acteren evenals empathie en interesse veinzen. Alle verantwoording voor haar doen en laten legt ze buiten zichzelf.
Zolang ik haar ken zorgt ze niet goed voor zichzelf doch zij is juist trots op haar zelfkastijding en eist dat ik hetzelfde doe. Ze kiest voor de lelijke.onderbroeken, handschoenen die niet echt warm zitten, ijskoude voeten, geen autorijden. Ze vindt zichzelf geweldig als ze in het vroege voorjaar op sandalen loopt zonder sokken. Ze voelt niet eens dat haar voeten paarsblauw van de kou zijn. Dat wilt ze ook niet daar als je haar er op attendeert ze doodleuk zegt dat ze trots is dat ze zo vroeg in het jaar blote voeten heeft terwijl de doorbloeding bij haar juist slecht is. Ze gaat zo lang ik haar ken zelden ergens naar toe en is het liefst thuis. Dan kan ze haar fobieen verbergen en is ze tevens beschikbaar voor zoonlief. Die kon zijn kinderen net zo vaak droppen als hij wilt.
Goed voor zichzelf zorgen probeerde ik haar toen ik op de lagere school zat al te leren doch vergeefs. Moeder neemt van mij niets aan daar ze haar eeuwige onzekerheid en twijfels altijd op mij projecteert. Ik vermoed dat ze van haar schoondochter(s) wel tips/advies aanneemt. Ik ben in ieder geval zo ver dat ze wat mij betreft mag wegkwijnen daar ze voor mij een hele gemene valse vrouw is. Ze gedraagt zich naar mij als een stereotype stiefmoeder in de negatiefste zin van het woord. Ik wordt mijn hele leven ondergeschoven terwijl ze voor haar zoon wel kan zorgen en ook voor talloze andermans dochters. Ik ben een bijproduct, een verlengstuk van haarzelf, hoor de anderen te dienen en werd verwaarloosd. Niets mag ik voor mezelf doen/hebben. Krijg ik een creatieve cursus kado dan probeert ze me te manipuleren zodat ik alles wat ik maak aan mijn nichtjes ga geven. Er zit altijd iets achter haar bedoeling en anders stelen ze gewoon van mij. Het gaat haar nooit werkelijk om mij! Haar woorden komen totaal niet overeen met haar daden! Ik wordt door haar en dankzij haar niet voor vol aangezien en ben nog lager dan een hond. Alles van zichzelf projecteert ze op me en haar eisen aan mij zijn niet reeel. Ik voel me voor haar een object. Dubbel als altijd wilt ze dat ik gelukkig ben en een gezin zou hebben. Ze eist me voor haarzelf op, ik moet er voor haar zijn en de mensen die wel voor haar belangrijk zijn zoals mijn superieure broer. Ik mag niet mijn eigen identiteit, persoonlijkheid en interesses hebben. Ik zal en moet van haar mijn hele leven opofferen aan haar en zoonlief. Mijn broer is het gouden ei, ik het zwarte schaap.

Het komt volgens mij best vaak voor dat een onderdanige narcist en overheersende narcist een relatie hebben. Mijn vader was een grote egoist doch had wel iets van een geweten. Bij moeder en mijn broer zie ik dat niet. Moeder wist vader klem te zetten, ik ben voor haar een concurrente. Hij moest kiezen tussen mij of haar, ziek is dat. Moeder en zoon vinden het doordnormaal dat mijn vader mijn lievelingssport op zeer luxe wijze over mijn kinderarbeidsrug met de dochter van een ander is gaan beoefenen. Moeder(sadist) genoot ervan om mij dat iedere keer als ik haar ging bezoeken in te wrijven. Keer op keer moest ik aanhoren hoe leuk vader het had met zijn surrogaatdochter terwijl ik hem zelden nog zag en op de armoedegrens leef. Ik had destijds zelfs geen tv, pc, telefoon, degelijke fiets en zat met een burnout thuis. Zo lang ik leef wordt ik achtergesteld. De achterstand waarin ik, ondanks dat ik van middelbare leeftijd ben, leef wordt door moeder en zoonlief doodnormaal gevonden. Per slot van rekening kreeg ik als veertiger nog een brief waarin de psychopaat schrijft dat ik haar kleine lieve meisje moet blijven en aandacht voor haar moet hebben en aandacht voor mijn broer. Mijn gestoorde moeder kan en wilt me niet loslaten en me mijn eigen leven laten leven. Ze zal en moet me vernederen, kleineren en klein houden. Mijn gezondheidsproblemen worden ontkend, ze begint direct over mensen die zijn opgegeven. Ik moest ondanks dat ik i.t.t. mijn superrieure broer geen auto kon kopen toen ik net uit huis ging en i.t.t de Afgod meer dan 60 uur per week maakte(studie, stage en werk) haar wekelijks komen bezoeken. Zoonlief hoefde alleen maar college's te volgen en woont in dezelfde stad doch kreeg wekelijk bezoek van moeder en daarbij levensmiddelen/kleding. Zo kan ik wel doorgaan met het geven van voorbeelden waaruit duidelijk blijkt dat de zoon, die o.a. geen kinderarbeid hoefde te verrichten, anders wordt behandeld dan de biologische maar een dochter. Dat mijn ouders voor zoon en dochter totaal verschillende ouders zijn dat wordt glashard door de gestoorde vrouw, waaruit ik helaas ben geboren, ontkend. Moeder leeft in een schijnwerkelijkheid. Gestoord is ze zeker!
Ik betreur het dat ik mijn ouders niet voor de rechter heb kunnen slepen. Een gedwongen hersenscan bij deze nare geesteszieken mensen zou niet verkeerd zijn. Ze zouden ook verplicht aan een leugendetector gelegd moeten worden. Mijn broer wens ik niet meer te zien. Hij negeert me nagenoeg mijn hele leven en gedraagt zich alsof hij enigkind is. Ik moest hem en zijn gasten bedienen toen hij voor het eerst ging trouwen. Uiteraard wisselde hij geen woord met me uit en werd ik niet bedankt. Als hij maar centraal staat! Ik bedien de Afgod al vanaf mijn zesde bij verjaardagen. Ik wens hem niet meer te zien en kom er misschien wel achter wat hij allemaal krijgt toegeschoven. Ik ga hem, zodra de situatie zich voordoet, voor de rechter slepen. Mama's fantastische jongetje, nu de narcistische psychotherapeut.
HET GAAT MIJN MOEDER ALLEEN MAAR OM DE BUITENKANT!
Geraffineerd en slim als ze is weet ze precies bij wie ze zich op een bepaalde hoort te gedragen. Talloze mensen weet ze om haar vinger te winden. Ze vindt zichzelf toch eerlijk!

Joke, 17-10-2012 15:59 #187
Zojuist het verhaal gelezen over narcistische ouders, nu denk ik dat mijn moeder een narcist is. Heel veel kenmerken, herken ik bij mijn moeder. Volgens mij is zij zo geworden door haar jeugd. Op mijn 7e zijn mijn ouders gescheiden en woont mijn moeder nu al jaren lang alleen. In de loop der jaren is mijn moeder zichzelf heel erg gaan verwaarlozen. Ze is heel erg lui en vindt alles te veel moeite, het huis en haar lichamelijke verzorging is gewoon verschrikkelijk. Maar om deze redenen ga ik juist twijfelen of mijn moeder wel een narcist is. Kan iemand hier iets over zeggen? Alvast bedankt.

Robbie, 15-10-2012 22:46 #186
Allemaal zo herkenbaar…

Ben iemand die een narcistische vader heeft, mijn moeder is psychisch door hem gesloopt met als gevolg dat ze in een inrichting beland is. Ze werd letterlijk tot waanzin/krankzinnigheid gedreven, binnen een periode van 16 jaren.

Ikzelf zit nu al 36 jaar in de greep van mijn vader, die voor mij (als ongelovige) De Duivel in levende lijve is. Moeilijk voor mij om vandaag de dag nog mensen te kunnen geloven en vertrouwen… dat is de prijs die ik betaal voor het gedrag van een narcist. Dat is onrechtvaardig…

Alexx, 11-10-2012 19:19 #185
Als kind van narcistische ouders sta je machteloos. Ze maken je kapot en geven jou een heel ander gezicht dan je werkelijk hebt. Ze zorgen ervoor dat iedereen ziet dat jij schuldig bent en hun het slachtoffer.
Als je niet naar hun mond praat omdat je een eigen mening hebt draait de hel om zijn eigen as en zit jij er midden in. Je verliest ieder gevoel van eigen waarde.
Ze maken je x op x uit voor leugenaar en geloven in hun eigen leugens. En plotseling is alles weer normaal en wordt je geacht ook weer normaal te doen. En je doet het nog ook. Alleen wordt je misselijk en draait je maag om…

Hardleers, 03-10-2012 21:20 #184
@Hoi Fokko en Klaproosje,

Enerzijds is het fijn dat ik heb ontdekt welke persoonlijkheidsstoornis het waarschijnlijk is die mijn ouders en broer hebben. Ik herken veel in de verhalen van anderen. Het is prettig om te kunnen spuien. Anderzijds weet ik dat het beter is om me met andere dingen bezig te houden. Dat ik me zoveel mogelijk op het hier en nu dien te richten. Op de gewone dagelijkse dingen en de dingen die ik daarnaast voor mezelf wil doen. Het is al heel fijn dat ik er nog zelden van wakker lig. Afleiding zoeken doet me ook goed. Die herbelevingen en het willen bevatten terwijl dat onmogelijk is waren afschuwelijk! Nu wens ik dat het me, zodra ik opsta en de dag begin, niet meer beheerst. Dat ik moeder niet meer voor me zie en haar kan wissen/deleten. Haar familie en achterban boeit me niet meer. Ik wil er niet meer bijhoren! Die rare droom dat ze hier op de stoep staat met haar conservatieve zwager("Voor een zoon doe je dat wel" zei hij eens) moet ook maar eens over zijn. Ik wens hen niet meer te zien! Ik wens z.s.m. dat gasfornhuis te vervangen evenals de oude magnetron. Dat zijn de laatste nare spullen uit het verleden. Het zou ook fijn zijn als ik een ergonomische stoel kan aanschaffen die past bij mijn fysieke beperking. Mijn oude beeldbuistv kan het op ieder moment begeven, maar goed. Hopelijk kan ik volgend jaar regelmatig een auto huren zodat ik weer eens autorij. Door mijn hele lage inkomen zijn er een hoop dingen die ik al jaren niet kan doen en voel ik dagelijks de achterstand. Los daarvan voel ik ook dagelijks dat het voor mij geen warm nest was waaruit ik kom. Dat ik het niet van mijn familie moet hebben! Ze zien me niet voor vol aan. Ik hoef ze niet meer te zien! Ik kan hun niet veranderen en ga mijn eigen weg. Dat laatste zou volgens mij gemakkelijker gaan als ik niet iedere dag met de gevolgen van mijn "jeugd" wordt gefronteerd. Mijn huidige leefsituatie en de achterstand heb ik grotendeels aan mijn ouders te danken. Het was een jarenlange worsteling om van mijn ouders te kunnen loskomen. Jarenlang ben ik bezig geweest met alles verwerken en had ik genoeg aan mezelf! Precies de levensfase waarin mijn leeftijdgenoten carriere maken, lekker verdienen en zich gingen settelen. Maar goed. O ja, ik heb weleens nieuwe spullen gekregen van mijn ouders hoor. Dat wel. Liefde warmte, respect en gelijkwaardige omgang is velen malen waardevoller. Dat zal ik niet krijgen. Ik ben voor mijn familie nog lager dan een hond!

Fokko, 03-10-2012 07:47 #183
Volg jullie nog steeds, heb geen tijd en fut om te schrijven… excuses… spreek jullie snel weer over onze geesteszieke ouders

Hardleers, 03-10-2012 00:35 #182
Punt is namelijk dat moeder zich niet bewust is dat ze me kapot maakt en zich dat ook niet bewust wilt worden. Dat is haar geestesziekte! Het zou voor mij psychisch heel goed zijn als moeder oprecht zou toegeven en ik alsnog erkenning en waardering zou krijgen. Dat zit er niet in daar zij in haar beleving niet verkeerds doet en in een schijnwerkelijkheid leeft. Ze heeft nou eenmaal die blinde vlekken. Ik kan dus niet verlangen dat een ernstig gestoord mens die moeizaam/niet te behandelen is en niet eens in behandeling wilt ineens transformeert! Moeder heeft nooit willen veranderen en eist dat ze haar stoornissen op me kan botvieren. Ze vindt zelf dat ze geen stoornissen heeft en dat ze zich naar me mag gedragen hoe zij dat wilt. Gestoord, grenzeloos gedrag dus. Tevens is ze altijd dubbel zo moet ik haar kleine meisje blijven en houdt ze me klein. Gelijkertijd deed ik als kind talloze volwassen taken en was ik vanaf mijn 6e jaar haar klankbord i.p.v dat moeders vriendin dat was. Ik moet presteren doch doe ik dat dan hakt ze mijn kop er af. Ze kan me helemaal niet loslaten, ik hoor er voor haar te zijn. Mijn eigen leven leven mag ik helemaal niet van haar. In iedere ontwikkelingsfase heeft ze me tegen willen houden. Ze kent me helemaal niet, laat staan dat ze goed bij me aansloot. In mij verplaatsen kan en wilt ze niet. Dat geld ook voor mijn broer. Hoe alles voor mij is interesseert hen geen bal. Het feit dat beiden nog nooit empathisch naar mij toe hebben gereageerd doet pijn. Ze hebben zich nog nooit schuldig gevoeld tegenover mij, laat staan hun excuses aangeboden. Zelfs niet op moeders 65e verjaardag waarbij mijn broer een schandalig grove grap maakte en ik uiteraard de schuld kreeg omdat ik er op een nette manier iets van zei. Ik werd eruit gegooid door vader. Mijn ex schoonzus heeft toen goed gezien hoe oneerlijk en hard dat gaat. Mijn broer mag geen tegengas krijgen! Zodra zijn vrouw hem tegengas geeft dan wordt het oppassen geblazen. Moeder duld geen tegengas en haar zoon mag ook geen tegengas krijgen! Ik weet ook niet wat het precies is die symbiose. Als mijn broer asociaal is dan lacht moeder met hem mee! Zou de zoon van een ander zoiets doen dan heeft ze haar woordje klaar! Alles is goed bij hem, hij is de betweter. Hij is haar steunpilaar. Mijn broer heeft altijd relaties met vrouwen die uit balans waren toen hij ze ontmoette en ze zijn slecht in de sport die hij beoefent. Mijn broer mag zijn zoals hij is en moeder weet zich bij hem wel te gedragen. Bij haar familie kan ze zich ook gedragen, bij vaders familie minder goed. Daar heeft ze weleens haar infantiele drammerige gedrag vertoont.
Ik ben altijd de mindere en moeder heeft bijna altijd kritiek gehad op vrienden/kennissen. Op alles van me heeft ze kritiek, het is nooit goed genoeg. Soms deed ze of dat ze mijn kleding leuk vond doch later zei ze dat ze blij was dat ik het niet meer aan had. Ik probeerde daarom vanaf jonge leeftijd te voelen of dat ze wel oprecht was en de waarheid sprak. Een kennis vond ze leuk doch dat ben ik een eikel gaan vinden die ook weleens een pathologische narcist zou kunnen zijn. Hij zou zo in moeders familie passen. Toen ik bij mijn broer nog op de verjaardagen kwam waren er geen vrienden en dat viel mijn ouders destijds niet op. Dat vond ik hele vreemde verjaardagen! Moeder heeft meestal op alles en iedereen kritiek. (Zelden op mijn broer). Haar eerste reactie is bijna altijd negatief en dat is bij haar oudste zus ook zo. Anderen worden cerebraal beoordeelt, niet om hun persoonlijkheid. Niet om wie ze zijn. Scholing, afkomst en carrière daar draait het om. Laat ik alles maar niet weer gaan opsommen! Het is beter dat ik haar niet meer zie en me erbij neerleg. Ik ben geboren uit een geesteszieke vrouw die haar zoon idealiseert en mij onderschuift en ter compensatie net zo ver de grond in stampt als dat ze mijn broer op het voetstuk plaatst. Ik ben moeders object waarop ze projecteert en waarover ze aandacht voor zichzelf kan krijgen. Ik ben degene die werd geparentificeert. Gelukkig sta ik op eigen benen, pppffff. Ik ben niet meer afhankelijk van haar. Soms voelt het nog alsof ze macht over me heeft. Wat moeder betreft bepaalt ze alles. Ik ben mijn eigen baas en zie haar liever niet meer. Ik hoop haar echt helemaal uit mijn leven te wissen. De ontelbare littekens die ik dankzij haar heb zullen blijven.
Het blijft oneerlijk en onrechtvaardig dat deze mensen hun gang kunnen gaan in deze maatschappij. Ik baal dat ik mijn ouders niet voor de rechtbank heb kunnen slepen. Ze zouden verplicht moeten worden om een hersenscan te laten maken. Het blijft verschrikkelijk dat hun geestesziekte inhoudt dat ze niets toegeven en alles doodleuk ontkennen. Het blijft heel erg vervelend dat ze velen kunnen overtuigen van hun leugens. Ze winden iedereen om hun vinger, zelfs doorgewinterde psychiaters hebben hun vaak niet door. Dat maakt alles zo moeilijk verteerbaar, dat alles ontkend wordt. Oke, dat hoort bij hun ziektebeeld. Ontkenning is een kenmerk van pathologische gezinnen. Dat is rationeel, emotioneel doet dat pijn. Dat moeder de verantwoording voor haar doen en laten buiten zichzelf legt door te liegen, verdraaien, ontkennen, verdringen, vergeten en weg te drukken. Dat zo iemand niet ter verantwoording geroepen kan worden. Dat er geen gewoon gesprek mogelijk is. Daar baal ik van.
Ik val nu in herhaling en moet echt stoppen. Mijn energielevel gaat omlaag zodra het over mijn familie gaat. Ik voel me door hen gebruikt en volledig als kind ontkend. Ze hadden het bij een kind moeten houden. Per slot van rekening werd het gezin grotendeels gerund alsof er maar een kind was en kon ik allen dienen.

Alexia, 01-10-2012 10:30 #181
Sinds 4 weken besef ik dat ik ook uit een narcistisch gezin kom. Wat doet dit pijn. Het is alof mij hier een spiegel wordt voorgehouden. Vader is steeds zo geweest. Mama gaat nu helemaal in hem op, terwijl ze zelf slachtoffer is van zijn machtsmisbruik. Ze ontkent nu alles wat ze ooit tegen me heeft gezegd. Ik zou zo graag met anderen praten die hetzelfde hebben meegemaakt… Mijn man steunt mij gelukkig heel erg. Maar volledig begrijpen kan hij niet. Hij komt uit een heel veilig gezin. Sinds gisteren heb ik met mijn ouders gebroken. Ik kan het nog steeds niet geloven… Het altijd zo warme gezin (naar de buitenwereld toe), ligt nu aan diggelen… Ik ga al jullie verhalen lezen, ik wil er niet alleen voorstaan…

Hardleers, 30-09-2012 19:43 #180
Ik vrees dat het nooit over zal gaan… Er gaat werkelijk geen dag voorbij of ik zie die leugenachtige, onechte smoezensmoel van moeder voor me. Dat een paar keer per dag.
Ik wou dat het eens ophield. De enige winst die ik heb is dat alles in de loop der jaren minder vaak (en minder lang) omhoog komt en ik 's nachts beter slaap. Een goede nachtrust dat scheelt al een hoop! Ik wens dat het overdag ook niet meer omhoog komt en ik dat gezicht van moeder niet meer een paar keer per dag voor me zie. Ik wil dat dat stopt, dat ik niet iedere dag van mijn leven met haar bezig ben. Het lukt me wel beter om me te focussen op de gewone dagelijkse dingen. Dat wel. Ik wens dat iedere dag dit alles me niet meer beheerst en ik moeder niet meer voor me zie met haar afschuwelijke gedrag naar mij toe. Dat ik gewoon het leven kan leven en me kan ontspannen. Hoe meer afstand ik ben gaan nemen hoe beter het met me gaat. Ik hoop dat de dag snel gaat komen dat moeder niet meer in mijn leven voorkomt. Dat ik haar, met al haar leugens/verdraaien/ontkennen, niet meer voor me zie. Ik heb met haar en mijn broer gebroken doch de zielepijn blijft. Ik sta inmiddels boven al die mensen die moeder op haar leugenachtige woord geloven. Het blijft toch pijn doen dat moeder zovelen weet te bespelen/overtuigen en die mensen hun beeldvorming over mij op moeders projecties, speculaties en fantasieverhalen baseren.
De pijn blijft…

Aleida, 29-09-2012 12:09 #179
Ook ik heb het nodige meegemaakt in ons gezin.Mijn moeder die alles op mij projecteerde, wat ze aan steun miste van mijn vader. Ik heb wat gezorgd voor ons gezin, voor mijn jongste broer en zus, en voor mijn ouders. Eeneigen mening mocht niet. als mijn jongste broertje ziek was, moest ik hem afmelden op school waardoor ik van de juf dan ook weer op mijn kop kreeg. Afwassen, huishouden… die taken waren voor mij, Klappen heb ik ook gehad, met een stofzuigerslang, of kleerhanger… De reden, omdat het nog al was vier kinderen op te voeden, die zo lastig waren. Wat moest er van mij terecht komen. Rare is dat mijn zusje nooit klappen kreeg., en mijn jongste broer ook niet… ik heb altijd het idee gehad dat ik een pispaaltje was in ons gezin… tot op de dag van vandaag ervaar ik dat nog zo. En ik ben 50 oudste dochter… en nog een oudere broer…

Ik weet zeker dat mijn vader een Narcist is, en mijn jongste zus ook.
Geloof dat zij jaloers is op alles wat ik doe, alles wat ik heb, heeft zij niet.
En dan bedoel ik, liefde, sociaal emotineel zijn, spontaan… alles bij haar is nep.
Macht en status, en uiterlijk… dat is waar zij voor leeft.
Ze scheld me overal voor uit, ( samen met mijn vader)omdat ik er voor heb gekozen niet mee te gaan in de zorg rondom mijn moeder… want ik ben immers voor het werken thuis. Ze gebruikte mij, en misbruikte mij…, en toen ik tegen haar zei… ik heb je door, .laat me door jou niet meer gebruiken. Ineens was ik zo veranderd, dat ze geen kontakt meer met me wilde hebben… nee ze kon me niet meer gebruiken.

Ook ik kwam in een narcistische relatie, huiselijk geweld, psychisch geweld, financieele problematiek, en ik redde en redde maar.hij heeft me buiten de deur gezet, omdat ik te laat thuis was. Hij pleegde zelfmoord, als ik niet deed wat hij wilde… Zorgen voor mijn verstandelijk beperkte dochter, voor mijn zoon…
Hij is er nog steeds, maar ik ben weg gegaan… ik dreigde kapot te gaan.
Alles heeft hij tegen me op gezet, bij mijn familie is nog steeds geliefd…
Heeft een goed kontakt met mijn zusje, mijn zus en zwager doen alles voor hem…

Een en ander zorgt bij mij voor grote onrust, de ene keer kan ik er beter tegen dan de andere keer. ik probeer leuke dingen te doen, en een gezellig, warm en liefdevol huis te maken voor mijn kinderen. Waarin we mogen zijn zoals we zijn.

Gr Aleida

Ashley, 18-09-2012 19:13 #178
Ik herken helemaal mijn moeder in bovenstaand verhaal. Ik heb volledig gebroken met haar. het is al ruim een jaar geleden dat ik nog met haar sprak. mijn vader ligt eindelijk in scheiding met haar.

Ik heb een heel leven opgebouwd en gewerkt aan mezelf. Maar met 1 ding blijf ik het moeilijk hebben.

Niemand geloofd mij.

Het is hard om overal te horen hoe erg mijn moeder me mist en hoe ik me moet schamen dat ik haar in de steek liet. terwijl zij diegene was die sloeg, manipuleerde, negeerde, kleineerde… maar als je dat zegt, dan bij jij een vreselijk persoon die leugens verteld over die lieve goed vrouw.

Tanja, 18-09-2012 11:56 #177
Oh mijn hemel, ik heb dit nooit geweten, er is zoveel duidelijkheid voor mij nu. Het is net of mijn vader hier beschreven wordt. Kom uit een gezin van 8 kinderen, mijn ouders waren gescheiden toen ik 8 jaar was, en ben ik dus opgevoed door mijn vader, want mijn moeder is alcoholist. Nou ja ik kan beter zeggen ben gevoed door mijn vader want opvoeden moest ik zelf doen met mijn zussen, wij zijn zo verwaarloosd, mishandeld, fysiek en emotioneel. Na de scheiding was mijn zus nr.3 in de rij, de oudste die nog thuis woonde, verantwoordelijk voor alles, huishouding, koken, ons verzorgen. toen zei noem dr ff P. het huis uitging en de liefde vond toen die tijd, werd het stokje over gedragen aan mijn zus M. Nou dat ging dus helemaal niet goed, want was hetzelfde karakter als mijn vader en die kon daar niet mee omgaan en heeft haar het huis uit gepest, dus werd ik verantwoordelijk voor mijn 2 jongere broertjes en zusje die het fas syndroom heeft, foetaal alcohol syndroom. Ik met mijn 13 jaar.
Nou huishouden kon ik niet zo goed, werd mij ook erg duidelijk gemaakt, ik was niks, en moest maar alles doen zodat hij het maar gemakkelijk had, en er over praten heb ik eens gedurft, tot ik volmondig voor leugenaar werd uitgemaakt, want alles was perfect thuis. Ben dus ook opgegroeid met jeugdzorg, onder ondertoezichtstelling ect ect, . en moest altijd mooi weer spelen als die er weer eens waren, mooie kledij ect ect. vind het tot op de dag van vandaag schandalig dat er nooit is in gegrepen, buiten om dat alles perfect oogde, kan ik mij moeilijk voorstellen dat ze de blauwe plekken, muizenkeutelsop het aanrecht en vensterbank, laat staan de geur nooit hebben opgemerkt, of dat het toch wel iets perfect was en nooit hebben gezien hoe bang wij waren, maar dat terzijde. Mijn vader interesseerde zich absoluut niet in mij of mijn gezondheid, en zelfs in mijn volwassen leven merk ik nog dat ik soms hunker naar de vader die ik zou moeten hebben maar nooit heb gehad. Uiteindelijk heb ik het contact verbroken. Wat de druppel voor mij was
mijn zoontje was 14 maanden en was ernstig ziek. Astma aanval en kon hem eraan verliezen, heel heftig dus, ik mijn pa gebeld van hoe en wat, vervolgens niks van hem gehoord, spreek ik mijn opa na 4 dagen om te vertellen hoe het ervoor stond, zegt ie, ohw je vader heeft je ook geprobeerd te bellen maar je nam niet op… ik dus heel erg blij, en bel ik mijn pa op, ik open met hoi, opa zegt dat je mij gebeld hebt… zegt ie gewoon, nee hoor waarom zou ik je moeten bellen, ik heel verdrietig, zou het niet weten pa… Naderhand hiermee geconfronteerd voor het eerst in mij leven, dat ik had gewilt dat hij er voor mij was want heb echt in doodsangst gezeten, en hij mij heeft laten vallen, . krijg ik zelfs te horen dat hij hieraan niet schuldig is en ik het allemaal fout zie. dat was einde pa. Hij zit dik in de schulden, geeft geld uit aan alles wat niet belangrijk is, maar het is de schuld van de b.v. gemeente enzo nooit zijn schuld. Sorry voor de typfouten, ben erg emotioneel, en heb dyslectie en die samen maakt mij niet goed in staat te letten op de typwijze

Hardleers, 15-09-2012 20:20 #176
Als allerlaatste wil ik er aan toevoegen dat moeder zolang ik thuis woonde een hele gezonde vrouw was. Ze was nooit ziek, had maar een keer de griep en twee keer een paar dagen spit. Dat was het en wat dat betreft had ze gewoon in de VOF kunnen werken! Ik, het minderjarige kind, moest die rol op me nemen.
Omdat moeder overal wel weer een antwoord voor heeft gaat ze de gezondheidsproblemen, die ze pas rond haar 60e jaar kreeg, als reden noemen voor het feit dat ze bepaalde dingen niet deed. Zo heeft ze altijd wel iets om de verantwoording buiten zichzelf te leggen. Nogmaals: Moeder was een hele gezonde vrouw die alleen maar het huishouden deed en een paar uurtjes administratie per maand toen ik nog thuis woonde. Ze koos ervoor om niet 1 keer met mij mee te fietsen(15 minuten) naar de VOF doch samen met zoonlief TV te kijken of boeken te lezen. Daar lag haar prioriteit! Iedere avond/middag als ik aan het pezen was, waren moeder en zoon aan het luieren. Moeder heeft een vals zelfbeeld en geeft anderen ook een verkeerd beeld van mij. Ze ziet dingen totaal verkeerd en is heel ziek!
Nu stop ik echt met schrijven!

Hardleers, 13-09-2012 21:05 #175
Voor de volledigheid wil ik er nog aan toevoegen dat de eerstgeborene, en wel van het mannelijke geslacht, mijn superieure broer geen aangeboren afwijkingen heeft. Tevens heeft hij geen chronische ziekte gekregen. Van jarenlang symptomen van PTSS is ook geen sprake daar mijn ouders wel fatsoenlijk, respectvol en gelijkwaardig omgaan met hem. Hij is als kind niet misbruikt als knecht/dienstmeid. Voor hem persoonlijk geen extra ziektekosten die je grotendeels zelf moet betalen. Voor hem geen hulpmiddelen die je bijna allemaal zelf moet betalen. Voor hem geen WAO dankzij de ouders.
Zolang ik leef is de context bij mij minder gunstig dan bij mijn superieure broer. De overlooplamp moest aan toen ik 5 jaar oud was zodat Hij kon slapen. Dat ik jarenlang niet kon inslapen met die peer van 60 watt bij mijn bovenlichter boeide moeder niets. Als haar Afgod maar een goede nachtrust heeft. Ik kon roepen, schreeuwen wat ik wilde en werd niet gehoord. Voor Hem wel een passend bed met comfortabele matras. Voor Hem wel een tafel op de kamer zodat hij huiswerk kan maken. Voor Hem wel een kachel op de kamer.
Vooraan in de kerk wilde moeder zoonlief naast zich hebben. Ik kreeg altijd bloedneuzen en moest naar de pastorie. Ondanks die context werd ik door moeder naar de pastor gestuurd als hij iemand tekort kwam om achter in de kerk misboekjes te verkopen. Als ze haar fantastische Zoon maar naast zich heeft! Hij hoefde dat alleen maar te doen als de pastor twee kinderen tekort kwam om die boekjes te verkopen. Meestal kwam hij een kind tekort en was ik de klos terwijl ik als kind al vaak tijdens de mis naar de pastorie moest omdat ik flinke bloedneuzen kreeg. Als mijn broer tijdens de mis maar naast moeder zit. Sowieso zorgde moeder ervoor dat er geen beroep werd gedaan op haar Zoon door wie ook.
Mijn broer heeft niet in de VOF moeten werken, net als zijn moeder. Thuis heeft Hij ook de handen niet uit de mouwen hoeven steken. Mijn broer had wel schoolvakanties en kon wat bijverdienen met vakantiewerk(ik moest gratis werken in de VOF). Zo kocht Hij een stereo en ging Hij naar het buitenland op vakantie! Hij mag wel de behoefte om met vakantie te gaan hebben van moeder. Hij kreeg alle kampeerspullen van mijn ouders kado.
Hij bepaalde vanaf zijn twaalfde wat er op TV kwam. Ik had amper tijd om TV te kijken en moest dagelijks pezen in de VOF. Hij mocht naar de middelbare school van zijn keuze. Ik niet, ik mocht niet in mijn geboortedorp naar de middelbare school en het hogere niveau doen. Ik mag mijn broer en moeder niet overtreffen! Hij mocht de beroepsopleiding doen van zijn keuze, ik niet. Hij had zijn tienerspaarrekening nog en kocht een autootje toen Hij uit huis ging. Ik niet daar ik als dochter van de VOF eigenaars zelf mijn paard moest betalen ondanks dat ik meer dan 8000 arbeidsuren voor mijn ouders/hen maakte en daar niets voor kreeg.
Mijn broer kreeg iedere week van moeder bezoek toen Hij uit huis was en kreeg telkens van moeder levensmiddelen en kleding kado. Ik kreeg geen bezoek nadat ik uit huis was, laat staan dat ik wekelijks van alles kado kreeg. Hij heeft mijn ouders kleinkinderen gegeven en dat is een leuke afleiding waardoor mijn ouders zich niet hoeven af te vragen hoe ze hun eigen biologische maar een dochter hebben behandeld. Dus nog meer geld naar de zoon en zijn kinderen i.p.v. e.a. recht zetten bij de biologische maar een dochter en leren om wel fatsoenlijk, respectvol en gelijkwaardig met me om te gaan.
Als Hij dure kado's vroeg voor sinterklaas of zijn kinderen dan wordt er niet recht in zijn gezicht gezegd dat Hijzelf geld erbij moet leggen. De bedragen voor de kado's worden aangepast aan Zijn wensen en die van zijn kinderen. Toen ik iets vroeg met sinterklaas wat iets te duur was werd me door moeder gezegd dat ik geld(15 gulden) bij mijn kado moest leggen of iets anders moest vragen. De context is dat mijn inkomen jarenlang net zo laag is als een bijstandsuitkering en mijn broer modaal heeft en tegenwoordig waarschijnlijk bovenmodaal in zijn huishouden.
Ik moet me altijd aan mijn broer aanpassen. Hij hoefde als student alleen maar college's te volgen en wat huiswerk te maken in een periode dat je nog sloom kon studeren. Ik combineerde deeltijdstudie met twee banen en maakte meer dan 60 uur per week, had dubbele weekenddiensten en ik had i.t.t. Hem geen auto. Mijn broer bepaalde wanneer kerst werd gevierd bij mijn ouders. Dat werd gevierd wanneer het Hem het beste uitkwam. Mijn ouders en mijn broer zullen geen rekening met mij houden ondanks de context!
Ik bediende de gasten bij mijn broers eerste bruiloft en sta amper op de foto's. Ik werd niet eens bedankt. Een gast voelde ik me niet! De asverstrooing van mijn vader werd volledig aangepast aan het huishouden van mijn broer ondanks dat beiden een auto hebben en binnen een kwartier bij moeder konden zijn. Ik was drie keer meer tijd kwijt om naar moeder te komen daar ik met het openbaar vervoer moest komen. Moeder wilde zoals altijd geen rekening houden met mijn prive omstandigheden/ mijn context waardoor ik niet bij mijn vaders asverstrooing ben geweest.
Zolang ik leef boeit mijn leefsituatie, gezondheid en woonsituatie mijn familie niets! Ik moet me aanpassen aan mijn familie en hoor hen te dienen. Mijn gezondheidsproblemen worden ontkend of gebagettelliseert evenals de psychische schade die ik in het gezin heb opgelopen. Ik kreeg geen tweede beugel! Toegeven kunnen ze enkel onder sociale druk of met een bepaald doel. Ze vinden zichzelf ver boven me staan. Ik ben volgens hen de gek terwijl ik volgens deskundigen met kop en schouders boven mijn familie uitsteek.
Ondanks dat begrijp ik dat velen een dergelijk proces met zichzelf niet aangaan. Ontkennen, verdringen, wegdrukken en vergeten is veel gemakkelijker!

Hardleers, 26-08-2012 18:12 #174
Nog even die trainer. Hij weet altijd alles beter, dus ook beter dan medisch specialisten en professoren op een bepaald gebied. Hij heeft altijd een mening en zal die ook geven ook! Over sporters, trainers, coaches enz. die zich, i.t.t. hem, wel tot de Nationale top begeven is hij altijd negatief. Over een sportster durft hij te roepen dat als ze niet sport ze gek wordt, over een sporter dat ie zich kapot gaat sporten, over weer een andere dat ze anorexia heeft, over een oudgroepslid van hem dat ze autitisch is daar ze gestructureerder ging trainen, enz. Zo kan ik wel doorgaan over de overmatige negatieviteit die deze man heeft over mensen die niet (meer) bij hem trainen. Zo ook het overmatig negatief afgeven op andere trainers, coaches en andere betrokkenen van enig niveau. De grofste dingen durft deze trainer op stellige wijze over alles en iedereen te roepen! Ik heb geleerd de dingen die hij zegt met een korreltje zout te nemen. Helaas velen (nog) niet.
De grootste grap is dat deze trainer zelf geen subtopper is geweest laat staan topsporter. Dat zal hij ook niet worden ook gezien zijn gebrek aan aanleg. Tevens heeft hij nog nooit iemand tot de top gebracht. Hij heeft maar twee cursusjes(i.p.v. 7) gevolgd en gaf hij toch een voorlichting bij de club dat hij sporters voor NK's gaat voorbereiden. De praktijk is dat hij de data's voor NK's, die hij op een briefje krijgt en per mail, jaar in jaar uit vergeet! Laat staan dat hij sporters voorbereid. Hij gaat er niet voor zitten om e.a. zorgvuldig op papier te zetten. Talloze fouten maakt hij en hij levert het niet op tijd aan de sporter.
Hij kan met zijn vlotte babbel heel interessant doen. Wat hij roept brengt hij niet in de praktijk. Hij is intelligent en etaleert overmatig zijn kennis. Kennis vergaren is iets anders dan wijsheid! Deze trainer kan niet luisteren en heeft een geheugen als een vergiet. Er valt niet met hem te communiceren en discussieren. Zijn mening is de waarheid, zo is het!
Dan nog overmatig anderen advies geven terwijl ze hem helemaal niet om advies hebben gevraagd! Hij vind zichzelf heel erg belangrijk. Dan ook nog het afpakken van andersmans verhaal. Zodra hij een bepaalt onderwerp hoort dan onderbreekt hij de ander en gaat daarover fantastisch vertellen waardoor de ander niet meer kan doorpraten en de trainer centraal staat. Die trainer heeft heel veel aandacht nodig!
Al die verhalen over hoeveel vrouwen hij wel niet heeft versierd hoef ik niet meer te horen! Die trainer vind zichzelf toch aantrekkelijk! Ik niet, ik walg van hem. Ik vind hem eerder lelijk dan knap. Nagenoeg alles wat hij zegt dat is hijzelf! Zijn binnenkant vind ik nog lelijker dan zijn buitenkant.
Hij heeft pedagogiek gestudeert en studeerde laat af. Volwassen is hij niet geworden! Dertig jaar lang krijgt hij gemiddeld om de twee jaar geen verleniging van zijn arbeidscontract wegens disfunctioneren. Hij is daar open over daar hij er Heilig van overtuigd is dat dat niet aan hem ligt. Deze rat weet iedere keer weer een tijdelijk contractje bij een andere werkgever te krijgen en haalt op die manier zijn pensioen.
Uit een eerder huwelijk heeft hij een zoon die niets meer met hem te maken wilt hebben. Ik snap zijn zoon als geen ander!

Harleers, 25-08-2012 12:00 #173
@Fokko,

Jij zit flink in de nesten! Het lijkt alsof ze achter jou rug om allerlei mensen benaderen om hun verkeerde beeld over jou af te geven. Jij ben toch volwassen? Ze mogen niet eens met je huisarts overleggen als jij niets ernstigs mankeert. Ik zou jou verhaal op papier zetten en betrokkenen dat laten lezen.
Mijn ervaring is dat er altijd wel een paar mensen zijn die iets merken aan het gedrag van de pathologische narcist. Ze zijn wel vaker afschuwelijk bezig met anderen.
Mijn ouders werden door klanten op handen en voeten gedragen doch er waren er ook die met conflicten zijn vertrokken en weten dat er niet meevalt te communiceren/discussieren. Moeder bewerkte eens achter mijn rug om mijn huisarts en met succes. Later besefte mijn huisarts dat moeder me niet kan loslaten en gestoord is. Ik was wel kwaad dat moeder zoiets achter mijn rug om had gedaan. Per toeval had ik getuigen van het telefoontje van mijn huisarts die me gelijk zeiden dat dit niet mag. Dat die trainer overmatig afgeeft op anderen viel meer mensen uit de groep op. Bij hen gaat dat het ene oor in en het andere uit. Dat die applaudiseert voor dat lintje terwijl hij altijd zat te zeiken over diegene viel een sportmaatje van me direct op. Dat hij altijd alles beter weet zien zijn leerlingen ook evenals smoesjes verzinnen voor zijn zeer regelmatige afwezigheid. Ik ben benieuwd wie nu degene is geworden die hij afzeikt, "helpt". Dat heeft hij nodig, zo ook mensen met problemen. Meestal heeft een pathologische narcist een pispaal/zondebok nodig.
Het lijkt alsof jou ouders geinspireert zijn door dingen van TV en dat over jou ook zo brengen. Dramatiseren kunnen pathologische narcisten als de beste! Kleine dingen maken ze groot, grote dingen klein. Mijn moeder kan een nephuiltje opzetten. Plakt ook allerlei verhalen van anderen op mij en projecteert. Als anderen depressies hebben en haar daarover vertellen dan heb ik dat ook terwijl ik geen depressies heb en nog nooit antidepressieva heb geslikt. Heel veel verhalen van moeders over hun dochter plakt ze op mij omdat ze niet naar mij kan/wilt luisteren.
Jou ouders gaan heel erg ver. Ik hoop dat je meer vertrouwen krijgt in de rechtstaat. Misschien kun je contact opnemen met journalisten. Jou kant van het verhaal mag ook naar buiten komen. Ik weet zeker dat er mensen zullen zijn die dat wel geloven al helemaal als je uitlegt hoe je ouders te werk zijn gegaan.
Veel succes!

Fokko, 25-08-2012 08:51 #172
Nederland heeft toch goede zorgvoorzieningen? Neen, Nederland is mijn land niet meer. Pathalogische Narcisten zoals mijn moeder. J.Y.de.H mijn vader J.Y en mijn broer G.Y. kunnen met elke instelling contact opnemen om je vervolgens helemaal naar de klote te helpen. Ze zitten bij de huisarts, Politie, Veteraneninstituut (in mijn geval), Accountants, Crisisadviesdienst, criminele advocaten, en ga zo maar door als slachtoffer, van jou. Ze huilen en dramatiseren alles rondom jou. Jij bent ziek, gewelddadig, en één ieder geloofd hen tot in detail. Het recht van hoor en wederhoor kennen ze in Nederland niet, althamns dat wordt niet toegepast. Ik heb absoluut geen respect voor deze Pathalogische Narcisten, ik ga het wel publiceren met naam en toenaam. Digitale sporen wis je niet zo makkelijk uit. Dus zal het internet gebruiken als klankboard. Nul respect voor dit criminele volk…

Harleers, 24-08-2012 13:35 #171
Dag allemaal,

Ik vind het heel moeilijk om en public over pathologische narcisten te schrijven. Eigenlijk lukt het me dit jaar om op dit forum te schrijven en toch goed te kunnen slapen 's nachts. Ik ben er (nog) niet aan toe om een boek of zo te schrijven. Ik lees veel thrillers en het zou een psychologische thriller kunnen worden. Soms lijken het maar kleine, subtiele psychische spelletjes waarover een ander zijn/haar schouder over ophaalt. Het gaat om jarenlange vernedering, neerbuigendheid, kleineren, niet voor vol aanzien, geen/onderwaardering, naar beneden halen, voor schut zetten, valsheid, buitensluiten, negeren enz. enz.
Als dat van kinds af aan altijd zo is dan is het een hele berg aan trauma's. Bovendien hoort men dan juist basisvertrouwen te ontwikkelen en er juist te mogen zijn. Als er daarnaast ook nog eens grof, gemeen en onbeschoft gedrag wordt vertoond dan is het op een gegeven moment bijna niet meer te dragen. Je bent als kind aan het overleven en het duurt jarenlang voordat je eindelijk leeft. Ik heb het gevoel dat je buiten het gezin ook een grotere kans maakt om rotdingen mee te maken daar je kwetsbaar kan zijn. Mensen die ergens op uit zijn voelen dat aan. Bovendien hoor je nog een hoop basisvaardigheden te leren zoals bijvoorbeeld grenzen stellen, opstappen als de sfeer niet bevalt, assertief zijn, contacten verbreken als die niet vruchtbaar zijn, niet alles te hoeven ondergaan, een ik mogen hebben en aan jezelf denken i.p.v de ander, dingen bij een ander laten enz.
Mijn ervaring is dat sommige mensen triggers zijn als ze gelijksoortig gedrag vertonen als mijn familie. Ik kan dan te lang in hen blijven investeren zonder resultaat. Een "normaal" mens was daar allang meegestopt. Het zijn patronen die zich herhalen totdat je je les hebt geleerd. Die incompetente trainer(vlotte babbel) bijvoorbeeld gaf ik jaar in jaar uit feedback doch hij deed daar niets mee. Hij heeft me uit zijn groep gezet nadat ik een vertrouwenspersoon over hem had ingelicht. Da's mijn recht! Achteraf gezien had ik jaren geleden zelf al moeten opstappen. Ik vind hem een gevaarlijke man! De meeste van zijn leerlingen zijn heel erg onzeker, hebben last van faalangst en voeden zijn gedrag. Alles wat hij zegt nemen ze serieus zo overtuigend is hij. Hij heeft iets goeroe achtigs en kan er niet tegen als er dingen naar buiten worden gebracht.
Op de een of andere manier weten pathologische narcisten je te vangen. Ik heb mijn leven ervaren als gevangenschap. Alsof ik in een soort keldertje zat opgesloten en niemand die dat wist. Hoe vaak ik ook vertelde hoe het er aan toeging en ik me voelde. Men hoort liever de pathologische narcist! Naar buiten toe doen pathologische narcisten alsof het er gezond aan toe gaat. Pas toen ik deze site ontdekte kwam ik erachter wat hoogstwaarschijnlijk de reden is. Hierdoor kon ik snappen dat gezinnen gewoon lijken terwijl de normen en waarden juist heel erg afwijken. Pathologische narcisten zeggen het een doch doen het ander! Het moet aan de buitenkant normaal lijken. Daarin zijn ze een meester evenals anderen bewerken/overtuigen en mensen tegen elkaar uitspelen.
Mocht ik ooit gaan publiceren dan wens ik dat te doen met respect voor de pathologische narcist. Ik denk dat ze namelijk er weinig/niets aan kunnen doen dat ze die persoonlijkehidsstoornis hebben. Sommige ouders maken hun kind zo. Volgens mij is het moelijk te behandelen in hoeverre pathologische narcisten vinden dat er met hen iets aan de hand is. Dat hoort bij hun ziekte!
Neemt niet weg dat anderen mogen weten hoe ze te werk gaan en wat ze bij anderen aanrichten. Hoe ze de onschuld zelfe zijn. Ik schrijf zijn daar deze mensen geen zelfkennis hebben en in een schijnwerkelijkheid leven. Hun beleving rijmt niet met de feiten. De gerichtheid op anderen en het gebrek aan zelfreflectie maakt dat ze zich onschuldig voelen. Die talloze blinde vlekken die ze hebben zijn de oorzaak en blijven blind. Dat is hun stoornis, men kan niet bij ze doordringen. Ze kunnen niet zien wat hun gedrag met een ander doet. Tegen iemand die geen benen heeft roepen dat ie moet lopen is zinloos.

Pee, 21-08-2012 12:57 #170
Zelf kom ik uit een gezin met een narcistische moeder pur sang. Ik ben verrast dat dit artikel op internet staat, alles is echt herkenbaar voor mij. Ik heb vorig jaar het contact met mijn ouders verbroken, met pijn met mijn vader (voor die lieve vrede doe ik niet aan mee). Het was sowieso, als ik niet over de brug kwam met of zonder attentie, lieten zij ook (bijna) nooit iets van zich horen. Bijna wil zeggen op die verjaardagskaart met of zonder inhoud na. Afbellen op moederdag enz. enz, enz, ik ben het zat! Na 47 jaar ben ik op en ik heb mijn leven nog lang niet op de rail, zoals zij, dankzij mijn vader heeft ze alle schaapjes op het drogen. Alleen haar drie kinderen niet, maar wij zijn ook geen schapen. Wij zijn gestraft voor het leven, getekend, ieder op zijn manier. Triest maar waar. Ik heb het 47 jaar alleen gedaan zonder ECHTE hulp. Nu kan ik alleen maar huilen en deze reactie van me afschrijven. Hoe nu verder? Misschien erover schrijven, dat zou helpen. Ooit hoop ik nog in de luxe positie te zijn dat ik hiervoor tijd kan vrijmaken, zoals voor zoveel dingen, die ik nog graag had willen doen. Ben alleen maar bezig, nog steeds, met overleven. Hoe dan ook ben ik positief dat het gaat lukken en ik steeds meer kan leven ipv overleven.

Groet
Pee

Hardleers, 18-08-2012 17:08 #169
Wat de psychiatrie betreft:
30% wordt er beter van, 30% blijft stabiel, 30% wordt er zieker van en die overige 10 % overlijdt vroegtijdig door fysieke ziekte, ongeval, suicide of anderzins.
Ik heb nog nooit een sessie met een psychiater gehad! Ik heb wel meegemaakt dat moeder glashard tegen een psychiater loog dat ik haar zou hebben geslagen. Wat haar betreft beland ik op een gesloten afdeling(gevaar voor jezelf/anderen) en kom ik er niet meer levend uit! Het kind dat een bedreiging vormt voor de familiestructuur dat moet worden weggestopt van mijn ouders en broer.
Ik heb mijn moeder nooit geslagen! Ik heb wel jaren voor die leugen van moeder haar een keer bedreigd met slaan. Er stond toen een grote tafel tussen ons in! Niet gek, als je ziet hoe ik wordt behandeld. Ik dreigde haar destijds omdat ze me voor de zoveelste keer vernederde en niet serieus nam. Tevens wist ze weer smoesjes te verzinnen voor tekortkomingen van haar zoon en zijn toenmalige vrouw. Ik ben altijd fout doch van hen weet ze alles te vergoeilijken. Verder heb ik tot nu toe nooit moeder gedreigd te slaan ondanks dat ik zelf vanaf jonge leeftijd talloze keren daarmee werd bedreigd. Meestal door vader. Moeder doet vooral aan subtiel, geraffineerd psychisch geweld. De blinde vlekken bij moeder zijn niet te bevatten evenals haar gespletenheid. Ik kan praten als Brugman doch ze zien het niet en willen het ook niet zien. Ze willen er niet aan en zijn geestesziek!

Ik hoopte vaak om middels media alles naar buiten te brengen doch vergeefs. Ik ben bang en krijg het niet goed op papier. Ik moet er niet aan denken om een soort VIP te worden en in roddelrubrieken voor te komen. Als ik in een krant lees dat een incestslachtoffer na een paar jaar therapie dat afsluit door een boek erover te schrijven dat wordt uitgegeven dan ben ik een beetje jaloers. "Maar een paar jaar therapie en het al kunnen afsluiten", denk ik dan. Dat is mij niet gelukt terwijl ik al 20 jaar over het gezin schrijf. Ik krijg dat niet gebundeld tot een boek! Aan een paar jaar therapie had ik niet genoeg! Nou zeggen sommige mensen dat geestelijke verkrachtingen, hersenspoelingen, geestelijke mishandeling(foltering) er weleens steviger kan inhakken dan incest?! Je hersens moeten zich herstellen en repareren.

Ik ben hier nog niet klaar mee, slaap gelukkig beter. Soms zou ik het met de hele wereld willen delen hoe gespleten(twee gezichten/dubbele boodschappen) een moeder kan zijn. Hoe ouderwets een ogenschijnlijk normaal gezin is en hoe bizar het er aan toe gaat. Soms wou ik dat van de daken schreeuwen! Het heeft me heel erg gekweld dat mensen niet zien dat moeder uit twee personen bestaat. Soms kwelt het me nog dat velen dat niet door hebben en haar geloven. Dat ze niet doorhebben dat moeder naar mij toe juist afschuwelijk is en niet zoals ze zich presenteert tegenover hen. Net zoals bij die bloemen van mij voor op vaders kist. Uitgekaffert werd ik door moeder omdat het geen fresia's waren. De dag erop toonde ze mijn bloemen aan haar vriendin en zei dat het zo'n prachtige bos bloemen was?! Talloze voorbeelden van dergelijk gedrag van haar kan ik geven. Ik ben daar heel erg ziek van geworden en krijg een druk in mijn hoofd als moeder zo doet omdat het zo bizar is. Ook als ik eraan terugdenk. Ik kan er met mijn volle verstand niet bij! Ziek, doodziek ben ik van moeders gespletenheid geworden. Ik weet nooit waar ik aan toe ben en hoe ze alles vervormd. Ik kreeg wel altijd de lading over me heen. Soms, soms waren er getuigen doch meestal was ik alleen. Zo werken haar stoornissen, zo werkt de geestesziekte van moeder. Een vriendin van me noemt haar een psychopaat.

