Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS)

P. van den Brink, 18-12-2011 01:42
Mijn man heeft zijn eerste grote liefde ontmoet in Eindhoven. Hij was daar in dienst dus de hele week samen. We deden alleen maar elkaar kussen, wamt ze konden niet naar haar huis en ook niet naar zijn huis. Helaas was zij Katholiek en hij streng Gereformeerd. De Domino aan huis, dat kon niet doorgaan deze relatie. Ook de Pastoor kwam bij haar aan huis.Terwijl het liefde op het eerste gezicht was. Hij heeft toen tegen zijn vriend gezegd: als ik haar niet mag hebben, neem ik wel de eerste de beste van de straat. Jammer genoeg was ik de klos. Ik wist van niets. Maar al snel kregen we verkering en moesten we trouwen, wat hij heel erg vond, want hij had helemaal geen zin in mij als vrouw. Ik was zeker niet aan een verkering begonnen als ik dit geweten had. Daarom verzweeg hij dit ook voor mij, ik kwam er helaas te laat achter, we waren al 2 jaar getrouwd en hadden ruim 2 jaar verkering gehad. Toen las ik een brief van zijn vriend uit dienst die ik in zijn colbertje vond, probeer dat meisje nu toch eindelijk eens te vergeten. Doe alsjeblieft geen gekke dingen. En als er een man nuchter is, dan is mijn man het wel, kun je nagaan dat dat echte liefde was. Ik heb het ook altijd geweten in mijn huwelijk. Hij vond het vreselijk om van mij een kind te krijgen, wilde ook geen naam bedenken voor ons kindje, het moest doodgezwegen worden. Later hebben we ook niet of nauwelijks nog sex gehad. Hij was altijd erg koud van mij. Toen hij met de vut ging, wij woonden nog in Gouda, wilde hij perse terug naar Eindhoven. Gelukkig lukte het niet 20 jaar geleden zomaar een huis te vinden naar onze zin. Maar ik heb er altijd veel verdriet van gehad. Hij ging ook rustig `savonds om 10 uur naar bed, terwijl ik vollop in de weeen lag. Dat kwam zijn moeder mij vertellen. Zij zou bij mij blijven, heeft ze ook gedaan en me heel erg gesteund in mijn moeilijke uren, moest hem wel wakker maken om 3 uur `snachts om de dokter te gaan roepen want je had nog geen auto. Toen is om half 5 `smorgens ons eerste kindje dood geboren. Dit vergeet je nooit. Hij hield niet van mij, nog van ons eerste kindje, geen bloemetje gehad. Ik mocht ook mijn kindje niet eens zien. En wat hij niet wilde gebeurde niet. Hij was altijd de baas. Ook na 35 jaar huwelijk wilde hij nog altijd terug naar haar, we hebben gezogd maar konden niet slagen met een huis. Dat is tegenwoordig wel anders. Sex was taboe bij ons dat doe je alleen als je een kind wil. Gelukkig hebben wij nog 2 kinderen gehad. Later ging hij verzinnen dat hij er iets aan mankeerde, dan zei ik, ga dan naar de dokter, maar dat heeft hij wel gedaan, alleen is hij er niets wijzer van geworden.Ik heb letterlijk op mijn knieen gelegen en gesmeekt, kun je van mij nu ook niet houden? Maar hij zei liefde kun je niet in gradaties uitdrukken, ik kan toch niet zeggen ik hou van jou 70% en van haar 30% of omgekeerd? Het spijt me dat ik je niet de liefde kan geven die je verdient en waar je eigelijk recht op hebt. en daar moest ik het maar mee doen. Ik geloof dat ik geen tranen meer overheb, ik denk dat ik het aardig begin te leren hoe hiermee om te gaan, alhoewel het verdriet er niet minder van wordt. Ik kan een boek schrijven. Ben ik ook mee bezig. Hij heeft al een paar keer op het punt gestaan weg te gaan, maar je verkoopt nu ook je huis niet.

S., 13-12-2011 10:49
Onze (erg naïeve) dochter van 17 jaar gaat al bijna een jaar om met een jongen met NPS en hypochondrie, hier ben ik uiteraard pas na een half jaar achter gekomen. Het is nu sinds een maand uit, mijn schuld volgens hem, terwijl hij degene is die alles verpest heeft. ik kon het verdriet van onze dochter niet meer aan zien en heb gezegd wat ik van de realtie vond. Ik probeer nu onze dochter bij hem vandaan te houden, want ze heeft nog een erg grote zwak voor hem (eerste liefde). Ik weet dat ze nog steeds sms/telefonisch contact hebben. Het is mij onduidelijk wie dat contact zoekt. Ze wil volgend jaar op kamers (volgens mij voor hem) en ik ben bang mijn dochter dan kwijt te raken, omdat hij haar nu al constant tegen mij opzet ("als je niet bij je moeder weggaat, dan houd je niet van mij!"). Kan iemand mij adviseren wat te doen, want ik vrees een vreselijk leven voor onze dochter als ze met hem doorgaat.

A., 04-12-2011 21:35
Ik lees hier zo vaak dat mensen een relatie hebben (gehad) met een man of vrouw met een NPS. Maar wat doe je als je er naast woont? Ik heb, helaas, de middelen niet om te gaan verhuizen. Een tijd geleden is er een stel naast me komen wonen, waarvan de man een NPS heeft. Van die vrouw hoor je verhalen waarbij mij de nekharen omhoog gaan staan. Bedreiging is het meest gehoorde, soms in combinatie met fysieke bedreiging. Helaas is de vrouw er trots op, dat haar man haar zo behandeld. Ze vertelt vol trots dat hij dat doet omdat hij bang is haar kwijt te raken. En daarna huilt hij omdat hij spijt heeft. Dat vindt ze dan heel zielig. Meneer vond dat ik ook onder de indruk moest zijn van hem. Dat was ik van het begin af aan niet. Ik vond hem onprettig om mee te praten en ook onplezierig om door hem aangekeken te worden. Staren is misschien beter gezegd. Omdat ik niet onder de indruk ben van hem en zijn vertoningen, begint zijn gedrag uit de hand te lopen. Als hij buiten is (wat direct gebeurt zodra ik in de tuin ben), begint hij hele gesprekken met zichzelf. Het klinkt echter alsof er meerdere mannen zijn. Dit is niet het geval. Ook reageert hij, als een reflex, op mij. Elk geluid wat ik maak, de mensen die bij me zijn, mijn dieren, ga zo maar door, overal wordt op gereageerd. Verder mag ik op geen enkele manier 'overlast' veroorzaken. Hij mag dat wel, zelfs tot strafbare feiten aan toe. En wee mijn gebeente als ik er wat van zeg. Ook heb ik hem meerdere malen van mijn erf moeten laten verwijderen. Dit door de politie te bellen. Helaas was hij elke keer al gevlucht voor de politie er was. Hij schreeuwt, dreigt en veroorzaakt enorm veel overlast.

Ik vind het moeilijk om er mee om te gaan. Ik blijf altijd rustig en ga niet mee in zijn idiote gedrag. Ik laat ook niet merken dat ik er zo mee zit, met zijn gedrag. Maar ik maak me wel zorgen om zijn vrouw. En ik maak me zeker zorgen om het kind wat op komst is. Ja, mevrouw is zwanger. Iets wat overigens ook het hele dorp moet weten. Maar mevrouw is nogal zwak en naïef. Ik hoop echt dat ze uiteindelijk voor haarzelf en haar kind gaat kiezen en meneer gaat verlaten. Het is een aardige mevrouw. Maar door haar man heb ik geen contact met haar.

Ik hoop dat ik het goede doe, door gewoon niet te reageren op abnormaal gedrag. Het is pijnlijk als je uitgescholden wordt (zij het zachtjes, stel dat een ander het hoort), gepest wordt en bedreigd wordt. Politie kan niks doen, getuigen zijn er uiteraard nooit. Ook vinden andere mensen hem een geweldige man. Heel moeilijk en frustrerend.

A., 29-11-2011 16:44
Mijn ex-man is nu een jaar bij me weg en zie nu ook in dat hij behoorlijke trekken heeft van een nps.
Mijn ex-man zit nu ook in een dikke midlifecrisis, dit krijgen mensen vaak die een nps hebben.
Ben hier ook al veel mee aan het mailen op deze site maar dan bij midlifecrisis.
Misschien kan ik mensen op deze site helpen om het gedrag van hun partner te begrijpen omdat deze 2 dingen erg in elkaar verweven zitten.
Egoïstisch, egocentrisch, liegen, bedriegen, chanteren.
Heb een zeer moeilijk jaar achter de rug en begin mezelf nu terug te vinden, ben zelf weer gelukkig met mijn 2 dochters van 13 en 15 jaar, WE HEBBEN RUST zonder hem!!!

Onbekend Maar Niet Onbemind, 29-11-2011 16:16
Toekomst aan eventuele energieslurpers zal ontkomen. Ik heb zelf kinderen met mijn ex. Als het gesprek tbv de kinderen is moet ik altijd heel goed opletten dat hij geen vingerkootje van me krijgt. Anders begint hij me gelijk op het welbekende voetstuk te plaatsen en voordat je t weet maakt hij me onderdanig. Als verzorgend type is het altijd oppassen geblazen met dit soort mensen.

mijn god dit slaat op mij, mijn ex doet alsof hij een zeer ernstige ziekte heeft, moet aandacht van iedereen, alles en iedereen is jaloers op hem, en wil wat van hem.
verteld mensen dat hij een heleboel geld heeft, onroerend goed, enz enz
verder maakt hij continue misbruik van mijn zorgzame karakter waarbij hij steeds weer op de proppen komt wanneer ik denk er heerlijk vanaf te zijn. gelukkig ben ik sterk genoeg hem te weren, maar ik merk wel dat ik in die drie jaar tijd 10 jaar ouder ben geworden.
deze mensen gebruiken alleen maar, daarbij een spoor van vernieling achter zich latend, kinderen, vrienden, familie leden, relaties alles gaat kapot
ze zijn zo leuk, mijn ex is een grote knappe vent, zo charmant en zo innemend, maar als hij je heeft war hij het wil, is het over met de pret. ondertussen mag jij op de bank zitten en gaat meneer buiten verder met zijn rooftocht naar nieuwe slachtoffers met grote verhalen vol rijkdom en leugens.
ze kunnen liefhebben, wanneer ze JOUW NODIG hebben. dus alles uit zelfbehoud!
maar als je zelf verdriet hebt, je gekwetst voelt , geloof mij ze zijn er niet, tenzij ze nog iets van je kunnen aftroggelen wat in hun eigen voordeel is. weken stond ik op een voetstuk, weken als voetveeg gebruikt, en zo gaat het op en neer en op en neer.. ondertussen ben ik gelukkig alleen en geef hem geen aandacht wat hem steekt, bad luck

Jolanda, 25-11-2011 20:16
Beste Sebas,

Ik vind het moedig dat je over jezelf denkt dat je misschien NPS hebt. Maar ik heb zelf een relatie gehad met een man met NPS. Heb 2 kinderen met hem en ben nu 3 jaar bij hem weg, maar zit nog steeds die in de shit om het maar even kort te omschrijven. Iemand met NPS gaat over lijken. Ook die van zij bloedeigen kinderen. Maar zal dit zelf nooit toegeven. Voor mij hoef jij je niet te laten testen dus, want een ieder die een relatie heeft in welke vorm dan ook met iemand met NPS zal bevestigen dat iemand met deze stoornis dit nooit zal erkennen. Sterker nog hij heeft geen stoornis, ieder ander is niet helemaal goed.

Sarah, 20-11-2011 13:12
Sebas, Als je zeker wilt zijn of je de diagnose hebt laat dan een gedegen persoonlijkheidsonderzoek doen. Jullie zijn beiden werkzaam in de hulpverlening. Als je vrouw denkt dat je NPS hebt, wat zegt dat dan over haar? Zij is voor jou gevallen om wie je bent, met je getrouwd en moeder van je kind. In een relatie kun je je vak niet op elkaar uitoefenen. Voor wie wordt het moeilijk als jullie uit elkaar gaan; juist dat jochie van 3. Ik hoop dat je een goede relatietherapeut hebt gevonden (ze zijn schaars) en de patronen kan blootleggen in jullie relatie. Als hulpverlener moet je weten dat NPS een persoonlijkheidsprobleem is en niet iets is waar je zsm vanaf kunt komen. Ieder mens heeft narcistische trekken. Het is de vraag of het echt problematisch is in je privéleven. Kun je echt voelen, verbinden, liefde ontvangen en geven, kritiek verdragen etc?

Sebas, 19-11-2011 17:29
Ik kan niet echt info vinden over mensen die het zelf hebben. Kan dat omdat ze niets willen zeggen hierover? Ik zit op dit moment in een lastige tijd met mijn vrouw. we zijn nu drie jaar getrouwd en hebben een zoontje van 3. Mijn vrouw denk dat ik NPS heb. we gaan ook in relatie therapie. een aantal punten die ik lees op deze site herken ik wel. ik ben best zeker van mezelf, fantaseer ook wel eens over beroemd worden enzo, vind het zeker fijn als mensen mij goed vinden, sommige punten die onder het kopje narcistisch misbruik staan herken ik ook wel, ik ben verbaal ook erg sterk en weet mezelf ook goed uit situaties te praten (zowel in positieve zin als in negatieve zin) en vaak ook wel eigenwijs. we zijn allebei echte baasjes en kunnen moeilijk toegeven. ik weet dat ik niet altijd even goed voor haar geweest ben en dat ik dit wel wat meer moet gaan doen. alleen nu word bijna alles op mij geschoven en is het allemaal erg logisch allemaal dat het mis is gegaan omdat ik nou eenmaal nps heb.
kun je hier van af komen? mijn vrouw en ik zijn allebei hulpverleners. ik wil helemaal geen nps hebben (logisch:) en wil hier dan ook zo snel mogelijk weer van af. ik vraag me alleen af of ik het wel echt heb. zij is er van overtuigd en is een soort van opgelucht dat er een sticker op me te plakken is.

lang verhaal kort: voor haar zou het beter zijn als we uit elkaar zouden gaan? omdat ze anders een moeilijk leven met mij gaat krijgen? Iemand hier een mening over of weet iemand hier iets over?

Anoniem, 13-11-2011 10:04
Wat een "feest" van herkenning... Hoewel ik natuurlijk hier niet blij mee ben, verklaard het zoveel.... Eindelijk nu mijn vader 83 jaar is vinden we uit dat hij NPS heeft.... Alles wat er in zijn leven is gebeurt valt nu op zijn plaats.... De echtscheiding met mijn moeder.... zijn gedrag, zijn woede aanvallen, z'n emotionele chantage...
Ik kan alleen alle mensen die hier gereageerd hebben en die het verhaal hebben willen delen over hun strijd en vechtscheiding, feliciteren! Jullie zij ontsnapt! je krijgt je eigenwaarde weer terug, en meest belangrijk... weer een eigen leven.... Iets waar ik nu ook aan kan gaan werken... Eindelijk begrijp ik het... helaas ook wat mijn moeder heeft moeten doorstaan. Dank jullie wel...
Over de (v)echtscheiding, laat je advocaat weten dat het een NPS'er betreft... jouw advocaat weet dan hoe te reageren. De advocaat die hij inhuurt zal zoals gewoonlijk vallen voor zijn charme en samen zullen ze gewoon doorgaan met de bedreigingen en emotionele chantage... Iets wat ik heb gehaald uit de 50 brieven over de echtscheiding van mijn vader en moeder... Brieven die het narcistische gedrag van mijn vader tot in detail weergeven.

Anoniem, 11-11-2011 14:45
Na 33 jaar huwelijk, waarvan de meeste vol geestelijke intimidatie, leugens, list en bedrog, waardoor ik zelfs 2 weken opgenomen ben geweest in een psychiatrisch ziekenhuis, heb ik mijn doortrapte ex buiten de deur gezet. Ben inmiddels 4 jaar verder en nog altijd bezig met de afhandeling van onze vechtscheiding. Alles wat maar mogelijk is gebruikt hij om de echtscheiding te vertragen, tot cassatie aan toe. Ik vermijd elk contact en communiceer alleen maar via de advocaat met hem. Het is vaak slikken, schouders eronder en de weg verder vervolgen die ik heb ingeslagen, en het voelt goed. Ik ben er nog lang niet, maar heb absoluut geen spijt van mijn beslissing 4 jaar geleden. Er is toch een soort rust over mij heen gekomen. Ben er pas achter gekomen dat hij aan NPS lijdt. De hele puzzel valt in elkaar. Mijn kinderen wonen op zichzelf maar ook die hebben er een flinke deuk door opgelopen. Gelukkig kan ik mijn verhaal kwijt bij enkele goede vrienden. Ik ben helemaal klaar met hem en wens hem, zijn vriendinnen en kinderen veel succes. Eindelijk.... ga de rest van mijn leven invullen op een manier zoals ik dat wil!

Ruud van Breemen, 11-11-2011 12:18
Ik heb een collega die klaarblijkelijk een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Hoe kan ik dit duidelijk maken aan de omstanders zonder de directe confrontatie te moeten zoeken? We zitten al zelfs in een mediation om te kijken of we nog met elkaar overweg kunnen op de een of andere manier. Mensen, help mij want op dit moment staat mijn baan op de tocht door deze vrouw! Ik heb de kenmerken met verbazing gelezen en alleen maar vinkjes gezet. Alles klopt en zo ook dus de verhouding op de werkvloer. Gebrekkige kennis veroorzaakt bij discussie een explosie waarvan zij zich later niet bewust is.

Anita, 02-11-2011 15:41
Deze verhalen zijn heel herkenbaar voor mij. Ik heb sinds 4 jaar een relatie met een narcist in het begin was hij ook aardig en lief. Maar later ging hij helemaal veranderen. Begon te liegen, kwam zijn beloftes niet na en wil ook niets aannemen van mij. Hij heeft ook 2 kanten lief en aardig en daarna een paar weken later word hij boos, geweldadig en begint te schelden.

Broertje, 01-11-2011 08:27
Het gaat hier bijna alleen maar over narcistische relaties, meestal door vrouwen verteld. Nergens lees ik iets over wat de narcist zijn/haar ouders, broers en zussen aandoet.
Mijn oudere zus heeft NPS en ons hele gezin heeft daar nog steeds zwaar onder te lijden.
Al haar relatieslachtoffers zijn, zoals jullie dus, uit ons leven verdwenen.
Hoe was en is jullie relatie met de ouders, broers en zussen van je (ex)partner en heb je je wel eens afgevraagd hoe het verder met hun gaat?

Zelf heb ik (47) al 20 jaar zo min mogelijk kontakt met haar en van het begrip NPS weet ik pas sinds een half jaar.

