Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS)

Het kan nog erger: ik vond een briefje, waarin haar werd aangeboden mij te elimineren.
Hoe ziek kun je zijn

Wat erg wat ik hier allemaal lees en ook gelijkertijd herkenning. Ik ben er pas achtergekomen dat mijn ex vriend een narcist is en dat terwijl onze relatie al 3 jaar over is. We hebben wel 2 kinderen en die beginnen nu te klagen dat hun vader rare dingen doet en weten niet wanneer hij weer een of andere woede aanval krijgt.
Hij heeft deze dus al een aantal keer gehad en heeft daarbij mijn oudste naar de keel gegrepen.
Ik ben nu bezig met een advocaat om de kinderen bij hem weg te halen. Hij liegt alles wat los en vast zit en doet daar nog een schepje bovenop. Een heleboel mensen denken nu dat ik de duivel op aarde ben, wat ik niet ben maar dat snappen jullie ook wel. Ik ga binnenkort naar de maatschappelijk werkster hiervoor.
Net zoals bij Eshter haar verhaal hieronder is het bij hetzelfde. Kinderen zijn de dupe.
Weet je ik hou ontzettend veel van mijn kinderen en zal ook alles doen wat ik kan om ze daar weg te halen.
Wat ik eigenlijk heel knullig van mezelf vindt is dat ik nooit gezien heb dat hij Narcistisch is.
Had nog nooit van de ziekte gehoord. Ik heb wel met een heleboel vraagtekens gezeten tijdens onze relatie want wat hij allemaal deed en doet. Ik weet in iedergeval dat ik er nog niet mee klaar ben en ga hem ook ontmaskeren. Ik ben een volwasse vrouw en kan voor mezelf opkomen maar dat mijn kinderen nu aan de beurt zijn dat gaat niet door. Ik wil gerechtigheid voor mijn kinderen.

Ik ben een vrouw van 42 en heb 10 jaar geleden mijn nu ex leren kennen. Het was in eerste instantie echt allemaal geweldig, totdat de narcist zijn ware karakter liet zien en ik er langzaamaan dreigde onderdoor te gaan. Het ging allemaal zo subtiel, dat ik het eerst niet eens in de gaten had. Nu naar 3 jaar scheiding is het nog steeds moeilijk. De macht over mij is hij kwijt, maar steeds vaker zijn de kinderen de dupe (en door de loyaliteit aan hun vader toe, zijn ze een hele gemakkelijke prooi). Ik heb een aantal jaren psychologische hulp gehad bij het verwerken van hetgeen ik met mij ex heb meegemaakt, hierdoor ben ik er overigens wel sterk weer uitgekomen.
Het is zo dubbel, maar wat een verademing om jullie verhalen te lezen, een enorm gevoel van (h)erkenning.
Ik wens iedereen heel veel succes en sterkte en ik kom graag nog eens op deze site terug.

Er zijn veel reacties van partners van narcisten. Zijn er mensen die door een narcist als baas zijn weggepest? Ik schrijf daar een boek over en zoek ervaringen.
Een narcist als baas lijkt succesvol, maar is dat dankzij een voortdurend gevecht tegen mensen die hem door hebben. Ik had zo´n baas met het minderwaardigheidscomplex wat het verwarrend maakte voor anderen. In een paar jaar tijd had hij alleen maar vrouwen om zich heen verzameld door zijn charme. Hij zorgde door leugens en roddels voor macht en verdeeldheid, gedroeg zich in veel opzichten als een verwend kind, en werkte medewerkers eruit door over hen te liegen wat zijn directeur niet doorhad. Ik heb te lang gedacht dat hij te verbeteren was, of in elk geval te begrenzen. Machtsmisbruik maakt dat je voortdurend op je hoede moet zijn, en je baas kan alles zo regelen dat je werk niet leuk meer wordt en je zelf weg wil. Hij gaf mij onmogelijke opdrachten die hij zelf eerst verpest had, die ik echter wel leuk vond en tot een goed einde bracht. Pech en nog meer haat voor hem. Narcisten op het werk worden niet herkend en ten onrechte gezien als succesvol.

Hei Door, bedankt voor je reactie. Weet je, ik ga me verdiepen in enkele boeken die ik hiertussen heb zien staan. Ja, heb inderdaad geen behoefte aan het aanpraten van een slachtofferrol. Nu ik hem onlangs moest zien i.v.m. de scheiding voel ik dat ik heel wat sterker sta. Hij is degene die eigenlijk het slachtoffer is van hetgeen hij allemaal meegemaakt heeft. Deze site heeft me veel duidelijkheid gebracht afgelopen week. Maar tegelijkertijd toch ook wel het gevoel dat ik hem in de steek laat en ook de kinderen. Ik kan alleen maar hopen dat hun moeder zijn gedrag een beetje kan plaatsen naar hen toe (ik weet niet of zij er enige notie van heeft wat NPS is, dat hij dit heeft). Moeilijk te beslissen of ik dit dan toch eens verwoord naar haar toe. Wat verwoord ik naar de kinderen? Ik wil hen zeker niet tegen hem opzetten omdat het hun vader is en blijft, en eigenlijk zijn zij de enigen die hem in moeilijke tijden kunnen recht houden denk ik. De oudste is 17 en gaat zelf bij een psycholoog. Ze heeft dan ook al heel wat meegemaakt. Ergens vind ik dat ze het recht hebben te weten wat er scheelt (dat maakt dan ook dat ze alles beter kunnen plaatsen denk ik), maar aan de andere kant vind ik dat ik afstand moet houden. Ik ben uiteindelijk hun moeder niet, ze hebben zelf al 3 gezinnen als het ware (de moeder heeft een vriend en ook daar zijn ze wekelijks), zoals de oudste het eens gezegd heeft; ze heeft het gevoel nergens een "thuis" te hebben. Moet je haar hier dan ook nog eens mee opzadelen? Moeilijk, moeilijk, maar bedankt! Want ik voel me al heel wat sterker!!

Hoi Christel, herkenbaar wat je schrijft, door de rouw om je moeder kom je soms tot het besef dat iemand niet goed voor je is. Knap van je dat je de beslissing hebt genomen. Hoe erg het ook is om je moeder te verliezen, het geeft soms verhelderende inzichten. Het is goed om een therapeut te zoeken die emphatisch is, omdat je vaak het gevoel krijgt dat er iets mis met je is als je op een narcist bent gevallen en ik heb nu in de boeken gelezen dat dat helemaal niet het geval hoeft te zijn. Als je dan een therapeut vindt die je weer in een volgende slachtofferrol praat, ben je nog verder van huis. Heel veel sterkte!

Oh, wat een opluchting nu ik dit hier allemaal lees. Het ligt niet aan mij. Een jaar samen, getrouwd, en na 4 maanden uit elkaar. Door het plotse overlijden van mijn moeder stond de wereld even stil en ben ik tot het besef gekomen dat dit geen liefde is. Ook al heb ik die knoop doorgehakt, nog altijd is het moeilijk te bevatten. Verdorie, ik wil af van dat gevoel, die angst voor hem en tegelijkertijd die zorg om hem. Ik heb hem zo graag gezien en nooit heeft hij dat echt beseft. Ik heb het gevoel door een hel te gaan. Ja, na het lezen van die vele reacties ben ik tot het besef gekomen dat ik toch echt best professionele hulp zoek. In één week tijd je moeder verliezen en het besef dat het best is bij je man weg te gaan... Ik heb me al 9 maanden sterk gehouden, maar nu zie ik in dat het rouwen om mijn moeder, rouwen om hem, die schuldgevoelens die me aangepraat zijn, het gevoel dat mijn eigen ik stilletjes aan het wegkwijnen was, ... niet niks is. Ik heb nog heel wat weg af te leggen, met momenten het gevoel dat alle grond vanonder mijn voeten weg is. Gelukkig heb ik een fantastische familie, en geweldige collega's. En lezen hierover, ja, dit deed me ook goed. Maar toch, nog heel wat te verwerken...
Het doet echt wel goed te beseffen dat ik niet de enige ben met die ervaring te leven met iemand met NPS, al die onopgeloste vragen, met die schuldgevoelens,... Oeffffffff

Iedereen bedankt voor alle reacties. Door een computercrash ben ik een tijd niet in staat geweest om te reageren en er zijn inmiddels te veel berichten om ze allemaal persoonlijk te behandelen.

Ook bedankt voor diegenen die met goede tips en titels van boeken zijn gekomen, je helpt hier een hoop mensen mee (dus Patsy, lees even alle reacties door, je komt er een hoop tegen).

Alle slachtoffers wil ik heel veel sterkte wensen. Het valt niet mee om, wanneer je al een leeg omhulsel weggegooid bent, jezelf te herpakken en met goede moed aan de rest van je leven te beginnen, maar dat is wel precies wat je zal moeten doen. Blijf niet in het verleden hangen (al is dat nog zo moeilijk, zeker wanneer je kids hebt).
Kies voor jezelf. Niets is het waard om te blijven hangen in een situatie die voor niemand gezond is. Geen geld ter wereld kan goedmaken dat je iedere dag met tegenzin opstaat en angstig de dag tegemoet ziet. Geluk is voor een groot deel een keuze, zodra je in je leven de juiste keuzes hebt gemaakt en je kijkt hierop terug, zal je dat begrijpen.