Mocht ik ooit e.a. naar buiten brengen dan wens ik dat met respect voor mijn beperkte, gestoorde, geesteszieke ouders te doen. "Gewoon" feitjes benoemen en dan moeten anderen zelf hun conclusies maar trekken. Doen alsof ik het leuk heb gehad thuis kan ik niet. De vuile was hoeft ook weer niet buiten gehangen te worden. "Gewoon" enige transparantie geven die mensen zou kunnen prikkelen tot nadenken.
Misschien ben ik er wel niet toe in staat of krijg ik die kans niet. Bovendien wordt meestal alles wat ik zeg direct door mijn familie van tafel geveegd!

Hardleers, 18-08-2012 12:59 #168
Erkenning zal ik niet krijgen, moeder kan niet toegeven. Daar zal ik mee moeten leren leven. Mogelijk dat ze onder sociale druk over de brug komt. Het gaat dan vooral om die mensen. Die moeten blijven denken dat ze betrokken bij me is en een goede moeder.
Is het zo moeilijk om toe te geven dat het knap lulig is om je eigen dochter die een burnout kreeg zonder TV, PC, telefoon op de armoedegrens(weinig/geen afleiding) in een gettoflat te laten wonen en ondertussen plezier te maken met de surrogaatdochter en zoonlief? Ja, dat is voor moeder heel erg moeilijk daar ze zich niet in mij kan/wilt verplaatsen. Zo ook mijn broer. Toegeven kunnen/willen ze niet.
Zo kan ik wel doorgaan met het geven van bizarre voorbeelden. Ieder objectief mens zou concluderen dat ik inderdaad werd ondergeschoven, een slavin/assepoester ben en in mijn familie nog lager ben dan een hond.
Mijn familie is niet objectief, ze zijn gekleurd en zitten er helemaal "in" evenals moeders achterban. Niet een VOFoudklant is ooit voor me opgekomen. Ik heb er in ieder geval niets van gemerkt! Bovendien komt wat ik zeg niet binnen en nemen ze alle kul van moeder over mij wel aan voor waar. Zelfs een neef van mijn leeftijd veinsde alsof hij naar me luisterde en zei daarna wat moeder erover had gezegd en vervolgens stellig: "En zo is het!". Wat moeder zegt is waar en vervolgens begon hij over zichzelf dat hij als 16 jarige ervoor koos om sportles te geven en dat projecteerde hij op me terwijl ik pas 12 was toen ik lesgaf en mijn best had gedaan hem duidelijk te maken dat ik daar niet werkelijk voor had gekozen. Dat kwam niet binnen. (Talloze dingen heb ik onder druk gedaan!)
Nadat zijn halfbroer mij als vriendin liet vallen als een baksteen ging hij een soort vriendschap met me aan. Mijn ouders beloofde ons een weekendje weg en daar moest ik van hem achter heen zodat ze hun belofte eindelijk nakwamen.Later kwam ik er achter dat mijn ouders daar(die zogenaamde vriendschap)achter zaten omdat ik zielig alleen was volgens hen. Mijn neef kreeg geld om met mij om te gaan voor dat weekendje weg. Toen mijn broer huwelijksproblemen kreeg stortte hij zich op hem en gingen we niet meer met elkaar om. Mijn neef houdt zich net als moeder graag bezig met problemen van anderen. Op een voyeuristische manier en hij zal zichzelf niet kwetsbaar opstellen naar mensen die hem hun hele hebben en houwen vertellen. Dat vindt hij net als moeder zwak van zichzelf als hij dat zou doen, zei hij me eens. Hij plaatst zichzelf graag boven de mensen die dat naar hem toe wel doen.
Moeders jongste zus en oudste zus hadden lange tijd ruzie ook al beweren ze glashard dat er in hun familie nooit onderling conflicten zijn. Moeder kon niet begrijpen dat de zussen niet in staat waren om zich in de visie van de ander te verplaatsen. Dat moeder dezelfde beperking als haar zussen heeft ziet ze niet bij zichzelf. Moeder is niet in staat om iets van de andere kant te bekijken. Gelukkig kan ik dat wel doch door me heel erg in haar jeugd te verdiepen liet ik over me heen walsen i.p.v. dat ik grenzen stelde. Iets vanuit een ander perspectief snappen/begrijpen wil nog niet zeggen dat je gestoord gedrag moet tolereren.
Ik heb heel veel energie verspilt om situaties waarbij ik me als een hond liet behandelen te willen bespreken. Niets kwam er vanuit mijn ouders, niets. Geen excuses, ze voelden zich niet eens schuldig! Wat de uitwerking van hun afschuwelijke gedrag naar mij toe met mij doet interesseert hen niets! Gelijkertijd vond moeder het zo erg dat ik niet werkte! Moeder zal niet ophouden met haar stoornissen op mij te botvieren. Ze gaat altijd door, hoe kapot ik was en hoe slecht ik ook sliep. Mij kapot maken heeft een functie voor haar.
Het ziekelijke is dat moeder haar eigen aandeel niet ziet! Ze is grotendeels onbewust dankzij haar stoornis. Moeder ziet zichzelf niet als oorzaak van mijn psychische problemen. Komt ze oud VOFklanten tegen in het dorp dan vertelt ze dat ik overspannen ben en noemt allerlei redenen. (Wat dat betreft heb ik nooit privacy.) Bij andere mensen wilt moeder graag aandacht voor het feit dat ze een zieke dochter heeft en dat is zwaar voor haar. Er moet ook vergeleken worden met hun dochter. Of. Moeder ziet haar dochter niet meer en dat is zo erg voor haar! Dat afstand het beste medicijn voor me is beseft moeder niet. Deze nare geesteszieke vrouw is niet in staat om naar haar eigen gedrag te kijken en kan/wilt niet toegeven. De intens gemene sneren van haar vergeet moeder direct. Dat ze mijn ziel daarmee kapot maakt vraagt ze zich niet af. "M… heeft jou vader meer liefde gegeven dan jij in zijn hele leven. Daarom mocht ze op zijn paard rijden", sneerde moeder toen ik me niet aanpastte aan het tijdstip van vaders asverstrooing dat uiteraard afgestemd is op mijn broers agenda terwijl hij een auto heeft en ik met het openbaar vervoer moest komen.
Zo ook mijn broer die bij een sporttraining mijn onderste ribben blauw sloeg en deed alsof mijn hoofd een djembe was. Trappen op mijn achilluspezen kreeg ik van hem en in mijn knieholtes. Meneer beweerde dat hij objectief was en mijn ouders wilde niet eens mijn kant van het verhaal horen. Bijvoorbaat had mijn superieure broer al gelijk! Ook een toenmalige vriend en medetrainer van mijn broer moest gewoon mij een blauw oog kunnen slaan en een volle vuistslag op mijn borst en klappen over mijn hele lichaam. Daar hebben mijn ouders geen problemen mee, moet kunnen. Ook mijn broer zal er niet op terug komen en zijn excuses aanbieden. Of dat ik pijn heb wordt sowieso niet gevraagd!
Niets is bespreekbaar met mijn ouders/broer. Ik mag nergens op terugkomen. Als ze zich agressief(dreigen met schoppen/slaan) hadden gedragen en vreselijke dingen tegen me schreeuwden dan deden ze de volgende keer alsof er niets was gebeurd. Dat ik ontelbare keren overstuur naar huis ging en niet kon functioneren na dergelijke escalaties interesseerde hen niets.
Moeder doet haar best op precies de verkeerde manier. Niet door introspectie doch vooral om talloze mensen haar versie te vertellen van wat ik allemaal zou mankeren. Op allerlei manieren probeert ze me te begrijpen. Het gaat dan vooral over dingen die ik buiten het gezin heb meegemaakt of over gezondheidsproblemen. Al die meningen/ervaringen van anderen neemt ze mee en worden ook op mij geprojecteert. Ze probeert dat dan op haar manier te begrijpen terwijl ze naar mij toe dat juist allemaal ontkent. Er is geen arm om me heen, geen emotionele steun, geen warmte en koestering voor mij. Door heel ziekelijk met Jan en Alleman over mij bezig te zijn en zich bezig te houden met problemen van anderen hoeft moeder niet naar zichzelf te kijken. Haar eigen afschuwelijke gedrag naar mij toe eens onder de loupe nemen zal ze niet doen. Dat is nou juist het meest ziekmakend voor me! Die duistere, intens gemene heks waarmee ik vanaf mijn geboorte te maken heb. De overmatige gerichtheid op anderen is voor moeder de manier om niet bij zichzelf naar binnen te gaan.
Waarom kreeg ik geen comfortabel passend bed? Nou waarom? Waarom had ik geen kachel op mijn kamer? Waarom verdwenen de originele kleertjes van iedere pop die ik kreeg met mijn verjaardag nog voordat ik ermee kon spelen en moesten ze direct een door moeder gebreid jurkje aan? Waarom moesten die kleertjes weg?
Waar komen al die rare streken van moeder vandaan?
Moeders hele doen en laten is er vooral op gericht om niet naar zichzelf te kijken. Dat projecteert ze op mij. Ik kan en doe dat juist wel en dien juist te leren om e.a. meer bij de ander te laten. Dat het juist niet allemaal altijd aan mij ligt. Dat ik het zo slecht allemaal niet doe met zo'n "jeugd'. Moeder is gewoon een ernstig gestoorde zieke vrouw die niet de weg naar binnen kan bewandelen en net als die neef niet snapt wat averechts betekent. De buitenkant is heilig voor haar en daar offert ze mij voor op!

Fokko, 14-08-2012 16:08 #167
Tja, wat kun je eraan doen. Het vervelende is dat mensen het punt 1 vaak niet begrijpen. Punt 2 is als ze het begrijpen dan zeggen of denken ze stop je energie in nieuwe zaken, verspil geen energie, moeite, tijd, geld in de problemen die je hebt met deze criminelen. Jij weet net als ik (en dat ziet of weet niemand) dat je van deze narcistische pathologische criminelen niet meer afkomt. Ze blijven je het leven zuur maken en ouders kunnen dat klaarblijkelijk in dit knakenland. Tenminste als je zon geweldige ouders en familie als wij hebt. Als ik je zou mogen adviseren dan zou ik niets beginnen om slachtoffers te helpen, de negatieve energie die je over je heen krijgt, zoals onze verhalen, wordt teveel voor een mens. Als ik naar mezelf kijk ben ik alleen al 20 uur in de week bezig om mijn onschuld te bewijzen en corresponderen naar instantiesen overheid (POLITIE, ACCOUNTANT, BELASTINGDIENST) ADVOCATEN, CRIMINELE ADVOCATEN (want deze laatste huren zij graag in), FIOD, Zorgverzekeraar, BANKEN< CRISISADVIESDIENST, die hier totaal niet mee om weten te gaan. Professionele hulp?… Kies daar maar niet voor want Psychiaters en maatschappelijk werkers. zijn Niet-professionals in Nederland en over het algemeen niet kundig genoeg voor deze (en ook andere) materie.Deze mensen vinden het prettig om mensen in een hokje te duwen en vervolgens te melden: kijk, dat ben jij je hebt zelf narcistische trekjes. Neen Klaproosje, zorg dat je ze helemaal kapot procedeert want dat is de enige manier om deze shit te begraven. Of je moet ze om zeep helpen dat is natuurlijk ook een optie. Dat zal mijn keuze nooit zijn, helaas.
Natuurlijk krijg je overal de schuld van, natuurlijk draaien ze alles om, daar zijn het immers geesteszieke mensen voor. Als je er energie in wenst te steken heb dan geduld, ik ga na 29 augustus beginnen om mijn verhaal te publiceren en inclusief alle betrokken (ook criminele ) personen aan de hoogste boom hangen alle personen uit de boven(onder)wereld.

Fokko, 08-08-2012 21:28 #166
Klaproosje en Hardleers,

Zoveel herkenning zie ik in jullie schrijven. Knap dat jullie er zo over kunnen schrijven. Mij gaan (nogmaals) de haren rechtovereind staan als ik aan de horror terug denk. Je wordt inderdaad voor gek verklaard, die weg heb ik opgegeven om contact te zoeken. Waar ik echter wel achtergekomen ben (voor jullie misschien niets nieuws) is de zwakke plek zien te vinden van de Narcist. Er is altijd een grootste leugen binnen de leugens van de Narcist die jou (waarschijnlijk) het meest kapot heeft gemaakt. Vergeet 1 ding niet… het is je moeder en of vader, deze kennen jouw van haver tot gort, dit misbruiken ze op alle fronten daar waar nodig! Mijn moeder heeft 35 jaar lang de administratie van onze VOF gedaan. In 2004 ben ik er in gestapt (overwaarde verkochte woning van mijn vrouw en mij) in de zaak gestoken en nu? 2012, failliet, huis gedwongen verkocht, VOF administratie vol met fraude en wie is verantwoordelijk? Yep ik, aanhoudingsbevel uitgeschreven door politie omdat ik verdachte was inzake afpersing, chantage en vrijheidsberoving… bij alles wat je doet staat de politie voor de deur, ik ben zelfs door 2 agenten mijn eigen zaak uitgezet!. Het is hier financieel een catastrofe, deurwaarders, belastingdienst, banken, instantie, je raakt leeg op een gegeven moment. Je moet echter wel een keuze maken hoe je er mee omgaat, accepteer je het en laat je het over je heen komen of ga je de strijd aan tegen dit zogenoemde onrecht? Het laatste heb ik gekozen en gelukkig kan ik gebruik maken van juridische bijstand en ga één ieder die verantwoordelijk is voor de ontstane ellende, verdriet en noem maar op, vervolgen zoals: accountant en zijn baas, Moeder, broer, (met mijn vader sta ik al voor de rechter, geschil VOF. Hij ontkent nl. dat ik ooit bij hem in de zaak ben gestapt, tja…) crisisadviesdienst, advocaat, 2 tal agenten, bepaalde (zogenaamde) hulpinstantie, Banken, Artsen, Ik heb ervaren dat mijn moeder zelfs al deze personen zo heeft weten te bewerken en te manipuleren. Als je geld hebt dan kun je dat makkelijk en geloof me ze heeft samen met mijn vader 3 jaar lang opheffingsuitverkoop gehouden in een hele goede (althans bestond reeds sinds 1899) zaak in Roermond, mij een worst voorgehouden om de zaak voort te zetten, (mijn vader is immers nu 74 jaar en had geen opvolging) in 2004 ben ik alle overige werkzaamheden gaan staken en hier en daar afbouwen, om vanaf 2005 keihard aan de slag te gaan een verdubbeling van de omzet tot gevolg, maar het bleek bij de accountant een illusie daar ik nu na 9 jaar voor grofvuil aan de kant gezet ben met vrouw en 2 kinderen. Zij al het geld en ik alle shit. Voor de buitenwereld heb ik het gedaan, agressie, fraude, oplichting, diefstal, valsheid in geschrifte, BTW fraude, bedreiging, chantage… en dat allemaal officieel bij de Politie in een proces verbaal op laten maken. Dan word je dus echt tot aan je enkels afgezaagd dat kan ik je zeggen. Maar ondanks deze shit weet ik dat er mensen zijn (ook bij jullie) die je trouw zijn, maar je hart luchten moet je inderdaad niet doen bij vrienden en of mensen om je heen. Dat kan hier en ik vind het persoonlijk prettig te weten dat dit ziektebeeld steeds meer voorkomt. Hebzucht, afgunst met als resultaat macht en geld, een welvaartsziekte zullen we het maar noemen. Het wordt ook complex voor iedereen die het verhaal kent. Er zijn (bij jullie vast ook) een heleboel tentakels uitgegooid door de narcist. Ze maken je niet zwart cq kapot door roddels, neen, ze doen het schriftelijk en/of per telefoon, ze melden vervolgens overal dat ze zich als ouders ongerust maken over hun zoon of dochter, dit kunnen zij (als ouders) zo geweldig dramatiseren en hun ongerustheid in tranen uitleggen dat zelfs Artsen, Advocaten, Hulpinstanties, Banken, Accountants en noem ze maar op hier intrappen! Als bij iedereen (zoals blijkt) het familierechtelijke voorop staat dan hebben wij als kinderen van een Narcist het nakijken en moet je uitkijken dat deze zieke lui geen 96 jaar worden. Klaproosje en hardleers, ik ga de strijd aan hoe dan ook, als het niet via de rechter kan, dan zal de social media een klankboard voor mij worden.

Avé

Fokko, 08-08-2012 10:16 #165
Klaproosje en Hardleers,

Zoveel herkenning zie ik in jullie schrijven. Knap dat jullie er zo over kunnen schrijven. Mij gaan (nogmaals) de haren rechtovereind staan als ik aan de horror terug denk. Je wordt inderdaad voor gek verklaard, die weg heb ik opgegeven om contact te zoeken. Waar ik echter wel achtergekomen ben (voor jullie misschien niets nieuws) is de zwakke plek zien te vinden van de Narcist. Er is altijd een grootste leugen binnen de leugens van de Narcist die jou (waarschijnlijk) het meest kapot heeft gemaakt. Vergeet 1 ding niet… het is je moeder en of vader, deze kennen jouw van haver tot gort, dit misbruiken ze op alle fronten daar waar nodig! Mijn moeder heeft 35 jaar lang de administratie van onze VOF gedaan. In 2004 ben ik er in gestapt (overwaarde verkochte woning van mijn vrouw en mij) in de zaak gestoken en nu? 2012, failliet, huis gedwongen verkocht, VOF administratie vol met fraude en wie is verantwoordelijk? Yep ik, aanhoudingsbevel uitgeschreven door politie omdat ik verdachte was inzake afpersing, chantage en vrijheidsberoving… bij alles wat je doet staat de politie voor de deur, ik ben zelfs door 2 agenten mijn eigen zaak uitgezet!. Het is hier financieel een catastrofe, deurwaarders, belastingdienst, banken, instantie, je raakt leeg op een gegeven moment. Je moet echter wel een keuze maken hoe je er mee omgaat, accepteer je het en laat je het over je heen komen of ga je de strijd aan tegen dit zogenoemde onrecht? Het laatste heb ik gekozen en gelukkig kan ik gebruik maken van juridische bijstand en ga één ieder die verantwoordelijk is voor de ontstane ellende, verdriet en noem maar op, vervolgen zoals: accountant en zijn baas, Moeder, broer, (met mijn vader sta ik al voor de rechter, geschil VOF. Hij ontkent nl. dat ik ooit bij hem in de zaak ben gestapt, tja…) crisisadviesdienst, advocaat, 2 tal agenten, bepaalde (zogenaamde) hulpinstantie, Banken, Artsen, Ik heb ervaren dat mijn moeder zelfs al deze personen zo heeft weten te bewerken en te manipuleren. Als je geld hebt dan kun je dat makkelijk en geloof me ze heeft samen met mijn vader 3 jaar lang opheffingsuitverkoop gehouden in een hele goede (althans bestond reeds sinds 1899) zaak in Roermond, mij een worst voorgehouden om de zaak voort te zetten, (mijn vader is immers nu 74 jaar en had geen opvolging) in 2004 ben ik alle overige werkzaamheden gaan staken en hier en daar afbouwen, om vanaf 2005 keihard aan de slag te gaan een verdubbeling van de omzet tot gevolg, maar het bleek bij de accountant een illusie daar ik nu na 9 jaar voor grofvuil aan de kant gezet ben met vrouw en 2 kinderen. Zij al het geld en ik alle shit. Voor de buitenwereld heb ik het gedaan, agressie, fraude, oplichting, diefstal, valsheid in geschrifte, BTW fraude, bedreiging, chantage… en dat allemaal officieel bij de Politie in een proces verbaal op laten maken. Dan word je dus echt tot aan je enkels afgezaagd dat kan ik je zeggen. Maar ondanks deze shit weet ik dat er mensen zijn (ook bij jullie) die je trouw zijn, maar je hart luchten moet je inderdaad niet doen bij vrienden en of mensen om je heen. Dat kan hier en ik vind het persoonlijk prettig te weten dat dit ziektebeeld steeds meer voorkomt. Hebzucht, afgunst met als resultaat macht en geld, een welvaartsziekte zullen we het maar noemen. Het wordt ook complex voor iedereen die het verhaal kent. Er zijn (bij jullie vast ook) een heleboel tentakels uitgegooid door de narcist. Ze maken je niet zwart cq kapot door roddels, neen, ze doen het schriftelijk en/of per telefoon, ze melden vervolgens overal dat ze zich als ouders ongerust maken over hun zoon of dochter, dit kunnen zij (als ouders) zo geweldig dramatiseren en hun ongerustheid in tranen uitleggen dat zelfs Artsen, Advocaten, Hulpinstanties, Banken, Accountants en noem ze maar op hier intrappen! Als bij iedereen (zoals blijkt) het familierechtelijke voorop staat dan hebben wij als kinderen van een Narcist het nakijken en moet je uitkijken dat deze zieke lui geen 96 jaar worden. Klaproosje en hardleers, ik ga de strijd aan hoe dan ook, als het niet via de rechter kan, dan zal de social media een klankboard voor mij worden.

Avé

Fokko, 08-08-2012 10:14 #164
Klaproosje en Hardleers,
Zoveel herkenning zie ik in jullie schrijven. Knap dat jullie er zo over kunnen schrijven. Mij gaan (nogmaals) de haren rechtovereind staan als ik aan de horror terug denk. Je wordt inderdaad voor gek verklaard, die weg heb ik opgegeven om contact te zoeken. Waar ik echter wel achtergekomen ben (voor jullie misschien niets nieuws) is de zwakke plek zien te vinden van de Narcist. Er is altijd een grootste leugen binnen de leugens van de Narcist die jou (waarschijnlijk) het meest kapot heeft gemaakt. Vergeet 1 ding niet… het is je moeder en of vader, deze kennen jouw van haver tot gort, dit misbruiken ze op alle fronten daar waar nodig! Mijn moeder heeft 35 jaar lang de administratie van onze VOF gedaan. In 2004 ben ik er in gestapt (overwaarde verkochte woning van mijn vrouw en mij) in de zaak gestoken en nu? 2012, failliet, huis gedwongen verkocht, VOF administratie vol met fraude en wie is verantwoordelijk? Yep ik, aanhoudingsbevel uitgeschreven door politie omdat ik verdachte was inzake afpersing, chantage en vrijheidsberoving… bij alles wat je doet staat de politie voor de deur, ik ben zelfs door 2 agenten mijn eigen zaak uitgezet!. Het is hier financieel een catastrofe, deurwaarders, belastingdienst, banken, instantie, je raakt leeg op een gegeven moment. Je moet echter wel een keuze maken hoe je er mee omgaat, accepteer je het en laat je het over je heen komen of ga je de strijd aan tegen dit zogenoemde onrecht? Het laatste heb ik gekozen en gelukkig kan ik gebruik maken van juridische bijstand en ga één ieder die verantwoordelijk is voor de ontstane ellende, verdriet en noem maar op, vervolgen zoals: accountant en zijn baas, Moeder, broer, (met mijn vader sta ik al voor de rechter, geschil VOF. Hij ontkent nl. dat ik ooit bij hem in de zaak ben gestapt, tja…) crisisadviesdienst, advocaat, 2 tal agenten, bepaalde (zogenaamde) hulpinstantie, Banken, Artsen, Ik heb ervaren dat mijn moeder zelfs al deze personen zo heeft weten te bewerken en te manipuleren. Als je geld hebt dan kun je dat makkelijk en geloof me ze heeft samen met mijn vader 3 jaar lang opheffingsuitverkoop gehouden in een hele goede (althans bestond reeds sinds 1899) zaak in Roermond, mij een worst voorgehouden om de zaak voort te zetten, (mijn vader is immers nu 74 jaar en had geen opvolging) in 2004 ben ik alle overige werkzaamheden gaan staken en hier en daar afbouwen, om vanaf 2005 keihard aan de slag te gaan een verdubbeling van de omzet tot gevolg, maar het bleek bij de accountant een illusie daar ik nu na 9 jaar voor grofvuil aan de kant gezet ben met vrouw en 2 kinderen. Zij al het geld en ik alle shit. Voor de buitenwereld heb ik het gedaan, agressie, fraude, oplichting, diefstal, valsheid in geschrifte, BTW fraude, bedreiging, chantage… en dat allemaal officieel bij de Politie in een proces verbaal op laten maken. Dan word je dus echt tot aan je enkels afgezaagd dat kan ik je zeggen. Maar ondanks deze shit weet ik dat er mensen zijn (ook bij jullie) die je trouw zijn, maar je hart luchten moet je inderdaad niet doen bij vrienden en of mensen om je heen. Dat kan hier en ik vind het persoonlijk prettig te weten dat dit ziektebeeld steeds meer voorkomt. Hebzucht, afgunst met als resultaat macht en geld, een welvaartsziekte zullen we het maar noemen. Het wordt ook complex voor iedereen die het verhaal kent. Er zijn (bij jullie vast ook) een heleboel tentakels uitgegooid door de narcist. Ze maken je niet zwart cq kapot door roddels, neen, ze doen het schriftelijk en/of per telefoon, ze melden vervolgens overal dat ze zich als ouders ongerust maken over hun zoon of dochter, dit kunnen zij (als ouders) zo geweldig dramatiseren en hun ongerustheid in tranen uitleggen dat zelfs Artsen, Advocaten, Hulpinstanties, Banken, Accountants en noem ze maar op hier intrappen! Als bij iedereen (zoals blijkt) het familierechtelijke voorop staat dan hebben wij als kinderen van een Narcist het nakijken en moet je uitkijken dat deze zieke lui geen 96 jaar worden. Klaproosje en hardleers, ik ga de strijd aan hoe dan ook, als het niet via de rechter kan, dan zal de social media een klankboard voor mij worden.

Fokko, 07-08-2012 09:29 #163
Beste Klaproos,
Precies zoals je het beeld schetst is het mij en mijn gezin ook overkomen. Dit soort mensen zijn niet alleen Narcistisch naar mijn inziens. Het zijn ook nog Pathalogische leugenaars. Die combinatie is killing, deze lui gaan over lijken. Zoals mijn ouders dat ook hebben gedaan, Politieaangiftes tegen mij, valse aangiftes van bedreiging, doodsbedreiging, chantage, afpersing, diefstal. Ik kan nog wel even doorgaan. Als ik je verhaal lees Klaproos dan gaan bij mijj de haren weer rechtovereind staan. Na 3 jaar procederen tegen je ouders is er geen mens meer die met je praat, je wordt inderdaad nergens meer geloofd en/of aangehoord. Zelfs kleinkinderen worden niet ontzien. Zorg dat je ver weg verhuisd van dit volk, die van mij zijn in staat een huurmoordenaar te zoeken om mij van kant te maken. Geloof me zover gaat dit volk… Dit zijn geen mensen meer althans geen mensen met een geweten, ze geloven hun eigen leugen op leugen op leugen en als ze door de mand vallen gaan ze gewoon weer door… Hulp inroepen van politie, justitie, rechterlijke macht… noem maar op… neen het heeft geen zin ouders doen dit hun kinderen toch niet aan? Neen, zelf sta ik als een crimineel te boek door je eigen ouders. En het doel van dit volk is het geheim meenemen in hun graf, en ze zullen waarschijnlijk sterven omdat hun dochter en/of zoon hen zoveel verdriet heeft aangedaan en de kleinkinderen heeft weggehouden bij ze… kortom je hebt ze ook nog vermoord!…

Hardleers, 22-07-2012 15:01 #162
Tot slot: De grootste pech in mijn leven is degene waaruit ik ben geboren!
Daar komt het gewoon op neer. Ik ben geboren uit een ernstig gespleten, nare geesteszieke vrouw die haar duistere kant op geraffineerde wijze naar buiten toe weet te verbergen. Ze heeft twee gezichten en weet haarfijn wanneer ze dat ene gezicht wel/niet kan tonen. Dat is haar natuur! Dat ze uit twee personen bestaat heeft ze niet eens door evenals vele anderen. Moeder doet niet aan introspectie en heeft geen zelfkennis. Haar leugens/onwaarheden zijn haar werkelijkeheid zodat ze e.a. niet hoeft te zien en voelen. Eigenlijk heel triest!
Alles van haarzelf wordt op mij geprojecteerd. Haar hele leven bestaat uit ontkenning en zelfverlochening. Gevoelens mogen niet doorvoeld worden. Iedereen mag zijn van haar behalve ik. Ik ben haar object wat ze niet kan loslaten en heb als functie dat moeder niet met zichzelf aan de slag gaat. Ziekelijk is ze met me bezig en dat levert haar heel veel op(verstikken, controleren, projecteren, verregaande bemoeizucht, speculeren, kleineren, vernederen, klein houden enz.). Dat ze daarmee mijn leven heeft verwoest boeit haar niets.
De ruim 8000 arbeidsuren die ik heb gemaakt voor mijn ouders heb ik niet betaald gekregen. De schade(zielepijn) die ik heb opgedaan in dit pathologische gezin is niet in geld uit te drukken.
Ik gun niemand zo'n moeder als die van mij voor me is. Voor mijn broer is ze een totaal andere moeder dan voor mij. Die patronen zijn er zolang ik leef en dat zal altijd zo blijven. Mijn broer is innig gewenst en bewust verwekt, ik niet!
Overigens gun ik niemand zo'n broer als mijn broer voor mij is. Ik kan deze narcistische, egoistische vent die een pantser heeft eigenlijk geen broer noemen. Hij gedraagt zich zolang ik leef alsof hij enigskind is. Hij weet niet beter dat alles om hem en zijn gezin draait. Ik ben de sloof, moet me altijd aan hem aanpassen van moeder en hoor mijn familie te dienen. Ik ben alleen maar goed als ik me door mijn familie laat gebruiken.

Hardleers, 20-07-2012 14:18 #161
Als laatste wil ik kwijt dat mijn moeder en broer het gezin zelfs idealiseren! Heb ik tot mijn 30e ook gedaan en dat is een manier om niet te hoeven voelen. Ik vrees dat zij er tot hun dood mee door blijven gaan. Het huwelijk van mijn ouders vond ik helemaal niet goed. De communicatie liet te wensen over. Vader moest van moeder kiezen tussen haar of mij! Mijn broer heeft oogkleppen op en die zal hij niet afzetten!
Feit is dat vader zelden/nooit thuis was. Hij(worcaholic) was altijd de hort op en kwam enkel thuis om te eten of slapen. Sinds er in de buurt bij de VOF een ruitersportzaak kwam bleef hij zelfs tot midden in de nacht weg. Mijn broer zat iedere dag op zijn verwarmde kamer, keek beneden met moeder TV of ging sporten. Ik was dan nog aan het werk in de VOF. Vanaf mijn 11e jaar zag ik mijn broer nog zelden daar ik alleen moest ontbijten en tijdens de warme maaltijd de telefoontjes van klanten moest afhandelen. Vanaf mijn 17e jaar at ik de warme maaltijd ook alleen daar ik als laatste thuiskwam en de rest al had gegeten. Moeder was nagenoeg altijd thuis zodat ze beschikbaar is voor haar zoon en haar fobieen kan verbergen. Ze poetste dwangmatig het huis en kon urenlang boeken lezen. In feite deed ik als kind het werk in de VOF wat moeder eigenlijk hoorde te doen!
Tevens dronken mijn ouders een periode op tijdstippen dat het eigenlijk niet kon.
We deden als gezin zelden/nooit iets gemeenschappelijks sinds mijn 9e jaar. Alles draaide om de VOF waardoor het gezin gerund werd als een bijstandsgezin. Op het onderhoud van het huis werd ook bezuinigd. Bizar dat de kinderen, waarvan de dochter in het bijzonder, op de laatste plaats komen. Rijk zijn mijn ouders niet geworden van de VOF. Toen het werd verkocht moest de opbrengst gestoken worden in het jarenlange achterstallige onderhoud van het gewone huis.
Noch moeder, noch mijn broer gaan het proces met zichzelf aan. Ze zien het niet en willen het ook niet zien hoe pathologisch het gezin is. Ogenschijnlijk functoneren ze in de maatschappij goed daar hun copingstrategieen(liegen, verdringen, wegdrukken, verdraaien, "vergeten", bagatelliseren, creeeren schijnwerkelijkheid) nog steeds uitstekend werken. Bovendien ben ik degene waar jarenlang tegen werd geschreeuwd en die bedreigd werd met schoppen en slaan(vanaf mijn 10e jaar). Ik ben de minkukel die kinderarbeid moest verrichten om te mogen pony/paardrijden. Ik ben degene waar ze zich op afreageren. Mijn broer zit aan de winstkant en het levert hem letterlijk en figuurlijk heel erg veel op om moeders lieveling te zijn.
Zorgen maken kan moeder heel goed zodat ze aandacht krijgt daarmee. Zorgen doen kan moeder niet, zelfs koken kan ze niet. Dat is allemaal te praktisch voor haar daar ze graag in haar hoofd zit. Voor mij bijvoorbeeld geen warme, passende muts om in de kou naar school te fietsen. Zich werkelijk in mij verdiepen zal moeder niet doen. Dat is te veel moeite. Zelden/nooit heb ik iets passends gekregen van haar. Het was altijd een maat te groot of te klein. Ik ben vooral een object voor haar dat ze ziet als een verlengstuk van haarzelf!
Mij zielig vinden kan ze wel zodat ze zich boven mij kan plaatsen. Daar is alles op gericht, dat zij en mijn broer en zijn gezin meer zijn dan ik. De dag dat ze gaan inzien dat ik als kind het recht had om kind te zijn gaat niet komen. Ze doen alsof ik vrijwillig in de VOF heb gewerkt! Bizar. Dat de ouder verantwoordelijk is voor wat een minderjarige doet weigeren ze te zien. Dat ik talloze werkzaamheden onder druk heb moeten doen geven ze niet toe. Ik weet zeker dat als ik als tiener op straat was gaan hangen mijn ouders wel zouden optreden! Arbeidsuren maken in de VOF scheelde hun personele kosten. Toen ik uit huis ging namen ze direct iemand in dienst!
Dat ik door mijn ouders ernstig ben beschadigd en dat zo zijn gevolgen heeft in mijn leven weigeren ze te zien. Ik voel me door mijn ouders heel erg misbruikt en kijk wel uit. Ik ben behouden m.b.t. relaties. Doordat ik helaas contact bleef houden met mijn familie duurde het allemaal heel lang en is het heel veel. Ik ben volgens mijn familie vooral zielig omdat ik single ben! Dat ik door mijn verleden lange tijd genoeg aan mezelf had snappen ze niet. Loslaten gaat niet 1 2 3.
Professionele hulp wilde moeder niet, "Liever een definitieve breuk met jou", vertelde ze me eens. Dat zegt genoeg! Moeder steekt haar gestoorde kop liever in het zand.
"Jij bent alleen maar mijn biologische dochter meer niet", zei moeder eens. Eigenlijk had ik direct naar dit soort opmerkingen al moeten kappen met haar.

Hardleers, 20-07-2012 11:59 #160
Moeder schreeuwde me in 2007 toe dat ik jarenlang de bloemetjes aan het buiten zetten was! Ik nam enkel afstand en was ziek. Het is juist iets wat ik nooit heb gedaan en niet eens kan betalen! Onbevangen uitgaan, lui zijn, ontspannen, zorgeloos zijn, niets moeten gunt moeder me niet. Ik hoor mijn ouders te dienen, alles daarbuiten telt niet. Mijn werk werd niet gezien als een volwaardige baan. Mijn opleidingen stelden volgens hen ook niets voor. Bij mijn broer juist wel, wat hij doet is belangrijk en waardevol evenals bij zijn vrouw. Als ik er 8 uur op had zitten werd er gedaan alsof het werk pas begon daar ik na de warme maaltijd/na school in de VOF moest werken. Daar hebben ze me voor verwekt, om hen te dienen. Niet om mezelf te ontwikkelen en dingen voor mezelf te doen. Daar kreeg ik letterlijk en figuurlijk de ruimte niet voor!
Hoe meer gezondheidsproblemen ik kreeg hoe harder er werd geschreeuwd dat ik niet wilde werken. Voor anderen zijn ze wel een steun en toeverlaat en dat moet ik aanhoren. Als ik iets mankeer dan wordt dat ontkend. Moeder kletst er dan met anderen over die op basis van gebrekkige informatie doodleuk durven te zeggen dat mijn gezondheidsproblemen onwaar zijn. Bizar. Je eigen kind is ziek en moeder ontkend dat en schreeuwde me toe dat ik de bloemetjes aan het buitenzetten was! Ik ben jarenlang bij heel wat medisch specialisten geweest en heb weinig te besteden. Moeder denkt dat ik daar voor de lol naar toe ga en weet niet hoe het voor me is om van heel erg weinig geld te leven. Dat zij degene is waar ik doodziek van ben geworden beseft ze niet. Moeder is het ergste wat mij is overkomen!
Zolang ik leef krijg ik het tegenovergestelde van wat ik verdien. Dat zal niet veranderen en is niet te bevatten! Voor mijn broer wordt op passende wijze gezorgd. Hij wordt beloond omdat hij volgens moeder perfect is. De dochter wordt net zo ver de grond in gestampt als dat de zoon op een torenhoog voetstuk staat. Aan heel mijn wezen wordt getwijfeld daar moeder al haar onzekerheden op mij projecteert. Ik kon niet op een harmonieuze wijze loskomen daar ik als bezit wordt gezien. Wat ik ook allemaal heb gedaan voor mijn ouders en hun VOFklanten. Het was nooit goed genoeg!
Mijn broer is oke, hij kan en mag alles terwijl hij gemaakt, gestyleert, onecht en aangeleerd gedrag vertoont. Moeder kan zich niet werkelijk kwetsbaar opstellen. Ze zijn wel graag met de problemen van anderen bezig. Zolang ze zich maar boven anderen kunnen plaatsen zijn ze in hun element. Het is ook een manier om niet te hoeven zien hoe ze mij hebben behandeld en hoe pathologisch het gezin is.
Moeder is voor mij een zeer onnatuurlijke moeder. Wat ik ook meemaak, ik krijg altijd een trap na en hoor me voor haar op te offeren. Naar anderen toe weet moeder haarfijn te doen dat ze betrokken is. Als zij maar aandacht krijgt!
Zolang ik leef is het voor mij meer overleven dan leven. Tevens wordt ik iedere dag van mijn leven geconfronteert met het feit dat mijn "opvoeding" zeer afwijkt van de norm en heel erg ouderwets is. Ook dat ik in het hier en nu geen fijne, lieve, warme familie heb. Ze gaan niet fatsoenlijk, respectvol en gelijkwaardig met me om. Niets nemen ze van me aan. Ik ben nog lager dan een hond!

Hardleers, 20-07-2012 01:33 #159
@Karin
Ik vind het zo gemakkelijk klinken, koffers pakken en vertrekken… U hebt gelijk hoor, breken met pathologische narcisten is doorgaans het enige wat helpend voor je is! Ik vind dat niet meevallen doch had het jaren eerder moeten doen. Door contact te houden kreeg ik er nog meer trauma's bij. Iedere keer ging het mis met me na contact met mijn ouders daar ze zich afschuwelijk gedroegen naar mij toe als er geen anderen bij zijn. Sinds vaders dood heb ik symptomen van PTSS daar sindsdien regelmatig nachtenlang moeders gemene, valse opmerkingen omhoog kwamen. Ontelbare keren heb ik mezelf bijelkaar moeten rapen!
Die opluchting waar u het over hebt is er (nog) niet. Wel is het zo dat ik naarmate ik steeds meer afstand ben gaan nemen ik beter slaap en alles minder vaak/heftig omhoog komt. Ik vrees dat moeders dood pas de grote opluchting zal geven?! Volgens mij wordt ze heel oud en ik zal dus het beste van mijn leven moeten maken. Dat valt niet mee!
Net zoals bij @Klaproosje ben ik verstoten en enkel welkom als ik mijn dienstbare rol weer op me neem. "Jij moet mijn kleine lieve meisje blijven, aandacht voor mij hebben en aandacht voor je broer", schreef mijn psychopatische moeder in een brief aan me toen ik net veertig was! Moeder kan me niet loslaten en gaat net als mijn broer ongelijkwaardig en respectloos met me om. Haar wil is wet! Ik zal en moet haar slaaf/hulpje zijn en mijn familie dienen. Wie ik ben en wat goed is voor mij heeft haar nooit iets geinteresseerd, mijn broer staat centraal. Gewoon het leven leven heb ik niet geleerd, ik moet dienen, dienen en dienen. Moeder eist dat ik me volledig wegcijfer voor de mensen die voor haar wel belangrijk zijn. Per slot van rekening heeft zij zich ook deels weggecijfert en dan moet ik dat ook doen. Dat ik een eigen persoonlijkheid en identiteit heb wilt ze niet zien.
Ik mag niet hoog reiken, ik mag haar en mijn broer niet overtreffen. Zolang ik leef wordt ik ondergeschoven en de kop ingedrukt door moeder. Ze heeft me in alles klein gehouden behalve als ik arbeidsuren maakte in de VOF van mijn ouders. Dan bracht ik geld binnen! Er was sprake van parentificatie op verschillende manieren. Ik moest in de VOF juist dingen doen die volwassenen horen te doen. Moeder werkte namelijk niet in de VOF en keek iedere avond TV met zoonlief(op papier zat moeder in de VOF). Mijn broer is haar lieveling en ik moet me aan hem aanpassen. Hij is haar alles en moeder noemt zichzelf we of ons zo symbiotisch is de relatie tussen moeder en zoon.
Ondanks alle arbeiduren die ik vanaf minderjarige leeftijd maakte(meer dan 8000) moest ik rond mijn 16e jaar mijn eigen paard betalen van het geld dat ik verdiende van mijn eerste en enige betaalde tijdelijk bijbaan. (Ik kon niet, zoals mijn broer, tijdens de zomervakantie wat bijverdienen daar ik na school en tijdens schoolvakanties in de VOF moest werken). Toen ik op mijn 17e mijn eerste betaalde baan kreeg moest ik alle kosten voor mijn paard ook betalen. Stalhuur niet(rest zoals voer, stro, dierenarts, hoefsmid, paardenspullen, tuig enz. wel) omdat ik naast mijn deeltijdopleiding en werk ook nog in de VOF uren maakte. Helaas kon ik niet op kamers gaan wonen. Sparen om uit huis te gaan ging niet daar mijn paard teveel kosten met zich meebracht en ik sowieso de kamerhuur niet kon betalen. De tienerrekening was leeg nadat ik een paard kocht. Pas rond mijn 24e jaar ben ik eindelijk uit huis gegaan doch moest dan wel mijn paard verkopen. Van het opgebrachte geld kon ik wat huisraad enzo kopen. Ik had geen tienerkamer, straalkacheltje en spulletjes om uit huis te gaan. Mijn superieure broer had wel een bed gekregen passend bij zijn leeftijd, een tafel om huiswerk te maken en een kachel op zijn kamer. Hij kreeg alle ruimte om zich te ontwikkelen, hoefde niet in de VOF te werken en had al zijn geld nog op zijn tienerrekening. (Ik had mijn spaarrekening geplunderd voor mijn paard). Er werd geen beroep op hem gedaan. Naast al mijn werk in de VOF moest ik ook nog thuis de gasten bedienen en alle telefoontjes van klanten afhandelen. Ik had nauwelijks tijd voor mezelf vanaf jonge leeftijd en kon me niet terugtrekken in mijn ijskoude kamer. Als een hond zat ik op de grond voor de kachel om me op te warmen. Ik werd ook als een hond behandeld(gebiedende wijs/commando's). Uiteraard probeerde ik assertief te zijn en heb daardoor heel wat agressie over me heen gekregen en talloze hersenspoelingen van mijn psychopatische moeder gehad. Ze kan heel goed anderen haar idiote overtuigingen opleggen evenals smoezen verzinnen.
Binnen 1 minuut was moeder haar gemene opmerkingen naar mij toe al 'vergeten". Tevens heeft moeder me tientallen jaren vernederd en gekleineerd. Mijn broer wordt juist altijd opgehemelt. Haar geweten is net als dat van mijn broer gebrekkig ontwikkeld of ze hebben geen geweten. Tevens hebben ze geen enkele empathie voor me. Mijn broer praat al vanaf mijn 11e jaar nauwelijks tegen me en vind dit alles normaal. Met mij is van alles mis volgens mijn familie sinds dat ik voor mezelf ging proberen op te komen en grenzen stellen. Ik wordt meestal door mijn broer genegeerd en ben een object voor mijn familie.
Door op mij te projecteren en zich af te reageren op me kan moeder bij anderen aangenaam gezelschap zijn. Ik wordt al jaren zelden bij mijn voornaam genoemd door moeder. "Ssu" wordt ik ruim 15 jaar genoemd. Bij familiegelegenheden zat ik er voor de vorm bij. Er werd zelden een praatje met me gemaakt tijdens een familie etentje of bij een verjaardag. Niet een zin zei mijn broer tegen me evenals zijn toenmalige vrouw tijdens een besloten etentje. Zowel moeder als vader spraken 1 zin op de gebiedende wijs tegen me. Ik zat er voor lul bij en had eigenlijk na een half uur genegeerd te worden moeten opstappen. Dit alles is niet bespreekbaar, sowieso wordt alles ontkend.
Mijn broer voldoet aan het ideaalplaatje en alles draait om hem en voorheen ook de VOF. Ik kreeg ook geen bezoek van moeder toen ik uit huis was. Mijn broer wel en ze nam altijd etenswaren(koffie en koeken) voor hem mee en kleding. Net als bij @Klaproosje deden mijn ouders alsof het een heel normaal gezin is. Het gaat om de buitenkant en moeder kan er niet tegen als anderen de feiten weten. Per slot van rekening leeft ze in een schijnwerkelijkheid zodat ze haar eigen pijn niet hoeft te voelen. Ze liegt liever over de feiten of gaat alles verdraaien. Dat ze liegt heeft ze nog amper in de gaten. Het is haar tweede natuur en ze heeft twee gezichten. Ik heb vooral met haar duistere kant te maken. Een kant die ze voor anderen heel goed weet te verbergen. Ik blijf nergens daar moeder heel geraffineerd is. Nagenoeg de hele familie heb ik tegen me en veel vrienden ben ik ook kwijtgeraakt. Twee neven zijn juist met mijn vrienden bevriend geraakt en moeder wind hen om haar vinger. Dat kan mijn geraffineerde moeder goed, mensen manipuleren en emotioneel chanteren. Moeder heeft mij ernstig beschadigd en legt alles buiten haarzelf. De verantwoordelijkheid voor haar doen en laten weigert moeder te nemen. Vader heeft wel een geweten en ging nadenken. Dat zal bij moeder niet gebeuren. Met haar en met haar narcistische, contactgestoorde zoon is niets aan de hand! Moeder kan niet toegeven en offert mij voor de schone schijn op. Bizar!
Het heeft heel lang geduurd voordat ik me besefte dat moeder jaloers op me is en afgunstig is. Ze zag me als een concurrente. Zolang ik leef heeft ze zich stiefmoederlijk, in de negatiefste zin van het woord, naar mij gedragen. Ik was een kind teveel voor haar. Ik was alleen maar goed als ik dienstbaar ben. Moeder leeft graag het leven van anderen. De surrogaatdochter die op het paard, dat vader voor zichzelf had gekocht nadat ik uit huis ging, mocht rijden daar is moeder helemaal vol van. Bizar dat mijn ouders de dochter van een ander beter behandelen dan hun eigen vlees en bloed. Ze werd zelfs verwend! Ik was alleen maar interessant om gebruikt te worden, meer niet. Ik werd niet eens bedankt doch verwaarloosd!
Heel geraffineert is de onfatsoenlijke wijze waarop moeder zich naar mij toe gedraagt en zich wel "normaal" kan gedragen bij anderen. Ze kan direct omslaan van de ene naar de andere persoon. Niemand heeft dat door en ik blijf nergens. Mijn moeder heeft heel veel macht en kan mensen uitstekend bewerken. Ze geloven haar op haar leugenachtige woord omdat haar leugens voor haar de waarheid zijn geworden. Wat ik ook heb meegemaakt, moeder is er nooit voor mij geweest. Geen troost, geen veiligheid, geen koestering, geen warmte/liefde heb ik van haar gekregen. Ze eist dat van mij! Verbaal naar anderen toe is ze een en al moeder voor me. Het moederschap speelt zich hoofdzakelijk in moeders gestoorde hoofd af. Haar woorden komen niet overeen met haar daden. Moeder is niet een keer in de 13 jaar dat ik paard/ponyreed komen kijken. Ze is ook niet komen kijken wat voor een werk ik allemaal in de VOF deed. Ze kwam daar maar een paar keer per jaar op een zondag en zat het liefst thuis.
Het is moelijk te verwoorden wat dit in mijn binnenste allemaal doet. Zielepijn die vrees ik nooit helemaal zal overgaan. Wie/wat ben ik nou voor mijn ouders? Ik mag blij zijn dat ik geen medicatie hoefde te slikken. Dat vind ik een schrale troost. Ik gun niemand zo weinig ouderliefde!
De wijze waarop ik werd behandeld is niet te bevatten! Sommige mensen zijn zo gestoord dat het niet te bevatten is. Hoe kan ik in hemelsnaam moeder vergeven als ze totaal geen (zelf)inzicht heeft en het in haar beleving nog goed heeft gedaan ook? Ze heeft zich nog nooit schuldig tegenover mij gevoeld en dat geld ook voor mijn broer! Bizar! Ze doen niet aan introspectie, verdringen, weren af en het ligt altijd aan de ander. Het gaat hen alleen maar om wat anderen van hen vinden. Het zijn hele nare, geslepen geesteszieke mensen. Wat ze mij hebben aangedaan vragen ze zich niet eens af! Ze kunnen en willen zich niet in mij verplaatsen. Speculeren, fantaseren en projecteren dat kunnen ze wel! Door goed te doen naar anderen denken die dat ze ook goed waren/zijn voor mij. Bizar! Dat is het probleem met narcisten, ze weten anderen zo goed om de tuin te leiden en op hun hand te krijgen. Nagenoeg de hele familie dekt moeder toe en houdt haar de hand boven haar gestoorde psychopatische hoofd. Met haar is volgens hen niets aan de hand. Zoon en dochter worden gelijk behandeld. Niets is minder waar en helaas heb ik geen getuigen van o.a. alle gemene opmerkingen van moeder die nachtenlang door mijn hoofd spookten. Ik blijf nergens en ben niet opgewassen tegen moeder en haar familie. Ik keer ze mijn rug toe, dat is gezonder.

Karin, 11-07-2012 15:05 #158
Holy shit!
Inmiddels ben ik zelf volwassen en iets van 20 jaar geleden gescheiden van mijn moeder (had ik veel eerder moeten doen!), ik leer nu pas de naam waar mijn moeder aan lijdt: NPS. Wat herkenbaar… En ik begrijp nu mijn eigen gedrag beter. Gelukkig heb ik veel geleerd van lieve vrienden en mensen om mij heen en heb ik mij zelf ontwikkeld en opgevoed. Maar ik moet dus nog leren dat veel meer dingen uit mijn jeugd niet normaal waren of beter gezegd, wenselijk zijn voor de gezonde ontwikkelingen van een kind. Beste mensen: één dringend advies wanneer je met NPS te maken hebt, al is het dus je eigen vader of moeder: scheiden van die persoon en nooit meer contact opnemen met hem/haar. NPS is NIET te genezen. Je kunt iemand met NPS niet veranderen. Jij kunt alleen jezelf veranderen. Door je koffers te pakken en je eigen weg te gaan. Je zult het een verademing vinden en de rust die je dan ervaart heel erg koesteren. Veel succes!