Sinds een paar jaar is mijn vader dementerend en is mijn moeder compleet overgeleverd aan het narcistisch misbruik. Ze is dusdanig gehersenspoeld, uitgeput en murw gemaakt, dat ze zelfs mij niet meer vertrouwd, kwaad over me spreekt en liegt.
Ik kon natuurlijk niet daadloos toekijken, heb wat gezegd en geschreven en kan verder alleen nog maar op een wonder hopen.
Mijn zus beschikt over het vele geld van haar huidige partner. Ook hij is slachtoffer, net als zijn kinderen en vrienden, voor zover die nog geen afstand hebben genomen. Ik wordt als 'het zwarte schaap' door iedereen buitengesloten.
Doen alsof ze niet bestaat, graag, maar het gaat nu wel om mijn bejaarde ouders.
Die leven in een isolement behalve als het mijn zus uitkomt. Ze geeft met het geld en in het huis van haar vriend familiefeestjes of laat mijn ouders af en toe 'uit' om te laten zien hoe goed ze wel niet voor haar ouders zorgt.

Angelique, 30-10-2011 17:25
Ellen, ik herken je verhaal. Ik ben na 15 jaar uit mijn relatie gestapt en ook in een vechtscheiding terecht gekomen. Mijn ex probeert mij ook kapot te maken, zelfs via chantage! Ik communiceer alleen nog via de mail met hem, zodat ik zijn reacties zwart-op-wit heb. En dan nog willen mensen "bewijs" zien! Blijf sterk, blijf vechten. Je wordt niet iemand, je bént iemand en je hebt het recht je eigen leven. Je staat niet alleen, er zijn meer mensen in deze situatie. Heel veel sterkte...

Ellen, 26-10-2011 17:47
Ook ik ben na 20 jaar uit mijn huwelijk gestapt met een narcist. Vorig jaar zomer ben ik weggegaan hét ging niet langer meer. Ik kreeg ernstige lichamelijke klachten, paniekaanvallen en hyperventilatie. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik eindelijk weet wat er aan de hand is met mijn ex. Vooral de laatste jaren dacht ik vaak hier klopt iets niet. Hij heeft gewoon wat! Nu krijgt alles uit het verleden een plek en vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Maar het is nog lang niet voorbij, we zijn beland in een ware vechtscheiding waarin hij beloofd mij kapot te zullen maken. En dat probeert hij ook op allerlei manieren. Ik ervaar ontzettend veel eenzaamheid. Er is nog geen handje vol mensen die ziet wat er nu echt is en mij geloofd. Daardoor ben ik iedereen en alles verloren. Langzaam aan klim ik omhoog uit een ontzettend diep dal en probeer ik mijn leven weer vorm te geven en wordt ik weer iemand.

Snoopy, 21-10-2011 11:19
Ik lees al deze verhalen en ik geloof dat ik met een narcist te maken heb. Ook ik dacht in het begin een prins op t witte paard gevonden te hebben. Nu 6 jaar verder ben ik verhuisd, we hebben een kind van 3 en hij is nu met degene waarmee hij al 2.5 jr vreemdgaat op vakantie. Dan is nog t ergste dat hij me zegt dat ie van me houdt en dat hij weet dat dit fout is wat hij doet + op dag van vertrek vondt hij 't moeilijk. Heeft me gevraagd om aub de deur niet dicht te slaan want als hij terug is maakt hij een keuze. Hij heeft een dure vakantie voor me betaald voor hij weg ging. Ik kon dit allemaal niet begrijpen en kan t nog steeds niet bevatten maar volgens mij is dit typisch een narcist? en toch voel ik me k*t en kan ik t bijna niet geloven dat hij een narcist is.

Colette, 01-10-2011 22:47
Als je de kracht hebt om van een narcist te scheiden, begint een lange zoektocht naar jezelf. Je mag hopen dat de ex gauw weer, hoe pijnlijk ook, een nieuwe 'liefde' in zijn of haar leven heeft zodat je tot rust kan komen en voelsprieten aanmaakt zodat je in de toekomst aan eventuele energieslurpers zal ontkomen. Ik heb zelf kinderen met mijn ex. Als het gesprek tbv de kinderen is moet ik altijd heel goed opletten dat hij geen vingerkootje van me krijgt. Anders begint hij me gelijk op het welbekende voetstuk te plaatsen en voordat je t weet maakt hij me onderdanig. Als verzorgend type is het altijd oppassen geblazen met dit soort mensen.

Peter, 26-09-2011 22:39
Partners van narcisten kunnen ongelofelijke verhalen vertellen. Ook ik, een man, die al 24 partner is van een narcistische vrouw. Pas de laatste 7 jaar wist ik dat ze aan narcisme lijdt en een soort omgekeerd narcisme. Staat ook wel bekend als verborgen narcisme. De laatste 7 jaar gaat mijn vrouw geregeld vreemd met sadistisch, narcistische mannen, die haar behoorlijk mishandelen. Bij mij gaat ze over al mijn grenzen, maar ik hoef haar geen klap te geven of ze geeft mij aan bij de politie. Die andere kerels slaan haar tot bloedens met de riem. Ze zal het ontkennen en er beslist nooit aangifte van doen. Narcisten zijn hele rare lui.

Wijzen, 22-09-2011 03:23
Wijzen en veroordelen is makkelijker dan kijken in een spiegel. Slachtoffer spelen en de verantwoording afschuiven naar de narcist met BPS en ASPS. Veroordelen van mensen en uw verhaal op internet zetten maakt u geen beter mens. Op elke mogelijke manier afzeiken van uw ex, kennis etc met NPS via internet ook niet. Slachtoffers zie ik op deze site, lammetjes met wolvengebit. Gevaarlijke mensen die iemand het leven zuur willen maken ook al is er geen enkele relatie meer. Voor mij zijn de vertellers zelf ziek. Vraag voor uw verjaardag een spiegel. En onthou dat als u wijst er 3 vingers naar u terugwijzen. Gr van een NPS'er met BPS en ASPS (volgens de psych).
Zij die zonder zonden zijn werper de eerste steen.

Tweet, 07-09-2011 09:32
Ook ik kan net als jullie allemaal mijn leven beschrijven met een narcist. Zit midden in een echtscheiding. Woon inmiddels al zelfstandig met mijn kinderen. Echter we moeten nog het een en ander regelen met elkaar, zoals jullie begrijpen gaat dit hopeloos. het kost mij bakken met geld voor een advocaat, maar hij reageert nergens op. Weet iemand of zijn er tips hoe je dit kunt oplossen. Hij ontkent natuurlijk zijn narcisme, maar ik vraag mij af mogen, en kunnen dit soort mensen gewoon hun hele leven zo door gaan? Hij heeft nu een nieuwe vriendin, haar staat hetzelfde te wachten wat mij en ook zijn vorige ex is overkomen. Dit kapot maken van mensen mag toch niet zo doorgaan. haar waarschuwen heeft geen zin, zij denkt dat ik jaloers ben ( logisch). Bij zijn familie en vrienden hoef ik ook niet aan te kloppen, immers hij is zo aardig, zij hebben geen 24 uur per dag met hem te maken en zit niet opgesloten met hem tussen de 4 bekende muren. Het zijn de (ex) partners en kinderen die precies weten hoe het zit, maar is er dan niets niets tegen deze mensen te doen, zij maken zoveel mensen in principe KAPOT. Alle slachtoffers moeten eerst knokken om hun gelijk te krijgen, vervolgens moeten ze psychologische hulp ondergaan, en de daders gaan vervolgens verder om nieuwe mensen KAPOT te maken. Dit is toch niet echt waar mensen? Zijn er tips / mogelijkheden.

Tirmah, 03-09-2011 12:21
Mijn puzzel was bijna af, maar is na het lezen van dit alles helemáál in elkaar gevallen.
De vriendin van onze zoon, de moeder van onze 3 prachtige kleinkindjes heeft NPS.
Ze heeft onze zoon volledig geruïneerd en onze hele (kleine) familie er bij. Wij kunnen onze zoon niet (meer) helpen en hij heeft helaas nog niet de kracht dit te beëindigen. De kinderen... tja... net of dít voor de kindjes een leuk leven is! En hij? Hij is zichzelf niet meer.
Maar ook als hij de kinderen een tijd niet meer ziet, want dat zal zij zeker gaan proberen voor elkaar te krijgen, alles is beter dan leven met zo'n slecht mens.

Gerard, 29-08-2011 20:14
Jip twijfel niet zo aan jezelf. Je hebt ware liefde voor haar getoond. Daar kan toch niets mis mee zijn. Ik ken je niet, maar de wijze waarop je schrijft, doet niet vermoeden dat je labiel bent of moet twijfelen aan je verstandelijke vermogens. Je hebt iets te verwerken en daarbij is het goed om een psycholoog te raadplegen. Sterkte!

Jip, 27-08-2011 20:06
9 jaar heb ik een relatie gehad, met wat nu blijkt, een adhd-er met heel veel narcistische trekken. Deze relatie bestond uit aantrekken en afstoten van haar kant, een knipperlichtrelatie. Zij kon niet met en niet zonder mij. Nu begrijp ik dat zij op momenten waarop ze eenzaam was, mij weer opzocht. Als het goed met haar ging, als mensen haar op een voetstuk plaatsen, dan was er voor mij geen ruimte meer. Omdat ik oprecht van haar hield, mocht ze elke keer terug komen. Nu is mijn grens berijkt en rest mij nog een vraag. Hoe kan het dat een intelligent iemand dit laat gebeuren, elke keer weer worden aangetrokken en vervolgens keihard worden afgestoten? Ook ik twijfel aan mijn eigen verstandelijke vermogens. Heb hulp van een psycholoog om weer mezelf te worden, terwijl ik alleen maar van iemand heb gehouden.

Ariel, 23-08-2011 07:57
Sinds mijn man bij zijn huidige werkgever is gaan werken gaat het met ons bergafwaarts. ik zou graag willen weten of het mogelijk is dat iemand ook door zoiets narcistisch kan worden en of daar iets aan te doen is. ik mag niet zeggen dat het aan z'n werk ligt want dan wordt hij boos. we hebben nog nooit zo vaak ruzie gehad. hij werkt met mensen die "afhankelijk" van hem zijn (sociale werkplaats) hij gaat daar zo ver in op....ten koste van z'n huwelijk/gezin. ik ben zelf al naar een psychiater gegaan en hij moet daar ook heen voor een intake gesprek maar heeft al gezegd, dat als de psychiater iets zegt wat hem niet zint, hij er klaar mee is. en ondertussen ga ik er helemaal aan kapot en krijg ik te horen dat het aan mij ligt, ik zie dingen die er niet zijn, ik haal me dingen in m'n hoofd, hij heeft geen probleem en meer van dat soort uitspraken. krijg allerlei beschuldigingen naar mijn hoofd en verwijten waardoor ik helemaal niet meer weet wie ik ben en hoe ik moet doen. heeft iemand nog tips?

G., 22-08-2011 16:18
Als ik dit allemaal zo lees is het toch verschrikkelijk. Als ik ve verhalen zo lees kan ik me in een heleboel dingen zelf terug vinden. Maar ik vind narcisme toch zo moeilijk in elkaar zitten. Ben al heel lang zoekende of ik nu fout ben of mijn man. Maar in mijn relatie zit er ook nog een schoonmoeder tussen die zich mengt in mijn huwelijk. En die moet er tussen uit blijven.
Als ik het verhaal van Erwin1968xx, Hoor ik mijn man. Als ik de verhalen van alle anderen lees zie ik mezelf terug. En ik weet nu na 30 jaar huwelijk dat mijn huwelijk niet over rozenblaadjes is gegaan. En dat de ruzies vaker en heftiger voor komen. Maar dat we samen die ruzies niet willen. En bij ons ook nog een derde in het spel is die het alleen maar aan stookt. De kinderen zijn rustig als het met ons ook rustiger gaat. Laat nooit je kinderen mee genieten van je ruzies. Bij mij worden de kinderen volwassen. Heb er nog een in minderjarige leeftijd. Kinder hadden naar mij toe een kopiër gedrag van mijn man. Dus die schreeuwen en die geven ook mij geen goed gevoel. Of eigenlijk moet ik zeggen gaven mij geen goed gevoel. Ze beginnen nu een eigen inbreng te geven de 2 oudste. En treden nu ook op. En zien wat er gebeurd met mij mijn man en mijn schoonmoeder. Schoonmoeder heb ik nu door een heftige ruzie niet meer over de vloer voor lopig. Mijn man is door het lind gegaan en heeft 2 dagen na de gebeurtenis een advokaat in geschakeld mijn rekeningen geblokkeerd. Ben voor vanalles en nog wat uit gemaakt. Mijn schoonmoeder deed er nog een schepje boven op en is naar de notarisgestapt en heeft een testament opgesteld dat ik onterft zou worden.Net als of ik op haar geld zat te wachten. Man nog mee gegaan om haar te helpen bij de notaris. Ben zelf ook niet gemakkelijk geweest en laat mezelf ook niet alles gezeggen dat heeft ook gemaakt dat ik het zolang vol hield/houd. Dus heb ook een advokaat ingeschakeld die me zou helpen als de noot aan de man zou zijn. En wat gebeurd er wonder boven wonder Hij verteld mij dat hij het toch wil proberen en de advokaat werd afgebeld. De stress zat tot aan het plafon. Kosten advokaat 180 euro van hem. Ik had alleen een vrijblijvend gesprek gedaan. Maak nu een keuze hoop dat ik het vol hou schoonmoeder ondanks haar leeftijd wil ik niet meer zien of horen. Maar het is heel moeilijk het blijft de moeder van mijn man en de oma van mijn kinderen. Maar het narcime is onstaan bij zijn moeder. En hij na al die jaren na mijn iedee niet los is gekomen van zijn moeder naar mijn idee. En op een of anderen wijze hoe ouder hij word meer en meer op zijn moeder gaat lijken. En alles doet om zijn moeder te plezieren. En als ik daar niet in mee ga word hij boos. Het verhaal van de meeste dat je het niet goed doet is in mijn geval ook zo. Het is een vicieuze cirkel waar ik in zit. Treed zelf ook hard op. Maar word wel steeds onzekerder en ben ook vaak moe. Heb ook nog last van lichamelijke klachten waaronder de overgang ook nog een rol mee speeld. Heb gelukkig een baan met een contract waar ik variabel kan werken. Heb wel vaak het gevoel dat ik altijd heb gefunctioneerd als of ik de moeder was van 4 kinderen in plaats dat ik er maar 3 had.
En alle dingen die ik hier lees daar herken ik mezelf in. Maar ja ik hoop dat het nu weer effe rustig blijft en probeer toch te werken aan mijn relatie. Man is supper aardig weer voor mij. Schoonmoeder weet niet wat ze moet doen om haar zoon te paaien. Ik zie wel neem we een afwachtende houding aan. En ik heb een 1 ste lijns spygoloog aangeschoten. Voor dat ik hulp nodig heb. In het verleden relatie therapie gehad. Waar we ook niets mee opgeschoten zijn. Of in iedergeval ik niet. Mijn man moest een half jaar lang komen kinderen ook geweest. En in die tussentijd had ik geen gesprekken en als dan de noot hoog was bij mij. Kon ik naar een nummer bellen daar waar ik zelf ook kon werken. Want de systeem psygoloog had geen tijd moest een afspraak maken en dat was dan een paar weken verder. Was het probleem weer opgelost had het zelf wel weer een draai gegeven.
Advies van psygoloog was uit elkaar gaan. Maar dat vond ik geen optie. En modderde weer aan. Als ik me zelf zeker opstel en gewoon mijn ding doe en zeker niet over me laat lopen dan gaat het goed. Maar het vreet wel aan me. En bij vrienden kan je ook niet altijd blijven aankloppen die hebben allemaal hun eigen problemen. Heb een vriendin die me vaak bijstaat. En daar ben ik blij om. En ik hoop dat ik nog lang een beroep op haar kan doen. Alleen als het echt nodig is doe ik dat. Ik ben blij dat ik een baan heb. Ben blij dat ik gezonde kinderen heb. Onafhankelijk ben of anders wil zijn. En wat de toekomst brenkt joost zal het weten. Maar dat ik zo oud wil worden dan zeg ik nee. Maar zolang ik het vol houd modder ik dan maar verder tot de kinderen de deur uit zijn. Ik word soms heel erg drepie en zit ook op de bank starend naar beeld. Ik kan me begrijpen waarom er zoveel gezinsdarama's gebeuren. En het heel moeilijk is om mensen hier in te helpen en te begeleiden. Het hele leven bestaat uit keuzes maken en aan elke keuze die je maakt hangen consequenties. En ik denk ook het leven is dat wat je er zelf van maakt.
Heel veel liefde en sterkte allemaal toegewenst en maak allen de goede keuze. Ik hoop dat ik ze ook kan maken. En ik vind het moeilijk. Maar ik heb er veel aan om vanalles te lezen en te leren over mijn eigen leven.

Sje, 18-08-2011 20:34
NIet normaal, maar in elk verhaal herken ik mijn relatie met mijn -inmiddels- ex-man. Het ergste van alles is, is dat ik het 17 jaar lang heb laten gebeuren. Nooit meer zal ik mezelf verliezen in een relatie. That's for shure!
Beste Begonia, verschrikkelijk wat je allemaal hebt moeten meemaken, maar wat doet religie toe? Het komt in de beste huizen voor, dus ik snap eerlijk gezegd de volgende opmerking niet: "Ook mijn man is narcistisch en daarnaast ook nog een moslim. Momenteel is het heel erg omdat het ook nog eens ramadan is."
Hoe dan ook veel sterkte met alles. Dit geldt voor iedereen.

