InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS)

Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS)

NPS wordt gekenmerkt door arrogant, hooghartig en egoïstisch gedrag. Het is belangrijk om voor jezelf op te komen en soms moet je voor jezelf kiezen om niet over je heen te laten lopen. Wie zelfverzekerd is staat meestal ook evenwichtig in het leven. Wanneer iemand echter übermenschneigingen gaat vertonen, zichzelf superieur acht en op anderen neerkijk, zou er wel eens sprake kunnen zijn van NPS.

Kenmerken

Volgens de DSM heeft iemand een narcistische persoonlijkheidsstoornis wanneer deze aan vijf of meer van de volgende criteria voldoet.
  1. Overdrijft eigen prestaties en talenten, vindt zichzelf geweldig (übermenschneigingen)
  2. Verwacht dat anderen hem op een voetstuk plaatsen
  3. Fantaseert over succes, macht, schoonheid en roem
  4. Vindt zichzelf speciaal en uniek en denkt alleen begrepen te worden door gelijksoortige mensen of mensen met een hoge status
  5. Eist buitensporige bewondering
  6. Eist een voorkeursbehandeling, speciale voorrechten, gebruikt anderen voor zijn doel
  7. Gebrek aan empathie, houdt geen rekening met anderen, respectloos
  8. Afgunstig en jaloers, denkt dat anderen dat ook op hem zijn
  9. Gedraagt zich arrogant en hooghartig

Algemeen

Narcistische persoonlijkheidsstoornis komt naar schatting bij 0,7 tot 1 procent voor, meer bij mannen dan bij vrouwen (50 tot 75 procent). In psychiatrische instellingen ligt dit percentage op 2 tot 16 procent. Mensen met NPS hebben vaak moeite met het ouder worden en een midlife crisis komt dan ook vaak voor.

Er zijn twee uitersten en de meeste mensen met NPS zitten er een beetje tussenin. De openlijke of onbewuste narcist vindt zichzelf geweldig en lijden aan grootheidswanen. De sensitieve of geremde narcist gaat gebukt onder een gigantisch minderwaardigheidscomplex en kunnen daardoor geen kritiek verdragen. Om dit te vermijden letten ze voortdurend op anderen.

Door zichzelf constant met anderen te vergelijken, hebben ze steeds het gevoel te kort te schieten wat vervolgens gecompenseerd wordt met opscheppen en zelfverheerlijking. Omdat zij altijd met alles de besten willen zijn, kunnen ze niet blij zijn voor een ander, jaloezie, afgunst zijn de meest voorkomende emoties. Dankbaarheid of spijt tonen ze nooit, hooguit schaamte wanneer ze niet voldoen. Hun leven draait om hoe de buitenwereld hen ziet, in bezit, doen en laten en uiterlijk.
Iemand met NPS zal niet snel een hulpverlener zoeken, ze zijn immers superieur en kunnen alles zelf aan. Pas wanneer, nadat bewondering door hun omgeving langdurig uitblijft (oftewel, ze zijn door de mand gevallen en hebben nog geen nieuwe slachtoffers kunnen vinden), zij in een depressie terecht zijn gekomen, zijn ze geneigd hiervoor hulp te zoeken.


Relaties met andere mensen

Mensen met NPS kunnen zichzelf vaak charmant en interessant presenteren, de eerste indruk is bijna altijd goed. Voor hun zelfwaarde zijn ze volledig afhankelijk van de bevestiging maar de gevoelens van die ander laat hen volledig koud. Na een tijdje beginnen hun berekenende en koude houding op te vallen en wordt duidelijk dat alles alleen maar om henzelf draait. Ze eisen een voorkeursbehandeling en wanneer ze hun zin niet krijgen, voelen ze zich beledigd. Ze zien nooit iets verkeerds in hun eigen gedrag, de schuld ligt altijd bij een ander. Die ander wordt sowieso alleen gezien als gebruiksvoorwerp, iemand met NPS heeft totaal geen interesse in een ander en mist ook elke vorm van empathie. Bij een eerste kennismaking kan iemand met NPS heel geïnteresseerd doen maar dit is slechts schijn, een middel om het doel te bereiken.
Doordat ze graag macht willen hebben en meedogenloos kunnen zijn, kom je ze vaak tegen op hoge posities in het bedrijfsleven of de politiek. In deze positie kunnen ze voor heel wat problemen zorgen.

Relatie met een partner

Iemand met NPS kan heel goed, gedurende korte tijd, de aandacht op de ander richten. Zeker wanneer zij voelen dat dit nodig is om bewonderd te blijven worden. Ze zijn heel erg intuïtief. Zodra de partner echter de eigen wensen en behoeften openbaart, beginnen de problemen en worden de relaties vaak beëindigd. Op afwijzing en/of kritiek wordt vaak woedend gereageerd. De partner wordt vaak afwisselend de hemel in geprezen om vervolgens de grond in te worden gestampt.


SPS in vergelijking met andere persoonlijkheidsstoornissen

Borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS)
  • NPS: opgeblazen zelfbeeld
  • BPS: impulsief en gewelddadig gedrag
  • Overeenkomst: aandacht vragen van anderen

Antisociale Persoonlijkheidsstoornis (ASPS)
  • NPS: manipulatie van anderen voor eigen gewin
  • ASPS: leugenachtig, gewetenloos en gewelddadig
  • Overeenkomst: weinig tot geen invoelend en empathisch vermogen
© 2007 - 2017 Jaszzx, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Diagnose: Narcistische persoonlijkheidsstoornisDe narcistisch persoonlijkheid stoornis komt voor het merendeel voor bij mannen en uit zich in gedrag waaruit zij laten…
Narcisme herkennenNarcisme herkennenNarcisme kent verschillende variaties, van een grote zelfvoldaanheid tot een zware narcistische persoonlijkheidsstoornis…
Gezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisGezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisNarcisme is van alle tijd, maar er ligt of meer de nadruk op narcisme of narcisme neemt inderdaad toe. De verschillende…
Probleem of stoornis: Narcistische persoonlijkheidsstoornisMensen met deze stoornis zijn gezegend zowel als vervloekt met een enorm opgeblazen zeifbeeld en de stellige overtuiging…
Bipolaire stoornis (manisch depressief)Bipolaire stoornis (manisch depressief)Een bipolaire stoornis is een stoornis waarbij je veel stemmingswisselingen hebt. Een ander woord hiervoor is manisch de…
Bronnen en referenties
  • Beknopte handleiding bij de diagnostische criteria van de DSM-IV-TR / druk 2
  • The Dsm-Iv Personality Disorders – W. John Livesley
  • www.korrelatie.nl
  • www.e-psychiater.nl
  • www.trimbos.nl

Reageer op het artikel "Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS)"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Erwin, 28-06-2016 10:09 #240
Beste Pim, zien dat je een probleem hebt is een hele goede eerste stap. Maar pas op dat je jezelf niet gaat zien als het probleem. Je hebt een probleem wat je kan aanpakken maar dat kan je niet in eigen kracht. Zoek een goede psycholoog die deskundig is op het gebied van NPS en traumaverwerking. Ik ben zelf een overlevende van een gezin met een NPS/BPS moeder en een relatie met een NPS/BPS vrouw en omdat ik de slachtoffer rol zat was heb ik later zelf de dader-rol aangenomen. Elke rol je echter ook speelt hulpeloos onschuldig slachtoffer, bange toeschouwer of de dader die in controle lijkt te zijn, we blijven in hetzelfde zieke script vast zitten. Het is echter te doorbreken en stap 1 heb je al gezet, bewustwording. Stap 2 is weiger jezelf te veroordelen maar veroordeel wel verkeerd gedrag, Stap 3 is ga hulp zoeken om verkeerd gedrag los te laten en uit het script te stappen. Succes!

Pim, 01-06-2016 15:46 #239
Ik ben sinds afgelopen maandag al van slag, ik heb toen te horen gekregen dat ik een Narcistische Persoonlijkheidsstoornis heb. Ik wist niet goed wat dit betekende en heb me ingelezen in veel verhalen die ik hier lees en ik herken me ook in ontzettend veel dingen. Ik heb gister vol emotie en verwarring de psycholoog opgebeld omdat ik zo veel dingen herken en nu bang voor mezelf en m'n toekomstige vriendin/ vrienden om me heen ben geworden. Ik heb persoonlijk nooit van mezelf gedacht dat bepaald gedrag, zelfs gedrag waar ik nog nooit over na heb gedacht daarvandaan is gekomen. Ik heb tien jaar met iemand samen gewoond en ze hield zo ontzettend veel van me ondanks alle pijn die ik haar heb aangedaan, en dat heb ik echt, en ik dacht echt dat het aan de relatie zelf lag maar het lag allemaal aan mij, alcohol, stelen, drugsgebruik, vreemdgaan, geen fuck geven om het gevoel van de ander en het oppervlakkige omschrijven mij. Ik ben zelf nu uit deze relatie gegaan omdat ik het gevoel had dat ik op zoek moest naar mezelf. Heb ook alle kenmerken, een zeer traumatische jeugd met gebroken ouders waarin veel gebeurde (een vader met borderline) en ene moeder die in de schuldhulp zat en uiteindelijk is overleden aan kanker. Ik was benieuwd omdat mijn vader borderline had en ik sommige dingen zo makkelijk kon doen zonder spijt dat of ik dit ook zou hebben en of ik later een gevaar voor mijn vriendin of m'n kinderen zou zijn. Dat is de reden waarom ik mezelf heb laten onderzoeken, nu dit bekend is ben ik er om eerlijk te zijn best ondersteboven van. Ik durf het zelf ook tegen niemand te zeggen, en vooral op dit forum voel ik me ontzettend hypocriet omdat jullie allemaal met een dergelijk persoon te maken hebben gehad. Ik hoop zelf dat ik met voldoende begeleiding al ruim van te voren een situatie kan inschatten en geen "monster" wordt. Ik denk dat ik mezelf eerder iets aan zou doen dan dat ik m'n vriendin zou slaan, ik heb tevens nog nooit gevochten of iemand geslagen van wie ik hou, dit komt denk ik vooral doordat ik dit voor me heb gezien bij m'n ouders. Ik weet ook niet of ik dit anders wel had gekund, misschien wel… Ik vind het zo moeilijk om te begrijpen, het zit ook echt in je hoofd, het is een stoornis, ik ben als persoon niet zo en ik zie ook absoluut in hoe fout de verhalen zijn die jullie opnoemen. Ik hoop dat het nog niet te laat is en dat ik er héél bewust mee kan werken. Als er iemand vragen beantwoord zou willen hebben dan sta ik daar als persoon voor open, ik weet dat mij geloven moeilijk is, ik kan mezelf al niet eens meer geloven en zit continu in dubio met een vertrouwen in mezelf en hoe ik dit uitstraal naar anderen.