Verdrietje, 10-06-2012 20:35 #157
Ik ben er net achter dat beide ouders van mij (ben enigst kind) narcisten zijn. Heb hun onze bouw "laten" doen van het bedrijf van mijn vriend. Nu hebben ze 2 jaar geleden het laatste geld gehad voor hun facturen daar werd het voor afgemaakt (alles verder niet op papier) wel de rekeningen. Nu na 2 jaar constant vragen wanneer komt die wanneer komt het eens af tranen en smeken. Nu is het niet af, maar nu maken ze voor ongeveer 2 ton aan rekeningen aangetekend, sommatie en nu faillissements aanvraag. Ben er kapot van wie kan mij ons hier in helpen adviseren? Zijn er die dit ook kennen?

Hardleers, 07-06-2012 10:00 #156
@Robin
Heel goed gezien! Ik wil er nog aan toevoegen dat Chantal niet alleen zichzelf een lesje gaat geven. Ze komt waarschijnlijk mensen tegen die haar ook een lesje gaan geven. Vroeg of laat kan een muntje gaan vallen, hoeft niet. Vertrouwen hebben in dat het goed komt speelt hierbij een rol. Evenals de grenzen kennen/geven.

Robin, 06-06-2012 11:14 #155
Hallo Cornelia,
Ik denk dat je er niet zo'n moeilijk begrip aan hoeft te geven. Je oudste dochter heeft een verantwoordelijkheidsprobleem. Steekt haar kop in het zand en probeert haar geschiedenis, delen van haar ' zichzelf ' onder de mat te vegen. Het is bekent dat moeders die tijdens de eerste geboortedagen van de baby geen geen fysiek er vaak moeite mee hebben het eigen kind te erkennen. Je oudste dochter had een Ex die daar immers al mee was begonnen. Misschien heeft je oudste zijn liefde toen willen afdwingen en heeft hij haar daarom de bons gegeven. Schrijnend en het lijkt of dat probleem nu bij Chantal ligt. Niet jou verantwoordelijkheid hóór! Je hebt je best gedaan maar er nog geen directe erkenning voor gekregen. Ik zou erboven gaan staan.
Het ziet eruit dat Chantal gewoon haar wortels nagaat ( kind eigen). Jij bent daarbij voor haar een vanzelfsprekendheid, je bent in de praktijk immers altijd moeder geweest. Het kind slaat immers zijn vleugels uit. Chantal en jij lijken beiden om een soortgelijk antwoordt te vragen: "wie of wat ben ik nou eigenlijk waard?"
Veel scheefgroei, de verkeerde dingen (verantwoordelijkheidsgevoel, acceptatie e.d.) kwamen op de verkeerde momenten, te laat of in een verkeerd verband óf helemaal niet aan de oppervlakte.
Jij hebt kennelijk met overtuiging kunnen geven wat je had en Chantal heeft een lesje nodig. Die geeft ze zichzelf in termijnen want ik denk dat ze vroeg of laat weer bij je op de stoep staat te janken.
Over dat geld? Laat ze het achter de hoed steken. Zolang jij hierover loslaat bij deze of gene kunnen zij de benen nemen. Kennelijk heb je meer indruk gemaakt dan je jezelf bewust bent: Het zijn meestal de ouders tegen wie je als eerste 'stiekum'. (snoepjes pakken). Zou je de moeder niet zijn, dan zou hun 'geheime' gedrag niet van belang zijn.
Waarschijnlijk delen op verschillende punten hun belangen. Je oudste is gewoon gefrustreerd en verwent. Geschrokken edat ze niet de enige was. Een ander broertje of zusje gehad waar ze jaloers op was. Het kan van alles zijn.
Niet jou zorg hoor, kruip er niet te diep in want op die energie geef je hun de stof om door te ademen.

Cornelia /leemburg, 30-05-2012 17:17 #154
Mijn naam is Cornelia,
En ik weet niet of ik in mijn situatie over narcisme kan spreken.Mijn verhaal is als volgt. in het kort samen gevat.;mijn oudste dochter was verloofd raakte zwanger en haar verloofde wilde dat eigenlijk liever niet.ze was twee maanden zwanger toe ze mij dat vertelden, .ze was toen 20 jaar ik raadde haar een abortus aan! maar dat wilde ze pertinent niet, . dus kindje, . een schattig meiske werdt geboren.en het eerste wat mijn dochter zei.ik hoef het kind niet hoor ze wilde het ook niet vast houden.zodra ze uit het ziekenhuis kwam, . en tijdelijk bij mij thuis verbleef wilde ze niets van het kindje weten, mijn hart huilde en ik verzorgde dus de baby toen ze dan weer naar haar eigen appartement vertrok wilde ze het babytje niet mee nemen zo bleef kleine Chantal dus bij mij en ik verzorgde haar en vertroetelde haar, ik schakelde jeugd en gezin in en toen Chantal 2 jaar was heb ik haar aan de moeder willen terug geven maar die wilde het kindje nog steeds niet hebben, . daarna nog een poging gedaan ook die… de laatste poging die ik deed toen was Chantal 4 jaar oud en ik hield ziels- veel van haar en zei tegen mijn dochter… waar de vrouw van jeugd en gezin bij aanwezig was.nu neem jij je kind mee of ze blijft voor altijd bij mij, . en ben ik haar moeder! ze keek mij aan en antwoorde je moet haar maar lekker houden… en ging weg.zo heb ik alleen voor Chantal gezorgd heb mijn hele spaarpot aan haar besteed met paard-rijden dure scholen eigen paarden etc.waar wij toen ze 19 was afspraken hebben gemaakt om de helft van het geld terug te betalen als ze een baan zou hebben het is ongeveer 7 duizend euro's haar biologiche moeder heeft nooit voor haar willen betalen, . daar door kreeg ik ook geen kinderbijslag voor het Chantal ze is nu 26 jaar woont met haar man in een prachtige Bugalow heeft weer eigen paarden en is inmiddels moeder van een prachtige dochter! mijn geld krijg ik niet terug ze vindt dat iedere ouder dat voor zijn kinderen doet, . ik ben nu bijna 72 jaar en heb alleen mijn aow waarvan ik omdat ze stiekem werkte op de eilanden en veel geld heeft verdient… zonder het mij te vertellen. 4000 duizend euro moet terug betalen, aan de belastingen, . mijn aow wordt gekort ook daar moet ik 7000 duizend euro terug betalen dat alles doe ik in termijnen.waardoor ik heel weinig overhoud om van te leven en mijn huur te betalen… ze heeft nu op dit moment meer met haar biologische moeder dan met mij, . en ik laat het gebeuren.maar vertel me nu eens, .wie is hier de moeder!? en spreek je nu van narcisme.dol graag een reactie misschien van mensen die dit ook mee hebben gemaakt! groetjes Cornelia.

Hardleers, 29-05-2012 18:28 #153
Ik heb het echt helemaal gehad met de trainer. Drie jaar geleden wilde ik ook al stoppen in deze groep. Omdat hij de trainerscursus ging geven besloot hij om zijn kennis op te frissen en veranderde er wat aan een training wat meer op een onderonsje leek. Die training werd gelukkig wat professioneler waardoor ik bleef.
In feite hoort een trainer zijn kennis altijd bij te houden en niet pas lesstof op te halen als hij mensen tot trainer gaat opleiden. Tot de dag van vandaag is het nog steeds zo dat alle theorie en praktijk die hij anderen leert hijzelf laat versloffen als hij training geeft!
Dat is eigenlijk op alle gebieden zo. Veel van wat hij een ander wilt leren of adviseerd doet hijzelf niet. Tevens is er een hele grote discrepantie tussen zijn woorden en daden. Communiceren en discussieren gaat moeizaam. Het is een hele eigenwijze man en ik vind dat hij als trainer disfunctioneert.
Verschillende keren probeerde hij me te manipuleren om naar wedstrijden te gaan waar hij naartoe gaat met de rest. Of om toch op zondagochtend met hen mee te doen terwijl het niveauverschil veel te groot is en mij dat hinderd. Hij heeft moeite om mij vrij te laten en roept over andere trainers: "Trainers kunnen hun leerlingen niet loslaten", of "Trainers zijn eigenheimers". In feite heeft hij het vooral over zichzelf!
Ik doe alleen nog mee met trainingen waar iets te halen valt en ben dus vaak afwezig. Ik heb in deze groep niet veel nieuws geleerd m.b.t. de sport. Dat beseft deze vent, waardoor ik me niet gerespecteert voel, zich echt niet.
Ik hoop voordat ik vertrek wel te leren hoe deze nare man mij zo min mogelijk energie kan kosten. Dat begint met hem negeren/afstandelijker zijn, hem niet meer corrigeren, niet meer bijsturen, geen feedback meer geven of hem proberen op te voeden. Het komt toch niet aan! Dat geld ook voor een paar leerlingen van hem die ook vervelend kunnen zijn. Ik hoef door hen niet aardig gevonden te worden! Stellen ze vragen aan me dan probeer ik ze(kort en bondig) vriendelijk door te verwijzen. Per slot van rekening wordt ik niet betaald om les te geven.
Ik probeer me vooral te richten op de paar mensen in de groep die ik als positief ervaar. Allen zitten wat de sport betreft op een totaal andere golflengte. Ze sporten niet om de sport. Ik vind mijn trainer ongeschikt om wedstrijdsporters te trainen. Hij doet alsof hij er alles van weet. Ik heb nog nooit zoveel onzin aanhoord als bij deze trainer. Hij is het meest in zijn element tussen recreanten die klakkeloos alles van hem aannemen en zijn megalomane verhalen graag aanhoren. Zolang ze zich niet verdiepen in de wedstrijdsport en verenigingsaangelegenheden zullen ze alles blijven geloven van wat hij verkondigd. Deze trainer weet het allemaal heel mooi te brengen. Hij heeft iets over zich waardoor hij zijn gang kan blijven gaan als vrijwilliger met vergoeding. Behalve dan in werksituaties, talloze keren werden zijn contracten wegens disfunctioneren niet verlengd.
Ik ben niet zijn bezit! Ik hoop dat ik mijn eigen les leer en zo vrij voel als een vlinder!

Hardleers, 27-05-2012 12:07 #152
Wat ben ik hardleers! Ik baal van mezelf daar ik niet naar mijn gevoel luisterde.Pas deze week viel het muntje en zag ik pas echt goed dat mijn trainer waarschijnlijk een pathologische narcist is.
Toen ik een aantal jaren geleden in deze groep kwam trainen viel het me op dat hij afgeeft op andere trainers. Ik vind dat niet leuk. Keer op keer als we bijvoorbeeld de groep tegenkwamen van de club waar hij voorheen trainer was gaf hij af op zijn oudcollega trainer. Hij vertelde dan over hem dat ie een leerlinge veel meer aandacht gaf. Een paar maanden daarna vertelde toenmalige groepsgenoten mij(als nieuweling) dat hijzelf een leerlinge anderhalf jaar lang meer aandacht gaf en het lang duurde voordat hij die verdeelde!? Dat hij(getrouwd) met haar zelfs een relatie kreeg. Hij heeft jaren een driehoeksverhouding gehad. Prima doch de sfeer in de groep werd er niet leuker door en allen zijn blij dat het over is met die leerlinge en hij zijn huwelijk is gaan redden.
De wijze waarop hij techniek bijschaafd is volgens hem de enige manier en wetenschappelijk bewezen. De basis van dat laatste kan krap zijn en andere stijlen zouden ook wetenschappelijk bewezen kunnen worden. Nee hoor, hoe hij het doet is het beste. Hij geeft danook regelmatig af op (oude)sporters die technisch slecht zijn."Zo moet het niet", roept hij regelmatig als ze langskomen. Of dat ze iets mankeren aan hun lichaamsbouw vraagt hij zich niet af. Bovendien hebben sommige mensen helemaal geen behoefte om aan hun techniek te werken.
Keer op keer etaleert hij medische kennis terwijl hij geen medische opleiding heeft gehad. Overmatig geeft hij anderen advies terwijl men hem niet om advies heeft gevraagd. Keer op keer pakt hij anderen hun verhaal af. Hoort hij een onderwerp dan gaat hij op geweldige wijze daarover vertellen waardoor de persoon in kwestie niet kan uitpraten. Als de trainer zijn aandacht maar krijgt!
Hij weet alles beter en heeft altijd gelijk, strijden heeft geen zin. Ondanks dat hij geen arts is weet hij het beter dan artsen. Ondanks dat hij geen entomoloog is weet hij meer over teken dan hen enz. De trainer is "professor" op ieder afstudeergebied en weet alles beter! Hij heeft altijd een mening en zal die ook geven ook.Tevens heeft hij over iedereen buiten de groep altijd wel iets te zeggen. Uiteraard iets negatiefs.Contacten buiten de groep zijn niet gewenst. Maak ik een praatje met andere sporters dan komt de trainer er bijna altijd tussen en maakt een flauwe opmerking. Eigenlijk lijkt het wel een sekte en hij de alleswetende goeroe die mensen bewerkt.
Keer op keer geeft hij af op trainers die wel toppers trainen.Hij weet beter hoe dat moet ondanks dat hij geen ervaringsdeskundige is, niet alle diploma's daarvoor heeft en zelf geen (sub)topper is (geweest).Dingen precies omdraaien doet hij regelmatig. Kies ik voor een wedstrijd die niet op zijn zelfgemaakte kalender staat dan gaat ie zeiken. Win ik die wedstrijd dan zegt hij doodleuk: "Zie je wel, ik zei toch dat het leuk was".
Dan nog al die onwaarheden die hij verteld. Om de zoveel tijd verteld hij o.a. dat hij zoveel voor de club heeft gedaan. Juist niet volgens de mensen die hun handen laten wapperen. Zijn leerlingen zijn nooit geblesseerd, ook onwaar.Hij verteld ook vaak dat hij zoveel heeft gedaan om trainers te laten samenwerken. Dan roept ie dat een trainer leerlingen niet doorverwees naar hem. Dat is onwaar, ik weet dat die trainer dat wel deed. Hijzelf verwijst leerlingen niet door! Wilt er een leerling iets dat niet in de groep wordt onderricht dan zal hij niet zeggen dat ie dan beter bij de andere groep kan gaan trainen. Stapt die leerling over dan roept ie dat ie sindsdien geblesseerd is terwijl ie al pijntjes had.
De trainer suggereert dat hij niets betaald krijgt voor het vrijwilligerswerk. Hij krijgt € 1200, - per jaar netto terwijl hij best vaak afwezig is en m.i. disfunctioneert. Tevens doet hij naast zijn baan en gezin nog meer vrijwilligers werk. Hierdoor heeft hij het vaak te druk om les te geven en correct te functioneren. Doe dan minder vrijwilligers werk alhoewel hij dan mogelijk ook blijft disfunctioneren. Disfunctioneren doet hij in al zijn betaalde banen namelijk ook altijd. Tientallen jaren worden contracten telkens niet verlengd omdat hij disfunctioneerd. Hij is daar heel open over en is er van overtuigd dat het nooit aan hem ligt.
De helft van de groep betaald al een paar jaar niet de juiste contributie.Hij doet daar niets mee ondanks herhaaldelijk verzoek. Tevens houden leerlingen van hem zich niet aan het regelement waardoor ze zichzelf en anderen die op hetzelfde moment sporten in gevaar brengen. Hij corrigeert ze amper/niet daarop.
Geeft hij een interview in het clubblad dan liegt hij doodleuk de boel bijelkaar. Veel van wat er in staat klopt niet met de feiten. Willen sommigen direct naar huis na de training en niets nadrinken dan zeikt hij ze soms af. Dat ze andere dingen te doen hebben i.p.v. zijn sterke verhalen en anekdotes aanhoren beseft hij zich niet. Mensen die sporten om de sport respecteert hij sowieso niet. Desondanks doet hij alsof hij alles van de nationale top weet!
Dan nog dat bevoogdende en overgestructureerde schoolse gedoe terwijl de groep uit volwassenen bestaat. Jij moet dit doen, jij dat enz. Sommige leerlingen vinden dat wel gemakkelijk daar ze thuis niet op hun schema kijken wat ze moeten doen. Sommige leerlingen stellen zich afhankelijk op. Heb je problemen, vertel het de trainer! Hij hangt graag de therapeut uit ook als hij in zijn eigen proces niet zo ver is als de "hulpvrager". De trainer geeft graag les en hangt graag de manager/coordinator/hulpverlener uit. Of dat hij integer is betwijfel ik! Hij weet de mensen om zich heen te krijgen die zijn gedrag juist voeden.

In zijn beleving begeleid hij me terwijl hij me bakken met energie kost. Nagenoeg altijd zijn mijn schema's niet op tijd klaar en staan er grove fouten in. Mijn aanbod om ze zelf te schrijven slaat hij telkens af, hij wilt het perse doen. Zelden weet hij wanneer de nationale wedstrijden zijn. Keer op keer vergeet hij de data terwijl ik het op een briefje en per mail aan hem doorgeef. Vijf jaar heb ik hem feedback gegeven(per mail/life), gecorrigeerd en geprobeerd op te voeden. Dat is omgekeerde wereld!
Wat ben ik hardleers! Waarom doe ik dat? Dat patroon lijkt op dat wat ik met mijn ouders had. Gelukkig ben ik me er nu van bewust en kap daar mee.
Vorig jaar stapte een leerling op die mij vertelde dat hij de trainer megalomaan vindt, hem niet mag en dat hij op labiele vrouwen valt. Helaas zei hij dat niet tegen andere groepsgenoten. Feedback geven aan deze trainer vond hij zinloos vertelde hij me vlak voordat hij cake trakteerde bij zijn afscheid.
Of dat het allemaal labiele vrouwen/mannen zijn betwijfel ik. Wel hebben sommigen faalangst en voeden ze zijn gedrag. Tevens houden sommigen van roddelen en zijn jaloers op mensen die meer aanleg voor de sport hebben. Sommmigen projecteren graag, speculeren en zijn net als de trainer niet tot introspectie in staat. Sommigen zijn een drinkemaatje van hem. Nagenoeg al zijn leerlingen checken e.a. niet en nemen alles aan wat hij zegt. Bij sommigen gaat alles het ene oor in, het andere uit. Dat is ook een manier. Zo krijgt hij alle ruimte.
Van begin af aan voelde ik me niet helemaal thuis in deze groep. Ieder jaar kreeg ik wel een dip. Ik heb letterlijk en figuurlijk weinig aansluiting bij de rest. Ik vond dat ik over mezelf moest leren doch besef me nu dat ik mezelf iets aandoe om bij deze nare man te blijven trainen. Ik ga nu voor de gemakkelijke weg kiezen. Ik ben er klaar mee!

Tt, 21-05-2012 08:19 #151
Wat kan je als alleenstaande moeder doen tegen een narcistische vader, die zijn kinderen psychisch helemaal kapot maakt?

Het lijkt dat de vader helemaal niet geeft om de behoeften en geestelijk toestand van de kinderen. Älleen dwang opgelegd door de rechter doet hem enigszins nog aanzetten om iets voor de kinderen te doen. Maar ook daar is hij niet altijd van onder de indruk en krijgt hij het voor elkaar om ook een gerechtelijke beschikking te negeren.

Ik zie dat het kind psychisch zo ontdaan is als het bij vader is. Ik wil graag weten hoe we dit kunnen laten onderzoeken of het kind er daadwerkelijk onder lijdt voordat het te laat is. Het gaat om de oudste zoon van mijn vriendin. Hij is 7 jaar heeft HD, maar maakt in het bijzijn van zijn vader een geïntimideerde indruk. Vader is narcistisch en heeft zijn kinderen helemaal in bedwang.

Ik hoop dat iemand ons verder kan helpen.

Met vriendelijke groet,

Emmy, 20-05-2012 18:21 #150
Ik had hier al eerder wat geschreven over mijn narcistische schoonmoeder. Ik vind het zo onvoorstelbaar wat ik hier allemaal lees. Geen waardering krijgen van je ouders, niet mogen zijn wie je bent, alleen maar kritiek krijgen, het nooit goed genoeg doen. Dit zijn allemaal dingen die mijn man tegen mij heeft geroepen. Hij projecteert alles van die moeder op mij. Hij zit een een zware midlife-crisis en in het begin daarvan heeft hij tegen mij gegild dat hij 'los moest van mij'. Maar volgens mij moet hij los van die moeder, die zit helemaal in hem.

Ik herinner me nu ook al vreemde dingen toen onze kinderen klein waren. De oudste werd vreselijk voorgetrokken, de jongste zagen ze niet staan. Als onze peuter dochter daar was en ze had een off-day, dan was het huis te klein. Dan hadden ZIJ (opa ook) een nare dag gehad en was zij niet lief geweest en wilden ze zo snel mogelijk van haar af. Als oma wist dat de kinderen ziek waren, kwam er nooit een telefoontje of de vraag hoe het met ze ging. Ze belt uberhaupt nooit. Aan alles merkte je ook dat ze niet als oppas wilde fungeren. Mijn man moest altijd met een enorm omzichtig verhaal komen aan de tel, om uiteindelijk te vragen of ze misschien wilden oppassen. Dat heb ik nooit begrepen. Nu wel.

Ook zij heeft, zoals ik hier ook ergens las, tegen mijn schoonzusje gezegd dat zij niet moest denken dat ze het fijn vond om oma te worden (van haar eerste kleinkind). Hoe gestoord kan je zijn vraag ik me af. Draait het allemaal om haar. Bepaalt dit sort mensen of jij kinderen mag krijgen of niet?

Volgens hem ben ik altijd negatief, en heel erg zwart wit. Je gaat dat op den duur ook geloven, totdat ik het aan anderen vroeg. Dat is toch ook niet normaal natuurlijk.
Maar als ik goed over nadenk over dat gezin dan kan ik me niet herinneren dat daar ooit iets positiefs wordt gezegd over iemand anders. Het valt niet zo op want het gaat allemaal heel subtiel. Maar het is altijd zo dat die leraar niet zo goed was, of dat buurjongetje wel erg dom was, en dat vriendje zo'n stomme moeder had. Allemaal zaken om er zelf beter uit te komen.
De familie spreekt elkaar ook onderling niet. Ziet elkaar alleen bij familiebijeenkomsten en dan houdt moeder haar mond dicht. Ik sprak mijn zwager ooit eens buiten de familie om en toen zei hij heel verbaasd dat ik best heel erg aardig was. Zijn vrouw, de zuster van mijn man, had namelijk iets heel anders beweerd. Toen hij haar later vertelde wat hij van mij vond, scheen ze te hebben gezegd dat dit onmogelijk was. Hoe kan dit? Ik ben nooit met haar omgegaan, en heb nooit echte gesprekken met haar gevoerd want ik zie haar alleen bij die moeder thuis en gesprekken hebben ze daar niet. Er worden alleen maar grapjes gemaakt. Ik vind het erg knap dat je dan zo'n uitgesproken mening over iemand kan hebben. Maar ook uit andere opmerkingen die er in die familie worden gemaakt, merk je dat er over je geklets wordt. Communicatie is dus altijd heel indirect, en die moeder zit als een grote spin in het midden.
Mijn man heeft inmiddels ons gezin verlaten en kijkt niet meer naar ons om. Hij die de leukste vader van de wereld was heeft zijn kinderen gewoon gedumpt. En maar gillen tegen mij wat ik (die moeder dus) allemaal heb misdaan. Zo gestoord kan je er dus blijkbaar van raken. En als hij thuis komt dan moeten we allemaal leuk tegen hem doen alsof er niets aan de hand is. Iets van zijn familie gehoord? Helemaal niets. Maar die heeft ook geen idee wat er met hem aan de hand is. Die zullen we ook wel niet meer zien. Heel griezelig.

Assepoester, 10-05-2012 02:02 #149
Afgelopen nacht heb ik sinds lange tijd geen oog dicht gedaan. Met mijn volle verstand probeerde ik er weer bij te komen en alles te bevatten. Dat is onmogelijk. Sommige mensen zijn zo gestoord dat het niet te bevatten is. Ik moet het niet willen bevatten. Stop!
Hoe kan het bestaan dat een echtpaar met een modaal inkomen dat kort achter elkaar twee kinderen krijgt vindt dat de jongste( ik) de rest moet dienen?
Mijn broer had de grootste kinderkamer en kreeg ook nog 2/3e van de zolder erbij om met zijn trein te spelen. Precies het deel met de gashaard en het grote dakraam. Sinds dat hij naar de middelbare school ging sliep hij daar ook en kwam alleen beneden om te eten of met moeder TV te kijken. Mijn ouders hadden een elektrische deken en ik geen enkele warmtebron op mijn kamer. Tijdens de lagere school werd ik al regelmatig door mijn broer buitengesloten. Moeder greep niet in. Tevens bediende ik toen al alle verjaardagsgasten. Ik moest de sport doen die voor mijn broer goed was. Ik moest naar dezelfde middelbare school als mijn broer terwijl ik een niveau hoger kon en naar een andere school wilde. Vanaf mijn 11e jaar ontbeet ik alleen en deed voortaan een sport in de VOF. Mijn broer stapte ook over op een andere sport. Er werd ook geen gezelschapsspelletje meer gedaan daar mijn broer niet tegen zijn verlies kon en vals speelde.Tijdens de middelbare school zag ik mijn broer zelden. Alleen tijdens de warme maaltijd doch er was destijds geen telefoon bij de VOF en ik moest die dan aannemen. Er werd dan juist het vaakst gebeld. Vader maakte een vuist als ik weigerde op te nemen en ze aten verder als ik in gesprek was met een (potentiële) klant. Ik werd de gratis arbeidskracht en bracht geld in het laadje van de VOF. Mijn broer was helemaal idolaat van zijn nieuwe sport en alle randactiviteiten. Hij hoefde zijn handen niet uit de mouwen te steken in de VOF. Er werd geen beroep op hem gedaan. Op mij dagelijks vanaf hele jonge leeftijd, ik wist niet beter. De arbeidsomstandigheden in de VOF waren destijds verre van luxe. We deden als gezin nog zelden iets gemeenschappelijks. Het ouderlijk huis werd niet meer onderhouden. Het geld werd in de VOF gestoken en het gezin armoedig gerund. Ik kon vanaf jonge leeftijd al confronterend zijn doch bleef wel de gebiedende wijs opvolgen en hen dienen. Ik voelde me verantwoordelijk voor mijn ouders welzijn.Vanaf mijn 17e at ik de warme maaltijd ook alleen daar ik als laatste thuiskwam. Ik zag mijn broer nog amper. Mij buitensluiten is hij blijven doen. Het is zelfs zo erg dat hij me bij familie aangelegenheden negeert en geen woord tegen me zegt. Vader ging zijn gedrag overnemen. Mijn ouders vinden het normaal, het is niet bespreekbaar. Tijdens zijn eerste bruiloft heeft mijn broer me ook genegeerd en bediende ik zijn gasten. Ik werd niet bedankt en sta zelden op een foto doch dat valt mijn familie niet op. Tijdens een etentje in besloten kring hadden hij en zijn toenmalige vrouw niets tegen me gezegd. Vader op de gebiedende wijs dat ik op de kinderen (van mijn broer) moest letten. Moeder op gebiedende wijs dat ik na haar toenmalige schoondochter moest luisteren. Er werd geen praatje met me gemaakt. Ik was 35 jaar, leerde assertief te worden doch onderging dit nog i.p.v opstappen. Rond die tijd gaf ik aan dat ik niet meer de verjaardagsgasten wilde bedienen en net zoals mijn broer een gast wilde zijn. Mijn ouders werden agressief en schreeuwden dat ik dan geen goede dochter zou zijn. Soms ging moeder me bij haar gezelschap betrekken. Net als een neef van mijn leeftijd weet ze niet wat averechts betekent. Het gaat heel geforceerd en het is geveinsde interesse. Ze heeft vermoedelijk ook mijn broer regelmatig gepusht om mij wel of juist niet bij hem op de verjaardag uit te nodigen. Uiteraard werd ik genegeerd als ik daar was. Ook als het gezelschap wist dat ik een medische ingreep achter de rug had. Er werd me niet gevraagd of dat het pijn deed en of het resultaat goed is. Ik zat er voor de vorm bij. Regelmatig kwam ik verbittert thuis. Eigenlijk bestond ik voor hen alleen toen ik een gratis arbeidskracht was in de VOF en nog thuis woonde. Ik werd gelijk ingeruild voor een dochter van een ander toen ik stopte met de sport en uit huis ging. Mijn ouders namen direct personeel aan. De communicatie verliep enkel nog via moeder. Regelmatig gaf ik aan dat ze op die wijze niet de boel bij elkaar kan houden. Een paar keer ben ik naar vader gegaan en mijn broer om rechtstreeks met hen contact te hebben doch ze hadden het te druk en keerden me de rug toe. Ik kreeg zelden bezoek van mijn familie en moest naar hen komen. Mijn broer is met alles altijd beter dan ik volgens moeder. Loop ik een wandeltocht dan roept moeder gelijk dat mijn broer ook zoiets heeft gedaan doch kilometers langer. Hij beaamt dat terwijl dat niet zo is. Krijg ik een compliment over een jurk dan roept moeder gelijk dat mijn schoonzus ook een mooie jurk heeft. Hun werk is belangrijker, in alles zijn ze beter. 'Zeg niet tegen je broer dat papa heeft gezegd dat jij beter met een hamer overweg kan. Zeg dat niet tegen je broer", riep moeder eens tegen me. Hij moet altijd worden opgehemeld. Ik liet me eens wegduwen door hem toen ik met een bepaalde flesopener een fles wijn wilde openmaken. 'Dat kun jij niet zei hij en duwde me opzij om het zelf te doen. Dan nog dat minachtende lachje van hem over mij tegen mijn vader toen ik mijn hond eens mee had genomen. Hij wist beter hoe het dier moest worden vastgelegd. Gelukkig lachte vader niet met hem mee. Zijn mond opentrekken deed hij niet in dergelijke situaties. Kom niet aan mama's jongetje! Je hoort net als haar en vele anderen tegen hem op te kijken.
Het enige wat ik voor mijn familie ben is een wegwerpgebruiksvoorwerp.
Ik ben een spontane, goed verzorgde en goedgeklede vrouw die als het enigszins kan met haar tijd meegaat. Mijn broer wordt juist verre van communicatief en niet zo sociaal gevonden. Ik ken mensen die hem zelfs contactgestoord noemen. Ondanks dat er niet zoveel mis is met mij gaat mijn familie niet respectvol, fatsoenlijk en gelijkwaardig met me om. Moeder heeft me al zolang ik leef de rol van haar hulpje wat er bij hangt gegeven. Ze wilt me klein houden. Letterlijk en figuurlijk krijg ik van haar altijd de slechtste plaats.Dat zal altijd zo blijven. Mijn broer is de eerstgeborene en van het mannelijke geslacht. Hij is de stamhouder en haar afgod. Stop.

Assepoester, 07-05-2012 13:32 #148
@Jongedame Er is nog een overtuiging van moeder die ik je niet wil onthouden. Ze roept jaren dat ik me geen kaas van het brood laat eten. Lachwekkend! Kilo's kaas heb ik me van mijn brood laten eten! Feit is dat ik in het gezin zolang als ik leef niet werkelijk gezien en gehoord wordt en me moet aanpassen. Rond mijn 5e jaar moest de overlooplamp van 60 watt aan zodat mijn broer beter kon inslapen daar hij destijds nachtmerries had. Ik kon juist niet inslapen met zoveel licht dat door mijn bovenlichter scheen. Jarenlang heb ik aangegeven dat ik niet meer kon inslapen doch het boeide moeder niets. Als haar lievelingskind maar wel kon inslapen. Dat ik, het andere kind, juist niet meer kon inslapen was niet belangrijk. Het was al heel wat dat ze in dit geval na 5 jaar zeuren een gordijntje voor me maakte. Dit patroon is altijd gebleven. Ze zien en horen me niet hoe zeer ik ook mijn best deed. Ik moest me flink houden. Mijn broer staat centraal en de VOF.
Moeder is niet geemancipeerd laat staan een assertieve moeder die een voorbeeld voor me is. Jou moeder volgens mij ook niet. Desondanks probeerde ik assertief te zijn doch dat werd direct door moeder de kop ingedrukt. Ik ben heel erg ouderwets en normatief opgevoed. Een meisje/vrouw hoort lief, meegaand te zijn en te dienen.Vijf jaar geleden kreeg ik via mijn superieure broer een brief van moeder waarin ze schreef dat ik haar kleine, lieve meisje moet blijven en aandacht voor haar moet hebben en voor mijn broer daar hij zoveel heeft meegemaakt. Ik heb recht op mijn eigen leven! Mijn broer heeft juist heel weinig meegemaakt! Ik ben degene die veel heeft meegemaakt zoals leeftijdsgenoten verloren, pech met dieren, een chronische ziekte, fysieke beperking, heel erg laag inkomen, aanrandingen, medische ingrepen enz. Moeder draait graag alles om daar er voor mij geen empathie is. Door dingen om te draaien en te ontkennen hoeft ze er niets mee en speelt haar geweten niet op. In hoeverre ze dat heeft.
Het wrange is dat moeder alles wat mij tekort wordt gedaan klanten en mijn broer wel gunt. De achterstand waarin ik van jongs af aan ben beland vindt moeder doodnormaal. Troep die een ander niet meer kan gebruiken is voor mij goed genoeg. Ik heb pas een paar jaar een mobiele telefoon en pc met internet i.t.t. zoonlief en klanten. Ik mag haar en mijn broer niet overtreffen, zo jaloers is ze op mij. Als mensen mij iets aandoen dan kiest ze altijd partij voor hen. Ik ben altijd fout. Moeder ziet mij als concurrente, vader moest kiezen tussen haar of mij. Dat is gestoord! Ze eist dat ik aanhoor hoe luxe het leven van klanten verloopt en van mijn broer terwijl ik water trappelend de dubbeltjes omdraai. Vertelde ik spontaan dat ik een prijsje had gewonnen dan betrok haar gezicht direct. Ze gunt me niets bovendien is haar eerste reactie altijd negatief. Het welzijn van talloze klanten(dochters van een ander) vindt moeder vele malen belangrijker dan dat van haar eigen dochter. Bizar! Er is geen enkele sprake van een gezonde moeder dochter relatie. Zoals moeder zei: "Jij bent alleen maar mijn biologische dochter meer niet". In feite gedraagt ze zich stiefmoederlijk naar mij in de meest negatieve zin van het woord. Ik voel me door mijn ouders misbruikt en een object voor mijn familie.
Manipuleren, liegen, mensen emotioneel chanteren kan moeder als de beste evenals projecteren en speculeren. Op die manier kan ze haar zin doordrijven, mensen bewerken en heeft ze macht. Om de zoveel tijd dan grijp ik naar mijn hoofd, het is niet te bevatten! Niet normaal dat mijn ouders een VOF begonnen zodat kinderen van een ander daar plezier konden hebben en voor dat doel hun eigen dochter misbruikten(knecht) en verwaarloosden. Een fijn gezinsleven hadden we ook niet meer sinds dat ze de VOF begonnen. Het gezin kwam op de laatste plaats en ik ben nog lager dan een hond! Zolang mijn broer zich maar kan blijven ontwikkelen en hem en zijn kinderen niets te kort komen. Mijn leefsituatie interesseert moeder niets evenals haar aandeel daarin.
Het is vechten tegen de bierkaai en zinloos(energieverspilling) om dit soort mensen duidelijk te maken waar tegen je aanloopt. Ontkenning is gebruikelijk bij pathologische gezinnen. Ze hebben een underdog nodig.

Assepoester, 07-05-2012 01:17 #147
@Jongedame
Ik wil je nog een tip geven waar je mogelijk iets aan kan hebben. Ga niet aan jezelf twijfelen, vertrouw op je gevoel en neem de dingen die gezegd worden minder serieus. De bevestiging zul je uit jezelf moeten halen!
Het punt is dat pathologische narcisten hun schijnwerkelijkheid anderen kunnen opleggen omdat ze zelf in hun leugens geloven. Hun overtuigingen die totaal niet overeen komen met de feiten zijn waar. Ze ervaren dat niet als liegen daar het hun waarheid is geworden. Hierdoor komen ze eerlijk over.
Mijn moeder is daar een ster in en weet talloze mensen te overtuigen van haar fantasie/schijnwerkelijkheid. Ze kan zelfs binnen een minuut iets precies omdraaien en dat is dan de waarheid. Ze heeft iets waardoor ze veel overtuigingskracht heeft en wordt gelooft. De mensen(o.a. haar familie) waarmee ze zich omringd zullen de feiten ook niet gaan checken of getuigen opzoeken.
Ik zal een paar voorbeelden geven. Op papier zat moeder in de VOF die was gevestigd op grond die mijn ouders 35 jaar geleden hadden gekocht. Samen met vader moest ik als minderjarige het werk doen van mijn 10e t/m 23e jaar. Anders mocht ik mijn sport/hobby niet beoefenen. Het is ongeveer 15 minuten fietsen vanuit het ouderlijk huis daar naar toe. Niet een keer is moeder mee gefietst en komen kijken naar mijn werk en hoe ik daar mijn sport beoefende. Ze kwam alleen als er iets werd georganiseerd en keek naar de andere kinderen(klanten). Die beseften zich waarschijnlijk niet dat ik i.t.t. hen dagelijks daar werkte doch zijn wel getuigen van mijn werk evenals hun ouders. Desondanks sneerde moeder eens tegen me: "Hoe kom je er bij dat jij in de… hebt gewerkt? Dat heb je helemaal niet gedaan!". Al vrij snel nadat ik was gestopt met de sport en het werk waren mijn ouders alles wat ik voor hen had gedaan al "vergeten". Moeder heeft geen contact met oud klanten uit die tijd en blijft doodleuk ontkennen dat ik in de VOF heb gewerkt. Ze heeft zelfs tegen me geschreeuwd dat niet ik doch zij en mijn broer hebben moeten pezen in het bedrijf! Dat is gestoord!
Ik heb destijds samen met twee ouders van klanten de club opgericht en bijna 7 jaar in het dagelijks bestuur gezeten. Dit wordt ook ontkend terwijl het staat geregistreerd. Niet ik doch mijn broer werd betrokken bij de afscheidsreceptie die door de club werd georganiseerd toen de VOF jaren later werd opgeheven. Zonder mijn toestemming werden zelfs alle prijzen die ik had gewonnen en in de prijzenkast zaten door klanten meegenomen. Moest kunnen vonden mijn ouders ondanks de pech die ik in de sport had. Moeder loog daar in eerste instantie ook over en zei dat mijn prijzen waren geschonken aan het Leger des Heils.
Moeder noemt zichzelf sinds heugenis een sportvrouw omdat ze een keer per week gaat zwemmen. Ik nam als kind die overtuiging ook over en besefte me pas als twintiger dat je dan helemaal geen sportvrouw bent. Moeder blijft zichzelf zo noemen na confrontatie daarmee.
Moeder heeft een te hoog cholesterolgehalte doch beweerd dat ze voldoende aan beweging doet omdat ze "alles" op de fiets doet. Feit is dat moeders leefwereld een kwartstraal om het ouderlijk huis begeeft. Ze hoeft maar 10 minuten te fietsen om naar de supermarkt te gaan, de markt, het zwembad enige vriendin of de bibliotheek. Andere activiteiten die ze onderneemt zijn familiebezoekjes en die deed ze met het openbaar vervoer of ze reed met vader mee. Verder komt ze nergens, wandelen is niet haar hobby. Ze heeft al 30 jaar iemand die haar helpt met de tuin. Moeder heeft juist heel weinig lichaamsbeweging en zit het liefst thuis een boek te lezen. Ze blijft zichzelf sportief vinden en dat ze voldoende beweegt. Haar achterban vindt ook dat ze heel sportief is.
Mijn moeder vindt zichzelf ontwikkeld terwijl ze toen ze ging trouwen niet meer is gaan werken of alsnog is gaan studeren. Ze deed hooguit een paar uurtjes administratie per maand voor de VOF. De biebboeken die ze leest zijn geen studieboeken. Moeder leest de regionale krant doch geen landelijke krant. Damesbladen heeft ze nooit gelezen dat is beneden haar stand! Ze is helemaal niet ontwikkeld en heeft een beperkt referentiekader. Veel dingen passen niet binnen haar straatje. Ze heeft altijd kritiek als anderen hun ding anders doen dan zij. Anderen kan ze niet laten. Ze doet vriendelijk tegen hen doch als ze weg zijn dan ging ze tegen mij afgeven over hen. Mij zit ze op mijn huid en verstikt me. Ik mag helemaal niet "zijn".
Moeder roept graag dat ze een gevoelsmens is. Niets is minder waar besefte ik me later. Moeder zit vooral in haar hoofd en doorvoelt gevoelens juist niet. Ik vind dat ze een gebrekkig ontwikkelt geweten heeft en bikkelhard is. Ze heeft me zeer ernstig beschadigt wat ten koste gaat van mijn levensgeluk en doelen. Zolang ik leef heeft ze me ondergeschoven en verwaarloosd. Het zal me niets verbazen dat ze me op slinkse wijze zal onterven. Van alles en nog wat in de wereld vind moeder vreselijk. Zien hoe ze mij heeft kapot gemaakt wilt ze niet. Ik ben al jaren bezig om haar steeds meer uit mijn systeem te krijgen en me te bevrijden. Mijn broer en zijn kinderen betekenen alles voor haar. Hij is haar grote liefde.

Ik kan wel doorgaan met voorbeelden waaruit blijkt dat moeders overtuigingen niet overeenkomen met de feiten. Meestal weet ze niets terug te zeggen als ze daarmee wordt geconfronteerd of ze wordt furieus en agressief. Ze klampt zich vast aan haar schijnwerkelijkheid zodat ze niet hoeft te gaan voelen en zien wat ik doe. Zo leuk is het niet om je te beseffen dat het niet zo geweldig, warm en liefdevol is allemaal. Moeder kan/wilt het proces niet met zichzelf aangaan en offert mij daarvoor op. Het gaat haar alleen om de buitenkant, wat anderen van haar vinden. Wat anderen van mij vinden is vooral belangrijk als zij er voordeel mee doet. Mensen die mijn kant van het verhaal kennen en geloven zijn fout. Mijn hele wezen moet vooral haar eigenwaarde dienen.
Zij heeft net zoals jou vader haar beleving. Moeder is in haar beleving een goede moeder voor me. Punt. Mijn ervaring is dat het weinig zin heeft om te discussieren daar ze zich niet in jou kunnen/willen verplaatsten.
Sinds dat ik voor mezelf ging opkomen deug ik voor geen meter volgens mijn ouders. Ik hoor mijn leven te offeren voor hen, mijn broer en zijn kinderen. Als tiener heb ik altijd al gevoeld dat ik helemaal alleen zou komen te staan als ik wilde loskomen van mijn ouders. Ik ben voor moeder alleen een soort aanhangsel, hulpje wat er voor haar moet zijn. Het klankbord, de deurmat, de dienstmeid en de knecht, meer niet. Niets mag ik voor mezelf hebben/doen. Niets!

Ik vraag me af of dat jij jou problemen niet met je moeder kan bespreken. Ze kan wel last van depressies hebben doch dat wilt niet zeggen dat ze voor alles gespaard moet worden en geen volwaardig gezinslid is. Het lijkt me voor haar allemaal ook geen pretje. Mijn moeder is grotendeels onderdanig, een slavin die zich opoffert/wegcijfert en eist dat ik dat ook doe. Ze kan bij zichzelf niets erkennen laat staan tegenover mij. Moeder liegt liever de boel bij elkaar en windt anderen om haar vinger. In mijn geval komt niemand voor me op.
Mijn ervaring is dat ziekelijke gezinspatronen moeilijk te doorbreken zijn. Al helemaal zonder professionele hulp. Dan nog, je kunt hen niet veranderen, wel jezelf. Succes!

Assepoester, 05-05-2012 17:15 #146
@Jongedame
Ik vind het gedrag van jou vader behoorlijk gestoord. Hij komt nogal overheersend en dominant over. Als je er helemaal "in" zit dan zie je het niet, pas van enige afstand is mijn ervaring. Bovendien weet je van kinds af aan niet beter en heb je "brainwashes" gehad waardoor je het normaal vindt. Veel mensen in de directe omgeving voeden het gedrag/dekken het toe. Familie kan zelfs dezelfde ongezonde narcistische trekken hebben. Wel is het zo dat jou vader het niet verbergt.
Mijn geraffineerde moeder doet meestal alles subtiel of als er geen anderen bij zijn. Zo is ze rond mijn 35e jaar tegen me gaan praten met de intonatie waarmee een geestelijk gezond mens tegen een kleutertje praat. Bijvoorbeeld: Papa vindt dat je broer een nieuwe garagedeur nodig heeft, krijg jij die damesmantel die je al jarenlang wilt. Fijn he, dat papa dat voor jou kan doen!? Zeg eens dank je wel tegen papa, zeg eens dankjewel tegen papa". Of: "Geef mama eens een kusje hier, geef papa eens een kusje daar", wijzend op haar wang, daarna op vaders wang terwijl ik 35 was.
Het lijkt erop dat jij, net als ik, bent geparentificeerd. Het zou kunnen zijn dat jou moeder een onderdanige narcist is, iets is er met haar ook mis. Er zijn ook bijna geen grenzen tussen generaties. Als ik het zo lees dan vind ik het in ieder geval een pathologisch gezin waarin jij bent opgegroeid.
Het gevoel van aan de kant schuiven ken ik. Bij ons ging het altijd over vaders werk/hobby/sport. Later ook over mijn "perfecte" broer en zijn kinderen. Toen ik, om op mezelf te kunnen gaan wonen, moest stoppen met de hobby/sport (die ik zelf moest betalen) kreeg vader direct een surrogaatdochter(klant) en ging mijn hobby/sport met haar doen. Zij kwam zelfs op de loonlijst te staan terwijl ik voor de ruim 8000 arbeidsuren(na school/werk/tijdens vakantie) die ik in de VOF van mijn ouders had gemaakt nooit iets heb gekregen. Ik werd niet eens bedankt! Zij hoefde niet alles zelf te bekostigen om deze sport/hobby te kunnen doen. Ik wel en kon daardoor pas laat uit huis daar nagenoeg mijn hele salaris op ging aan mijn sport/hobby. Toen zij een conflict kreeg met mijn ouders kwam er gewoon weer een nieuwe surrogaatdochter(klant). Met haar werd vaders sport/hobby nog luxer en luxer. Zij plukte de meeste vruchten van al mijn kinderarbeid. Moeder zat altijd helemaal vol tegen mij over haar fantastische surrogaatdochter. Ik moet dan aanhoren hoe luxe zij mijn sport/hobby met mijn vader beoefent terwijl ik dat niet meer kon betalen sinds dat ik uit huis ging en vader zelden zag. Wrang en gemeen van moeder!
Ik besta sinds dat ik stopte met de sport/hobby, om daardoor uit huis te gaan, nog enkel in het hoofd bij mijn ouders, voor de vorm en voel me een object voor hen. Sindsdien konden ze me steeds minder gebruiken en ben ik dus niet interessant. Verbaal naar anderen doen ze alsof ik veel voor hen beteken.
Hoe de positie van jou zus is weet ik niet goed. Mijn broer heeft ook geen problemen doch hij heeft totaal andere ouders dan ik. Hij heeft de tegenovergestelde positie van mij en is heel anders opgevoed. Jou vader doet dingen bij jou zus waarvan ik vind dat ze niet door de beugel kunnen. Misschien is ze ook onderdanig en hoort ze voor zichzelf op te komen?!
Ik vind het moeilijk om je advies te geven. Jou moeder zal toch wel begeleiding hebben? Misschien kun je er met haar behandelaar over praten en tevens elders professionele hulp voor jezelf zoeken. Realiseer je wel goed dat er aardig wat therapeuten/psychologen zijn waarmee je mogelijk niets opschiet. Sommigen zijn zelf een pathologische narcist. Het is maar net wie je treft, of het klikt en of dat hij/zij het vak goed verstaat. Zo niet, stop dan en zoek een andere hulpverlener.
Mijn ervaring is dat strijden met mijn ouders/broer geen zin heeft. Het ontbreekt hen aan (zelf)inzicht en toegeven kunnen ze niet. Ik heb met strijden jarenlang levensgenot en nachtrust verspild. Je praat tegen een muur, het komt toch niet binnen. Je trekt aan het kortste eind. Mijn ervaring is dat je geen erkenning/waardering zult krijgen. Ik heb jarenlang valse hoop gekoesterd en had illusies. Ik heb mezelf daarmee voor de gek gehouden.
Inmiddels is mijn vader overleden en heb ik een grote hekel aan mijn moeder gekregen. Ik walg echt van haar daar ze zich altijd achter anderen verschuilt en de oneerlijkste, onechtste persoon is die ik ken. Haar gedrag naar mij toe(als er geen anderen bij zijn) is zo naargeestig dat ik het niet meer kan incasseren. Om van te kotsen(letterlijk). Bovendien weet moeder alles naar haar omgeving op geraffineerde wijze te verbergen. Die mensen horen precies het omgekeerde verhaal. Die moeten van haar denken dat zoon en dochter gelijk worden behandeld en dat ze voor mij een lieve moeder is die van me houdt!
Door van mij een object te maken kan moeder op mij projecteren, zich afreageren en "aangenaam" gezelschap zijn voor anderen die mij dus niet geloven. Mijn moeder heeft werkelijk geen enkele empathie voor mij. Niet te bevatten! Hoe ik me voel en er onder lijd boeit haar niets. "Liever een definitieve breuk met jou dan professionele hulp", sneerde moeder eens tegen me. Ze is het ergste wat mij is overkomen en zal niet stoppen met zieken/bloedzuigen naar mij toe. Ondanks de destructieve uitwerking die haar gedrag op mij heeft gaat moeder door. Het levert haar iets op. Moeder is zo ernstig gestoord en (on) bewust dat ze niet eens snapt/ziet dat haar gedrag destructief is voor mij. Ze verdringt dat direct net zoals pesters dat doen. "Wat heb je toch tegen mama, zeg eens wat heb je toch tegen mij", zegt ze dan met onschuldige stem. Moeder leeft in een schijnwerkelijkheid en wordt niet graag geconfronteerd met de feiten. Dan weet ze niets terug te zeggen of wordt des duivels agressief en in haar razernij verdraait ze alles of liegt.
Je bent nog jong en laat je leven a.u.b. niet verpesten door je ouders. Ik bleef helaas jarenlang loyaal en leer nu pas te leven. Mijn ouders stonden ook niet echt voor me klaar. In mijn geval kwam er een dag dat ik het afschuwelijke gedrag van mijn ouders naar mij toe(als er geen anderen bij zijn) niet meer kon incasseren. Jarenlang kwam alles 's nachts omhoog waardoor ik overdag mezelf bij elkaar moest rapen en moeizaam kon functioneren. Het begint nu te slijten, de zielepijn(weesgevoel) zal vrees ik niet helemaal overgaan.
Het is aan jou hoe ver je kunt gaan met het incasseren van vaders gedrag. Kies op tijd voor jezelf! Meestal is afstand/breken het beste. Je zult dat zelf moeten ontdekken. Ik bleef me alsmaar openstellen voor mijn ouders en narcistische broer waardoor ik er steeds meer trauma's/teleurstellingen bijkreeg en telkens onderuit ging. Ik bleef hen pleasen, kon niet genoeg geven. Het was nooit goed genoeg, er is altijd kritiek op mij! Om doodmoe van te worden. Dat kwam ook doordat een therapeute(onwijs) beweerde dat ik contact moest houden anders zou ik me schuldig gaan voelen tegenover mijn ouders omdat ze oud zijn en komen te overlijden. Grote onzin! Ik was in mijn eentje niet opgewassen tegen hen. Ik kon het niet aan met hen. Het is juist gezond om niets met deze gestoorde mensen te willen. Bij mij werd alles(agressie/vernederingen/sneren enz) daardoor heel veel en duurde heel lang. Ik heb er spijt van dat ik niet jaren eerder heb gebroken. Als moeder komt te overlijden dan ga ik waarschijnlijk niet naar haar begrafenis en er komen ook geen bloemen van mij op haar kist.
Of dat er sprake is van pathologisch narcisme weet je nooit helemaal zeker. Ik vind het gedrag van jou vader ziek. Je zult hier je eigen weg in moeten vinden. Iemand die jou leert assertiever te zijn kan helpen. Als er iets is wat belangrijk is dan is het grenzen stellen. Ik wens je heel veel sterkte toe!