Blijf optimistisch en positief, het geeft kracht. Probeer te vergeven, wanneer je blijft hangen in wrok en haatgevoelens, zal het moeilijker zijn met frisse moed verder te gaan. En moed is nodig!

De mensen met NPS die hier hebben gereageerd wil ik ook bedanken voor hun reactie. Het vergt al heel wat moed om de acceptatie onder de ogen te zien. Hiermee ben je op de goede weg, en er is hoop voor je want wanneer je echt NPS hebt, dan heb je het waarschijnlijk in een lichte vorm (anders zou je nooit hier gereageerd hebben). Oprechte liefde en warmte brengt je meer geluk dan dat wat je met manipulatie hebt verkregen.

Heel veel sterkte.

Zou hier graag veel meer over te weten te komen, zijn er boeken of zo over, waar er nog meer in te vinden is, ik dacht eerder dat mijn partner een soort autisme had, maar deze kenmerken zijn gewoon sprekend HEM

OOk ik heb een relatie gehad met iemand die lijd aan nps.
Deze relatie is nu 2 maanden verbroken(hij heeft er een punt achter gezet), en nog elke dag doet het iets met mij.
Wij hadden afgesproken dat wij geen enkel kontakt meer met elkaar zouden hebben, en tot op dit moment is dat ook nog nooit rechtstreeks gebeurd, echter wel via mij werk, daar wij in het verleden direkte collega"s zijn geweest, komt het soms voor dat hij af en toe naar mijn werk belt om een andere collega van mij te spreken.
Dit is 2 x gebeurd, en beide keren nam ik de telefoon aan, helaas, want dat gooit mijn hele leven weer op de kop.
Doordat ik, al vrij snel, na het verbreken van deze relatie hulp bij het maatschappelijk werk had gezocht, ik had echt wel door dat er in deze relatie enbij deze man iets niet klopte, wist ik wel hoe ik moest handelen wanneer er weer kontakt gezocht zou gaan worden.
Heb het dus heel kort en zakelijk gedaan, en daarna, zonder op antwoord van hem te wachten, de verbinding verbroken.
Diezelfde middag had ik mijn eerste echte gesprek met mw, daarvoor betrof het een intake waarbij mij overigens al heel veel duidelijk werd wat voor soort relatie ik moet hebben gehad, en daar was ik enorm blij om.
Tussen het intakegesprek en het eerste gesprek zaten een flink aantal weken, weken waarin ik door heel veel verschillende emoties ben gegaan.
Ik had via internet heel veel gelezen over nps, en heel veel herkenneing gevonden, maar dat maakte ook heel veel bij mij los.
Van gelukkig, het ligt niet aan mij, ik spoor wel, want dat is wat de ander je zo graag wil doen geloven, jij spoort niet, dat wat er nu gebeurd roep je over jezelf af, en dat vond ik terug in bijna alle verhalen van slachtoffers over narcisme.
Want dat is wat je eigenlijk toch wel bent geworden, al voelde ik ook een diep medelijden met mijn ex, hij zal hier uiteindelijk altijd zelf het grootste slachtoffer van worden.
Maar ook medelijden voelen met zijn kind, welke te pas en te onpas gebruikt wordt voor zijn eigen belang, en medelijden voor een nieuwe partner, die waarschijnlijk het zelfde lot wacht dan mij.
En gelukkig, ik kon voor het eerst echt boos op hem worden, maar ook helaas, ik kon er geen kant mee op, en dat maakte het zo frustrerend.
En eigenlijk dacht ik dat ik dus al veel verwerkt had, totdat hij dus van de week naar het werk belde, niet eens voor mezelf, maar wat was ik weer van de kaart, ook omdat ik wist dat er door mijn reaktie naar hem toe een vervolg kon komen, en dat gebeurde dus ook, dmv een telefoontje naar mijn huis, gewoon anoniem, en dan niks zeggen, en dan zul je zeggen, hoe weet je nu dat hij dat was?
Omdat dit precies de manier is waarop hij in het verleden steeds weer begon met kontakt zoeken, en mijn ex is in dit opzicht nog steeds voorspelbaar.
Voor mij heeft het tot gevolg, dat de rust die ik nog maar sinds een hele korte periode terug had gevonden, weer volledig zoek is, ben weer heel erg op de telefoon gespitst, voel opnieuw de onrust in mijn lijf.
Volgens de maatschappelijk werker met wie ik de gesprekken heb, moet ik er niet raar van opkijken dat mijn ex over maanden toch weer gaat proberen om opnieuw een ingang te vinden tot kontakt, heb het meeste voor mezelf afgeschermd, maar helaas kun je niet alles blokkeren tot de narcist, en wil ook geen gevangene van hem worden, dat gun ik hem niet, maar vindt het jammer dat een dergelijke relatie je leven zo blijft beinvloeden. je wilt zo graag verder, zo graag weer je leven op de rit zien te krijgen, maar deze week heb ik ervaren hoe je 1 stap voorwaarts doet en 2 achterwaarts.
Kan alleen maar hopen dat het ophoud.

Ik ben 26 jaar getrouwd geweest met, wat ik nu weet, en narcist. Toen ik hem pas leere kennen was hij een heel charmante jonge man, die wel graag zijn zin doordreef maar mij er steeds van wist te overtuigen dat het voor mijn eigen bestwil was.Hij was heel ambitieus maar slaagde er eigenlijk nooit in om een job tot een goed einde te brengen want hij wist altijd alles beter dan zijn meerderen. Na de dood van zijn ouders(die hem toch nog een beetje konden intomen) kregen wij een substantiële erfenis. Hij zegde zonder mij ervan te verwittigen zij job op want hij wou zijn eigen baas zijn. Hij kende echter niets van zakendoen (volgens hem hield dat in lid zijn van exclusieve clubs en vooral veel geld uitgeven.Na een 6-tal jaren van financiële miserie en grove leugens van zijn kant, ben ik van hem gescheiden.
Ik heb het achtert me kunnen laten maar jammer genoeg laat hij onze 2 dochters (31 en 26 jaar) niet met rust. Hij pleegt emotionele chantage op hen, verwacht van hen respect maar doet niets voor hen als hij er zelf niet beter van wordt.Eigenlijk willen ze volledig met hem breken, maar hij laat zich niet zo gemakkelijk afschepen. Kan iemand mij zeggen hoe zij dit het best aanpakken? De scheiding dateert reeds van 2000

Hoi michel,
Als je je zorgen maakt om je kind, je hebt het ouderlijk gezag dus recht op een omgangsregeling. als je vrouw het in de toekomst hard zou gaan spelen kun je de raad voor de kinderbescherming inschakelen. Zij doen ook scheiding en omgangszaken en bekijken de zaak vanuit de veiligheid voor het kind.
succes!!

Toen ik 5 jaar geleden mijn man ontmoete was hij zeer charmant super lief,wist wat een vrouw nodig had,
Met 5maanden gingen wij al trouwen ,zo verliefd als wij waren,wist niet wat mij overkwam ,wist het zeker hij was prins op het witte paard,
Dit sprookje duurde wel geteld half jaar,hij veranderde in een zwever op een doorgezakte ezel.
Altijd kritiek op mij.deed noooooooit iets goed,uitschelden voor vuile kankerhoer,mijn fam deugde niet ,mijn vrienden.
Hij smijt met geld,mag er niets van zeggen ,ik werk zelf ook keihard,ben bang voor armoede,
Ik was voor dit hele circus 14 jaar alleen geweest ,gescheiden vrouw met 2 kinderen.
Mijn man doet maar waar hij zin in heeft,komt gaat wanneer hij wil, duld geen kritiek
Loop nu al 4 jaar op mijn tenen ,mijn kinderen wonen momenteel bij hun vader,zijn huis uit gevlucht.
Hij bepaald alles,wat wij eten waar wij naar toe gaan ,mag mijn mening niet uiten,wordt meneer boos.
Mag geen wekster nemen,zelf steekt meneer geen poot uit,uuuuuuuuuuren op de bank liggen en roken 3 pakjes per dag.
Ik heb al meer dan een jaar geen sex meer gehad,daarvoor ook matig ,hij dacht alleen aan zichzelf,liet mij liggen.
Liefdeloos harteloos ,snoei en snoei hard, wolf in schaapskleren.
Wil graag van hem af,jammer genoeg hebben wij top hypotheek,nu met de recessie is de huisenmarkt ingeklapt.
Zit muur vast, loop inmiddels bij een therapuit,ben op en leeg ,hij maakt mij kapot .
Bid en hoop voor oplossing

Na drie verschillende psychiaters gesproken te hebben, ben ik ervan overtuigd, dat ik een narcistische persoonlijkheidsstoornis heb. Hierdoor ben ik wederom in de WAO terecht gekomen en bijna failliet geweest. Ik maakte er financieel en emotioneel er een enorme puinhoop van. Door diverse emotionele gebeurtenissen (het verlies van twee vrienden en de ziekte van mijn moeder) gleed ik steeds meer af tot een bedenkelijk nivo. Totdat ik letterlijk gered ben door de GGD en een uitstekend maatschappelijk werker in de Faunabuurt te Almere. Met hem kwam ik in contact door mijn in 2008 ontstane financiele problemen, die ik zelfstandig niet meer kon oplossen. Ik was nl. in 2005 manisch geworden door het slikken van Cipramil en bracht mij hierdoor in een moeilijk parket.Op eigen aangeven slik ik nu Depakine en voel mij in een redelijk evenwicht.

hallo,ik leef met iemand samen waarvan ik denk dat hij aan NPS lijdt.ik zelf begin me behoorlijk een slachtoffer te voelen van de listen van de ander.