Monique, 19-05-2016 14:59 #238
Is er iemand bekend met niet meer kunnen werken door narcistische mishandeling? Ik zit een half jaar in de ziektewet en werk nu 2x2 uur in de week. Er wordt druk gezet om op te bouwen maar ik ben gesloopt en red dat echt niet. Ik heb sinds paar maanden diagnose ADD en door de medicijnen kwam er rust in mijn hoofd en daarmee ook de ellende. Het misbruik weet de bedrijfsarts niet en ik ben erg huiverig om dit aan te geven. Als het op dit moment van de tafel geveegd wordt gaat dat me geen goed doen. Ik ben er zelf nog maar een maand of 2 achter. Nu heb ik een afspraak bij het uwv voor een onafhankelijk onderzoek. Ik weet niet of ik er goed aan doe maar ik trek het niet meer om me steeds maar te moeten verdedigen en alsnog meer te moeten werken omdat het beter voor me is. Is er misschien iemand die tips voor mij heeft. Wat vertel ik, wat niet. Overigens vertrouw ik mijn baas niet. Hij heeft geen belangstelling voor mij. Probeerd soms informatie uit mij te krijgen om daar zelf zijn voordeel mee te doen en kijkt me voor de rest niet aan. Vandaar waarschijnlijk mijn voorzichtigheid plus dat het bij mezelf ook nog een beetje moet bezinken.

Miranda, 08-03-2016 17:44 #237
Mijn ex gisteren gedumpt waar ik 6 mnd mee samen was, ook een narcist, in die 6 mnd ben ik 10 jaar ouder geworden, ik voel me leeg en verdoofd. Het gekste is nog wel, dat dit al de vierde keer is dat onze relatie gestrand is, want ik blijf aan de mooie momenten denken en wis de momenten in de hel, waardoor ik hem vervolgens mis en hem weer terug neem. Hij wilde mij dumpen maar ik was hem voor, nou verlang ik weer naar hem en hoop ik dat ie weer aan mijn deur komt, in die fase zit ik nu, de vicieuze circel, van aantrekken en afstoten, een stoplicht relatie, een haat/liefde verhouding.

Jonkman, 20-01-2016 01:11 #236
10 jaar lang heb ik alles gegeven. Nooit was het goed en dat vond iedereen. Om het kort samen te vatten was ik mijzelf totaal kwijt. Hij lachte me uit. Hij heeft mij en onze dochter uiteindelijk zover gekregen dat ik ben gaan vluchten met haar. Nog steeds dacht ik dat het mijn schuld was. Uiteindelijk in een blijf van mijn lijf terecht gekomen. Nu al een jaar later en ik een eigen huis heb is het nooit gestopt. Ineens wou hij vader zijn en probeert het nu zo te krijgen dat ik eerst hulp moet hebben voor ik mijn dochter terug krijg. Altijd heb ik hem geld gegeven. Nu ontkent hij alles en vindt daadwerkelijk dat hij recht heeft op kindgebonden budget en ineens papa te spelen. De voogd gelooft hem en ik ben door zijn uitdagende gedrag straks mijn dochter kwijt. Mensen hebben zelfs respect voor hem omdat hij voor haar zorgt. Ze vergeten dat hij ons met niks op straat heeft gegooid en ons de volgende dag bij de gemeente heeft uitgeschreven. Nu is mijn vechtlust op. Ik word gedwongen om via de voogd te mailen. En niemand ziet dat juist door zijn gespeelde beleefdheid mij woest maakt. Ik zit vast en weet niet meer wat ik moet doen

Ludgarde Piette, 09-11-2015 14:20 #235
Ik las uw artikel, heel goed uitgelegd en voor 100% symptomen van mijn buur
ik wil soms niet meer leven, naar de politie lopen hou ik niet van, wat kan ik er aan doen?
ik ben 70jaar, heb borstkanker gehad, darmkanker, hart ablatie, met de nodige operaties, bestraling en chemo
14 dagen na mijn borstamputatie, krijgt mijn man een hartstilstand, heb alles voor de begrafenis alleen moeten regelen met de afvloeibuisjes aan mij hangen, ik leef helemaal alleen in een rijhuis, altijd vermoeid, heb rust en stilte nodig, maar een buur NPS
maakt het hier een hel, vertellen van zijn praktijken verleden, bespaar ik u, momenteel pest hij met om de 2u gedurende een half uur muziek op te zetten en dit dag en nacht super hoge tonen, om hysterisch van te worden altijd hetzelfde liedje, hij is 58 jaar, zogezegd invalide, gaat echter bewaken in het sportpaleis met optredens, is über voor alles ik ben doodop, van 1 november tot nu dag en nacht, ik ga dadelijk oordopjes kopen, ik hoop dat ik een beetje kan slapen, wat moet ik doen, ik reageer niet op zijn gedrag, ben altijd doodstil, hem aanspreken zou mij helemaal kapot maken, wat raad u mij aan?
dank u bij voorbaat
ludy

Iris, 08-11-2015 23:39 #234
Mijn vader is enkele weken geleden spontaan vertrokken. Hij vertelde ons dat hij wilde scheiden van mijn moeder omdat ze "niet meer verliefd waren." Op zijn telefoon had ik eerder al berichten gelezen waaruit bleek dat hij al lang een nieuwe vriendin had. Hij heeft dit echter niet aan mijn moeder verteld. Mijn moeder wist zelf nog maar een paar weken dat hij weg wilde toen hij vertrok. Hij liet mijn moeder achter in een huis wat ze niet kan betalen. Bij alles wat zij doet dreigt hij met het niet meer betalen van alimentatie. Vandaag vertelde hij mijn broertje en zusje over zijn nieuwe vriendin, waar ik dus al van wist. Mijn zusje moest eerst huilen maar daarna ging het wel weer. Mij vader snapte niet hoeveel emotionele pijn zij hadden en vertelde vrolijk door over hoe geweldig zijn nieuwe vriendin was. Hij vertelde mijn moeder dat het de eerste keer in zijn leven was dat hij verliefd was. Mijn ouders hebben een relatie gehad van meer dan 30 jaar. Mijn vader domineerde mijn moeder in alles. Regelmatig gooide hij spullen door het huis als ze niet deed wat hij zei. Buitenshuis deed hij er alles aan om andere mensen te laten merken hoe geweldig hij wel niet was. Hij liet merken dat hij veel geld had, hij reisde altijd eersteklas in de trein en businessclass in het vliegtuig. Hij vond zichzelf de slimste persoon op het gebied van kwantummechanica. De familie van mijn moeders kant was te min. Hij "was immers veel slimmer." Hij vond haar familie erg dom. Zijn nieuwe vriendin is 31 en hij is ineens "ontzettend verliefd." Hij veronderstelde dat ik het wel zou begrijpen aangezien ik een vriendinnetje heb sinds een paar maanden. Hij vergeleek zijn liefde met de verliefdheid van twee tienermeisjes. Hij snapt niets van gevoelens. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Ook al is hij mijn vader, ik vind het vreselijk om bij hem thuis te zijn. Een meisje van 15…

Naturel, 19-09-2015 13:19 #233
Vreselijk is het leven met iemand die hier aan lijdt… Deze presteert het zelfs om boos te worden op een hamer wanneer hij misslaat tijdens het slaan van een spijker in de muur.Het is nooit zijn schuld… Het is ook de schuld van de computer wanneer het niet direct aangaat wanneer hij op het knopje drukt… Ja het moet doen wat ik zeg krijg ik dan te horen. Ik sta mn mannetje nu wel hoor maar het is tijd voor hem om op te sodemieteren… Maar hij wil niet weg.Hij kan niet zonder mij, hij wil bij mij blijven tot zn dood.En wanneer hij merkt dat ik niet meer in zn ''mooie''woordjes trap dan ben ik een hoer en alles is mijn schuld, ik ben ondankbaar… Nu lach ik erom, ja dat kan ik nu omdat het mij niks meer doet.En ik hem door h eb… hij is een leugenaar, verdraait alles, naar de buitenwereld doet hij alsof hij niet tot 10 kan tellen en speelt hij onschuldig mannetje en binnenshuis is het een monster… Deze mensen moeten met zn allen op een eiland gaan zitten en lekker met elkaar gaan daten…!

T. Huisman, 04-08-2015 20:10 #232
Er zijn zo veel mensen die zich hooghartig en arrogant gedragen maar als dit ten koste van anderen gaat dan is het niet mooi meer. Het is te mooi om waar te zijn dat zijn de eerste opmerkingen. Je had het niet kunnen weten. Ze houden geen rekening met andermans opvattingen alleen hun opvattingen tellen. Ze kennen je gedachten. Het lijkt streetwise. Je voelt je begrepen. Zo was er iemand die hier een review schreef en zei dat iemand zoals een slachtoffer een spiegel moest kopen en zich voordeed als een lam met wolventanden. En dat het slachtoffer ik neem dat dit iemand was die onwetend was de schuld krijgt. Het is nooit de narcist z"n verantwoording. Zoals zij zich misdragen en beledigen en krenken mag dit maar. Daarna het slachtoffer de vinger wijzen en zeggen zelf dat de vinger naar hun gewezen wordt met de opmerking wie onschuldig is werpe de eerste steen. Dus zo iemand vind zich zelf ook nog onschuldig. Ze zijn niet aan te rekenen en doen alsof het andersom is.

T. Huisman, 04-08-2015 19:31 #231
Iemand met een narcistische persoonlijkheid wil altijd in de belangstelling staan en staan op rechten en vrijheden van anderen. Altijd in de belangstelling willen staan ten koste van het algemene belang. Het zijn alleen hun behoeften en opvattingen die je moet steunen en houden geen rekening met de wensen behoeften en gevoelens van anderen. A sociaal en zonder moraal. Als je iets is aangedaan dan geven ze het het slachtoffer op de schuld en de dader is de lijdende ziel. Ze zijn oneerlijk en bedrieglijk. het stelen van je favoriete voorwerpen waar je een emotionele waarde aan hecht en geven je het daarna nog op de schuld nadat wat zij hebben misdaan. Zij zitten er niet mee hoe een ander zich voelt. In plaats om het vervelend te voelen voor het slachtoffer vinden ze dat vervelend voor zich zelf na dat wat diegene is aangedaan. Erg asociaal en egocentrisch. Plaatst zich zelf altijd op de voorgrond zonder rekening te houden met andermans opvattingen. Van wat die ander er van vindt. Zij zijn leugenachtig en onoprecht. en vals. Om bepaalde dingen gedaan te krijgen doen ze dat niet rechtstreeks maar via een omweg. Er valt niet mee te praten. Waarschijnlijk zijn therapeuten en anderen wel net zo dat ze de hand boven het hoofd houden van de dader. Ze voelen de tegenstander aan en spelen de zelfde rol en gaan zich ook narcistisch gedragen. Zo krijg je een hele groep narcisten in je leven die maar een ding willen en dat is energie uit je weg zuigen om zich zo van energie en kracht te voorzien. Vaak hebben therapeuten er ook nog eens de gek mee want zeg je nadat wat je is aangedaan wat zij misdaan hebben dan geven ze je ook nog een trap na. Zij willen de gevolgen niet dragen na dat wat zij hebben misdaan. In tegendeel zij schelden het slachtoffer de huid vol en dreigen met politie aangifte te doen als je je terecht beklaagt na dat wat ze je hebben aangedaan en hebben misdaan. ook slachtoffers van narcisten en narcistische relaties met narcistisch misbruik reageren het ook wel eens af op onschuldige anderen en onwetenden die met narcistische relaties te maken hebben. Sommigen denken waar rook is is vuur en die geven het het slachtoffer de schuld van dat die er ook een aandeel in had terwijl zij het niet hadden kunnen weten. Het klinkt altijd stoer en trots en geeft je een goed gevoel om mensen een trap na te geven uit eigen zwakte of een eigen verleden op anderen af reageren. dat zie je ook wel eens met mensen die vroeger gepest zijn die doen het weer bij anderen.