Jongedame, 26-04-2012 00:30 #145
Hallo allemaal, als ik jullie verhalen zo lees twijfel ik heel erg. Dat er iets mis is met mijn vader is duidelijk. Maar zo te lezen hebben heel veel "kinderen" problemen met hun ouders. daarom zit ik in dubio. Is mijn vader narcist, of is onze relatie gewoon moeilijk en heb ik hier ook een aandeel in. Hier mijn verhaal:

Ik ben opgegroeid met een vader en een moeder en een zusje. Vroeger had ik een super goeie band met mijn vader. We waren 2 handen op 1 buik. Ja, mijn vader mishandelde ons weleens fysiek en was erg dominant. Maar in de goeie periodes was het perfect. Mijn vader was heel trots omdat ik VWO deed en zo'n fijne dochter was. Mijn moeder is een poosje opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting wegens depressies en ik was een soort "tweede vrouw". Hij besprak werkelijk alles met mij, (financiële zaken, zijn seksleven met mijn moeder, zijn relatie met mijn moeder, alles dus). Ik was toen pas 12 jaar.
Toen mijn moeder weer thuis kwam wonen, mocht ik nergens meer over praten en was zij weer zijn vrouw, ik werd gewoon aan de kant geschoven want ik was maar een kind.

Eigenlijk ging alles tussen de woedebuien van mijn vader door best gezellig. Toen ik 18 werd ging ik op kamers, omdat ik ging studeren. Ik kreeg een vriendje, waar mijn vader het absoluut niet mee eens was. Uiteindelijk bleek dit ook geen goeie jongen te zijn (hij heeft me een aantal keer mishandeld). In ieder geval: geen enkele steun van mijn vader, niks. Ik was een foute dochter, want ik maakte foute keuzes, ik moest het zelf maar uitzoeken. En daar nog bij: wat een verdriet ik mijn ouders wel niet aan deed. Mijn ouders die altijd zoveel voor mij deden, zij sliepen niet meer en hadden stress. Wat een rotmeid was ik toch. Dit terwijl ik juist toen zoveel behoefte had aan steun en een luisterend oor.
Over mijn verdriet wat ik had door de mishandeling van mijn ex mocht niet gepraat worden, ik mocht niet huilen.

Nu ben ik 26, ik heb 2 jaar een relatie en woon samen. Mijn vader vond het sowieso al niks dat ik een vriend had en samen woon, maar mijn vriend heeft ook nog eens 2 kindjes uit een eerdere relatie (ziet ze ieder weekend, betaald alimentatie). Natuurlijk een heel makkelijk kritiekpunt voor mijn vader. Heeft hij iets om hem op af te kraken, dus dat doet hij dan ook. Hierdoor een hoop problemen en ruzies, waarin ik vaak gekwetst word en aan mezelf ga twijfelen.

Ik zal proberen een beeld te schetsen van het karakter van mijn vader, zodat jullie kunnen aangeven of dit narcistische trekjes zijn:
- mijn vader praat buitensporig veel over sex. De hele dag door, hij kan onder het eten aan mijn zusje (24) vragen of ze hem wil pijpen. Hij loopt in zijn blote kont door huis na het douchen, hij knijpt in mijn zusje haar tieten en vind incest een heel grappig onderwerp (ik wil er wel bij vermelden dat hij ons nooit iets seksueels heeft aangedaan ofzo)
- mijn vader heeft geen contact met zijn familie terwijl hij een hele grote familie heeft. Ook heeft hij geen vrienden.
- mijn vader heeft ruzie met al zijn collega's, omdat als hij een mening heeft iedereen die mening moet horen. Als iemand het niet met hem eens is, dan vindt hij dat hem onrecht wordt aangedaan en zijn het dus zijn vijanden.
- Mijn vader kan in een vol restaurant de aandacht compleet naar hem toe trekken, lacht heel hard of laat een scheet.
- Hij zet ons (mijn moeder, mij en me zus) graag voor schut bij anderen. Hij kan op een wildvreemde afstappen om te vragen of ik misschien met hem wil trouwen. Op mijn diploma uitreiking vond hij het heel grappig om boekjes naar voren te gooien toen ik op het podium stond. Als ik daar dan later iets van zeg: ben ik ondankbaar en respectloos.
- Mijn vader heeft meerdere malen gezegd dat IK jaloers zou zijn op zijn functie binnen het bedrijf waar hij werkt. (ik ben totaal niet jaloers op zijn functie, kan me ook niet herinneren dat ik ooit zoiets gezegd zou hebben)
- Mijn vader verwijt mij dat ik over veel dingen niet praat. Dat klopt ook, omdat ik als ik mijn mening zeg altijd een hoop gezeur en ellende krijg. Ik hou daarom vaak mijn mening voor me.
- mijn vader dwingt mijn moeder anale sex te hebben. Ook als ze dat niet wil (ik weet dat omdat ik dat een keer gehoord heb toen ik daar nog woonde)
- hij vind het grappig om mijn moeder belachelijk te maken. In het bijzijn van andere zeggen hoe dik ze is, of dat ze weer ongesteld is
- mijn vader wil altijd de aandacht: over zijn werk, over zijn sport. Maar als wij eens iets vertellen dan verveelt hem dat (dan hebben we het volgens hem altijd over hetzelfde)
- het is altijd maar afwachten hoe zijn bui is. Als hij blij is, kan hij opeens omslaan en ergens boos om worden. Ik vraag me soms achteraf af: waarom werd hij nou opeens zo boos.
- Hij kan vanuit het niets een kwetsend onderwerp aansnijden. Als je hem dan geen gelijk geeft wordt ie boos, agressief zelfs. Of hij reageert heel gekwetst. Nooit over dat hij zelf gekwetst is, hij zegt dan: je kwetst je moeder zo erg.
- Als de bui van mijn vader omslaat is de hele kamer gelijk stil, iedereen praat dan met hem mee en geeft hem gelijk.
- mijn moeder is een hele stille vrouw, zij komt nooit voor zichzelf op. Maar achter zijn rug om geeft ze me altijd gelijk. Alleen zegt ze het nooit recht in zijn gezicht.
- Het moeilijk is dat zijn reacties altijd onvoorspelbaar zijn. Als ik bijvoorbeeld zeg dat ik een nieuwe baan heb kan hij heel blij voor me zijn. 2 dagen later kan hij me dan bellen en zeggen dat ik stom ben, hoe kan ik nou zo'n stomme baan aannemen. Je weet nooit waar je van opaan kan.
Hij kan je het ene moment gelijk geven, en dan de volgende dag opeens toch weer niet.
- Als je hem ooit kritiek geeft, gaat hij gelijk in de aanval. Dan ben je respectloos, of ondankbaar, of je hebt gewoon ongelijk.
Het gekke is dat mijn zusje wel een normale band heeft met mijn ouders. Dan ga je twijfelen, ligt het niet gewoon aan mij. Ben ik niet gewoon een moeilijk kind. Ik vind het heel moeilijk een grens te leggen tussen een narcist of gewoon iemand die niet zo aardig is.
Twee weken terug hebben we weer ruzie gehad: hij had weer in mijn zusje haar tiet geknepen en ik vond dat niet leuk. Omdat ik me daardoor terugtrok en niet zoveel meer praatte was hij boos. Hij wilde 2 weken niet met mij bellen en hing de telefoon op. Vervolgens kwam hij wel op mijn verjaardag waar hij 3, 5 uur niet gepraat heeft.
Vervolgens krijg ik dan een email waarin hij vooral vraagt waarom IK me aan hem erger en waarom IK zo afstandelijk doe. Ik heb daarop gereageerd met dat ik het moeilijk vind dat hij soms zo dominant is (ik heb echt de meest vriendelijke woorden gebruikt) maar dat ik graag een goeie band met hem wil en dat ik hoop dat we het kunnen oplossen. Daar krijg ik dan een mail op terug met: hoe kan ik zo respectloos zijn, terwijl mijn ouders altijd voor me klaar staan, en hij is niet dominant etc etc etc. Ik stuur dus terug dat ik van ze hou en dat ik het goed wil maken en dat het me pijn doet. Krijg ik terug: ik praat niet meer met je.
Ik voel me daar zo kut om. Heb ik eindelijk een keer de moed verzameld om voor mezelf op te komen, wordt je weer naar beneden gehaald. Het erge is dat ik aan mezelf ga twijfelen. Heb ik inderdaad iets verkeerd gezegd? ligt het inderdaad allemaal aan mij? Ik heb altijd schuldgevoelens. Daar komt bij dat ik nog regelmatig naar mijn hoofd krijg dat ik toen met mijn ex zo'n verkeerde keus heb gemaakt. (is al 5 jaar geleden).

Wat vinden jullie, is dit een narcist? En zoja, hoe ga ik hiermee om. Aan mijn moeder heb ik niet zoveel omdat zij vaak (5x per jaar) depressief is en gewoon met hem mee praat. Mijn moeder is nog nooit in mijn hele leven voor me opgekomen, ze geeft hem altijd gelijk.

Ondertussen ben ik zo moe. Ik zeg uiteindelijk altijd sorry, omdat ik achteraf altijd het gevoel heb dat ik iets fout heb gedaan. Hij blijft net zolang draaien tot ik ook echt denk dat hij gelijk heeft. Ookal zeggen honderden mensen tegen me dat het niet zo is. Altijd heb ik behoefte aan acceptatie, en dat hij zegt dat hij trots is ofzo.
Hoe ga je daarmee om. Ik wil niet breken want: "het blijven wel je ouders die altijd voor je klaar staan" en ik voel me niet sterk genoeg om die strijd aan te gaan. Ondertussen voel ik me ook kut als ik niet voor mezelf opkom. Wat zijn jullie tips?

Anoniempje, 16-04-2012 20:15 #144
Ik heb recent het contact met beide ouders verbroken, ik heb een moeder die narcistische kenmerken heeft en mij flink beschadigd heeft in mijn jeugd, ik heb moeite met diepgaande contacten en vriendschappen omdat ik mensen moeilijk kan vertrouwen. Mijn moeder sloeg mij vaak als dingen niet gingen zoals zij wilde. Ik heb lang gedacht dat het wel meeviel bij ons thuis…, helaas zie ik nu ik zelf kinderen heb de schade pas…, ik heb een hechtingsstoornis overgehouden aan deze moeder waar ik zelf mee moet dealen, heb al duizenden euro's uitgegeven aan therapieeen. Aan de buitenkant zie je niets aan mij ik werk keihard en ik heb gelukkig wel een lieve begripvolle man maar van binnen is er erg veel stukgemaakt.

Anoniempje

Ramon, 13-04-2012 22:45 #143
Nu begin ik het te begrijpen ik heb zelf ook narcistische neigingen.beste wat je kan overkomen is een partner hebben die geen narcist is.die kan je een beetje vlot trekken. Ik heb gelukkig dat geluk grt ramon

Suus, 05-04-2012 00:13 #142
Nu vergeet ik mijn eigen vraag te stellen :-). Weet iemand of er een professionele lotgenoten groep/samenkomst bestaat voor kinderen van een narcistische op psychopathische ouder? Dus niet op een forum maar "live"?

Suus, 01-04-2012 22:42 #141
Beste "Duck". In mijn zoveelste zoektocht naar narcisme en nu ook lotgenoten kwam in jouw bericht tegen. Ook ik ben een dochter van een narcistische vader, met een psychopathische structuur. Gelukkig heb ik een geweldige moeder. Ik weet niet waar ik was beland zonder haar. Ik worstel al jaren met alle verwarrende en heftige emoties in mij, al is het me in de laatste jaren duidelijk geworden dat de meeste problemen met het leven door die vader gecreëerd zijn. Ik blijf hem tot op heden in alle facetten van mijn leven tegen komen, helemaal in relaties met mannen. Ik heb sinds een paar jaar geen contact meer, heb zelfs al zijn emailadressen moeten blokkeren. Ik heb al erg veel gehad aan gestalttherapie, al blijf ik regelmatig worstelen. Ik herken jouw woede, ik voel het ook vaak, ik kan me ook vaak ineens heel verloren voelen of zwaar gefrustreerd, ook herkenbaar? Of blijf denken dat ik het allemaal maar fout doe (wat me zo vaak verteld is!) Als ik lees wat jij allemaal moet stellen met je familie… pff hoe hou je dat vol? Ik wens je heel veel sterkte!

Almy (infoteur), 14-03-2012 22:06 #140
@Duck Wat zit jij in een ellendige situatie. 'Zoeken naar erkenning.' Ik kruip er op mijn knieën naartoe als ik wist waar ik erkenning kon krijgen. Wanneer je contact verbreekt ben -jij- degene die moeilijk doet. Ik heb geen contact meer met mijn broer. Mijn zus houd ik nu af. Ik heb ook vaak gedacht te emigreren. Maar inmiddels kan ik niet meer lopen. Ben ook een nerveus wrak dat zoekt naar touwtjes om me aan vast te grijpen. Hulpverlening begint altijd met te vertellen dat ik alles fout doe en denk, en dat zal ook wel. Als ik het goed doe, was ik geen nerveus wrak. Het is een web waar je inzit. Alles is vergiftigd met dat monster van narcisme. Het enige wat ik kan doen is wegwezen en mezelf proberen te redden. Alle verwijten slikken of langs me heen laten gaan. Maar het web kleeft. Hoe vind je een nieuw leven als nerveus wrak. Moeilijk. Sterkte joh!

Honest, 13-03-2012 22:09 #139
Kies nu voor jezelf. Niemand heeft er wat aan als je instort. Zoek hulp bij bijvoorbeeld een psycholoog, of maatschappelijk werk. Het leven is van jou, laat het niet afpakken door je familie. Als je geen kinderen hebt ben je wat woonplaats zo vrij als een vogeltje. Zelfs met kinderen kun je weg. Dat is ook goed voor hen. Lees mijn relaas van 2 maart. Ik ben zo opgelucht! Heel veel sterkte en probeer te genieten van ieder klein gelukkig moment zoals de natuur in de lente. Die kan na een donkere winter al miljoenen jaren steeds weer opleven.

Duck, 13-03-2012 16:14 #138
Ik ben een dochter van een narcistische vader. Sinds vorig jaar juni heb ik contact verbroken. Het was uit pure zelfbescherming. Ik vraag me af of jullie ook ernome last hebben van het zoeken naar erkenning. Ik probeer het bij iedereen te halen momenteel. Het is vreselijk. Verstandelijk weet ik dat dit met mijn vader te maken heeft en ik dit nooit zal krijgen. Gevoelsmatig is het een drama. Verder heb ik een ernome woede in mezelf. Iedereen in mijn omgeving die het me moeilijk maakt wens ik van alles toe. Mijn zus heeft enorme problemen in haar relatie. Ik kan dat niet handelen. Ik zou het zo graag willen loslaten of verhuizen naar een ver land. Weg van alle die ellende. Ook naar mijn zus toe zit ik serieus te overwegen om tijdelijk het contact te verbreken. Ik kan nu simpelweg geen negativiteit in mijn leven gebruiken. Naast dit alles speelt ook nog dat ik in rouw ben. Mijn man is vorig jaar na een ziektebed van 2.5 jaar overleden aan kanker. Mijn leven heeft tot op heden alleen bestaan uit zorgen voor anderen. En andere is mijn narcistische vader, grenzeloze moeder, alcoholafhankelijke broer en een zus die zich laat slaan door haar man en nog steeds denkt dat hij gaat veranderen. Verder ben ik momenteel een nerveuze wrak. Het is verschrikkelijk.

Fokko Ypma, 07-03-2012 17:39 #137
Vreselijke verhalen. Een punt erachter zetten, afscheid nemen van deze mensen (als je ze nog mensen kunt noemen). Door narcistische (vaak ook Pathologische leugenaars) ouders ben ik met mijn vrouw en kinderen op straat komen te staan. Ze maken je helemaal kapot met leugens, 8 jaar lang zonder dat je het zelf wist ben je door je eigen ouders weggezet als een of andere gek, leugenaar en god weet wat allemaal. Klop je bij zorginstellingen aan… doe het niet want ze geloven je niet, Deze mensen moeten uit de maatschappij gehaald worden, alleen heb je een probleem, de aanval is de nbeste verdediging en dat weten deze pathologische Narcisten, ze zijn een zeer groot gevaar voor de samenleving, geloof me ik heb het ervaren dat ze letterlijk over lijken gaan. Neem afscheid, verhuis en gooi je principes overboord want voor je het weet proberen ze je zelfs je kinderen af te nemen.

Fokko

Mama, 06-03-2012 13:20 #136
Aan Sarabi, 15-2-2012
Ik weet even niet goed hoe te beginnen. 6 jaar strijd klinkt vreselijk en ik bewonder je ontzettend voor je moed om door te gaan. Ook ik ervaar het als fijn om het stuk herkenning te zien aan de andere kant voelt ik me soms zo verlaten in deze strijd. Het is elke keer weer schipperen tussen twee kwaden en nooit weet ik of ik het goede kwaad heb gekozen en mis het ontzettend om met iemand te kunnen overleggen wat nou wijsheid is. Inmiddels is de rechtzaak geweest. Uitspraak was dat er zorgen waren en dus een onderzoek in de raad moest komen en begeleide omgang, maar wel per direct terwijl ik op advies van hulpverlening had gevraagd tot uitstel na onderzoek van mijn dochter. Begeleiding van officiele instanties kon nog niet door wachtlijsten, dan maar een kennis van hem (was enige optie want alle andere personen werden door hem afgekeurd en door een stuk dat hij de avond voor zitting had ingediend en ik niet had kunnen lezen was indruk ontstaan dat ik gewoon geen contact meer wou tussen hem en dochter en het een gewoon opvoedingsverschil was). Dit liep door omstandigheden rond kennis van geen meter en uiteindelijk zat ik meer met hem alleen dan met vriendin erbij. Na veel vijven en zessen toch via instelling vrijwilliger gevonden voor begeleiding, Voorwaarde was wel mediation. Wel sloeg bij Mina de onrust weer toe met enkele flinke terugvallen die ook op kinderopvang gesignaleerd werden maar naarmate tijd vorderde ging bezoek ook voor mijn meisje iets beter. In onrusttijd kwam ook het onderzoek met toch uitslag lichte vorm van autisme naar omstandigheden werd helaas niet echt gekeken. Nu zal ik niet roepen dat er op dat vlak niets aan de hand is maar in de uitingsvorm is wel een enorm verschil tussen Mina als alles stabiel is en Mina in roerige tijden, wat natuurlijk ook een kenmerk van autisme is. Punt is wel dat zelfs tijdens relatief goed gaand contact met het allemaal ook voor haar de nodige onrust brengt met gevolgen vandien. De loyaliteit naar haar vader en vooral nieuwsgierigheid naar wie haar papa was, was er wel. Hij gedroeg zich weer als modelvader. Omdat ik maar niets hoorde van de raad toch maar even navraag gedaan. De boodschap was "dat ze geslagen wordt (nog niet eens of)kan ook onmacht van hem zijn". We gaan pas onderzoek doen als mediation en begeleide omgang afgelopen is want dan kunnen we kijken hoe het gelopen is. Zorg er maar zo goed mogelijk samen uit te komen. Ondanks dat ik hun reactie in zekere zin begrijp wekte dit ontzettend veel frustratie, zorgen en boosheid op. Hoe vaak moet mijn kindje ongestraft uit onmacht geslagen worden? Levert onmacht slaan minder problemen bij een kind op? Samen eruit komen probeer ik al sinds het begin maar het lukt maar niet. Na twee maanden kreeg ik al te horen dat de begeleiding voor bezoek maar tot april duurt en dan start pas onderzoek. Wie doet de begeleiding dan? Antwoord, sja, daar moeten jullie samen maar goed over nadenken en samen een oplossing voor bedenken. Papa laat tijdens de bezoeken met begeleiding zich van de beste kant zien dus het gaat volgens de begeleider zo goed en ook Mientje vond het tot enkele weken geleden wel leuk met papa. Dit begint inmiddels echter weer minder te worden nu hij de kans krijgt om een kwartiertje per keer alleen met haar te zijn. De eerste gedragsveranderingen worden ook door kinderopvang al opgemerkt. Begeleider moet helaas door ziekte per direct stoppen. Vervanging is een 20 jarige meisje die net begint. Het is misschien onterecht maar heb hier niet veel vertrouwen in en zeker als het maar voor nog maar twee maanden is. Laatste bezoek door groot conflict met buurman leverde ontzettend veel spanning op en vader sloeg totaal door in paranoia. Bij thuiskomst heeft dochtertje de ene woedeaanval na de andere. Slaan, schoppen en continue melden dat ze boos is. Zelfs s nachts wordt ze scheldend wakker en als ik bij haar kom begint ze met vuisten op me in te slaan. Dag daarna hetzelfde verhaal ook op Kinderopvang. s avonds komt het hoge woord eruit. Ze is zo ontzettend boos op mij dat ik weg ben gegaan en haar heb achtergelaten. Mijn hart breekt als ik dit hoor. Ik heb dus maar weer afgesproken dat ik nu er geen begeleiding is het zelf overneem en we dan maar met zijn drieeen iets leuks gaan doen elke week. Als ik dit aan mijn meisje verteld is ze dolgelukkig. Hij gedraagt zich weer als mijn beste vriend en is zo aardig. Ondertussen begint de controle ook weer. 10 x bellen per week, mailen en bellen op werk, zijn auto voor de deur ( hij woont op loopafstand). Vragen om het niet te doen helpt niet. Het ene oor in het andere uit. Ik voel me met de rug tegen de muur staan want dit lijkt nu het enige alternatief. Hij doet officieel gezien nu niets fout dus volgens de wet is alles oke en hij is zo'n begane vader. Tenminste dat beeld wekt hij. Ik weet dat we nu dr, Jekill zien en mister Hyde zich even terug getrokken heeft maar probeer dat maar eens te bewijzen. Medische rapporten zijn er genoeg naar hij geeft geen toestemming voor opvragen. Hij is namelijk al meeerdere keren in therapie geweest ivm alle onrecht dat hem aangedaan wordt. Voor mij is alles beter dan haar aan hem meegeven, dan maar zelf met hem op stap en hopen dat de rechtbank dit genoeg vindt voor nu. Ondertussen probeer ik het leuk te hebben met mijn dochtertje en toch een stuk onbezorgde jeugd te geven want zij heeft ook niets aan een moeder die vervolgens haar frustraties overdraagt. Het kost echter ontzettend veel moeite en merk dat het al bijna een jaar geleden is dat ik echt onbezorgd gelachen en genoten heb. Werk wordt steeds moeilijker en sta op punt van ziekmelding. Soms heb ik medelijden met hem want hij heeft zeker zoveel last van zichzelf als ik van hem. Op andere momenten wou ik dat hij weg was want het lijkt alsof als hij je in zijn grip heeft je als een monster omlaag sleurt die onmetelijke diepte in die narcisme heet. IK hoop dat ik het volhoud zoals Sarabi doet. Mijn modus zit nu op rekken van onbegeleid contact zolang het kan, al moet ik het zelf begeleiden. Proberen via mediation privacy terug te krijgen en hopen dat hij zichzelf een keer ontmaskerd. Kortom redden wat te redden valt. Sarabi… heel veel sterkte, ik weet precies wat je bedoelt. ik hoop dat ik het volhoud zoals jij het tot nu toe doet.

Honest, 02-03-2012 22:51 #135
Eergisteren heb ik mijn vader per email verteld dat ik in psychische nood kom als ik contact met hem heb. Als ik op bezoek ben word ik erg nerveus en vorige week zelfs totaal van slag. Ik was geneigd om woest het huis te verlaten. De toon waarop ik werd aangesproken was erg grievend. Ik zat te trillen als een rietje en heb slecht geslapen nadien. In mijn jeugd was er huiselijk geweld en seksueel getinte aanranding door hem. Het was een herbeleving van traumatische ervaringen. Hij lijkt narcistisch, altijd het hoogste woord en hij weet alles beter. 15 jaar geleden was er ook al een breuk en therapie, maar voor mijn kinderen heb ik de band hersteld. Dat is nu niet meer nodig. Ze zijn volwassen. Het voelt nu nog wel raar, maar ik zie voor mijn gezondheid geen andere mogelijkheid meer. Ik zal het contact met mijn moeder wel voortzetten. Zij is ook slachtoffer van deze man. Zeker nu ik weer afhaak als toneelspeelster in deze zogenaamd gewone gezellige familie. Mijn dochters snappen het gelukkig. Zij vinden deze man ook niet erg prettig. Toch blijft het een spagaat. Ik heb voor mezelf gekozen en dat voelt aan de ene kant goed, maar aan de andere kant verdrietig. Het lijkt verraad, maar het is niet anders. Wat voor mij niet mogelijk is, contact met hem, kan ik niet forceren. Het was niet meer vol te houden. Ik heb al die jaren mijn best gedaan om het spel mee te spelen. Nu ben ik op. Ik zie wel hoe het zich ontwikkelt. Hoop op begrip van zijn kant heb ik niet. Dat zit niet in hem.

Cybelle, 29-02-2012 17:55 #134
Wat een eye-opener is dit artikel! Er valt nu heel veel op zijn plaats en ook waarom mijn pogingen om een 'normale' relatie met mijn moeder te krijgen tot nu toe stranden en frustratie opleveren. Heb behoefte aan een vervolgartikel, hoe verder als kind. Is er hoop op ooit een normale relatie en zo ja hoe dan?

Icon, 24-02-2012 19:27 #133
Erg verhelderend artikel, weer een aantal puzzelstukken over mijn jeugd op zijn plaats. Mijn dank!

@Son: Dat is erg negatief, maar behandeling is wel mogelijk maar erg moeilijk. Er zijn waarschijnlijk maar weinigen die het kunnen. Als behandelaar moet je sterk in de schoenen staan en dat het velen niet lukt, blijkt ook wel door negatieve commentaren op het Internet zoals: "En alleen de beste behandelaren zijn goed genoeg."
Het type narcisme beschreven in dit artikel wordt veroorzaakt door een gebrek aan zelfrespect (of zelfliefde, zelfwaardering) en kan worden verbeterd door daarin verandering te brengen. Door positieve ervaringen over en door jezelf verbetert het zich en worden de narcistische uitlatingen minder.

Son, 22-02-2012 22:47 #132
Nee een behandeling is niet mogelijk voor mensen met narsicsme. Daarnaast geloof ik niet dat je de relatie hoeft te breken. Je moet echt zelf de beslissing nemen of je dat wil of niet en of je het aan kan. ik zelf heb besloten dat ik niet wil breken met mijn moeder hoe pijnlijk het ook is. Misschien dom, maar ik weet dat ik back up heb als ik het niet meer aan kan. Ze blijft hoe dan ook waanzinnig belangrijk voor mij. Als kind al begreep ik dat we beiden in verschillende werelden levenden. lang heb ik gedacht 'ik ben gek', dom, voelde me wanhopig, waarom snapt ze me niet, waarom ziet ze me niet, ben ik niet goed genoeg? eindelijk de bevrijding het ligt niet alleen aan mij. ik ben zoals ik ben ook goed genoeg. toen ik eindelijk mezelf durfde te zijn tegen over andere en gewoon om aandacht ging vragen stapje voor stapje met hulp van buitenaf lijkt de wereld opeens een veel betere plek. Ik weet zelf beter dan wie dan ook, misschien klinkt dat hooghartig, hoe onzeker mijn moeder is en in die zin ook heel klein. vanaf dat moment wou ik werken aan de relatie moeder-dochter. en ik vraag dat ook van haar. soms geeft ze iets, soms niet, maar voor mij is dat genoeg. Ik weet nu dat ze niet zal veranderen. ze zal nooit de moeder worden waar ik zo op had gehoopt, maar iets is voor mij beter dan niets. Dus doe wat je best lijkt, maar ik geloof dat het mogelijk is. tussen mij en mijn moeder is de relatie nog steeds energie vretend, maar 1 keer in de 2 weken valt toch mee en soms krijg ik opeens steun van haar uit een niet verwachte hoek en dat herinnerd me er aan waar ik het voor doe en dat ze mijn moeder is hoe dan ook.

Lilly, 18-02-2012 11:54 #131
Hallo F,

Ik wil hier ingaan op je vraag of ik in mijn kinderjaren contact had met mijn oma en of dit werd toegestaan door mijn ouders.
Ik kan en wil deze vraag graag beantwoorden.
Zoals eerder verteld heb ik ben een jonge vrouw van 25 jaar en ik kom uit een gezin van 5 mijn vader, mijn moeder en 2 zusjes, zij zijn 22 en 23 jaar.
Zo’n 18 jaar geleden toen ik een ongeveer een jaar of 8 oud was, hebben mijn ouders alle banden met de gehele familie van mijn moeder verbroken, dus mijn oma, mijn tante, mijn oom en een oom en zijn vrouw en twee kinderen. Zolang ik mij kan herinneren heeft het contact met de familie van mijn vader altijd al bestaan uit aantrekken en afstoten ik heb als kind deze mensen meer niet dan wel mee gemaakt. De familie van beide kanten werd ook zwart gepraat tegenover ons, elk persoon uit de familie had eigenschappen of acties die abnormaal waren in de ogen van mijn ouders. Wel mochten mijn zusjes en ik naar onze oma toe ( de moeder van mijn moeder) onze oma woonden een straat verder. Tot mijn ouders hebben besloten te gaan verhuizen naar een andere stad dit was in 1999 ik was toen 13 jaar. Een moeilijke leeftijd en veel crisis in het gezin, het werd onmogelijk om mijn oma nog te bezoeken vanwege de afstand en geld was er niet om met de trein naar haar toe te gaan. Wel heeft mijn oma tot mijn 17e jaar verjaardagskaarten gestuurd, hier deden in mijn geval mijn ouders niet moeilijk over en ik zat elk jaar op mijn verjaardag te wachten op haar kaartje ik weet nog dat ik juichte van blijdschap door haar kaartje.
Ik zou eerlijk gezegd geen tips voor je weten, behalve dat wat je dochter ook verteld over jou tegen je kleinkind, je naar mijn mening toch best een kaart kunt sturen met bv verjaardagen. Ik persoonlijk heb dit als heel erg fijn ervaren, ook al zag ik mijn oma nooit meer en werd er kwaad over haar gesproken toch kon ik niet wachten tot het kaartje weer op de deurmat lag. Hierdoor kreeg ik juist het gevoel dat ik niet vergeten was door mijn oma en ze mij lief had.

Ik hoop dat ik je vraag heb kunnen beantwoorden. Mocht je meer vragen hebben aan mij dan mag dit altijd.

Groetjes Lilly

Sleepschip (infoteur), 15-02-2012 19:59 #130
Ik heb een goed uurtje in dit artikel zitten lezen en ben weer doodmoe. Wat een bizarre geschiedenissen. Ook ik kom uit een bizarre jeugd. Mijn vader de egoist (kan ik een boek over schrijven), mijn moeder grenzeloos die de hele wereld erbij haalde omdat ze zich niet tegen hem beschermen kon. Ze zijn allebei inmiddels overleden; mijn moeder in 2008 op 83 jarige leeftijd, mijn vader in 2011 op 91+ jarige leeftijd. Een broer verloren in 1978 op 26 jarige leeftijd. Ik zal nooit weten of dit een ongeluk was of een verkapte suicide. En dat allemaal omdat mijn ouders samen nog niet door 1 deur konden maar wel samen een bedrijf hadden. Naar hun kinderen (4 in totaal) veeleisend en geen enkele empathie. Dan was je een moeilijk kind. Ik was een moeilijk kind( ik ben de jongste), want mijn zussen en mijn broer trokken het op den duur ook niet meer… ; dus werd ik de pispaal. Het gevolg: mijn ouders zijn dood en ik heb geen familie meer sinds ik mijn ex-partner verlaten heb. Dat is ook zo"n groot ego, heel charmante man(behalve binnensdeurs, begrijp je).Het enigste is een redelijke erfenis, dus ik heb geen slapeloze nachten meer als mijn dochter nieuwe schoenen nodig heeft.Want geld verdienen, nou dat konden ze, over lijken ging mijn vader.Ach wat was ie altijd zielig en theatraal als ie z"n zin niet kreeg. En jij (ik dus) moest niet zo overgevoelig reageren. Hij wist niet eens wat voor kleur ogen ik had, dacht dat ik nog nooit een baan had gehad. Wie niet voor hem was, was tegen hem. Proef je "m? De wereld was van hem en wie het niet met "eens was, nou… die maakte die gewoon een koppie kleiner. Het is een bevrijding dat ze niet meer leven, nou nog van mijn woede afkomen. Vooral naar mijn zussen, Die letterlijk tegen mij zeiden: Zo bijzonder ben je nou ook weer niet hoor, en dan gauw de hoorn er op gooien. Dapper he, iemand eerst afbranden en dan de hoorn er op gooien, van wie zouden ze dat nou geleerd hebben. Ik vind het leven soms moeilijk, maar krabbel iedere keer weer overeind, al was het maar voor mijn lieve dochter want die heeft het niet altijd makkelijk met een moeder die het zwaar heeft en een vader die er niet is voor haar(hij heeft haar 2x bedreigd, ze wil hem niet meer zien). Lieve mensen van dit Forum, er zijn nog een heleboel lieve mensen op de wereld, waardeer ze, laaf je aan ze, heb ze lief en laat je liefhebben, WE ZIJN HET ALLEMAAL WAARD, WE ZIJN ALLEMAAL BIJZONDER.

Sarabi, 15-02-2012 02:31 #129
Aan Mama, 13-10-2011 23:11
Na 6 jaar ga ik beginnen aan 'deprogrammeren'. Ik ben radeloos wat mijn kind betreft. Er is nog niets w.b. omgang en hij heeft ook geen ouderlijk gezag, maar ik voel constant zijn dreiging. En hij dreigt ook letterlijk. De energie die daar al aan opgaat hou ik soms niet eens meer voor even een potje voetballen over. Maar toch doen, want dat helpt meer dan hem zijn zin geven. Wat een opluchting was het gevoel van 'ik ben niet gek!' Mijn naam hierboven is niet voor niets Sarabi, zij is de moeder van Simba in de Lion King. Kom aan hem, mijn zoon dus, en je komt aan mij, al moet ik er voor naar de Brazilië vertrekken. Je schreef iets over wat je niet zou mogen schrijven, eigenlijk… Afgelopen weekend waren er wat ongelukken door de ijzel en ik dacht alleen maar: ik hoop dat jij het was, tegen een boom… Ik vind het vreselijk dat ik zo denk. Zó bang. Ik lees de verhalen van de mensen hier en denk alleen maar, ik ben dus niet alleen. Dank jullie wel voor het delen, lieve mensen…

Wilma, 13-02-2012 22:09 #128
Ik woon in Brabant en zit midden in een narcistische situatie. Ik zou zo graag eens willen praten met mensen die dit hetzelfde hebben. Zijn er geen praatgroepen of iets?

Almy (infoteur), 13-02-2012 17:38 #127
Beste Bar, laat je moeder maar los. Je kunt haar niet helpen, zij kiest hier zelf voor. Ze is een volwassen vrouw. Zorg maar voor jezelf en zoek gezonde vrije mensen om je heen. Heb een fijn goed vrolijk leven. Je bent het waard hoor!

F., 08-02-2012 20:17 #126
Lilly, kun jij teruggaan naar je kind zijn en mij vertellen of jij contact had met je oma? Ik heb een narcistische dochter die een kopie is van haar vader en ik ben heel erg bezorgd om haar kindje.

Ik mag het kindje niet meer zien omdat ik een heel normaal verzoek aan haar had Een heel normaal verzoek volgens de mensen die ik erover gesproken heb. Ja je gaat direct weer denken dat je zelf fout zit. Ze eist en eist en ik deed het allemaal. omdat ik wel aanvoelde als ik niet doe wat ze zegt is het afgelopen met het contact. Maar toen ze dat weigerde besefte ik dat ik vol moest houden met mijn verzoek.

Mijn vraag aan jou is had jij contact met je oma? En als dat ook niet mocht wat had je dan fijn gevonden wat je oma zou doen voor je? Met het idee dat ik geen contact mag hebben van dochter?

Als ik een kaart of cadeau stuur krijgt mijn kleinkindje dan boosheid over zich heen? Ik weet het gewoon niet wat kan ik doen?

vr gr
F

F., 03-02-2012 21:31 #125
Dat wat Emmy hieronder schrijft geeft mij ook weer meer inzicht in mijn situatie. Mijn beide kinderen zetten hun vader Narcist en alocholost ook op een voetstuk. Mij zien ze als minder waard, omdat ik veel voor ze gedaan heb. Het is raar maar ik geloof nu ook dat ze zo denken.

Ze nemen hem als voorbeeld. Als ej weer gezond kunt denken dan is het gewoon niet in te denken. Ik denk steeds waarom zien ze niet dat hij het slecht doet in het leven. Hij kan niet eens voor zichzelf zorgen en ik ben al 8 jaar bij hem weg en kort geleden schreef ie mij dat ik hem helemaal kapot had gemaakt en dat ik terug moest komen. Dat is toch niet te snappen voor een normaal mens. Hij kan niet eens voor zichzelf zorgen en ik wel. Ik snap niet dat mijn kinderen in zijn gedachtengang mee gaan want ze kwamen altijd wel voor hulp bij mij en nietbij hem, m omdat ie niets voor ze over heeft. Nu zie ik beide kinderen niet meer. Ik heb mn grens aangegeven en weg moest ik. Maar ik moest wel want ik kon niet meer verder als deurmat.

Mijn dochter heeft een kindje wat ik niet meer mag zien. Ik vraag me af of er nog een tweede komt. Ik hoop van niet eerlijk gezegd, omdat ik ook idd bang ben dat de een voorgetrokken word. Dat heb ik ook gelezen dat dat vaak gebeurd bij vooral een narcitische moeder. De ander is dan volledig de klos. Maar ik voel enorm verdriet om dit kindje dat de geschiedenis zich gaat herhalen.

F., 03-02-2012 21:16 #124
Wat ik wel begrijp nu dat het voor hulpverleners bijna niet te doen is om heel precies te weten wat het nu precies betekent wanneer iemand zulk gedrag vertoont. Ik heb er 26 jaar over moeten doen om te kunnen begrijpen en te onthouden hoe ze te werk gaan. En nog had ik niet in de gaten dat beide dochters ook zo zijn. Het is moeilijk om dat hier in een paar woorden uit te leggen hoe het kan dat na ervaring van ex en pas nadat ikzelf weer gezond kon denken niet in de gaten had dat beide kinderen hetzelfde probleem als hem hadden. Pas na een aantal jaren weer begreep ik het pas en dat was verbijsterend. Nu na drie keer narcisten twee van mn eigen bloed) is het wel zo dat ik meteen in de gaten heb wanneer iemand meer dan normale narcistische trekken in zich heeft.
Ik ben ook niet meer bang van zulke mensen. Ik benoem het gedrag meteen en meteen zijn ze vertrokken dan of ze zeggen dat ik dominant ben. Maar ze vallen meteen door de mand, want ineende zijn ze helemaal niet meer zo vriendelijk met zelfs schelden. (op sommige forums komen narcisten) Ik ben er niet (meer) bang voor en schrijf wat ik wil zonder me de mond te laten snoeren. Maar ze houden er beslist niet van als ze ontmaskerd worden. Daarom lees altijd heel goed wat er staat. Want ze schrijven soms heel aardig maar als je goed leest proberen ze soms op een hele subtiele manier iemand onderuit te halen.

sterkte allemaal

Hoe kunnen hulpverleners dan precies weten wat er aan de hand is? Ze moeten het slachtoffer ook zomaar gaan geloven. Want ze zullen ook mensen krijgen die ongezond liegen. Hoe hou je dat allemaal uit elkaar. Daarom denk ik dat het niet te doen is voor hulpverleners om te weten hoe ze moeten helpen. Ze kunnen luisteren naar je maar meer kunnen ze niet voor je doen.

Lilly, 03-02-2012 14:42 #123
Hallo, ik ben een jonge vrouw van 25 jaar! Jullie verhalen heb ik gelezen en vond dit erg heftig maar ook zeer verhelderend! Ook ik heb te maken gehad en nog steeds met narcistische mensen om mij heen, in mijn geval mijn vader, deze wie mijn moeder erg beinvloed en mijn jongste zus(22) is bijna een kopie van mijn vader. Ik heb nog een zus(23) zij en ik zijn een enorme steun voorelkaar en verbonden door liefde! Jarenlang ben ik bezig geweest om het plaatje duidelijk te krijgen rond mijn 17e/18e levenjaar ben ik mijn zoektocht begonnen door bij mijzelf naar binnen te kijken, naast het naar binnen kijken (zelfreflectie) ben ik gaan uitzoeken wat er zich afspeelde binnen het gezin waarin ik opgroeide. Zo langzaam maar zeker werdt het mij steeds meer duidelijk dat ons thuis veel afweek van veel andere gezinnen. In tussentijd was ik begonnen met verwerken van mijn opgelopen trauma's. (nog steeds) en dat terwijl ik nog middenin het moeilijke gezin aanwezig was. Daar waar geestelijke en lichamelijke mishandelingen aan de orde van de dag waren. Op dit moment in mijn leven heb ik veel dingen op een rij gekregen en ben inmiddels ook een opleiding gaan volgen en dan gebeurd er ineens iets in je leven waardoor je de vinger op de zere plek kan leggen. Alles wat narcisme inhoud is mijn vader, ik kan al erg lang omschrijven wat er is gebeurd ik kon de symptonen opnoemen, maar ik wist er geen naam voor! Nu ik heb gevonden wat narcisme inhoud hoop ik dat ik hiermee de puntjes op de i kan zetten en straks een mooie toekomst tegemoet kan gaan!

Bar, 12-01-2012 10:31 #122
Al twaalf jaar probeer ik mijn ouders duidelijk te maken dat mijn broer een kwaadaardige narsist is. Hij heeft al die jaren al een flink alcoholprobleem en maakt onze levens tot hel. Zelf heb ik inmiddels afstand genomen van hem omdat ik me niet kon wen tegen zijn wreedheid. Echter de strijd gaat maar door. Mijn vader is helaas overleden maart j.l. En nu staat mijn moeder er alleen voor. Het probleem is dat mijn ouders hem al die jaren het hand boven het hoofd houden en voor een vangnet zorgen. Alles draait om hem, hij heeft iedere dag problemen of maakt ze. Dit gaat van kwaad tot erger. Enkele voorbeelden: polsen doorsnijden in de breedte met een broodmes en vervolgens verbaast reageren wanneer mijn ouders komen waar ze toch bleven al die tijd. Diverse ongelukken, mensen de grond in trappen en mij mijn tijd niet gunnen met ouders. Continue bellen minstens twaalf x op een dag. Ruzie maken met iedereen en het ligt nooit aan hem. Kwaad op de hele wereld, thuis met een uitkering en niet willen werken. Krijgt geld van ouders, moeder nu etc. De wereld van mijn moeder is erg klein geworden en ze zit volledig in het web van zijn leven. Krijgt niet de kans om de rouw om haar maatje te verwerken, mijn vader. Mijn moeder is overspannen nu maar houdt de schijn op naar de buitenwereld, met name als het om mijn broer gaat dan gaat alles goed. Broer wordt van alles toebedeeld. Adhd, hsp, niet tegen de wereld kunnen etc. Dit gebruikt hij als excuus. Inmiddels heeft hij alleen nog maar mijn moeder omdat iedereen genoeg van hem heeft. Ons gezin, die erg hecht was, is al jaren nie meer harmonieus tot grote frustratie van mijn moeder. Ondanks dat ik uitleg dat dit nu eenmaal een vast gegeven is en het niet meer wordt dan dit. Ik probeer haar zoveel mogelijk te helpen door haar te stimuleren met keuzes, hulp en door haar juist positieve berichten te melden. Ze wordt door broer als een boksbal gebruikt. Ik weet niet wat te doen. Ben zelf net hersteld van een burnout door alle familieomstandigheden en zelf wel een hooggevoelig persoon. Alleen de beste remedie voor mij is om mijn broer te ontlopen want ik ben er te gevoelig voor. Mijn moeder heeft nu hulp van een psycholoog die mijn broer ook kent alleen het enige wat ik hoor van ons mam is dat ook zij medelijden heeft me broer, dat hij zo gevoelig is. Dit terwijl hij vier levens kapot heeft gemaakt. Het laatste jaar van mijn vader ging alleen maar om hem en zijn sores. Veel trammelant tijdens regelen begrafenis en geen spatje consideratie naar mijn moeder toe. Hoe kan ik mijn moeder los krijen van hem van hij veranderd toch niet, ondanks de onverwaardelijke hoop die mijn moeder heeft…

Fonnie, 08-01-2012 23:32 #121
Hoi Sterretje,
Dat het kwartje bij je viel dat was bij mij ook zo in het begin toen ik las over narcisme. daarna kwamen toch weer de twijfels. Niet zo gek als je jarenlang gedacht hebt dat het aan jou?mij lag. Dat gaat er in 1 dag niet zo maar uit sterretje. Daar is een lang proce voor nodig van denken denken en lezen. Ik heb het zelf gedaan al heb ik wel een hulpverlender waar ik mn verhaal kwijt kan. Maar het verwerken van zon relatie heb ik zelf gedaan door me in te lezen en dat boek pesten en treiteren heerft me daar heel erg bij geholpen. Ik heb alles aangekruist wat op mij van toepassing was.Nog steeds lees ik veel over deze stoornis. Ik zag deze week nog een ander boek wat mijn interesse wekte. Dat boek heet ratgevallen. Ik ga het bestellen, omdat ik wel merk dat hulpverleners niet graag hebben dat je je ex of moeder of wie dan ook neerzet als iemand met een narcistisch persoonlijkheidssyndroom. Ook al heb je enorme ervaring als ervaringsdeskundige ik 26 jaar en jij je jeugd dan mag nog alleen een psychyater die term gebruiken. Ook al zijn ze niet gespecialiseerd in deze stoornis. Vandaar dat ik dat boek wel wil lezen, omdat daarin ook alle streken staan die narcisten(lees ratten) uit kunnen halen. Het help om alles aan te kruisen van wat je hebt meegemaakt. Ik hoop dat ik je een beetje een zetje in de goede richting heb gegeven. Je hebt in ieder geval emoties en daar mag je heel blij mee zijn. dat betekent dat er een moment komt dat je weer gelukkig kunt voelen. Je moeder zal dat gevoel niet kunnen ervaren, omdat ze zieke gedachten heeft.

Sterretje, 07-01-2012 20:34 #120
Mijn 72-jarige moeder heeft vorig jaar tegen me gezegd dat ik maar niet meer langs hoefde te komen maar dat ze wel wilde bellen. Dit bracht mij in een emotionele spagaat van afstoten en aantrekken dat ik ook niet meer wilde bellen. En toch heb ik toegelaten dat ze me een half jaar lang belde omdat ik zo hard vond om mijn moeder 'in de steek te laten'. Maar mijn lichaam verzette zich, ik kon niks meer uitbrengen en zei had niks te vertellen. Totdat ik na een half jaar tegen haar heb gezegd dat ik niet meer wilde dat ze toen ze van me vroeg mee te denken over haar relatie. Ik heb gezegd dat ik bang was vor haar grillige gedrag en haar woedeuitbarstingen. Dat mijn incasseringsvermogen op is.
Ze heeft wel haar excuus gemaakt en gevraagd of ik haar wilde vergeven. Ik zei dat ik haar al jaren geleden had vergeven maar dat ik het niet meer kan incasseren.
Ik heb haar nog een brief geschreven waarin ik vraag om bij leven afscheid te kunnen nemen en bij de begrafenis te zijn. En ik merkte dat ik zenuwachtig werd omdat ik mijn behoften kenbaar had gemaakt en mijn lichaam aanvoelde dat ik haar weer een aanleiding had gegeven om macht uit te oefenen door mijn behoeften te ontkennen en te negeren. En ze heeft ze genegeerd en gaat gewoon met de omgangsvormen die zij wil zoals het opsturen van een verjaardagskaart en een uitgenodiging voor haar verjaardag. Het lijkt of ze mij tegemoet kom terwijl in al een jaar aan het afscheid nemen ben. Ik heb het er heel moeilijk mee om haar niet meer tegemoet te komen. Ik voel al een anderhalve maand geestelijke pijn, alsof ik onder electrische spanning sta en de twijfels maar niet ophouden. Ik vind het zo onverteerbaar dat ik niet in harmonie kan komen. Op 2 janauri las ik over NPS en het gaf me even een gevoel van bevrijding, kwartjes die vielen, dat het niet aan mij lag en daarna het hevige twijfelen weer. Stel dat ik haar op zo'n manier beoordeel en het is niet haar tekortkoming maar mijn gebrek om mijn behoeften te communiceren. Als jullie tips hebben over welke soort hulpverelning hierbij past hoor ik het graag maar ook hoe jezelf in het reine bent gekomen met de onmogelijkheid om je als kind te verbinden met een ouder/veiligheid/vertrouwen.

Fonnie, 02-01-2012 13:37 #119
Aan Almy,

Nee je wist niet dat je moeder niet goed was. Als je van jongsaf aan niet anders gezien hebt dan denk je dat het normaal is. En idd ik schop je de benen onder je kont is een uitspraak die ik wel herken als een uitspraak van een narcist.

Je mocht niet uitvliegen, want jij bent op de wereld gezet voor haar en niet andersom. Zo denken zieke mensen. Ik veroordeel je uitspraak dat je blij bent dat ze dood is niet. Absoluut niet. Je bent verkeerd geprogammeerd dat is waar. Maar je kunt ook gedeprogammeerd worden en daar kun je zelf eventueel met hulp aan werken.

Idd is het mij ook nog steeds een raadsel hoe ze mensen kunnen overtuigen dat ze slachttoffer zijn, terwijl ze dader zijn. Ze winden mensen om hun pink en kunnnen uiterst vriendelijk zijn.
Vanbinnen hebben ze een duistere kant en een hele harde kern. Tegen deze mensen is niet op te boxen, want zij voelen niets. Geen schuldgevoel geen mededogen, geen zachtheid. Helemaal niets voelen ze dus kunnen ze hun gang gaan. Ze hebben toch geen geweten dus hebben ze er geen last van. Daarom is er maar een mogelijkheid en dat is ze volkomen negeren. Zelfs al is het je vader of moeder. Want een andere mogelijkheid is er niet. Je gaat er aan onderdoor als je hun spel meespeelt.

Toch krijgen ze op een gegeven moment een depressie. Meestal als ze oud zijn en terugkijken op hun leven dan begint voor hun de ellende. Nadat ze eerst een spoor van ellende achter zich hebben getrokken. Amy ik hoop dat je jezelf ondanks al je problemen omhoog kunt werken. Ik heb veel aan het boek pesten en treiteren gehad. Misschien helpt het jou ook dat boek eens te lezen. Laat je niet kisten. Je zal je leven moeten leiden en probeer het alsjeblieft zonder een lange ij te doen. Probeer jezelf de deprogammeren. Ik heb het ook gedaan en heb er 8 jaar over gedaan. Maar het is gelukt. Ik heb enorme voelsprieten onwikkeld en dat is een groot voordeel vind ik zelf. Dat is het enige wat ik te danken heb aan mijn extreme narcistische ex.

sterkte Fonnie

Almy, 28-12-2011 22:41 #118
Mijn hele leven aan het knokken voor beter. Altijd gedacht dat het aan mij lag, productiefoutje, en dat dachten ook hulpverleners, familie, kennissen, de wereld. Vrijwillige opname in psychiatrische inrichting werd een drama. Ik ging uitzoeken wat er mis was met mij en daarna het beter doen. Maar ik had gewoon niets te vertellen. Wist ik veel dat mijn moeder een draak was. Dat weet ik nu pas, 25 jaar later. Maar zij werd niet opgenomen, zij werd vertroeteld en verzorgd omdat het zo zielig was voor een moeder om 'zo'n kind' te hebben. Het wordt nog moeilijker als mensen om je heen de waarheid niet durven te zien en voor het gemak jou als de boosdoener blijven zien. 15 jaar psychische hulp maar ik mocht niet over mijn ouders praten. Nooit goede hulp kunnen vinden, altijd wordt de schuld naar mij geschoven. Ben bang om dit te schrijven want ik vrees reacties als: 'Maar het is ook jouw schuld! Je moest nou eenmaal opgevoed! Je moet er zelf iets van maken! Je moet het achter je laten en gewoon genieten van het leven." Het lukt niet. Ik ben verkeerd geprogrammeerd lijkt het wel. Actief en zelfstandig en optimistisch genoeg, maar dit is een afschuwelijk bestaan en niemand weet het. Mijn moeder riep altijd: "Ik schop de benen onder je lijf vandaan!" Waarom? Ik mocht gewoon mijn eigen weg niet gaan denk ik. Nu zijn mijn benen verlamd, ik kan niet meer lopen. Probleem van het zenuwstelsel. Ik wil niet zeuren maar zwaar is het wel hoor. Ik woon nog steeds zelfstandig. Ik probeer nog altijd het geluk te vinden en ik doe nog altijd vreselijk mijn best niet te zijn wat zij willen dat ik ben: mislukt. Mijn moeder is dood, dat is wel fijn. Ik vind het ook erg dat ik dat schrijven moet. Is er ergens hulp die niet direct komt met verwijten? Dit lijstje past bij mij: http://home.zonnet.nl/berhen/narc.htm Is er ergens een forum of facebook waar ik het verdriet kan delen met lotgenoten?

