InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Onveilig gehecht: als je volwassen bent

Onveilig gehecht: als je volwassen bent

Onveilig gehecht: als je volwassen bent In je jeugd wordt de basis gelegd voor de rest van je leven. Wie een ongelukkige jeugd heeft gehad, merkt daar vaak op volwassen leeftijd nog van alles van.

Onveilig vs veilige hechting

Het hechtingsproces begint al in de buik en heeft een grote invloed op de rest van je leven. Hoewel de meeste kinderen zich veilig aan de ouder(s) hechten geldt dit helaas niet voor alle kinderen. Veilig gehechte kinderen hebben in de interactie met de ouder(s) veiligheid, voorspelbaarheid en liefde ontvangen. Onveilig gehechte kinderen hebben dit niet. De ouder(s) van een onveilig gehecht kind waren bijvoorbeeld onvoorspelbaar in hun gedrag en reageerden steeds verschillend in dezelfde situatie: de ene keer heel boos en de andere keer helemaal niet. Kinderen hebben zo geen veiligheid kunnen ervaren in de relatie met de ouder(s). De eerste ervaringen met een relatie leggen een blauwdruk voor de relaties die je aangaat in de rest van je leven. Als er in de jonge jaren geen veiligheid en vertrouwen is ervaren, wordt dat meestal ook niet ervaren in nieuwe relaties, hoe betrouwbaar een persoon ook kan zijn.

Hechting als interactieproces

Als een kind onveilig gehecht is, wordt vaak al snel de "schuld" bij de ouder(s) gelegd. De ouder is immers volwassen en verantwoordelijk voor het kind. Toch blijft een hechtingsproces een interactieproces. Gedrag van een kind heeft invloed op de ouder(s) en andersom. Zo kunnen sommige kinderen zich door bijvoorbeeld een ontwikkelingsstoornis niet (goed) aan de ouder(s) hechten. Ook kan het zijn dat bepaald gedrag van een kind zulke specifieke opvoedingsvaardigheden van de ouder vraagt dat de standaard opvoedingsvaardigheden niet toereikend genoeg zijn. Uiteraard beschikken sommige ouders over zulke beperkte opvoedingsvaardigheden dat een veilige hechting nooit tot stand zou komen, hoe "makkelijk" het kind ook is.

Wie hoort mij?

Mensen met hechtingsproblematiek hebben vaak een groot onvervuld verlangen naar aandacht. Ze willen gekoesterd, gezien, gehoord en geliefd worden. Onveilig gehechte volwassenen hebben hiermee een zeer moeilijke taak te vervullen. Ze voelen zich nog het kind dat nooit echt gezien en nooit echt begrepen is. Ze verlangen vaak naar iemand die ze onvoorwaardelijk steunt en lief heeft, zoals ouders dat horen te doen. Als je eenmaal volwassen bent behoor je echter geen afhankelijkheidsrelatie op te bouwen, maar een gelijkwaardige relatie. Als je ouders hun taak om wat voor reden dan ook niet goed hebben vervuld, is dit een gemiste kans die nooit meer echt geheeld kan worden. Als onveilig gehecht persoon heb je de taak om zelf voor het ongehoorde kind in jou te zorgen en dat kan heel zwaar zijn. Onveilig gehechte mensen voelen zich vaak letterlijk leeg: ze zijn nooit echt gezien, ze weten niet wie ze zijn. Om deze leegte op te vullen kunnen onveilig gehechte personen veel gaan eten, drinken, sporten, werken of drugs gebruiken.

En nu?

Het lullige is dat als je onveilig bent gehecht je eigenlijk dubbele pech hebt: ten eerste ben je onveilig gehecht en ten tweede mag je de problemen die dat veroorzaakt ook nog eens zelf oplossen. Schematherapie is vaak de meest passende oplossing voor het oplossen van die problemen. Tijdens schematherapie wordt geprobeerd de schema's die vroeg in de jeugd zijn opgedaan te veranderen. Als er vroeger nooit naar je behoeften is geluisterd kan je bijvoorbeeld zijn gaan denken dat je niet de moeite waard bent. Deze gedachte belemmert een persoon vaak tijdens de rest van zijn of haar leven. Tijdens schematherapie wordt geprobeerd die gedachten te veranderen. Daarnaast is het van belang aandacht te besteden aan het ongeziene kind in het volwassen lichaam. Hoe kan je zelf zo goed mogelijk voor dat kind zorgen? Wat kan je dat kind zelf geven?