B., 16-08-2011 21:27
Het is ongelofelijk, maar als ik sommige verhalen lees lijkt het over mijzelf te gaan. Mijn (ex)vriendin heeft zeker NPS. Schrikbarend dat sommige mannen exact hetzelfde hebben meegemaakt. Vreemdgaan, erge onware verhalen vertellen aan haar omgeving, zieke aandacht willen van anderen mannen, geen empathie, geen liefde, gewoon niks. Alles uit eigen belang en zich geweldig voelen. Ze heeft bijv. een webwinkel en heeft in drie maanden voor 100 euro verkocht maar toch is ze een directeur naar eigen zeggen. Het gaat geweldig zegt ze tegen de buitenwereld. Ondertussen werkte ik constant en leverde alles in, en dat is dan nog niet genoeg. Ik bleef volgens haar een zielige baan houden en deed geen flikker.
Het duurde zo'n 6 jaar de relatie. Het is de meest slopende relatie geweest die ik ooit heb gekend. Door haar heb ik zelfs in het huis van bewaring gezeten omdat ze net deed alsof ik haar had geslagen. Bevend kwam ze uit haar woning toen de agenten aan de deur stonden. Het heeft bijna 4 weken geduurd voordat ze er achter kwamen dat het toch niet helemaal zo was gegaan, en bedankt!
We hebben drie kinderen. Hoewel ik wel kan zeggen dat ze enigszins een goede moeder is (in mijn bijzijn) voor de kinderen moet ik ook gelijk zeggen dat ze de kinderen tegen mij opzette. Als ik reageerde op haar gedrag was het papa die weer bezig was.
Drank versterkte haar emoties. Het was nooit gezellig als ze een paar glaasjes op had. En ze hoefde maar twee wijntjes op te hebben en ik werd helemaal door de stront getrokken. Het heeft mij zoveel gekost, maar ik weet nu dat ik moest stoppen met deze relatie. Ik maak mij alleen wel zorgen over de kinderen, hoe zal ze doen als ik er niet ben en ze weer wijn gaat drinken?
We zijn meerdere keren uit elkaar gegaan. En de domme ik ging elke keer weer terug. Het lag ook vooral aan mij dacht ik altijd, ik faal, dat liet ze mij ook altijd weten. Wat ik dan ook altijd voor lief nam was dat ze in de tussentijd weer het bed had gedeeld met een andere man.
Ik hou het kort, ik ben moe en ben er klaar mee. Helaas zal ik zolang ik leef altijd geconfronteerd blijven met haar. We hebben immers 3 kindjes en die hebben ook een papa nodig.
Nu hals over kop een kamertje geregeld. Daar zit ik dan, 38 jaar, dag kinderen, dag hond en kat, dag vrienden want die zijn door de jaren heen allemaal weggejaagd, dag bankrekening want die was natuurlijk kundig geplunderd.
Wat er over blijft is mijzelf. Die door de jaren heen van zeker naar onzeker is gegaan in alle segmenten! Ik wilde gewoon een normaal leven met een vrouw die ook liefde wilde delen. Nu ben ik zo labiel dat ik het leven niet eens meer zie zitten.
Dag allemaal, ik hoop dat ik wel iemand kan redden als hij/zij dit leest. En ik hoop dat jullie wel een goed leven krijgen.

Begonia, 10-08-2011 14:25
Ik heb sinds gisteravond met verbijstering alle verhalen zitten lezen en schrok van alle overeenkomsten. Ook mijn man is narcistisch en daarnaast ook nog een moslim. Momenteel is het heel erg omdat het ook nog eens ramadan is. Alles is zo herkenbaar.
Wij hebben elkaar in 2006 ontmoet en (dacht ik) liefde op het eerste gezicht. Thuiskomen, soulmate. Hij was zeer attent en droeg mij op handen. Hij was al eerder getrouwd geweest en heeft een dochter uit dit huwelijk. Hem was toegestaan om in NL te verblijven i.v.m. een procedure voor een omgangsregeling. Dit is hem echter nooit toegekend. Hij had een verleden van teveel alcohol gebruik en verblijfsrecht werd niet afgegeven. Ik kreeg de meest zieligste verhalen te horen en het ergste ik geloofde het allemaal. Hoe kon een vrouw zover gaan dat hij zijn kind niet mocht zien. Nu begrijp ik het. In 2007 is hij teruggegaan naar zijn geboorteland om een verblijfsdocument aan te vragen op grond van onze relatie. Dit werd keer op keer geweigerd om dezelfde reden (alcohol recidive). In 2007 zijn wij getrouwd in zijn geboorteland en het huwelijk is geaccepteerd door NL. Ten einde raad zijn wij uitgeweken naar BE en daar een verblijfsdocument aangevraagd. Alles opgegeven in NL. Verblijfsdocument werd toegekend en hij is medio 2010 naar BE gekomen. Vanaf dat moment had ik een andere man. Niet meer de zorgzame man maar de autoritaire, onbeschofte man. Hij was (is) ziekelijk jaloers. Mijn mobiel controleren, pc controleren. Bij een onbekent nummer was dat mijn geheime minnaar! Ziekelijk! Vele ruzies en confrontaties volgden. In het begin dacht ik dat het een reactie was vanwege zijn noodgedwongen verblijf van 3 jaar in zijn geboorteland. Nu wordt mij duidelijk dat het iets heel anders is. Hij heeft een hoge dunk van zichzelf (is afgestudeerd ing) maar heeft geen enkele werkervaring. Zijn diploma is gewaardeerd in BE en hij wil nu Maatschappelijk Sociaal Cultureel werker worden. Ik heb hem hiermee geconfronteerd dat hij eerst zelf maar eens met een maatschappelijk werker moet gaan praten. Momenteel werkt hij noodgedwongen in de schoonmaak. Dit is voor hem onacceptabel, men dient respect voor hem te hebben. In zijn land is een titel al voldoende om respect bij mensen af te dwingen. Ik hem geprobeerd hem duidelijk te maken dat in Europa respect iets is wat je moet verdienen en wat je automatisch krijgt door een diploma.
Probleem is dat hij (zeker nadat hij door mij behoorlijk is terug gefloten) weer de charmante man is die ik heb leren kennen. Alleen nu tijdens ramadan dus niet, (ja na het eten). Ik ben zelf geen moslim en doe dus niet mee aan de ramadan. Ik hou nog steeds van hem, is heel tegenstrijdig omdat ik vaak na weer een woede aanval op het punt sta om weg te gaan of hem aanzeg dat hij kan vertrekken. Dit werkt inderdaad als een schrik effect. Ook het stilte zwijgen ken ik, doe nu hetzelfde en daar kan hij dus niet tegen. Ook de eigenwijsheid is niet te beschrijven zo groot. Een mening (altijd beter weten) geven over bepaalde zaken zonder zich in de materie te hebben verdiept. Proberen mij af te zonderen. Nu werk ik in NL en slaap 3 nachten bij een vriendin. Dit zindt hem helemaal niet want daar heeft hij geen grip op me. Dit uit zich in dreigementen van dat hij me wel zou laten volgen en dat mijn vriendin een hoer is.... Wij hebben nu een koopwoning in BE en leven daar met mijn 2 honden. 1 hond neem ik noodgedwongen mee naar NL wanneer ik naar het werk ga omdat hij met deze hond niet overweg kan. Deze gromt en blaft naar hem en moet niets van hem hebben. Hij is inderdaad agressief tegen deze hond geweest waarvan ik tijdens een van zijn woede uitbarstingen getuige was. Ik heb hem toen gezegd wanneer dit nog 1x voorkomt hij direct zijn biezen kan pakken. Ik ben nog niet zover om hem te verlaten maar ben nu wel veel sterker door alle informatie die ik gelezen heb. Ik ga de tips in praktijk brengen en de toekomst zal uitmaken of ik met deze man verder kan. Als er mede lootgenoten zijn die nog goede tips hebben dan zijn deze van harte welkom.

Danoontje, 08-08-2011 14:43
Alle verhalen hier komen met elkaar overeen. In elk verhaal hier kom ik een kenmerk tegen die herken bij mijn ex-man. Ondanks dat we uit elkaar zijn, is er zo nu en dan contact tussen ons. Ik heb de kenmerken Narcisme uitgeprint en aan hem overhandigd, incl. mijn verhaal hoe ik hem hem al die jaren heb ervaren. Wat hij ermee doet is verder niet aan mij. Ik voelde me wel bevrijd en een opluchting.

Anoniem, 07-08-2011 18:52
Wat herkenbaar opeens alle verhalen die hier staan. Ik heb een zware periode achter de rug met een narcist, die ook nog therapeut is en een eigen praktijk heeft. In de tijd dat we samen zijn geweest, heb ik vaak gedacht dat ik de slechtste persoon op de hele wereld was, omdat niets aan mij deugde, ik was niet klaar met mijn verleden, ik begreep hem niet, ik was achterdochtig, enz.enz.enz. Hij is een meester manipulator en weet het altijd zo te brengen, dat jij het gedaan hebt of in ieder geval denkt dat jij het gedaan hebt. In het begin was hij alleen maar liefdevol en warm en deed alles voor me, maar al na hele korte tijd veranderde zijn houding compleet. Dat lag natuurlijk aan mij, zo zei hij, niet aan hem. Na een afschuwelijk periode ben ik weggegaan en heb daarna bijna meteen contact gekregen met zijn vorige vriendin over wie hij de meest afschuwelijke dingen had verteld aan mij. En wat denken jullie, zij had exact hetzelfde meegemaakt als ik! Zelfs dezelfde woorden en argumenten zijn gebruikt. In het begin denk je dat je de hoofdprijs hebt gewonnen, maar als je langer bij hem bent, wordt het een monster. Toen is er ook nog contact gekomen met de vriendin daarvoor en toen was het plaatje helemaal compleet. Ook zij had precies hetzelfde meegemaakt met deze man. Beiden hebben lang professionele begeleiding nodig gehad om eruit te komen, ik `bof´ in die zin dat ik nu al weet dat het niet aan mij heeft gelegen, maar ik ga wel met een psycholoog praten. Deze man gaat veel om met vrouwelijke clienten en uiteraard kunnen wij niets bewijzen, want wij zijn niet bij de behandelingen geweest. Wel blijf je een raar gevoel overhouden, want een aantal vrouwelijke clienten zijn afhankelijk van hem gemaakt. Ik hoop dat hij ooit ontmaskerd wordt en in ieder geval geen vierde, vijfde slachtoffer/partner maakt, maar ik weet dat ik niets kan doen. Hij vindt zichzelf heel belangrijk en denkt echt dat hij God is en dus met alles weg kan komen. Bijna iedereen ziet alleen die warme, lieve, invoelende therapeut die hun kan helpen en die zo veel weet, maar de twee ex-en en ik kennen de waarheid. Ik zet niet mijn naam bij deze reactie, uit angst voor hem en zijn woede.

Marie, 02-08-2011 23:01
Ik ben sinds een korte tijd echt tot het besef gekomen dat ik te maken heb met een narcistische partner. Het is vreemd om de waarheid onder ogen te zien. Ik kan het niet geloven en soms denk ik dat ik zelf gek begin te worden.

Ik heb 3 jaar met mijn ex- vriend samengewoond. Toen we elkaar ontmoetten, was hij zo ontzettend lief voor me, nam me overal mee naar toe. Ik werd als vrouw de hemel in geprezen en voelde me alsof ik de wereld aan kon. Na 3 maanden veranderde dat echter. We woonden nog niet samen. Als hij op bezoek kwam, ging hij telkens achter de pc zitten, was hij constant met andere dingen bezig. Gesprekken waren niet te voeren en als die er al waren, stond de tv aan en waren zijn ogen daarnaar gericht. Echt luisteren was er niet meer bij. Vanaf dat moment confronteerde ik hem daar al mee, maar hij nam me niet serieus en zei dat hij nou eenmaal zo is. Ik was verliefd en probeerde het me niet zo aan te trekken. Ik dacht bij mezelf: Hij is gewoon niet zo'n prater of zo romantisch, maar hij heeft wel zijn andere goede kanten. Na een jaar gingen we samenwonen. Hij regelde gelijk alles: De financien, alle financien en ik, met mijn weinige inkomen moest wel drie kwart van mijn kleine salaris afstaan, terwijl hij zoveel verdient. Verder had ik niet veel zeggenschap in de financien. Het gevolg: Geen overzicht, nooit genoeg geld aan het eind van de maand en na 3 jaar met 4000 euro schulden zitten. Hoe kan dat als je samen zo'n goed salaris hebt waar soms gezinnen met 4 kinderen van moeten rondkomen? Vaak had ik minder dan 5 euro op mijn bankrekening staan, terwijl ik wel boodschappen moest doen en moest koken, en moest ik steeds om geld vragen. Ook moest ik dan verantwoording afleggen over de boodschappen! Alsof ik een klein kind ben! Achteraf doet het pijn dat ik mezelf zo heb laten vernederen! Ik werkte zelf ook parttime, maar wat zie ik nu in hoe dom ik ben geweest en dat is iets wat ik ook nog steeds niet begrijp. Er was geen communicatie, we leefden langs elkaar heen. Mijn vriend zat of voor de tv, naar voetbal te kijken, of de hele avond en vaak hele nacht achter de pc. Ik werd er steeds achterdochtiger van. Als ik ook maar iets ervan zei, plaatste hij zichzelf in de slachtofferrol : Oh, ik ben toch zo'n slechte vriend he! Waarom ga je niet bij me weg? In plaats van er iets aan te doen, want dat doe je als je van iemand houdt, werd hij boos, was hij weer het slachtoffer en had hij weer zijn zin, want ik gaf het dan op. En zo kwam dat herhaaldelijk voor en af en toe wilde hij dan nog wel eens in tranen uitbarsten en dan was er het excuus dat hij zijn gevoelens gewoon niet zo kan uiten. Dat er een muur om hem heen zit. Hij hield me inderdaad ook op afstand. Als ik hem een knuffel wilde geven, keek hij me niet eens aan en duwde me dan weg. " Hang niet zo aan me" , kreeg ik dan te horen. Het kwetst om zo afgewezen te worden steeds, en als je gevoelend weggewuifd worden als onbelangrijk. Ik begon haast te geloven dat het aan mij lag, en werd steeds meer onzeker over mijn eigenwaarde en denken. Ik besef nu pas hoe vernietigend de relatie was.

Als hij iets nodig had, als de pc kapot was, werd er gelijk een nieuwe gehaald. Toen mijn accu van de laptop kwijt was, kon er nog geen 20 euro van af. Dat had 3 maanden geduurd. En dit is maar een voorbeeld. Ik begon te beseffen dat dit geen liefde kan zijn. Het is puur egoistisch. Vandaar dat ik zo onzeker geworden ben! Toen ik alleen woonde had ik de touwtjes nog zelf in handen, had ik alles op een rijtje, was ik veel zekerder over mezelf en had ik nog eigenwaarde.

Ik heb er twee weken geleden een eind aan gemaakt, en wacht nu op een andere woning want ik wil zo snel mogelijk weg. Het is nu wachten en volharden in deze situatie want hij is nu zo veranderd! Ik heb zijn spelletjes door, en daar kan hij niet tegen. Hij heeft altijd gelijk en er valt gewoon niet mee te redeneren. Ik ga er in ieder geval aan kapot en dat weiger ik. Ik geef liefde, maar wil ook wat terugzien. Mensen kunnen wel zeggen dat ze van me houden, maar dat blijkt toch uit hun daden. Een zelfzuchtig persoon weet niet wat liefde is, want hij houdt teveel van zichzelf.

Margit, 31-07-2011 23:23
Na 57 jaar trok ik het niet meer. Heel toevallig kreeg ik goede steun. Ik wist al ruim 40 jaar dat mijn moeder narcistische trekken heeft. Ik heb zelf mensen verpleegd met een handicap op dit gebied. Er zijn de gekste dingen gebeurd. Na het overlijden twaalf jaar geleden van mijn vader gingen alle remmen los.
Maar na een beroerte nu een jaar geleden waar ze geheel onverwacht redelijk goed is door gekomen, kwam ik er achter dat een mantelzorger haar steunt in haar vertoord denkpatroon. En dat heeft behoorlijke emotiele gevolgen met littekens, splijtzammen en nog veel meer ellende veroorzaakt.
Het is triest zij is ook slachtoffer maar ik sta machteloos en mijn broer ook.
Het enige is gepaste afstand bewaren je verstand op een en gevoel op twee.