M. Assen, 27-12-2011 11:32 #117
Vorig jaar om deze tijd heb ik de relatie gestopt met een naar mijn mening narcistische vrouw. Het was een stormachtige relatie van 4 maanden. Zelfs een dag naardat ik mijn spullen had meegenomen uit haar huis, had ze een vriend van mij al zo gemanipuleert dat hij met haar het bed in kroop. Terwijl ze al meerdere malen in de relatie met mij vreemd was gegaan. Heb ontdekt dat ze wisslende contacten had ook tijdends haar werk. De basis van hun gedrag bestaat uit het ontkennen van hun foute gedrag, ook al heb je foto's. Manipuleren van jou en vrienden die ze al jaren kent. Stoken en de schuld ligt nooit bij haar zelfs verantwoording wil ze niet dragen. Vooral achter je rug om wordt veel gelogen en gestokt. Communicatie op de meest simpele vlakken is niet mogelijk asociale uitingen naar vrienden en familie toe die zeer confronterend kunnen zijn. Het gevolg jij krijgt meedelijden en schuldgevoel zodat je steeds meer je best gaat doen om het naar je zin te maken. Als ze dan ook nog verslaafd zijn aan genotsmiddelen dan is het pakket helemaal kompleet. Je kunt echt helemaal niets met deze mensen Negeren! Zelfs een vriend van mij heeft ze tegen mij opgezet. Deze heeft het niet door en belandt in de meest extreme problemen. De veroorzaker ben ik in hun ogen. Maar wie is er nu verslaafd. Patronen in hun gedrag komen dikwijls veel voor daar moet je op letten! ik kan hele verhalen vertellen over wat ze doen hoe kwetsend het kan zijn maar ben nu een jaar verder en het is soms nog lastig om te vergeten. Blijf jezelf en probeer thuis een gelukkige omgeving voor je te creëren. STOP met jezelf de schuld te geven dat is niet nodig. Het zijn parsieten!

Emmy, 24-12-2011 14:16 #116
Ik vermoed dat mijn schoonmoeder een narcistische persoonlijkheid heeft. Het gezin waar mijn man uitkomt kenmerkt zich doordat er nergens over wordt gecommuniceerd. Ik heb nooit begrepen waarom alle kinderen dezelfde eigenschappen hebben. Eigenschappen die beslist niet erfelijk zijn. Zoals de moeder op een voetstuk plaatsen, geen kritiek of wat dan ook over haar kunnen aanhoren, de moeder als hun kind behandelen, geen autoriteit dulden, niet voor een baas kunnen werken, als het moeilijk wordt alleen maar grapjes kunnen maken en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Iedereen vind die moeder geweldig en dus ga je aan jezelf twijfelen. Zij heeft totaal geen empathisch vermogen. Een normaal gesprek met haar houdt geen stand. Ze heeft een aantal zinnen, waarmee ze je duidelijk laat merken dat ze jouw mening niet erkent. 'Och, dat is wat jij denkt', 'Dat is helemaal niet waar', Och, hoe kom je daar nou bij'. Als je dan nog iets van een uitleg wil geven, want je wil toch worden gehoord, dan wuift ze alles weg en mag jij je woede inslikken.
Interesse in haar kinderen heeft ze helemaal niet, ze wentelt zich in hun liefde voor haar maar geeft nooit eens iets terug. Mijn man doet alles voor haar, maar zij doet nooit eens iets voor mijn man. Zelfs geen bedankje kan er af.
Ze heeft mijn man 1 x een cadeautje voor zijn verjaardag gegeven en dat was een schort. Met een lachend gezicht zat ze te verkondigen dat koken toch zijn hobby was. Niet dus, hij kan helemaal niet koken, en dat weet iedereen. Ze heeft geen flauw idee wat er in haar kinderen leeft. Dat is ook niet vreemd, want er wordt nooit iets met die moeder besproken. Dat is denk ik ook nooit gebeurd toen die kinderen klein waren, dat kun je gewoon zien. Zij is niet in staat normaal op zichzelf en anderen te reflecteren, dus kan je dat ook niet aan je kinderen meegeven. Er is geen enkele band, het hele gezin hangt als los zand aan elkaar.
De 1 jaar jongere broer van mijn man schijnt ook heel erg te zijn voorgetrokken ten kosten van mijn man. Ook dat schijnt vaak te gebeuren in een dergelijk gezin.
De vader werd door alle kinderen als een slappeling gezien, en ik weet iig dat mijn schoonmoeder haar dochter instructies had gegeven hoe ze tegen haar vader moest doen. Of ze dat bij de rest van haar kinderen ook heeft gedaan? Zou zomaar kunnen.
De rolomkering in het gezin is ook vreemd. Zij is het kind van haar kinderen, maar aan de andere kant zijn de kinderen helemaal niet los van haar. Mijn man geeft ze nog regelmatig op zijn kop en hij gaat nooit tegen haar in. Komt hij thuis met de mededeling dat zijn moeder weer boos op hem is geweest of dat ze heeft gezegd dat hij onbeleefd was tegen haar.
Mijn schoonmoeder zal ook nooit haar kinderen of kleinkinderen aanraken. Nee, zij moeten haar vertroetelen.
Maar goed, mijn man zit t.g.v. van dit alles nu in een behoorlijk zware midlife crisis. Heeft hier dingen geroepen als 'Je hebt me nog nooit gewild', 'Je bent nog nooit blij met mij geweest', 'Je hebt alleen maar kritiek op mij'. Hij was compleet psychotisch en weet inmiddels niet meer dat hij dit heeft gegild. Maar voor mij is het duidelijk waar dit vandaan komt. Allemaal projectie van frustraties die hij nooit tegen haar heeft kunnen zeggen.

Fonnie, 17-12-2011 22:18 #115
Aan degene twee berichten onder mij. U zegt mij dat ik geen diagnose mag stellen. Narcisten komen nooit bij hulpverleners terecht en ik heb de hel ervaren met mijn Narcist.

U heeft geen inlevingsvermogen, want een normaal mens die dat wel heeft en op deze site zit die weet wat kwaardaardig narcisme inhoud.

U heeft geen inlevingsvermogen, want een normaal mens zou na mijn stukje gelezen te hebben niet zo snel een oordeel vormen zoals u doet.

Ik maak mij zo ongelofelijk zorgen dat ik wil weten hoe erg mijn dochter mijn kleinkind gaat behandelen. In de hoop (ik ben bang ijdele hoop) dat het minder erg is dan ik heel erg vermoed.

U weet totaal niet hoe mijn dochter zich gedraagt en hoe erg ze is ook naar andere mensen toe. Ik ben bij een hulpverlener en die snapt na heel veel gesprekken hoe hopeloos de toestand is doordat mijn dochter zo krom denkt dat een gesprek niets oplevert. Ze liegt gebruikt mensen en niet in het klein en daardoor probeer ik te vechten mevrouw.

Normaal zou ik niet eens op iemand als uj die zo snel een oordeel velt ingaan.

maar er komen hier mensen, die de hel hebben meegemaakt en zij weten dat je voor je voor je vlees en bloed alles over hebt. Ik vind het onverdragelijk het idee dat mijn kleinkind op de wereld is gezeg om haar aan alle wensen van haar moeder te voldoen, zonder dat haar behoeften erkend worden en dat is onverteerbaar. In mijn situatie is het zo gek nog niet mevrouw om zoiets te gaan doen.

Ik zou u willen vragen kom niet op deze site om over mensen te oordelen die wanhopig zijin. Dan hoort u hier niet thuis. Geestelijke mishandeling is een hel voor ieder mens.

Zowiezo vind ik mensen die praktisch niets van iemand weten zomaar een oordeel vellen niet verstandig overkomen.

U weet niets van de situatie en nu weet u al precies wat ik volgens u moet doen.

Ik hoop voor u dat u wat meer inlevingsvermogen krijgt en niet zo snel oordeelt over mensen. Ook niet in uw omgeving. De wereld zou er een stuk prettiger door worden.

Michelle, 08-12-2011 00:30 #114
Hallo allemaal,

Ook ik heb aandachtig veel verhalen zitten lezen. Sinds een aantal maanden ben ik erachter gekomen dat mijn moeder een NPS heeft (ook mijn broertje en zusje zijn daar van overtuigd). Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar was en er was. Mijn moeder had tijdens de relatie een assertiviteits-training gevolgd en was daar extreem in doorgeslagen. Van het geen grenzen aan kunnen geven, werd het na die training alleen maar NEE! Maargoed, ouders uitelkaar en moeder met kroost ging weg bij mijn vader. De eerste 2 jaar was het nog wel te doen met mijn moeder. Wij (de kinderen) gingen regelmatig bij pa op visite, want hij woonde in de buurt. Wij hebben altijd de band met onze vader gehad en dat is ook de redding geweest. Na 2 jaar ging mijn moeder haar sexuele revolutie in en ontmoette een vrouw. Na 6 maanden gingen ze samenwonen en na 2 jaar gingen ze uitelkaar. Inmiddels werkte mijn moeder als vrijwilliger bij een stichting die zichzelf "Reborn" noemde. Het was een soort café/verkleed ruimte waar de zogenoemde 'sexuele minderheden' (travestieten, transexuelen etc) bijeen kwamen om zich uit te leven. Wij moesten hier altijd mee naartoe. Alle aandacht voor ons viel weg, zelfs voor mijn zusje die toen 4 jaar was. Ikzelf ben 5 jaar ouder dan haar en was dus 9 en ging daar vaak samen met mijn broer van 8 naar buiten. Thuis was het een ware hel voor ons. Moeder was compleet bezig met zichzelf ontdekken en duldde daar geen kinderen bij. We werden als last gezien en hebben dit helaas vaak gehoort en fysiek ervaren. De meesr verschrikkelijke verwensingen hebben mijn broertje en ik naar ons hoofd gekregen bv. "ik wou dat je dood was, of ik had je nooit gewild". De frustratie en het onberekenbare gaven ons jaren van angst. De vriendjes van haar die verkleed als vrouw door ons huis paradeerden waren erg verwarrend vooral voor mijn jongste zus. Want volgens mijn moeder was het compleet normaal en moesten wij dit ook maar vinden. Geen tegenspraak en als maantjes draaiden wij om haar heen. Jaar in jaar uit kwam daar geen verandering in. Niemand in de buurt (behalve mijn vader) heeft dit opgemerkt. Mijn vader heeft er niet heel veel aan gedaan destijds en zegt een papieren tijger te zijn geweest. Want in de buitenwereld was zij degene die het allemaal wel aankon en het gezin prima draaide. Wanhopige telefoontjes van mij naar mijn vader of tante werden (als ik weer eens op mijn broertje en zusje moest passen en het liep volledig uit de hand door ruzies onderling en mijn moeder was nergens te bereiken) het beeld van veel weekenden. Mijn moeder wilde alleen maar haar ding doen, en vooral geen tegenspraak krijgen. Mijn broertje was dus wel een kind wat zich afzette en het niet pikte. Dus die werd net zo makkelijk naar het RAIGG verwezen en gelabeld als ADHD. Dus die was onhandelbaar en moest naar een internaat. Daar ging mijn beste vriend en lotgenoot, het was een heel verdrietig gebeuren. Maar moeder herpakte zich snel en had de ene relatie na de andere en floreerde helemaal. Tegenspraak, zuchten (dat deed ik namelijk nog weleens als ze weer vroeg of ik wilde stofzuigen, boodschappen doen, hond uitlaten, was ophangen etc) en een verkeerde toon aanslaan werd bestraft met fysiek geweld, ons compleet negeren of 2 weken huisarrest. Ik was als kind erg positief ingesteld en was vaak vrolijk (achteraf mijn redding, maar daar ontwikkel je ook een bepaald mechanisme voor). Op mijn 17e was ik inmiddels 10x verhuisd en ontmoette een jongen. Hij wilde het huis uit en ik ook dat was mijn voornemen al sinds ik 10 was. Ik heb altijd gezegt "als ik 18 ben, ben ik hier weg!" En zo geschiedde, ik werd 18 en toen vertrokken we, tijdelijk trokken we bij mijn vader in die ons ging helpen met een huisje zoeken. Binnen weken hadden we een huisje en na 2 maanden zijn we gaan samen wonen, dat ging compleet mis. De motivatie om samen te gaan wonen was niet goed geweest. De vlucht is geen basis om een goede relatie op te bouwen, zeker als je niets hebt verwerkt uit een heftig verleden. Dus ik trok bij mijn vader in, en ben daar begonnen met de weg naar bewustwording. Mijn vader en zijn vrouw hebben mij opgevangen en hebben mijn een heel ander beeld laten zien van hoe het ook kan. Vooral de vrouw van mijn vader heeft laten zien wat moederschap ook kan inhouden. Mijn vader en zijn vrouw hebben 2 kinderen, dus mijn half broertje en zusje, waar ik een goede band mee heb opgebouwd. Ik ging in therapie en mijn broertje kwam ook bij ons wonen. Ik heb lange tijd regressie therapie gedaan en ben daar zoveel beter van geworden. Nu woon ik 10.5 jaar samen en heb 2 fantastische zoontjes (onze oudste is 4 jaar en de jongste is 15 maandjes). En ik kan zeggen dat ik grotendeels los ben van mijn moeder. Groetendeels zeg ik omdat ze me nog steeds blijft verbazen. Na jarenlange strijd om erkenning te krijgen, heb ik sinds ik deze stoornis heb ondekt, rust kunnen vinden en een modus om met haar om te gaan. Daarbij natuurlijk grenzen stellend en duidelijk zijn naar haar. Nu dacht ik eindelijk een juiste vorm te hebben gevonden die ook met mijn geweten rijmt. Ze heeft een half jaar geen contact meer mijn broer (hij heeft dat verbroken), en nu is mijn zusje naar voren gestapt en is voor zichzelf gaan staan na een vernederende en ontkennende actie van mijn moeder. Min zusje schreef een brief die heel oprecht en volwassen was. Na die brief was kennelijk de maat vol voor mijn moeder en heeft afgelopen zondag 3 brieven gestuurd, 1 naar mijn broer, naar mijn zus en naar mij. Daarin schreef zij dat ze het contact wil verbreken en alle deuren sluit voor ons. Terwijl ik 1 maand geleden de armen van mijn moeder om me heen kreeg en de woorden "ik hou zoveel van je en ben zo blij dat we dit contact kunnen hebben, ik zou je nooit kwijt willen en je kinderen al helemaal niet". Dus misschien snappen jullie de verwarring en ontzettende verbazing van mij. De tegenstrijdigheid en dubbelheid waarmee ze de dingen brengt. Het niet kunnen vertrouwen op haar woord, ik vind het echt onbegrijpelijk en heel onwerkelijk dat mijn moeder weg stapt bij ons. Natuurlijk kan ik wel reeël kijken en zien dat de relatie die ik met haar had altijd gebaseerd was op onverwerkte kindstukken, en sinds ik de volwassen, mede door mijn therapie, ben geworden ze dat dus duidelijk niet aankan. Ze heeft voor gevoel geen band meer want die was gebseerd op oude stukken, en wat doe je als je het gevoel hebt niets meer te hebben met iemand… De band verbreken… Heel pijnlijk en verdrietig vind ik dit. Ik moet het ook nog laten zakken en een plekje geven, want dit voelt als een verlies. Geen mama meer zeggen, niet even op de koffie bij haar gaan… Dat wa snamelijk prima geworden sinds ik mijn grenzen kon stellen en mijn vrom had gevonden in de omgang met haar. Ik heb geen schuldgevoelens (nooit gehad ook), geen wrok en ook geen woede meer. Alleen dat ik met mededogen keek naar hoe zij haar leven invuldde. En toch is ze in staat ons nog steeds te verbazen en alle aandacht naar zich toe te trekken. Zij is namelijk de onbegrepene en ontkende in dit verhaal. Haar kinderen zijn bot en empathieloos. Wauw, wat een exemplaar die moeder van mij! Ik ga het hoofdstuk sluiten en laat haar niet meer sollen met mijn gevoel, want zolang er nog contact is blijft ze doorgaan.

Allemaal succes met jullie processen, en vergeet niet NPS is echt een stoornis die je als weldenkend mens nooit compleet zal gaan begrijpen!

Rianne, 21-11-2011 15:59 #113
Ik geloof dat ik ook uit een narcistisch gezin (ik denk dat mijn vader een Narcist is) kom, en daardoor ook een narcist ben getrouwd. Na 22 jaar alle vernederingen te hebben ondergaan, ben ik daarmee gestopt met hulp van een psycholoog. Alleen had ik het niet gered.Ik was een nerveus wrak. Op het moment dat ik na huiselijk geweld de knoop doorhakte, heb ik niets aan mijn ouders gehad. Zij kozen party voor de lieve, fijne zwager/schoonzoon.En ik deugde niet, was gek in mn kop. Ik was de schande van mijn familie.Ik heb daar nog steeds last van.vooral mijn vader schold me overal voor uit. Mijn moeder had haar heup gebroken, ze was helemaal onder invloed. Ik denk dat ik wel begrijp waarom ze soms iets teveel drinkt. ik vermoed dat ze daarom mijn vader en mijn zusje beter aankon.Nu kon ze niet naar huis vanwege haar problematiek, alzheimer… en ze waren bang dat mn vader zich ermee ging bemoeien. Ik heb in het ziekenhuis verteld dat mn moeder onder invloed was… kon ik toch niet verzwijgen…

Daarom moest ze naar een verpleeghuis… en toen begon het hele circus weer opnieuw.
Ik had mn moeder in een verpleeghuis laten opnemen.Mijn vader en zusje in de aanval tegen mij… overal werd ik van beschuldigd. De rek is er bij mij uit, ik kan het niet meer.
Ben uitgegeven, uitgestreden. Want ik doe toch niks goed, hoe ik ook mn best doe.
Ik mocht me nergens meer mee bemoeien, ik oudste dochter… werd zo aan de kant geschoven. En ik was een grote leugenaar… Gister was mn moeder jarig, ik ben een dag eerder gegaan… heb geen kontakt meer met mn zusje. Ik moet altijd de minste zijn… en dat kan ik niet meer. Het is op, zo op…

Bericht Aan Fon, 07-11-2011 09:34 #112
Beste fon, (2 berichten onder mij)

ik heb je verhaal met verbazing gelezen. Mss is je man een narcist, maar jij gaat ECHT veeel te ver! We weten hier natuurlijk niet precies hoe en wat, maar de dingen die je schrijft gaan voornamelijk over raar gedrag van jouw kant.

Je schrijft: buitenshuis speelt ze de perfekte moeder en binnenshuis zal het gaan gebeuren ben ik bang. Ik dacht een detective inhuren. Ik heb er alles voor over voor mijn kleinkind.

Wat jij doet is toch niet normaal. Als je contact met je kinderen wilt en met je kleinkinderen… zul je jezelf anders moeten gedragen. Jij bent niet de persoon om anderen te diagnosticeren! Praat er eens over met een hulpverlener. Voor jezelf ook niet verkeerd.

Verder wens ik je veel succes.

Chanan, 05-11-2011 07:07 #111
Ik heb 16 jaar met een narcist geleefd met nog meerdere stoornissen. Ik probeer nu een weg te vinden om weer normaal te worden. Weet iemand een goede therapeut die kennis van het narcisme heeft. Je bent zo misvormd dat anderen al snel denken dat je zelf een stoornis hebt, en mijn ex. heeft dat ook overal rond lopen bazuinen.IK wil weer zo snel mogelijk de oude worden, maar weet niet waar heen te gaan.

Fon, 27-10-2011 18:36 #110
Ík lees hier de verhalen van kinderen met narcistische ouders. Mijn beide dochters en ik zijn geestelijk mishandeld door hun vader. Ik daarbij ook nog fysiek. Ik ben er pas achter gekomen dat mijn ex NPS heeft. Daarbij is hij ook alcoholist.

Nu ben ik erachter gekomen dat ze al die tijd dat ik nog contact met ze had alles doorgaven aan hun vader. Ik ben er achter gekomen omdat ik mijn grens aangaf aan mijn dochters. Beide dochters behandelden me exact hetzelfde als mijn ex. Heel veel vernederingen etc.

Toen ze het contact hadden verbroken (niet alle twee tegelijk) toen heeft ex kopieeen gestuurd van kaartjes die ze naar hem hebben gestuurd met daarbij brieven door hem geschreven waardoor ik kon zien dat ze alles aan hem door hadden gegeven. Op een van die kaartjes stond b.v. lieve papa je hebt gelijk het zou iedere dag vaderdag moeten zijn.

Dat is typerend als je nagaat dat ex van zichzelf vind dat ie fantastisch is. Echt iets wat hoort bij NPS. Ik ben geschokt, want ik vraag me af zijn mijn kinderen toen ze klein waren door henm zodanig gedrogeerd achter mijn rug om dat ik het monster ben, terwijl hij degene is.

Nu heeft de jongste een baby, waar ik de eerste maanden op hebt gepast 1 dag in de week. Vaker mocht niet, omdat mijn schoonzoon zie dat ze zich anders teveel aan me hecht. Vreemde opmerking vond ik toen.

Inmiddels maak ik me ongelofelijk zorgen. Want nu ik weet dat mijn beide kinderen een gestoorde gedachtengang hebben maak ik me terecht zorgen om mijn kleinkind. Word het weer doorgegeven aan de volgende generatie. Wat kan ik doen voor mijn kleinkind. Ik heb al een kaartje gestuurd naar mijn kelinkind en dan krijg ik een (onderhuids haatkaartje) terug van mijn dochter en die kaart heeft ze zo geschreven alsof mijn kleinkind dat kaartje heeft geschreven. Dus nu gebruiken ze het kindje al.

Wie kan mij zeggen wat ik kan doen? Want buitenshuis speelt ze de perfekte moeder en binnenshuis zal het gaan gebeuren ben ik bang. Ik dacht een detective inhuren. Ik heb er alles voor over voor mijn kleinkind. Maar als binnenshuis zich afspeelt wat moet ik dan. Wie van deze kinderen die narcitisch misbruik hebben meegemaakt, maar toch begrijpt in welke positie ik nu zit. Ik wist namelijk niet wat er met mij gebeurde toen ik bij ex bleef. Ik was piepjong en ik verdedigde mijn kinderen wel tegen hem, waardoor ik dus weer slaag kreeg. Hij wist precies mijn grens. Nu weet ik wel wat NPS betekent (toen niet) en ondanks de kennis van N{PS sta ik nu weer machteloos ten opzicht van hulp bieden aan mijn kleinkind. Wie kan mij zeggen wat ik voor mijn kleinkindje kan doen.

Ik heb mijn zorgen al uitgesproken bij Bureau Jeugdzorg, maar geestelijke mishandeling daar kunnen ze niks mee, . Bovendien is het nu nog een baby die niet praten kan. Fysiek zal ze de baby wel goed verzorgen. Anders ziet de buitenwereld dat. Wat kan ik doen?

Mama, 13-10-2011 23:11 #109
Bij het lezen van deze berichten schiet de stress gelijk naar een hoogtepunt. Wat hoop ik dat ik deze schade voor mijn dochtertje kan voorkomen, ik zou er alles voor geven. Net als verdrietige bezorgde moeder ben ik geen kind van een narcistische ouder maar heb een kind met een narcistische vader.

Tijdens de zwangerschap bleek al dat mijn prins op het witte paard een bijna duivelse kant had op het moment dat ik er niet genoeg voor hem was. Hij had het moeilijk door mishandeling in eigen jeugd en was volop bezig met alle dingen die hem in zijn leven overkomen waren, want het leven was tegen hem. Hij was slachtoffer en werd telkens weer opnieuw slachtoffer en ik was te moe om hem nachtenlang bij te staan. Tijdens de bevalling schold hij me uit voor stoephoer en vuile teef omdat ik niet genoeg aandacht bestede aan zijn leed van door de sneeuw moeten ploeteren om de auto te verplaatsen. Kort na de geboorte bleek ons dochtertje ziek, kon weinig eten binnen houden en huilde heel te veel. Hij werd hierdoor zo onberekenbaar naar haar toe (weigeren eten te geven want dan spuugt ze ook niet, haar armpjes vastbinden aan haar lichaam, heen en weer schudden) dat ik haar op het einde geen minuut mee alleen met hem durfde te laten. Vele keren ben ik het huis met haar terwijl ze doodziek was bijna uitgevlucht omdat de sfeer te dik was en ik wist dat hij ging ontploffen, alleen wanneer?. Helaas hield dat nooit want de ontploffing kwam toch, alleen later. De dag daarna was ik natuurlijk weer geweldig en de vrouw van zijn dromen. Gelukkig ging het na een start met nieuwe medicatie wel beter met haar en leek de lucht weer iets te klaren, totdat hij voor de vijfde keer in twee jaar op staande voet werd ontslagen wegens conflicten met de werkgever. Weer was hij het grote slachtoffer en moesten wij nu alle twee hem redden. Ik door dag en nacht te springen bij alles wat hij vroeg en ondanks zorg voor mijn kindje en werk dag en nacht bereid te zijn, zijn verhalen aan te horen en op te peppen en Mina (mijn dochtertje)door te tonen hoe blij ze met hem als papa was. Hij was tenslotte de beste papa die bestond. Helaas was zij op die momenten te angstig voor hem om dat te kunnen doen en huilde en verkrampte zij alleen maar als hij haar oppakte wat haar natuurlijk een verwend kreng maakte die alleen maar haar zin wou krijgen. Natuurlijk was ik mede verantwoordelijk hiervoor want ik verwende haar volgens hem. Omdat ik hem op gegeven moment totaal niet meer vertrouwde, niet meer wist wat ik de minuut daarna van hem kon verwachten, ik me totaal leeggezogen voelde en ik niet wou dat Mina in een verkapt oorlogsgebied opgroeide en leerde dat dit normaal was, heb ik de relatie verbroken. Ik was en ben haar verplicht overeind te blijven, ik heb haar op de wereld gezet en in deze situatie gebracht, ik was/ben verplicht haar de kans te geven een veilige wereld te leren kennen, waar ze weet wat haar te wachten staat, waar ze goed is zoals ze is. Uiteindelijk heeft het nog een half jaar geduurd om hem uit huis te krijgen (had dit huis gekocht voordat ik hem kende) terwijl hij telkens wisselde van "ik vertrek snel" tot "zie me maar weg te krijgen". Uiteindelijk heb ik hem letterlijk met een formele juridische aanzegging uit huis gezet.

Hierna draaide hij om als een blad aan een boom. Hij wou meewerken, alles voor zijn dochtertje doen, in therapie gaan. hij huilde de ogen uit zijn lijf en smeekte letterlijk op zijn knieen om vergiffenis en was bereid volledig mee te werken in alle voorwaarden, zelf bezoek aan Mina onder toezicht van mij, iets dat voorgesteld werd door Bureau Jeugdzorg. Ik hoopte dat ik haar zo kon beschermen tegen hem maar wel nog de kans kon geven haar vader te leren kennen. Ik hoopte dat therapie zou helpen en op termijn als ze dingen aan kon geven het beter zou gaan. Dit leek het eerste jaar ook zo te gaan en gaandeweg liet ik het toezicht een beetje vieren. Na een tijd kwamen echter de eerste signalen van het KDV dat het niet goed ging met Mina, ze maakte nauwelijks contact met anderen en leek heel afwezig. Spraak bleef achter, motoriek bleef achter. Naarmate de onbegeleide bezoekregeling uitbreidde (legde niet meteen de link met hem, hoe dom dit achteraf ook is) verergerde de symptomen van Mina. Angsten om naar bed te gaan, niet meer in slaap kunnen vallen tot soms wel 12 uur s nachts, nachtmerries, angsten voor water, angsten voor harde geluiden, woedeaanvallen en zelfs kinderen aanvallen totaal uit het niets, en de rest van de tijd in contact met mensen teruggetrokkenheid in haar eigen wereldje en zo weinig mogelijk contact maken, ook geen oogcontact. Op het KDV werd inmiddels al aangegeven dat hulpverlening nodig was omdat ze dachten dat ze autistisch was, iets wat ik niet echt kon plaatsen want als ik met haar samen iets ging doen zag ik een totaal ander kind. De laatste bezoeken werd ze compleet panisch als haar vader haar aanraakte en veranderde voor mij ogen in een soort "zombie" als ze besefte dat hij haar mee ging nemen. Dit kon ik niet langer aanzien en heb de regeling gestopt. Iets dat ik godzijdank kon, omdat hij geen ouderlijk gezag had (niet gehuwd en gelukkig nooit aangevraagd). De hele hulpverleningsmolen is gestart en helaas de hele juridische molen ook want hij wil ouderlijk gezag en een uitgebreide bezoekregeling Sinds het contact verbroken is, is Mina totaal opgebloeid. Ze is nu net drie geworden en doet alles wat ze zou moeten kunnen op deze leeftijd, ze geniet, peuterpubert weer, ze kletst je de oren van het hoofd, zingt en danst en speelt met kinderen, volop. Zoals een buurvrouw beschreef (die niet van de situatie weet), het was zo'n schuchter zielikg vogeltje en nu leeft ze weer en heeft ze lichtjes in haar ogen. Slaapproblemen zijn voorbij, waterangsten ook Wel wordt nog gekeken of er echt niets met haar aan de hand want ze heeft nog steeds soms de neiging in haar eigen wereldje te duiken en teveel gevraagd wordt of als ze iets meer druk voelt, en is nog schrikachtig, maar het is al zoveel beter. Nu komt over niet al te lange tijd de rechtszaak en ik krijg buikpijn bij de gedachte dat er dus een vreemde over haar lot gaat beslissen. Ik hoor niet anders dan dat er vaak voor de vader wordt gekozen, dat er zoveel angst is voor ouderverstoting enz. IK heb gezien wat een paar uurtjes in de week met vader met haar gedaan hebben, een heel weekend zou haar breken, na een vakantie is de schade waarschijnlijk zo groot dat het mogelijk onherstelbaar is. Gelukkig krijg ik wel steun vanuit o.a. Bureau Jeugdzorg en delen zij mijn zorgen en krijg ik ook steun vanuit mijn omgeving. Als mijn ex namelijk weerstand krijgt dan heeft hij de "duivel " in hem regelmatig niet onder controle. Op het eerste gezicht is hij echter kampioen in sociaal wenselijk gedrag, charme, vlotte babbel, tonen van zelfverzekerdheid en heeft hij ook al het nodige opgepikt aan wenselijke antwoorden uit de meerdere therapieen die hij heeft gevolgd en dit in combinatie met een uiterlijk waar heel veel vrouwen voor vallen. Hoeveel is van zijn ware gezicht te zien tijdens een zitting van een uurtje. Als ik jullie verhalen lees dan weet ik wel een ding heel erg zeker, en dat ik alles moet doen dat ik kan om deze schade te voorkomen bij mijn meisje, al kost het 20 rechtzaken. Ik hoop echter ook dat het me lukt om haar hiervan niet teveel mee te laten krijgen en haar gewoon die onbezorgde jeugd te geven, want dat is weer het andere risico. Weliswaar in een eenoudergezin, maar waar ze gewoon op alle vlakken veilig is totdat ze oud genoeg is om dingen te begrijpen en haar eigen keuzes te maken en ze genoeg zelfvertrouwen heeft om zijn problemen, zijn uitspraken en manipulaties daar te laten waar ze horen. namelijk bij hem Pfff ik weet niet of ik haar helemaal kan beschermen en dat kan geven wat een moeder haar kind wil geven, waarschijnlijk niet, ik hoop in ieder geval wel dat ik haar het beseft kan geven dat er mensen zijn die er voor haar zijn, gewoon omdat ze echt een heel leuk mensje is. Ik ben er klaar voor om te doen wat me te doen staat. Ergens, misschien niet echt netjes van me, hoop ik dat hij op korte termijn een nieuwe droomvrouw ontmoet en zich daarop stort en ons schrapt uit zijn geheugen en dan wel.dit wordt wel heel gemeen… een ongelukje krijgt dat hij onvruchtbaar wordt zodat hij tenminste zo min mogelijk de kans heeft om nog een onschuldig kind te beschadigen.

Voor jullie allen waar het leed al is gebeurd, ik weet niet goed wat te zeggen want alles lijkt een cliche. ik hoop gewoon dat jullie ergens in jullie leven gewoon echt zullen WETEN wat jullie waard zijn. Dat de narcistische ouder het probleem heeft en het niets over jullie zegt en dat jullie op een dag de zon zien schijnen, de vogeltjes horen fluiten en genieten van het moment, wetende dat zij jullie nu nooit meer kunnen raken.

Anoniem, 21-09-2011 14:49 #108
Eindelijk, na 30 jaar, heb ik een antwoord op de vraag wat er nu eigenlijk mis is met mijn moeder en het gestoorde gezin waar ik uitkom of in opgegroeid ben.

Bedankt iedereen, voor zijn verhaal. Ik heb ieder verhaal aandachtig gelezen en vele zaken zijn zo uit mijn leven gegrepen. Voor mij is het nu glashelder dat mijn moeder een narcist is of een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Het maakt niet uit hoe je het beestje noemt, het is duidelijk dat haar gedrag gestoord is en dat al die symptomen tezamen beschreven staan onder narcisme.

Natuurlijk ben ik ook bang dat ik eventueel ook narcistisch ben of wordt! Ik werk dan ook intensief aan mezelf en aan een realistisch wereldbeeld. Eén waarin o.m. iedereen gelijk is en niemand beter, één waarin iedereen zichzelf mag zijn en waar het beter is los te laten dan proberen controle uit te oefenen op de wereld rondom je.

Jaja. ook ik stond de hele tijd alleen. Mijn volgzame broer, zus en vader leerden zichzelf volledig weg te cijferen en presteerden daarnaast ook goed, omdat dat van hen verwacht werd. Mijn natuur is echter altijd anders geweest: vrolijk, open, doodeerlijk. eigenschappen die met totaal niet in dank werden afgenomen. Vrolijkheid werd de kop ingedrukt met het argument dat ik dwaas was. Open- en eerlijkheid was veel te confronterend. Ik vond het onbegrijpelijk het iemand naar zijn zin te moeten maken die je niet mocht, daar kon ik niet aan meedoen. Mijn opstandigheid werd mij allerminst in dank afgenomen. Nee ik was een probleem.

Omdat ik niet wist wat er aan de hand was ben ik gedurende 30 jaren tegen de bierkaai blijven vechten. Te vaak werd mij gezegd dat ik het niet juist zag, dat ik naïef, impulsief enzovoort was. Ik leefde niet met mijn verstand. Inderdaad dan ga je jezelf niet meer vertrouwen, je twijfelt aan je beoordelingsvermogen. Willen zij nu echt zeggen dat ik hun de leiding moet geven omdat ze superieur zijn?!? Ik probeerde te bewijzen dat ik wel iets waard was. Dat ik toch werkzaam en intelligent was enzovoort. Dat ze ongelijk hadden in mijn minderwaardigheid. Steeds opnieuw probeerde ik liefde en waardering te krijgen van mijn moeder, maar tevergeefs. Ze had alleen aandacht voor zichzelf. De lasten die ze toch wel niet droeg als moeder, dat ze ook een eigen leven wil enz Ik probeerde steeds opnieuw een gelijkwaardige relatie met haar te krijgen waar er plaats is voor ieders mening en op een volwassen wijze gediscussieerd kon worden, maar dat liep steeds uit op de bekende slachtofferrol: “zo praat je niet tegen je moeder (ondanks dat ik geen scheldwoorden of zo zou durven gebruiken, ik wilde alleen erkenning)”, “dat is niet waar dat je je zo voelt, het is zo” of beginnen huilen waardoor ik een boeman leek, dat deed ze over en over, of kwaad en agressief worden omdat ik dingen zei die haar niet bevielen.
Ik had diep verdriet omdat ik de geborgenheid en veiligheid van een waarderende moeder mistte. Maar dat zag zei niet. Telkenmale overschreed ze de grenzen die je probeerde te stellen omdat ze vond dat ze er recht op had haar dochter te dwingen te leven zoals zij dat in gedachten had maw zoals het moest zijn volgens haar, want zij wist beter wat voor mij was, dan ikzelf.
Ze misbruikte je gevoelens door je schuldgevoelens aan te praten enz. Mijn moeder heeft ons, mijn vader, ik en broer en zus, ook zo vaak gekleineerd. Met ons uiterlijk, met ons verstand en alle mogelijke persoonlijkheidstrekken. Het was nooit goed genoeg. Tot op vandaag ben je altijd wel een beetje dit of dat teveel. Maar zij, zij moet wel perfect zijn. Wat een aura! Als ik dat zeg krijg ik geen antwoord.
Ze nam ons heel vaak de taken die ze ons beval af, omdat ze het zelf sneller en beter kon, waardoor we geen zelfvertrouwen konden ontwikkelen. Het was ook vernederend. Wij liepen onze ganse jeugd met ons hoofd in de grond, gepest en doodverlegen. Vrienden had ik daardoor niet of amper. Mijn broer en zus slaagden daar beter in, omdat ze zich ook meer waard voelen, daar ze hoger in rang stonden, meer gewaardeerd werden omdat ze deden wat van hen verwacht werd en in de lijn van mijn moeder lag.
Maar verantwoordelijk heeft ze nooit opgenomen. Als je haar daarmee confronteert heeft ze die dingen allemaal niet gezegd. Zij is naar de buitenwereld toe de perfecte of minstens goede moeder, dus dat moet zo ook wel zijn. Ze helpt kinderen van vreemdelingen met de Nederlandse taal, ze steunt talrijke goede doelen. Ze is toch zo lief en vriendelijk naar iedereen! Hoe moet je dan aan iemand vertellen dat ze haar bloedeigen kinderen altijd in de kou heeft laten staan? Maar misschien liet ze zichzelf ook wel in kou staan, omdat wat anderen over haar denken altijd belangrijker is geweest dan wat dan ook ter wereld. Wanneer iemand zogenaamd iets negatiefs of kwetsend had gezegd was ze dagen kapot, ze kon hysterisch huilen dat het vreselijk was om bij te zijn. Mijn moeder. dat kleine hulpeloze vrouwtje. overgeleverd aan de woeste buitenwereld…
Wat haar kinderen voelen, denken of zeggen, het heeft haar nooit geïnteresseerd. Er was een hiërarchie binnen ons gezin. Onderaan stond mijn vader, die het meest vernederd werd en later ook buitengegooid werd, hoe wel ze daarvoor tegen haar familie in moest gaan en dat was echt niet makkelijk. Mijn vader is altijd iemand geweest die over zich heen liet lopen. Opstandigheid, weerbaarheid. heb daar nooit iets van bespeurd. Ondanks mijn vader in de hele situatie zich heel lafhartig heeft gedragen (hij is nooit of amper opgekomen voor ons, hij heeft ons niet weggehouden van haar slechte invloed, hij is nog altijd onder de indruk van mijn moeder, hij luistert nog naar haar, laat zich manipuleren en commanderen), is hij een goede mens, die intens leidt onder de verwrongen situatie: ons gezin dat volledig uit elkaar gevallen is, de jaloezie, haat, afstandelijkheid, manipulatie. onderling. Hadden mijn broer en zus bij hem kunnen opgroeien dan waren ze nu niet zelf verknipte narcisten.
Oh, ik gebruik niet graag harde woorden. Ik wil positief zijn over de mensen die ik graag zou moeten zien. Maar als je alleen met achterdocht en minachting bejegend wordt, hoe moet je dan nog positief blijven?! In feite zou ik diep medelijden moeten hebben met deze hulpeloze (niet opgewassen tegen de wereld zoals hij is) paranoïde mensen, die zich waarschijnlijk waardeloos en regelmatig doodongelukkig voelen wanneer ze niet bevestigd worden in hun ingebeelde grootsheid… Het is allemaal opgezet spel! Moeder is een acteur! Open je ogen toch en ga je eigen weg! Niemand luistert naar me.

Wat mijn broer, 2 jaar terug gedaan heeft in combinatie met de reactie de rest van het gezin, heeft werkelijk de doorslag gegeven. Mijn broer was thuis bij mijn moeder blijven wonen en een diep gefrustreerde, sadistische man geworden, die – dankzij mijn moeder – dacht dat hij de vaderrol die mijn vader nooit opgenomen had, nog op zich moest nemen. Het genoot ervan om mij te pesten, mij te beledigen, te vernederen, terwijl ik, in tussentijd geëvolueerd tot een betrekkelijk evenwicht en gelukkig persoon, zoiets absoluut niet in gedachten had. Als kind werd ik vaak het bloed vanonder de nagels gepest door hem, ondanks ik hem vaak verdedigde bij mijn moeder. Waarom? Ik had medelijden met de hardheid waarmee mijn moeder hem behandelde. Hij is misschien op een bepaalde manier, omdat hij de oudste was, het lelijkst behandeld door mijn moeder. Stel je voor dat je diep verlegen bent, je wordt rood aan tafel bij familieleden en nadien krijg je door je moeder een vreselijke uitbrander dat je verlegen bent geweest. Kan het nog geschifter/dommer? Kan je iemand emotioneel breken? Als dat kan is het zeker gebeurd. Als ik daaraan terugdenk heb ik nog altijd meedelijden. Een kind dat verlegen is verdient het niet om zo behandeld te worden. Mijn moeder wilde enkel groot zijn.
Een ruzie door hem aangestookt is uit de hand gelopen. Daar waar ik gewoon het ouderlijk huis wilde betreden, werd mij dit verboden door mijn broer. Hij gooide mij van de trap, maar ik kon me nog vastgrijpen. Ik dacht ik geef het niet op, ik mag hier komen, heb de sleutel van mijn moeder gekregen, maar achteraf gezien was dit erg dom. Mijn broer sloeg door omdat ik niet naar hem luisterde. Hij is mijn hoofd keihard tegen de vloer beginnen slaan. Hij bevestigde dat hij er geen probleem mee had mij in het ziekenhuis te slaan. Hij genoot van de vernedering die hij me aandeed. Hij moet gemeend hebben dat het zijn recht was, hij juist handelde, omdat mijn moeder hem een rol had toebedeeld waartoe hij niet gerechtigd is: de vaderrol. De reactie van mijn ouders heeft mij verwoest. Eerst gaven ze mij de schuld. Ze probeerden het voortdurend te ontkennen. Mijn vader hield lang vol “ik weet niet wat er gebeurd is”, hoewel mijn broer als op het politiekantoor toegegeven had. Hij meende dat ik hem ertoe had gedreven, wat onzin was, daar wij elkaar nooit zagen. Opdat een gezond iemand daartoe in staat is, moet je hem maanden, misschien jaren pesten en kleineren. Dat was niet zo, want ik had geen contact met hem (sporadische familiebijeenkomsten er op na gehouden). Erger, hij was diegene die mij slecht gezind was. De week ervoor had hij geweigerd me te helpen ivm gebruik internet voor mijn examen. Schaamteloos, hij genoot ervan.
Onmogelijk is het om hier alles te beschrijven. Ik zou er een dik boek over kunnen schrijven. Aan de lengte van mijn artikel kan je zien dat.zucht. nog niet alles verwerkt is, maar nu kan ik de zaken eindelijk diagnosticeren!

Het negatieve is dat ik mij al die jaren heb laten doen en mijn leven heb laten verpesten door mijn moeder en familie te geloven. Het positieve is, dat er nu een nieuw begin mogelijk is, nu ik weet hoe de zaken in elkaar zitten. Laten we hopen dat ik er succesvol in slaag mij los te maken van hen en een evenwichtig en dankbaar zelfbeeld te ontwikkelen met begrip en hoop voor alle mensen…

I., 17-09-2011 13:49 #107
Op 06-09 schreef ik ook al een stukje. Ik kom uit een narcist/borderline gezin. Alle 8 kinderen hebben emotionele problemen, mishandeld en verwaarloosd, veel gepest en getreiterd en sociaal geïsoleerd. Mijn oudere broers en zusters hebben typisch narcistische uitspraken zoals: ''ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken", en wat ik ook een rare vond is " aaie poesje, aaie poesje, rotkat ". Waarmee het aantrekken/afstoten goed getypeerd wordt. Tot op heden heb ik geen hulpverlener gevonden die de narcistische problematiek in een gezin goed kan begrijpen, het pesten als manier om contact te maken, het tegen elkaar uitspelen/ vergelijken van de kinderen, "paradoxale communicatie" ( Iets zeggen met een ondertoon waardoor er het tegenovergestelde wordt bedoeld), het gegrijns uit minachting, blazen met de mond: mmpff, ten teken van afkeuring. Het geroddel over iedereen, buren, familie, vriendschappen kapot maken uit jaloezie en gezonde goed functionerende mensen weren. Het liegen en niet de verantwoordelijkheid willen nemen voor de kinderen en het huishouden. Projecties en beschuldigingen, de meest verschrikkelijke scheldwoorden gebruiken en mensen rare bijnamen geven. Veel van dit gedrag is ook terug te vinden bij verwaarloosde/ mishandelde kinderen en ik denk dat narcisme een antwoord is op diepe trauma's uit de kindertijd. Maar een narcist zal dit niet snel durven toegeven. Emotioneel eerlijk zijn durven zij niet, soms idealiseren zij zelfs hun ouders. Om eerlijk te zijn functioneren de narcisten in ons gezin op het oog beter dan degenen met een meer borderline-structuur, waaronder ik. Petje af voor degenen op deze site die iets van hun leven hebben weten te maken, maar het doet mij verdriet dat er zoveel lotgenoten zijn en goede hulp en geloofd worden moeilijk is. Hulpverleners die aan mijn kant staan als ik met mijn verhaal naar buiten wil komen, dingen bij de naam noemen. Maar dan spreken zij over projecties, aandachttrekkerij en "slachtoffer-gedrag". Precies wat mij altijd is wijsgemaakt: jij bent het probleem, waarbij ik soms stiekem denk dat veel hulpverleners zelf narcisten zijn. Ik wil die hulpverleners niet teveel macht geven, het is toch een ongelijkwaardige relatie en ik wil eindelijk eens erkenning ipv. te horen te krijgen dat je het zelf moet doen. Ja, zo heb ik mijn jeugd overleefd en nu kan ik het niet meer alleen anders ga ik niet naar een hulpverlener. Dat ik er zelf iets van moet maken dat klopt, positief zijn want dat houdt de narcisten op een afstand. Een narcist is niet tot wederkerige liefde in staat, want hij kent geen eigenliefde. Niets ziet een narcist liever dan iemand waar het slecht mee gaat, dan voelen zij zich beter. Een aanrader is het boek van Jan Storms ' Destructieve relaties op de schop'.

Hilde, 11-09-2011 18:00 #106
Sinds kort weet ik dat mijn moeder een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft.
Waarschijnlijk is er sprake van meerdere stoornissen, zeer waarschijnlijk ook antisociale persoonlijkheidsstoornis, maar de meest overheersende is volgens mij die van NPS. Mijn moeder heeft 11 kinderen gekregen van 3 verschillende mannen. Op dit moment zijn er nog 8 kinderen in leven. Alle acht kampen wij met min of meer ernstige problemen, die het gevolg zijn van het feit dat mijn moeder volstrekt geen inlevingsvermogen heeft, wij zijn en waren niets anders voor haar dan figuranten in háár leven, ze kon je maken en breken en deed dat ook. Ik heb al heel lang geen contact meer met haar gehad, ze heeft mij op 15 jarige leeftijd heel ernstig mishandeld, oftewel laten misbruiken voor eigen gewin (geld). Ik heb heel erg lang gedacht dat ik zelf een stoornis had. Dat blijkt achteraf gelukkig niet het geval, ik heb soms nog wel, gelukkig steeds minder, last van de ernstige trauma's die in mijn jeugd en als gevolg daarvan later ook hebben plaatsgevonden. Ze manipuleert, spreekt kwaad en dicht je nog een ernstige stoornis als je haar maar durft tegen te spreken. Een gesprek met mijn moeder is volstrekt onmogelijk. Recent probeerde ik in een telefoongesprek met haar voor mijzelf iets meer helderheid te krijgen. Nadat ik haar eerst meer dan een uur over zichzelf had laten praten vroeg ik haar of ze even wilde luisteren naar mij. Ik vroeg haar waarom ze over mij had gezegd en geschreven dat ik schizofreen zou zijn. Ik zei haar dat dat een ernstige ziekte is en nooit als verwijt zou kunnen worden gebruikt en ik het bovendien niet heb en/of ooit heb gehad. Ik kreeg het volgende antwoord: Dat is niet erg, voor haar is het veel erger want in een rapport is over haar geschreven dat zij een psychopaat is en dat is pas erg en onredelijk.

Dat had zij al eens eerder genoemd, zij heeft in een jeugdinrichting gezeten toen zij 16/17 was. De diagnose is volgens haar natuurlijk volstrekte waanzin, hoe durft iemand dat over haar te zeggen.

Mijn punt is eigenlijk:
Hoe is het mogelijk dat niemand ons, de kinderen, heeft beschermd? Waarom wordt er met een dergelijke diagnose niets gedaan en/of wordt iemand niet gevolgd, als er later kinderen komen? Ik ben er nog het sterkste vanaf gekomen, mede omdat het contact op zeker moment heb verbroken. Een aantal van mijn broers en zussen is er heel wat slechter aan toe. We hebben in tehuizen gezeten, ook bij een pleeggezin gewoond, maar steeds konden wij uiteindelijk weer terug en kregen wij geen enkele bescherming. Mijn moeder kan inderdaad heel goed praten en heel goed overkomen, de schijn die zij op kan houden is enorm. Maar er moeten toch mensen zijn die deze symptomen kennen en daardoor heen prikken. Ook al speelt zich dit jaren geleden af: er was wél een diagnose.

Marijke, 09-09-2011 23:34 #105
Herken ook alles in bovenstaande tekst, maar niet alles in de verhalen in de reacties. Het kan veel erger… en dat is eigenlijk altijd mijn struikelblok geweest. Mijn jeugdverhaal is altijd een beetje vaag geweest, waardoor niemand heeft gezien (incl. ik) dat bovenstaande aan de hand was. Mijn vader met name (en moeder) kunnen zich niet inleven in mij, willen bepalen welke emoties ik wel / niet voel, bepalen alles, weten alles beter. Toen ik een mooie ketting van hun kreeg op mijn 15e voelde die voor mij als een halsband van een hond. Ik had ook altijd het gevoel dat ze overal achter kwamen wat ik deed en vaak was dat ook zo. Ze hebben mij nooit echt leren kennen, gaan alleen maar uit van hun beleving, ontkennen feiten… ga zo maar door. Heel moeilijk om mee om te gaan, ook nu ik 33 jaar ben een zoontje van 1,5 jaar heb en nog steeds in conflicten tegen een ondoordrongbaar iets aan loop dat alles op mij terug kaatst. En dan met name mijn vader. Mijn moeder is de assistente. Het enige dat ik niet herken is dat ze nooit veel te hoge eisen hebben gesteld, maar hoopten altijd wel dat ik het ver zou schoppen. Dat vind ik prima. Ze hebben me ook niet afgekraakt om niks of nooit geknuffeld of liefde gegeven. Voor mijn gevoel was dat wel zo, alleen kom ik er nu achter dat het aan voorwaarden gebonden was. Onvoorwaardelijk was het (denk ik nu) niet.