Rob, 20-07-2015 09:45 #230
Na zes jaar is ze weg. Heeft de deur in mijn gezicht dichtgeslagen omdat 'zij zich niet begeerd voelde, ze voelde zich niet op handen gedragen'. Nee schat, maar dat deed jij ook niet bij mij and it takes two to tango.
Mijn nieuwe vriendin is een verademing, haar kinderen, familie en vrienden ook. Ik vind het moeilijk om af te leren op mijn tenen te lopen. Geen zelfverheerlijking meer, geen platte TV-programma's, geen minachting en afwijzing, geen rotzooi via de post die ze niet eens kon betalen maar bedoeld was om anderen te imponeren, geen schone schijn op verjaardagen, geen gemaakt gedrag. Mensen: kies voor jezelf!

Sp, 02-05-2015 12:44 #229
Weet niet goed hoe ik moet starten in ben 53 heb relatie van 2 jaar achter de rug met een mooi en lieve vrouw dacht ik
onze relatie was in het begin te mooi om waar te zijn. maar door de tijd heen mocht en kon ik niets goed doen en ze kon alles
beter had op ieder van mijn vrienden iets af te keuren. als we dan toch bij vrienden waren werd ik afgeschilderd als of ik alles beter zou weten. en probeerde ze zelfs vrienden tegen me op te zetten. zelfs die vrienden die ze als we thuis waren af schilderde als loezer of dom. nu ben ik per toeval op deze site terecht gekomen en heb hier wat gelezen en opzoeking gedaan.
ik gaf dus als maar de schuld aan me zelf dat het mijn fout wel eens kon zijn dat de relatie niet meer goed zou zijn. ik hoop dat ik er snel overheen ben en dat me dit niet meer overkomt mijn zelf vertrouwen is totaal weg wie weet lukt het me deze terug te vinden groeten S Jammer dat zo iets als NPS bestaat heb veel van haar gehouden en nog steeds

Maris, 24-10-2014 07:15 #228
Herkenbare verhalen allemaal. Mijn ex was is ook een NPS'er. Officiële diagnose gekregen ten tijde van verplicht behandeling. Eerst werd ik op handen gedragen, niets was te goed voor "zijn meisje". Na 1,5 jaar vroeg hij me ten huwelijk en toen waren de rapen gaar. Ik werd regelmatig naar beneden gehaald (ging daar echter wel tegen in en pakte hem met zijn eigen woorden terug) en ik bekwam steeds meer en meer zijn "bezit". Ook trachtte hij mij te slaan als hij kwaad was omdat ik mijn eigen ding aan het doen was en ik dus niet met hem bezig was. Die ene keer dat hij mij daadwerkelijk geslagen heeft, heb ik terug geslagen en niet zo zachtzinnig ook, hij had de tranen in de ogen en schreeuwde het uit. Het ging er bij hem echter niet in dat als hij mij sloeg ik ook pijn had, dat kon volgens hem niet. Hij wilde op handen gedragen worden en was zeer jaloers. Ook vermoed ik dat hij ten tijde van onze relatie vreemd is gegaan, want hij zat altijd achter andere vrouwen en dat waar ik bij zat! Hij liep altijd te pochen dat hij zo goed was in alles en niemand was goed genoeg. Als echter uit de bus kwam dat hij iets juist niet kon, werd hij kwaad of gaf de schuld aan de situatie of een persoon waardoor het niet lukt.
Regels waren er voor hem niet, maar hij legde zijn, vaak bizarre regels, wel aan anderen op en als iemand de wet overtrad, was het huis te klein, maar als hij de wet overtrad, was hij verbaasd en verbolgen over het feit dat hij daarvoor gestraft werd, want het was nooit zijn schuld.
Ik ben 4 jaar bij hem geweest en zag op een gegeven moment in dat het voor mij niet goed was, ik ging aan zijn uitspatting onderdoor. Ik heb de relatie verbroken en hem de deur uitgezet. Hij lag al gauw met een ander in bed en was ondertussen verwoede pogingen aan het doen mij terug te krijgen. De meest krenkende opmerking die hij na de breuk maakt was dat hij nooit van me gehouden heeft en dat ik gewoon gemakkelijk in gebruik was. De volgende dag na dit gezegd te hebben, zat hij op zijn knieën voor me om me weer terug te krijgen en ik heb hem resoluut de deur gewezen. Ik heb maanden nodig gehad mezelf weer te herpakken en ik voelde me misbruikt. Nu 5 jaar later ben ik zo blij dat ik hem de deur gewezen heb! Ik ben gelukkig en heb weer zelfvertrouwen. Het vertrouwen in de medemens, met name mannen is nog niet helemaal oke, maar zolang ik weet dat het veilig is om om te gaan met bepaalde mannen, omdat ze niets van me hoeven, gaat het wel goed.

Tine, 18-09-2014 21:41 #227
Ik durf bijna nergens mijn "verhaal" kwijt omdat ik me schaam voor mezelf, maar lees hier zoveel verhalen dat ik het toch wil proberen. Ik leerde vorig jaar een man kennen, ik kwam net uit een lange relatie. Ik had eerst niet echt oog voor hem maar ja, in enkele dagen met plezier en aandacht was ik helemaal "mee in zijn machtspel". Gedurende maanden spraken we vaak af, enkel voor seks, we zagen elkaar vaak met gemeenschappelijke vrienden maar aangezien we beiden geen relatie voor oog hadden, waren er geen problemen. Het was "leuk". Tot ik besefte dat ik hem eigenlijk heel graag had, te graag, ook al wou ik het niet… ik zag hem liever en liever. Sinds ik het hem verteld heb… niets dan problemen. Hij heeft een verleden als womanizer, de ene vrouw na de ander, zonder overdrijven na twee dagen een ander. Hij had een serieuze relatie achter de rug maar in die verschillende jaren zijn ze verschillende keren uit elkaar geweest omdat… o ja, hij telkens bedroog. Sinds ik gevoelens kreeg voor hem en hem zei dat ik wel wou geloven in hem, ging het fout. Hij ging weg, kwam terug, ging weg, kwam terug. Ik ging weg, ik kwam terug, enz… uiteindelijk zei hij… ik heb twee personen waarmee ik het goed kan vinden. Het ging over mij en een andere vrouw (we lijken zelf op elkaar). Zo blind en gevangen als iets ging ik mee in het spel. Tot ik enkele maanden geleden ontdekte dat de andere vrouw eigenlijk zijn vriendin is + dat hij ondertussen nog verschillende one night stands heeft gehad maar "de vriendin" van niets weet. Ik begrijp niet waarom ik nog steeds naar hem verlang! Hij wil vrienden blijven maar als ik "teveel" van me laat horen, zal hij me dagen negeren om dan, met iets uitdagend terug het gesprek te beginnen. Op dit moment ben ik zo kwaad om wat hij heeft gedaan met mij, anderen en de vriendin maar vooral… ik heb schrik: aan alles wat hij nu doet: ze voorstellen aan vrienden, het alsmaar meer openbaar maken, zeggen dat hij monogaam is (terwijl hij vorige maand nog hier was) zeggen dat hij ze graag heeft, omgaan met de kinderen… ik ben bang dat hij het nu wel meent en dat gun ik hem op dit moment niet… er zijn veel vrouwen gekwetst en hij is nu gelukkig? zo moeilijk om los te laten en verder te gaan! Zijn dit narcistische trekken? Heeft iemand tips?

Hilde, 15-09-2014 01:29 #226
Ook ik herken mijn ex hierin. 18 jaar mee samen geleefd. Je bent verliefd, een vlotte babbel, leuk uitziend, hier en daar wat vreemde trekjes maar alla.dat neem je voor lief. Had toen al weg moeten rennen maar ik kon destijds de vinger niet op de zere plek leggen. Waarschuwingen van vriendinnen "die man spoort niet" afwimpelen. Bij de geboorte van ons eerste kind ging het al zodanig mis dat ik met kind en al op de stoep van mijn ouders stond, maar hij bleef aandringen op een verzoening. En ik zwichtte. Jaren achtereen een aaneenschakeling van rechtszaken, gedoe met deurwaarders, advocaten, die niet meer met hem wouden samenwerken, meneer wist het altijd beter. Zijn eigen tekortkomingen op mij projecteren. Werkloos raken, wat op zich geen schande is, maar meneer vond het welletjes zo en deed geen moeite om nog enigszins op de arbeidsmarkt terug te keren, maar wel de schone schijn op houden naar iedereen dat hij werkte. Op feestjes verkondigen aan mensen die hij voor het eerst ontmoete, dat hij nautisch officier was. Hij schudde het zo uit zijn mouw. Naast narcistisch was ie ook nog eens een pathologische leugenaar. Ik heb wat afgezien met die man, maar na zoveel jaar toch de knoop doorgehakt en ben van hem weg gegaan. Spijt van deze relatie heb ik nooit gehad, ik zie het als een goede leerschool in mijn leven, al hoop ik en waak ik er wel voor om mij niet voor een tweede keer in een destructieve relatie te storten.