Inge, 18-07-2011 18:42
Ik ben nu 6 weken uit mijn relatie van 11 jaar.
Mijn ex partner heeft eigenlijk altijd leugens verteld,hij is begonnen met mooie verhalen over hoe goed hij wel niet was geweest in de oorlog van srbenica,en daar nog smartegeld van kreeg,zijn moeder heeft me heel lang niet gezien,omdat hij haar dood had gezwegen,en gewoon vertelde dat ze niet meer leefde.
Waarom ik toen nog gebleven ben weet ik nu nog niet,maar je rommelt verder omdat hij ook goede kanten had.
Ik lees hier veel van woede uitbarstingen,ja die van mij kon er ook wat van,dat de hond er bang van werd en naar de slaapkamer vluchtte.En dan toch later weer exuses en sorry.
Veel vrienden had hij niet,die kwamen later bij een verhuizing naar een andere woonplaats,
Hij leerde daar een jongen kennen die 15 jaar jonger is dan hijzelf,maar ze kunnen goed samen,en hij werd opgenomen in zijn familie,die overigens niet mijn type mensen zijn,beetje aso en veel drinken.
Hij voelt zich geweldig tussen die mensen,en doet ook erg groots.
Hij heeft me daar niet in de hemel geprezen,maar eerder altijd negatief neergezet denk ik,
want als ik daar wel eens was,en er viel per ongeluk bij mij een glas op de grond,dan was ik de volgende keer niet meer welkom volgens hem.
Hij nam me ook nooit mee ergens naartoe naar zijn vrienden zeg maar,altijd alleen.
Ik voelde me toch nooit echt op mijn gemak bij die lui,dus vond het niet zo erg.
Na vorig jaar toch oudejaars avond te hebben gevierd bij die vriend van hem en diens vriendin,had ik het wel zo,n beetje gezien,en melde mijn ex daar nooit meer heen te gaan.
Situatie,klein flatje ,grote flatscreen en muziek veel te hard zodat je elkaar niet kon verstaan,en ik dus niet veel zei .
Dat laatste halfjaar ,ik weet niet hoe ik het heb volgehouden,ben ik echt als een zeurmens behandelt door hem.
ik was niet meer welkom bij zijn familie(lachen he?zijn familie)omdat ik er maar stilletjes bijzat.
hij neemt en heeft het nooit voor me opgenomen ,alleen maar hij,hij was belangrijk.
Oke,we hadden maar 1 auto een te veel kostende lancia kappa.
Hoeveel weekenden ben ik niet alleen achtergebleven op een halve woonboerderij,ergens buitenaf,niet te tellen,het werd steeds erger dat hij in het weekend pleitte ging en ik snacht,s rond 02.00 wakker werd en het bed naast me nog leeg was,
En altijd als ik dan belde om te vragen waar hij dan bleef,dan was het stil op de achtergrond,en zat hij zogenaamd op het toilet.....
Een vriend van mij moest op me inpraten dat dit zo niet langer kon,en ik er wat aan moest doen.
Dat hebben we dus gedaan,en mijn ex op een avond eens achtervolgd.
Mijn ex was al eens een paar avonden weg omdat hij zogenaamd een collega had,die in het ziekenhuis zou liggen.
Is het niet vreemd dan dat je langs dat ziekenhuis rijdt,en je ziet geen voertuig staan van waar hij mee vertrokken was?
Op de terugweg kwamen we langs een parkeerplaats,waar veel homo,s komen.
en wie zat daar?..
Daarna was ik echt de weg kwijt met hem,maar hij bleef maar ontkennen.
Hij heeft zo vaak gelogen tegen mij,is vaak vreemd gegaan,om vervolgens te ontkennen dat hij vreemd ging,heeft mij zwart gemaakt bij collega,s dat ik niet zo netjes met hem omging.
Mailde achter mijn rug om ook met een vrouwelijke collega,dat hij samen met zijn(mijn) hondje naar de dierentuin was geweest,Terwijl we er samen notabene waren geweest,
altijd maar doen alsof ik niet bestond,daar was hij goed in.
Ook het omgaan met geld was rampzalig,altijd was zijn salaris op aan dure dingen,en vooral spullen voor de motor,bedoel wat moet je nou met 6 motorjassen,5 helmen,speciale kleding dit speciale spullen dat....5 mp3 ,s verder omdat ze dan niet goed werken,altijd maar boven zijn stand leven.
dagje sauna die hij wel,maar ik niet kan betalen.
Met vrienden dagje weg met de motor,en hij dan geld kon lenen voor dat uitje,waarvan ik vaak niet eens wist dat ze weg waren,Vaak genoeg gebeurt,dat ik belde bij thuiskomt,en meneer ergens in de ardennen zat en niet even had gemeld.
Bij hem kon alles,en ik kon barsten.
Hij eiste ook alles,en verwachte maar dat ik hem altijd maar uit de stront hielp,zodra hij in de problemen kwam door leugens.
Kon ik dat niet,of ging er tegenin,dan volgde de woede uitbarsting.
altijd discussies uitlokken waar ik geen zin in had,want dit vreet energie(ja je kunt het toch niet winnen van mij )zij hij dan,ik ben geestelijk toch sterker dan jij ,kreeg ik vaak te horen.
Je kunt mij niet aan,nooit zul je over me heen lopen,nooit bepaal jij wat ik wel en niet doe,
kortom Ik mocht me met hem eigenlijk nooit bemoeien.
De druppel is over de emmer gelopen,toen we hem dus op die parkeerplaats hadden gespot.
Een weekend later was hij op een vrijdag avond weer eens naar een verjaardag toe,kleine 15 km verderop, Ik mocht niet mee werk keihard vermeld,want je moet eerder naar huis,je bent gauw moe etc.dat we thuis een hondje hebben die er ook uit wil,dat vergat hij gewoon.
Goed op aanraden goede vriend km stand genoteerd,en afwachten maar.
Volgende dag stond deze toch 100 km verder.
Maar ik zag ze vliegen,was niet zo ,hij was gewoon naar die verjaardag geweest.
Die zondag ochtend ging hij vroeg weg met de motor naar de sauna,maar kwam later terug vanwege een aankomende bui.
Hij wilde de auto meenemen,maar ik wilde ook weg die dag,
en stelde voor dat hij voor het kleine stukje hij moest,dan de regenjas even aan te trekken.
Hij is ontploft,echt een woede uitbarsting,smeet de auto sleutel op tafel,en heeft zich mij totaal negerend in de regenjas gehesen en is vertrokken op de motor.
de rest is inmiddels achter de rug gelukkig.
Die zelfde ochtend goede vriend gebeld,dat dit het einde was.
Huisje leeggehaald,diertjes meegenomen,en nu tot rust komen op een mooie locatie .
Hij kwam die avond in een lege woning terug,omdat hij nooit geld had gehad voor meubels.
Nu nog word ik door hem gemaild,eerst was het zelfmoord,toen begrip,toen onbegrip,
dan had hij ineens tijdens onze relatie al een andere vriendin,dan weer niet,hij weet het zelf niet meer,wilde me er flink van langs geven,ik deug niet en ben slecht voor anderen.we zitten nu in de medelijdenfase,dat het gaat hem zo slecht,dat hij op een ziekenhuis opname wacht,hij heeft lichamelijke klachten gekregen die er niet mals om zijn,straks zijn baan verliest en nog meer ellende.
Ik laat me er niet onder krijgen,en ga ook niet terug naar hem,
want ik ga er ook vanuit dat hij in de cattagorie nps geplaatst kan worden,
schrik wel van de verhalen hier,en iedereen die er uit wilt,veel sterkte en moed,
want je hebt echt lef nodig om er uit te stappen.
De minder leuke kanten gingen de leuke kanten overschaduwen,
hij maakte alleen tijd voor ons(hondje)als het hem uitkwam,zei het ook vaak letterlijk,ik maak ook tijd voor jullie.
Ook elk weekend als hij wel thuis was,het goede leven op tafel zetten,biertje fles wijn,camanbert,als hij het maar goed had,en beetje aangeschoten raken,zodat hij niet zichzelf hoefde te zijn.
En altijd kijken wat hij wilde zien op tv,en altijd mijn laptop op zijn schoot,terwijl hijzelf een computer had.hij pikte alles van mij in.

?., 08-07-2011 11:42
Wordt veel over mannen gesproken die de sympt. hebben. Ik heb een vrouw ontmoet vorig jaar september waar ik verliefd op ben geworden. Naar anderhalf maand begonnen bij mij een aantal alarmbellen al vroeg te rinkelen. Uiteindelijk was ik klaar met haar in januari van dit jaar. Een leuke charmante vrouw knap maar zeer egoistisch naarmate de maanden voorbij gingen. Leugens, Ontkenningen over alles waar je haar mee confronteerde waarvan ik dacht dit is geen normaal gedrag meer. Negatief roddelen achter mij rug om met veel cynisme. Er gebeurde nogal wat in haar leven gaf ze aan, ja logisch als je aan de drank (3 a 4 glazen wijn per dag) bent en en geen regelmaat in je leven kan krijgen. Het Manipuleren van mannen op feestjes was een onderdeel van haar patroon en als het haar uitkwam dan ging ze het niet uit de weg om er op een later tijdstip een avontuurtje mee te hebben.De vriendenkring hielt haar lang de hand boven het hoofd. Ondanks alle leugens en ontkenningen ten aanzien van het vreemdgaan de drank heb ik haar continu geconfronteerd met hele vervelende zaken die ze veroorzaakt heeft. En dat ging ver een Narcist in het nauw doet hele rare sprongen.
O.A. met een vriend van mij het bed in kruipen Jaloers dat zei geen echte vrienden heeft, met managers om zo een andere functie en macht te kunnen krijgen bedreigingen uiten aan mij adres wat dan opgelost moest worden door anderen. Al snel heb ik mijn spullen gepakt en ben bij haar weggegaan. Ze probeerde mijn thuis vast te houden zodat zei verder kon met haar eigen leventje. Ben nu een half jaar bij haar weg om van een dergelijke vrouw los te komen is zwaar je zult alles moeten negeren!!! hoe lastig dit ook is. Een negative reactie is een reactie! Kan mensen aanraden die dit meemaken ga er bij weg dit zijn geen normale mensen waar je je leven mee kunt delen!!! Ga alles relativeren wat je meemaakt dan kom je tot bezinnen dat je leventje dan niet normaal is.
Zoek leuke mensen om je heen die echt wat over hebben voor je dat werkt goed om het proces te verwerken. Sucses!

Bella, 30-06-2011 00:31
Na maanden deze site weer eens opgezocht, nadat ik zelf een jaar geleden door een opmerking van een deskundige vriendin en een artikel in de LINDA van een vrouw die haar relatie beschreef met een NPS-er, waarin ik mijn verhaal herkende, eens op internet ben gaan zoeken. Daarbij alle symptomen klopte met het gedrag van mijn ex in ons huwelijk. Een feest van herkenning, maar ook door alle verhalen en gelijksoortige ervaringen de wetenschap dat ik een lange en moeilijke weg voor me had om hem los te laten na 20 jaar. Inmiddels ben ik anderhalf jaar verder, heb het voor mezelf en mijn dochter prima op de rit. Een drukke baan, financiele onafhankelijkheid, een heleboel fijne vrienden, familie en collega's om me heen. En toch blijft het me nog steeds raken hoe hij het liefst voor mijn neus wil laten zien hoe geweldig hij het doet als zelfstandig ondernemer met zijn nieuwe vriendin aan zijn arm, die zijn aandacht al had in ons huwelijk. NEGEREN een prima optie is, maar vooral nog heel veel energie vergt. Verstandelijk weet ik wel dat zijn arrogantie en zelfingenomenheid een hoop gebakken lucht is, maar het liefst zou ik tegen iedereen willen utischreeuwen dat ze eens hun ogen moeten openen en zien wat er achter het masker van charmante en innemende vent schuilgaat. Het blijft onbegrijpelijk hoe zo iemand er toch mee weg blijft komen door gewoon een nieuwe kring mensen om zich heen te verzamelen waarbij hij zichzelf weer opnieuw heeft uitgevonden. In onze oude vriendenkring zijn inmiddels wel ogen opengegaan, mede door mijn eerlijkheid en het ophouden met de "vuile was" binnen te houden, vooral ten behoeve van zijn persoon. Mijn geknakte zelfvertrouwen is inmiddels weer gegroeid, maar de ontmoetingen met en informatie over hem en haar blijven er nog inhakken. Zijn zogenaamde pogingen om een vriendschappelijke relatie te willen onderhouden met mij worden door zijn gedrag en mijn kennis nu over NPS wel op de juiste waarde geschat. Hij wil het lijntje vasthouden onder het mom van prettiger voor zijn dochter (die hem sporadisch wil bezoeken en gelukkig oud genoeg is om er zelf een woord in te hebben), maar in werkelijkheid wil hij alleen maar bevestiging blijven voelen dat ik toch vooral spijt moet hebben om zo'n geweldige kerel de deur te hebben gewezen. En is mijn reactie van wezenlijk belang voor zijn rancuneuze gevoelens. Met alle prettige dingen in mijn leven, zonder de juridische en financiele zorgen die sommigen van jullie hebben, zou het heerlijk zijn als de tijd komt dat ik werkelijk emotioneel verlost ben van dit heerschap. Het vertrouwen terugkrijg, dat er wel degelijk mannen op deze aardkloot rondlopen die het niet nodig hebben om een trofee aan hun arm te willen, maar ook geïnteresseerd zijn in de inhoud. Daarmee kun je gelukkig oud worden.

Mike1964, 19-06-2011 14:24
Schokkende verhalen allemaal. IK voel met jullie mee. Kies voor jezelf en je kinderen, dat staat bovenaan. Ik vind zelf dat ik het als vader lang niet altijd goed doe. Ben vrij egocentrisch, overheersend maar niet voortdurend. Heb een beschadigd verleden, als kind mocht ik nooit zijn wie ik was en werd ik o.a. weggestopt in internaten en weggezet als 'probleemgeval' Al deze narcisten en egocentrische mannen die jullie beschrijven zullen ook heus een achtergrond hebben, alleen ben je het aan jezelf en je vrouw/man en kinderen verplicht hier iets mee te doen. Door jarenlange therapie en zelfonderzoek ben ik me bewust van mijn foute acties en ben ik in staat om ze te herstellen. UIt de verhalen die ik hier lees is dat bij 'jullie' mannen niet het geval en dan wordt het een eindeloze weg zonder uitzicht op een beter leven. Ik wens jullie sterkte en wijsheid.

Janet66, 10-06-2011 21:56
Bedankt voor jullie verhalen en ik herken veel in het verhaal van Rene, ik ben de jongste dochter van een “narcistische” vader, althans dat vermoeden is heel sterk aanwezig.

Anderhalf jaar na het overlijden van mijn moeder, brak ik met mijn vader vanwege een ruzie. Inmiddels is dat 16 jaar geleden. Die bewuste ruzie, was de bekende druppel die de emmer deed overlopen.

Het is allemaal best verwarrend, mijn vader is op zich heel goed voor ons geweest (of denk ik dat), het was namelijk de enige waarheid die ik kende als kind zijnde. Hij heeft ons fysiek nooit iets aangedaan en heeft altijd hard gewerkt voor het gezin. Geestelijk heeft zijn gedrag zeker zijn sporen nagelaten. Zijn buitenechtelijke relaties en het verdriet wat hij mijn moeder en ons daarmee aandeed, zijn grootheidswaanzin, het feit dat hij vond dat wij beter waren dan een ander. Zich voor de buitenwereld veel groter voordeed dan de werkelijkheid en zijn ongefundeerde uitspraken, Ooms die niet meer met hem in discussie wilden, want hij moest toch altijd zijn gelijk krijgen. Ik vond dat als kind zijnde kwetsend om te horen, mijn vader stond voor mij op een voetstuk. Ook ik werd op een voetstuk geplaatst, iets wat mij heel onzeker heeft gemaakt, want voldeed ik wel aan het beeld wat hij voor ogen had?

Voor de buitenwereld waren wij het gelukkige gezin, maar hoe vaak ik heb gelogen over bepaalde situaties……? Geen idee meer wat voor verhalen ik heb opgehangen tegen vrienden als we weer gingen verhuizen of waarom mijn ouders gingen scheiden en later weer hertrouwde. Het druiste compleet tegen mijn gevoel in, de vuile was buiten hangen deed ik niet uit een soort schaamte. Ik kon niet vertellen dat we weer moesten verhuizen omdat het zoveelste faillissement boven ons hoofd hing of omdat mijn vader een weer eens een langdurige buitenechtelijke relatie had. Hoe hij familie leden wist te overtuigen om na een faillissement het bedrijf op hun naam voor te zetten, daar zou immers iedereen beter van worden, met alle gevolgen van dien. Zelfs mijn broer en zus zijn daar slachtoffer van geworden, alles om zijn eigen behoeftes te vervullen. Hij had een soort Dynast/Dallas visie, de hele familie voor hem aan het werk zodat hij zich heer en meester kon voelen. Dat ging goed totdat je er een andere mening op na hield. De avonden dat ik met mijn vingers in mijn oren in slaap viel vanwege de ruzies en het kleineren van mijn moeder, het zit in mijn geheugen gegrift.

Zijn laatste buitenechtelijke relatie was met een familielid en tevens beste vriendin van mijn moeder. Hierdoor zat de complete familie van mijn moeders kant ineens met broers en zuster die elkaar niet meer aankeken, gebroken gezinnen etc. Ik was 19 jaar, net getrouwd toen dat verhaal uit kwam en zat met een moeder die verscheurd werd van verdriet. Op de een of andere manier heb ik me voor al die ellende afgesloten en weet ook veel dingen uit die periode niet meer. Ik wilde geen partij kiezen. Ik heb weleens gedacht “Mam, je bent een volwassen vrouw, schop hem de deur uit”, maar mijn moeder zat waarschijnlijk net als iedereen vast in zijn tentakels, gemanipuleer etc.……vul het zelf maar in. Achteraf ben ik zo boos dat ik mijn vader toentertijd nooit op zijn gedrag heb aangesproken. Niemand die dat deed trouwens.

De ruzie die 16 jaar terug ontstond kwam omdat mijn ogen inmiddels waren geopend en mijn man, waar ik nog steeds heel gelukkig mee ben getrouwd, niet gevoelig was voor zijn gedrag en daar was mijn vader niet van gediend. De complete familie is uiteen gevallen. Mijn broer en zus kozen partij voor mijn vader, zij waren immers financieel afhankelijk van hem en ook zij wisten niet beter. Zelfs in de 16 jaar dat er geen contact was, probeerde hij macht/invloed uit te oefenen. Laat ik maar zwijgen verder, anders ben ik morgen nog bezig met schrijven.

Vorig jaar heb ik de stoute schoenen aangetrokken en hem een brief geschreven, heel open en ik heb alles bij mezelf gehouden. Mijn vraag was of we eens als volwassen mensen om de tafel konden gaan zitten. De brief die ik terug kreeg, stond vol met verwijten en zijn feiten, waardoor hij de deur gelijk weer dicht gooide. Ik had gehoopt dat hij na zoveel jaar was gaan nadenken, maar blijkbaar geloofde ik nog in sprookjes. Ik wilde graag hulp hoe ik dit verder moest aanpakken. Ik wist het niet meer en misschien zag ik de dingen zelf wel verkeerd. Bij de huisarts mijn verhaal gedaan en de brieven laten lezen. De geleerde man leunde achterover en zei “het lijkt wel of we hier te maken hebben met iemand die een persoonlijkheidsstoornis heeft”, waarop ik in de lach schoot. Ineens schoot me een verhaal van mijn moeder te binnen. Mijn vader wilde hogerop in een functie die hij vroeger had, hij moest daar psychologische testen voor doen, daar kwam uit naar voren dat hij een persoonlijkheidsstoornis had, maar wat voor één? Ik schrok best van wat de huisarts had te melden en zei “jeetje, straks ben ik net zo gek”. Ik hoefde me niet zoveel zorgen te maken zei hij. De huisarts heeft me verwezen naar een maatschappelijk werkster, waar ik heel veel aan heb gehad.

Mijn vader buigt of barst niet. Hij blijft zijn mening verkondigen als vaststaande feiten, mijn man en ik zijn de boosdoeners en zijn de oorzaak dat de hele familie uit elkaar is gevallen.
Met alles wat ik nu weet, weet ik dat die schuld niet bij ons ligt. Ik ga de discussie niet meer met hem aan, het is zonde van mijn energie. Inmiddels weet ik na al die jaren waar mijn eigen o.a. onzekere gedrag vandaan komt en kan ik er beter mee omgaan.

Het lastige van dit alles is, dat ik hoe dan ook met rot gevoelens rond loop en waarom? Tja, omdat het mijn vader is, zelfs nu ik dit opschrijf voel ik een bepaald schuld gevoel tegenover hem. Is dat iets wat een narcist wil bereiken? Hoe kom je hier ooit vanaf?

Ik hoop dat ik jullie niet verveeld heb met mijn lange verhaal, het is lastig om het kort samen te vatten, dit is zelfs nog maar een tipje……

Hartelijke groeten

Willy, 07-06-2011 20:04
Narcisten hebben al heel wat levens totaal kapot gemaakt. Deze narcisten zijn echt zwaar geestelijk gestoord en ik vraag me af of je ze wel mens kunt noemen. Ze zien er aan de buitenkant wel zo uit maar het zijn echt geen mensen is mijn mening/ervaring. Het zijn gevoelloze dingen en alles wat eruit komt is geprogrammeerde emotie. Ik denk dat ze het best te vergelijken zijn met een robot. Denk eraan, het zijn ALTIJD leugens voor HUN bestwil die je hoort. Dus ook als jij weer vernederd wordt om een onwaar feit. Trek het je dus niet aan. Jij bent wel een goed mens dus twijfel vooral niet aan jezelf. Er is maar 1, ja maar 1 manier om je probleem met een narcist op te lossen en dat is alle contact verbreken en verder totaal, ja dus totaal negeren. DOEN !! Heb ik ook gedaan toen ik het wist en ik raad het iedereen aan. Een narcist kun je echt het beste uit je leven trappen en vervolgens in je eigen hoofd begraven. Denk dat hij dood is, GELOOF HET en je kunt JOUW leven weer gaan oppakken. Je zult zien een verademing. je kunt weer vrij ademen, heerlijk.