Hoi Michel, je geeft aan dat je wilt ophouden, je vrouw ook, ik zou als ze dit weer aangeeft ermee akkoord gaan ( dat scheelt alweer een ruzie ) en ook stoppen met de therapie of dit in de therapie bespreken. Dan kun je daarna je eigen therapeut zoeken die je begeleidt met je ervaringen van je relatie. Misschien al rechtshulp gaan zoeken, zodat je er al beter op voorbereid bent? Ik zou als ik jou was met betrekking tot je zoon, wat er ook gebeurt nooit kwaad spreken over de moeder, je zoon komt er hoe dan ook later zelf achter hoe het zit, hoe naar het ook voor hem en voor jou is. Je kunt helaas niets aan haar veranderen, maar het is beter voor je zoon om met twee losse ouders op te groeien, waarvan een niet schreeuwt. Pak het praktisch aan en verlies de moed niet bij voorbaat. Heel veel sterkte !

Hallo allemaal.
Ik lees hieronder heel veel bruikbare informatie ik zit alleen met een erg groot probleem. Mijn vrouw heeft heel veel kenmerken van een NPS. Ik ben 2 jaar geleden getrouwd we hebben een vrolijk en opgewekt kind van bijna 2 jaar. Nu wil mijn vrouw scheiden. Ik heb relatie therapie voorgesteld en we zijn hieraan begonnen maar mijn vrouw wil nog steeds scheiden en piekert er niet over om aan de relatie te werken, heeft uberhaupt nog nooit van me gehouden, weet niet waarom ze met me getrouwd is en haar zwangerschap was een ongelukje (terwijl we notabene 1,5 in het medische circuit hebben gezeten om zwanger te worden), woedeaanvallen, het is nooit haar schuld, vat alles als een persoonlijke aaval op, heeft kritiek op alles en idereen (mij in het bijzonder) etc. etc.. Ik ben aangekomen op het punt dat ik de handdoek in de ring gooi omdat ik enorm behoefte heb aan een liefdevolle relatie. Ik heb geen idee hoe mijn vrouw hierop zal reageren maar een ding weet ik vrij zeker en dat is dat een vechtscheiding zal worden waarbinnen mijn vrouw onze zoon zal claimen. Mijn vraag is nu, hoe moet ik hier in vredesnaam mee omgaan? Onze zoon is nu alles voor haar en bijna een obsessie maar tegelijkertijd zie ik ook (niet vaak maar toch) dat mijn vrouw woede uitbarstingen naar mijn zoontje heeft (of naar mij in het bijzijn van ons zoontje) of bijvoorbeeld kwaad spreekt over anderen tegen mijn zoontje. Dit maakt me echt enorm bang zeker als mijn zoon een eigen willetje gaat krijgen, pubertijd, etc.
Ik heb geen idee hoe ik hier mee moet omgaan en aan de relatietherapeut heb ik niet veel want die richt zich alleen op onze relatie. Als ik de persoonlijkheids stoornis van mijn vrouw met haar wil bespreken (in individuele sessie) ontwijkt ze dit in het kader van beroepsgeheim. Ales het aan de rechters in Nederland ligt is het nog altijd zo dat je als man weinig in te brengen hebt en de kinderen haast automatisch naar de vrouw gaan. HELP!
Een verdrietige vader.

Hoi Wendy en anderen. De sites en boeken die jullie aanbevelen zijn heel verhelderend! Herkenbaar zijn dingen als: De aanvallen als het jou juist goed gaat, het gevoel gekocht te worden, de algehele verwarring door zijn aardig doen en het volgende moment kunnen zeggen: hoe kom ik ooit van je af. Ik ben erachter gekomen dat heel veel dingen die hij over een ander zegt, over hemzelf gaan, bijna alles ! Ook heeft ie heel vaak dingen omgedraaid, als ik zijn hele huis had ingepakt voor een verhuizing en hij z'n papieren sorteerde, zei hij rustig een tijd later dat ik alleen zijn papieren had gedaan. En hij alles had ingepakt. Van die gekke, eigenlijk onbelangrijke dingen. Ook heb ik het vermoeden dat ie een lijstje van narcisme eigenschappen heeft gedownload die hij mij af en toe toewierp, dingen die niks met me te maken hebben, zoals : het gevoel op eieren te moeten lopen, het idee dat ik hem steeds pestte, dat ik voortdurend behoefte aan bevestiging had, enzovoort. Natuurlijk neem ik mezelf ook onder de loep, maar ik denk dat ik alleen maar voor mezelf ben opgekomen bij hem, ipv narcistisch te zijn. Ik benoemde heel vaak rustig wat hij deed en dat kon hij niet verdragen, dan kreeg ik geheid kort daarna " straf" , in de vorm van mij naar beneden halen over m'n muzikale capaciteiten, mij niet steunen, afzeggen, overmatig pornokijken, vervolgens met die modellen afspreken op tournee, met oude vriendinnen afspreken en dan daar uitgebreid voor gaan koken, daarover liegen, me bedreigen me in mijn gezicht te stompen of klaagpartijen over sterke vrouwen, Nederlandse vrouwen. Ik weet zeker dat hij narcistisch is, omdat een psychologe hem ook heeft doorgestuurd naar een psychiater, omdat hij alleen met macht en liegen bezig was, dat dat door zijn leven heenliep. Hij ging natuurlijk niet, geen geld, ook al had ik een nieuwe belastingadviseur voor hem gevonden. Onzin natuurlijk. Geen rijles nemen, omdat ie niet tegen kritiek kon. En dan natuurlijk tegen mij zeggen dat ik niet tegen kritiek kan. Als ik er over nadenk is het zielig, dat hij zo onzeker is, dat hij niet kan zien dat er mensen echt van hem houden, die niet het allerslechtste met hem voor hebben. En ik vind omgekeerd wel erg dat ik niet door heb dat er mensen zijn die het slechtste met mij voorhebben.... hoog tijd voor een goede zelf-analyse... mijn vader was net zo, ik zal moeite hebben andere mannen te herkennen als "goed". Wie weet over een paar jaar. Ik wens ieder een feestelijk leven toe, zonder getreiter en met inderdaad mooie boeken en leuke dingen doen, waar je zin in hebt. Eindelijk je gevoel volgen en zien dat het klopt.
Robin Norwood lezen, ook altijd goed.

Hoi Door, bedankt voor je reactie.

Sterk van je hoor, wat je tegen hem gezegd hebt. Het lijkt mij dat je daar inderdaad goed aan hebt gedaan.

Eigenlijk word je gewoon overspannen of depressief van zo'n relatie hè. Je gaat eindeloos piekeren over dingen die gezegd en gedaan zijn, en je raakt steeds meer in de war. Lag het dan toch aan mij? Sommige (absurde) dingen die gebeurd zijn dringen zelfs pas veel later tot je door. Het is heel moeilijk om niet gigantisch bitter te worden, maar dat is volgens mij precies wat de narcist wil: "Zie je wel dat zij gek is?".

Laat je door niemand aanpraten dat je borderline hebt hoor. Je bent gewoon gemanipuleerd, in de war en uitgeput. Iemand is systematisch over jouw grenzen gegaan. Narcisten zijn daarin getraind, jij niet! Lees erover, en leer manipulatief gedrag te herkennen. Leer je eigen wensen weer kennen en blijf vooral heel voorzichtig, want je bent al gewond geraakt en sommigen kunnen gewoon waanzinnig goed acteren.

Ondanks alle ellende, heb ik in ieder geval geleerd wie mijn echte vrienden zijn en ik kan nu beter mijn eigen grenzen herkennen en beschermen. Uithuilen en rust helpen mij ook wel. Hier herkenbare ervaringen lezen en mijn gedachten neertypen helpt ook heel erg. De laatste tijd probeer ik ook om vooral léuke dingen te doen, dingen die goed voelen. Met mensen waar ik me echt prettig bij voel. Sporten, vrijwilligerswerk, huisje opknappen. Ik merk wel dat ik daardoor stukje bij beetje steeds weer meer positieve energie krijg.

Ik wens jou en iedereen hier veel sterkte en hernieuwde levenslust! Uiteindelijk komen we er vast en zeker sterker uit, en dat is dan meteen onze wraak!

Dank je wel Wendy voor je bericht, het is heel herkenbaar wat je schrijft. Ik was altijd heel levenslustig en daar viel hij ook op, letterlijk, wat ben jij een levensgenieter, die energie! Om daarna alles langzaam af te breken. Als ik zei: ik ben goed zoals ik ben, was ik een narcist , als ik naar mijn stamkroeg ging, een borderliner en een alcoholist, ga maar door. Ik voel me op dit moment heel leeg en onzeker, terwijl ik eigenlijk altijd zo sterk ben. Ik heb ook diep van binnen het gevoel dat alles aan mij fout was en dat het mijn schuld is, dat ik hem zelf heb weggejaagd, maar als ik goed nadenk, heb ik niets gedaan om dit te veroorzaken, ben altijd eerlijk geweest, trouw en heb hem met alles, echt alles in zijn leven geholpen, nooit iets geflikt , allen gezegd wat ik dacht. Toen ik hem dinsdag bij een concert tegenkwam, voelde ik me meteen weer meegezogen in zijn nepenergie van geveinsde belangstelling om zelf niet kwetsbaar te hoeven zijn. Ik heb gelukkig gezegd dat ik nooit meer met hem bevriend kon zijn, omdat hij me onmenselijk heeft behandeld. O, dus je vind me een klootzak? Goed dat je van me af bent: was zijn antwoord. En hij vertelde dat ie zo'n leuke nieuwe vriendin had die hem rust en ruimte gaf. ( oftewel de achterdeur mag waarschijnlijk open blijven staan en ze kijkt vast tegen hem op, 15 jaar jonger) En dan nog twijfel ik aan mezelf. Je schreef dat je een emotionele en egocentrische periode nodig hebt na zo'n relatie, dat voel ik inderdaad. Veel mensen in zijn muziekomgeving ( en dus ook mijn collega's) moet ik uit m'n leven schrappen, die opportunistisch zijn en me laten zitten. En daarnaast veel uithuilen en rust zoeken. Dat laatste voelt wel goed en brengt je weer verder. Dan blijft de wraak ook op de achtergrond sluimeren, maar ja het helpt je niets verder.