E. D. B., 01-09-2014 10:05 #225
Wat hier allemaal voorbij komt ziet er zo herkenbaar uit.

Na mijn scheiding ben ik veel te snel weer met iemand samengegaan. De eerste drie maanden ongeveer was ik zijn prinses. Zijn samen een huis gaan huren. maar van lieverlee zat hij overal op te zeiken. Als ik schilderde was het niet goed genoeg, als ik kookte het was niet goed genoeg. Meneer vertelde de ene dag dit en verklaarde een dag later glashard dat hij dat niet gezegd had. Als ik een dikke trui aandeed omdat ik het koud had was het niet goed en ga zo maar door.
Bemoeide zich met mijn foto's op mijn facebook profiel. Achteraf blijkt dus dat hij continue controle op je wil houden. Als ik gezellig met de buurman van twee huizen verder stond te kletsen over sporten duurde het nooit lang of hij kwam er ook bij staan.
Raar slaappatroon, mij s nachts uit mijn slaap halen omdat meneer zin had in seks. Terwijl mijn werkdag weer om 0600 begon. Eindelijk had ik een baan gevonden op mijn niveau met een heel goed salaris, was het weer niet goed. Nee je werkt nu toch ergens… Impulsieve aankopen bijvoorbeeld ook om te klussen en het heeft lange tijd allemaal overal gelegen.
En dan nog zijn zoektocht op internet naar vrouwen via sex sites. Ik kwam achter alle zaken doordat ik op de pc een bestandje zocht voor mijn werk. Werkelijk dit is nog maar het topje van de ijsberg. Zeggen dat hij voor zijn werk ergens moet zijn en zich dan op zijn werk ziek melden. Leugens verspreiden.
Kreeg zelfs een keer een deurwaarder aan mijn deur. Nou dat verhaal wist hij wel te pareren want dit was een fout van het bedrijf en niet van hem. Later bleek dat er in een koffer van hem ik weet niet hoeveel aanmaningen, deurwaarders exploiten en brieven van incasso bureaus te liggen. Schulden bij het UWV en niet zo'n heel klein bedrag, schrok ervan. Schulden bij de belastingdienst.
Misbruik maken van zorgtoeslag en huurtoeslag op zijn persoonlijke titel terwijl hij een normaal modaal salaris had. Snap niet dat dit soort instanties er meteen intrappen, aan het einde van het jaar stapelen de schulden zich dan weer op. Of te wel het ene gat wordt met het andere gevuld.
Nadat ik een mail aan zijn werkgever had gevonden was voor mij de maat vol en heb ik een tas met een beetje kleding gepakt en ben zonder mededeling vertrokken naar mijn werk en daarna naar een goede vriend. Ik trok het niet meer. Uiteraard ben ik de boeman, hij is toch zo lief. Heb ze eea verteld maar dat hebben ze denk ik naast zich neergelegd.
Het is een wolf in schaapskleren. Gaat ook alleen maar om met mensen waarvan hij denkt daar iets aan te hebben.
Nu meer dan een jaar later zijn we verwikkeld in een rechtszaak en hij bllijft telkens in de brieven van zijn advocaat over alles liegen. Meer dan Gallisch word ik hiervan en probeer nu het net om hem heen te sluiten. Helaas heeft de buurt zijn ware gezicht nog nooit gezien, hoop dat dat snel gaat gebeuren. Dan kan hij voor de 23e keer in zijn leven gaan verhuizen.
Wie van jullie heeft met zo iemand ook in een rechtszaak verwikkeld gezeten? Tips die zijn welkom.

gr Es

C., 27-08-2014 12:56 #224
Sinds kort vermoed ik dat mijn vriend aan NPS lijdt. Veel herkenbare dingen. Echter hij heeft wel veel vrienden om zich heen die hij al heel lang kent en daarmee is hij ook 'normaal'. Behalve als we dan weer thuis zijn, dan klaagt en zaagt hij over van alles en nog wat en wil hij met mij de discussie afmaken. Dat heb ik inmiddels gestopt want wij kregen daardoor vette bonje. Relaties heeft hij ook voor lange tijd, met mij nu 7 jaar daarvoor 9 en 11 jaar, dat is toch niet niks. Het moeilijke aan het hele verhaal vind ik dat de 'schuld' altijd bij mij gelegd wordt, in het begin van onze relatie werd ik daar ENORM onzeker door en ik ben eenmaal iemand die dan naar mezelf kijkt om te bezien of ik er wat aan kan doen. Tot het moment daar was dat ik er bijna aan onderdoor ging, continue met alles aan mezelf ging twijfelen, Continue ging pijlen of het goed was, daar werd hij weer gek van. Ik heb coaching gevolgd om te leren omgaan met en sterker in me schoenen te staan. Wij zijn nu uit elkaar aan het groeien. Sex heeft hij nooit gewild, zijn motto was dat heb ik nou eenmaal dus leer er mee leven. Dat heb ik dan gedaan, wat me toch van tijd tot tijd erg zwaar valt. De goede momenten wisselen zich af en onze relatie is erg onstabiel. De ene keer verstrijken er 3 weken zonder ruzie en de andere keer 1 week. Dat ligt aan mij. ik kan het soms beter handelen dan andere keren en dat verwijt ik mezelf dan, want als ik nou anders reageer dan is de uitkomst anders. Tenminste dat dacht ik. Als ik maar doe wat in zijn straatje past is er geen vuiltje aan de lucht, tenminste dat dacht ik. Want hij vind altijd wel iets, het lijkt alsof hij het er om doet. Voor mij komen sommige gedragingen echt puur uit de lucht vallen, daar snap ik helemaal niets van. Als ik hem erop aanspreek dan heeft hij altijd wel iets wat voor hem ook moeilijk is. Ben op dit moment beetje ten einde raad. Hij kan het zo goed en geloofwaardig allemaal vertellen, dat ik zelfs denk… oh misschien heb ik wel NPS. Want NPS'ers zien het niet, dus waarom zou ik het dan niet hebben. (ik heb hem niet verteld dat ik denk dat hij NPS heeft). Wat ik wel merk is dat het steeds slechter gaat tussen ons. Hij vind altijd wel iets wat ik niet goed doe, maar ja dat vind hij ook! Dus ik heb me voorgenomen om het onderspit te delven, ik sta immers altijd met 1-0 achter. In ons geval heeft hij ook een eigen zaak en alle mensen die in loondienst werken stellen niet zo heel veel voor. Ik ben in zijn zaak aan het werk omdat ik geen werk kan vinden, het is uit noodzaak geboren zeg maar. Ook dat verwijt hij me tot op de dag van vandaag, niet als hij goed in zijn vel zit, dan kan het allemaal niet op, maar oh wee als hij even wankelt. Dan verwijt hij mij van alles. Dat is soms wel erg tergend zwaar. Als ik dan een mogelijkheid zie om ergens te werken dan vind hij wel iets waardoor dat niet goed genoeg is. Als ik boos ben over iets, dan is het aan het einde van het verhaal zo dat hij boos is omdat ik boos was en is hij de zielige zeg maar en krijg ik de stilte behandeling van een dag of wat. Dat ik dan moet doorbreken omdat hij niets heeft gedaan en alles wel goed vind. Om gek van te worden! Ik denk nu erger kan het niet worden, ik kan hiermee dealen. En dat ga ik dan ook proberen want stom genoeg hou ik enorm veel van deze man.

A., 02-07-2014 14:23 #223
Lichtje aan de horizon!
Nadat ik in 2006 gescheiden ben van mijn ex, een ras-echte NPS'er, heb ik veel last gehad van zijn gedrag. Blijven proberen om terug te komen, stalken, lastigvallen, dreigen, mishandelen, uitschelden: alles heeft hij uit de kast getrokken om invloed op mij uit te oefenen. Voor mij was er uiteindelijk slechts een oplossing: NEGEREN.
Inmiddels ben ik 46, en heel gelukkig met mijn nieuwe leven. 2 geweldige kinderen (die hun vader dus ook niet meer zien of horen), een nieuwe vriend en heel veel lieve vrienden om me heen. Het heeft me ongeveer tien jaar van mijn leven gekost om van een narcist af te komen, maar het was het waard!
Ik kan boeken schrijven over wat er allemaal gebeurd is, maar een ding is mij duidelijk: alles wat ik heb meegemaakt heeft me gevormd tot wat ik nu ben: een sterke, onafhankelijke vrouw die geniet van het leven. Ik heb geleerd dat ik bepaal wat er in mijn leven gebeurd, en niet mijn ex. Het is jammer voor mijn kinderen dat ze geen vader hebben, maar ik ben ervan overtuigd dat het voor hen beter is geen vader te hebben dan een narcistische.

Wat in mijn verhaal vreemd is is dat in de eerste 10 jaren van ons huwelijk ik geen last heb gehad van het gedrag van mijn ex. Terugkijkend waren er natuurlijk een aantal dingen waarvan ik nu denk: moest dat? Toch kan ik oprecht zeggen dat ik heel gelukkig was, in die tijd. Nadat hij in het ziekenhuis terecht was gekomen met hartproblemen (35 jaar oud!) zijn de problemen begonnen. Hij bedroog me, notabene met mijn vriendin, ging liegen, kreeg behoorlijke alcoholproblemen en veranderde steeds meer als mens. Uiteraard niet in zijn voordeel.
Dit heeft ongeveer anderhalf jaar geduurd, waarin ik steeds meer aan mezelf ging twijfelen, heel erg mijn best deed om hem gelukkig te maken en vooral heel ongelukkig was. Na die anderhalf jaar heb ik de knoop doorgehakt: ik vertelde hem dat ik wilde scheiden. Toen barstte de bom natuurlijk, ik was van hem! Ondanks het feit dat hij toen een vriendin had (waarmee hij me dus al twee jaar bedroog) bleef hij aan me trekken en proberen me weer over te halen om een relatie te beginnen. In die tijd (we waren al gescheiden, met co-ouderschap voor de kinderen) stalkte hij me, viel mijn vrienden lastig en bedreigde hij me. Als ik met kennissen ergens naar toe ging, was hij daar ook. Als ik voor mijn werk ergens naar toe ging, was hij daar ook. In die tijd probeerde ik wel de noodzakelijke dingen over de kinderen met hem te bespreken, en dat gaf hem weer macht over mij. Hierdoor (en doordat hij de kinderen uithoorde) wist hij veel over mijn dagelijkse bezigheden.
Zijn eerste chantage poging deed hij twee jaar na de scheiding: ik moest hem terug nemen anders zou hij sexueel getinte foto's van mij naar mijn baas sturen. Ik heb toen zijn telefoon (waar deze foto's opstonden) in de afwasteil gegooid. Dit kostte me een aantal blauwe plekken en een schreeuwpartij. Zijn laatste poging (en er zijn er tientallen geweest.) kwam neer op het feit dat hij zelfmoord ging plegen als ik hem niet terugnam. Ik was dan de schuldige, en ik moest het maar aan de kinderen vertellen…
Uiteindelijk heb ik hem aangeboden de zelfmoordpillen (die hij in huis had) op de trap te leggen, dan hoefde hij zich niet te bukken om ze te pakken. Ik ben weggefietst en heb nooit meer met hem gepraat. Dit is nu vier jaar geleden, en ik reageer nergens meer op. Hij rijdt regelmatig langs mijn huis, ik krijg nog telefoontjes waarbij niemand antwoord als ik opneem. Ik leg gewoon de telefoon neer, doe de gordijnen dicht en lach stilletjes in mezelf: IK BEN GELUKKIG ZONDER JOU!

L., 18-04-2014 22:42 #222
Ik ben een meisje van 25 jaar. Ik heb sinds negen jaar een stiefmoeder die volgens mij NPS heeft. Ik ben mijn biologische moeder verloren op 7 jaar. Sindsdien hebben verschillende vrouwen de deur platgelopen bij ons thuis. Ik woon sinds vijf jaar alleen. Ook mijn zus heeft het huis op 19jarige leeftijd verlaten. Ik zit zo gezegd 'op kot' in dezelfde stad waar mijn vader woont, maar ga nooit meer naar huis. Ik ben er niet welkom. Ze pest mij altijd het huis uit.