Louise, 02-06-2011 22:01
Jeetje, ben er stil van. Ik ben al vanaf mijn 15e jaar, ben nu 53 jaar met zo'n iemand. Voor de buitenwereld is het een hele leuke man, die heel veel werkt en waar zijn gezin het heel goed heeft.Zo anders is het. We hebben echt bijna niks, het is elke maand een zwaar probleem om alles te kunnen betalen, maar voor de buitenwereld....... En ik ben een zeikwijf natuurlijk, want hij werkt toch zo hard. Ik heb altijd gewerkt, altijd, zelfs toen de 3 kinderen klein waren. Ben vaak genoeg met ze weggegaan, maar het is voor even leuk bij iemand anders thuis, je voelt je toch snel een indringer. Mijn kinderen hebben er ook een tik aan overgehouden. Al die ruzies en die vernederingen die je je vader hoort zeggen, schreeuwen tegen je moeder. Zeker op sexueel gebied. Ik moet altijd beginnen, dus als dat niet gebeurde: moest ik het bed uit, later weer het bed in, ik heb het allemaal laten gebeuren, en mijn kinderen hebben dit meegemaakt. Sorry jongens, sorry. Kom ook uit een gezin met een zeer dominante moeder, was zo blij om uit huis te gaan. Op mijn huwelijksavond hadden we al de grootste bonje, omdat meneer zijn plan niet doorging. Ik zie mij nog daar zitten 20 jaar 10 hoog in een flat. Jeetje, jeetje wat een ongelooflijke trut ben ik. Ben ook zo hyper, dat op mijn werk is het al gezegd: kan je niet wat rustiger doen, ik slaap ook zo slecht. Heb al meer dan 10 jaar oxazepam het werkt niet meer, maar ben er zo verslaafd aan. Dat getreiter in die slaapkamer, zo kinderachtig. Neem mij voor als mijn jongste zoon uit huis is, ga ik ook. Vind het nu zo moeilijk, maar kan ook niet weggaan en hem hier laten. Hij is hoogbegaafd, wil zeker geen veranderingen. Gaat dan zeker op zichzelf wonen, maar dat kan hij niet, dat is voor hem helemaal niks. En dit kind heeft zo'n mooie toekomst voor de boeg. Die verhalen hieronder hoe herkenbaar. Ook vreemd gegaan, lag idd aan mij: komt zoveel tekort: aandacht, alleen maar een beetje liefde vraagt hij. Leeft al meer dan 20 jaar voor zijn sport. Is daar ook heel veel voor weg. Heb wel altijd alles alleen moeten doen, alleen ouderavonden, alleen eten met de kinderen. Vakantie niet, want dat is de buitenwereld, we konden het ons niet veroorloven, maar we gingen. De 1e week was niks, chagrijnig, want meneer was niet 'savonds besprongen, want enige dank verwacht hij wel. Ik mag mee op vakantie. Maar als je dan met 3 kinderen een aantal vlieguren erop heb zitten en ze slapen eindelijk ben je ook blij dat je ligt, maar dan vergat ik het 4e kind. Heb het vaak genoeg gezet, Jij hebt een moeder nodig, geen vrouw. Toen de kinderen klein waren en dan in de zomervakantie ging ik lekker iedere dag weg, naar het strand, zwembad. Dan kwamen we thuis en dan zat hij op de bank, chagrijnige blik, helpen met aanpakken, kinderen helpen: ho maar dat doen we niet. En dan was er later ruzie, want ik zal wel hebben lopen flirten met iedereen. Nou, ik was de hele dag druk met mijn kids, opletten dat er niets gebeurde, dus van flirten was er geen sprake. Daar heb ik nooit aan gedacht en zal daar ook nooit aan denken. De liefde voor een man die heeft hij wel kapot gemaakt. Dat moet wel een hele lieverd zijn die mij nog kan ontdooien. Het mooiste is dat hij bij zijn vrienden in de koffietent wel vertelde wat een tof wijf ik was. Ging wel iedere dag met die kinderen de hort op. Ben ik weer later een zeikwijf, want die man prijsde je altijd en jij loopt te zeuren over hem. Tuurlijk joh. Met zijn woede aanvallen en huilende kinderen op de achtergrond: sorry jongens, sorry.
Die onzekerheid van mij zo erg: ben zo druk aan het solliciteren maar ben zo hyper: die mensen nemen mij niet aan en ik ben zo goed in mijn werk. Nu wordt mijn contract niet verlengd, heeft niets met mij persoonlijk te maken, puur om bezuinigingen binnen het bedrijf. Schrijf zulke goede sollicitatiebrieven, wordt met mijn 53 jaar uit 200 brieven nog heel vaak uitgenodigd, maar bij het persoonlijke gesprek gaat het mis. Zo ongecontroleerd, nerveus kom ik over. Zo jammer ook. Volgende week weer een gesprek. Ook geen steun thuis he. Kijk naar hem hij wordt nog niet eens uitgenodigd. Nee meneer doet ook geen moeite. Dat solliciteren doe ik voor hem. Want na al die jaren wil hij ook wel een vaste baan. Dan krijgt hij soms een uitnodiging en dan gaat hij niet. Zo vermoeiend, zo verschrikkelijk veranderlijk. Ligt 'savonds op de bank, dr Phil kijken, Al Bundy: zegt al genoeg, als je daar om kunt lachen, dan mis je iets in je bovenkamer. Moordfilms, rare smaak. Ik houd meer van korte programma's ook waar ik iets van opsteek. Ik begrijp uit al de verhalen, dat jij als 'slachtoffer' nog een hele lange weg hebt te gaan. Heb hem ook wel eens gezegd, dat hij weg moet gaan, maar dan ging hij heel dramatisch bij de kinderen afscheid nemen: van je moeder moet ik weg. En dan liet ik het maar weer. Ongelooflijk. Jeetje, jeetje. Misschien als ik 55 ben kan ik mijn eigen gang gaan, want ik merk dat mijn beste vriendin het ook zat is, die verhalen van mij. Het is een cirkel. Maar mensen het is ook stom, maar o zo moeilijk. Idd vindt hij maar iemand anders, dan ben ik er vanaf. Zou een lot uit de loterij zijn.

Anoniempie1, 30-05-2011 16:31
Eng! Ik heb nu al bijna 4 jaar geen contacht meer met mijn vader....ik wist altijd al dat er iets niet goed met hem was.
Dankjewel allemaal voor julie verhalen....die brengen denk ik aan meer mensen gerust stelling dat zelf nooit gek zijn geweest om te denken dat er iets mis is met je partner/vader/moeder en noem maar op.
Vandaag vertelde mijn moeder ( die gelukkig is gescheiden van hem) dat hij NPS heeft en een alcohol verslaving.
Dat laatste had ik zelf al wel bedacht overigens, maar ik had nooit een naam voor de duidelijke aanwezige persoonlijkheids stoornis die hij heeft.
Er vallen zo veel puzzel stukjes op zijn plaats.
Nu ben ik alleen als de dood dat ik of mijn broertje het zelfde krijgen/hebben.
Ik weet dat ik niet de karakter trekjes heb en mijn broertje gelukkig ook niet. maar toch ...zit me niet lekker.
Hebben jullie dat misschien ook ?
gr ..

Susan, 27-05-2011 09:22
Beste Erwin,

Ik las net je verhaal. Ondanks dat ik inmiddels alweer 2.5 jaar geleden mijn relatie heb verbroken, blijft het je bezig houden. Probeer je verstand te laten werken omdat je qua gevoel waarschijnlijk ook nog veel begrip en zelfs medelijden voor haar kunt opbrengen. Maar het is het niet waard. Ik heb maar 5 jaar van mijn leven doorgebracht met iemand met NPS en op het moment dat ik zelf dacht gek te worden nadat de waarheid weer zo vaak verdraaid was, ben ik weg gegaan. Huis verkocht etc. Dat was de grootste stap (en de engste en gevaarlijkste!) die ik ooit genomen heb. Hij heeft mij nog ongeveer 1.5 jaar gestalkt, want hij voelde zich afgewezen en dat kon natuurlijk niet. Maar nu ben ik "vrij" en ben iemand nieuws tegen gekomen. Heel veel sterkte, zet hem op en geloof in jezelf. Je leeft maar 1 keer!

Erwin1968xx, 25-05-2011 15:08
Hallo allemaal, ik ben een man van 43 en ben 3 december 2010 gestopt met mijn relatie na 16 jaar. Wij hebben 3 kinderen. Mijn a.s. ex vrouw was altijd zeer overheersend en bepaalde alles. Als ik op woensdag avond een pilsje wilde pakken dan mocht dat niet want door de week geen alcohol. Deed ik het dan toch moest ik steeds horen je stinkt naar drank. Zij had ook veel last van woede en driftaanvallen. Ik heb echt de poten uit mijn lijf gerend, naast mijn drukke baan deed ik thuis ook heel veel ik ging steeds harder rennen en meer doen, maar uiteindelijk was het noooit goed. Inmiddels gebruikte ik seroxat een medicijn tegen angst, ik was vaak nerveus omdat ik mij onder haar bewind niet op mijn gemak voelde. Uiteindelijk heb ik dus de relatie verbroken en gelukkig heb ik mij de eerste 5 maanden heel goed gevoeld en heb mijzelf goed teruggevonden. Zit nu in de 6e maand en heb het nu heel zwaar. Mijn verstand zegt dat ik het goed heb gedaan mijn gevoel zegt dat ik haar ondanks alles heel veel mis en zo terug zou willen? om gek van te worden. Heb heel veel gegoogled en alles komt met NPS overeen, zij is een echte narcist. Heb nog een groot probleem en dat is dat zij continue ruzie heeft met mijn dochter van 10 want die gaat net zo hard tegen haar in. Die dochter is door haar woede aanvallen ook al 2x mishandeld. Heb ik gemeld bij het AMK, bureau jeugdzorg is ingeschakeld maar die doen eigenlijk niets, en wat nu? Graag jullie reactie, en alvast bedankt!

Sarah, 24-05-2011 14:39
Ik heb een kind van een man met wie ik nooit een relatie had, een minnaar. De baby is nu 9 maanden oud. De zwangerschap was hel. De minnaar, die wist dat we onveilig vreeën, was woedend omdat ik zwanger was en stelde allerlei eisen: zo mocht niemand weten dat ik zwanger was van hem en wilde hij inspraak in de naam. Na de geboorte sloeg hij om als een blad aan de boom. Ik heb een groot hart en onderzoek toont: beter een slechte vader dan geen vader. Dus hij komt wekelijks op bezoek. De vader heeft narcistische kenmerken. Hij dringt zich daarnaast op, manipuleert en heeft zich nooit afgevraagd hoe dingen voor mij voelen. Hij wil ons zoontje nu erkennen. En wil hem zonder mij in de eigen omgeving zien. Hoe voorkom ik dit?

Erwin1968xx, 23-05-2011 20:25
Hallo allemaal, ik ben een man van 43 en ben 3 december 2010 gestopt met mijn relatie na 16 jaar. Wij hebben 3 kinderen. Mijn a.s. ex vrouw was altijd zeer overheersend en bepaalde alles. Als ik op woensdag avond een pilsje wilde pakken dan mocht dat niet want door de week geen alcohol. Deed ik het dan toch moest ik steeds horen je stinkt naar drank. Zij had ook veel last van woede en driftaanvallen. Ik heb echt de poten uit mijn lijf gerend, naast mijn drukke baan deed ik thuis ook heel veel ik ging steeds harder rennen en meer doen, maar uiteindelijk was het noooit goed. Inmiddels gebruikte ik seroxat een medicijn tegen angst, ik was vaak nerveus omdat ik mij onder haar bewind niet op mijn gemak voelde. Uiteindelijk heb ik dus de relatie verbroken en gelukkig heb ik mij de eerste 5 maanden heel goed gevoeld en heb mijzelf goed teruggevonden. Zit nu in de 6e maand en heb het nu heel zwaar. Mijn verstand zegt dat ik het goed heb gedaan mijn gevoel zegt dat ik haar ondanks alles heel veel mis en zo terug zou willen? om gek van te worden. Heb heel veel gegoogled en alles komt met NPS overeen, zij is een echte narcist. Heb nog een groot probleem en dat is dat zij continue ruzie heeft met mijn dochter van 10 want die gaat net zo hard tegen haar in. Die dochter is door haar woede aanvallen ook al 2x mishandeld. Heb ik gemeld bij het AMK, bureau jeugdzorg is ingeschakeld maar die doen eigenlijk niets, en wat nu?????? Graag jullie reactie, en alvast bedankt! Groeten van Erwin

Annette, 23-05-2011 08:26
Nienke ... toch verdergaan op je ingeslagen weg. Echt neem het van me aan: HET WORDT NIET BETER, de situatie verergert mocht je nog denken dat het niet erger kan! Ja je gaat een tijd vol strijd tegemoet: niet alleen tegen hem (hij zal blijven opzuigen wat er nog te rapen valt) maar vooral tegen jezelf. Je gaat boos worden op jezelf waarom je zoveel toeliet. Achteraf zal je alles kunnen plaatsen, daar moet je steeds in blijven geloven. Blijven geloven in het goede, in de lieve mensen die je steunen. Blijf zeker niet in je eentje verpieteren. Zoveel te sneller je los kan laten, zoveel te sneller heel je, word je weer een geheel met jezelf, vind je jezelf weer, want nu ben je jezelf kwijt. Je wankelheid en labielheid blijft niet!!!! Nadien beschouw je het als een wijze les die je te leren had en sta je weer open voor het goede! IK WENS JE HEEL VEEL SUCCES IN DIT PROCES! Verdergaan Nienke, niet terugkeren maar volledig negeren en deleten die man! Zo word je weer fier op jezelf.
Annette

Sophie, 16-05-2011 12:12
Zeeeer aan te bevelen het boek "destructieve relaties op de schop" van Jan Storms
met veel adviezen voor mensen die in een relatie zitten met een narcist. Ik heb er veel aan gehad.

Anoniem, 15-05-2011 16:23
Ik heb korte tijd een relatie gehad met een meisje waar ik al heel lang gek op was. Het begon leuk, maar eindigde in een nachtmerrie. Het begon met kleine leugens (die ik vaak door had) en enorme stemmings wisselingen. Vaak beledigde ze de halve wereld inclusief mij, terwijl ik echt alles voor haar deed om haar te helpen. Soms waren er woede uitbarstingen over de kleinste dingen. Mensen om heen zagen teven hoe keel en apatisch ze kon reageren. Het leek soms wel of ze geen enkel gevoel heeft. Het werd mij op een gegeven moment duidelijk omdat ze van alle rare dingen die ze deed mij de schuld gaf. Ik zoek al een hele tijd uit wat dit voor geweest kan zijn. Zelf kom ik op narcisme uit, maar weet dit niet zeker. Ergens houd ik nog heel veel van haar, maar weet dat dit niet goed is om mee door te gaan. Het vreet enorm veel energie en het is geen basis voor een relatie. Waarom doen mensen dit?

Nienke, 13-05-2011 11:28
Ik ben sinds gisteren terug naar mijn appartement gaan wonen met mijn 2 leuke dochters, dochters die me steeds vroegen hoe ik het allemaal kan uithouden, die hun moeder zagen veranderen van een toffe enthousiaste en sociale mama naar een vod die meer huilde en dieper en dieper wegzakte ... Ik wist binnen in mezelf dat er iets mis was met mijn vriend, maar kon het niet plaatsen. Steeds beloftes dat hij ging veranderen, dat hij me doodgraag zag, voor mij alles zou doen. Beloftes die nooit werden uitgevoerd, hulp in het huishouden? nee ik voelde mij een goedkope meid. Eenmalig in een goede bui van mijn vriend kwam er wel eens hulp, maar dat kon hij maar enkele dagen volhouden, er was wel steeds een uitleg... Na 2j samen zijn met hem (lat relatie) dachten we dat daar het probleem lag, en we besloten samen te wonen maar ik hield mijn appartement, we zouden wel zien na aantal maanden hoe het verliep... We waren die eerste weel ziels gelukkig en vertelden elkaar ons ongeloof waarom we dit niet vroeger hadden gedaan.. Tot ik een late shift had en een sms hoorde binnen komen bij mijn vriend, het was een collega vertelde hij, ik zag aan zijn gelaat dat dit de zoveelste leugen was , want in die 2j zijn de leugens niet meer te tellen maar hij kon zich er steeds zo perfect uitpraten, mijn binnenste wist dat het niet klopte maar had geen bewijzen. Die sms bleek dus van een vrouw te zijn, waar hij zijn huwelijk om zeep heeft mee geholpen, maar dat was verleden tijd ... 2j ben ik belogen en bedrogen geweest, 2j werd ik uitgemaakt voor diegene die de relatie ziek maakte door mijn wantrouwen in hem . In hem, de man die mij graag zag, die dit 1x gedaan heeft in zijn huwelijk en nu nooit meer, ik was de slechte, als er iets fout was was het steeds mijn schuld, want ik had daar toen iets gezegd waardoor hij dan zo handelde, ik dit en ik dat. Heb die vrouw opgebeld en hoorde haar naam, ik stuikte, had heel veel verhuist om samen te wonen, bedden voor de kids, kleren, huishoudtoestellen, en dan kom je op je nuchtere maag op bedrog die reeds 2j mijn waarheid was maar steeds werd afgedaan als ik was zot en een fantast... Ik ben gebleven nog 3 weken, spijt dat ik de sms gezien had, want dit kon niet meer goed komen maar maakte mezelf wijs dat ik het wel kon. Zaterdagmorgen kreeg ik te horen dat ik moest verhuizen, maar er was geen haast. Zondag zei hij dat hij me niet kwijt wil en dat niemand zijn huis moest verlaten, maadag werd mij voor Pinksterweekend een verrassings weekend belooft, en gisteren op werk een sms dat ik terug moet verhuizen. Ik ben totaal op, er rest niks meer van mijn persoontje, hij heeft totaal geen emoties, ziet mij inpakken maar tokkelt gewoon op zijn pc. Mijn wereld stort in en sterf bij het uitbreken van de meubelen, hij rookt gewoon een sigaret ... Ik heb hier heel veel niet verteld, de smsjes die ik kreeg "voor mij moet je niet koken" terwijl ik al bezig was.. het negeren van mijn persoon terwijl ik verlof genomen heb en dan loop je daar als een stomme kalle. Want zo voel ik mij nu, een domme kalle, gebruikt en opgebruikt... Ik zie ertegen op om deze emotionele strijd met mezelf aan te gaan, en ik lees hier ook veel dat we die missen, en dat had ik vandaag na 1 dag dus al, je mist die , en het wordt een gevecht met mezelf , maar ik moet erdoor, zo'n vernedering van buiten te moeten, wetende dat hun schuld is door die andere vrouw, het bedrog, maar ze zoeken gewoon een stok om iemand mee te slaan, ze wachten op een kleine akkefiet van mij om dan te kunnen zeggen: buiten jij, dit gaat niet meer... hun eigen fouten en bedrog vergeten ze. Je vraagt je af, wie of wat heb ik iets zo erg misdaan dat dit onze straf is xxx

D., 02-05-2011 22:46
Ik heb ook een relatie met een narcist 1e klas!
Daarnaast nog schijnt hij chronische PTSS te hebben en een persoonlijkheidsstoornis.