I., 06-09-2011 20:05 #104
Mijn ouders hadden allebei een persoonlijkheidsstoornis, ik vermoed dat mijn vader een narcist/anti-sociaal was en mijn moeder een narcist/borderliner. Hun 8 kinderen zijn emotioneel onderontwikkeld en lijden ook aan dezelfde symptomen. Ik ben de jongste en heb afschuwelijke dingen meegemaakt, waar ik nooit over mocht praten. Toen ik uiteindelijk ging praten met de huisarts was het natuurlijk al veel te laat, werd ik niet geloofd en weer als dat lastige kind gezien. Op een gegeven moment ben ik alle projectie's gaan geloven en erg depressief geworden, was mijn zelfbeeld aan gruzelementen.
En nergens steun, niemand durfde het aan om het voor mij op te nemen en ik durfde uit schaamte niemand de waarheid meer te vertellen. Er is veel kapot gemaakt en ik ben erg eenzaam geworden, geen partner en geen kinderen. Ik vind het moeilijk om mensen te vertrouwen, ben erg onzeker en ben in het verleden vaak tegen narcisten opgelopen. Ik heb een leven geleid waar ik niet trots op ben, zit vol haatgevoelens en heb van binnen dat knagende gevoel van een gemis aan lieve ouders, hechte veilige familiebanden etc. Bij mensen die dit wel kennen of gekend hebben voel ik mij minderwaardig en schaam ik mij, terwijl ik er niets aan kan doen dat ik dit niet had.

Florance, 05-09-2011 23:11 #103
Ik heb het geluk gehad om op 17 jarige leeftijd een opleiding te volgen in de Z verpleging. Daar leerde ik wat narcisme inhield. En dat ik een mens van waarde ben mijn eigen weg mag gaan. Ik leerde dat een van mijn ouders dat was. Ik zag haarscherp dat er een phs gaande was bij een van mijn ouders. Ik leerde mij te weren tot op zekere hoogte daar deze ouder splijtzwammen ging uitzetten in mijn gezin en daar heb ik behoorlijk last mee. Nu nog steeds het is al 57 jaar aan de gang. Ik raad iedereen aan een cursus positieve psychologie te doen. In iedergeval leer je weren laat je niet ondersneeuwen. Ik leerde dat ik mijn verstand op een moest zetten en gevoel op twee. Ik leerde dat positief iets benaderen positieve uitwerking gaf en energie om tegengas te geven op een goede manier. Ik leerde dat je ziek kan worden van psychische mishandeling. Zoek hulp ik kreeg het vanuit mijn studie. Maar had niet voorzien dat dit zo complex zou worden. En dat dit fenomeen zoveel mensen treft daar schrik je dan van.
Je zou willen helpen maar hoe. Een ding zoek hulp. Hulp om je zelf weerbaar te maken.

Mw Ef Zerboudis-Krijtenberg, 24-08-2011 09:23 #102
Ik ben een kind van destructief narcistische ouders en ik niet alleen maar ook mijn zus want in hun ogen, waren we niets en konden niets en werden niets en ook kwamen wij aandacht in de opvoeding te kort, dus emotionele en structurele verwaarlozing en dat was nog niet het ergste er werd een verwachtingspatroon geschapen waar geen mens aan kon voldoen dus ook alle kinderen niet en ook de kleinkinderen die hebben een en dezelde meegemaakt.Daarnaast werd er altijd een soort toneelstukje opgevoerd dat wij wel uiteindelijk zouden overstag gaan.Mijn moeder pleegt emotioneel geweld op de kinderen vanaf de tijd dat wij geboren waren en dat is nog bezig.Ook aangetrouwde en verdere familieleden kunnen niet goed doen en iedereen die maar de kleinste fouten maakt, wordt uitgemaakt voor schik niet: slap, mijn man was voor hun een loonslaaf en ik was een vuile psychoot en mijn moeder zij heel hard IK SCHAAM ME VOOR JE! en je kreeg meteen een minderwaardigings complex en omdat er niemand was thuis die het voor je opnam en dat je buitenshuis geen vriendjes en vriendinnetjes had, .
ik was en ben nogsteeds geisoleerd en kan maar moeilijk kontacten aangaan en zonder een gevoel van minderwaardigheid te hebben. maar ik zoek nogsteeds bevestiging.
ik voel me zoms depressief over hou mijn leven eruit heeft gezien en hoe het er nog aan toe gaat.Elke verjaardag waarin ze ons willen opzoeken en wat er dan gebeurd is dat ik weer vrezelijk depressief word van de aantijgingen over de telefoon en verwijten jegens mijn man, want mijn ouders willen mijn hun bezit maken en dat ze proberen mijn man en ik uitelkaar te krijgen, zodat we wel zullen scheiden en zij mij weer in hun ouderlijke macht hebben.Ik heb nu nog last van het verleden en kan het leven maar moeilijk loslaten, waardoor ik voor het leven beschadigd ben en helemaal in de prak ben geraakt waardoor mijn leven zoms zo moeilijk wordt en en dat ik zoveel spychisch pijn heb en dan voel ik mij zo eenzaam dat ik denk, was ik maar nooit geboren.3x heb ik bijna mezelf wat aan gedaan door dit soort van gelweld door Destructieve Narcistische ouders!

Eden, 23-08-2011 22:29 #101
Beste lotgenoten,
hoewel iedere geschiedenis anders is, zitten er ook in de mijne heel erg veel gelijkaardige ervaringen met mijn beide ouders. Ik volg al psychotherapie met de regelmaat van een klok, sinds ik 17 werd (nu 43j) en toch zijn er nog zoveel vragen: waarom kan mijn moeder mij niet graag zien en mijn zus wel? Waarom gaat zij op zo'n sadistische manier met mij om?… de lijst is lang en pijnlijk maar ik wil niet verzinken in zelfmedelijden. Hoeveel respekt ik ook heb voor therapeuten, zelden nemen zij een duidelijk standpunt in en noemen zij gewoon de dingen bij hun naam… ik draai nog altijd op voor het gestoorde gedrag van mijn beide ouders, omdat ik steun nodig heb van therapeuten om te overleven. Ik schrijf liever niet onder mijn eigen naam omdat ik niemand wil kwetsen en ook mezelf wil beschermen. Ik ben hier helemaal nog niet klaar mee, ondanks de vele jaren psychotherapie, waarin ik vooral aan mezelf heb gewerkt. Nu is het tijd om afstand te nemen van die mensen die mij van kleinsaf het idee gaven dat er van alles mis was met mij, terwijl ze inderdaad zoveel voortdurend projecteerden op mij. Het is gedeeltelijk een opluchting voor mij om jullie als lotgenoten te vinden. Tegelijkertijd vind ik het ook enorm verdrietig dat er blijkbaar zoveel mensen zijn.

Anne, 21-08-2011 15:44 #100
Beste allen die dit lezen,

Bovenstaande informatie gelezen hebbende herken ik aardig wat kenmerken aangaande mijn beide ouders.

Een verschil is bijvoorbeeld wel dat ik als jong kind al dergelijke gedragingen van mijn ouders niet zomaar tot aannames maakte. Zo wilden zij beiden niet dat ik mijn emoties uitte, maar ikzelf vond dat dit wel mocht en deed dit ook. Meestal alleen op mijn kamer zijnde en soms ook in hun bijzijn iets. Ook leerde ik mijn vier jaar jongere broer dat ieder mens wel zijn gevoelens mocht toelaten. En dat dit juist sterk in plaats van zwak was.
Al vlot, als heel jong kind, kwam ik meestal tot de conclusie dat ik het niet eens met mijn ouders was. Hierin nam ik afstand van hen, veelal emotioneel. Nog voor ik naar de kleuterklas ging, waren zij enkel nog mijn ouders in biologische zin. Toen was ik best kwaad dat ik dit niet kon veranderen. In de jaren daarna had ik soms, naïef, de hoop dat ik geadopteerd bleek te zijn.

Het leven met mijn ouders heb ik als een hel op aarde ervaren. Zoals Frank hieronder vermoed, voelde ik inderdaad vooral bevrijding toen mijn moeder vier jaar geleden overleed. Ik was verlost van haar. Nooit meer kon zij mij lastigvallen. Ik heb een vreugde-dansje gemaakt in mijn woonkamer. Klinkt misschien erg hard, maar waarheid.
Ik had het contact met mijn ouders vóór haar overlijden al verbroken, maar ze hebben uitgezocht waar ik toendertijd woonde en mijn moeder belde mij vervolgens kwaad op. Waar ik dacht mee bezig te zijn. En dat ik goed moest onthouden dat zij (mijn ouders) altijd te weten zouden komen waar ik was. "Aan ons kun je niet ontsnappen", zei ze ook nog boos.

Bij de kenmerken wordt ook genoemd het 'altijd' gelijk hebben.
Hier werd ik vroeger heel erg kwaad van van binnen. Als hij en/of zij vond dat varkens konden vliegen dan konden ze dat volgens hen. En ik werd voor gek verklaard wanneer ik het (iets) anders zag.
Ook het willen besturen van hoe ik dacht en voelde. Ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen: "Nee Anne, zo denk jij niet!" "Nee, dat is niet om te gaan huilen". "Je bent niet echt verdrietig, je stelt je gewoon aan". "Nee!, dat is niet waar". "Je bent ziek in je hoofd"…
En ga zo maar door.

Met mijn vader verliep het weer net wat anders, maar hij was geen haar beter. Hij was bijvoorbeeld meer ook het 'charmante' type. Ik noemde dat als kind al: Extra lief doen, omdat je iets van mij wilt.
Al met al was hij meer sneaky dan mijn moeder met zijn gedragingen.

Beide ouders hebben mij seksueel, fysiek en psychisch misbruikt/mishandeld. De incest door mijn moeder was feitelijk minder erg. Gevoelsmatig veelal ook, behalve dat ik mij hier extra voor schaamde, omdat het om een vrouw ging.
Verder ben ik door mijn vader in andere misbruiksituaties gebracht (door andere volwassenen).

Wat mij door dit alles heen in ieder geval ook gesleept heeft, is dat ik al jong mijn ouders als niet-normaal-gedragend veelal zag. En ik eigenwijs genoeg was om dit vast te houden. Hiermee prijs ik mijzelf erg gelukkig.
Hulp ben ik gaan zoeken eind puberteit. Dit werd een (onnodig) lange weg en ik bleek ptts te hebben. Geen persoonlijkheidsstoornis, waar ik mijzelf ook erg gelukkig mee prijs.

Er zijn veel mensen zoals ik met dergelijke ervaringen met één of beide ouders. Ik vind het een goed iets dat o.a. hier er een plek is waar mensen hun verhaal hierover kwijt kunnen.
Ik hoop dat anderen het ook als steun zullen kunnen ervaren.
En ik zou zeggen: Ondanks DNA; Wij zijn onze ouders niet, ieder mens is uniek en hebben als volwassenen onze eigen keuzes in hoe wij naar anderen toe handelen. Zelfs al voel je die keuze soms niet, de keuze om hulp dan te vragen, heb je wel. Is ook iemands verantwoordelijkheid als volwassen persoon vind ik. Hoe moeilijk ook.
En aan al diegene die inmiddels zelf ouder zijn; Geen ouder doet het perfect naar zijn kind toe, geen mens is perfect. Je hoeft het als ouder ook niet na te streven, want dat kan jouw kind mogelijk het idee geven het zelf ook perfect te moeten doen.
Ik ken iemand die als moeder haar zoon een keer geslagen had. In tranen en vol spijt vertelde zij dit 's avonds aan haar man. Ze hebben er over gepraat, gepraat over haar verleden en of zij hulp nodig had. Deze is zij vervolgens gaan zoeken om een volgende keer zoiets niet weer te doen.
Respect heb ik voor zulke mensen.

Vriendelijke groeten, Anne

Verdrietige En Bezorgende Moeder, 17-08-2011 14:54 #99
Ik ben helemaal van slag van wat ik allemaal lees, nadat ik het een en ander heb gelezen op deze site over narcistische ouder(s) en moet om eerlijk te zijn best een traantje weg pinken… Allemaal zo herkenbaar en tevens zo verdrietig, alleen is niet voor of door mijzelf maar het zien en te herkennen dat ik een klein meisje heb die behoorlijk gekwetst is en wordt door haar vader, hoe de omgang is tussen haar en vader… hoe dat gaat allemaal, hoe hij haar kleineerd ed… tis zelf zo dat hij zegt dat zij een leugenaar en een bedriegerster is… ze is 9 welk kind heeft die tijdelijke factoren niet, hij kan enorm ontpoffen, zoals wij dat altijd zeggen tegen elkaar (mijn kind en ik) als het even niet zo gaat zoals hij dat wilt… ik weet het niet maar moet je een kind van 9 niet sturen nog?alles ligt aan haar, wat ze ook doet het is nooit goed en nu ook weer aan mij, ik verwaarloos haar, ze draagt slobber kleding, ik ben dr nooit voor haar, alles is andersom en de dingen die ik met heb besproken worden nu allemaal tegen me gebruikt, tis echt te bizar gewoon… Al die dingen die ik heb gelezen op deze site kloppen gewoon allemaal, heb altijd al een vermoeden gehad dat er iets mis was met hem, ook toen mij nog samen waren en wij onze dochter kregen maar ik kon nooit mn vinger erop leggen… nu snap ik ook waarom onze dochter altijd zo moest huilen als hij in de buurt was of momenten had dat ze niks van hm moest weten en dat is nog steeds zo, soms komt ze na een weeknd van hem terug en dan heb ik een totaal ander kind, temiede, afwachtend, boos en verdrietig tegelijk, koppig… gelukkig hebben wij de afspraak samen dat als ze terug komt en ze voelt zich zo dat ik dr dan even met rust laat zodat ze dr later op terug kan komen, als ze het al wil vertellen en het laatste jaar komt ze niet en kropt ze alles op… zo ook laatst na een ontploffing, wilde hij het goed maken met haar, nou prima wat mij betreft… oh van alles wilde ze hem vertellen totdat… nee dr kwam niks… zo wie zo begon hij al meteen, nou wat wil je papa vertellen… euhm hij wilde toch met haar praten?Was zo zielig om te zien en zelfs toen ze bij mij kwam "schuilen" werd het hem teveel en begon hij met woorden te gooien die voor een klein kind zo intimenderend zijn… naar mij luisterde hij ook niet, nee ik stond alleen maar in de weg… om er vanaf te wezen heeft het meiske maar gezegd dat het allemaal nu wel goed was, terwijl dat niet het geval was… Nu zit ik met al die? hoe ga ik dit aanpakken, hoe kan ik mijn kind hier in steunen, moet ik dr idd maar weg gaan houden dan?zucht… alles voor mijn kleine grote wonder!

Zonnebloem, 16-08-2011 12:54 #98
Ik heb zelf dus een moeder met narcistische trekken in haar. Als kind kon ik nooit geen goed doen. Ik heb daar als kind heel erg onder geleden en al gaat het nu stukken beter met me, bij momenten nog last van die koude afstandelijke behandeling. Mijn moeder deed niet liever dan ruzie uitlokken bij mij om dan achteraf te doen alsof ze van niks wist. Op die manier zette ze thuis iedereen tegen me op en verweet mij dan dat ik een kruitje roer me niet was. Als ik me als tiener een beetje opgetut had kon ze op gemene wijze met een toon vanuit de hoogte vragen: voor wie moet jij u zo optutten? Heel gemeen vind ik. Ze doet dit nu nog, ik ben 37 jaar, maar op een veel subtielere manier. Op school hoorde ik bij de gewone middelmaat wat voor haar duidelijk niet genoeg was want ik was enkel goed genoeg om achter de vuilkar aan te lopen. Heb ik gans mijn jeugd mogen horen! Nu ben ik via mijn werk een opleiding bezig en nu zegt ze; zie je wel je bent niet zo dom als je zelf dacht! Deuh! Draait gewoon alles om. Zelf vind ze zichzelf superslim. Mijn vader heeft ze gans zijn leven verweten hoe het mogelijk is dat iemand zo dom kan zijn als hij. Als klein meisje heb ik dikwijls moeten horen wat een arm sukkeltje ik nie zou zijn zonder haar. Wat zou ik zonder haar toch niet zijn! Ze verwachte dan ook dat ik bij wijze van spreke haar op mijn blote knieën ging bedanken daarvoor. Ikzelf vind het niet meer dan normaal dat een moeder voor haar kinderen zorgt. Mijn moeder kon ook zo vanuit de hoogte naar me kijken en knikken alsof de koningin was. Raar. Nu, ik was in haar ogen natuurlijk een lastig en moeilijk kind omdat ik niet wou buigen voor haar en omdat ik haar ook dikwijls met haarzelf confronteerde. Mijn moeder redeneerd; als je doet wat ik zeg dan heb je een moeder en anders niet. Ik zei dat ze emotioneel chantage deed en ja, je kan het al raden, hoe durfde ik zoiets te zeggen! Dan ging ze doodziek op de zetel liggen om iedereen tegen me op te zetten wat haar ook lukte. Ik was dan ook 18jaar als thuis het huis uitging omdat het geen doen meer was. Mijn moeder kon ook als een gekkin tekeer gaan voor niks en als ze haar gelijk/zin niet kreeg. Dan ging ze terwijl wij allen binnen zaten te eten met haar bord zitten mokken als een klein kind. Dat er thuis iets scheelde zag ik omdat het er bij mijn vriendinnen heel anders aan toe ging. Mijn broer die zes jaar ouder is dan ik deed/doet gewoon met haar mee omdat hij denkt zo het brave zoontje te zijn en ik de slechte. Hij vind zichzelf dan ook uitermate intelligent! Wat hij niet snapt is dat ons lief mamaatje heel zijn huwelijk ondermijnt omdat ze nu zijn vrouw als nieuw speelgoed uitgekozen heeft omdat ik me van haar heb afgekeerd. Och, mijn moeder heeft altijd wel iets aan te merken op iedereen. Geen enkel van mijn relaties heeft ze ooit goedgekeurd. Als ze lief en mooi in mijn gezicht is weet ik dat er iets scheelt. Hulp vragen is voor onozelaars. Als ik en mijn ex 10jaar geleden uit mekaar gegaan zijn (is was daar toen emotioneel ondersteboven van) vond ze dat niet meer dan normaal aangezien hoe ik mij gedroeg!? Verdriet hebben mocht dus niet en gevoelens en emoties zijn blijkbaar totaal onbegrijpbaar voor haar. Die geweldige steun van mijn moeder! Misselijk van. Als ik iets nodig heb moet ik het maar vragen, ja, gaan bedelen bedoelt ze, om aan te tonen hoe belangrijk ze wel niet is. Ach, ze doet maar. Ik heb mijn moeder/ouders hun goedkeuring niet nodig om me iemand te voelen of om gelukkig te zijn. Ik heb jaren geleden al voor mezelf aanvaard dat ik geen familie of ouders heb (in emotioneel opzicht dan). Niet erg, ze zien waarschijnlijk meer af dan ik. Zeker van.

Madelief, 12-08-2011 02:21 #97
Echt heel herkenbaar al deze verhalen. Ook mijn ouders passen helaas helemaal in dit beeld. Kan alleen maar concluderen na 50 jaar dat ik gewoonweg ''pech'' heb gehad met zulke ouders. Heb zelf kinderen en vanaf hun geboorte heb ik godzijdank een natuurlijke liefde en oprechte genegenheid voor ze gevoeld en samen met mijn patner een gelukkige jeugd kunnen geven. Ze zijn nu rond de twintig en gaan hun eigen weg in het leven door studie en/of werken. Ze vliegen een beetje uit maar laten blijken dat ze nog graag thuis komen. Dit is het hier en nu en dat is het belangrijkste voor mij. Niet omkijken naar wat ik zelf gemist hebt maar blij zijn voor wat mijn kinderen, patner en ik zelf nu hebben. Het verleden is niet meer belangrijk. Het heeft een plek gekregen maar ik doe er niets meer mee. Het is een feit en proberen je ouders tot inzicht te brengen heeft geen zin. Mijn advies aan anderen is dan ook. Probeer dit niet. Het is verspilde energie. Laat het achter je. Leef je eigen leven!

Blossom, 06-08-2011 21:52 #96
Ik moet even behoorlijk schrikken van deze info. Ik had eerder over gelezen maar dat was zo geschreven dat dat te ovetrokken vond voor mijn ouders. Al mijn hele leven slik mijn moeder zogenaamde onvermogens. Jaren naar een man die niet mijn vader bleek te zijn. Zij was slachtoffer en nam haar verandwoordelijkheid niet als moeder. Het was een man die haar zwaar had mishandeld? Jaren lang hoorde ik hoe vrezelijk deze mensen elkaar vonden ik bij de verkeerde woonde… Thuis leerde ik me zoals ik het zelf altijd voelde doorzichtig zijn. IK wilde niet lastig zijn want hun hadden al zoveel aan hun hoofd. Er waren altijd drama's met andere famillie leden jaren lang leek ik wel de psycholoog van mijn ouders ik gaf hun advies hoe ze elkaar beter kinden begrijpen?!?. Mijn ouders hebben me niet geslagen of uitgescholden maar als ik hier boven lees erken ken de emotionele chantage vat op mij willen hebben in wat ik dacht. Wat ik deed kon ze naar mijn gevoel nooit heel veel schelen. Verhalen over dagelijkse belevenissen waren oppervlakkig en had ze niet echt contact met mij?!?
Het was een soort stille oorlog in mij tegen hun. Ik zag en hoorde zoveel leugens. IK was als tiener altijd op mijn hoede en dood moe en voelde me niet lekker van de spanning lag uit school vaak op bed in plaats van leuke dingen doen met leeftijds genoten. Mijn moeder deed de ene na de andere positief denken cursussen. Waardoor het leek of zei het wel wist en ik niet moet klachen. Ik mocht ze nergens op aan spreken en ik mocht niet met anderen praten want wij dat hoorde ik alleen met hun te doen. Ik leerde niks meer te vinden mezelf te vergeten en op overlevingsstandje ik pas me gewoon aan iedereen aan dan kan ik tenminste niks fout doen. Relaties zijn moeilijk voor mij ik trek vaak mannen aan die me ook op afstand houden niet echt gaan voor de relatie en ik me weer niet belangrijk genoeg voel etc;. Zins een aantal jaren heb ik een zoon die is nu 5. In het begin wilde ze niks van mijn zwangerschap weten. Ze waren te bezorgd… Waar een persoon met een gezond gevoel dat gaat helpen moest ik het maat uitzoeken. Ik was bijna 30?! Ik stond op het punt om met ze te breken en kwam een redelijk gesprek waarbij ik het gevoel had dat ik misschien toch een beetje belangrijk was. De afgelopen jaren is het niks verbeterd af en toe dan is er een opleving en lijkt mijn moeder toch ook een lieve moeder maar dan zakt het weer weg en moet ik het doen met snijdende opmerkingen en nare steken onder water waar nachten van wakker kon liggen. IK wilde graag leuke dingen doen winkellen dagjes weg samen een moeder die je graag eens even helpt/steund maar vaak was het teveel gevraagd haar uitje kwam dan in het nauw of ze kon het niet aan. Hoe kon ik nou ziek worden, ik paste niet goed op mezelf dus het was mijn eigen schuld dus ik moest maar uitzoeken alleen met mijn zoontje van toen 1,5 die ook ziek was. Als zij ziek was 2 dagen erna zat ik al weer op ziekenbezoek. Ik had altijd de hoop dat sl ik het goede voorbeeld gaf dan ging ze het misschien ook eens meer uit liefde handellen.
In een opleving na een ruzie gebeurde het wel eens dat we wat leuke dingen deden maar meestal komt het niet uit en moest ik optijd bellen en als ik dat deed moest ze er nog over nadenken en hoorde ik er vaak niks meer over… Als ik op bezoek kom dan is het maar net hoe de wint waaid en weet ik al snel hoe laat het is.
Gezellig is het voor haar alleen als ik haar gevoelens bevestig en erken. Als ik aangeef wat ik mis of moeilijk tav haar dan heb ik het mis en is het mijn probleem en moet ik mensen in hun waarde laten.?!?!.
Ik heb een geweldige zoon, maar het ging niet meer goed met mij de boosheid borrelde steeds erger als ik haar had gezien. Om niks sprong ik uit mijn vel ik werd iemand die ik niet ben en wil zijn ik moet loskomen van haar emotionele controle en het verlangen naar haar bevestiging en erkennig. Ik wil vrij zijn en energre hebben voor mijn zoontje niet meer piekeren en verdrietig zijn van waarom nou… Ik werd steeds vermoeider kreeg zware astma zware stemmingwisselingen met depressies.Ik heb gesprekken die me duidelijk maakten dat ik los moet komen van haar dat ik hele gezonde behoeftes heb en ondanks alles nog een gezonde kijk op het leven. Ik heb het nooit echt kunnen verwerken want het was nog steeds niet voorbij ik kwam nog veel te veel thuis en daar was ik nog steeds weer een kind. Omdat het altijd een soort stille emotionele oorlog was wat me erg onzeker en afhakelijk maakte naar de behoefte aan bevestiging en erkenning en hoopte telkens dat het wel beter werd en het viel wel mee.dacht ik…?!?!

Ik heb kort geleden gebroken. Vrezelijk moeilijk… Ze kwam binnen stormen in ons huis en was woest. Ik was kalm het bevestigte mijn keus. Nu zei ik dat ze weg moest gaan…
Misschien ka ik ooit bij haar op de koffie mijn zoontje haalt ze nu nog af toe op voor eens een nachtje en ze doet nu eindelijk leuke dingen met hem voor nu maar meestal zakt het weer weg…

Helene, 06-08-2011 12:11 #95
Ja, heel herkenbaar. Goed om te zien dat ik niet de enige ben die hiermee te maken heeft gehad. Ik heb al 8 jaar geen contact meer met mijn ouders. 8 jaar geleden wel een aantal maanden contact gehad en daarvoor ook 6 jaar geen contact. Erg moeilijk om uit te leggen aan mensen waarom ik geen contact meer heb met mijn familie. Mensen zeggen: ach ze bedoelt het goed en ach, ze is altijd zo vriendelijk als ik haar tegenkom. En ach: ze heeft je niet voor niets geadopteerd. Ik ben inderdaad geadopteerd. Maar ze moesten eens weten…

Van kleins af aan had mijn moeder altijd kritiek op me. Ik kleedde me niet goed en keek raar en trok teveel aandacht. Alles wat er gebeurde met mij prive, besprak ze publiekelijk met buren: "ze is ongesteld geworden", "ik heb gisteren ruzie gehad met mijn dochter." Als ik iets stouts deed (5 minuten te laat komen, mijn mening geven), kreeg ik geen waarschuwing, maar was mijn moeder meteen depressief. Mijn moeder schold me ook wel eens uit: vuile rat, je bent gek… je moet naar een psychiater. Ook soms uit het niets sloeg ze me. Vooral als ik heel blij en vrolijk uit school kwam of van een vriendin terugkwam. Mijn mening geven was uit den boze. Dat werd altijd in de kiem gesmoord en er werd absoluut niks mee gedaan.

Mijn ouders waren gescheiden en mijn vader had vaak nieuwe (veel) jongere vriendinnen. Hij hield van jonge vrouwen en je raad het al… dus ook van zijn dochter. Mijn moeder heeft dit denk ik geweten, want ze is ook altijd jaloers geweest : op de (ongewenste) aandacht die ik kreeg van mijn vader, op mijn kleren, op mijn vriendinnen.

Toen ik mijn zoon kreeg heb ik besloten dat ik teveel moeite heb gedaan om mijn moeder tevreden te stellen (en zelf was ik niet gelukkig). Ik besloot de tijd aan mezelf en mijn zoon te besteden. Ik wilde genoeg energie overhouden om voor mezelf te zorgen en mijn zoon op te voeden. Ik heb het contact destijds niet gestopt, maar van mijn moeders kant kwam het nooit, dus het contact was er gewoon niet meer. Ik heb het nog een keer geprobeerd 8 jaar geleden, maar dat werkte niet. Mijn moeder was hetzelfde en bovendien hoorde ik van de hele familie (en buren) dat ik fout bezig was, omdat ik mijn moeder in de steek liet. Dit terwijl mijn moeder mij absoluut niet heeft geholpen met de opvoeding van mijn kind. Ze heeft zelfs gehuild voor de familie en de buren dat ze haar kleinzoon niet mocht zien. Schandalig genoeg heeft ze zelf nooit de moeite gedaan. Ook verweet ze 8 jaar geleden, dat ik nooit voor haar heb gezorgd! Ze zat en zit niet in een verzorgingstehuis en heeft een man, een hele familie en mijn 2 (adoptie-) broers die vaak langsgaan. Wie heeft mij en mijn kind geholpen?

Wat mijn vader betreft, dat contact was al afgelopen voor mijn zoon was geboren. Ik heb hem toen ik 20 was verteld dat ik niet wilde dat hij nog aan me zat. Vervolgens heeft hij zijn hele famlie tegen mij opgestookt en werd ik nooit meer uitgenodigd voor een feest of verjaardag. Zelfs op de begrafenis van mijn oma mocht ik niet komen.

Op dit moment, als ik familie tegenkom, word ik niet eens door ze gegroet. Ook toen mijn andere oma is overleden (waar ik erg dol op was) ben ik niet op de hoogte hiervan gesteld of uitgenodigd voor de begrafenis.

Al met al kan ik zeggen dat ik gelukkiger ben zonder het contact met mijn ouders. Ik kan nu zijn wie ik ben en kan steeds beter omgaan met de bevooroordeelde mening van mensen die ik ken van vroeger. Mijn zoon is eindelijk op een leeftijd dat ik hem alles heb uit kunnen leggen. Hij heeft gezegd dat hij mijn keuze meer dan begrijpt en dat maakt mij een gelukkig mens.

Frank, 05-08-2011 12:34 #94
Dat mijn moeder een narcist is daar ben ik pas op latere leeftijd achtergekomen. Ik ben enigst kind en lig dus mijn hele leven lang onder een vergroot glas. In mijn jeugd werd ik vaker door haar gekleineerd, geslagen en bespuugd. Toen ik een jaar of 16 was begon ik mij te realiseren dat mijn moeder geen normaal gedrag vertoonde. constant ruzie met familie of bekenden om helemaal niets. Wel was het zo dat zij altijd gelijk had in haar ogen. Naar de buiten wereld houdt ze de schijn op, ze doet overdreven vriendelijk en wilt op deze manier een positief beeld van zichzelf creeren. Mijn vader gaf haar meestal haar zin in alles, hierdoor werd ze in haar gedrag bevestigd. Na de dood van mijn vader is de situatie alleen maar erger geworden. Mijn moeder zoekt de confrontatie nu met mijn partner en met onze kinderen. De kinderen hebben ieder contact met haar verbroken. de kindern hebben gewoon geen zin in zo een oma.
Ze verdraaid woorden en verzint of ontkent zaken om maar haar gelijk te krijgen.
Ze heeft nu kwaatjes, al dan niet verzonnen waarmee zij naar allerlei doktoren loopt.
de klachten lopen uit een van lage bloeddruk tot huidkanker.
Zelfs nu, ik ben 48 jaar, probeert zij mij te manipuleren, ze heeft nu ruzie met mijn partner.
Door een financiele constructie rondom de erfenis van mijn vader heeft zij macht over een deel van mijn inkomen. Ik heb een vaste baan maar met 5 kinderen, 14 tm 22 jaar, is iedere euro belangrijk. Ze heeft enige tijd geleden dit als "wapen" gebruikt. Ik had ieder contact afgebroken omdat zij zonder enige reden ruzie zocht met mijn partner. Ze is toen zelfs zo ver gegaan om een advocaat in de arm te nemen om het testament van mijn vader aan te vechten. Als ik haar nu bezoek praat ze alleen over zich zelf. Andere zaken intreseren haar niet. Mensen die in een gelijke of erge situatie zitten zullen mij begrijpen. Misschien klinkt het hard maar als ze er niet meer zou zijn, dan zou ik dit als een bevrijding ervaren. Gaarne had ik het anders gezien, een lieve moeder waar je voor de gezelligheid naar toe gaat.

Johan, 24-07-2011 15:50 #93
Mijn ouders waren zo, beiden narcisten, vader is een inverted narcist, moeder was altijd verliefd op haar uiterlijk. Ik was maar een extentie van mijn ouders, een schaduw.Buiten alles wat er geschreven is gebeurde er nog dit:
- mijn vader heeft mij lichamelijk misbruikt, hij vond het zalig om mij te vernederen en te domineren door woorden en door zijn riem.
- moeder toonde ongezonde seksuele interesse in mij toen ik aan het puberen was (ben een man), ze vond het prachtig om via een gat in een deur te kijken wat ik aan het doen was in douche/bad, ze stelde mij regelmatig vragen over mijn geslachtsdeel, hoe groot en hoe ontwikkeld het ondertussen was en meer…

resultaat van zo een "opvoeding" is een borderline/narcistische man, die doodsbang is van intimiteit en van zijn eigen emoties en gevoelens

dank je, mijn lieve ouders.

Assepoester, 23-07-2011 23:54 #92
Ja, ik herken ook heel veel in alle reacties. Ik geef wel toe dat het raar voelt om over mijn ouders/broer te schrijven. Ze bedoelen het goed… Toch wens ik e.a. te delen!
Jarengeleden heb ik de boeken van Alice Miller al gelezen en later Ingeborgh Bosch en een hoop andere psychologie boeken. Inzicht genoeg. Ik mis vooral verhalen van ervaringsdeskundigen die in staat zijn de ommekeer te maken. Ik ben heel blij dat ik wel vanuit mijn kern, egocentrisch, leer te leven. Ik vind het proces niet gemakkelijk en soms eenzaam. Er zijn nog momenten dat ik alles wil bevatten terwijl dat onmogelijk is. Tevens krenkt het dat velen denken dat mijn ouders en broer voor mij fijne mensen zijn en niet door hun facade heen kunnen kijken.
Je weet het natuurlijk nooit helemaal zeker of dat je ouders en broer een narcistische persoonlijkheidsstoornis hebben. Sowieso heeft ieder mens enkele kenmerken. Iets is er in ieder geval mis(ziek) in het gezin waarin ik opgroeide. Dat is zeker!

Son, 22-07-2011 18:49 #91
He he eindelijke verhalen over anderen die het zelfde mee maken. Er is aardig informatie te vinden over narcisme (vind ik), maar geen persoonlijke verhalen met ouders als narcist zo dank jullie voor jullie verhalen over eigen ervaring. voelt toch een beetje minder alleen :) en succes.

Assepoester, 21-07-2011 19:57 #90
Wat de socialisatie van mijn ouders betreft wil ik kwijt dat vader kinderarbeid heeft moeten verrichten. Moeder heeft haar vader op jonge leeftijd verloren en dat gezin kende armoede. Vermoedelijk nam de oudste zoon de vaderrol op zich. De zonen mochten leren, de dochters niet. Mijn beide ouders hebben WOII meegemaakt en zijn Rooms Katholiek.
Er is een verschil tussen het begrijpen van hun socialisatie en het tolereren van hun gedrag. Toen ik op de lagere school zat voelde ik me al verantwoordelijk voor hun welzijn. Alle spanningen in het gezin voelde ik. Iedere dag uit school aanhoorde ik o.a. moeders problemen. Ze is van de generatie dat vrouwen hun baan moesten opzeggen om een gezin te stichten. Ze huilde dagelijks achter het aanrecht daar ze niet heeft mogen studeren. Ik heb dat ontelbare keren moeten horen evenals het feit dat ze haar vader amper heeft gekend. Later deed moeder net alsof ze mij dat allemaal niet heeft verteld. Ik heb nog veel meer dingen aanhoord die je zo'n jong kind niet hoort te vertellen. Van de oplossingen die ik voor moeder destijds bedacht (b.v moedermavo) was ze niet gediend. Moeder wilde enkel klagen, zeuren, aandacht en aandacht. Emancipatie vindt bij haar niet plaats. Vermoedelijk had ze een postnatale depressie na mijn geboorte en viel het mijn ouders tegen om twee kinderen te krijgen. Moeder was niet goed voorbereid op het moederschap, koken is niet haar hobby. Mijn broer vertoonde tot de middelbare school probleemgedrag. Ze had haar handen aan Hem vol. Grenzen heeft zoonlief nooit van haar gekregen en vader mocht Hem vanaf zijn twaalfde jaar geen grenzen meer geven. Zolang ik leef wordt ik niet werkelijk gehoord en gezien. Ik moet me flink houden en mag niets mankeren. Mijn gezondheidsproblemen worden ontkend/gebaggetelliseert.
Iedere dag uit school moest ik tijdens de middelbare school vader helpen om onze hobby/sport te mogen beoefenen. Fysiek was het werk veel te zwaar voor een kind dat nog in de groei is. Tevens droeg ik verantwoordelijkheden die een volwassene hoort te dragen. Ik heb zelden/nooit na school met vriendinnen kunnen afspreken. Het jaar dat mijn broer dezelfde hobby/sport deed hoefde hij niet te werken om dat te mogen. Ik sprak vader daar op aan en die zei me dat Hij huiswerk moest maken. Ik zat op dezelfde school als mijn broer?! Er werd geen beroep op mijn broer gedaan! Op Zijn twaalfde jaar omcirkelde Hij in de TV gids wat Hij die week wilde zien en dat ging Hij met moeder kijken. Vader en ik waren dan nog aan het werk. Tevens beoefende mijn broer iedere dag Zijn lievelingssport en las net als moeder talloze biebboeken. Andere mensen benaderde Hem ook niet voor een karwei daar men wist dat Hij het zogenaamd druk had met leren. Net als ik is Hij niet verwend, Hij mocht wel Zijn. Het kost Hem geen moeite om het perfecte kind te zijn daar Hij gewoon doet wat Hij wilt en dat wordt altijd goedgekeurd.
Pas heel laat ben ik me gaan realiseren dat moeder waarschijnlijk heel erg jaloers was op de band die ik met vader had en de hobby/sport/passie die we deelden. Toen ik daarmee stopte, om uit huis te kunnen gaan, wilde vader suicide plegen en enkel afscheid van mij nemen. Moeders wraak was verre van zoet. Ze ging sindsdien tussen ons in staan. Vader werd dikke maatjes met mijn broer sinds Hij kort daarop kinderen kreeg. De communicatie liep enkel nog via moeder. Dat vonden vader en zoon i.t.t. mij prima. Op een slinkse wijze hebben moeder en mijn broer me van vaders sterfbed gehouden. Afschuwelijk!
Wat vaders hobbybedrijf betreft vind ik het heel erg ver gaan dat mijn ouders het gezin(modaal) armoedig runnen daar de prioriteit bij vaders bedrijf ligt. Het was niet aan huis doch een paar km daar vandaan. Moeder was hooguit 10 dagen per jaar lijfelijk aanwezig in het bedrijf en wel op niet doorsnee dagen. Ondanks dat werd werk en prive niet gescheiden en kwamen er ook regelmatig klanten, die moeder van vaders verhalen kende, thuis over de vloer. Als gezin werd er nog zelden iets gemeenschappelijks gedaan.
Op een zeer onredelijke, onrechtvaardige wijze werd vader opvliegerig en agressief tegen me vanaf mijn tiende jaar en dreigde met schoppen en slaan. Dat was voldoende om bang te zijn van vader. Ondanks dat durfde ik o.a. toch mijn mening te geven als hij er naar vroeg daar ik gelukkig geen onderdanige narcist ben zoals moeder deels is. De ruimte om een andere mening te hebben was er niet in het gezin. Vader werd dan kwaad en van moeder kreeg ik daar de schuld van. Sinds dat moeders familie weet dat vader agressief was tegen mij is hij de boeman. Ze weigeren te zien dat de wijze waarop moeder me behandeld nog veel zieker is. Dat is de subtielste vorm van geestelijke mishandeling die er bestaat! Sinds dat ik eindelijk uit huis ging is vader mijn hobby/sport/passie met een klant gaan beoefenen. Iedere keer dat ik moeder helaas bezocht moest ik aanhoren hoe leuk hij het had terwijl ik vader zelden zag. Naarmate o.a. de kozijnen van de gezinswoning steeds rotter werden werd vaders hobby luxer en luxer. Dat laatste moest ik van moeder aanhoren en mijn broer wreef me ook nog net voor vaders dood in hoe fantastisch vader het met die klant heeft gehad. Het viel me op dat zij, die klant, alles wat ik op (im)materieel gebied in mijn leven heb moeten missen van mijn en haar ouders krijgt. Moeder eist dat ik dat blijf aanhoren. Moeder noemt me jaloers terwijl iets missen heel iets anders is dan jalouzie. Bovendien was ik mijn vader kwijt en rouwde daar om sinds dat ik uit huis ging.
Moeder ziet mij als een verlengstuk van zichzelf. Ik mag niet mijn eigen identiteit, persoonlijkheid, behoeften, wensen en verlangens hebben. Als moeder b.v. geen behoefte heeft aan vakantie en thuisblijft dan mag ik die behoefte ook niet hebben. Ik moet wel aanhoren hoe leuk mijn broer en klanten het op hun vakantie hebben. Mijn ouders weten namelijk wel heel goed hoe het hoort en hoe anderen hun gezin dienen te runnen. De ontelbare grove blamages die ze hebben gemaakt in mijn opvoeding weigeren ze te zien evenals het feit dat ze zich niet aan het Wetje van Houten hebben gehouden.
De wijze waarop moeder snel kan omslaan is niet te bevatten. Daar kan ik echt niet bij! Onvoorstelbaar hoe ze tekeer kan gaan tegen mij doch ze verteld kort daarna dan dat ik degene was die zich niet gedroeg. Moeder is binnen een minuut haar tirrade naar mij 'vergeten" en voelt zich de onschulde zelve. Als het haar uitkomt dan doet ze net alsof ik een labiele debiel ben terwijl ik nog nooit een sessie met een psychiater heb gehad. Keer op keer wordt ik door moeder buitengesloten als ik op een fatsoenlijke manier wens te overleggen. Dan noemt ze me naar anderen toe verward, moeilijk, zegt dat ik het niet aan kan of dat ik labiel ben of zo. Ze wil geen rekening houden met mijn situatie, ik zal en moet me aanpassen! Zo niet dan wordt ik verstoten en gebruikt ze naar anderen bovengenoemde redenenen als excuses voor mijn afwezigheid.
Het is afschuwelijk dat haar familie en haar achterban hun beeldvorming over mij heeft gevormd door alle onzinverhalen van haar over mij. Al die mensen zijn gekleurd en keer op keer krijg ik opmerkingen die op moeders onzinverhalen zijn gebasseerd. Het zwaarste in mijn leven is mijn moeder! Vader weet dat hij fout zat, mijn broer kan ik niet een broer noemen. Net als moeder en de rest van haar familie voelt Hij zich aangevallen en is Hij direct afwerend. Wil ik wel bij deze mensen horen?!.
Moeder vult alles voor je in zonder dat bij de persoon in kwestie te checken. Dat doen haar zussen ook, praten voor anderen. Op een correcte manier navertellen wat een ander heeft gezegd kunnen ze ook niet! Dat geld ook voor generatiegenoten van mij uit haar familiestelsel. Moeder is verbaasd dat ik haar een heks noem daar ze zo gestoord is dat ze zich van geen kwaad bewust is.
Iedere dag van mijn leven wordt ik geconfronteerd met mijn "jeugd". Men gaat uit van de standaardnorm en denkt dat die bij ons ook werd gehanteerd. Als men hun rijbewijs cadeau kreeg denkt men dat ik dat ook heb gekregen. Als men centrale verwarming had of een kachelt(tje) op hun kamer zoals mijn broer denkt men dat ik dat ook had. Als men een tienerkamer kreeg denkt men dat ik dat ook kreeg terwijl ik 20 jaar op een versleten matras sliep. Als men nieuwe (merk)kleding kreeg vanaf hun twaalfde jaar denkt men dat ik dat ook kreeg. Zo kan ik wel doorgaan met voorbeelden daar de normen en waarden van mijn ouders afwijken als het hun eigen dochter betreft.
Een aantal sneren van moeder zal ik opschrijven doch zeker niet alles want als ik alles oprakel dan slaap ik slecht.
"Jij bent alleen maar mijn biologische dochter, meer niet".(de waarheid is hard).
"Bij jou broer en zijn vrouw gedraag ik me niet zo, dan zou het achtermekaar tot een definitieve breuk leiden en mag ik mijn kleinkinderen niet zien".
"Jij, jij stelt in jou wijk niet zoveel voor, jij bent alleen maar de dame met het hondje, meer niet".
"Je broer, die is sterk, die heeft geen gezondheidsproblemen en in de WAO gezeten, jij, jij bent maar een zwakkeling".
"Ik had het met jou broer over jou en we dachten samen, ze, ssu is misschien toch ook wel intelligent". (beide weten dat ik maar HBO heb gedaan).
'De volgende keer koop je toch wel iets anders van je geld he?"(alles wordt gekeurd in mijn huis).
"Heb ik niet gezegd hoor, heb ik helemaal niet gezegd"(liegen met onschuldig kinderstemmetje en dito snoetje).
"Doe maar geen aangifte van de aanranding, wat breng je toch in zijn gezin teweeg".
ENZ ENZ.
De mensen waartegen moeder doet dat ik zo belangrijk ben voor haar moesten eens weten! Naarmate ik steeds meer tegenslagen kreeg te incasseren zijn mijn ouders agressiever tegen mij geworden daar ik niet in hun keurslijf pas. In feite ben ik de blixemafleider voor hun eigen problematiek, daar kunnen ze in hun binnenste niet bij. Het is gemakkelijker om mij als pispaal te gebruiken. Hoe zwaarder ik het kreeg, hoe afschuwelijker hun gedrag. Beide hebben de ouderrol niet op zich genomen en vluchtte daarvan. De een in zijn bedrijf de ander in haar boeken. Hun huwelijk was m.i. niet zo geweldig.
Mijn familie en hun aanhang weten beter wat ik mankeer dan de medisch specialisten en paramedici waarbij ik heb gelopen. Zolang ik leef moet ik overal voor knokken en alles verdienen. Niets is bespreekbaar, ergens op terugkomen mag niet. Doodmoe ben ik van mijn ouders geworden. Ik moet me schikken, zo niet dan wordt er moeilijk gedaan en ben ik degene die moeilijk is volgens hen! Met moeder kan ik helemaal niets. Zolang er bij haar geen transformatie plaatsvindt hou ik uit zelfbescherming afstand. Mocht ze ooit over de brug komen dan zal dat wel onder sociale druk zijn en omdat ze me "zielig" vindt. Erkenning en waardering zal ik niet krijgen. Duizenden arbeidsuren heb ik voor mijn ouders gemaakt. Mijn opvoeding vind ik een verkapte vorm van slavernij en uitbuiting van je dochter. Ik schrijf dit daar als ik mijn verhaal vertel dan wordt dat door moeder en haar familie direct van tafel geveegd daar wat moeder zegt de waarheid is. Zo is het, volgens hen. Ik blijf dus helemaal nergens!

Assepoester, 16-07-2011 19:12 #89
Beste redactie,
Ik schrok net van mezelf toen ik op verzenden drukte.
Ik heb een grote behoefte om dit met anderen te delen daar in mijn directe omgeving niet veel mensen zijn die dit herkennen. Mijn ouders zijn beperkt doch denken dat ze erg ontwikkeld zijn. Het is een diepe pijn als je geen kind hebt mogen zijn en wordt ondergeschoven. Erkenning en waardering voor alles wat ik voor ze heb gedaan zal ik niet krijgen. Ik voel me nogal alleen staan met afstand nemen van mijn familie. In hun beleving hebben ze niets verkeerds gedaan en dat maakt alles juist zo triest. Op hun manier houden ze van me. Voor mij is de wijze waarop ze me behandelen bizar en niet te bevatten!
Ik kan alleen maar boeken vinden met levensverhalen waarbij fysiek geweld werd toegepast of incest. Helaas kan ik niets vinden over geestelijke mishandeling en verwaarlozing.
Ik hoop dat jullie discreet met mijn gegevens omgaan. Het is eigenlijk niets voor me om op internet te reageren. Het doet je goed te weten dat je niet de enige bent. Wie weet lukt het me om ooit hierover een boek te schrijven. Nu ben ik er niet toe in staat. Het was veel en duurde allemaal heel lang bij mij.
Met moeder voel ik mededogen daar zij eigenlijk niet haar eigen leven leeft. Zo ook mijn broer, die zit nog vast aan haar. Bij vader heb ik zijn onvermogen gezien. De ontwikkling van hun persoonlijkheid heeft nou eenmaal ook met hun socialisatie te maken. Ik heb nog geluk daar ik nog nooit antidepressiva heb hoeven slikken. Ik heb ook geen psychiatrische stoornis ontwikkeld, ondanks mijn jeugd. Neemt niet weg dat het geen gemakkelijke pad is, het pad van bewustwording.