Mijn stiefmoeder was 27 toen ze mijn vader leerde kennen (mijn vader was toen 47). Ze was dus jong en wist (weet nog steeds) wat ze wou. Laat mij eerlijk zijn, mijn vader is een rijke man met een druk zakenleven. Ik denk dus wel dat het duidelijk is wat de beweegredenen zijn van deze vrouw. Ze was al na 7 maanden zwanger. Ik heb dus een halfbroertje, ik zie hem doodgraag. Dit maakt het helaas nog moeilijker. Deze vrouw is ook direct getrouwd met mijn vader en heeft sindsdien veel opgeëist (dure wagens, huizen etc). Alles wat je je maar kan inbeelden. Ik heb in het totaal zes jaar samengewoond met deze vrouw. Ik ben uiteindelijk moeten vertrekken omdat de pesterijen, verbale agressie (ze slaat mijn vader), chantage (je mag dit niet als je dat doet…), emotionele mishandeling ("je bent een wees", "je vader heeft je moeder vroeger bedrogen" etc. ->verhalen over mijn jeugd waarvan ze niets af weet), intimidatie, enz enz. Het is zo ver uit de hand gelopen terwijl ik ALLES voor haar over had. Ik voerde elk taakje uit dat ze mij opdroeg (als een schoothondje).

Nu denk je waarschijnlijk, waar is die vader dan? Het is heel vreemd, hij straalt veel autoriteit uit op zijn werk (hij heeft een eigen bedrijf) maar in het echte leven een slof. Hij neemt het nooit voor mij op. Ik vraag mij zo vaak af waar aan ik dit verdiend heb. Ik heb mezelf ook vaak in twijfel getrokken maar door mijn omgeving weet ik dat er niets met mij scheelt. Zelf werk ik in de sociale sector dus ik weet hoe ik op een respectvolle manier met mensen moet omgaan. Mijn stiefmoeder integendeel, heeft ruzie met iedereen (met haar eigen vrienden, mijn familie, haar eigen familie, etc).

Ik heb mij als kind steeds loyaal opgesteld t.o.v. mijn vader en zijn vriendinnen. Ik wou dat hij gelukkig was. Ik zie dat dit mij niets heeft opgeleverd. Ik weet dat mijn vader diep van binnen een lieve man is maar toch heb ik het gevoel dat hij mij keer op keer kwetst door dit allemaal te laten gebeuren. Ik mag niet zo maar het huis binnen (het is mijn enige 'thuis'), hij nodigt mij nooit uit om te komen eten, kortom hij is er niet voor mij. Het enige wat hij doet is mij financieel onderhouden. Vergeleken met het leven van mijn vader en stiefmoeder, leef ik heel bescheiden. Ik vraag hem dus niet veel omdat ik steeds het gevoel heb dat hij mij omkoopt met geld om zijn geweten te sussen.
Dit is het verhaal in een notendop. Ik kan er eigenlijk een boek over schrijven. Er is zo ontzettend veel gebeurd. Ze is trouwens niet de enige vrouw die het gezin verdriet heeft aangedaan (meer ga ik hier niet over vertellen).

Ik heb mij twee jaar geleden laten begeleiden door een psycholoog omdat het allemaal te veel was geworden. Op dit moment voel ik mij dus beter maar het verhaal blijft mij achtervolgen. Ik kan moeilijk leven met deze realiteit. Het is zo oneerlijk Toch wil ik geen medelijden want dat helpt mij niet. Ik wil gewoon eens horen wat mensen, die mij niet kennen, denken van deze situatie. Ik heb nog te vaak het gevoel dat vrienden en vriendinnen mij willen beschermen en liever niet zeggen wat ze echt denken. Ik weet dat dit niet het ergste is wat je kan overkomen. Ik ken genoeg mensen die in een moeilijkere situatie verkeren. Ik laat mij dus niet hangen. Ik heb een dak boven mijn hoofd en een lieve zus die er steeds voor mij is. Dat is het belangrijkste. Toch voel ik dat ik na al die jaren dat het moeilijk blijft om met deze situatie te leven. Het blijft mij achtervolgen. Ik probeer gelukkig te zijn maar toch knaagt er dagelijks iets. Tips zijn ook altijd welkom. Hoe ga je om met zo'n situatie? Wat denken jullie hier van? Jullie mogen eerlijk zijn, ik kan wel wat aan.

V., 05-04-2014 19:29 #221
Mijn ex noemde zich 'de liefste man van Nederland''. Een man met veel charisma. Een mooie man. Maar leer hem kennen! Alles draait om hem. En o wee, ga je daar tegenin of wil je eens wat voor jezelf, dan verandert dat liefdevolle, glunderende gezicht in een vreselijk beledigd en zielig gezicht. Ga je nog verder, dan maak je borst maar nat. Hij blijft dágen in bed, zó gigantisch van streek heb JIJ hemt gemaakt. Je gaat zelf geloven dat je veel en veel te ver bent gegaan.

Hij heeft me buiten gezet, want hij kon het niet meer aan. De wereld op z'n kop. Alles omgedraaid. Je weet werkelijk niet wat je overkomt. Niemand die je gelooft. Ja, een stukje, maar dat het zó ver gaat, dat kan er bij anderen niet in. En zó ver gaat het. Verder nog zelfs. Wegwezen!

Jakob Kip, 07-03-2014 15:31 #220
Mijn buurman heeft volgens mij ook NPS.
Hij kwam hier wonen, heb hem aan alle kanten geholpen en toen alles klaar was kreeg ik de politie aan de deur dat ik hem begluurde wat niet waar was heb geprobeerd het met hem tepraten maar dat was onmogelijk.
Hij werd heel erg kwaad.

Ondertussen maakt hij mij het leven erg zuur, heb al bemiddeling gehad v an de woningstichting maar hij wil nergens aan meewerken!
Kan niet meer achterthuis zitten gaat hij met een piepbeestje spelen iedere keer als ik buiten wil zitten.
Weet miet meer wat ik er mee aan moet?

Imke van der Werff, 27-02-2014 12:37 #219
Dit is een reactie voor Es: Ik kan je eigenlijk maar een tip geven: Wegwezen, want dit zal alleen maar erger worden! Je verandert hem niet meer en ik zou juist voor het welzijn van je kinderen niet bij hem blijven want die gaan hier geheid schade van oplopen, dat geef ik je op een blaadje! Denk niet dat jij hem kan veranderen of dat het beter gaat worden want dat zal echt niet gebeuren en jij en je kinderen zullen er alleen maar ongelukkig van worden! Heel veel sterkte!

Sabrina de Hoogh, 02-02-2014 12:38 #218
Hallo wat herkenbaar ik werd de eerste jaren ook op handen gedragen totdat het masker af viel van mijn ex wat een vreselijke Narcist is die man soms lief en soms keihard. ik speel het spel mee voor de kinderen.

Es, 19-01-2014 20:45 #217
Ik herken ook veel. Ik ben nu vijf jaar met hem samen, we hebben twee kindjes. Ik weet het niet zeker of hij er aan lijdt, maar er is zo vaak conflict en als het aan hem ligt, komt het allemaal door mij. Maar als ik naar vorige relaties kijk: ik had nooit ruzie. Thuis: nooit ruzie. Ik was juist de blauwhelm, de mediator. De ruzie wordt stilgezwegen door hem. Kan er niet meer over praten. Hij hoort niet wat ik zeg. Nog nooit in vijf jaar heeft hij zijn excuses aangeboden. Vaak scheldt hij vanuit een onschuldige discussie dat ik een hoer, trut of slet ben. Zeker als ik hem vraag iets te doen waar hij geen zin in heeft. Drie keer heeft hij mij geschopt of geslagen. Op één dag kan hij zeggen dat hij me haat, om vervolgens te zeggen hoe geweldig hij mij vind. Vrienden kraakt hij altijd af. Hijzelf is in alles goed. Ook al heeft hij verloren met tennis: hij had 't kunnen winnen.
Vaak zoek ik in een ruzie eerst het probleem bij mijzelf. Maar ik ben er nu zo zeker van dat er geen schuld bij mij is. Wat moet ik nou? We hebben samen twee kindjes. En er zijn ook goede momenten. Moet ik het gewoon maar accepteren? Ik ben bang voor de toekomst en wat dat gaat doen met mijn dochters. Heeft iemand tips?