Het idiote ervan is, dat ik toch van zo iemand kan houden, omdat hij (in zijn goede buien)
ontzettend lief, en charmant kan zijn.
Vrouwen zijn dol op hem, maar hij nog meer op hen, ook al zegt ie van niet.
Na anderhalf jaar een relatie te hebben gehad is hij vreemd gegaan.
Stond altijd (terwijl we een relatie hadden) op datingsite's.
Maar dat was altijd MIJN fout!!
IK maak(te) altijd ruzie. Nadat ik per ongeluk ontdekte dat hij vreemdging, heb ik gezegd hem nimmer meer te willen zien/horen. Toen begon hij om de zoveel tijd te stalken.
Valse berichten op mijn Hyves via een nep-account, nachtelijke telefoontjes en meteen weer ophangen. Mail sturen....enz, en toen ik na 3 maanden (ik ben niet onaantrekkelijk)
een man leerde kennen, probeerde hij te stoken.
Toch lukte het me niet om hem te vergeten, ondanks mijn boosheid...
Toen stond hij weer voor mijn deur na aan aantal maanden....hij wilde met me trouwen en
betuigde spijt...
Ik met mijn stomme kop er weer ingetrapt!! Want even later vond hij niet dat het echt vreemdgaan was...het ging immers slecht tussen ons.
Op het moment dat ik ontdekte dat hij vreemd ging, was ik bezig met het starten van een eigen zaak, die in brand opging...alles voor niets ondernomen, en ik was met mijn dochtertje van 6 dakloos, want ik woonde, nadat ik was uitgekocht door mijn ex man , voor nood in een stacaracan waar we niet fijn woonden w.o.
Nu ben ik weer sinds kerst bij hem...en het "dreigen van vreemdgaan" en datingsites zijn weer aan de orde van de dag.
Omdat hij in een dip zat, heb ik hem meegenomen voor een rustig weekendje weg..
Hij wil nooit iets leuks doen (alleen met vrienden naar voetbal in A'dam, terwijl ik nergens met hem heen ga waar het druk is , want daar kan meneer niet tegen)
De hele dag dronk hij halve liters bier, en was ik de beste en de mooiste..
Na het eten pushte ik hem even te gaan liggen, nadat ie op het hotel-terras nogal luidruchtig werd. Toen ik hem na 2 uurtjes wakker maakte uit zijn roes, was ie niet te genieten, en ik wilde naar huis...(4 uur rijden) Meneer wilde niet..en toen opeens wel en ik pakte zijn sleutels weg, omdat hij wilde rijden, na al die drank. Toen zij hij," geef me mn sleutels", en ik zei, nee...en toen draaide hij mijn arm om....eigen schuld zei hij...
Dit is de 3e x dat hij me lichamelijk pijn deed, en ik denk dat ik nu mijn grenzen voorbij ben gegaan... al voor de 3e x!!!
Ik ben geen type die tegen onrecht kan..en ben zelf best een opgewonden standje als hij zo gemeen doet, dat ik zelf ook door het lint ga...(terug meppen, of heel vals terug reageer) nadat hij de meest grove en kwetsende uitlatingen over me heen gooit!!
Ik WIL dat helemaal niet...ik ben gescheiden maar ik heb nooit zoiets meegemaakt met mijn ex man en ook niet met de 2 relatie's die ik na mijn scheiding had.
Met allemaal heb ik nog een, in vrede sporadisch contact, als vrienden...wat hij vreselijk vindt!
Hij is ook jaloers op me als me iets goed afgaat...of als mensen me complimenteren.
Ik zie er jonger uit en heb best veel mannelijke aandacht... en dan zegt ie bijv. " ze hebben je nog niet van dichtbij gezien zeker? Of ze willen gewoon slijmen..
Ik zelf heb vroeger het nodige ook meegemaakt..en op zijn advies ben ik naar een psychologe gegaan, want alles lag natuurlijk bij mij...(zijn ex stalkte me, kwam 30 x per dag langs mijn ex en mijn huis, iedereen zag dat ook..maar hij zei dat ik het te hoog in mn bol had, zijn ex deed dat echt niet, en ik moest hulp zoeken)
Toch blij dat ik gegaan ben...want na 2 sessie's vertelde mijn psychologe me, dat ze me
een waanzinnig sterke en moedige vrouw vond, en dat ik voor mijzelf moest gaan, want er liepen volgens haar genoeg mannen rond die blij met me zouden zijn!!
Dat was me die paar honderd euro wel waard op dat moment haha...
Ik kom waarschijnlijk heel zelfverzekerd over, maar toch blijf ik altijd 20% een bang en onzeker vogeltje...die zichzelf, ondanks haar verleden en vroegere vreselijke angsten,
zelf zonder proffesionele hulp, zichzelf "omhoog heeft gelift" ,angsten overwonnen...door positiviteit, me omringen met mensen die het wel goed met me meenden..proberen een goed mens te worden, en wijze dingen aannemen....
En dan kom ik zo ene L*L tegen...
Zijn ex kleedt hem nu financieel helemaal uit en zijn dochter wil hem liever niet meer zien.
Ze jent hem...en teert op dat kleine beetje schuldgevoel wat ie blijkbaar nog in zich heeft.
Eerst had ik een hekel aan hun,, omdat ze mij zwart maakten en roddelden enz...wilden hem toch graag terug enz...
Nu snap ik de beweegredenen van hun...geld...en ik begrijp ze nu ook beter...
Uit schuldgevoel betaalde hij alles voor ze...hun huis...hoge alimentatie enz...
Maar nu ex-lief een vriend heeft...is meneer erg boos....en wil haar opeens aanpakken pppffff
Als ze dus alleen zou blijven, zou hij wel willen blijven betalen...
Ik moest alles zelf betalen...mag nog geen 1 aardappel weggooien ...
Die ik zelf betaal....terwijl zijn ex geld uitgeeft als water en voor een onderbroek rustig
75 euro uitgeeft!!!
Ik heb zoveel woede in mij jegens hem, iedereen zegt me idioot te vinden, incluis ikzelf..
Op dit moment ben ik weer bezig met een eigen zaakje...ik wil hem eigenlijk een koekje
van eigen deeg geven maar dan verlaag ik me ook...en ik weet dat ie me weer gaat lastig vallen als ik het uitmaak..
Ik wens een ieder sterkte...met zo ene partner...ooit zal ons wel de goede weg worden gewezen...als we zelf geen beslissing kunnen/willen nemen.
X D

Rene, 30-04-2011 08:54
Ik herken zoveel in deze verhalen die ik hier lees. Ik ben de zoon van een narcist en . mijn ouders zijn 20 jaar getrouwd geweest en in al die jaren heeft hij mijn moeder en ons op alle fronten mishandeld. vooral mijn moeder had het meest verduren. zelfs na de scheiding kon mijn moeder mijn vader niet loslaten en daar hebben wij natuurlijk ook het nodige van gemerkt. inmiddels ben ikzelf al 15 jaar getrouwd en heb 2 geweldige kinderen. in mijn huwelijk had ik wat trekken meegenomen die me waren aangeleerd door alles wat ik had meegemaakt als kind en drie jaar geleden zag ik het niet meer zitten en ben in de psychiatrie terecht gekomen, na een jaar daar geweest te zijn was ik een totaal ander mens en heb ik vooral geleerd om voor mezelf op te komen.
toen we net getrouwd waren zijn we naast mijn vader gaan wonen en de eerste jaren waren ook best fijn totdat er een keer iets voorviel, mijn vrouw praat al 8 jaar niet met mijn vader en hij maakte mij ervoor verantwoordelijk dat dat zo is. mijn zussen hebben ook al jaren geleden het kontakt verbroken en daar gaat hij kapot aan .ikzelf kon dat niet en heb de relatie met hem dan ook heel oppervlakkig gehouden tot afgelopen weekend.
het begon allemaal heel onschuldig met een gesprekje over het weer ,maar opeens begon hiij over mijn zus te praten en heb hem laten merken dat ik het niet met hem eens was en dat viel niet in goede aarde .daarna besloot hij om zich om te draaien en naar binnen te gaan ,en ik stond weer daar te kijken als een klein kind. toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben bij hem aan de deur gegaan,hij zei dat hij er geen zin in had , ik zei, dan maak je je maar zin!! en ben naar binnen gelopen. het was allemaal maar geschreeuw van verwijtennaar elkaar toe maar hij luisterde niet zoals altijd alleen maar zwart wit en ik kwam er niet doorheen ,en hij was zelfs van mening dat ik van mijn vrouw af moest gaan omdat ze niet meer met ham praatte. ik wist niet wat ik hoorde. toen ik besefte dat het geen zin had besloot ik om te gaan ,maar toen zei hij nog even , zeg maar tegen je kinderen dat ze hier niet meer aan de deur hoeven te komen, en toen sprongen alle zekeringen bij me door en ben ik boven op hem gesprongen met alle gevolgen van dien en heb hem duidelijk gemaakt dat als hij mijn kinderen hiermee gaat belasten dat ik hem door een hell laat gaan
die hij nog nooit heeft meegemaakt.
ik ben er zeker niet trots op maar ik ben wel blij dat ik een keer mijn mannetje heb gestaan na al die jaren.ik weet zeker dat dit het einde is van ons kontakt en het voelt alsof ik een dierbare verloren heb. mijn moeder is twee jaar geleden gestorven en hij is het enige wat nog over is . ik ben er nu pas achter dat die man niet te doorbreken is hoe graag ik dat ook zou willen hij heeft altijd gelijk en andere dingen tellen niet, ook heeft hij totaal geen inlevingsvermogen en iedereen is het schuld behalve hij.

Jet, 27-04-2011 20:00
Wat een ellende. Ik ben ook na een relatie van 10 jaar met een narcistische man nu echt wakker geworden. Het heeft al die jaren altijd om hem gedraaid. Mr. Perfect, want aan hem lag het nooit. Nu we uit elkaar zijn ook niet. (Ik had niet genoeg respect en waardering voor hem. En dat kreeg hij elders wel.) Hij verklaart me al 5 jaar overspannen terwijl ik overal prima functioneer, ben wel druk, maar heb veel vrienden en sta midden in het leven. Hij heeft zich ook nooit officieel willen binden aan ons. we hebben 2 kinderen waar hij nooit gezag voor heeft aangevraagd. En nu wil hij dat wel!
Maar als wij gelijkwaardig worden wat betreft het gezag van onze kinderen, zal het altijd gaan zoals hij het wil. Hij eist nu ook dat ik het gezag ga delen. Punt uit. Hij heeft een goede best uitgebreide omgangsregeling en zorgt nu ook goed voor de kinderen (daar bijt hij zich ook nu in vast). Hij is op het schoolplein de leuke vader die het zo goed doet en geregeld heeft. Maar ik ken hem en ben bang voor zijn zwart/witte denken. Hij komt alleen afspraken na als hij er zelf achter staat en anders niet. Financieel hoef ik niets van hem te verwachten. Ik ben (blijkt nu) altijd kostwinner geweest, zelfs toen ik wegens ouderschapsverlof minder werkte. De afspraken die we hadden gemaakt over de verdeling van de kosten is hij ook nooit nagekomen. Ik heb altijd heel veel meer betaald dan hij, zonder dat ik het wist, hij praatte altijd alsof er wel geld binnenkwam en dat hij snel zou overmaken. Nu zie ik dat er tienduizenden euros bij in geschoten ben. En hij heeft altijd de mooie loyale jongen uitgehangen, altijd aan het netwerken als zelfstandig adviseur (ipv echt werken).
Nu wil hij gezag afdwingen via de rechter en hij is er van overtuigd dat hij dat krijgt. Ik ben dan zelfs bang dat hij mij een omgangsregeling gaat voorstellen, want ik ben weer meer gaan werken om rond te kunnen komen. Het is zo oneerljk. En het ergste is dat hij overal zijn eigen waarhden voor heeft en daar ook in gelooft. Weet iemand of ik inderdaad dat gezag moet gaan delen? En heeft iemand ervaring met de valkuilen als hij wel gezag krijgt/heeft?

Pascale, 25-04-2011 01:48
Ik voel met je mee Syl, je voelt je zo machteloos en als moeder is je kind het allerbelangrijkste in je leven. Ik ken jou specifieke situatie niet, maar ik kan je maar één raad geven. Doe alles wat je kan om je kind te beschermen. Probeer niet met hem om te gaan als een rationeel denkend iemand, want dat is hij niet en laat je ook niet verlammen door angst, maar wees wijs en doe alles zeer doordacht. Lees zoveel mogelijk over narcissisme en observeer zijn gedrag, hoe sterk en agressief hij ook overkomt in werkelijkheid is hij niet meer dan een angstig kind dat probeert via agressie, manipulatie en leugens datgene te bekomen wat hij wil. Ik ben ook doodsbang geweest en zolang ik dat was werd het alsmaar erger, hij leek ervan te genieten want uiteindelijk werkte zijn gedrag. Toen ik het anders ben gaan aanpakken werd alles heel anders. Blijf kalm,standvastig en toon je sterk. Stel duidelijke grenzen en houd je daaraan. Verzamel zoveel mogelijk bewijzen en breng enkele mensen die je kan vertrouwen op de hoogte van de situatie. Laat hem ook weten dat je er met anderen over gepraat hebt en dat je indien nodig iedereen op de hoogte zal brengen van wat hij doet. Narcisisten zijn bang om ontmaskerd te worden ook al roepen ze dat niemand hen kan raken. Elke keer dat hij je benaderd of bedreigd bel je de politie, ook al lijkt hij ze om zijn vinger te hebben. Ik heb ook meermaals bij de politie gezeten die me bij wijze van spreken als een gekkin behandelden nadat ze met hem gesproken hadden, en me zeiden dat ze niets konden doen en me misschien voortaan beter de moeite kon besparen tenzij er echt iets ernstig gebeurde. Trek je daar niets van aan. Eis dat je verklaring keer op keer op papier word gezet zoals jij het wil. Lok hem desnoods even uit zijn tent en neem het op als hij uit de bol gaat. laat hem achteraf weten dat je hem opgenomen hebt, ook al heb je hem niet opgenomen bluf dan maar. Ik lieg ook niet graag, maar na alle leugens die hij verteld kan zo'n leugentje om bestwil geen kwaad. Toen ik het deed werd hij aanvankelijk woest als ik het vertelde, maar ik bleef kalm en zei hem dat er kopijs bij kennissen waren mocht mij iets overkomen, dat de tapes niet enkel naar de politie zouden gaan, maar ook naar al zijn vrienden en familie. Enkele uren later belde hij me huilend op om te vragen of ik hem wou helpen, hij besefte dat er iets mis was met hem. Ik zei hem dat ik hem enkel kon helpen als ik zag dat hij het oprecht meende en de volgende dag mee naar de maatschappelijk werkster en politie zou gaan en zijn fouten zou toegeven. Dat heeft hij ook gedaan, alles was beter dan dat iedereen het zou weten. Toen we daar waren heb ik ook duidelijke eisen gesteld dat hij zijn adres moest afschrijven en dat ik het hoederecht voor ons zoontje en een contactverbod zou aanvragen totdat ik wist dat hij geen gevaar meer voor ons vormde. Hij heeft even gedreigd dat hij dan terug zou "hervallen" en gevaarlijk zou worden ( alsof hij ooit genezen was ) maar toen ik hem zei dat ik dat risico dan maar nam, want dat ik me zowieso niet veilig voelde door zijn onvoorspelbaarheid en er enkel voor hem kon zijn als ik even die zekerheid had, werd hij kalmer. Ik beloofde hem ook dat indien hij therapie zou volgen en zou blijken dat hij alles meer onder controle zou hebben ik bereid zou zijn het hoederecht weer te delen. Hij is zelfs op de rechtzitting niet opgedaagd en ik heb het hoederecht en het contactverbod gekregen. Dat neemt niet weg dat hij ondertussen niet geprobeerd heeft de zaak weer onder controle te krijgen en pogingen tot intimidatie en manipulatie doet, maar ik blijf onbewogen. En van de therapie... daar spreekt hij niet meer over. Hij voelt stilaan dat zijn macht wegebt en probeert nu schuldgevoel op te wekken, maar ik blijf onbewogen. Hij heeft ook nog geprobeerd om mij te vernederen, maar toen hij zag dat ook dit mij niet meer raakte heeft hij nu voor de eerste keer sinds ik hem ken al twee dagen niets meer van zich laten horen. Pfff wat een rust... Ik weet dat het nog lang niet allemaal voorbij is, maar ik houd de teugels strak en heb me voorgenomen dat zo'n groot kind mij niet meer kapot krijgt. Wat met mijn zoontje is gebeurd vergeet ik waarschijnlijk nooit meer en was een verschrikkelijke ervaring, maar anderzijds heeft het me sterk genoeg gemaakt om terug te vechten; Het is het gelukkig gebeurd toen hij nog heel jong was zodat hij er zich hopelijk niets meer van zal herinneren en is het maar bij blauwe plekken gebleven, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik hem voorlopig onder mijn hoede heb en ik hem kan beschermen . Het had veel erger kunnen zijn als hij ouder was. Ik moet ook niet denken wat voor emotionele schade hij zijn zoontje zou kunnen berokkenen als ik kijk wat het bij mij heeft veroorzaakt. Mocht je er voorlopig toch niet onderuit kunnen Syl om het hoederecht met hem te delen. Toon je dan vooral naar je zoontje toe sterk, het is gekend dat kinderen instinctmatig het meest beinvloed worden door de persoon waarvan zij de indruk hebben die het meeste macht heeft. Als jij er emotioneel onderdoor gaat heeft de vader alle controle in handen. Als jij je echter sterk, standvastig en liefdevol steunend voordoet zal je meer invloed en bescherming aan je zoontje kunnen bieden tot papa uiteindelijk door de mand valt, want vroeg of laat doen ze dat toch...
Ook al ziet het er hopeloos uit, houd de moed erin

Syl, 24-04-2011 14:32
Ik herken zoveel. Het is vresselijk. Wij hebben wij ook een zoontje en hij dreigt en manipuleert de RVKD, de rechters enz. Op deze manier krjgt hij co-ouderschap en terroriseert de boel. Ik ben er kapot van, mijn kind de dupe en niemand kan me helpen.