Tja, daar vraag je wat. De meesten niet vrees ik. Ze kijken graag in de spiegel, maar helaas alleen naar de buitenkant... haha. Echte sadistische narcisten (psychopaten) hebben nooit een geweten ontwikkeld, dus die kunnen ze ook niet als bij donderslag terugvinden. De mildere narcisten en borderliners zullen denk ik door een zware crisis wel tot nieuwe inzichten kunnen komen. Maar dan nog is het een lange herstelperiode. Ze moeten zichzelf helemaal heropvoeden.

Ik was er altijd vol van overtuigd dat een moeilijk persoon met een beetje liefde en geduld wel zou "helen". Dat doen ze je ook geloven namelijk. Het zijn vaak goede acteurs. Ze voelen zich aangetrokken tot levenslustige types die misschien een tikkeltje onzeker zijn over hun eigen kracht. Precies dáár haken ze op in. Ze behandelen je eigenlijk als stront, maar doen je vervolgens geloven dat het o zo bijzonder is dat ze jou goed genoeg vertrouwen om hun ware gezicht durven te tonen. Ze geven je het gevoel dat alleen jij ze kan helpen.
Maar deze bloedzuigers hebben niet genoeg aan een beetje liefde. Ze zuigen je helemaal leeg, tot je zelf net zo'n leeg omhulsel bent als zij, dan beginnen ze te klagen dat je zo moelijk doet de laatste tijd (zeg maar liever depressief), en voor je het weet breken ze met je omdat er niets meer te halen valt. Ze besteden in feite hun eigen teleurstelling in de wereld uit aan jou... Ze schaden je levenslust en vertrouwen op net zo'n brute manier als hun dat vroeger waarschijnlijk is aangedaan. Dat van die wraak herken ik wel. Nog steeds wens ik mijn narcisten stiekem dingen toe. Maar dan vooral omdat ik nog steeds hoop dat ze tot een inzicht kunnen komen. Kijk, is er toch nog wat optimisme over gebleven. Maar ja zoals ik al zei, ijdele hoop, vrees ik.

Komen narcisten ooit tot inkeer? Hebben ze een geweten? Ik kan mijzelf voor het hoofd slaan dat ik drie jaar met een ben geweest, die mij bestempelde als narcist, autist, borderliner. Alles lag aan mij. Nota bene na mijn moeders dood zette hij me op straat en knoopte meteen daarna een relatie met een jong meisje aan die aan depressies leed.( goed nieuw slachtoffer) . Ik kan alles nu plaatsen en begrijpen hoe het in elkaar heeft gezeten, alleen merk ik dat ik genoegdoening wil, zo boos ben ik. Ik vind het zo onmenselijk en wreed wat hij heeft gedaan, dat ik hoop dat hij dat op zijn minst zelf een keer beseft. En zo ben ik nog steeds met hem bezig. Wat moet je daar aan doen?

Ik kreeg vorige week een mail van mij dochter die in Spanje woont, dat ik een narcistische persoonlijkheidsstoornis zou hebben. Ik lig al 2 1/2 jaar in scheiding met een man waarvan ik denk dat hij die stoornis heeft. Jarenlang heeft hij me van alles en nog wat de schuld gegeven. Als hij stond te koken en hij liet de aardappels aanbranden, was het nog mijn schuld. Doordat mijn moeder me vroeger ook altijd van alles de schul gaf en hoe ik het ook deed nooit goed kon doen, heeft hij me een flink aantal jaren laten geloven dat ik ook werkelijk de schuld was van al onze problemen. Dus deed ik er ook van alles aan om me te veranderen, want als het aan mij lag kon ik er iets aan doen dacht ik. Maar niets was minder waar. Ik deed het altijd fout en al onze problemen waren mijn schuld. Toen ik me daartegen ging verzetten ging het fout, je bent immers met zijn tweeen schuld als het fout gaat, want je maakt alle twee fouten, maar zodra je er niet meer over wilt praten gaat het echt fout. We zijn alle vrienden kwijtgeraakt(voor ik hem leerde kennen had ik een vriendenkring van 40 personen en hij 2 personen) omdat hij zichzelf en zijn zekerheid achter mij verschool en mij steeds voor schut zette tegenover anderen en zelf de mooie jongen uithing. Hij zou alles goed regelen bij de scheiding, nou niks is minder waar. Hij wil alles en ik moet vechten al twee jaar om nog een beetje goed te leven verder. Hij weet mijn kinderen ook zo te bewerken dat ik van alles de schuld ben en zij geloven hem. Op mij hebben ze alle kritiek dat ik het zo fout doe en van hem zien ze geen kwaad. Hij weet het erg goed te brengen tegenover anderen. Ik ben door hem lichamelijk mishandeld en mijn eigen dochter geloofd het niet. Het is zeer pijnlijk en verdrietig te horen te krijgen dat je een narcist bent, terwijl ik van mening ben dat hij het is die die stoornis heeft en misschien mijn dochter ook wel want die vind van zichzelf dat zij het ook nooit fot doet. Ik ga zeer gebukt onder deze beschuldiging en heb nu ook hulp gezocht van een spycholoog om dit te verwreken. Ik heb aan mijn vriendin die me al 40 jaar kent gevraagd of ze hiervan iets in mij herkent. Zij zegt had maar iets van die eigenschappen gehad dan had je wel anders in je leven gestaan. Ik geef toe dat ik wel de eigenschap van minderwaardigheid heb, maar dat is gekomen door het gevoel van weggegooid te worden en in de steek gelaten en voor een deel vanuit mijn jeugd. Ik heb geen contact meer met mijn kinderen en kleinkinderen en dat vind ik wel erg maar kan niet omgaan met dat ze mij zien als een narcist.

Je haalt me de woorden uit de mond. Ik ben getrouwd en run samen een bedrijf met mijn man en hij vertoont alle kenmerken van een openlijk onaangepast narcist. Eerst dacht ik ook dat ik overdreef en te emotioneel reageerde, echter na het lezen van het boek 'Waarom gaat het altijd over jou?' van Wendy Behary kan ik er wat objectiever tegenaan kijken, alhoewel het moeilijk blijft. Ik ben nog steeds getrouwd, heb twee kleine kinderen van 2 jaar en 4 maanden en moet het bedrijf staande houden temidden van de kredietcrisis, dus ik kan geen kant op. Ik voel me dus ook erg eenzaam in de relatie, gelukkig heb ik twee geweldige kids. Maar om nogmaals op je laatste vraag terug te komen. JA, VOLMONDIG JA, dit herken ik ook. It's a living hell!!!

De meeste mensen, inclusief het slachtoffer zelf, gaan er toch stiekem vanuit dat het slachtoffer wel iets gedaan zal hebben om het gedrag van de narcist uit te lokken.
Dat de narcist gewoon een ordinaire bullebak is, dat zien ze niet. Als je al durft te protesteren tegen de narcist, dan neemt hij ongetwijfeld jouw woorden over, verdraait hij ze en gebruikt hij ze in zijn voordeel. Zo raken ook de omstanders onder invloed van de narcist. Die snappen er vaak helemaal niks meer van en hebben de neiging jouw klachten weg te wuiven. Met als gevolg dat je aan je eigen gevoelens gaat twijfelen.

De oorzaak van de narcist zijn gedrag ligt waarschijnlijk in zijn jeugd. Dat heeft hem gevormd tot hoe hij nu is. Zo is het toch ook met bijvoorbeeld pedofielen of overvallers? Meestal is het niets persoonlijks. Mentaal geweld (of brainwashing) is helaas niet zo gemakkelijk aantoonbaar. Helemaal omdat het vaak heel geleidelijk gaat en de narcist het meestal zo weet te draaien dat jij een keer uitbarst en hij kan zeggen: zie je nou wel dat ze gek is? Je krijgt zelf ook het gevoel dat je gek wordt.

Dat je na een relatie met zo iemand helemaal leeg en onzeker achterblijft, en je enige borderliner- en PTSS- symptomen vertoont omdat je niemand meer durft te vertrouwen, vind ik helemaal niet zo vreemd. Ik denk dat veel mensen die met een narcist te maken hebben gehad een egocentrische en emotionele periode nodig hebben om te herstellen.

Voor mij heeft bovenstaande helaas betekend dat ik zelfs het contact met een aantal familieleden en oude vrienden moest verbreken. Heel pijnlijk, maar zij bieden mij absoluut geen steun. Aangezien zij nog steeds onder zijn invloed zijn blijven zij de schuld mede bij mij zoeken. Soms voel ik me verschikkelijk eenzaam hierdoor. Herkent iemand dit ook?