Elize, 21-12-2013 14:51 #216
Ik heb hier veel herkenbare situaties gelezen en ik ben er ondertussen vast van overtuigd dat de huidige vriendin van mijn ex-man NPS heeft. En dat is meteen mijn grootste probleem: de oplossing wanneer je een relatie hebt of een vriendschap met iemand met NPS, is uiteraard om je los te maken van die persoon, hoe moeilijk dat ook is, alle contact verbreken. In mijn geval is dat dus niet mogelijk.
Bijna 4 jaar geleden leerde mijn ex zijn huidige vriendin kennen. Ik had al een jaar een nieuwe relatie. Mijn ex en ik hebben 2 kinderen die toen voornamelijk bij mij verbleven en in het weekend bij hem omdat hij veel moest werken. Onze afspraken ivm de kinderen verliepen toen heel losjes en gemakkelijk, we konden nog heel goed met elkaar overweg. Tot zij dus op de proppen kwam.
Ze gingen heel erg snel samenwonen en vanaf dat moment begon zij zich met alles te bemoeien. Toen ze twee maanden samen was met mijn ex stond ze al tegen mij te roepen en drama te maken over elk onbenullig detail. Als het niet volgens haar plannetje ging, was het niet goed. In het begin stond ik elke keer perplex wanneer ze weer eens een driftbui kreeg omdat ik iets probeerde af te spreken met mijn ex. Ik wist gewoon niet wat te zeggen of te antwoorden op het moment zelf omdat haar eisen en haar manier van reageren zo onverwacht, overdreven en onredelijk was. Ze heeft me meermaals uitgescholden voor slechte moeder en wat nog meer terwijl mijn kinderen er met betraande ogen bij stonden. Mijn vriend blijft meestal rustig in zulke situaties, maar wanneer hij zich toch eens durfde mengen in de discussie, kreeg hij te horen dat hij zijn mond moest houden omdat hij niet 'officieel' samenwoont met mij! Terwijl hij al wel een jaar langer dan zij mee voor onze kindjes zorgt.
Ondertussen hebben al onze gemeenschappelijke vrienden van tijdens ons huwelijk het contact met mijn ex verbroken. In het begin deden zij hun best om mijn ex en zijn nieuwe vriendin eens uit te nodigen, maar al snel werd het voor iedereen duidelijk dat er wat mankeert aan haar. Een frappant verhaal uit die tijd is, dat ze tijdens een herfstwandeling met een aantal koppels, bij verschillende van de mannen die erbij waren, fysiek contact zocht. (Terwijl ze die mensen nog maar net kende) Over hun rug wrijven, té dichtbij komen staan enz. Terwijl die mannen zelf daar helemaal niet mee gediend waren. (En hun vrouwen nog minder.) Zo groeide bij mij stilaan ook het besef dat IK niets aan deze situatie kon doen, ZIJ heeft een probleem.
Ze is ziekelijk jaloers op mij en daarom heeft ze ervoor gezorgd dat het contact tussen mij en mijn ex tot een absoluut minimum beperkt is. We kwamen volgens haar nog te goed overeen… Dit heeft ze me zelf letterlijk gezegd. Mijn ex is ondertussen nog maar een schim van zichzelf, hij is nooit een erg sterke persoon geweest, maar nu buigt hij dus volledig naar haar wil. Hij kan niet anders, want anders zit het ertegen. Beter onenigheid met mij dan met haar, want met haar moet hij samenleven.
Toen onze oudste zoon zijn eerste communie deed, was zij een jaar samen met mijn ex. Mijn ex en ik wilden samen een feest geven omdat onze families ook altijd goed overeen kwamen, maar zij heeft me toen gezegd dat ze dat niet zag zitten omdat zij als stiefmoeder dan te weinig in de belangstelling zou staan. (!)
Ik hoor van andere mensen dat ze slecht spreekt over mij terwijl ze me eigenlijk helemaal niet kent.
Zij beweert dat IK degene ben die moeilijk doet en haar het leven zuur maakt, maar ik heb haar nog nooit staan uitschelden en ik heb nog nooit de deur in haar gezicht dichtgesmeten. Ze creëert ook op het internet een heel ander leven voor zichzelf en doet alsof al die internet-contacten échte vrienden zijn, terwijl ze de meeste van die mensen nog nooit in levende lijve heeft ontmoet. Ze omschrijft zichzelf als 'levenscoach' bijvoorbeeld, terwijl haar enige werkervaring een kantoorjob is en ze nooit hogere studies heeft gedaan of een relevante opleiding inzake heeft gevolgd. Ze vindt zichzelf een uitzonderlijk goeie moeder én stiefmoeder, terwijl ik van mijn kinderen en ook van anderen hoor dat zij streng en koud is tegenover haar (stief)kinderen. Ze volgt continu (esotherische) cursussen, dure workshops en zelfs reizen om meer inzicht te krijgen in zichzelf. Om de paar maanden vindt ze weer iets nieuws en gaat ze weer met andere mensen om. Wat resulteert in de nog grotere overtuiging dat zij degene is die het altijd bij het juiste eind heeft. Ze heeft nog geen enkele keer haar excuses aangeboden voor haar agressieve uitspattingen, integendeel, ze legt meestal de verantwoordelijkheid bij ons. Ik heb dan meestal iets gezegd dat bij haar in het verkeerde keelgat schiet.
Momenteel praat ik zo weinig mogelijk tegen haar, ik overleg enkel nog met mijn ex zelf over de kinderen en daar wordt zij natuurlijk helemaal gek van. Maar dat is ook geen blijvende oplossing. Ik overweeg zelfs om het co-ouderschap aan te vechten, want voor een goed co-ouderschap moet er toch een deftig contact zijn tussen ex-partners en dat is er totaal niet meer, dankzij haar. De afspraken die ik maak met mijn ex over de kinderen worden gewoon niet nagekomen omdat zij er niet mee akkoord gaat. Mijn ex blijft haar verdedigen als we over haar praten, tot hij een paar pintjes heeft gedronken, dan geeft hij toe dat het bij haar enkel om zichzelf draait en om niks of niemand anders…
Ik kan ondertussen een boek schrijven over al haar ongepaste uitspraken en gedragingen. Ze heeft totaal geen inlevingsvermogen en is zich daar precies ook helemaal niet van bewust.
Ik probeer rustig te blijven en er mij niet te veel in op te winden, maar dat is moeilijk omdat het gaat over de opvoeding van mijn kinderen. Ik voel me machteloos en gevangen. Er zijn maar twee opties: haar proberen te negeren en blijven aandringen bij mijn ex op een goed contact en regelmatig overleg over de kinderen (maar dit vergt ongelooflijk veel energie) of het co-ouderschap aanvechten, wat ik ook niet echt wil, want de kinderen zien hun papa heel erg graag.
Het deed me in elk geval goed om mijn verhaal eens neer te schrijven.

Een radeloze moeder

Lazina, 17-10-2013 17:45 #215
Hallo lotgenoten,

Ikzelf heb een moeder die aan deze kenmerken voldoen alleen het jammere eraan is dat ik zelf niet behoorlijk me eigen leven kan leiden en jah krijg er hulp voor! Maar merk dat het me dagelijkse leven behoorlijk beïnvloed. Verder heb ik geen contact meer met me moeder maar ergens heeft ze toch de macht in me leven en daarmee ben ik bezig om dat los te laten.

Het was schrikken toen ik dit artikel las.

groetjes

Mirjam, 06-10-2013 22:12 #214
Mirjam.
Echt ongelooflijk dat ik er pas een jaar geleden ben achter gekomen, toen hij weg was na een 24 jarig huwelijk. Hij heeft de scheiding zelf besloten. En omdat ik hem er ter plekke gevraagd om het huis te verlaten. Het was geen leven meer met hem. Zonder een traan te laten is hij vertrokken. Onder dwang van mij heeft hij het tegen de kinderen gezegd. Ik stortte daarna in voor een half jaar, en toen langzaam aan ben ik weer opgekrabbeld. Een man met NPS vind ik niet om mee te leven. De angst dat hij weer kwaad zou worden of op de kinderen of op mij was zo groot, dat ik op mijn tenen liep om hem maar te plaesen. Sex en aandacht kreeg hij volop. Ik dacht dat hij daar wel mee tevreden zou zijn. Maar hij wilde meer, nog een grotere carrière, nog meer presteren, nog beter zijn als ieder ander. Ook de kleren gaan dragen als zijn zoon van 20. Ook uit willen. En toen was het genoeg. Toen ging ik er wat van zeggen. Al die jaren heb ik mijn mond gehouden. Alle ruzies werden door hem geleid in een urenlang therapeutisch gesprek, vanuit hem, totdat ik dacht. Waar gaat het nou om.? Nu heb ik het gevoel dat ik uit een kooi kom, en haast niet zelf meer weet wat ik wil. Wie was ik ook al weer? Ik heb een maand geleden voor het eerst na de scheiding van een jaar geleden besloten het mailcontact te verbreken. En nu pas kom ik langzaam los. Onze kinderen hebben wel af en toe contact met hem. Maar ik wil hun problemen met hem niet horen. Ik wil niks meer horen. Ik wil ervan af. Ik ben nu vrij, ondanks dat hij wilde scheiden. Maar nu moet ik het volhouden. En daar ben ik bang voor.

Anoniempje, 30-09-2013 13:31 #213
Hallo iedereen,

3 jaar geleden kwam ik hem tegen, op het eerste zicht niets aan de hand met hem, hij was verliefd op me en ik kreeg ook die gevoelens… Na 2 weken begonnen de eerste bizarre symptomen: hij was ziek en ik mocht hem thuis niet komen opzoeken 'omdat hij er niet uitzag' zei hij / als we naar mijn familie moesten voor een verjaardag of familiefeest begon hij uit het niets een uur voor we moesten vertrekken ruzie met me te maken met als gevolg dat hij weigerde mee te gaan met me en moest ik alleen gaan en uitleggen waarom hij niet mee was. Toen ik hem voor mijn verjaardag toch meekreeg naar men ouders zaten we aan een grote tafel iedereen bij elkaar aan het praten en plots zette hij zich apart in de zetel helemaal alleen (2 de keer dat hij bij men ouders was) toen ik hem stilletjes vroeg om er terug te komen bij zitten riep hij luid 'zeg zaag is niet ik zit hier al lang genoeg ze'. Ik was daar boos om en nog was het achteraf weer mijn schuld zoals alles mijn schuld was… Als ik eens verdriet had om een overleden familielid trooste hij me nooit, praten over serieuze dingen zat er ook niet in. Als er iemand was die ik kende en hij niet en een babbeltje kwam slaan dan zei hij achteraf waar andere mensen bijstonden 'amai dat is ne lelijke mens gelukkig ben ik knapper'. Hij zei ook dingen uit het niets die mensen kwetsten maar hij zag dit dan aan als humor maar als iemand anders dat deed met hem dan was hij zeer kwaad. Ik ben zo 6 keer gedumpt geweest (waar vrienden en familie bijstonden) en iedere keer kwam hij zelf terug opdraven, iedere keer trapte ik erin en dacht mensen kunnen veranderen… Paar maanden geleden stond hij er weer en ik zei weer ok, uiteindelijk was ik het weer die 'de moeite' moest doen maar ik zweeg tot hij gisteren zei 'hebt ge het niet door dat het niet men volle goesting is dat ik bij u ben' via sms, opnemen deed hij niet… Nu is hij niet meer welkom… ik heb veel schuld op mezelf genomen omdat hij het ook zo kon 'verkopen' aan mij… Dit verdien ik niet en dat besef ik nu en ik besef ook dat voor mensen met NPS NOOIT iets goed genoeg zal zijn…

Anoniem, 16-04-2013 23:26 #212
Na het lezen van Bella 25/5/2012 en Liza 4/5/2012 ben ik gestopt. Jullie weten het zo goed te verwoorden. Ik ben al een behoorlijke tijd los, denk ik, maar nog iedere dag is er dat moment. Lag het aan mij? Wat heb ik verkeerd gedaan? Waarom deug ik niet? Wat is er mis aan mijn vrienden, mijn familie? Waarom begrijp je me niet? Ben ik echt zo lelijk, stink ik? Voed ik mijn kinderen verkeerd op? Ben ik dom, simpel, achterlijk, achterbaks? Lieg ik? Waarom denk ik soms 'het hoeft voor mij allemaal niet meer'? Waarom denk ik dat? Want ik ben best leuk, best slim, best aantrekkelijk. En ik heb fantastische kinderen, familie en vrienden. Welk zaadje is in mijn hoofd geplant? Waarom zoek ik nog steeds zijn goedkeuring? Hoezo? Van deze eenzame man. Zonder liefde, zonder vrienden, zonder familie. Wie is hij? Een voor mij ooit woest aantrekkelijke man. Zonder empathie, zonder liefde, zonder familie, zonder vrienden, zonder een sociaal leven, zonder begrip. Maar wel hunkerend naar dit alles. Ik blijf aan hem denken, zelfs van hem houden. Nog altijd hunkerend naar zijn liefde. Maar ik neem afscheid. Want ik hou van mezelf, mijn kinderen, mijn familie en mijn vrienden. Want zonder hen kan ik echt niet!