Assepoester, 16-07-2011 18:32 #88
Mijn moeder heeft hoogstwaarschijnlijk een narcisitsche persoonlijkheidsstoornis evenals mijn superieure broer die een jaartje ouders is dan ik. Hij is haar oogappel, haar Afgod en de man zoals vader had moeten zijn. De relatie tussen moeder en zoon is extreem symbiotisch. Zoonlief lijdt er naar eigen zegge niet onder en gaat met oogkleppen op door het leven. Zijn positie levert hem heel veel op! Hij kent me hoofdzakelijk uit verhalen van moeder. Bij mijn vader zie ik kenmerken van narcisme doch hij is voordat ie stierf gaan nadenken en heeft enige zelfkennis. Neemt niet weg dat hij een slappe zak is daar hij zich klem liet zetten door moeder. Ik wordt opgeofferd voor de schone schijn. Voor zijn dood heeft vader moeder nog wel gevraagd of dat ze eens een keer ophoudt bij mij. Moeder zal niet ophouden. Ze zal haar stoornissen op mij botvieren, ik krijg geen mm de ruimte om te zijn. Ze is nagenoeg altijd dubbel naar me en het is danook onmogelijk om aan haar eisen te voldoen. Mijn moeder vind ik extreem kritisch, veeleisend, bemoeizuchtig en zit op mijn huid. Het is nooit goed. Ik wordt altijd vergeleken met anderen m.n. mijn broer of zijn vrouw, die zijn de standaard. Ik moest me altijd na een familieaangelegenheid door haar laten evalueren. Er was altijd kritiek. Dingen die zij in haar onverwerkte jeugd kreeg te horen smijt ze sowieso naar mijn hoofd.
Haar verregaande addoratie en idealisering van zoonlief compenseert moeder door al haar minderwaardigheidsgevoelens, onzekerheden, gebrek aan zelfvertrouwen op mij te projecteren. Tevens wordt ik zolang ik me herinner door haar vernederd, gekleineerd en heb ik ontelbare valse, intens gemene sneren van haar gekregen. Dat voelde alsof ze mijn ziel met een mes bewerkt en herbeleef ik vaak. Meestal deed ze dat als er geen anderen bijzijn, zo slim is ze wel. Moeder bestaat uit twee personen en kan direct omslaan naar de andere kant. Binnen een minuut verdringt ze haar afschuwelijke opmerking/gedrag naar mij en doet gelijk naar anderen het tegenovergestelde. Ik kan dat niet bevatten. Niemand heeft het door?! Bijvoorbeeld: ze maakt me voor rotte vis uit over een bos bloemen, dat hadden fresia's moeten zijn. Zodra haar vriendin kwam deed ze alsof ze de bloemen zo prachtig vindt.
Ik vind moeder een nare, geestesziekevrouw die op geraffineerde wijze naar buiten toe doet alsof ze fatsoenlijk met me omgaat. Ik heb talloze hersenspoelingen van haar gehad. Mensen psychisch bewerken, manipuleren of emotioneel chanteren daar is moeder een ster in! Hartkloppingen genereren is ook een wapen van haar. Ze kan ook uitstekend mensen tegenover elkaar uitspelen. Ze heeft een schijnwerkelijkheid gecreerd en wel zo goed dat ze anderen daarin kan meeslepen. Moeder kan heel erg overtuigend zijn! Zolang zij haar eigen pijn maar niet hoeft te voelen. Haar familie en aanhang gelooft haar op haar woord, dekken haar toe, durven haar wijs te noemen en zeggen dat ze een hart van goud heeft! Voor mij heeft ze geen hart van goud, ik voel me door haar niet gewenst.
Van tijd tot tijd hoor ik de roddels van moeder over mij terug. Het zegt toch ook iets over haar toehoorders dat ze dat allemaal geloven! Er is een grote discrepantie tussen het moederschap wat in haar hoofd en verbaal naar anderen zich afspeelt en haar concrete doen en laten naar mij toe(als er geen anderen bij zijn). De honden lusten er nog geen brood van!
Ik wordt nog amper bij mijn voornaam genoemd door haar en mijn broer sinds ik grenzen ging stellen. "Ze is jaloers op jou" heeft moeder ongeveer 12 jaar lang tegen mijn inmiddels ex-schoonzus gezegd. Die geloofde al die onzinverhalen over mij! Ik weet niet wat dat met moeder is doch haar projecties, speculaties en fantasievertelsels over mij worden door velen voor waar aangenomen ondanks dat moeder het niet eens bij haarzef houdt! Mensen bewerken is haar specialiteit en overlevingsmechanismen. Haar copingmechanismen werken bij haar ondanks haar hoge leeftijd nog steeds goed(verdringen, verdraaien, liegen, wegdrukken, grote dingen klein maken, kleine dingen juist groot). Liegen is zelfs haar tweede natuur. Moeder kan zich niet werkelijk kwetsbaar opstellen tegenover anderen. Ik denk dat een forensisch psychiater er nog een hele kluif aan zou hebben als moeder onder behandeling zou gaan. Ik heb geleerd de dingen die moeder zegt met een korreltje zout te nemen!
Bij mijn moeder en broer heb ik nog nooit gemerkt dat ze zich schuldig voelen tegenover mij, laat staan dat ze ooit hun excuses hebben aangeboden of mij om vergeving hebben gevraagd voor hun gedrag. Tevens hebben ze rechtstreeks naar mij nog nooit empatisch gereageerd. Het maakt niet uit wat ik achter de rug heb, een medische ingreep, aanranding, dierbare verloren, fysieke beperking, chronische ziekte, erg laag inkomen enz. Er is nog nooit tegen mij gezegd dat iets zwaar voor me kan zijn, vervelend, pijnlijk of zo. Meestal krijg ik een trap na! Naar anderen toe doen ze juist alsof ze betrokken bij me zijn.
Moeder en mijn broer zullen zich ook niet laten diagnosticeren daar met hen niets aan de hand is volgens henzelf. Ik ben het probleem in dit pathologische gezin en moet in het gareel. Zolang ik leef moet ik mijn ouders en broer dienen als een soort slavin. Iedere dag uit school heb ik kinderarbeid(11 jaar) moeten verrichten in het uit de hand gelopen hobbybedrijf van vader. Ik werd niet eens bedankt en heb talloze gratis arbeidsuren gemaakt voor mijn ouders als ik van school kwam en later van mijn werk. Ondanks dat ik werkte in het bedrijf(moeder en zoon niet) moest ik mijn hobby zelf betalen en werd ik verwaarloosd. Zoonlief heeft nooit zijn handen uit de mouwen hoeven steken en kreeg letterlijk en figuurlijk alle ruimte om zich te ontwikkelen. Er werd gedaan alsof Hij het intelligente kind is wat goed kan leren terwijl ik tijdens de lagere school een veel beter rapport had dan Hij gezien zijn probleemgedrag destijds. Ik moest altijd beneden bij moeder blijven vermoedelijk zodat zij zich minder eenzaam hoefde te voelen. Toen mijn broer uit huis ging kreeg Hij iedere week bezoek van moeder en nam ze koffie, koekjes, sokken, ondergoed en shirts voor Hem mee. Ik kwam een aantal jaren later in dezelfde flat te wonen doch moeder kwam me niet bezoeken terwijl ze fysiek in orde was. Er is geen oprechte rechtstreekse interesse in mij. Ik liet me manipuleren daar ze wilde dat ik naar haar kwam. Ze eist ook dat ik me altijd aanpas aan mijn superieure broer terwijl de context niet zo gunstig is bij mij. Hij heeft een auto, nooit weekenddiensten gedraaid of 60 uur per week gewerkt. Ik wel, desondanks werd kerst en sinterklaas pas gevierd als Hij aangaf bij moeder wanneer het Hem het beste uitkwam. Dat werd mij dan pas een week ervoor meegedeeld. Met zoonlief wordt alles overlegd, ik krijg alleen maar mededelingen. Bij zoonlief wordt de vragende vorm gehanteerd bij mij de gebiedende wijs. Ik werd door beide ouders geparentificeerd en moest de leegte in henzelf opvullen. Mijn ouders zijn voor mijn broer totaal andere ouders dan voor mij.
Mijn broer gedraagt zich nagenoeg mijn hele leven alsof Hij enigskind is. Concreet houdt dat in dat ik bij familie aangelegenheden door Hem wordt genegeerd. Meestal werd ik voor de vorm uitgenodigd en zat ik er als een stuk behang bij. Niet een woord zal mijn broer met me wisselen, als Hij maar centraal staat. Opstappen en de situatie verlaten deed ik helaas niet. Sowieso bediende ik vanaf mijn 7e jaar de gasten van mijn ouders, deed de afwas en maakte ik de hapjes klaar. Zelden zat ik, net zoals mijn broer, tussen de gasten. Bij de verjaardagen bij mijn broer kwam ik vaak verbittert thuis. Als ik werd uitgenodigd, daar ik meestal niet welkom was als ik een conflict met mijn ouders had gehad. Dat kwam vaak voor. Ik ging mijn ouders nog steeds bezoeken en nagenoeg altijd was het weer ruzie en ging ik compleet overstuur naar huis. Zodra ik bijkwam dan nam ik weer contact met hen op daar ze echt niet zullen vragen hoe het met mij gaat en het intiatief zullen nemen. Ik ging dan weer naar hen toe en liet me weer geestelijk mishandelen en zo was de cirkel jarenlang rond.
Ik heb me laten leven door mijn ouders en broer en ik bleef jarenlang loyaal. Op een harmonieuze wijze kon ik niet loskomen uit het gezin. Het was een jarenlange worsteling! Niets is bespreekbaar en alles wordt ontkend. Ik krijg overal de schuld van. Moeder is niet aanspreekbaar op haar gedrag en weet al haar verantwoordelijkheden buiten zichzelf te leggen. Ze weet voor alles wel een smoes te verzinnen en duld geen tegengas. Zoonlief mag ook geen tegengas krijgen en zijn gedrag weet ze ook altijd goed te praten evenals dat van vader. Kromme dingen weet ze recht te praten. Moeder weet ook altijd alles zo te verdraaien dat ik fout ben. Alles wat ik zeg wordt door haar verdraaid, uit de context geplaatst of uit het verband gerukt. Zolang ik leef probeert ze me een schuldgevoel aan te praten. Mijn broer staat op een torenhoog voetstuk, kan alles maken en breken wat ie wilt. Ik ben altijd fout, aan alles wordt getwijfeld. Ik zal geen gelijk krijgen, toegeven kunnen ze niet. Dan heb je een fout gemaakt, dat kan niet daar ze perfect zijn. Soms als iemand anders, die wel hun aanzien heeft en hetzelfde zegt als ik, wordt dat mij gezegd en krijg ik weleens gelijk. Zowel moeder als mijn superieure broer en de rest van moeders familiestelsel hebben een hele lage achting van me. Ik ben helaas zo stom geweest om steun te vragen bij sommige tantes en een paar neven om tot de conclusie te komen dat ze dezelfde nare trekjes hebben.
Mijn familie is niet in mij geinteresseerd. Wie ik ben, wat goed is voor mij interesseert hen niets. Ze zijn alleen maar met me bezig als het henzelf betreft. Mijn familie gaat niet gelijkwaardig, respectvol en fatsoenlijk met me om. Niets nemen ze van me aan. Ik ben nog lager dan een hond!
Het is eigenlijk dieptriest daar moeder deels heel bewust gemeen en achterbaks is en deels niet. Ze heeft geen zelfkennis en is ernstig gestoord. Het gaat haar alleen maar om de buitenkant, statis en macht. Niet zozeer in het materiele doch vooral in opleidingsniveau, prestaties en carierre. Haar onvervulde studiewens ziet ze vervolmaakt in zoonlief(universitair geschoold). Emotionele intelligentie zegt haar en haar familie niets. Hoe ik me voel boeit hen niets. Als er interesse is dan is het geveinsde interesse. Moeder is eigenlijk heel erg onzeker en maskeert dat evenals haar fobieen en de drankzucht die ze een tijd heeft gehad. In haar beleving houdt ze van me. Ik heb geen straaltje warmte ooit van haar gehad. Ik mag er alleen maar zijn als ik aandacht voor haar heb en voor mijn broer en hen dienstbaar ben. Een eigen ik heb ik niet mogen hebben. Ze blijft eisen dat ik me blijf opofferen voor haar en de mensen die wel belangrijk voor haar zijn. Ze kan me niet loslatenen en past verregaande controles toe in mijn leven.
Inmiddels heb ik het contact verbroken. Het voelt alsof de hele familie zich tegen me keert. Niet een van hen heeft me ooit met eigen ogen zien werken in vaders bedrijf. In ben de enige in de hele familie die weet hoe het daar op de werkvloer aan toeging. Moeder blijft o.a. exklanten haar verdraaide vertelsels vertellen. De ze dit, ze dat verhalen. Ik vind dat niet leuk en het kost me moeite om boven dit alles te gaan staan. Ik ben er nog niet aan toe om heel ver weg van mijn familie te gaan wonen. Nog steeds komt van alles omhoog. Ik ben een 40 plusser en neem het mezelf soms nog kwalijk dat ik niet eerder heb gebroken. Tot mijn 30e jaar had ik alles verdrongen en idealiseerde ik zelfs mijn ouders. Gaandeweg gingen de schellen van mijn ogen daar alles stap voor stap omhoogkwam. Tot mijn 40e jaar koesterde ik valse hoop en had ik illusies. Sinds vaders dood ben ik de hoop gaan opgeven en zijn de schellen nog verder van mijn ogen gegaan.
Afstand is het beste medicijn. Ze zien het niet en willen het ook niet zien. Ze willen er gewoon niet aan! Niets komt bij mijn familie binnen. Wat ik allemaal ook zeg of schrijf aan hen. Dat was allemaal verspilde energie en wordt toch verkeerd geinterpreteerd. Niets komt binnen! Ze zijn niet tot introspectie in staat! Ze helpen wel graag anderen. Hoe meer ze zich met de problemen van anderen kunnen bezig houden hoe minder ze in hun eigen hart hoeven te kijken.
Een definitieve breuk is de gezondste oplossing voor mij. Doodziek ben ik van mijn familie geworden. De dingen die ik buiten het gezin heb meegemaakt waren veel eerder verwerkt. In het gezin wordt je basis gevormd. Jarenlang heb ik aan mezelf moeten werken. Iets wat moeder niet wenst te doen. Ik heb mezelf moeten resetten en een stevig fundament moeten bouwen. Loskomen van moeder lijkt wel een duiveluitdrijving. Gelukkig leer ik nu te leven. Laat anderen maar oordelen over de ondankbare dochter die heeft gebroken.

K., 13-07-2011 17:46 #87
Wauw.
Het is echt een uitkomst wat hier geschreven staat, alle verhalen stuk voor stuk komen mij zo bekent voor.
Ik ben nu 19jaar en opgegroeit als een "papa's kindje" dit heeft mijn moeder me altijd verweten en moet dat ook niets van mij hebben.
Me zusje is alles voor der en krijgt dan ook alles wat ze wil. Me zusje weet het maar al te goed en zegt letterlijk "ik kijk mama wel even lief aan dan lukt het wel".
Met het eten, bij visite, overal wordt ik onderuit getrapt maar altijd met zo'n glimlach.
Me moeder koopt alles wat los en vast is als het maar beter is dan iemand anders, we hebben inmiddels 5 honden 6 schildpadden een baardargaam en dan heb ik nog niet eens over buiten verteld. Ik heb altijd maar over me heen laten lopen maar nu krijg ik een leeftijd dat ik van me af bijt en ik kom erachter dat veel dingen in mijn leven een verklaring hebben: mijn woede uitbarstingen toen ik klein was, mezelf flauw laten vallen, anorexia, zelfmoordneiging en ga zo nog maar even door. Nu ik ook naar familie toe stap met mijn problemen komt er een hoop op zijn pootjes terecht. Me oma heeft vroeger bij ons ingewoond maar werd erg depressief en is naar een inrichting geweest en vervolgens naar een aanleunwoning verhuisd. me moeder heeft me altijd verteld dat ze labiel was en een hoop zorgen had, ik vond dit altijd maar een raar verhaal en heb dit geloofd. Nu met mijn oma gesproken te hebben schijnt dat mijn moeder het probleem was, ze heeft haar gekleineerd en gezegt dat ze niet goed voor haar eigen kinderen was etc. Oma is blij dat ze niet meer bij haar hoeft te wonen. Me moeder heeft zelfs een keer in het bijzijn van me oma gezegt dat ze het erger zou vinden als de hond dood gaat dan dat me vader doodgaat. Met me oom&tante hebben we na onze vakantie ook bijna geen contact meer, me moeder heeft ons altijd verteld dat het door ons gedrag kwam en dat wij ons niet gedragen hebben. ook dit schijnen allemaal leugens te zijn. Het was om mijn moeder, om haar egoïstische gedrag.
Ik heb steeds ruzie thuis en ze heeft me vader helemaal in haar macht, ze kleineerd hem constant en ik probeer hem te helpen maar zo kom ik steeds "lager" bij me moeder.
Ze schreeuwt naar me " dat ik maar lekker ergens anders moet wonen zodat anderen ook kunnen zien wat voor een kut kind en kreng ik wel niet ben". Ik heb een paar jaar een pony gehad, dit was alles voor me en heb dan ook alles voor dat dier gedaan totdat me moeder naar me toe kwam dat ik hem moest verkopen omdat ze in de geld problemen zat en onderhoud niet meer kon betalen, ik heb me erbij neergelegd en hem ( met erg veel verdriet )verkocht. Me vader zei me dat het geld voor mij was voor alle moeite die ik gedaan had voor het paard en dat ik het geld dat hij opleverde mocht houden om me studie van te betalen. Niets leek minder waar, na mijn paard verkocht te hebben wilde ik het geld op de bank storten, me moeder kwam naar me toe en zei dat dat niet zo slim was en datik het beter tijdelijk even in de kluis kon leggen: zet je naam er maar op, dan komt niemand eraan". allemaal voor bedachte rade want de volgende dag was me geld weg. Ik ben naar me moeder gegaan en heb gevraagd waar het geld was: oooh jaa ik had het geld nodig om een paardentrailer van te kopen… ja hoor weer een aankopen voor me zusje. daarop volgde dat ze zusje er 3 paarden bijkreeg en een opleiding in de paardensport gaat doen. al mijn dromen moet zij nu waar gaan maken.
Ze doet maar aankopen en aankopen, en het gaat niet over een paar tientjes maar over duizende euro's en me vader komt steeds meer in de financiële problemen.
Ik weet dat het beste is om het huis uit te gaan maar ik kan het me vader niet aan doen,
Ik voel me verantwoordelijk voor hem.

Anne, 13-07-2011 09:16 #86
@Wendy: ik heb net het boek van Alice Miller besteld! Ik was al lang op zoek naar een ondersteunend boek, bedankt voor de tip! Je schrijft dat breken met de narcist de beste stap is maar wat als diezelfde narcist op 200m van je deur woont en het niet begrijpt dat zij je met rust moet laten? Ik heb de stap genomen om afstand te nemen maar blijkbaar kan zij dit niet aan en blijft ze me achtervolgen en krijg ik, als ik ze eens tegenkom, telkens weer een steek van het mes. Mij vader heeft net een stuk long moeten laten weghalen wegens kanker. Dit is zijn 4de operatie: eerst maag weg, dan poliep van de darmen, dan long afkrabben, nu dit en ze hebben blijkbaar nog wat gevonden waardoor hij nu chemotherapie moet krijgen. Hij was in de paasvakantie mijn honden komen verzorgen omdat hij dit graag doet. Zij echter, spreekt me aan op het schoolfeest van mijn zoon met zo'n 700 mensen in de buurt: Anne, je weet toch dat onze pa in de paasvakantie 11 keer jouw hond is komen bezoeken hè!… Je valt dan in een donker hol want je weet dat je in 6 weken tijd maar 2 keer de kans had om je zieke vader te bezoeken omwille van haar aanwezigheid, het valt in als een bom, voor de zoveelste keer! Alsof dat nog niet genoeg was moest er 's avonds ook nog een volle voicemail bij op mijn gsm. Op die momenten vraag ik me af, waarom doe je dit bij mij en niet bij mijn zus?… Nog zoveel niet opgeloste vragen, wellicht nog een lange weg te gaan eer ik die "band" kan breken en me eindelijk vrij voelen.

Wendy, 08-07-2011 08:34 #85
Vooreerst wil ik iedereen die hier zijn verhaal DURFT te schrijven een dikke proficiat wensen; proficiat dat jullie durven toegeven dat jullie onrecht is aangedaan, als kind al en dat jullie daar nog steeds mee worstelen als volwassenen. De eerste stap is namelijk gezet; durven toegeven dat je ouders je ongelooflijk onrecht aangedaan hebben! Jou, een kind, zo onschuldig en afhankelijk van zijn opvoeders, … schandalig is het! Ikzelf werd vooral psychisch mishandeld door mijn moeder en later ook door mijn vader omdat hij in de greep van haar manipulatieve gedrag kwam te staan.
Ik raad iedereen aan om de boeken van Alice Miller te lezen, te beginnen met "het drama van het begaafde kind". Het heeft mij in ieder geval gesteund in mijn zoektocht naar wat er in Godsnaam aan de hand was/is in het gezin waarin ik geboren ben!
Ik herken zoveel verhalen, zoveel gevoelens die jullie hier allemaal neerschrijven… Ikzelf heb het geluk gehad dat ik een superlieve man ben tegengekomen (en zijn familie die mij het voorbeeld geeft van hoe het anders kan, met WEL veel gevoelens en onvoorwaardelijke liefde) die mij de onvoorwaardelijke liefde die je ook van je ouders zou moeten krijgen, ten alle tijden geeft. Praten is echt de boodschap, ook al heb je dat niet geleerd, ook al heeft je dat NOOIT iets opgebracht in je jeugd omdat je tegen een muur bezig was, ook al doe je dat al roepend en tierend in het begin, … Zoek hulp bij een therapeut die je toestaat al je gevoelens t.o.v. je ouders toe te laten, want het zijn gevoelens van haat en woede om het KIND dat ze in je gedood hebben, en door die gevoelens eens EINDELIJK te mogen uiten kan je echt waar, alleen maar groeien als mens, zelf terug gelukkig worden, EINDELIJK gelukkig worden! Dat werd je ontnomen omdat zij zelf ZO in de knoop zitten, waarschijnlijk ook weer door hun eigen opvoeding natuurlijk!
Maar ik beloof jullie, na veel ups en downs, die geleidelijk minder 'down' en meer 'up' worden is het tijdperk van innerlijke ontplooiing eindelijk aangebroken. En de enige manier om dat te kunnen doen is (volgens mij) een volledig breken met de mensen die jou zo in hun macht hebben omdat ze dat van kleins af aan al manipulerend bereikt hebben met jou. In mijn geval zijn dat niet alleen mijn ouders maar ook broer en zus, die nog volledig in de ban zijn van haar (mijn moeder dus vooral) manipulerend karakter en dat blijven zolang ze niet willen inzien dat ze hetzelfde lot ondergaan hebben en hen dat nadeel berokkend heeft… Maar dat is mijn levenstaak niet, daar wil ik mij -niet meer- verantwoordelijk voor voelen. Je kan pas jezelf worden als je onafhankelijk wordt van die mensen, en ook al denk je in eerste instantie dat je ze nodig hebt, je beseft meer en meer dat dat helemaal niet het geval is…
Weet je wel hoe sterk je bent als je jaren van dat manipulatieve gedrag overleefd hebt? Ik vond mezelf altijd zwak omdat ik zo gevoelig was, hen toestond mij zo kwaad te maken, ontredderd, afhankelijk, … Maar nu ben ik blij dat ik zo gevoelig was en ben omdat ik daardoor wist dat er iets niet klopte. Nu ik zelf kinderen heb kan ik er ten minste voor zorgen dat zij wel onvoorwaardelijke liefde krijgen, omdat ik met al mijn gevoeligheid wel opensta voor hun behoeften, voor hun gevoelens, …
Lieve, lieve mensen, ik wens jullie allen, stuk voor stuk, veel sterkte toe en moed om jullie los te rukken van al dat negativisme en open te bloeien tot de geweldige, ongetwijfeld positieve en liefdevolle mensen die jullie werkelijk zijn!
Een welgemeende dikke knuffel aan allen die er een kunnen gebruiken!
Wendy

Lin, 06-07-2011 14:35 #84
Eindelijk heb ik gevonden waar ik zolang naar zocht, naar een antwoord op mijn thuissituatie. Ik herken mijn beide ouders in dit verhaal. Ik ben nu 20 jaar en ik heb 20 jaar onderdanig geleefd, om tegemoet te komen aan de gedachten van mijn ouders. En ik ben er helemaal klaar mee. Het begon al als klein kind dat ik werd gedwongen mijn haar kort te knippen waardoor ik me heel onzeker voelde, en dit tot mijn 14de jaar, ik ben in mijn puberteit zo onzeker en verlegen geweest door het feit dat ik nergens met mijn ouders over kon praten en ze geen enkele interesse in mij toonden, als ik uit school kwam werd mij niet gevraagd hoe was het op school? dit is nog maar een klein gedeelte van wat ik allemaal heb doorgemaakt, er is zoveel meer, zoveel geestelijke mishandeling.

Ik ben nu tot het besef gekomen dat ik geen slecht persoon ben. En dit laat ik nu ook merken. Wat tot het gevolg heeft gelijd dat ik al een aantal keer uit huis ben gestuurd.
Ik laat me absoluut niet wegjagen maar ik ben zeer ongelukkig thuis, mijn ouders en ik negeren elkaar nu maar zo kan het toch niet langer?

Ik weet niet meer wat ik moet doen, familie heb ik ook niet dus daar kan ik ook niet terecht. Gelukkig ben ik positief ingesteld en heb ik goede hoop voor de toekomst (zonder mijn ouders, want zodra het kan wil ik het contact verbreken, ik accepteer niet dat ik zo word behandeld).

Anneke, 26-06-2011 16:40 #83
Ik wil even mijn verhaal kwijt over mijn moeder waarvoor, naar mijn gevoel, de kenmerken hierboven geschreven zijn. Mijn vader is alcoholist, uiteraard een probleem dat in een gezin zijn tol eist maar hij heeft me tot dusver nooit met een schuldgevoel opgezadeld. Mijn moeder is een ander verhaal. Ok, ze was mijn hele leven de dominante moeder waar naar geluisterd moest worden en oh wee als je dat eens niet deed… uitbrander tot en met! Commentaar had ze op alles en iedereen behalve op haar zelf, zij deed het altijd perfect! Mijn man kon ook nooit wat goed doen, wandelen met de hond of joggen waren zowaar een misdaad. Het fietsen van mijn schoonbroer daarentegen was heilig, ze gingen zelfs de tour mee wandelen! Mijn zus is ook altijd veel "beter" geweest dan ik, wat zij zelf ook duidelijk zegt. Mijn grootvader langs vaders kant kon nooit wat goed doen, de bezoekjes aan haar eigen demente moeder waren voor haar teveel en een belemmering van haar "plezier". Ze stond zogezegd altijd voor mijn kinderen klaar. Deze zijn daar ooit 1 keer gaan logeren, ze zijn nu 11 en 15! Ze is wel ene keer komen babysitten en als de kids ziek waren is zij (of eerder mijn vader) ze van school gaan halen. Als ik dan thuis kwam om ze op te halen ging het steevast: "Die is niet ziek hoor, niks aan te zien". Ze dramt maar door over alles waar ik volgens haar niet dankbaar voor ben geweest. Ze verdraait waarheden of vergeet de essentie in een verhaal te vertellen want ze vertelt alles in geuren en kleuren aan iedereen die het maar horen wil zodat deze mensen toch haar maar als slachtoffer zullen zien. Zij moet antidepressieva nemen omwille van mij! Zij vindt het heel raar dat ik gisteren op het schoolfeest van mijn zoon geen plaats had gehouden, terwijl ze er al jaren niet meer geweest is omdat ze dan heel toevallig op vakantie was?! Zij vindt het schandalig dat ik in 6 weken maar 2 keer bij mijn ondertussen zieke vader op bezoek kwam, ook weer een verhaal dat ze het ganse dorp gaat vertellen maar gaat vergeten te zeggen dat ZIJ de reden is waarom ik niet bij mijn vader op bezoek kan. Want zij zal daar zijn en zij zal mij de volle lading geven met weer maar eens alle incidenten van de laatste 10 jaar. Zo spreekt ze vaak een ganse voicemail vol met verwijten, stopt briefjes in onze brievenbus met verwijten, spreekt me aan met verwijtende taal terwijl een ganse familie of gans schoolplein vol mensen staat. En ik… ik doe bij elk volgend incident weer een stap achteruit, kruip weer verder in mijn schelp. Mijn zus is pedagoge en geeft mij dan zo'n raad uit haar boeken dat ik voor mezelf op zoek moet gaan naar positieve energie. ok, ze heeft gelijk maar deze uitleg verwacht ik van een psycholoog, niet van mijn zus. Maar uiteindelijk weet ik dat ik voor mezelf iets moet vinden dat ik me erboven kan zetten, dat het me niet zo diep kan raken vanbinnen en ik mij niet telkens 2-3 dagen ellendig moet voelen en met schrik de straat op ga, bang om haar tegen te komen want ze dijnst voor niks of niemand terug. Heeft iemand ervaring of tips om me hierboven te zetten?

Gwenny, 12-06-2011 10:52 #82
Hallo mensen

ik zit middenin een verschrikkelijke situatie met een dochter nu (24j) als bloedeigen narcist. Heb het zelf nog maar een paar weken terug ontekt, m ijn hele leven al heeft ze alles kapot gemaakt, en ik was me er niet van bewust. ik zou het graag allemaal eens opschrijven en delen met andere ervaringen, er is al heel veel gebeurt,

Het ergste nu zit ik er terug middenin, ze heeft haar halfzusje uit mijn gezin zodanig gemanipuleerd, (het liefste, volgzaamste kind) dat zij ontzettend kwaad is op me, me niet meer wil zien, en niet naar huiswil.

Het is verschrikkelijk, we zitten in een trauma haar broertjes en zusjes wenen ook dagelijks om haar, en het ergste is NIEMAND doet iets aan de NARCIST

Gwenny

Sandra, 14-05-2011 18:22 #81
Graag wil ik jullie mening willen horen! Ik zit sinds een week of 4 met een man waarvan ik dit gedrag herken. Sinds 2 jaar wonen wij samen waarvan er 2 kids uit zijn eerdere relatie zijn en 4 kids uit de mijne, die alle 6 full time bij ons wonen! De zorg voor iedereen en het huishouden komen allemaal op mijn neer en er zijn enorme ruzies geweest over de taak verdeling. De kinderen lopen in de weg, maken te veel herrie en belemmeren hem in zijn playstation, zijn byzondere auto, de tv en zijn werk. Hij heeft enorme schulden waar hij niet naar omkijkt, 6 jaar achterstallig administratie waar niks mee gedaan wordt. Hij is werkzaam in de zaak van zijn ouders en die zijn het volkomen eens dat ik het gezin moet runnen en bij hem op de eerste plaats zijn werk komt. Hij heeft een prima salaris uit de zaak, maar ook enorme schulden die betaald moeten worden. Bij zijn ouders woont zijn zus in met 2 kinderen die leeft van een uitkering die van alle luxe zijn voorzien. Bij alles wat er mis gaat in zaak wordt hij uitgescholden voor van alles en nog wat en nu hij zijn ouders aan zijn kant heeft doet hij mij uitschelden en roet dat ik hulp moet zoeken omdat ik een vertrouwens probleem heb. Ondertussen is bezig aan zijn boot, gaat naar zijn werk en ploft vervolgens op de bank. Alle taken die bij het gezin en het huishouden horen komen op mij neer en daarnaast ga ik nu ook nog een werkweek maken van 40 uur! Ik doe dat met liefde voor alle kids, maar is het wel normaal dat ik alle verantwoording heb? De grote vakantie komt eraan en ik informeerde daarna om de vakantie op elkaar af te stemmen en kreeg als antwoord je ziet maar ik ga toch niks met dit hele gezin doen! Hij vist naar complimenten, klaagt steen en been over kwaaltjes en ik word steeds boos omdat ik vind dat de kids hier onder lijden! Zijn kids hebben al onder jeugdzorg gestaan vanwege een verslaafde moeder en vader en ik heb mijn gezin altijd alleen draaiende gehouden. Wat doe ik hier aan en liever nog, hoe zorg ik dat de kids geen schade oplopen, die zijn allemaal in de puber leeftijd.

T., 13-05-2011 18:53 #80
Hallo,

Ik merk dat ik ook niet gewaardeerd word. Mijn biologische moeder heeft mij altijd onzekerheden bezorgdt, bijna nooit heb ik echt iets positiefs mogen horen. Ik voel me heel onzeker, ik ben ongelukkig. Binnenkort zal ik ver wonen om afstand te houden van mijn moeder. Ik wil niemand in de familie meer zien, ik wil mijn verleden achter laten.

Fay, 11-05-2011 18:57 #79
Wat dapper van jullie allemaal om dit zo open en blood te noteren. Ik zou namelijk een intens schuld gevoel hebben achteraf, wat ik allemaal over mijn ouders heb gepubliceerd.
Ik wil er bij vermelden dat de text van hierboven 2 druppels water op mijn leven lijkt. Om er voorbeelden ervan te geven zou ik niet durven vanwege 1) uit respect van mijn ouders en 2) ben ik bang dat er mensen zijn die het gevoel krijgen een aansteller te zijn. Omdat de meeste ervaringen namelijk best wel heftig zijn wat hier beschreven is. En zal ik maar gelijk eerlijk toegeven dat ik daar 1 van ben… sorry daarvoor. Ik wens jullie allen heel veel succes…

Mc, 10-05-2011 11:54 #78
Hoewel ik absoluut een liefdevolle jeugd en opvoeding heb gehad, met veel aandacht voor fatsoen en zelfstandigheid, herken ik zeker een aantal punten, die sterk overeenkomen met het 'gedrag' van mijn moeder. Ik ben nu 40+ en heel gelukkig met mijn man en dochter. Ook voor mijn man zijn de narcistische gedragingen van mijn moeder heel duidelijk, maar hij kan hier (uiteraard) makkelijker afstand van nemen. Ik krijg er echter wel steeds meer last van om er mee om te gaan… : een voorbeeld: als mijn moeder weer eens haar woordje klaar heeft, om zo te zeggen, en geen tegenspraak duldt, omdat zij het toch altijd beter denkt te weten, dan ben ik eigenlijk altijd té overbluft om er wat van te zeggen. En ik wilde dat ik het dan maar kon negeren, maar ik heb altijd de neiging om in de verdediging te springen. Terwijl ik eigenlijk weet dat die verdediging weinig zin heeft, want mijn moeder luistert meestal slecht en kan idd ook moeilijk met kritiek omgaan: als je iets van haar gedrag zegt dan licht het altijd aan een ander persoon of reden. Ik vind het moeilijk om zo te verwoorden wat ik voel. Maar ik heb goede hoop dat iemand op dit forum mijn verhaal herkent en evt. ervaringen en tips wil uitwisselen. Ik sta open voor tips om hoe ik het beste met mijn moeder kan omgaan.

Emmie, 01-05-2011 17:56 #77
Ja Leslie, ik denk zeker dat dit narcistisch is. Zoals je hier bovenaan leest, ga je twijfelen aan je beoordelingsvermogen. Ik merk bij mezelf dat bepaalde gevoelens bij mij niet kloppen. Je bent je leven lang je best aan het doen. Dat zegt toch eigenlijk al genoeg? Altijd maar op zoek naar een bevestiging of zo. En goed doen doen we het nooit blijkbaar. Dan blijft het altijd knagen. Heel veel over praten en steun zoeken bij anderen. Sommige dingen worden makkelijker als je er hardop over gepraat hebt.

Charlot, 30-04-2011 18:02 #76
Lieve meedelotgenoten…

Jammer genoeg herken ik dit maar al te goed in mijn ouders…

Ik kon nooit iets goed doen, alles werd verdraaid in het negatieve. Er werd nooit geluisterd naar me, het was toch niet belangrijk, het was niet eens speciaal. Het deed hen niets.
Ze wilden me altijd volledig in hun macht.
Zij waren superieur, anderen waren slecht, alleen zij waren goed.

Wat ik het ergste vond, dat ik nooit eens een bevestiging gekregen heb dat ik iets goeds gedaan heb… Dat ik nooit eens een knuffel heb gekregen, dat ik nooit liefde heb gekregen zoals andere kinderen… Dat ik nu eigenlijk zoveel moet missen omdat ik NOOIT kind heb mogen zijn…

Leslie, 29-04-2011 02:31 #75
Graag zou ik jullie menig willen horen. Denken jullie dat mijn ouders narcistisch zijn?

Vroeger toen ik klein was hadden mijn ouders altijd gelijk. Zij wisten alles het beste. Deden alles het beste. Dat was in mijn belevenis! Toen ik in de pubertijd kwam ik er achter dat ik niet altijd de menig van mijn ouders volgde. Dat ik niet altijd op één lijn met ze zat. Opeens zag ik dat mijn ouders niet alles wisten, en het beste waren.

Ik zit al een aantal jaren te vechten met mijn gevoelens. Ik kan het moeilijk verwoorden. Ik heb het gevoel dat ik nooit goed genoeg ben in hun ogen. Alles wat ik doe, ik krijg altijd te horen dat ik het anders had moeten doen. Ze hebben altijd wel wat te zeggen, en is nooit gewoon goed.
Ik ben jong moeder geworden (19 jr zwanger) vanaf dat moment is het nog erger geworden. Als ik op visite ging met mijn zoontje, was er altijd wel wat. Hij was te koud gekleed. Ik moest meer ritme en regelmaat in me leven brengen. Als ik iets was vergeten (bvb slab) dan kreeg ik het ook te horen. Ook werd ik vaak vergeleken met mijn zus. Mijn zus (5 jaar oude)r heeft ook een zoontje. Alles wat mijn zus deed met haar zoontje werd verteld, niet één keer maar wel honderd keer. Zij doet dit en dat moet je ook eens proberen. Ze geven mij echt het gevoel dat mijn zus het lievelingetje is. En als ik iets vertel over wat mijn zoontje kan (eerste stapjes zetten bvb) dan gaan ze dwars door mijn verhaal heen, wat het zoontje van me zus die kan al dit en dat. Heel erg frusterend.
Van de 10 keer dat ik op visite ga bij mijn ouders kom ik 8 a 9 keer huilend thuis.

Ik blijf maar hopen op waardering, en bevestiging, ook al weet ik diep in mijn hart dat ik dat wel kan vergeten. Steeds trap ik er weer in. Dan beloof ik mezelf dat ik er iets van ga zeggen als ze weer kritiek op me hebben. Maar zodra ik binnen ben verander ik, ik ben weer het kleine meisje. En ik probeer met alle macht me ouders ervan te overtuigen dat ik heus ook wel iets kan.

Toen mijn zoontje voor de 4de keer een epileptische aanval kreeg moest ik me hem naar het ziekehuis komen. Ik zelf heb geen rijbewijs en mijn vriend werk niet dichtbij huis. Dus ik mijn ouders gebeld of ze mij met mijn zoontje na het ziekehuis wilden brengen. Ik moest echt aan de telefoon me best doen zodat ze me wilden brengen. uiteindelijk merkte ik heus wel dat mijn vader het onzin vond. Daarom heeft hij de hele rit een spreek gehouden. En het kwam er op neer dat hij wilde zeggen dat mijn zoontje epileptische aanvallen kreeg omdat ik geen rust en regelmaat hanteerde. Ik was woedend, hoe durft hij dit te zeggen terwijl me kind ziek op de achterbank zat. Maar ik zei niks erover tegen hem.

Er zijn honderden verhalen te schrijven. Op dit moment ben ik heel boos en verdrietig.
En blijft me hoofd maar malen. Wat moet ik nou?

Afgesloten Hoofdstuk, 25-04-2011 17:23 #74
Is dit een narcist?
Sedert enkele jaren heb ik de man van mijn leven leren kennen. Hij woont samen met zijn kinderen, ik met de mijne. Het eerste jaar was er geen vuiltje aan de lucht, alles leek perfect te gaan… totdat er de eerste maal sprake was van samenwonen… Blijkbaar was er een probleem… zijn kinderen én zijn ouders vonden dit te vroeg. Hij is enige zoon en zijn ouders zorgen al jaren voor hem en zijn kinderen, wassen, poetsen, kinderen opvangen, koken etc… Ik vond dit gegeven niet erg leuk en voelde me een beetje aan de kant geschoven, maar goed, we gingen het gewoon nog een jaartje uitstellen. Een paar maanden later dook het volgende probleem op… zijn ouders wilden met hem en zijn kinderen alléén op vakantie, zonder mij en mijn kroostje. Dit heeft me heel erg geraakt en ben er ook kapot van geweest, omdat dit voor mijn gevoel niet juist was. Vakantie doe je samen mét je partner. Ouders mee, ok, kan ik nog mee leven, maar niet zonder mij?! Maar goed, weer twee maanden slapeloze nachten van mij en vriend en uiteindelijk heb ik mijn fiat gegeven, omdat ze ons volgens vriend "onder druk" gingen zetten… Het feit dat ik niet akkoord was in het begin is mij niet in dank afgenomen door zijn vader, sindsdien voelde ik de kilte in zijn aanwezigheid en het ging van kwaad naar erger, maanden aan een stuk. Het jaar later was het wéér van dat, ze wilden wéér op vakantie zonder mij omdat ze vinden dat de kids dat verdienen. Na heel veel boe's en ba's en tranen van zowel mij als mijn vriend heb ik opnieuw toegegeven omdat de druk te groot werd. Nog voor de eigenlijke vakantie deed vriend's zoon zijn communie. Bleek… ik mocht er niet bij zijn tijdens het etentje van zijn vader… waarom? Gewoon, liever niet… Vriend weer immens verdrietig, ik volop in tranen en tot een uur van te voren heb ik hem aangemoedigd toch maar te gaan, hij moest dat doen voor zijn zoon. Een maand later heb ik zelf het heft in eigen handen genomen en ben ik naar zijn vader gestapt met de vraag wat hier aan de hand was en wat ik fout had gedaan. Zijn antwoord… jullie doen hier in het weekend niets aan het huishouden (poetsen)… Hey hallo… ik ben alleenstaande mama van twee, woon nog steeds alleen, ga fulltime werken en probeer door de week mijn werk gedaan te hebben om vervolgens in het weekend met mijn vriend samen te kunnen zijn. Maar goed, als dat het probleem is… vanaf toen heb ik samen met vriend tijdens het weekend elke week zijn bovenverdieping gepoetst. Het ging twee maanden de goeie kant uit en de druk was van onze relatie verdwenen. Inmiddels waren we al drie jaar samen en zowel ik als vriend vonden het tijd om een stap verder te zetten en eindelijk gaan samen te wonen. Nu, dat was dus buiten zijn ouders gerekend… Toen dat ter sprake kwam is de bom helemaal gebarsten! Geen haar op hun hoofd dat daar aan zou denken dat ik in vriend's huis zou intrekken (zij hebben destijds wat centen in zijn huis gestoken dus is het ook "hun" huis)…
Ik was plots weer mega-slecht en moest verbannen worden uit hun leven. Ondertussen zijn we 8 maanden verder en kom ik zo goed als niet meer bij mijn vriend, waardoor er zeer weinig tijd over blijft om samen te zijn. Waarom ik daar niet meer kom? Ouders komen daar zo goed als dagelijks gewoon binnenwandelen (hebben sleutel) en zouden het me heel erg moeilijk maken. Nu hoor ik jullie denken, dan moet die vriend het heft in eigen handen nemen, en dat is ook zo. Maar… hij heeft NOOIT zijn mening mogen zeggen, hij moest hun steeds dankbaar zijn voor hetgeen zij wel allemaal doen (terecht, maar dit moet toch niet terugbetaald worden met zijn vrijheid en zijn leven denk ik he).
Ondertussen zijn ze net terug van hun 3e vakantie hem, zijn kids en ouders. Voor mezelf had ik daar de streep getrokken, het doet me teveel pijn om telkens aan de kant geschoven te worden omdat zij zo zijn en omdat vriend te zwak is voor ons op te komen.
Ondertussen heeft vriend gisteren geprobeerd om dit probleem aan te pakken en heeft hun in eerste instantie gevraagd mee iets gaan te drinken (via sms). Het antwoord… met u alleen wel, anders niet…? Grrrrr… Hier heeft mijn vriend niet meer op gereageerd maar ziet echt wel in dat dit manipulatie eerste klasse is. Na een paar uur is vriend naar huis gegaan omdat zijn kinderen zouden toekomen en zoals steeds, stonden zijn ouders al binnen op hun te wachten (vriends huis he, is trouwens altijd zo). Vriend heeft het onderwerp terug aangekaart en gevraagd wat het probleem eigenlijk is. Het antwoord van zijn vader was dat ik afgesloten hoofdstuk ben voor hen, en waarom wil hij niet zeggen! Ik kan écht niet zeggen wat er ooit fout gegaan is, het enige duidelijke voor mij is dat zij alles willen houden zoals het was, zoon met zijn kinderen dicht bij hun en hun leven delen met hun alleen. Ps, ook naar zijn kinderen toe zwaaien ouders bijna altijd met de scepter, zij nemen de beslissingen, … school, kledij, etc. Vriend is ondertussen 43 jaar en heeft geen eigen zeg, de kinderen worden opgestookt tegen mij alsof ik crimineel ben.
Moet je weten dat ik na 10 jaar op eigen vraag gescheiden ben van mijn exman, en nog steeds vaak contact heb met ex schoonmoeder, ex schoonvader en ex bomma… Was ik dan echt zo'n beest? Waarom willen die mensen dan in godsnaam nog contact met me terwijl zij me écht wel gekend hebben…
Vriend denkt nu dat hij moet breken met hen. Ik vraag hem dat niet, maar als hij mij echt niet wil loslaten vrees ik dat hij ten lange duur geen andere keuzen meer heeft…

M., 09-04-2011 16:33 #73
Wie kan mij helpen? Ik heb een dochtertje van 7 jaar. Mijn ex man (de biologische vader) is een narcist in volle glorie. Ik ben er zelf pas sinds kort achter gekomen. Wij zijn wel uit elkaar, maar mijn dochter gaat nog elk ander weekend naar hem toe. Ik maak me enorm ongerust. Ook omdat er staat dat dit zou kunnen uitmonden in misbruik zowel emotioneel als lichamelijk. Wie kan mij helpen?

Anoniem, 03-04-2011 04:05 #72
Alles herken ik, ik ben me nog maar net bewust van een narcistische zus en het lot bepaald dat zij mijn enige zus is, ik heb ook geen broers verder. Het gezin heeft er onder te lijden gehad en nog, want mijn moeder leeft nog. Het is te triest voor woorden hoe zij met moeder en mij omgaat. Vader leeft niet meer helaas, maar echt ik heb er geen woorden voor. Ik moet nog een tijdje om moeder te ondersteunen, maar daarna neem ik ook een defenitief afscheid van mijn zus. Ik moet het hele genezingsproces nog door, maar dat gaat mij lukken dat weet ik zeker. Mensen alstublieft neem zo snel mogelijk afscheid van een narcistische persoonlijkheid, want aan deze mensen gaan levens compleet stuk. Het is mij en mijn ouders overkomen precies zoals in vele verhalen hier al weergegeven.

F. Y., 26-03-2011 08:04 #71
De herkenning v.w.b. narcisme is er absoluut. Mijn god wat zijn dat zieke mensen. Ik lees eigenlijk overal dat de strijd eigenlijk nutteloos is, en dat is het ook, denk niet dat ze je ooit weer toelaten, vergeet het, zij zetten de deur op een kier, lokken je vervolgens binnen en smijten hem vervolgens keihard dicht voor je neus. Geloof een narcist niet en ook nooit meer, je kunt ze gewoonweg in geen geval meer vertrouwen ze kunnen je leven (zoals dat van ons gezin) totaal verwoesten, faillissement, gedwongen verkoop woning. Ik las een aantal adviezen dat je de contacten moet verbreken. Ik 43 jaar gelukkig getrouwd en 2 kinderen. Mijn ouders (moeder zeker) is een narcist… Narcisten zijn zelfs heel gevaarlijk, meedogenloos, deze mensen gaan letterlijk over lijken, en dat kan ik weten. Ik ben er eigenlijk pas 2 jaar geleden achter gekomen dat mijn moeder een narcist is, het zijn vaak ook hele slimme mensen die manupileren en de verhalen omdraaien, want kijk uit voordat je het weet wordt je leven verwoest zoals dat ons gezin is overkomen en bleek zij haar strategie reeds jaren geleden te hebben bepaald om mensen ten gronden te richten.
Ik ben zelf in het verleden vanaf 1990 een aantal malen uitgezonden naar oorlogsgebieden voor het ministerie van defensie, dit heeft zij al vanaf het begin misbruikt om mijn leven kapot te maken. Ik werd beschuldigd van agressie, aanvallen, er werden aangiftes gedaan bij de politie door haar tegen mij. Ik ben vervolgens zelfs mijn eigen bedrijf uitgezet door de politie. (Dit bedrijf had ik samen met mijn vader) Mijn vader was geen narcist, maar geloof me er zijn altijd broers zussen of partners van de Narcist die zich volledig laten beinvloeden door deze Narcist waardoor zij zelf ook soort Narcist worden. Mensen worden inderdaad gewoon gehersenspoeld op hele slinkse wijze.
Bij ons is het gruwelijk misgegaan en de machteloosheid, frustratie waar je mee te kampen krijgt is vreselijk. Mijn gezin en ik staan op straat, onze woning geveild, overwaarde in de zaak gestoken, failliet en de Narcist gaat er met de centen vandoor en maakt je volledig kapot, ook al worden ze ontmaskerd zij gaan gewoon door al zitten ze in de gevangenis nog gaan ze door.
Verhuis ver weg van ze, er is nooit geen redden aan als ze het zelf niet herkennen, en dat kun je vergeten.
Je kunt er inderdaad een boek over schrijven, en je hart luchten maar als ik een ieder en advies kan geven verdwijn en neem afscheid van ze, neem ook geen contact meer met ze op, mijn moeder is een crimineel geworden en ontziet de kleinkinderen niet! Door leugens, bedorg, fraude valsheid in geschrifte, inbraken in mijn woning, rechtszaken die zij als ze geldmiddelen hebben via criminele advocaten blijven rekken, ben ik met mijn gezin volledig aan de grond geraakt. En dames en heren het aller ergste is uiteindelijk dat je nergens wordt geloofd…! Vergeet het maar, Politie, justitie, rechters, banken en instellingen, huisartsen, samenleving je zakenrelaties alles en iedereen zal je voor gek verklaren… En waarom? omdat het toch niet mogelijk is dat een moeder haar kind zoiets aandoet. Neen, ik werd voor gek verklaard door bijna alle instanties, niemand wenste meer met mij te praten, niemand nam mij meer serieus, en dat mensen is het vreselijkste wat je kan overkomen. Ik ken het gevoel en bij jezelf denk je er is ondanks alles nog een geweten, dat geweten zegt: " het is je moeder" Nou vergeet dat geweten dat moet je uitschakelen wat een narcistische moeders heeft geen geweten!

Een Liefhebbende Zoon, 26-03-2011 03:29 #70
Een narcistische vader die mijn moeder jarenlang onderdrukte en extreem jaloers was op mij als zoon, mij graag trachtte te kleineren en vooral dacht mij te kunnen aansturen voor zijn eigen doel. Deze vader vond en vindt het helemaal niet leuk als ik succesvol ben. Zijn afgunst doet hem zelf pijn. Een vader die graag het leven zou leiden van zijn eigen zoon maar in zijn verwarring zich af zet. Een compliment geven is een onoverkomelijke zaak voor hem.

Een raadgeving voor iedereen die hier mee te maken heeft; neem afscheid. Ik heb reeds afscheid genomen en op de dag dat hij overlijdt zal ik weinig tranen laten. Als een ouder niet in staat is om zijn kind te zien als een zelfstandig volwassen mens, maar zelfs zijn eigen kind wil gebruiken om er zelf beter van te worden, dan is er geen liefdesband.

Vaak zijn dit soort narcistische ouders jaloers op het leven wat een eigen kind leeft. De vader in kwestie kan het niet verkroppen dat zijn zoon het lef had om andere keuzes te maken. Alles wat hij niet begrijpt kan nooit goed zijn. Natuurlijk niet, want als hij toe moet geven dat het wereld groter is dan zijn kleine geest dan raakt hij in de war. Zodoende blijft de narcist steken in zijn eigen overtuiging en visie, er voor wakend dat hij nooit een compliment zal geven.

F. S., 25-03-2011 21:09 #69
Beste Mensen,

Ik ben 43 jaar en heb een narcistische moeder. Gelukkig getrouwd en 2 kinderen van 13 en 10. Als ik jullie een advies mag geven… Neem afscheid van de Narcist in je leven, vergeet hem of haar en inderdaad verbreek alle verbindingen. Dit soort mensen zetten de deur op een kier en smijten hem vervolgens gewoon keihard voor de ogen van je kleinkonderen dicht. Ik bespraar jullie mijn relaas daar ik door toedoen van een Narcistische moeder nu op straat sta, mijn huis geveild en heel de stad kijkt me met de nek aan. Deze mensen zijn meedogenloos geloof me… deze ziekte maakt heeel erg veel kapot en kleinkinderen worden niet ontzien… Succes en sterkte met jullie problemen

B., 23-03-2011 22:57 #68
Vanavond weer een telefoongesprek gevoerd, omdat ik vond dat ik moest bellen, omdat ik via mijn zusje een cadeautje had gekregen omdat ze een paar dagen weg zijn geweest. Waar gaat zo'n gesprek dan over, alleen maar over mijn moeder haar leven. En natuurlijk ook over wat allemaal weer voor leuke dingen met mijn zusje gaat doen. Vragen naar haar enigste kleinkinderen is er al nooit bij geweest, vanavond weer niet. Ik ben me er heel langzaam bij aan het neerleggen dat dit het is. Ik moet mijn eigen verwachtingen bijstellen, meer zit er niet in. Ik wil graag een ander contact met haar, zij niet. Dus de verandering moet bij mij vandaan komen. Maar ja, hoe doe je dat. Het contact verbreken, daar ben ik echt nog niet aan toen. Mijn grenzen aangeven, tja daar weer ik inmiddels ook hoe op gereageerd word. Altijd die dilemma's. Soms betrap ik mezelf erop dat ik me afvraag of geen contact hebben misschien minder energie kost, voor mezelf en uiteindelijk voor mijn eigen lieve man en kindjes. Laatst droomde ik over een enorme ruzie tussen mijn ouders en mij en pakte ik de kinderen op en hadden mijn man en ik oogcontact en vertrokken. Weg, rust… Dat is waar ik naar verlang, rust en lekker genieten van mijn eigen leven, waarvan ik weet dat ik mezelf mag en kan zijn en alle liefde krijg en kan geven.

Willemyn, 15-03-2011 21:13 #67
Mijn vader een narcist? Ik kan het eigenlijk niet geloven. Het is bijna onmogelijk om met hem normaal te praten of iets leuks te gaan doen. Bijna elk punt wat ik lees over deze stoornis komt overeen met mijn vader.
Ik ben nu 17 jaar. Ik woon samen met mijn moeder en broer. Mijn moeder is het al erg lang zat en is al 6 jaar bezig met een scheiding, maar mijn vader doet er alles aan om dit niet te laten slagen. Als ik aan mijn moeder vraag waarom ze uit elkaar zijn verteld ze dat mijn vader een affaire had met een ander. Als ik dezelfde vraag aan mijn vader vraag zegt hij dat mijn moeder hem uit huis heeft gezet. Ik weet nog steeds niet wat ik moet geloven. Het is lastig om te beseffen dat mijn vader liegt en bedriegt. Ik heb hem al honderden keren betrapt op leugens. Zo vertelde mijn vader aan familie dat mijn moeder overleden zou zijn aan borstkanker. Terwijl mijn moeder nog nooit borstkanker of iets wat in de buurt kan komen heeft gehad?! Hij word woest als ik kritiek op hem heb en zet mij regelmatig voor paal als het hem uitkomt. Ik moet altijd voor hem klaar staan, hem helpen met van alles en nog wat. Doe ik dat niet? Dan ben ik ondankbaar! Het voelt alsof ik mijn vader manieren bij moet brengen.
Niemand begrijpt wat ik bedoel. Mijn moeder ziet hem vanuit een heel ander oogpunt en snapt dus ook mijn situatie niet. Als de scheiding eindelijk rond is, is mijn moeder van hem af, maar ik zal nooit van hem af zijn. Mijn broer lijd heel erg onder het gedrag van mijn vader. Hij is nu 21 en drinkt heel erg veel, stopt elke keer met zijn opleidingen of haalt het eerste jaar niet, is erg onzeker en boos. Mijn broer is vooral de dupe, hij kan volgens mijn vader niks goed doen. Mijn vader probeert mij ook altijd te kleineren, maar ik ben hier minder vatbaar voor.
Vrienden snappen er al helemaal niets van! Een vader doet zoiets niet in hun beleving, ze geloven me gewoon niet.
Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Als ik later kinderen heb en we gaan op bezoek bij opa, hoe moet ik mijn kinderen dan uitleggen dat als opa iets verteld dat je dan niet moet luisteren. En ook ik word er moe en ziek van om elke keer naar hem toe te gaan. Als ik bij hem ben, val ik soms bijna in slaap. Hij praat zo lang alleen over zichzelf dat ik mijn aandacht er soms niet meer bij kan houden. Langs mijn vader gaan voelt als vrijwilligers werk, omdat ik het alleen maar doe voor hem. Hij belt me regelmatig (elke dag) en als ik niet opneem spreekt hij meestal een aantal minuten mijn voicemail in of stuurt hij e-mails. Soms dan word ik boos en dan heeft hij altijd wel iets te zeggen zodat ik niet meer boos kan of durf te worden.
Contact verbreken of dit zo door laten gaan? Soms weet ik het echt niet meer.