Ik heb helaas ook ervaring met een narcist, meerdere zelfs...

Elk gesprek dat je met zo iemand aangaat voelt alsof je steeds dieper in drijfzand wegzakt.
Niks wat je zegt/voorstelt/doet is ooit goed, behalve wanneer ze iets van je nodig hebben. Ze zijn meester-manipulators, ze spelen heel vaak in op je schuldgevoel. Bemiddelen/compromissen sluiten met dit soort mensen heeft over het algemeen geen zin. Voor je het weet winden ze je weer om hun vinger en zuigen ze je helemaal leeg! Je kunt jezelf echt volledig kwijtraken in een relatie met een narcist.

Leer weer luisteren naar dat innerlijke stemmetje dat tegen je zegt wanneer iets niet klopt! En stel duidelijke grenzen!!!
Het verschil met een borderliner is dat die het vaak niet doorheeft dat die over jouw grenzen gaat. Voor de narcist is het meer een machtsspel.
Als je met een echte narcist te maken hebt, is het beste dat je voor jezelf kunt doen: wegwezen! en wel onmiddelijk!!!

Een boek dat mij veel inzicht heeft gegeven is Pesten en Treiteren, van Marie-France Hirigoyen.

Graag wil ik iedereen hier heel veel sterkte wensen.

Hallo allemaal
Triest dat zo veel van ons geraakt zijn door iemand met een Narcistische persoonlijkheidsstoornis.
Zelf ben ik inmiddels net meer dan 2 jaar bij mijn ex weg (na 5 jaar). De scheiding is een jaar geleden voltrokken, en alle contact wat we de afgelopen 2 jaar gehad hebben is via zijn vader geweest. Gelukkig zijn er geen kinderen in het spel en hoef ik hem nooit meer te zien.
Probleem: ik ben best bang van hem. Hij heeft me een keer ergens gevonden waarna ik via de nooduitgang vertrokken ben. Daarnaast heeft hij domein namen van websites opgekocht, ik denk omdat hij hoopt dat ik daarvoor contact met hem opneem. Het is al lang stil, maar toch heb ik 's-nachts soms nachtmerries. Dat werd van de zomer versterkt doordat ik er achter kwam dat mijn huisadres op google stond. Nu woont hij niet in Nederland, en weet ik niet waarom hij mij, inmiddels anderhalf jaar geleden opgezocht had. Physiek heeft hij me nooit mishandeld. Ik had besloten dat het probleem in mijn hoofd zat en dat ik er dus iets aan moet doen door een psycholoog te raadplegen. Die vertelde me vervolgens dat ik ook reden heb om bang te zijn, en dat ik zeker moet zorgen dat mijn thuisadres niet op google staat en dat ik hem niet zie als ik binnekort om vrienden te ontmoeten naar het land ga waar ik al die tijd met hem gewoond heb. Zijn vader heeft me ook wel eens gezegd dat ik hem vooral niet alleen, en al helemaal niet bij hem thuis moet zien. (Ik wil heb trouwens ook absoluut niet zien)
Ik ben namelijk nu wel een beetje in de war. Ik ben bij heb weg. Ik heb mijn leven weer opgebouwd. Hij heeft genoeg effect op mijn leven gehad en ik wil graag zonder angst verder. Hebben andere mensen daar ook een mening over.

Dag allemaal, ja hoor, ik heb ook een ex met NPS en een problematische omgangsregeling. Mijn twee jonge meiden van 4 en 6 lopen nu al tegen het probleem aan niet gehoord te worden. Ze zijn dat van mij niet gewend en snappen echt niet dat een wil of een gevoel als "onzin" bestempeld wordt...Zij gaan in verzet en ik denk dat ik maar een 10-rittenkaart ga vragen bij de rechtbank, dan spreek ik mijn ex nog eens. Zo vermoeiend, zo lastig om je rug te blijven rechten. Gezien zijn verdere probleem (geen inkomen, inmiddels 3 kinderen bij zijn erg jonge vriendin zonder inkomen of opleiding, de FIOD zal wel in aantocht zijn, schulden, ec.etc.) ben ik nu alleen erg bang voor zijn onbereknbaarheid. Tot nu toe te hanteren, als hij mijn kindjes er maar buiten laat. Maar ook die angst moet ik loslaten, de afspraak bij een psycholoog staat al.
Maar goed, net een boek uit: Waarom gaat het altijd over jou? van Wendy Behary. Staat veel nuttigs in, wel erg amerikaans, wat niet helemaal mijn stijl is. Vooral de tips over hoe je tot een narcist door kan dringen, zonder in een onproductieve machtsstrijd te belanden. Had ik eerder moeten weten. verder behandelt ze het narcisme vanuit de schemagerichte therapie en de neurobiologie. Aardig boek dus, soms wat confronterend.
Succes allemaal!

Jammer toch altijd dat zoveel vrouwen door weinig zelfvertrouwen op een hufter vallen en er alles aan doen de relatie te laten slagen, wat inhoudt dat ze vooral aan zichzelf werken, in plaats van hem gewoon aan de kant te zetten.
Heb zelf ook een relatie gehad met een narcist, al zal dat volgens hem natuurlijk niet zo zijn, zoals niets zo was als het op hem betrekking had. En wat is waar? Niemand heeft de waarheid in pacht, evenals dat het nooit iemands schuld is en dan helemaal nooit die van hem, het lag altijd aan mij. Het enige dat aan hem lag was dat hij te goed was geweest en altijd de gebeten hond, ook naar de buitenwereld toe. Mijn normale behoeften waren gezeur. Een relatie met een narcist begint altijd als je een probleem hebt en hij vol begrip opduikt in je leven. Nooit onbaatzuchtig, want een narcist is alleen maar empathisch omdat hij het nodig heeft iemand te redden. 'Mensen komen altijd naar me toe met hun problemen, maar voor mij is geen plaats.' De volgende fase treedt in. Je moet nu maar eens naar hem luisteren. Het begint met subtiele gedragsregels, niets radicaals, nee, want dan zou je het wel door gehad hebben. Op een vriendelijke manier: 'Je moet meer luisteren naar me'. Of: 'Ik vind het niet leuk als je naar andere mannen kijkt'. Ook dat laatste is een herkenningspunt, want een narcist vindt het niet leuk als zijn partner meer bewondering van de andere sekse geniet dan hij. Of op welk vlak ook. De narcist mag jouw bekritiseren en denigreren, adviseren in zijn ogen, maar als jij daarentegen ook maar een beetje kritiek op hem hebt, reageert hij geïrriteerd en heb je de sfeer verpest. Nooit zal hij nog begrip tonen voor jouw problemen of behoeften, dat is gezeur. En als je zijn 'adviezen' niet opvolgt ben je nog stommer dan je dacht. 'Misschien moet je eens in therapie gaan?' Wil je met een narcist samenleven, dan kan dat alleen als je een verlengstuk bent van hem. Want een narcist kan nooit tegen kritiek en wil bewonderd worden.

Ik leef zelf al 13 jaar blijkt achteraf met een Narcist samen. Heb altijd gedacht hij heeft een lieve kant maar ook een duistere kant, na een psychologische test (op aandringen van mij) is er uitgekomen dat hij een Narcist is. Mijn vraag is: Welk boek raden jullie mij aan om zowel voor hem als voor mij te lezen.
Met vriendelijke groet, C.J. de Bloois

Na een relatie van 27 jaar ben ik gescheiden. Heb altijd het gevoel gehad dat ik gek was. Nu weet ik mede door deskundigen dat ik met een narcist te maken heb gehad. Ik kon niet meer, het draaide altijd om hem, wat ik ook zei. Hij was zeer charismatisch zette verschillende mensen op een ander been, gebruikte mensen om zijn doel te bereiken. Ook mij. Heb nu het sterke gevoel over gehouden, niet geteld te hebben. Ben nu 57, soms voel ik me wanhopig en ben bang nooit echt liefde te mogen krijgen. Ik ben blind geweest. Hij is al lang weer bezig met een andere vrouw, zelf ben ik trouw geweest. Was ik maar eerder wakker geworden.

Ook ik heb een relatie beeindigd met een man met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Ik ben door een therapie losgekomen uit de relatie. Ik ben erg bezorgd om de gevolgen voor mijn drie jarige dochter. Ik wil haar tegen hem beschermen maar voel me juridisch met de rug tegen de muur staan. Ik zou het erg fijn vinden als er ergens een lotgenoten groep bestaat om ervaringen uit te wisselen.