Ella, 17-04-2011 23:33
Wat een feest der herkenning, ik heb jaren een relatie gehad, ging er als een wat onzekere vrouw in en kwam er als een wrak uit. Niets was goed genoeg en continu kreeg ik kritiek. Ik werd er gek van!!!
Voorbeelden: ik maakte niet goed genoeg schoon, ik streek te langzaam, ik was dom en niet goed algemeen ontwikkeld, ik kende de etiquette niet goed genoeg, ik had een rimpel wat hij niet prettig vond (was 26 jaar destijd) en ga zo maar door. We kregen twee kinderen. Ik had geen mooi figuur meer, hij ging vreemd en ik stuurde hem weg. Jammer dat ik me afhankelijk van hem voelde en liet hem weer toe. Na een half jaar was het definitief over. Zijn hele familie zette hij tegen me op wat hij op een slimme manier deed. Als ik hem aan de telefoon had en zijn moeder stond naast hem, vroeg hij me waarom ik zo schreeuwde, waarop ik zei dat ik niet schreeuwde. Uiteindelijk werd ik boos en verhief ik mijn stem en zei hij: nu schreeuw je weer". Zijn familie ziet niet hoe hij werkelijk is en het is soms enorm lastig dat zijn familie een hekel aan me heeft. Hij probeerde de eerste jaren te zeggen dat ik een slechte moeder was.
Gelukkig werd ik door zijn narcisme alleen maar sterker, leerde ik veel over mezelf, vond een leuke baan en werd daar ook succesvol in. Jammer dat het hem jaloers maakte en hij alimentatie stopte te betalen (ik had toch genoeg geld) etc.
Ik dreigde met rechtszaken en nu betaalt hij weer gewoon.
Ik ben er sterker uit gekomen, al kostte het me een paar jaar, mijn kinderen zijn me dierbaar en ook zij gaan nu steeds meer kritiek van hem krijgen. Dat is dan hun levensles, ik kan alleen maar zorgen dat ik ze hierin kan begeleiden, zij moeten hun eigen les leren.
Nu geef ik hem opdracht wat hij moet doen en bepaal ik hoe de zaken gaan. Als hij boos is hang ik de telefoon is en het raakt me niet meer als hij zegt dat zwak of i.d. te vinden.
Als hij de kinderen wil buiten de weekenden om en ik kan niet dan gebeurt het niet. Ik zoek wel naar mogelijkheden en balans in wat de kinderen willen en wat ik kan en wil. Ik heb geleerd mezelf wat centraler te stellen en hij heeft pech. Ik heb me te lang door hem laten traineren en nu is het mijn tijd. Ik blijf kritisch naar mezelf kijken, dat hij me niet meer raakt is een enorme winst voor mij.
Dat hij vaak doet wat ik zeg is grappig om te zien. De ooit zo zelfverzekerde man vind het het prettigst als hij opdrachten krijgt. Prima, dan geef ik die toch?! Op een respectvole manier heb ik eindelijk de regie over mijn eigen leven terug!!!
Ik wens iedereen veel sterkte en ga vooral weg bij narcisten en het belangrijkste: twijfel niet aan jezelf maar zorg dat je de regie over je eigen gevoel en leven weer terug pakt.
Liefs Ella

Pascale, 13-04-2011 13:51
Zo herkenbaar deze verhalen. Ik zit momenteel volop in de verbrekingsfase met een narcissist nadat hij ons 4 maand oude zoontje met een blauw gezwollen gezichtje heeft afgeleverd. Persoonlijk dacht ik na alles wat ik met hem had meegemaakt dat hij tenminste ons zoontje niets zou doen. Hij zei dat hij gevallen was, maar het was zo fel dat ik het niet vertrouwde en hem naar het ziekenhuis bracht. ik dacht dat hij minstens van hoger gevallen was dan hij zei. De arts stelde echter misbruik vast en moest dit doorgeven aan het parket, we mochten het ziekenhuis aanvankelijk niet verlaten.
Sindsdien ga ik door een nog grotere hel als voordien, hij begrijpt dat de scheiding definitief is en zijn stoppen slaan door. ik ben naar een schuiladres gegaan. Wat mij vooral verbaast is dat dit zo vaak voorkomt en dat de politie er zo weinig inzicht voor heeft. Steeds weer weet hij mij af te schilderen als de gekke vrouw waarvan hij het slachtoffer is en hebben ze medelijden met hem, zelfs als ik hen vertel wat zijn probleem en persoonlijkheid is, laten ze zich binnen de kortste keren inpakken en word ik als het ware met een berisping naar huis gestuurd en de melding dat ik het op een volwassen manier moet oplossen.
Ik wil niet liever maar hoe doe je dat met iemand met het verstand van een kind van 5 maar de agressie van een brullende leeuw.
Aan al wie nog in een relatie zit en twijfelt kan ik maar één raad geven, maak dat je wegkomt en probeer niet van hem of jullie relatie te redden. Het is niet mogelijk, ik weet dat ik alles heb gedaan wat ik maar kom en het enige wat er gebeurt is dat het erger word. Door er voor hem te zijn geef je hem immers wat hij zo nodig heeft, narcisisitische voeding. Geen contact en heel kordaat optreden heeft het meeste resultaat. Soms kan je hem op die manier zelfs iets laten doen waartoe je hem door begripvol of vriendelijk te zijn nooit zou kunnen toe bewegen. Zeker als je kinderen hebt, als hij ze fysiek niet beschadigd ben ik er zeker van dat ze er emotioneel door kapotgemaakt worden zoals hier wel te lezen valt. Ik kan er helemaal inkomen en ik denk dat je het pas volledig begrijpt als je er mee te maken krijgt of als het te laat is. Niemand is de veiligheid van je kinderen waart.

Jela, 06-04-2011 21:25
Negen jaar geleden heb ik een zoon mogen krijgen van een narcistische man, verder te noemen als J. Onze relatie duurde niet lang omdat de kenmerken van een narcistische persoonlijkheid zo duidelijk aanwezig waren (toen nog niet als dusdanig betiteld). Maar er was alleen maar strijd om de leugens, vernederingen en manipulatieve acties, die ik doorzag, dat ik er mee gestopt ben. Dat accepteerde ik niet. Hij ging helemaal door het lint, ik kreeg hem het huis niet uit, agressie, etc. Zijn acties deden me pijn maar ik negeerde hem, als persoon compleet. Na een tijdje, hij had al snel een nieuwe vriendin, zijn we over gegaan tot co-ouderschap. Omdat ik vond dat een kind een vader en een moeder nodig had. Dit bleek echter ook een manier om met mij in contact te blijven. Want een narcist de deur wijzen en verder totaal negeren blijft natuurlijk niet ongestraft. Er bleef een overmatige bemoeienis bestaan die ik moeilijk tot een halt kon roepen omdat het vaak over onze ging. Later begon hij zich ook in mijn nieuwe relatie te mengen en toen dit stuk liep, probeerde hij 'zo goed' te zijn mij op te vangen. De vernederingen begonnen opnieuw want als alleen staande moeder kon ik natuulijk niets goed doen. Het is ook een tijd echt niet goed gegaan, depressief en een zware baan op een gesloten psychiatrie afdeling, veel agressie op het werk. Wat resulteerde in een ernstig incident waardoor ik op de IC terecht kwam, in levensbedreigende toestand. Inmiddels had ik al geruime tijd wel een stabiele relatie en vanaf moment is het vilein pas echt begonnen. Jaloers! We waren potdikkie 8 jaar verder. Tijdens mijn ziekenhuisopname had J echter de vrijheid genomen onze zoon volledig naar zich toe te trekken, te laten uitschrijven bij mij en ik mocht hem alleen nog maar onder J zijn toezicht mondjes maat zien. Juridisch gezien is dit onmogelijk maar in de praktijk wel. Onze co ouderschap overeenkomst was niet rechtsgeldig en J staat toch boven de wet. Ik had tijd nodig om te revalideren en was nauwelijks in staat juist te handelen op dat moment. Nu volgt rechtzaak op rechtzaak en de tijd verstrijkt. Kunt u zich voorstellen hoe gefrustreerd ik ben??? En dat dekt bij verre weg niet de lading. Er is een totale laster campagne tegen me gestart, zo verteld hij tegen iedereen, inclusief mijn zoon, dat ik geen ouderlijk gezag meer heb, niet meer naar mijn kind om wil kijken, zwaar psychiatrisch ben, mijn zoon mishandelde etc. Het is een ware psychologische oorlogsvoering, want niets is minder waar. Alles over de rug van mijn zoon, waarmee ik een goede band had. Het is echt een nachtmerrie. Tot overmaat van ramp signaleren school en ik, (in de korte momenten dat ik hem 'mag' zien) de narcistische kenmerken van vader steeds meer bij de jongeman terug. Hij is denigrerend naar leerkrachten, geen enkel vriendje is goed genoeg, heeft geen zelfreflectie, voelt zich vaak verongelijkt. Sociaal emotioneel functioneren gaat achteruit, etc, Nu kan ik uiteindelijk die rechtszaak wel winnen maar hij zal zijn vader vermoedelijk blijven zien. De strijd zal dus voort blijven gaan en de gezagsondermijnende acties alleen maar toenemen. Bovendien zal mijn zoon de voorkeur hebben om bij zijn vader te zijn, gezien het feit dat daar de kenmerken gevoed worden en hij niet aangesproken wordt op zijn anti sociale gedrag, vader is immers hetzelfde. Ik zal hem uiteraard wel bijsturen en aanspreken. Ik kan hier allemaal krachttermen gaan gebruiken en zeggen dat ik me radeloos voel en dan nog druk ik nog niet uit hoe deze situatie is. Mij lijkt de enige oplossing dat mijn zoon helemaal bij mij komt wonen en zijn vader onder toezicht ziet. Maar ja, hoe maak ik dat een rechter of de kinderbescherming duidelijk? Er is nergens een officiele diagnose. En narcisten kunnen alles en iedereen manipuleren. Bovendien zou J de uitspraak nooit accepteren vrees ik.... Of de ridel begint weer van vooraf aan als mijn zoon 12 is en al zo geindoctrineert dat hij zelf vertrekt. Tot nu toe hou ik het staande maar als ik aan nog zoveel jaar procederen en psychologische oorlogsvoering denk weet ik niet of ik dat wel vol kan houden. Help!

Fon, 01-04-2011 16:41
Ik ben vijftien jaar gescheiden van een rasechte NPS-er. De laatste jaren van ons huwelijk heeft zij (idd een ZIJ) me alleen getreiterd, misbruikt en gekoeioneerd. Niet luisteren, geen tegen-argumenten, enorm EGOCENTRISCH en wisselend als een kameleon. Destijds heb ik een dagboek bijgehouden en na onze scheiding heeft het me jaren gekost om uit een diepe depressie te komen. Niet in de laatste plaats omdat ze me ook na onze scheiding bleef stalken met telefoontjes en mails. Inmiddels ben ik al weer acht jaar gelukkig met mijn huidige partner en heb sinds onze scheiding nauwelijks een woord met de bitch gewisseld. We hebben echter twee kinderen en die vinden dat begrijpelijkerwijs behoorlijk klote. De oudste vond onlangs dan ook dat wij maar weer eens moesten proberen on speaking terms te komen. Iets wat ik wel begreep en waaraan ik ook wel wil(de) meewerken.Voor de goede orde: Tot drie weken geleden wist ik niet van het bestaan van NPS. Niet onbelangrijk is ook dat mijn ex eind 2010 gedwongen is opgenomen in Zon & Schild wegens een ernstige psychose. Naar eigen zeggen is ze daar inmiddels weer nagenoeg van hersteld... Enfin, om onze omgang weer te normaliseren vond zij een gesprek tussen ons nodig. En wel bij haar thuis!. Ik had daar helemaal geen zin in, gezien de ervaringen uit het verleden' . Temeer omdat ik tien jaar geleden behoorlijk hersenletsel heb opgelopen door een ongeval en nu enkele beperkingen heb als gevolg van dit NAH. Onder meer word ik ik snel ongelooflijk driftig. Daarom wilde ik niet het risico lopen dat ik het wijf de kamer zou door meppen. Ik heb dus voorgesteld dat we elkaar zouden ontmoeten in een café halverwege onze beider woonplaatsen. Stemde ze uiteindelijk mee in, Tegen haar zin, want ze wilde vooral over vroeger praten en leuke herinneringen ophalen. En liefst ook nog foto-albums bekijken. Ik voelde de bui al een beetje hangen. In dat gesprek van anderhalf uur is zij 82 minuten aan het woord geweest en heb ik niet één zin kunnen afmaken. En het ging alleen over haar, Hoe goed ze was en dat andere mensen haar zo fantastisch vonden (allemaal juristen drs-en en BN-ers natuurlijk). En als het niet over haarzelf ging, dan ging het over HAAR kinderen. Hoe goed die wel niet waren (als verlengstuk van haarzelf, vanzelfsprekend). Ik heb nog opgeworpen dat dat ook mijn kinderen waren, maar toen keek ze me wel heel glazig aan..
Uiteindelijk begon ze toespelingen te maken over een hereniging van ons. Ik heb haar toen heel duidelijk gezegd dat ze dat echt wel kon vergeten en dat wanneer we bij gelegenheden elkaar zouden treffen, mijn huidige vriendin daar dan ook bij zou zijn. En als ze dat niet kon handelen, ze dan maar weg moest blijven en dat aan HAAR kinderen moet zien uit te leggen.
Vanaf de dag na onze ontmoeting begin het bellen en mailen weer, Eerst oppervlakkig gezanik, maar als snel dwingend en eisend: Ik wil je terug! Dat duurt inmiddels vijf weken. Vragen van mijn kant worden niet beantwoord, argumenten gaat ze niet op in. Communicatie is gewoon niet mogelijk met zo'n type.Op een geven moment het ik dus tegen mijn oudste gezegd dat haar mama wel heel erg egocentrisch is. Zij (mijn dochter) is kinderpsychologe en wist dus op grond van haar kennis te vertellen dat dat de grootste onzin was die ze ooit gehoord had. Daarom ben ik toen maar eens wat gaan googelen en kwam daarmee op deze en andere sites uit. En eindelijk viel dus na vijftien jaar het kwartje: Mijn ex leed toen en lijdt nog steeds aan NPS. Ik heb inmiddels mijn telefoon en mailbox voor haar geblokkeerd, maar zou wel graag willen dat mijn veronderstelling door een professional tegen het licht wordt gehouden. Mijn dochter vindt mijn 'diagnose' net zo belachelijk als mijn eerste bevinding van dat egocentrisme. Dat kan ik haar ook niet kwalijk nemen omdat ten eerste de blik van een kind to van haar moeder niet echt objectief kan zijn, maar vooral omdat die moeder dit gedrag alleen naar partners aan de dag legt. Maar ook de zussen van mijn ex (die mij als de hoofdschuldige van onze scheiding zien) willen er niet aan.
Daarom zou ik heel graag zien dat de behandelend psychiater van mijn ex dit beoordeelt. Maar mijn dochter wil dit niet aan hem/haar doorgeven en mij ook niet de naam van de man (m/v) in kwestie geven. Ook de huisarts van mijn ex werkt niet mee (of ik kom niet voorbij de assistente, die zich in mails wellicht voordoet als de arts?). Wat ik bij die man (m/v) wil zien te krijgen is de mailwisseling van afgelopen weken en desnoods ook mijn dagboek van vijftien jaar geleden. Natuurlijk in de eerste plaats om ervoor te zorgen dat mijn ex de juiste behandeling krijgt, maar niet in de laatste plaats omdat ik daarmee in zekere mate gerehabiliteerd word. Iemand een idee hoe dit aan te pakken?

Laurens, 13-03-2011 06:39
Wat mij bij elke site opvalt is dat haast geen enkele man durft te praten over zijn (ex-)vrouw of vriendin die ook narcist is, en in dat punt wil ik graag recht zetten dat er ook bezorgde vaders zijn die zien dat hun ex vrouw/vriendin hun kind gebruiken om dingen gedaan te krijgen. Sterker nog: wettelijk gezien hebben vaders minder rechten dan moeders. Graag zie ik dan ook gecorrigeerd dat het altijd maar de man is die de thuissituatie de grond in boort. Reactie infoteur, 30-03-2011
Correctie zal niet plaatsvinden, er staat namelijk in het artikel niet dat vrouwen deze persoonlijkheidsstoornis niet kunnen hebben. Er staat dat het meer bij mannen dan bij vrouwen voorkomt. Dat maakt het voor alle partijen natuurlijk niet minder zwaar, mannelijk of vrouwelijk maar ook daar wordt in het artikel geen onderscheid in gemaakt.

Sandy, 27-02-2011 13:01
Oef! Het 'beest' heeft een naam! En ik maar piekeren over wat ik toch maar verkeerd doe in mijn relatie!
4 jaar geleden begon ik een relatie met hem. Na 3 maanden woonden we al samen, al zei mijn gevoel dat ik beter wat kon wachten maar door zijn fijne praatjes en 'mooie' vooruitzichten, dacht ik: 'Why Not?'. Ik huurde een huis en hij had er 1, dus waarom die onnodige huurkosten nog betalen?
Wist ik veel dat ik in het hol van de leeuw zou terechtkomen? Aanvankelijk was ik 'de vrouw', iedereen was dolblij dat we een koppel waren, we maakten veeeeel plannen, hij beloofde veel...
Nu, 4 jaar verder blijft er van dat alles niks meer over.Het blijft maar bij 'woorden'...
Reeds na enkele maanden merkte ik dat hij heel agressief kon zijn, vooral tegenover mij! Schreeuwen, brullen, voor de kleinste prul. Een gesprek kan al snel ontaarden in Wereld Oorlog 3, meestal omdat ik mijn mening dan gezegd heb en die mening niet overeenstemt met de zijne... Ik heb dus al gemerkt dat mijn mening toch niet telt.
Ik krijg nul affectie, zeker niet in het openbaar, want meneer de trotse pauw wil zeker niet als 'watje' bestempeld worden. Laat staan dat hij eens zijn emoties toont.
Als ik met iets zit is het onmogelijk om mijn 'probleem' op tafel te leggen zonder dat hij over zichzelf begint en beweert een gelijkaardig probleem te hebben, dus zwijg ik maar weer want het moet altijd over HEM gaan.
Ik merk zelfs dat, wanneer ik iets 'alledaags' vertel tegen hem, hij zelfs niet eens hoort dat ik iets zeg.

Mijn vrienden zijn slecht, mijn familie ook.... Ik mag niet gaan uit werken, want ik moest maar eens iemand anders tegenkomen.(gelukkig heb ik een kleine thuisjob) Hij bezit me en heeft me helemaal afgezonderd van de buitenwereld, me afhankelijk gemaakt van hem, deels ook financieel.