Maxime, 12-02-2011 14:58 #66
Ik heb nooit echt nagedacht over narcisme. Na het lezen van de verhalen en meerendeels van de kernmerken ik herken bij mijn eigen moeder, valt alles bij mij op z'n plaats. Als kind al heb ik me nooit echt prettig gevoeld bij mijn moeder. Ik was slaafs en gedroeg me slaafs ook in mijn relatie's. Het liep in de regelmaat verkeerd af met mij. Op gegeven moment kwam ik op het punt, dat ik haar nodig had, vervolgens sloeg ze de deur voor mijn neus dicht. Ik was er klaar mee. De keren dat ik haar belde, ging het om haar of ze klaagde of toonde geen respect naar mij. Drie jaar geleden (42 jaar oud) heb ik een brief geschreven naar mijn moeder, hoe ik mijn jeugd met haar heb ervaren. Ik vertel er wel bij het was een harde realiteitsbrief. Voor ik de brief verstuurde, heb ik mezelf de vraag gesteld; Kan ik het aan als zij het contact verbreekt of, als ze komt te overlijden of, als ze een heisa maakt. Ik was er klaar voor. Enige maanden later ontving ik een reactie terug van haar in een paar zinnen; "Als je zo over me denkt, zijn we bij deze uitgesproken". Het gekke ervan het deed me niets en heb de brief in de prullenbak gegooid en ben aan het eten begonnen. Ik heb er helemaal niet meer over nagedacht. Op een dag dacht ik er aan en liet het goed op me inwerken. Lange tijd heb ik geworsteld, waarom ik er niets bij voelde. Daar ben ik nu wel aan uit, we hebben de band er niet naar. Na die brief voelde ik duidelijk bij mezelf een opluchting en rust. Al de frustraties die ik in me had, zijn vervlogen. Ik ben niet verbitterd op haar of iets dergelijks. Ik hoop dat ze nog gelukkige jaren mag meemaken. Ik heb haar losgelaten met goede vrede in mezelf. Ik ben nu eindelijk toegekomen aan mijn eigen waarden en normen. Ik leer nu op een goede wijze mjn grenzen te trekken. Ik kan nu zeggen dat ik zelfstandig ben geworden en mezelf begin lief te hebben. Dit geef ik weer door aan mijn dochter. Zij creert haar eigen waarden en normen en grenzen.

Freya (infoteur), 30-01-2011 11:20 #65
Mijn vader wordt straks 93 jaar… narcist… Ik kan een heel dik boek schrijven
over mijn ervaringen, die eigenlijk al begonnen vanaf mijn elfde… met alle gevolgen vandien.
Ik ben onlangs 68 geworden, dus heb ik er heel lang overgedaan om mij bewust te worden
van de hopeloosheid om liefde te krijgen van zo iemand… Ongeveer 3 jaar geleden is mijn
moeder gestorven en van dit ogenblik af liep het gewoon de spuigaten uit!
Mijn vader is dus een schoolvoorbeeld van een narcist, die uiteindelijk ook mijn zus en
broer gemanipuleerd heeft… hij heeft mijn hulpbehoevende zuster zover gekregen dat zij
nu bij hem inwoont… al verdenk ik er haar ook van een narciste te zijn, omdat zij haar vier
kinderen nooit meer ziet, die willen gewoon niets meer met hun moeder te maken hebben!
Twee hulpbehoevende mensen tezamen en nu pas kan ik niet meer.
Het houdt mij dag en nacht bezig…

Anoniem, 15-01-2011 12:09 #64
In de mythe 'van de altijd liefhebbende moeder' heb ik nooit gelooft. Ik weet niet eens wat een liefhebbende moeder is. Voor mij is een moeder een persoon die manipuleert.

Anoniem, 30-12-2010 10:40 #63
Lieve mensen,

Ik heb een moeder met een narcistische persoonlijkheidsstoornis die mij al jaren het leven zuur maakt.
Dit soort ouders zijn niet in staat tot liefhebben. Het gevoeligste kind wordt zodanig geprogrammeerd/gehersenspoeld dat die zich altijd schuldig voelt als er een beroep op ze wordt gedaan. En dan rennen we te hulp.
Waar dit soort mensen ook goed in zijn is mensen tegen elkaar opzetten/uitspelen. Zeker als je een broer of zus hebt zul je meteen snappen wat ik hiermee bedoel. Ook stoken tussen je eigen kinderen doen ze graag, ze genieten hiervan.
Onvoorstelbaar maar waar…
Omdat er nog steeds een hardnekkige mythe bestaat dat alle ouders van hun kinderen houdt je altijd een schuldgevoel
als je voor jezelf wilt kiezen. Want het zijn toch je ouders? En omdat mensen met een normale/goede jeugd zich niets kunnen voorstellen hoe dit soort ouders zijn kun je zelfs de meest onaardige opmerkingen naar je hoofd krijgen. Neem het ze niet kwalijk, ze weten niet beter. Net zoals de meeste therapeuten het zich niet kunnen voorstellen, zoek dan een ander. Mensen hebben het vaak over een narcistische partner maar bijna nooit over ouders.
Stop hiermee en kies voor jezelf. Stap uit de slachtofferrol en kies voor je eigen geluk. Dit soort mensen veranderen niet dus hoop nergens op.
Sinds het duidelijk is dat mijn moeder psychiatrisch patient is (en het duidelijk is wat zij mankeert) weet ik dat zij gek is en niet ik. M.a.w. ik kreeg en krijg nog steeds overal de schuld van maar dat hoort bij het ziektebeeld. Hierdoor ben ik mijn hele jeugd in een ander daglicht gaan bekijken en herzien. Maar omdat de meeste narcisten er heilig van overtuigd zijn dat het altijd de schuld is van een ander zullen zij niet gauw (of nooit) op zoek gaan naar hulp. Daarom is het ook zo lastig om met ze om te gaan. Het zijn namelijk meesters in het projecteren.
Er is ook een hoop duidelijk geworden sinds ik de juiste therapeut heb gevonden en veel informatie heb opgezocht op het internet. Helaas is er nog niet zoveel te vinden in het Nederlands maar wel in het Engels. Zoals bijvoorbeeld deze site:http://www.daughtersofnarcissisticmothers.com
Hierdoor werd voor mij alles nog duidelijker… de meesten zullen zichzelf herkennen zoals ook ik dat heb ondervonden.
Er wordt op deze site ook gesproken over oefeningen m.b.t. NLP maar hier had ik niet veel interesse in, de rest was zeer verhelderend.
Geen contact meer is de enige optie en ik kan uit eigen ervaring zeggen, het voelt heerlijk! Echt een bevrijding… zonder schuldgevoelens omdat die simpelweg niet terecht zijn.
Kies voor jezelf en omring je met mensen die wél om je geven en van je houden. Geef hun ook eens een kans…
Ik wens jullie al het geluk met heel veel liefde voor in het nieuwe jaar, maak het jouw 2011
:-)

Anoniem, 30-12-2010 10:21 #62
Lieve mensen,

Als je een ouder hebt (in mijn geval moeder) met een narcistische persoonlijkheidsstoornis is het zaak om z.s.m. het contact te verbreken. Zij zijn niet in staat tot liefhebben en zijn erop uit om jou altijd een schuldgevoel aan te praten omdat ze je zo hebben geprogrammeerd tijdens de opvoeding. Ik ben nu 35jr en na veel therapie en informatie op te zoeken via het internet ben ik een hoop wijzer geworden. Helaas zijn er niet veel sites in het Nederlands met informatie maar wel veel in het Engels. De beste site die ik tegen gekomen ben is: http://www.daughtersofnarcissisticmothers.com/
Er wordt op deze site ook gesproken over een therapievorm om van negatieve emoties af te komen maar hier heb ik niets mee gedaan. Echt waar, er wordt ineens een hoop duidelijk als je deze site doorneemt.
Dit soort ouders spelen kinderen en familieleden onder elkaar uit zodat de focus nooit direct op hun gericht is en zorgen hierdoor voor veel onrust, discussies en ruzie onderling. Dit soort mensen genieten hiervan…
Wordt wakker, deze ouders zijn niet in staat om lief te hebben. Ze weten niet wat dat is… kies voor jezelf. Daar wordt je pas gelukkig van. Ik spreek uit ervaring. Verlos je van de hersenspoeling die ze op je hebben toegepast en doorzie wat ze met je proberen te doen. Er zijn helaas niet veel therapeuten die al met dit onderwerp bezig zijn. Ik heb geluk gehad de juiste tegen het lijf te lopen. Er bestaat nog steeds de mythe dat moeders/vaders van hun kinderen houden en mensen met een goede jeugd kunnen zich er absoluut geen voorstelling van maken hoe die van ons is geweest en houden die mythe hardnekkig in stand. Zoals de hele samenleving dit eigenlijk doet…
Al het geluk en liefde voor het nieuwe jaar, en maak dit jullie eigen jaar met mensen in je omgeving die wél van je houden.

Jet, 18-12-2010 09:46 #61
Gisteren was het weer zover. Mijn vader wordt de dupe. Hij mag geen kerst met ons vieren. Ik als dochter heb weer gefaald, heb blijkbaar een verkeerd toontje gebruikt. Ik ben wel laat om hen alsnog uit te nodigen voor het kerstdiner. Deze keer pakt ze ook haar kleinkinderen. Geen kerstdiner: geen cadeautjes voor de kids. Al dagenlang heeft ze koorts… stilte, je hoort haar denken… niemand die zich bekommert om mij. Mijn 3 kinderen hebben de wens om niet meer aan tafel te zitten met oma die opa steeds weer kleineert. Oma die toch nooit luistert (je bent er voor haar niet mama, ze luistert niet naar je) die alles beter weet. Denkt dat ze nog bij jonge mannen in de gratie valt.
Ik herken zoveel van jullie verhalen. Heb therapie gehad, ben op mijn 21este op mezelf gaan wonen. Nog steeds ben ik vaker over de toeren als ik bij mijn ouders ben geweest. Iedere keer weer opnieuw lukt het haar. Ik geef weerbaarheidstraining aan kinderen. Als ik bij mijn moeder ben, voel ik me zo klein en nietig, onzeker, ben gespannen. Hoe zou ik het zeggen, vragen, peilend hoe de reactie zou kunnen zijn. Al zo vaak dacht ik dat het beter zou zijn om te breken. Maar de loyaliteit tussen ouders en kind is heel sterk. Gisteren goot ze een zweem van negativiteit over de kerstmis en ik ben het schuld. Ik ga dan met mezelf aan de slag. Ik ben 47, ik laat me toch niet zo onderuit halen, me zo behandelen. Hoe kan ik het beter doen. Ik heb heel lang geprobeerd te begrijpen. Dat ligt al ver achter me dankzij mijn lieve man en kids en een tweetal therapeuten.
Ik wens jullie een fijne kerst!

Caroline, 29-11-2010 15:48 #60
Sinds kort denk ik dat mijn ex-man erg veel weg heeft van NPS. Ik maak mezorgen over de schade die hij aan kan richten bij onze 2 dochters van 7 jaar. Heeft iemand hier ervaring mee? Of waar kan ik er meer over lezen?

Anoniem, 18-11-2010 13:43 #59
Ben onlangs geklapt met een burn out en er is net de diagnose cptss vastgesteld. Pas nu ik dit stuk lees vallen alle puzzelstukjes van 37 jaar op zijn plek. De primaire reactie was boosheid en verdriet, maar nu denk ik: "Ik ben niet gek!." Mijn therapeut gaf aan dat ik sterk geparentificeerd ben, deze kwartjes beginnen nu ook allemaal te vallen. Misschien dat het iemand helpt. Het heeft mij al geholpen dat ik daar veel over gelezen heb, alleen dit stuk was (hopelijk) het laatste puzzelstukje. Nu nog leren hoe ik hiermee om moet gaan. Sterkte allemaal!

Carly, 14-11-2010 15:54 #58
Bijzonder om al deze verhalen te lezen! Je denkt toch dat jij de enige bent met ZO'N moeder (of vader)! Vooral ook omdat de meesten alleen inderdaad de leuke gevatte geslaagde vrouw zien… Wat mij het meest bij is gebleven is het minachtende toontje, het hooghartige, sarcastische opmerkingen. En het feit dat ik nooit - nog steeds niet - kan praten over haar vorige relaties, mijn vader enz. Die hebben het allemaal gedaan en zij is het slachtoffer ervan. En dat wordt alleen maar erger en ongevoeliger, met de jaren. Ook haar huidige partner deugt natuurlijk niet en wordt genadeloos beledigd, echt schaamteloos. Ik probeer sinds deze ontdekking ook te kijken hoe ik hier zelf uit ben gekomen en herken zelf ook wel wat dingen, dat kan bijna niet anders helaas… Hebben jullie dit ook?

Kaarsje, 09-11-2010 01:38 #57
Mijn vader is ook een narcist en het was een hel om in te leven, het heeft me ruim twintig jaar gekost om aan de verwerking ervan te beginnen. Ik had het misschien eerder kunnen gaan doen, als ook mijn man geen narcist zou zijn. Nu dat ik het verwerkt heb, zie ik eindelijk hoe mijn vader was en mijn bijna ex man. Ik zie hoe hij ons behandeld en mijn jongste is hier zo onwijs de dupe van, mijn twee oudsten zijn al uit huis, maar ik denk niet dat ze de impact beseffen die ze van deze man hebben mee gekregen.
Ik kom voor hem op en hij is nu elf jaar, maar hij red het niet tegen narcisme, wie wel zou ik zo denken?
Hij is dus net als ik vroeger was het assertieve kind in huis, ik kreeg ook de meeste klappen, helaas.
Mijn moeder beschermde me niet, maar over mijn lijk dat hij mijn kinderen slaat, ook al dreigt hij wel, maar dan zal hij toch echt eerst door mij heen moeten, wat hij al tig keer geprobeerd heeft.

Ik weet hoe ik boven zijn gedrag moet staan, maar ik weet ook wat het met je als kind doet als je nooit iets goeds doet, gekleineerd wordt, geslagen wordt, gemanipuleerd en hoe het is om je niets waard te voelen. In mijn pubertijd heb ik er heel veel last van gehad, ik was op zoek naar liefde, maar de goede liefde wees ik af, omdat ik die niet herkende, ik had alle fouten signalen in mijn hoofd mee gekregen.
Nu sta ik als een blok achter en voor en over mijn jongste, dit gaat stoppen, ik heb het hier niet over een gevecht om te scheiden, maar om een klein voorbeeld te geven, man steelt in bijzijn van kind, mijn zoon zegt er iets van en pa wordt boos op kind en die wordt eerst volledig de grond in vervloekt, daarna mag zoonlief zijn snoep, chippie, drinken gaan terug leggen en mocht hij naar huis gaan lopen. Ik was erbij en ik werd echt link, want ik wist niet dat man zalm onder het krat bier had verstopt. Ik heb de spullen terug gepakt van zoon, ben naar de kassa gelopen, met hem aan de hand en hebben de bus naar huis genomen. Thuis gekomen zat hij al te wachten, dat ik aso gedrag vertoonde, om hem zo maar te laten staan hoe durfde ik zeg!
Nou vul de rest zelf maar in.

Ik ben met nog iemand een boek aan het schrijven over de vele rare reacties en de dingen die we meemaken met narcisten, zoveel herkenning en de meeste mensen in de buitenwereld herkennen het niet, want daar zijn ze heel erg charmant.

Paultje, 21-10-2010 12:38 #56
Mijn vader is een narcist. En eindelijk, ik ben nu 39 jaar heb ik met hem gebroken, nu 6 maanden geleden. En nu kan ik er ook afstand van nemen. Ik heb het heel zwaar gehad, en soms nog maar het is de beste keuze die ik ooit gemaakt heb in mijn leven. Nu pas begrijp ik de dingen die me zijn overkomen. Het genegeerd worden, gekleineerd worden, altijd hem maar pleasen, hij bepaalde alles, geen keuze gehad, altijd maar respect moeten tonen enz, Ik ben als kind erg beschadigd.Intussen heeft hij zieltjes verzameld [mijn moeder en zus} die nu ook tegen mij zijn en het allemaal heel erg zielig voor hem vinden en het ligt dus allemaal aan mij. Terwijl zij ook slachtoffer zijn en zij weten als geen ander hoe het zit en toch laten ze me keihard vallen. Gelukkig weet ik wat mijn normen en waarden zijn en dankzij mijn man en mijn 3 lieve kinderen kan ik verder met mijn leven. De pijn zal nooit helemaal verdwijnen maar ik kan het steeds meer een plek geven. ik zoek contact met andere mensen met dit soort ervaringen, misschien kunnen we elkaar helpen.

Fokko, 19-10-2010 17:54 #55
Mijn moeder is een narcist. Het zijn heel erg zieke mensen en bovendien zijn ze meedogenloos. Binnenkort een rechtszaak daarna zal ik mijn volledige relaas doen. Wij zijn als gezin volledig kapot gemaakt door deze vrouw.

Gertjan, 08-10-2010 17:03 #54
Ik heb veel ervaring met deze problematiek. Kom uit een gezin waarin vooral bij mijn vader NPS nadrukkelijk aanwezig was. Het is allemaal zo herkenbaar. De eindeloze manipulaties, de spelletjes die gespeeld werden. En zoveel miskenning. Mijn emoties waren altijd misplaatst. Mijn mening was bizar. En hij nam nooit een keer verantwoordelijkheid. Soms deed hij net alsof. Het is verschrikkelijk. Je komt terecht in een enorm desillusionerend doolhof. Inmiddels heb ik het contact met mijn vader en mijn broer (heeft ook duidelijk NPS) verbroken. Dat voelt als een enorme bevrijding. Er valt simpelweg geen land met dat soort lui te bezeilen.
Mensen met vragen mogen mij altijd mailen!

Anna, 30-09-2010 14:31 #53
Mijn vader is een narcist. Er zijn maar heel weinig mensen die begrijpen wat dat inhoud. Ik ben nu 32 en realiseer me goed hoe beschadigd ik ben door de jarenlange geestelijke mishandeling. Ik ben getrouwd met een lieve betrouwbare man en we hebben 3 prachtige kids, nu onze meiden wat ouder worden voel ik me weer kwetsbaar. Ik wil ze beschermen.
Vaak heb ik overwogen het contact volledig te verbreken maar dat lef heb ik nog niet gehad en ik denk dat hij dat ook niet zal accepteren. Ik zoek iemand die mij kan helpen in de omgang met hem of iemand die mij help het contact te verbreken.

Chantal, 20-08-2010 19:55 #52
Mijn man heeft Asperger. Hier zit ook narcisme in. Ik herken het narcisme heel goed in hem. Het moet meer bekendheid krijgen bij hulpverleners en overheid. De meeste huwelijken strandden vroeg of laat. Met een narcist valt niet samen te leven. En dan, de kinderen moeten naar hem toe. Wat doet hij met deze kinderen. Sociaal en emotioneel verwaarlozen. Ze interesseren hem niet en toch moeten de kinderen naar hem toe. De gevolgen zijn niet te overzien.

Denise, 24-07-2010 22:00 #51
Nee, Niet bekend, er zijn geen behandelingen voor deze personen en wel omdat ze zich niet laten behandelen. In hun ogen ben JIJ gek/ziek/gestoord enz enz. Ik heb met mijn vader gebroken en het is het beste wat ik ooit heb gedaan. Ze zuigen je energie leeg als bloedzuigers!

Totaal Niet Relevant, 22-07-2010 10:24 #50
Ik heb het artikel een aantal keer gelezen, verdeeld over verschillende dagen. De eerste keer dat ik het las was ik versteld (zal emoties buiten wegen laten) van de herkenning. Mijn verwachtig is dan ook nog steeds dat mijn vader narcistisch is/ NPS heeft. Maar na het nog een aantal keer gelezen te hebben (met name de opsommingen) vraag ik mij af of niet ieder kind met problemen met ouders (veel van) deze punten herkend. Of is dit een teken dat het "normaal" is geworden voor mij?

Anoniem, 19-07-2010 23:10 #49
Voor een behandeling is het nodig dat je erkent dat er iets mis is, dat je hulp nodig hebt. Een narcist vindt natuurlijk niet dat er iets mis is met hem! Nee, met alle andere mensen is wat mis! Volgens mij is een narcist in behandeling een zeldzaamheid. Helaas. Mochten ze zich toch laten behandelen, dan zullen ze zichzelf ongetwijfeld als slachtoffer neerzetten. Kan de behandelaar ze ook nog eens bevestigen (als die er niet doorheen prikt).

Niet Bekend, 19-07-2010 15:17 #48
Ik lees veel herkenbare dingen. Wat ik me toch afvraag: iedereen heeft het over breken met de narcistische persoon. Zijn er dan helemaal geen "behandelingen" voor deze narcistische mensen?

Susan, 14-07-2010 18:13 #47
Mijn moeder is een narcist. Ik wist altijd al dat er iets mis was met haar, maar ik ben blij dat ik nu inzie wat het precies is. Ik herken alles, het manipuleren, de mindgames, aandacht trekken(egocentrisch), liegen, charmant zijn en iedereen voor de gek houden, neerkijken op anderen(waaronder ik). Mijn moeder werkt als volgt: Eerst overspoelt ze je met complimenten en geeft je cadeautjes, totdat je haar begint te vertrouwen. Soms duurt het 1 bezoek, maar soms ook 3. Wanneer ze ziet dat je haar begint te vertrouwen, dan begint ze ineens heel irritant te doen en je te kleineren/beledigen. Dus ze maakt je groot, totdat ze onverwacht je kop eraf bijt. En dit herhaalt zich oneindig. Het irritante is dat wanneer ik erover praat met andere mensen, waaronder mijn psychiater of therapeute(van vroeger), ze me de mond willen sussen, want zo praat je niet over je moeder. * zucht*.
Hebben jullie dat ook? Dat vind ik het irritantste van alles, want ik wil het verwerken, maar dat gaat lastig als je mond elke keer wordt gesust, dat doet me denken aan vroeger :-(
In mijn kinderjeugd mocht ik inderdaad nooit mijn emoties tonen en ik moest bovengemiddeld presteren, als ik een 9 haalde, zei mijn moeder tegen me: "waarom maar een 9? ".
Die stem van mijn moeder in mijn hoofd klinkt helaas nog steeds door na al die jaren. Ik ben 27 jaar en ik stel ongelooflijk hoge eisen aan mezelf, waardoor ik me ongelukkig voel en ik zeg altijd tegen mezelf: " Ach, stel je niet aan". Ik trek ook verkeerde partners aan, ik trek narcisten aan, daarom heb ik sinds 1 jaar besloten dat ik geen relatie meer wil beginnen, totdat ik zeker weet dat ik de narcist niet meer aantrek. Ik ben toch liever alleen, dan met een narcist. Dat is ook zo frustrerend, ik heb een gruwelijke hekel aan narcisten en toch presteer ik het om ze aan te trekken, terwijl ik al jaren op mezelf woon en had gehoopt dat ik van deze ellende af was. Ik ben nu bezig mijn contact met haar te beperken. Hoe gaan jullie hiermee om? Hebben jullie therapie of lukt dat ook niet, omdat therapeuten steeds de kant van je ma kiezen?

Groeten Susan

Kikki, 02-07-2010 21:20 #46
2 zonen van 9 en 6… hun vader narcist en bezoek moet, zegt jeugdzorg! Daar sta je dan met je goede gedrag. Hoe kan je je kinderen hiervoor beschermen? Ze zijn al beschadigd, moet het nog verder? Wie gaat deze jongens helpen want ik sta onder toezicht. Zover heeft hij het al gekregen. Zeggen dat hij ze wil zien maar doet verder niks… ondertussen slachtoffer uithangen. Iedereen trapt erin maar de jongens zijn sterk en trappen niet in zijn toneelstukje zoals zij dat noemen. Als we weer naar papa moeten dat is alles weer stuk wat ik nu weer heb opgebouwd mama. Ik word er stil van. Moet ik als ouder toestaan dat mijn kinderen weer geestelijk geweld ondergaan? Ik dacht van niet. Kinderbescherming vond eerst dat de jongens er kapot aan gingen, stop het bezoek, dit is niet goed. Maar nu.wat een aardige man, daar zit geen kwaad in. Wij weten allemaal beter. Nu hun nog. Ik blijf voor mijn mannetjes knokken want ik heb mijzelf weer terug, gelukkig en wel. Dat gun ik mijn kinderen ook. Als iemand mij kan helpen, graag.

E. Lubbe, 26-06-2010 20:20 #45
Wat sta ik met lege handen voor mijn zoon en bijna 3 kleinkindjes.Dat er een naam voor dit gedrag is wist ik niet, maar het is zo herkenbaar.Wat heb ik een verdriet om die kleine kindjes, ik zie nu al hoe het in hun verdere leven zal vergaan.Er achter komen dat er niets aan te doen is alleen als ze het zelf doorkrijgen(?)vindt ik vreselijk.Ook al ben ik er maar een uurtje geweest, ben ik er dagen beroerd van.

Schoondochter van Een Narcist, 21-06-2010 13:04 #44
Wat een herkenning! Eindelijk valt alles op zijn plek. Mijn man heeft dit ook gelezen en herkende zo ontzettend veel over zijn eigen moeder. Wat is het zwaar om met zo'n persoon in je naaste omgeving om te moeten gaan. Vooral omdat ze het zelf niet ziet. Discussie is niet mogelijk, zij heeft altijd gelijk (in haar optiek). Ik weet niet hoe lang ik dit nog vol ga houden. Iemand nog tips hoe hier mee om te gaan?

Het Kan Ook Anders, 28-05-2010 04:05 #43
In de transformatie van ziek naar geheeld ben ik tegengekomen dat als je zelf-inzicht krijgt in je eigen narcistische neigingen en eigenschappen dat je daarmee geen narcist meer bent; een narcist is een narcist zolang deze in de ontkenningsfaze zit/ blijft.
Iemand anders kan een narcist niet heelen, of erop wijzen, juist niet, dat werkt averechts, dat kunnen hooguit sommige zelf, door therapie en door zelf verantwooding te nemen voor eigen doen en laten. Mijn ouders wisten niet om te gaan met gevoelens. Alle kinderen bij ons (broers) zijn emotioneel verwaarloosd en zijn zelf ook narcist geworden, ikzelf was er ook een tot ik aan mezelf begon te werken. Voor sommige is er dus toch nog hoop.

Allard

Schoonzus van Een Narcist, 21-05-2010 17:24 #42
Ik kan heel veel punten aanvinken van bovenstaand lijstje. Ik ben in een schoonfamilie terecht gekomen waar een ieder bescheiden en onderdanig is. De zus van mijn man kreeg verkering (en trouwde later) met een narcist. Ze aanbad hem en mijn voor mijn schoonmoeder was het de ideale schoonzoon. Inmiddels is hij 33 jaar in onze familie.
Mijn schoonmoeder aanbid hem nog steeds. Hij zoekt eindeloos bevestiging en zet daarvoor alles op het spel. Dus bovenstaande is zeer herkenbaar. Hij gunt niemand wat. Geen succes en ook geen materie en vriendschappen. Om bevestiging te zoeken preekt hij ook in de kerk. Hij preekt hele mooie dingen. Maar nogmaals gunt niemand wat. Hij zaait tweedracht in de familie maar iedereen is bang voor hem. Hij wordt nooit aangepakt. Inmiddels gehoord dat hij ook zijn vrouw kleineert. Zij weet dat er maar een manier is om ervan af te komen. Dat is scheiden. Hij is niet te stoppen. Een narcist is echt heel ongezond om in de omgeving te hebben. Voor mijn schoonmoeder is hij nog steeds ideaal. Hij preekt zo mooi. Ondertussen heeft hij in haar gezin alleen maar verdeeldheid gemaakt maar zij sluit haar ogen daarvoor. Wij gaan hem ontlopen omdat er toch geen eer aan te behalen is. Dus daarmee ook de rest van de familie omdat zij hem 'volgen' of tenminste niet tegen durven werken. De hele omgang met elkaar is dus nep.

Jamer dat zo iemand zo krachtig is dat hij de familieband steeds verder kapot krijgt.

Ik wens hem veel bewustwording toe. Hij preekt er over in de kerk maar doet het zelf helemaal niet.

Joyce, 20-05-2010 11:24 #41
Ik zit er even helemaal door heen. Mijn moeder is volgens mij een narcist maar natuurlijk denkt zij dat er met haar niks mis is. Ik heb nu een heftige ruzie met haar en ik kan weer geen kant op. Is er geen manier om ermee om te leren gaan? Ik kan haar toch niet zo laten vallen?

Martina, 19-05-2010 00:50 #40
Ik word er zo verdrietig van als ik dit allemaal lees. Ik ben heel lang in therapie geweest en ben er sterk uitgekomen, maar er is niet 1 therapeut geweest die het woord narcisme heeft opgenoemd. Mijn vader is een rasechte narcist. Ik ben nu 46 en besef wat voor impact dat heeft gehad. Ik heb CPTSS en ben daarvoor behandeld. Nu weet ik dat als ik met een andere vader te maken had gehad ik met alles wat er in mijn leven gebeurd is veel beter mee om had kunnen gaan. Ik ben beschadigd en niet zo'n klein beetje ook. Ik heb een gezin, leuk werk, lieve vrienden. Toch altijd een leegte, n gemis. Ik zie mijn vader al 5 jaar niet meer (ik heb er dus ongeveer 40 jaar over gedaan om me los te maken van hem).

Ik voel zoveel woede als ik aan hem denk. Al de herkenning bij iedereen die hier reageert… Een schrale troost dat ik niet de enige ben. Ik wens iedereen die met narcisme te maken heeft, sterkte en wijsheid.

Linda, 20-04-2010 11:18 #39
Als ik dit lees denk ik alles klopt precies deze eigenschappen heeft mijn vader.
Ik heb nu geen contact meer met hem hij heeft mij veel verdriet gedaan.
Zelf nu probeerd hij nog invloed op mij en mijn gezin uit te oefenen want zijn nieuwe doel is mijn dochtertje.
Om Opa recht via de rechter aan te voeren. Ik wil het niet hebben dat mijn kleine meisje ook het zelfde gaat voelen wat ik heb mee gemaakt dat doet mij pijn.

Zijn wil is wet een ander geeft hij niet om.
Ik ben dom volgends hem omdat ik een eigen mening heb daar kan hij niet tegen.
Want dan spreek je hem tegen.
De man met de centen die denk dat heel de wereld te koop is want geld is macht volgends hem eerst komt hij mooi over tot je hem kent weet je wat voor iemand hij is. Alleen ik heb het jaren niet willen zien stom he. het is toch je vader denk je dan hij zal toch wel van mij houden al heb ik dit nog nooit gemerkt een knuffel een leuk compiment wat is dat joh… Alleen wat hij doet is goed.

Dochter van Narcist, 02-04-2010 14:29 #38
Mijn inmiddels hoog bejaarde en nu ook nog dementerende moeder is narcistisch. Met name nu ze ook nog Alzheimer ontwikkelt, is het ontluisterend te zien hoe die mensen in elkaar zitten als de facade wegvalt. Bij mijn moeder is de diagnose officieel gesteld. Voor de hulpverleners is ze ook een regelrechte ramp. Haar verzorgster en casemanager hebben zelden zulke ervaringen gehad als met mijn moeder.
Ik benijd haar niet want uiteindelijk heeft ze er eigenlijk zelf het meeste last van gehad en nog steeds.

Voor alle slachtoffers van narcisten wil ik alleen maar zeggen dat het uiteindelijk ook je eigen verantwoordelijkheid is om de narigheid die je met de narcist hebt beleefd van je af te schudden en niet in wrok om te blijven zien. Maak zelf iets van je leven want het is het meer dan waard. Als ik nu terugkijk op het leven van mijn moeder wil ik voor geen goud met haar ruilen. Wat een stakker!

Kachina, 01-04-2010 11:52 #37
Ja ook wij zijn de dupe van een ras narcist!
18 jaar getrouwd en kinderen…
scheiding komt er hopelijk snel aan.
we zijn al een jaar bezig om van hem af te komen.
nu maakt hij mij zwart bij vrienden en zegt dat ik zo een type ben.
en blijft stalken en pesten op alle manieren.
hij verteld luid en duidelijk tegen iedereen dat hij me kapot wil maken.
allerlei instantie weten ervan en we kunnen er niks mee.
ik ben blij als het eindelijkt ophoud zodat wij gelukkig door kunnen leven.

Monique de Bie, 14-03-2010 15:52 #36
De moeder van mijn EX-vriend, is volgens mijn ervaringen, zwaar narcistisch, met gevolg, dat haar oudtste zoon, dus mijn ex-vriend, dit ook erg is!

M4rquinh0, 03-03-2010 03:26 #35
Mijn vader is een narcist, en me moeder deed er niets aan.Ik heb er ongelooflijk veel last van gehad, en nu nog steeds. Ben inmiddels 37 en voel me chronisch leeg van binnen. Ben als klein kind invalide geweest door de ziekte van perthes, ik heb ook ADHD en Borderline PS. Daarbij kwam ook nog dat ik een groei achterstand heb gehad van 5 jaar (18 jaar en botten gestel van 12 jarige)een hele late puberteit, dat was voor mij het vervelendste. Ik heb altijd wel het gevoel gehad dat er ergens iets niet goed zat in ons gezin, maar kon me vinger er niet opleggen. Naarmate je ouder wordt en bij vriendjes gaat spelen, en later volwassen wordt zie je dat het ook anders kan. Mijn ouders emigreerden naar Frankrijk toen ik 20 was, ik had geen woonruimte, mijn vader zei:' je kraakt maar wat', de groeten. Ik ben altijd doodsbang voor mijn vader geweest, tot mijn 23e jaar toen ik van hem won met handjedrukken, sindsdien ben ik niet meer bang voor hem, dat was echt een grote opluchting! Toen begon het tot mijn door te dringen dat het echt aan hem lag, dat proces heeft ongeveer 10 jaar geduurd. Ik snapte toen zijn leugens, waarom hij zoveel geweld gebruikte tegen iedereen in het gezin, ook mijn 2 oudere zussen, en mijn moeder. Hij voldoet alle hierboven genoemde kenmerken van narcisme, en hij is ook nog eens Leeuw als sterrenbeeld… Ik ben erg hard voor mezelf, geen zelfvertrouwen, laag zelfbeeld, heel vaak diep in de put. Weet pas sinds kort het verschil tussen willen, en kunnen. Ondanks alles een eigen onderneming gehad, maar helaas door mijn stoornissen en de 'crisis' mislukt. Nu alles kwijtgeraakt incl. mezelf. Ik loop bij hulpverlening, sinds 4 maanden, slik antidepressiva(Cytalopram) en ritalin. Relaties heb ik heel weinig gehad, op mijn 32e naar Brasil gegaan en liefde van mijn leven ontmoet, totale euforie! Was mijn 1e vriendin die ik aan mijn ouders met trots liet zien, maar mijn vader zei, wat moet je met dat zwarte wijf(foto's laten zien)? Dus daar was hij erg jaloers op mij, na 7 maanden hel en hard werken, ging ik weer vanuit Frankrijk naar Brasil toe gegaan. Weer terug daar, was alles ineens anders. Ze had al een ander, maar wel gedaan of er niets aan de hand was. Kwam ik later achter, ben sinds die tijd LEEG, verdrietig, doelloos, en weer heel erg eenzaam. Ik word op 4 maart 38, en weet eigenlijk niet meer… :-(
Ben heel lang erg kwaad op hem geweest, maar vindt hem nu al langere tijd een stumperd.

Het is fijn om op deze site de kenmerken van narcisme te lezen, en andere verhalen te lezen, dat geeft toch wat kracht aan mij, wat ik wel kan gebruiken.
Mijn verhaal zijn de gevolgen van zo'n NPS vader t.o.v. zijn zoon. Ik heb mijn ouders nu 5 jaar niet gezien of gesproken.
Ik kom er heus wel uit, maar dat heeft tijd nodig…

Sterkte aan ieder die er ook mee te maken heeft!
Na het donker komt altijd weer zonneschijn, en je bent niet alleen:)
Groetjes van Marco

Miceloverice, 28-02-2010 19:38 #34
Heel fijn om een erachter te komen wat mijn ex/vader van mijn kinderen 'mankeert'… Ik kan bij alle punten een vinkje zetten… Heb nu besloten dat hij geen contact meer met ze mag hebben, omdat ik niet weet wat de consequenties voor hun nu en later zullen zijn. Hij vertikt het om verantwoording voor zichzelf te nemen.

Verhelderend, 08-02-2010 13:25 #33
Wauw… wat een herkenning zeg! plak er een plaatje van mijn moeder bij en het is helemaal af! laatst weer een ruzie gehad met mijn moeder, en wel ja het was mijn eigen schuld dat zij mij heeft mishandeld, want ik, het lastige kind, vroeg met mijn gedrag om aandacht, en is het mijn eigen schuld! maar nee zij heeft mij nog nooit mishandeld, het enige waar zij schuldig aan is is dat ze me gruwelijk heeft verwend… nu lees ik dat het een stoornis is, en dat is prima, kan ik er ook meer afstand van nemen, ik kon er al met mijn pet niet bij dat iemand zo omgaat met haar kinderen, maar nu te lezen dat ze idd gestoord is, maakt het voor mijzelf makkelijker…

iedereen die zich ook in deze situatie bevind, wil ik veel succes wensen in jullie eigen ontwikkeling, en ik… ik red me wel hoor! ben nu al zo ver, dat ik dat niet meer laat verpesten door die schat van een moeder van mij :-p

Sandy, 04-02-2010 16:26 #32
Ik heb ook het vermoeden dat mijn moeder een narcist is. Nu kan ik goed voor mezelf opkomen, maar als ik dat doe dan belt ze de politie voor mij om mij valselijk te beschuldigen van mishandeling. En dan moet ik zogenaamd hulp zoeken want dan is er iets mis met mij. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan?!

Moca, 14-01-2010 20:17 #31
Mijn hemel. Hoewel het een naam geven niet heel veel helpt, is het wel fijn te weten dat deze persoonlijkheidsstoornis bestaat, en een stoornis is. Mijn vader (eerder dit jaar overleden) heeft officieel de diagnose 'narcistische persoonlijkheidsstoornis' gekregen van diverse psychiaters. Dat vertelde mijn stiefmoeder mij na zijn dood. Zelf heb ik ook altijd het idee gehad dat mijn moeder en stiefvader aan de stoornis leidden, maar eigenlijk heb ik altijd gedacht dat ik degene was die gek was. Ik heb altijd getwijfeld aan mijn eigen beoordelingsvermogen, omdat me constant verteld werd dat hoe ik het zag, niet echt klopte. Toen ik mijn moeder vertelde dat mijn stiefvader me al een tijdje seksueel misbruikte, zag ik dat verkeerd: hij vond me juist heel lief. Dat houdt ze nog steeds vol, en neemt het me kwalijk dat ik moeite heb met naar hun huis te komen.
De dood van mijn vader heeft op een bepaalde manier rust gebracht, omdat ik sinds zijn overlijden begrijp dat een narcist een narcist is, tot de dag waarop hij sterft. Er komt geen moment waarop je 'm ervan kunt overtuigen dat je wel de moeite waard bent, dat je wel van 'm houdt, dat je een volwaardig gesprek met 'm kunt voeren als 2 personen die allebei even veel respect verdienen. Er komt nooit een moment waarop er echt van je gehouden zal worden door deze mensen, omdat ze niet weten hoe het moet. Ze houden ook niet van zichzelf. En daar kun JIJ niets aan veranderen. Of je nou tien, twintig, dertig of veertig jaar in een bocht voor ze ligt. Hoeveel geweld je jezelf ook aandoet om er ongevoelig voor te zijn. Het verandert niet. Mijn vader leeft inmiddels niet meer, mijn moeder en stiefvader nog wel. Ik probeer een beleefdheids contact met ze te onderhouden, zoals ik ook iemand anders hieronder heb zien vertellen. Ze vinden het helemaal niets, want het verstoort hun mogelijkheid 'the perfect family' te spelen, maar voor mij is het de enige manier om wat meer rust in mijn leven te hebben, en te leren hoe ik mijn leven zelf graag inricht. Ik ben als de dood dat ik ooit op 1 van hen ga lijken in gedrag, en ben continu bezig mijn eigen gedrag te bestuderen en bij te sturen. Ik denk dat het nog lang gaat duren voor de kramp eruit is, maar de grootste strijd is wel gestreden gelukkig: ik hoef van mezelf niet meer te voldoen aan hun eisen, omdat ik heb geleerd dat dat a. nooit lukt en b. schadelijk is voor mij om het te blijven proberen. Dat is al een hele grote opluchting. Sinds een paar jaar heb ik een hele fijne, gezonde relatie met mijn partner die ik nog steeds bijna niet kan geloven. Ik wist gewoon niet wat wederzijdse liefde precies kon zijn, en hoe het is als je thuis veilig bent, je er graag gezien wordt, en dat je mening en hoe-je-dag-ging uberhaupt interessant wordt gevonden. Ik ben heel gelukkig dat ik mijn narcistische familie steeds verder achter me laat en wens iedereen die met hetzelfde bijltje moet hakken heel veel sterkte toe. Je bent niet gek, en het is heel jammer dat ZIJ dat niet zien. Kies voor jezelf.

Djessyca, 09-01-2010 05:24 #30
Ik herken hier compleet mijn vader in, op 2 of 3 dingen na dan. Het is net of jullie over hem hebben geschreven.
Het is best wel pijnlijk om er nu zo achter te komen dat mijn vader dus een narcist is.
Hoe kan ik het beste met hem omgaan?
vr. groeten djessyca.

Ben Niet Gek, 04-01-2010 15:20 #29
Oh man wat een impact… gisteren googlede ik op>>>waarom wil een mens je breken?
en kom als antwoord op het woord Narcisme terecht.

Deze kerst hebben me verschillende mensen gevraagd waar de altijd levenslustige vrouw toch naar toe is die ik normaal ben. Letterlijk werd gezegd dat ze voorheens tegen me op keken, tegen de kracht en het zelfvertouwen wat ik uitstraalde. En nu.nu is daar niks meer van over… en ik weet niet waarom. Ben als persoon 180 graden gedraaid en weet niet meer wat ik wil, kan of wens van het leven.
Dood wil ik niet, maar zo leven ook niet.

en vandaag na het lezen van jullie verhalen voel ik me verward, bang, opgelucht, raar, pff ik kan het niet eens in woorden uitdrukken
Maar ik heb geleerd dat zowel mijn ouders als degene waar ik nu woon ( is tevens mijn exvriend waar ik 5 jaar geleden bij wegging na 7 jaar lege relatie )
Narcistisch zijn aangelegd in meer of mindere mate. Ik voel me hierdoor ineens weer een stuk krachtiger.
Als je maar steeds hoort je bent niks waard, je bent ziek in je hoofd, je bent ook niet de gemakkelijkste en blablabla
blijf dan maar eens recht opstaan. Natuurlijk vraag ik mij nu wel af, of ik niet zelf een narcist ben geworden, want ken ook wel wat symptomen in mijn eigen gedrag. Is het waar dat je word wat je haat?

Nu ik het weet is het dus handelen geblazen, maar dat is eng… want de enige 2 mensen in mijn leven ( heb voor de rest iedereen weggeduwd met mijn depri gedoe) zijn mijn moeder en dus mijn huisgenoot. ( met mijn vader ben ik al gekapt)
Wordt zwaar deze mensen die zo'n macht over me hebben uit mijn leven te stoten.
maar ik moet… uit zelfbehoud… ik moet.

Wat een chaos in mijn hoofd en hart tegelijk verscheurd en opgelucht… er is weer een lichtje.een heeel piepklein vlammetje…

Daphne, 31-12-2009 22:21 #28
Ik ben het kind van een narcistische moeder en een alcolist als vader. Ouders vroeg gescheiden. Ik was het paradepaardje die het perfecte kind moest zijn en mijn broer de underdog. Als perfect kind zag ik eruit al een plaatje en gedroeg me ook zo (huilde nooit, zelfs niet al baby). Geheel geconditioneerd. O, o wat was mijn moeder trots op me en wat was ik bijzonder. Ja zo lang ze met me kon pronken. Maar gevoelens bestonden niet, ook niet in de lastige puberjaren. Dagelijks schold ze me uit voor dikke, … (noem het maar op)voor mijn eigen bestwil. Persoonlijke angsten werden tegen mij gebruikt, er werd dagelijks geschreeuwd (narcism rage) waarin ik uitgemaakt werd voor de meest kwetsende dingen (want het is toch zo?, voor mijn eigen bestwil, zij is namelijk de beste moeder die er bestaat) Niemand mocht in mijn buurt komen vanuit de angst dat ik er weleens een band mee zou kunnen krijgen. Tussen mij en mijn broer heeft ze zelfs een wig gedreven (terwijl hij voor een groot deel verantwoordelijk werd gemaakt voor mij in de jonge jaren). Gelukkig is dit contact nu, na 19 jaar hersteld. Mijn referentiekader mbt haar, mezelf, familie, de wereld is totaal haar werkelijkheid geweest en niet de echte werkelijkheid. Oh ja ik kan uitermate goed presteren en indruk maken maar voor intimiteit en afhankelijkheid ren ik keihard weg of verteen ik volledig. Jammer ook dat ik altijd zo gespannen als een rietje was (alleen wist ik niet waarom), zelfs bij vrienden. Gelukkig heb ik 3,5 jaar geleden de stekker eruit getrokken, besef ik wat er aan de hand is en leer langszaamaan mezelf, en nog langzamer, mijn eigen emotionele behoeften kennen. Ik ben zo blij dat ik de cirkel doorbroken heb want ja, … ik heb lange tijd ook hele nare narcistische trekjes gehad.

Henk, 27-12-2009 14:46 #27
Als je na een huwelijk van 54 jaar je vrouw verliest die alle tegenovergestelde kenmerken van narcisme in zich had weet je pas hoe gelukkig je bent geweest. Na een nieuwe relatie van rozegeur em maneschijn in het begin, en dan ben je inmiddels 77 jaar, kom je er achter dat zij ALLE kenmerken van narcisme bezit, waarvan ik nog nooit gehoord had. Nu na 3 jaar is deze relatie geeindigd en heb meer verdriet gehad dan in de eerste 54 jaar. Ik heb medelijden met alle jonge mensen die hiervan het slachtoffer zijn. Zo zie je als je 80 jaar bent heb je toch nog veel geleerd. Het zou goed zijn dat er op TV veel meer aandacht aan zou worden besteed.

Gina, 26-12-2009 04:36 #26
Ik las toevallig in een boek de symptomen van narcisme, en ik ben meteen naar de pc gerend.Ik lees de sites en heb het gevoel dat alles eindelijk op zn plek valt.8 jaar geleden heb ik gebroken met mijn vader, maar er is altijd die twijfel gebleven:Had ik nog meer mn best moeten doen?Nu ik deze sites lees krijg ik eindelijk de rust waar ik al zolang op wacht.Ik weet nu eindelijk dat er niets ter wereld is wat ik had kunnen doen en dat het goed is dat ik met hem heb gebroken.Ik probeer al jaren de hel waar ik in heb geleefd achter me te laten, er is Posttraumatische stressstoornis, Borderline persoonlijkheidsstoornis en zware depressie bij mij gediagnosteerd.Als je opgroeit met iemand die je eigen moeder in haar hoogzwangere buik trapt, je stiefmoeder in brand steekt, als je eigen vader elke keer dat je wat leuks doet zo jaloers raakt dat hij wraak neemt als je thuiskomt, als hij je lange haar afknipt voor de lol en je dagen opsluit op zolder, dan is het wel logisch dat je er een beetje verknipt uitkomt.Maar ik kom er wel bovenop, hij krijgt mij niet klein!Ik ben altijd vreselijk kwaad op hem geweest, nu ik dit allemaal heb gelezen heb ik alleen nog maar medelijden met hem.Bedankt voor alle openhartige verhalen, heb nooit iemand uit kunnen leggen in wat voor hel ik leefde en om dan ineens allemaal verhalen te lezen waar je zoveel herkenning in vind doet me erg goed.Sterkte aan iedereen.

Winny, 14-12-2009 00:03 #25
Op zoek naar meer eigen bewustwording beland ik vandaag op deze site. Vandaag, de 13de, de dag dat Marlies haar verhaal durft te vertellen; ik krijg er hartkloppingen van. Niet omdat ik met een dergelijk verhaal niet bekend ben maar omdat het zo recht uit het hart komt en ik er flarden van herken uit mijn eigen leven. Ik wil graag reageren op Marlies' bericht: Je weet niet of je moeder een narsict is, dat weet zij zelf ook niet. Het is ook 'maar' een etiket. We (je) moeten ook oppassen het niet zomaar op ieder moeilijk mens te plakken en daarmee misschien geen ruimte meer laten voor normale menselijke gedragingen. Menselijke gedragingen die voor het overgrote deel ontstaan zijn door onze eigen geschiedenis. Ken je de geschiedenis van je moeder, je vader, van je oma of opa, wie zijn zij echt? Ik vraag je niet begrip op te brengen voor een moeder die haar kind niet in haar waarde laat, die haar kind niet respecteerd om wie het is. In tegendeel, ik vind je verhaal hartverscheurend en de verantwoordelijkheid voor een liefdevol moederschap ligt volledig bij je moeder, bij die volwassene. Het zal voor jou thuis heel onveilig voelen om niet jezelf te kunnen/mogen zijn. Geloof me, de manier waarop er over- en met jou gesproken wordt heeft niets met jou te maken maar zegt alleen iets over die ander. Probeer die kwetsende woorden bij die ander (i.d.g. je moeder) te laten, hoe moeilijk dat ook is. Blijf bij jezelf, bij waar jij in gelooft en vertrouw daar op. Je bent nog jong, probeer vooral niet afhankelijk te worden van je verwachtingen, je kunt je moeder niet veranderen, alleen de manier waarop je hiermee omgaat. Wat ik uit je schrijven begrijp is dat je al een volwassen kijk hebt op de situatie; conflict vermijden lijkt me in jou geval een goed begin. Je bent 17 jaar, een jong volwassen mens en, zo te lezen, een liefdevolle persoonlijkheid, je kiest niet voor niets zo'n prachtig, verzorgend beroep. Probeer een keus te maken om, zonder de goedkeuring of waardering van anderen je leven met een eigen visie tegemoet te treden. Lief mens, je hart zit op de goede plaats.
Ik ben 54 jaar en zelf moeder van twee geweldige kinderen, een dochter van 33 en een zoon van 31. Zij hebben het met mij ook niet altijd even makkelijk gehad, al wisten zij en ik dat toen nog niet. Ik draag ook mijn geschiedenis met me mee en lees niet voor niets dit soort sites. Maar hoe kom jij hierop terecht, en alle andere schrijvers? Ik lees niet één bericht van een nascist, allen vertellen alleen over die ander.
Marlies, welke rol speelt je vader in jouw leven?

Infoteur: Sterretje999
Laatste update: 27-01-2012
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Bronnen en referenties: 2
Reacties: 324
Schrijf mee!