Lees verder

© 2014 - 2017 Lola90, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Verschil hechtingsproblematiek en hechtingsstoornisVerschil hechtingsproblematiek en hechtingsstoornisIn veel artikelen worden de twee termen hechtingsproblematiek en hechtingsstoornis door elkaar gebruikt. Vaak weten mens…
Hechting: (on)veilig gehechte kinderenHechting: (on)veilig gehechte kinderenHechting is een onderwerp dat gaat over de emotionele band die een baby/jong kind aangaat met zijn ouder(s) of verzorger…
Codependentie en hechtingCodependentie en hechtingCodependentie is een progressieve, psychische aandoening die tot nu toe nog niet vermeld staat in de DSM V. Mensen die c…
Nature, nurture en het belang van opvoeding op gedragNature, nurture en het belang van opvoeding op gedragIs onze opvoeding van invloed op de manier waarop wij ons als volwassenen gedragen? Het lijkt dat een jeugd in een onvei…
De verschillende soorten van gehechtheidDe verschillende soorten van gehechtheidKinderen hechten zich volgens de gehechtheidstheorie van John Bowlby altijd aan hun opvoeders. Door in te spelen op de s…

Reageer op het artikel "Onveilig gehecht: als je volwassen bent"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Wendy, 22-04-2017 10:20 #4
Ik voel een zelfde reactie als die Sofie heeft. Er zit een aparte toon in dit stuk. Zelf ben ik ook onveilig gehecht. Ik volg een therapie (EDT. 1 hele dag in de week) die zijn vruchten begint af te werpen! Voor het eerst begrijp ik hoe dit gekomen is en leer ik vooral inzicht te krijgen in wat ik zelf doe om mijn stoornis in stand te houden nu ik volwassen ben. Ik leer dat wat ik mijzelf als kind heb aangeleerd om te 'overleven' mij nu alleen nog maar in de weg zit.
Ik ben nu 4 maanden bezig en heb nog 6 maanden therapie te gaan. Ben supernieuwschierig naar wat ik in die periode allemaal nog ga leren.
Laat je niet wijs maken door stukken zoals deze dat je eigenlijk een beetje de lul bent voor de rest van je leven (want die toon zit er in).
Je kan echt enorm veel leren en verbetering gaan ervaren! En uiteraard is dat is anders dan een wonder verwachten en helemaal nooit meer ergens last van hebben.
En wat ik ook nog belangrijk vind; een kind is uit zichzelf nooit angstig of emotioneel in de war. Daar word je niet mee geboren. Dit is een aangeleerde modus omdat er in de opvoeding iets niet goed is gegaan.
Er gaat dus wel degelijk iets mis tijdens de opvoeding. Dat is een feit. En heeft niets met 'schuld' te maken.

C., 01-11-2016 22:34 #3
Ik ben helaas ook een onveilig gehecht kind. Iets waar ik mijn hele leven al last van heb, en wat voor anderen vaak iets is wat zij niet begrijpen. Ik ben 28 en nu zelf moeder van 2 kinderen en het is voor mij gelukkig niet moeilijk om mijn kinderen de liefde en aandacht te geven die zij nodig hebben.
Wel zal ik zelf altijd een laag eigenwaarde hebben, wantrouwen naar andere mensen en altijd een leegte voelen die niet te vullen is. Ik compenseer het door mezelf totaal op het moederschap te richten om hen de jeugd te geven die ik heb moeten missen.

Sofie, 09-05-2016 20:17 #2
Is dit geschreven door een ouder die zichzelf van schuld wil ontlasten? Ik heb echt nog nooit of nooit mogen lezen (gelukkig) dat het soms aan het kind zelf ligt. Schandalig. Een hechingsstoornis ligt nooit aan een kind. Reactie infoteur, 11-05-2016
Beste Sofie,

Het is in dit stuk absoluut niet mijn bedoeling om een schuldvraag te beantwoorden.
Ik omschrijf slechts dat een hechtingsproces een interactieproces is tussen ouder en kind. Bij sommige kinderen, bijvoorbeeld kinderen met autisme, kan het als ouder zijnde veel moeilijker zijn om af te stemmen op de behoefte van een kind, wat het hechtingsproces kan bemoeilijken en verstoren. Hiermee probeer ik geen schuld bij een kind te leggen, evenmin bij de ouders. Ik probeer enkel meer inzicht te geven in het hechtingsproces.

Lola

Malou, 29-10-2015 13:41 #1
Helaas, ben ik zo'n onveilig gehecht kind. (geweest) en diep van binnen was ik altijd bang voor m'n moeder. Heb op 38 jaar het contact verbroken. Ik was helemaal niemand meer en dood op.
Toen ben ik opzoek gegaan naar de goede moeder in mezelf.
Als onveilig gehecht kind is het ook moeilijk jezelf te verdedigen tegen de soms unfaire harde buitenwereld alsmede negatieve confronterende eigenschappen van anderen, die me dan ernstig triggerden en ook bang maakten.
Dan schreef ik het probleem naar de goede moeder in mezelf, en gaf ik zelf antwoord (als goede moeder) aan het kleine kind in mij. Inclusief met slotwoorden als: 'Veel sterkte lieverd, of, ik houd van je en alles komt goed' e.dů Wonderbaarlijk, maar het heeft me echt geholpen. ;-) Toen ik 4 jaar was, wist ik gevoelsmatig en instinctief al dat het foute boel was thuis, en had ik al besloten dat als ik moeder zou zijn, ik lief en geduldig zou zijn voor m'n kinderen. Ondanks dat ik zelf veel heb moeten opofferen en geleden heb als kind, is het me gelukt een fijne liefdevolle band te hebben met mijn 2 dochters. Dit is was vanaf mijn vierde jaar een voorname levensopdracht voor me.

Heel veel sterkte alle mensen met dergelijke problematiek.
groetjes, Malou

Infoteur: Lola90
Laatste update: 19-07-2015
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Reacties: 4
Schrijf mee!