Antoinette, 16-04-2013 21:29 #211
Ook voor mij een enorme herkenning. Ik heb 18 jaar een relatie gehad met zo een man en ik weet sinds een half jaar dat hij ook NPS heeft. Mijn geluk is dat hij zelf ongeveer 2 jaar geleden de relatie heeft beëindigd. Alleen gaat het manipuleren en vooral geestelijk gewoon door op de kinderen. Bij mij heeft hij dat ook heel lang nog geprobeerd, maar dat lukt hem niet meer. Ik ben er sinds afgelopen weekend achter dat hij me gedurende onze relatie ook vaak heeft verkracht. Iets wat ik had verdrongen, maar nu dus boven komt drijven. Ik zie flash backs en hoor hem diverse dingen roepen en schreeuwen. Dit heeft hij altijd geweten en zo macht op mij uitgeoefend. Het is een verschrikkelijke man die alles doet in eigen belang. Ik heb dat altijd gevoeld, maar geloofde zijn leugens. Ook mijn zoons hebben er last van. Toevallig ook mijn oudste heeft 'dood wensen'. En mijn ex duldt geen tegenspraak en wil altijd gelijk hebben. Krijgt hij zijn gelijk niet, dan gaat hij slaan. Vooral de jongste is een gewild slachtoffer. Dat arme kind. Ik ben blij dat ie is opgestapt, maar blijf nog aan hem vastzitten door de kinderen. Ik heb geen zicht op wat hij doet als de kinderen bij hem zijn. Maar zijn manipulatie gaat onverminderd door. Het is tijd voor actie… tegen deze EGOIŹST.

Kim, 03-04-2013 15:43 #210
Vol verwondering gelezen, het voelt als een bevrijding een opluchting. Jaren heb ik een relatie met een narcist, dat besef heb ik pas de laatste maanden. Helaas ben ik inmiddels al 2 jaar arbeidsongeschikt na uitputting geestelijke mishandeling voorheen ook lichamelijke mishandeling. Ook de relatie met mijn familie is beschadigd mijn vriendinnen niemand weet er nog raad mee, Omdat ik bij de narcist bleef. Tot de laatste maanden ik het besef heb.
En besefte als ik hier langer blijf, zal dit mijn dood worden. Klinkt hard maar zo is het echt, zo kapot gehersenspoeld totaal opgebrand, levensmoe. Ergens in mij besef ik ook dat ik nog niet wel wil en dat ik mezelf weer terug wil, ik ben dan ook weg bij de narcist helaas moet ik nog verhuizen waar ik erg tegen op zie en dan hopen dat hij mij met rust zal laten… Het is echt een hel! En inderdaad je beseft het pas als het te laat is. Iedereen die er mee te maken heeft, heel veel kracht toegewenst…

Kira, 01-04-2013 02:06 #209
Ik heb nu 15 jaar een relatie met iemand die een narcist blijkt te zijn.Jaren heb ik gevochten en elke begreep ik niet waarom hij geen gevoel had bij mijn verdriet…
Samen hebben wij een zoon, ik heb 2 zonen uit een vorige relatie, de oudste heeft een sterk karakter maar de andere is heel gevoelig en hij moet het steeds opnemen tegen deze verschrikkelijke narcist.
Voor een paar maanden geleden ben ik er achter gekomen dat mijn zoon zelfmoordneigingen had.
Gelukkig door de school waar hij op zit ben ik hier achter gekomen, ben ze zo dankbaar dat ze mij hebben verteld dat het niet goed met hem ging, anders was ik hem nu kwijt geweest. Uren hebben wij gepraat en daardoor ben ik verder gaan zoeken en zo ben ik er achter gekomen dat wij al 15 jaar leven met een narcist. Heb hulp gezocht en ik hoop nu los te komen van deze man, maar ben bang dat hij ons niet los zal laten, dit heeft hij ook niet gedaan bij zijn ex zij heeft 2 keer een relatie gehad die hij kapot heeft gemaakt samen met zijn oudste zoon.
ben nu heel erg bang dat hij mijn jongste zoon gebruikt (hier zijn aanwijzingen voor) om ons kapot te maken.
Als er vrouwen zijn die dit hebben meegemaakt en mij kunnen helpen wil ik dit graag horen. heeeeeelp

Udo Köllges, 21-03-2013 16:23 #208
Ik woon sinds drie maande imet een nps-er samen en ik kan jullie vertellen, dat het de hel is. Voortdurend eist hij alle aandacht op, geef je hem geen aandacht claimt hij dit op een andere manier. Hij wil voortdurend in je omgeving zijn van zo ik ben hier en daar moet je rekening mee houden. Inleven in anderen kan hij niet en anderen zijn voor hem niet belangrijk, alles moet zich om zijn persoon draaien.

Voorbeelden van zijn gedrag

Door met geluid in je omgeving zijn
Afluisteren, bespieden alles in de gaten willen houden
Verplicht sociaal contact willen hebben als hij er is
Je op de tocht zetten door ramen open te zetten
Zijn territorium vergroten
Duldt geen tegen spraak
Denkt alleen aan zichzelf en heeft geen wij besef
Regels gelden voor anderen zelf heeft hij hier lak aan.
Ronddolen
Je uit je slaap houden

Enz. Enz

Ik zelf heb een schizotype persoonlijkheidsstoornis en dan vraag je om problemen wanneer je deze twee samenvoegt. Je kunt het vergelijken met de plus en de min pol wanneer je deze tegen mekaar drukt, waardoor kortsluiting ontstaat. Ik ontwijk en de nps-er claimt, dit botst en het is bijna geweld wanneer je deze twee problematieken samen voegt.

Ik hoop dat de organisaties van beschermde woonvormen hier rekening mee gaan houden, ik wordt er namelijk knettergek van.

Iedereen die leeft met een nps-er wil ik kracht toewensen en laat je niet vernietigen.

Mojo, 02-03-2013 19:26 #207
Monique,
Ik heb 3 jaar een relatie gehad met een narcist. Het laatste half jaar vond ik niet veel leuk meer aan hem en nadat ik het al 2 maal uitgemaakt had en hij steeds aangaf dat hij zijn best ging doen voor ons, dat ik in zijn leven blijf en dat hij mij niet kwijt wil, vertelde ik hem op een ochtend, een aantal weken geleden, dat we maar gewoon vrienden moesten blijven. Met de woorden, dan zal ik nog beter mijn best moeten doen, wil je niet kwijt en we praten er nog over, is hij vertrokken. Een paar dagen later kreeg ik via de mail een berichtje dat we maar vrienden moesten blijven en dat hij mijn sleutel wel in de brievenbus zal gooien. Dit heeft mij gebroken. Waarom op deze manier? Waarschijnlijk heeft hij de laatste maand al een ander slachtoffer gevonden en had hij mij niet meer nodig, maar dat zijn slechts sterke vermoedens. Waarom hij mij niet persoonlijk nog wilde spreken of de sleutel wilde komen brengen, zal ik wel nooit te weten komen. Nu ik jouw bericht lees, komt wel de behoefte op om hem een brief te sturen, met een cc naar een paar mensen in zijn omgeving, waarin ik hem vertel dat hij lijdt aan NPS en wat dat met mij heeft gedaan. Denk je dat dit enig effect heeft?

Monique Willemse, 01-03-2013 15:18 #206
Voor
degene die moeten leren omgaan met een narcistische persoonlijkheid. Mijn ex-partner en de vader van mijn dochter heeft NPS. Bijkomend nadeel is dat mijn ex drs in de psychologie is en bij zichzelf de diagnose depressie heeft vastgesteld. Iemand die NPS heeft is niet te genezen, dus dan moeten degene die er mee te maken hebben er mee leren omgaan. Ik zal geen
voorbeelden noemen uit mijn situatie, maar ik kan wel wat voorbeelden geven van hoe ik probeer om te gaan met een narcist. Verzamel zoveel mogelijk schriftelijke bewijsstukken. Alle mondelinge bewijsstukken zal hij ontkennen. Vraag via overheidsinstanties (bv jeugdzorg) hulp aan hoe om te gaan met NPS. Lok uitspraken uit schriftelijk of in bijzijn van een derde persoon. Laat aan de persoon weten dat hij/ zij NPS heeft (of symptomen heeft van). Boven alles moet de persoon in kwestie weten, dat hij/ zij geen controle meer heeft op jouw leven. Daar zal de persoon nog het meest last van hebben. Blijkbaar worden ex-partners in een bepaald hokje gestopt en geeft dit weer voer voor iemand met NPS.

Mojo, 27-02-2013 21:07 #205
Jose (nr 166) ook ik ben slachtoffer van een narcist. Heb 3 jaar een relatie met hem gehad en besef nu dat ik in mijn huwelijk daarvoor nog nooit zo gekwetst ben als in deze 3 jaar. Ook ik heb eraan gedacht een boek te schrijven over het leven met een narcist om zo anderen te waarschuwen. Misschien kunnen we met elkaar iets doen tegen "dat soort mensen". Wij blijven gekrenkt achter, vol verdriet en ongeloof. Het vertrouwen in de mens is weg. Ik weet niet of dat ooit nog terugkomt.
En dat alles door een man die je alleen maar liefde hebt gegeven.

Sterkte allemaal en wie weet komt het boek er ooit.

Ruiter, 24-01-2013 20:42 #204
Lieve Annouk, ik wil graag op jouw berichtje reageren, de vader van mijn kind zou jouw vader kunnen zijn. Mijn kind is 15. Jullie zijn dezelfde leeftijd. Hoe moet ik mij beschermen vraag je? Ik heb mijn kind geleerd om de vader te accepteren voor wat het is. Ik heb uitgelegd wat wel en niet te verwachten. Je vader kan zich niet inleven in jouw belevingswereld, nu niet en nooit niet. Door niet te verwachten dat je vader jou snapt, jouw problemen begrijpt, maar gewoon de goede momenten proberen te pakken zal het misschien prettiger voor je worden. Het zal niet makkelijk zijn. Ook de vader van mijn kind heeft na onze scheiding al tientallen vrouwen gehad, Ook nu weer zit hij in een relatie met de een, en heeft er een op de reservebank. Dat is wat het is. Mijn kind vindt het erg te zien hoe hij met vrouwen omgaat. En misschien zal er op een dag een confrontatie volgen als er weer iemand sneuvelt. Maar je kunt zoiets niet veranderen. Een narcist is niet te helpen, er is niets dat zo iemand anders maakt.