Hij is vreselijk jaloers, zelfs de plaatstelijke bakker vormt een bedreiging voor hem. Als een (wildvreemde) man me aankijkt, krijg ik meteen vragen als: 'Wie is dat?' 'ken je die?' 'Heb je er iets mee gehad?'.... ZEEEEEER vermoeiend. Als ik 'nee' antwoord, gelooft ie me blijkbaar niet, dus dan wordt het moeilijk om je te verdedigen, eh...
Ik ben ook meestal de schuld van alles.
De kwetstende woorden die ik al naar mijn hoofd 'geblaft' gekregen heb, zijn in 1 woordenboek niet samen te vatten...
Ik kan nog 3 blz vol klagen hier, maar dat is niet de bedoeling.

Ik woon nog bij hem, we hebben een hond ondertussen (ik wilde nl iets om me mee bezig te houden en ook om wat affectie te krijgen natuurlijk)

Ik droom ervan om mezelf terug te vinden; de grappige, levenslustige vrouw die ik ooit was.
Ik besef meer en meer dat ik hier weg moet.
Het zal moeilijk worden, en spannend tegelijk, want elke verandering brengt twijfels met zich mee.
Maar ik ben nu 35, ik weet dat ik mijn leven niet kan en wil delen met deze man, dat lukt me noooooit!
Financieel zal ik het wel met weinig moeten redden, maar, ik zal tenminste weer MOGEN gaan uit werken als ik weer op mijn eigen benen sta.

Maar hoe vertrek ik hier zonder 'kleerscheuren'? De hond? Hiermee kan hij nog gaan dreigen , want HIJ heeft de hond betaalt en hij staat op ZIJN naam, uiteraard! :-(

Iemand met deze aandoening laat jou niet zomaar los, vrees ik...
Ergens hoop ik dat hij me eruit zet of dat em een ander heeft, dat zou mijn vertrek kunnen vergemakkelijken.
Ik wil me niet meer de grond laten inboren, daarvoor zie ik mezelf nog te graag....
Dat stukje zal ie niet kapot krijgen, nooit...

Isa, 13-02-2011 15:09
Lieve Yvonne, wegwezen! Je hebt nog een leven voor je met 55 jaar. Kies voor jezelf, je kinderen en kleinkinderen en wordt weer gelukkig. Scheiden doet lijden, maar daarna wordt je leven weer de moeite waard. Put kracht uit alle verhalen van de moedige vrouwen, die de stap uiteindelijk wel zetten. Geen man is het waard om jezelf dood te wensen.

Yvonne, 11-02-2011 19:30
Alles wat hier staat zou mijn verhaal kunnen zijn, zo herkenbaar...van de 6 kinderen en 7 kleinkinderen zie ik er nu nog maar een , die twee kinderen heeft. de anderen zijn de spanningen van mijn huwelijk met hem zat, omdat hij te pas en te onpas schreeuwt,zelfs in de winkels als ik ook maar iets wil kopen, buiten het eten om, dus van die leuke yvonne is niks meer over, qua uiterlijk niet en qua uitstraling niet, ik wil eigenlijk alleen maar dood zijn.
hij mag wel elke dag weed en drank kopen en , houdt onze bankpas voortdurend bij zich,als ik wat krijg, dan heeft hij minstens het dubbele voor zichzelf uitgegeven, aan drank of drugs, ik weet niet of ik nu op mijn 55e nog zin heb in een scheiding,ik voel me 80!

Isa, 09-02-2011 00:36
Helaas heb ik een gezin met mijn ex, woont en werkt hij in mijn woonplaats en hebben we gezamenlijke vrienden en kennissen, dus kom ik er nooit volledig vanaf. Het is aan mij om me emotioneel los te weken van die narcist. Vanochtend opnieuw weer een discussie over gemaakte regelingen, machtspelletjes, schuldgevoelens aanpraten en ik moet vooral professionele hulp zoeken voor de negatieve spiraal waarin ik verkeer. Hij wast zijn handen in onschuld, praat recht wat krom is en wijst het beschuldigende vingertje altijd mijn kant op. Ondanks de stoom uit mijn oren merk ik zo langzamerhand dat zijn woorden en daden me niet meer raken. Ik schrijf de woede van mij af in een mail, die ik niet verstuur. Want elke emotie die ik toon, woede of verdriet, wordt door hem uitgelegd als zijnde dat hij nog steeds controle heeft over mijn leven en mijn gevoelens. De inzichten die de informatie over NPS me hebben gegeven zijn zeer verhelderend geweest. Al weken probeert hij toenadering te zoeken onder mom van kijk mij nou eens een redelijke ex willen zijn, en zie haar nou eens de bitch uithangen die me negeert. Maar ik heb me opengesteld naar mijn vrienden en familie toe, zijn slachtofferrol naar buiten toe onderuit gehaald door mijn ervaringen te delen van de laatste jaren met hem en het verdriet over zijn nieuwe relatie, die hij popelend aan iedereen voorstelt, liefst in mijn bijzijn natuurlijk. Dat platform krijgt hij, niet alle vrienden willen een keuze moeten maken. De sympathie echter over zijn gedrag is er niet, zijn geloofwaardigheid over zijn gekrenkte gevoelens is aangetast. Ik voel me gesterkt, ben niet meer bezig met excuses te maken voor hem in mijn hoofd en al helemaal niet meer naar anderen toe. Ik zie hem nu voor wat hij werkelijk is en heb de tools gevonden om hem op afstand te houden, terwijl ik weer opkrabbel. Niets zo frusterend voor een narcist om de controle kwijt te raken, geen enkele vat meer te hebben om je gemoedsrust en totaal genegeerd of afgepoeierd te worden. Door mijn eerlijkheid heb ik weer vrienden hervonden, ik heb weer contact gezocht met oude vrienden, welk contact verwaterd was doordat hij ze niet mocht. De gouden kooi staat open en de sleutel beheer ik weer zelf. Als ik weer even wegzak in mijmerende gedachten hoe geliefd ik me ooit voelde, zoek ik deze site op om me weer te herinneren aan wat ik van mezelf allemaal weer heb hervonden. Dan besef ik weer hoe sterk ik ben, hij mij niet meer definieert in mijn zijn en wat ik op eigen kracht waard ben. Dat hij de grote nul is, wiens persoonlijkheid wordt gevoed door zijn eigen fantasierijke zelfbeeld en de aandacht en bewondering van anderen. Er zullen altijd personen zijn die door de charme en zijn zogenaamde gevoeligheid worden ingepalmd, maar deze dame niet meer. En in mijn leefomgeving geef ik hem geen enkele ruimte om zijn charmeoffensief met haar nieuw leven in te blazen. Ik ga niet meer in een hoekje wegkruipen, maar vol de confrontatie in. Het heeft veel moeite gekost, maar is het waard. Loskomen van een narcist is het beste wat je voor jezelf kunt doen. Afkicken is zwaar, maar daarna kom je als herboren tevoorschijn en kun je weer openstaan voor de onzelfzuchtige mannen, die er ook rondlopen. Misschien wat minder heftig in hun liefdesbetuigingen, maar in ieder wel gemeend. Daarmee kun je oud worden.

Magoo, 30-01-2011 08:17
Dit weekend eindelijk gekapt met mijn narcistische partner. We waren op 2 weken na 1 jaar samen. Ben totaal geisoleerd, heb iedereen laten vallen en mijn familie zegt dat ze me genoeg hadden verwittigd. Hij bedroog me, sloeg me en was extreem jaloers. kan geen enkele opmerking verdragen, ik mocht zelfs mijn dochter niet zien. Hij kon ook het ene moment zeggen dat ik de vrouw van zijn leven was , 10 minuten erna was ik een kutwijf. Ik zie heel veel af, hopelijk steunt mijn moede/zus/dochter me en begrijpen ze hoe moeilijk het is om van een narcist los te komen. wat ik zie hem nog steeds graag ondanks alles. ik was trouwens zijn derde partner. Zijn eerste vrouw en tweede hebben hetzelfde meegemaakt als ik en zijn nu heel gelukkig met hun nieuwe partner

Amy, 27-01-2011 21:56
Ik heb sterk het vermoeden dat ik een collega heb met deze stoornis. De persoon in kwestie (ik durf de naam van deze persoon niet eens hier neer te zetten, zo eng vind ik de persoon in kwestie) is zo geraffineerd, kleinerend, manipulatief, gehaaid en vals, dat niemand er wat van durft te zeggen. De terreur is ernstiger dan men denkt. De persoon in kwestie dreigt met ontslag, roept een advocaat in de arm te hebben genomen. Ondertussen voert deze persoon de psychologische druk zo enorm op binnen de afdeling, dat er zelfs mensen vrezen voor hun baan, waaronder ikzelf. Feedback geven op gedane werkzaamheden mag niet want de persoon in kwestie zorgt er wel voor dat je onderuit gaat, fouten zijn nooit door de persoon in kwestie veroorzaakt want deze is zelf perfect. Naieve personen worden als vertrouweling beschouwd maar hebben zelf niet door dat ze gebruikt worden om het doel wat de persoon in kwestie voor ogen heeft (zelfverheerlijking) te bereiken. Wat de reden van terreur is, daar zijn de goden nog niet over uit. Maar effect heeft het wel. Want iedereen die ook maar iets met deze persoon te maken heeft wat werk betreft, komt sluipend de kamer binnen en gaat sluipend de kamer weer uit. Tegen de hoge bazen is de persoon in kwestie charmant en vredelievend maar tegen de mensen om zich heen is het een ware veldslag aan het worden. Niemand durft nog met elkaar te praten of zijn of haar hoofd boven het maaiveld uit te steken want gegarandeerd dat het hoofd eraf gehakt wordt. Bedreigingen, pesten, isolatie en manipulatie zijn schering en inslag. Ik ben al op zoek naar een andere baan maar dat is niet zo makkelijk als men denkt in deze sombere tijden. En dat is een van de vele doelen van deze narcist. Ikke ikke ikke en de rest kan stikken!

Baba Jaga, 26-01-2011 14:39
Mijn dochter woont samen met een narcist, hij is maar eens begonnen om haar te isoleren van al haar vrienden en kennissen toen dat voor elkaar was heeft hij besloten dat ik ook niet meer welkom was bij hem in huis en ja daar zij nog heel jong is en denkt door hem al haar liefde te geven welke hij overigens koopt met allerlei materiele dingetjes, denkt zij dat hij ook van haar houdt, naief als ze is gelooft ze alles wat hij haar influistert, ze is nu zelf al zover dat ze liever geen contat meer heeft met mij, haar moeder. Hoe krankzinnig kan het gaan, ik kan die vent wel opvreten, hij is 30 en zij is net 21 geworden en notabene haar eerste vriendje. Precies wat je zegt anderen opzettelijk kwetsen en pijn doen. En vreselijk manipuleren. Wijsheid rust en een hoop geduld is hier wel op z'n plek denk ik.

Marije, 20-01-2011 12:20
Het zijn vreselijke mensen om mee om te gaan, die narcisten. Ik heb net een jaar ongeveer een relatie met zo iemand gehad. Ik heb het nu voor de derde keer uitgemaakt. Ik hoop dat ik het volhou. Hij kleineert me, vernedert me, heeft weinig respect voor me, heeft het expres over een ex als hij boos is, vindt zichzelf nogal begaafd op allerlei gebieden (wat hij ook wel is, maar alles wordt erg overdreven).

Ik ben chronisch ziek en hij denkt dat hij me wel even beter kan maken in een paar maanden tijd. Hij is zó idioot!! Want idioot zijn ze, die narcisten. Geen rekening houden met andere mensen, anderen kwetsen en beledigen. En oh, wat is hij zelf gevoelig, daar moet ik rekening mee houden, anders wordt hij woedend. Zo ziek. Ik moet me dit nu weer even realiseren dat dat zo is. Ik hoop echt dat ik een andere man tegen kom, zodat ik niet in de verleiding kom deze klojo terug te nemen.

Noortje, 19-01-2011 14:55
Waar ik zo grote schrik voor had en gehoopt had dat ik het voor zou blijven: het voorbije weekend ben ik totaal gecrasht. De pesterijen, de verwijten, het aantrekken en dan weer afstoten,... het is me allemaal teveel geworden. Ik zie hem nu al enkele dagen niet en het is een hel (dat is nog het ergste, terwijl ik eigenlijk opgelucht zou moeten zijn). Het loskomen is heel zwaar, alsof je afkickt van een verslaving. Elke minuut van de dag is als het ware een innerlijke strijd: ik mag geen contact nemen, moet op mijn tanden blijven bijten, moet hier door... Tegelijk ben ik al bang voor het ogenblik dat hij hier weer voor de deur zal staan (en dat zal hij) en ik weer zal plooien...

Noame, 11-01-2011 13:47
Ik moet toegeven dat ik me 'gesterkt' voel door de verhalen hier te lezen. Het maakt dat ik toch niet langer aan mezelf en mijn eigen persoonlijkheid ga twijfelen. Ik heb gisteren namelijk afscheid genomen van een depressieve narcist. Bijna 3 maanden geleden begon er een sprookje in mijn ogen. We hadden elkaar rustigaan leren kennen op een datingsite en alles liep voorzichtig en vlot. Na 2 maanden spraken we af op een concert en sindsdien was het rozegeur en maneschijn bij ons. Niets was teveel, hij droeg me op handen, verklaarde me de liefde constant en op allerlei manieren...Werd voorgesteld aan zijn 'vrienden' als de vrouw van zijn leven. Zijn kinderen stelde hij me reeds voor in de 2e week. Sindsdien leken we wel een happy family. Tegen iedereen die het maar kon horen van me riep ik dat ik eindelijk de man van mijn leven had gevonden, mijn prins. Maar na 5 weken begonnen de veranderingen op te treden. het tv-programma waar ik naar wou kijken was te stom, mijn kledij was soms lelijk, de rijst was veel te platgekookt, ik besteedde teveel aandacht aan mijn mannelijke vrienden, was niet lief genoeg niet meer...Ondertussen kwam ik erachter dat hij af en toe coke snuift en andere troep gebruikt. Dat hij naast de 2 dochters die hij had met zijn ex ook al eens getrouwd was geweest daarvoor en ook een zoon had van bijna 14 jaar waar hij van vervreemd is. Als de kinderen er zijn, lieve meisjes van 5 en 7 dan knuffelt hij het ene moment en zegt 'i love u ' met hen en het volgende moment roept hij er tegen dat ze hem met rust moeten laten. Hij kan het ook gewoon niet aan soms...
Maar na bijna 2 maanden riep hij de 1e keer dat ik moest weggaan, dat de relatie stopte voor hem. Om dan de dag erna alles weer te komen goedmaken, zonder echt oprecht sorry te zeggen. Dit is in totaal 6 keer gebeurd en eveneens de dag voor kerstavond en de dag voor nieuwjaarsavond. Zelfs toen we op reis waren naar Marrakech schold hij me de huid vol voor een hoop mensen om dan de volgende moment lief te zijn. Ik heb hem ermee geconfronteerd dat hij een narcist is en dat ik weet wat zijn bedoelingen zijn. Mijn vader is namelijk zo. Maar die strijd heb ik jaren geleden opgegeven. Hij is dan info gaan opzoeken en heeft vreemd genoeg en met het hoofd gebogen toegegeven dat hij idd zo iemand is en dat dat degoutant is en dat hij hulp moest zoeken hiervoor. Ondertussen werd hij nog depressiever sinds hij dat wist. Hij was nu op een obsessieve manier bezig met het feit dat hij een narcist is.
Hij haalde me leeg, tastte mijn zelfbeeld aan ...tot ik vorige week zelf gezegd heb dat het genoeg geweest was. Het feit dat ik de relatie op Facebook verbrak(wat vr hem ontzettend belangrijk is) was voor hem blijkbaar genoeg om ineens te beseffen dat het me menens was...En jawel...ineens kreeg ik een storm van liefde, lieve woorden, knuffels,...over me heen. Ik was weer de vrouw van zijn leven. De reden dat ik hem heb teruggenomen toen was omdat ik hem wél oprecht graag zie, niet eens uit een verslaving. Omdat hij naar de dokter was geweest en hij anti-depressiva is beginnen nemen die hem-dacht ik- rustiger maakten.
Tot ik gisteren een mailtje van hem vond dat hij als antwoord naar een 'vriendin' gestuurd heeft. Daarin verklaarde hij waraom het gedaan was tussen ons...' ik was niet de ware voor hem, hij had niet genoeg gevoelens voor mij en dan stopt het verhaal vlug voor hem. Ik was wel een schat van een vrouw hoor...' om dan de mail af te sluiten met te zeggen dat hij graag eens met haar wil gaan stappen.
Ik heb hem ermee geconfronteerd toen hij thuiskwam en hij ging gewoon narcistisch en arrogant grijnzend in de zetel zitten. Ik heb er geen zinnig woord uitgekregen. Het ene moment was dat geschreven omdat hij kwaad was, omwille van zijn ego, dan dat het toch gedeeltelijk waar was maar dat hij hoopte zijn gevoel te kunnen bijsturen.Om vervolgens weer te roepen dat het liedje helemaal uitgezongen is en dat hij er niet meer op terug zal komen etc...om vervolgens te zeggen dat hij wel van me houdt... Ik heb hem verteld dat hij me gebroken heeft maar dat ik terug zal recht staan, iets wat hij nooit zal kunnen als hij niet inziet dat hij het probleem is en niet ik en mijn manier van stofzuigen bij wijze van spreken...
Maar ik hoop niet langer op verbetering, ik kan hem niet helpen...het is een prachtmens als hij niet zo is. Maar de vraag is natuurlijk, welke van de 2 personen is hij nu uiteindelijk???

Magoo, 04-01-2011 09:48
Ik herken ook alles. Zijn familie is tegen mij want daar is hij me gaan zwartmaken. Mijn familie sluit me nu uit omdat ik voor hem blijf kiezen. Mijn dochter is bang van hem en wil nu bij haar vader gaan wonen. En zo begin ik 2011. Het zou meer dan voldoende zijn om te kappen met hem (we hebben tenslotte samen geen kinderen en geen huis) en toch kan ik me niet van hem losmaken.

Noortje, 29-12-2010 20:30
Heel erg herkenbaar wat je schrijft: ik voel mezelf ook een psychisch wrak geworden terwijl ik altijd een heel sterke figuur ben geweest. Hoe de blijvende verwijten als druppels op een steen er toch maar in slagen deze uit te hollen en je kapot te maken, of je dit nu wil of niet. Er is uiteindelijk maar één oplossing: weggaan. Maar dit lukt me tot nu toe niet, juist omwille van de angst waarover je spreekt. Zelf heb ik er voor gekozen om mij hierin te laten begeleiden door een therapeut omdat ik van mezelf weet dat het mij alleen nooit lukt om door te zetten.

• Lees alle 174 reacties en antwoorden op de discussiepagina van dit artikel…