Ook ik wil graag reageren. Ik hen bijna zeven jaar een nieuwe relatie gehad waarvan ik dacht dat het een eerlijke man was, maar o wat ben ik naief geweest. Ik herken zoveel dingen die ik gelezen heb. Hoe ik op deze site ben gekomen kwam door een kennis van mij. Haar dochter is psycholoog en ik liet haar de brief lezen het eerste wat ze zei was die man is authistisch en narcistisch, wees blij dat je ervan af bent, want daar kun je niet gelukkig mee blijven. Maar dat is natuurlijk allemaal eenvoudig gezegd zo werkt het niet helemaal. Ook hij overlaadde mij met kado''s. Aan de ene kant vond ik dat natuurlijk geweldig en toch had ik er op een of andere manier ook een raar gevoel bij en dacht soms het lijkt alsof hij me koopt. Toen ik hem leerde kennen had hij geen huis en woonde bij zijn moeder. Dat is toch al vreemd. Een man van in de 50. Hij praatte alleen over zichzelf en over de financiele problemen die hij had. Ook dacht hij dat hij darmkanker had. En dat vond ik heel erg voor hem en zei dat ik hem wel wilde steunen. Ik kreeg veel aandacht en daar geniet je als vrouw natuurlijk van. Hij was op zijn vakgebied de beste en daar waren veel mensen volgens hem jaloers op. Ook waren er mensen die zo jaloers op hem waren dat ze hem liever dood hadden. Bij de vrouwen had hij veel succes. Maar dat betwijfel ik. Ik vond altijd al dat hij sociaal een nul was. Hij kon mensen beledigen. En soms schaamde ik mij voor zijn uitlatingen. Afgelopen vrijdag kwam ik thuis van mijn werk en lag er een brief. Hij ging voor 9 maanden alleen wonen had ineens een huis. Want ik hield hem in de nacht wakker door mijn gesnurk. En dat kon hij niet meer aan. Ik moest stoppen met roken en als me dat lukte zo hij verder zien maar ik moest me dan wel laten testen. Ik voel me zo eenzaam en minderwaardig en zou graag met iemand hierover praten. Wie kan mij helpen. Dit is nog maar een klein gedeelte van mijn verhaal, ik hoop dat ik nog meer kan vertellen want dat helpt mij echt. Guusje Reactie infoteur op 05-06-2009:Mensen met persoonlijkheidsstoornissen laten vaak een spoor van vernielingen achter. Het is voor hun slachtoffers dan ook vaak heel verstandig om zelf ook hulp te zoeken. Vaak is er te veel gebeurd om te proberen dat alleen op te lossen. De weg naar een goede therapeut kan soms erg lang zijn en soms voel je je daardoor dubbel gestraft. Blijf volhouden, zoek via fora (zoals hieronder beschreven) lotgenoten, schrijf je verhaal op, praat het van je af en kies voor jezelf!
Laat je er niet onder krijgen, voel je nooit minderwaardig, minderwaardig zijn alleen die mensen die geen respect voor een ander kunnen hebben.
Heel veel sterkte.

Wij hebben ons jarenlang afgevraagd wat nou toch de oorzaak kon zijn van het gedrag van onze zoon. Toen ik het artikel over NPS las, viel ineens alles op zijn plaats. Het was zo herkenbaar. Wat ik nu wil weten is: zijn er spychologen die zich speciaal bezighouden met deze stoornis? Zijn er bij ons in de buurt gespreksgroepen van ouders met kinderen met NPS? Wij wonen in Noord-Holland. Reactie infoteur op 04-06-2009:Er zijn wel een aantal websites, fora, etc waar lotgenoten elkaar treffen, bv psychopaten.forum-xl.nl (daar wordt narcisme ook besproken)
Google op verschillende trefwoorden. Probeer verder via uw huisarts hulp te krijgen, een goede huisarts weet de weg.

Toen ik mijn eerste reactie gaf, dat NPS met borderlinekenmerken steeds duidelijker werden, kon ik nog niet vermoeden, dat de siiuatie zo erg was.
Een ziekelijke moeder, gesteund door trawanten, die haar dochter de dood heeft trachten in te jagen. wat haar bijna lukte.

Zover kan een moeder gaan, als je totaal geen respect hebt voor het leven, maar dat er geen respect voor leven was, werd later duidelijk.

Liegen, bedriegen en verduisteren van geld was en is het belangrijkste.

En met geld wil ze zich aanzien verschaffen, want ze heeft verder niets om op terug gte vallen, dan het alleen vertellen van leugens.

En nu heeft ze het vaak over de dood, want ja zij zal zich ook moeten verantwoorden voor haar daden.

Ze heeft waanvoorstellingen van witte gewaden, hoort voetstappen op de trap en ziet voeten op het toilet.

Ze vertelde rond, dat ze s'nachts kindertjes hoorde huilen en tegen haar dochter zei, als je in verwachting raakt later, laat het da n niet weghalen. Dat was haar grote geheim.........

Er kwamen mensen over de vloer, die het benauwend vonden en niet wilden blijven en niet meer wilden komen.

Vroeger op feestjes zat ze altijd maar alleen, bijna niemand praatte met haar.........

Kinderen, die wilden blijven logeren, gingen plotseling huilen en wilden naar huis.

Alles beschouwde ze als haar bezit van kind tot aan het kleinste voorwerp in huis.......

Ik ben blij dat de poging om haar dochter de dood in te jagen mislukt is, gevolgen zouden niet gte overzien zijn geweest.

. Reactie infoteur op 30-05-2009:Niet onbelangrijk detail: is de dochter nu veilig buiten haar bereik cq. invloeden?

Wat griezelig om dit te lezen. Ik ben er zeker van dat ook ik te maken heb met een man die narcistisch is. Kortgeleden kwam ik er nl. achter dat hij al jaren vreemd gaat, op diverse datingsites staat en ook met verschillende vrouwen mailt. Daarin vertelt hij steeds dat hij is gescheiden en met 2 kinderen alleen is achtergebleven, zijn vrouw is weggelopen. Ook ben ik wel eens dood verklaard door hem. Hij legt momenteel de schuld bij mij. Ik wil scheiden terwijl hij heel onschuldig is. Hij heeft de omgang met de vrouwen als een spelletje gezien. Ik moet volgens hem dus niet zo zeuren.

Op de momenten dat ik inderdaad begin over stoppen met ons huwelijk begint hij te dreigen dat hij mij helemaal onderuit zal halen. Aan de andere kant geeft hij ijskoud te kennen al jaren niets om mij te geven.

Nadat ik onderstaande mailtjes heb gelezen kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik voor mezelf en de kinderen moet kiezen en dat het huwelijk van ons, hoezeer het mij ook spijt, niet meer te redden valt. Kan iemand van jullie mij jullie ervaringen vertellen Ik vind het allemaal best angstig en wil eigenlijk niet scheiden, maar doorgaan met een man die zou koud, kil en berekenend is, is ook geen optie. Reactie infoteur op 19-05-2009:Reactie per mail

Wanneer je vermoedt, dat je kind (bijna 19 jaar en nog thuiswonend) zo is. Wat zou je dan kunnen doen om hem te helpen? Waar moet ik met hem naar toe, als hij dat al zou willen? Reactie infoteur op 24-04-2009:De eerste stap naar een goede hulpverlener is de huisarts. Die kan u verder helpen (misschien handig om eerst zelf een afspraak te maken, dan kunt u vrijuit spreken zonder dat uw zoon zich direct aangevallen voelt). Nu is het wel zo dat niet iedere goede hulpverlener ook meteen een klik heeft met zijn patient, en dat is wel belangrijk. Haak dus niet meteen bij de eerste teleurstelling af.

Ik ben 17 jaar lang met een Narcist getrouwd geweest.
Ik ben er bijna aan onderdoor gegaan zo ver had die me bijna.
Maar ik heb de kracht van mn ouders meegekregen om hem te overwinnen.
Hij heeft me financieel geruineerd hier ben ik boven op gekomen.
Hij heeft mijn kinderen ontnomen maar die zijn nu weer bij me terug.
De kracht heb ik gevonden in mij nieuwe levenspartner Suus.
Zij heeft me de kracht gegeven om hem te overwinnen.
Ook mn oudste zus Marieke heeft me gesteund in mijn slechte tijd.
Mijn ouders zeker niet te vergeten hebben me ondanks heel veel zorgen altijd bij gestaan.
Mijn broer Ton heeft me ook geholpen waar t kon.
Ook mijn zus Gemma heeft me bijgestaan in moeilijke tijd.
Ik bedank jullie met heel mn hart voor de ondersteuning,
Ria Remij

Beste Moeders,

Je ex zal altijd je zoon blijven vertellen dat het jouw schuld is. Een narcist heeft geen zelfreinigend vermogen. Belangrijk is dat je zoon niet de toekomst in gaat met twee waarheden. Dat jij het een stelt en zijn vader het ander. Om hem te beschermen zal jij de stabiele persoon moeten zijn nu en in de toekomst die hem de ruimte geeft zijn eigen waarheid te leren kennen.
Dat is niet makkelijk. Als hij je de vraag stelt waarom papa en mama zijn gescheiden geef dan je kind een leeftijds adequaat antwoord. In de vorm van: papa en mama waren verliefd, het ging niet meer zo goed veel ruzie, zoals jij ook kan hebben met je vriendjes, we houden zielsveel van je maar het is beter niet meer samen in een huis te wonen.
Als je zoon terug komt met verhalen, beschuldigingen dat het aan jou lag. Weet dan wie het heeft gezegd, de narcist. Reageer met de woorden: mama ziet dat anders, mama denkt daar anders over en ga dan niet op details in, houd het globaal en geef zelf je ex niet de schuld. Houd het bij jezelf met woorden als: ik begrijp je mama vindt het ook niet leuk etc...Ik weet uit ervaring dat dat kan botsen met je eigen ego maar uiteindelijk geef je daardoor je kind de mogelijkheid om zelf te kiezen voor zijn waarheid als hij ouder is. Doe niet hetzelfde als je ex, het kind tegen de andere ouder opzetten.
Ik ben in dit proces geholpen door een psychiater en mij heeft het sterk gemaakt te weten hoe met mijn ex om te gaan en mijn 7 jarige dochter er zo min mogelijk last van te laten hebben. Houd het contact met je ex zo neutraal mogelijk, ga boven hem staan zonder dat hij het merkt. Houd hem "te vriend" zodat als de narcist zich gefrustreerd voelt het niet middels je zoon gaat spelen.
Zo zei ik vanochtend tegen mijn dochter: een fijn weekeinde bij je lieve vader.
Houd er rekening mee dat hij nimmer zal veranderen en altijd zal blijven rommelen in het hoofd van je zoon. Alleen jij kan hem geven wat hij nodig is en dat is rust ipv gerommel. Aardigheid ook over zijn vader. Dat is het enige middel dat er bestaat. En shit het is heel moeilijk. De vader, de narcist wil zijn kind niet delen met de moeder. De moeder moet dan voor het welzijn van het kind, het kind het gevoel geven dat de moeder wel wil delen.
En het zal niet alleen bij jou blijven maar de narcist zal meerdere mensen aanvallen waarvan je zoon houdt.
Het is lastig maar zie je ex als een patient. In wezen zijn narcisten zeer onzeker. Reactie infoteur op 19-02-2009:Dank je wel voor de waardevolle bijdrage.

Hoi mensen, ik ben slachtoffer geweest door jarenlang getrouwd te zijn geweest met een narcist. Ik ben nu zo'n 4 jaar gescheiden. Mijn zoon is 8 jaar en heeft een heleboel vragen over onze scheiding. Ik merk dat mijn ex ook in het hoofd van mijn ventje aan het rommelen is en heb daar heel veel moeite mee. Ik wil hem beschermen maar voel me machteloos. Ik probeer zo eerlijk mogelijk antwoord te geven op zijn vragen maar mijn ex is zo gewiekst dat hij het zo weet te draaien dat alles door mij komt. Ik weet even niet hoe het verder moet. Heeft iemand een waardevolle tip om mijn zoon en mijzelf sterker te maken? Reactie infoteur op 19-02-2009:Een goede tip is hierboven geplaatst, door Adine. Contact zoeken met lotgenoten is überhaupt nooit verkeerd. De tip die ik iedereen altijd geef is om zelf hulp te zoeken (zoals ook Adine heeft gedaan). Niet omdat er wat mis is met je, maar omdat een goede hulpverlener je kan helpen je zelfverzekerdheid op te bouwen en je weerbaarder te maken ten einde op een verstandige manier met de zaken om te gaan.

Ook ik ben er uiteindelijk achterwat mijn man heeft, na jarenlang te zijn voorgelogen en te zijn gebruikt, ik ben echter klaar met hem, en ga mijn leven leiden, het is erg triest dat er zoveel vrouwen het slachtoffer zijn geworden van deze man, hij zit op een hoge positie waarin hij makkelijk zijn bekendheid kan gebruiken of liever misbruiken om weer andere vrouwen aan te trekken en weer hetzelfde spel te spelen, was er maar een manier om de mensen voor hem te waarschuwen.

Zijn er ook tips en verhalen waarin een relatie met een nps partner stand hebben gehouden, maar dan wel ZONDER verdere beschadigingen? herken steeds meer patronen bij mijn partner van nps, ben zwanger van ons tweede kindje en we hebben ook voor 50% de zorg van twee kinderen van hem uit een eerder huwelijk. Hij ziet absoluut zijn 'aandachtspunten' niet in, de schuld ligt bij mij (uiteraard). De frustraties en het eenzame gevoel worden bij mij steeds groter. Ik wil hier wel aan werken, maar zie bij hem geen aansluiting tot erkenning en inzicht op dit vlak. Een herkenbaar eenzaam 'gevecht'. Hoe kan ik me in deze zoektocht 'wapenen' alvorens ik als laatste redmiddel de handdoek in de ring gooi? Reactie infoteur op 01-01-2009:Bij een relatie met iemand die NPS heeft komt vrijwel niemand onbeschadigd eruit.
Het wil niet zeggen dat iemand met de symptomen van NPS ook daadwerkelijk deze persoonlijkheidsstoornis heeft.
Bij problemen in de relatiesfeer, al of niet veroorzaakt door een eventuele persoonlijkheidsstoornis, is het altijd verstandig om de hulp van buitenaf in te roepen wanneer je er samen niet meer uitkomt (wanneer je zelf geen gehoor krijgt bij je partner kom je er dus ook niet samen uit). Een relatietherapeut kan vaak uitkomst bieden. Omdat iemand met NPS zelf niet inziet dat er is met hem of haar mis is, moet dit natuurlijk wel omzichtig aangepakt worden.

Een half jaar lang werd ik bedolven onder bloemen, presentjes, zelfgemaakte kettinkjes, gedichten met parfum besprenkeld.. Ik zat destijds in een financieel faillissement en hij was mijn reddende engel toen ik bij de instantie waar hij werkte aanklopte voor hulp. Ik zat financieel aan de grond en hier was die knappe koene ridder die met een paar telefoontjes ineens een zeer ingewikkelde procedure oploste waardoor ik weer een inkomen had!

Ik voelde me sterk aangetrokken tot deze machtige man met zijn mooie auto, lieve ogen en prachtige uitstraling... Hij was net uit een gearrangeerd huwelijk gestapt sinds twee maanden woonde hij bij zijn broer. Voor de eerste keer in zijn leven werd hij verliefd op een vrouw. Op MIJ. Omdat ik nog gevoelens had voor mijn ex-man waar ik maar niet van loskwam... hield ik de boot af. Dat was aanleiding voor hem, laat ik hem even Menno noemen, om maar één doel in zijn leven te hebben. Mij veroveren. We spraken elkaar op de chat en babbelden over van alles en nog wat. Volledige aandacht kreeg ik van hem.. Hij wilde graag een keer koffie met me drinken maar ik gaf allerlei excuses om dat niet te doen. Zijn geloof, hij is Muslim, zijn nog niet afgeronde scheiding, ons cultuurverschil Maar hij zou alles oplossen. Ging met de pastoor praten in mijn kerk om zich te bekeren, ging naar zijn geboorteland om de scheiding te bespoedigen... Stuurde me wekelijks een bos rode rozen met teksten als: 'Jij bent veel meer waard dan deze rozen"

Uiteindelijk hebik ingestemd met een 'date' We zijn naar de bioscoop gegaan.. en na een half jaar te daten ben ik een relatie met hem begonnen. Kort daarop zijn we afgereisd naar zijn geboorteland om ons te verloven..
Ik had nog nooit tegen hem gezegd dat ik van hem hield want .. had toch mijn reserves gehad. Nadat hij me ten huwelijk had gevraagd en ik JA had gezegd vroeg hij of ik van hem hield en voor de eerste keer zei ik: Ik hou van jou!
Ik moest het 6 keer herhalen en de tranen biggelden over zijn wangen..

Aan dit sprookje kwam een einde..want hij werd achterdochtig en beschuldigde me op een gegeven moment van vreemdgaan nadat ik een ontmoeting met mijn ex man had gehad. Vanaf daar is het bergafwaarts gegaan..
Omdat ik tijdens de vakantie verliefd op hem was geworden kon ik de afstand die hij nam niet verdragen en bleef met hem contact zoeken. Maar hij wilde niet meer. Als ik dat dan accepteerde en dacht dat ik mijn eigen leven moest gaan oppakken.. stil was en geen contact zocht. DAAR was hij dan..online..met een telefoontje.. een smsje : mijn mooie roos leef je nog.. Ook soms uit het niks een bericht dat hij dood ging van verdriet..en dan dacht ik..ach arme ziel..kom maar gauw terug bij me.
Maar na een heerlijk vrijpartij kwam dan die scherpe door hart en ziel gaande opmerking: wij passen niet bij elkaar..
Dat is nu al anderhalf jaar aan de hgang. Soms was ik echt sterk en kon de boot 3 of 4 maanden afhouden. Doordat hij dacht dat ik vreemd was gegaan is hij zijn baan kwijtgeraakt..zijn huizen al zijn bezittingen.. Ook emigreerde hij omdat : "Hij me niet kon loslaten" Opmerkingen als: "Ik ben alcoholist geworden door jou" "Je hebt me veel tijd en geld gekost" werden regelmatig geuit.
En ik SUKKEL DAT IK WAS bleef maar proberen hem ervan te overtuigen dat ik NIET was vreemdgegaan.

Het laatste contact wat we hebben gehad was twee weken terug.
Hij belde me om te vragen hoe het met mij ging. Hij zou naar Nederland komen en vroeg zich af of we elkaar konden ontmoeten. Ik vroeg hem of hij een relatie had en hij zei ja. Mijn hart werd op dat moment uit mijn lijf gescheurd en mijn keel zat dicht. Ok..zei ik.. "Kunnen we elkaar ontmoeten?"vroeg hij. Ik zei dat ik dat niet wilde..dat als hij een relatie had ik hem zou begraven voor eens en altijd.

Twee dagen heb ik gehuild..gedronken.. in mijn kleding geslapen omdat het voor mij nu echt klaar was. Ik wil geen vent die een andere vrouw heeft. En onze ontmoetingen eindigden altijd in sex omdat de aantrekkingskracht tussen ons magnetisch was. Dus nee...ontmoeten wilde ik hem niet meer..
De derde dag ben ik beetje bij beetje mijn wonden gaan likken..heb me gedoucht en was met een vriendin tot laat in de nacht aan het chatten..toen de deurbel ging. "Wie kan dat zijn zo laat??" zei ik tegen mijn vriendin. Ik liep naar de deru en door het raampje naast de deur zag ik de schaduw van..Menno.. Ik deed open... Daar stond Menno..vermagerd.. haar gemillimeterd..afgevallen..hij zag er 'raar'uit. Hij was dronken.. Pakte me vast: Ïk heb je ZOOO gemist..ik kan niet zonder jou" .....?????? Ik duwde hem van me af en zei tegen hem: Huh??? Jij hebt een relatie en komt nu op deze wijze naar mij toe?? Waar ben je mee bezig??"Hij werd agressief.. pakte me bij mijn haren en zei: "Jij moet veranderen" Ik zei tegen hem: "Je denkt toch zeker niet dat ik sex met je wil terwijl je een relatie hebt??" Het gaat niet om sex..zei hij..sex is overal..maak jezelf niet zo goedkoop..verlaag jezelf niet tot 20 euro"
Ik heb hem buiten gezet..was helemaal beduust en begreep er niks van... Was zo boos..zo..verbaast..

De telefoon ging..Hij vroeg me hem te ontmoeten in het park want hij had me iets heel belangrijks te vertellen.
Omdat ik nog steeds van deze man hou heb ik mezelf bij elkaar geraapt..en ben gegaan. In het park vertelde hij me dat hij leverkanker heeft. Hij wilde het me niet vertellen..maar..was naar mij toegekomen omdat hij zei te weten dat ik pijn zou hebben als ik dacht dat hij iemand anders had...

Ik ben twee weken van slag...en sinds een paar dagen ben ik gaan kijken naar.. de term "Narcist"
Ben door de war..alles duizelt me... Maar ook worden heel veel gebeurtenissen die ik met mijn analistische geest NIET kon verklaren..duidelijk.

Ik twijfel..en dan twijfel ik weer niet. Moet alles laten zakken.. Maar weet sinds vandaag, VOEL

Ik zit middenin een echtscheiding. Dit is allemaal zo herkenbaar! Mijn grootste zorg zijn de kinderen. Ik kan de zorg van de kinderen niet aan mijn ex overlaten (denk nooit, als hij altijd zo blijft...). Wat voor stappen kan ik hier in nemen,tips zijn meer dan welkom. Mijn ex ziet nl. totaal niet in dat hij een probleem heeft, maar mijn naaste omgeving wel. Hij is op het moment in behandeling bij RIAGG. Maar ik ben bang dat hij zijn hulpverlener weer mooie verhaaltjes voorspiegelt, zoals hij in het verleden al eens heeft gedaan. Reactie infoteur op 24-11-2008:Mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis zien in het algemeen niet dat het probleem bij hen ligt. Voor naasten is het vaak een goed idee om zelf ook een hulpverlener op te zoeken, niet zozeer omdat er wat met hen mis is maar voor steun, tips en hulp bij het weer oppakken van het eigen leven.

Hallo,
als dit gedrag vertoond word en zeker er van bent is het dan wel gezond om kinderen bij een narcist alleen te laten?
Zelf vind ik het een slecht idee maar goed.... Reactie infoteur op 24-11-2008:Nee, het is zeker niet zo'n goed idee om kinderen alleen bij een narcist achter te laten...

Ja helaas heb ik die ervaring ook. De eerste jaren waren mooi al voelde ik wel eens dat er iets scheef zat. Later bemerkte ik dat hij zogenaamd bescheiden was, maar oh zo gevoelig voor lof en bewondering. Het ene ogenblik was ik alles, een supervrouw, de enige om wie hij werkelijk gaf. "Mens wat hou ik van je", riep hij dan uit. Het volgende moment zei hij zulke kwetsende dingen, dat ze nauwelijks voor herhaling vatbaar zijn. Ik voel een plaatsvervangende schaamte bij zulke uitspraken. Hij kon ook nooit werkelijk iets van zichzelf geven, alleen maar zogenaamd dienstbaar zijn om daarmee dankbaarheid en verering te veroveren. De en relatie was nog niet afgelopen of hij zocht alweer neen ander slachtoffer. Zelf psycholoog notabene, zei hij dikwijls niet van mensen te houden en ze evenmin te begrijpen. Ik vind het som van mezelf dat ik gevallen ben voor deze man, die zo geestig en wijs leek, maar een vuile vampier in werkelijkheid blijkt te zijn. Kapot totop de bodem van mijn ziel ben ik geweest. maar nu heb ik mezelf hervonden, met de hulp van verscheidene echte vrienden en vriendinnen, die mij ook gewezen hebben op mezelf.'
Hij was al jaren bezig mij stiekem af te stoten door me lichamelijk en psychisch in de kou te laten staan en toen ik tenslotte zelf, kapot en in de war besloot mijn verjaardag niet met hem te vieren heeft -ie dat aangepakt om maar meteen door te zetten en te doen alsof HIJhet uiteindelijk uitmaakte na twaalf jaren, waarin we notabene heerlijke vacanties hadden en een kleine artistieke onderneming met elkaar opzetten en samen muziek maakten. Zolang ik me maar voegde!! Hij was ook jaloers op de paar dingen die ik goed kon, terwijl hij zelf genoeg gaven had!!Tot zover. breek me de bek niet open!!Nooit was hij bereid tot een open gesprek, laat staan therapie!! Reactie infoteur op 04-11-2008:Probeer het zoveel mogelijk van de positieve kant te zien (bv. dat het uiteindelijk misschien toch een leerzame ervaring was) en waak ervoor niet verbitterd te geraken, dan pas kan je weer helemaal vrij zijn.

Heeft 6 jaar geduurd voordat ik er eindelijk achter ben gekomen dat deze relatie met een dominante man ook een naam heeft. Op aanraden van een vriendin heb ik het volgende boek aangeschaft en heeft geweldig geholpen! De twijfel aan jezelf is onbeschrijflijk en dit boek geeft zoveel herkenning! Boek = Pesten en treiteren van Marie-France Hirigoyen. Titel van het boek vind ik raar en had ook mijn bedenkingen . Echt ... ga het lezen! Zou graag met een deskundige op dit gebied willen praten. Heeft iemand een tip voor mij? Reactie infoteur op 23-10-2008:Boeken lezen hierover is op zich al een goede tip. Een deskundige is te vinden via een huisarts en/of een therapeut, psycholoog of psychiater.

Ik heb ook te maken met een ex man met narcistisch gedrag. Ook hij maakt door zijn gedrag het leven van mij en mijn dochter van 10 het leven heel zwaar. Al 7 jaar diverse rechtzaken achter de rug zowel civiel als strafrechtelijk. Hij is 2 maal strafrechtelijk veroordeeld voor bedreiging en stalking. De laatste keer was en onvoldoende wettig bewijs en kon hij niet veroordeeld worden. Mijn grootste zorg is mijn dochter. Zij ervaart problemen in de omgang. In de loop van de jaren periodes van wel en periodes van geen omgang. Nu zij ouder wordt, krijgt zij meer een eigen persoonlijkheid met mening en idee en als dit niet in de pas loopt met wat haar vader vind dat geeft dat ernstige problemen. Hoe kan ik haar beschermen? Ben nu bezig met laatste rechtzaak om wijziging van gezag te verzoeken en de Raad voor de Kinderbescherming te verzoeken een onderzoek naar de omgang te doen. Echter de Raad heeft onderzoek gedaan (heel mager) en mijn verhaal absoluut niet serieus genomen. Reactie infoteur op 21-10-2008:Reactie per email.

Ik heb met een ex man te maken met narcistisch gedrag. Zijn continue terreur gedrag is zwaar voor mij en onze dochter. Hij is koud, kil, meedogenloos, sadistisch en heeft geen geweten en gaat tot het uiterste. Ik maak mij zorgen om de toekomst. Wie kan mij vertellen hoe ik hier mee om kan gaan? Reactie infoteur op 18-10-2008:Bericht per email

Hoe ontstaat deze stoornis? Kan het komen door ervaringen uit het verleden? Kun je er iets aan doen? Reactie infoteur op 22-09-2008:Kijk bij http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/9800-persoonlijkheidsstoornissen.html daar staat een stukje over het ontstaan van persoonlijkheidsstoornissen. Ervaringen uit het verleden kunnen zeer zeker een rol spelen. Er is wel wat aan te doen, met hulp van een ervaren therapeut zou men een eind moeten kunnen komen, het probleem is echter dat bij een aantal persoonlijkheidsstoornissen de patient zelf niet ziet (of wil zien) dat er sprake van een stoornis is, zoals hierboven ook beschreven. Zolang iemand niet aanvaard dat er iets mis is, zal hij of zij er ook niets aan doen.

Heb zelf net een relatie achter de rug waarin ik emotioneel en psychisch door de partner ben misbruikt. Heb veel baat aan het bestuderen van deze sites gehad: re-empowerment.de (in het duits zoeken, site is ook nog niet vertaald) en Hartless Bitches International (amerikaans). Ik hoop dat meer mensen hier steun kunnen vinden. Reactie infoteur op 24-08-2008:Dank je wel voor de reactie en aanvullingen. Heel veel sterkte verdermet het verwerken.

Kan ik mij laten testen op NPS? En zo ja waar dat dan is.

NPS met borderline kenmenken werden steeds herkenbaarder in haar gedrag.