Een deel van jou snakt naar een vader. En dit is de enige vader die je hebt. Je kunt of accepteren dat dit het is, of proberen erkenning te krijgen voor wat jij voelt, maar bij deze vader en loop je dan vast. Je hebt deze site gelezen, lees meer en meer, en leer hoe je met narcisten omgaat. Alleen dan zal je het volhouden af en toe je vader te zien. Zodra je begrijpt dat er niet meer in zit als wat hij bereid is te geven, zal het makkelijker worden.
Accepteer dat je het niet kunt veranderen. Accepteer dat hij zal blijven proberen je moeder en alle andere exen zwart te maken. Ga er niet op in, zeg niets en dan gaat het snel over… Probeer de kleine goede dingen te zien.ik weet hoe moeilijk en zwaar dit is maar ik heb gemerkt bij mijn kind dat het makkelijker wordt naar maten je ouder wordt. In feite ben jij alleen de gevende partij. Liefde en aandacht, oprechte interesse, moet je bij andere mensen in je omgeving halen. En die zijn er vast genoeg. Ik wens je heel veel sterkte en liefde…
Roelien

Zaza, 26-11-2012 02:19 #203
Beste Queeny
Zo te horen zit je in een lastige situatie. Maar uiteindelijk is die situatie maar zo lastig zoals je die zelf maakt. Ik denk dat je eerst en vooral aan jezelf de vraag moet stellen hoe komt het dat jij die man niet los kan laten? Want dom ben je zeker niet en je beseft zelf heel goed dat alles wat deze persoon doet is gwn een antwoord op je vraag. Hij houdt niet van je of hij houdt niet genoeg van je om te willen veranderen. Let niet op wat die zegt want daden zeggen meer dan woorden. Hij gebruikt je wanneer het hem goed uitkomt. En ergste van al is dat door je liefdesleven komt je werk ook in het gedrang. Natuurlijk is het voor mij makkelijker om te praten omdat ik niet in die situatie zit maar ik wil je gewoon mijn mening geven. Ik denk dat je echt eens en voor altijd gedaan moet maken en zelfs als die komt smeken (wat hij hoogst waarschijnlijk zal doen) moet hem duidelijk maken dat die kan oprotten. Zo te horen is hij een vuile profiteur en een dikke egoist. Maar eerst en vooral werk aan je zelf! Je kan de wereld of mensen rond u niet veranderen maar wel de manier waarop JIJ daarop reageert. Onthou dat mensen jou zo gaan behandelen, zoals jij dat zelf toelaat. En allerbelangrijkste leer houden van jezelf. Dat is wat mensen vaak niet inzien. Wij willen dat iemand anders van ons houdt, maar houden wij zelf wel van ons eigen? Enzo niet, hoe kan iemand anders vn ons houden als wij zelf dat niet kunnen? Ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je iets hebt gehad aan mijn reactie. Jij bent een sterke en zelfstandige persoon, jij kan alles aan. Geloof er gwn in en vind de kracht van binnen die je in je hebt zitten. Want iedereen heeft het recht om gelukkig te zijn, jij ook! Groetjes zara

Hans Kuiper, 20-11-2012 00:15 #202
Ik ben nu 66 jaar. mijn hele leven is beïnvloed geweest door mijn moeder, die behoorde tot de groep narcistische vrouwen. De terreur in het gezin door haar narcisme was extreem. Narcisme maakt meer kapot dan je denkt. Zij is begin deze maand overleden. De gehele buitenwereld heeft haar ervaren als een uniek en krachtig persoon, waar ieder hun verhaal bij kwijt kon. Doch binnenshuis was zij de dominantie zelf, ook voor mijn vader. Intolerant, niet empathisch en zeer dwangmatig conflictueus dominant. Ik kan er een boek over schrijven. Wat een zotheid.

Jacqy (infoteur), 07-11-2012 14:06 #201
Ik ben er na 9 jaar net achter dat ik geleefd heb met iemand met nps heb tig verhuizingen ondergaan, kinderen weggerend, zelfmoord pogingen gedaan wat helaas mislukte.zo erg als ik me kon voelen. heb gevochten met woorden geprobeerd me zelfrespect te behouden.stiekem alles stiekem in me hoofd. mezelf aangepraat dat ik een keer kon ontsnappen uit de hel. noemde hem een duivel zo ook zijn kind. was beland in een thriller, snapte er niets van van zo lief naar zo agressief en explosief gedrag. van spijt en beloftes naar jaja dan donder je toch op? waarom ben je terug? eerst overhalen binnen halen daarna weer n trap geven. er bleef niets meer van me over verloor gewicht, kinderen, ik noemde het psychische mishandeling bij instanties. eindigde met een burnout overspannen was ik al. toen haalde hij me ook binnen. op een zwak moment in me leven. heb gezocht onder borderline en depressie vond niks verder maar kon t niet plaatsen want zelfmoord neigingen had hij geen last van. die praten hij mij aan, praten me van alles aan. hield me weg op slinkste manieren bij familie en vrienden, hield me in de gaten zelfs als hij er niet was dacht ik dat hij er wel was. durfde niks meer en dus ook niet op de pc te zoeken naar waar hij last van had. we zijn naar t ggz geweest werd gewoon gezegd: depressie door ex en gedrag kind. verder een spontane man. erg aardig. heb zelfs aangifte gedaan. niemand heeft ondanks me beschrijving over de hel waar ik doorheen ging door hem wat er nu echt aan de hand was. ben nu nog gesloopt. was vaak zo moe in me hoofd durfde niet te gaan liggen want dan stond hij woedend naast me. kreeg geen rust. seksueel geobsedeerd en sprak er de hele dag over. nu ben ik 2 jaar verder dacht zelfs dat we echt van mekaar hebben gehouden, door omstandigheden heb ik hem echt losgelaten en ben onvindbaar geworden ander tel nummer. nu heb ik op mijn huidige werk te maken met iemand die zich net zo gedraagt als hem en word er doodsbang van. benauwd.slaap niet. ook hij probeert in me hoofd te kruipen en praat me van alles aan. toen ik dit niet meer kon hebben ben ik de ziektewet in gegaan, en kreeg te horen die man lijd aan nps ik zei steeds hoogmoedswaanzin er erger. nu lees ik dat me ex dus hieraan lijd. erg pijnlijk na 17 verhuizingen totaal in 9 jaar tijd. en weet nu niet of ik alsnog hulp weer moet gaan zoeken dit te verwerken. ben na de relatie gaan werken heb 7 verhuizingen ondergaan en nu weer zo'n nps mens in me leven? is me echt teveel voel me helemaal leeggezogen en opgebrand.

Queeny, 29-10-2012 07:30 #200
Graag wil ik mijn verhaal kwijt en jullie reacties weten. Ben ik omgegaan met een narcist of een gestoord iemand? Deze man, een Marokkaan, ken ik al 16 jaar. Sinds 10 jaar is het aan uit, nooit samengewoond maar altijd uitgaan samen eten slapen etc, . Drie jaar geleden was de maat voor mij vol. Ik kwam niet verder met hem en zette hem uit mijn hoofd, omdat hij altijd schofterig de relatie beëindigde, als hij geen zin meer in mij had, zomaar van de ene op de andere dag, wat mij weer een klap gaf natuurlijk, want hij was altijd zo lief en behulpzaam en altijd respectvol tot ie mij dumpte natuurlijk. Maar goed heb de laatste 3 jaar veel aan hem gedacht over hoe jammer het was dat hij zo was. Hij dronk altijd veel en dat maakte dat het niet ging met ons, maar nu ben ik hem 4 maanden geleden tegengekomen. We raakten aan de praat, hij zei dat ie altijd aan me moest denken en me niet kon vergeten en ik, ik eerlijk gezegd ook hem niet. Het werd een leuke avond ik eindigde met hem bij hem thuis, heerlijke sex, maar was bang voor herhaling van de vorige jaren dus zei ik we zien het allemaal wel, als we elkaar tegenkomen is het goed en anders niet, gewoon om mezelf te beschermen. Nee nee nee ik laat je niet gaan nou dat vond ik natuurlijk heerlijk om te horen he, dus ik stonk er weer in, van het een kwam het ander, we gingen samen wonen in mijn huis. Mijn dochter van 23 is het huis uit, ik kon nu weer aan mezelf denken, dus hij zijn spullen halen zijn hele hebben en houwen, hij dronk niet meer, ging lekker sporten het ging allemaal prima zo, alleen hij miste zijn huisje, nou ja huisje krot zeg maar met 1 bankstel tv meer niet) en hij kreeg het benauwd, ging af en toe naar zijn eigen huis zonder het te zeggen bleef zomaar weg en kwam weer aanwaaien als meneer het wou, ging weer als een malloot drinken en niet meer sporten. Ik ben zo stom als ik was naar hem toegegaan gepraat als brugman om hem maar mee terug te krijgen en dat had ik niet moeten doen. Afijn hij was terug maar nu wel met zijn eisen en dat was omdat hij het benauwd kreeg met mij dat hij af en toe naar de kroeg wilde doordeweeks. Ik stomme trut vond alles goed als hij maar bij me bleef. Ik zelfstandige verslonste mijn 2 zaken, want hij ging naar de kroeg maar ik was doodmoe, hij begon me af te kraken en dat terwijl ik echt niet lelijk ben (hij kreeg altijd complimenten over mij dat ik zo mooi was) werd mij gezegd, ik val eigenlijk op donkere vrouwen met donker haar, ik ben blond, mijn tanden wanneer ik dat ging doen me rimpels en mijn borsten hingen ging ie lachen hij dacht dat ik zo'n dikke buik had, maar onee het waren mijn borsten die zo hingen wat een pijn deed dat, maar gaf wel sneren terug. Ik werd helemaal moe, geen energie meer, ondertussen leefde meneer op mijn zak want hij verdiende maar 800 in de maand en ik dit bedrag op 1 dag ik liet hem wel wat betalen, maar het kwam meer op mij aan, we zijn nog van mijn geld naar Marokko geweest ben voorgesteld aan zijn familie, dus ik dacht dat zit wel goed anders doet hij dat niet, maar niets is minder waar het was een gratis vakantie die heeft hij meegepakt maar ik was daar een prinses hij vloog voor me, maar dat terzijde. We kwamen terug pakte het leven hier weer op hij begon weer met te zuipen was 4 keer in de week dronken, weer bleef hij weg weer kwam hij met het verhaal hij kon er niets aan doen dat wegblijven en naar zijn eigen huis gaan hij wist niet wat het was? Hij wilde een lat relatie, dus met andere woorden zoals het hem uitkwam ik zei weet je wat wij moeten doen nou zegt hij ik zeg STOPPEN. Nou dat vond hij wel drastisch maar afijn in plaats van het uit te praten ging hij die avond naar de kroeg kwam om 11 uur weer lazerus bij mij aan. Ik had geen zin om te praten, de volgende dag ging hij op zijn knieën en zei ik heb er goed over nagedacht ik wil met jou verder en ik ga mijn huis wegdoen dat is zeggen en schrijven 5 dagen goed gegaan tot hij weer wegbleef, naar zijn eigen huis, de volgende dag kwam hij bleek gezicht en zei oo wat erg ik kan er niks aan doen, ik zei kom je, je kleding halen hij zegt wil je dat? Ik zeg het gaat toch niet zo met ons nou hij wist niet hoe snel hij zijn kleding moest pakken toen hij wegging heb ik gezegd succes met je zielige leven (heerlijk om te zeggen want op zich ben ik een zelfstandig persoon die haar zaakjes goed had) maar ik was kapot van binnen miste hem gelijk al en was er ziek van, maar liet hem links leggen ik belde hem niet niks omdat ik wist dat het beter zou zijn voor mezelf, een week later kwam hij wat spullen halen op zaterdag smiddags 6 uur stom dronken. Ik had nog wat spullen ingepakt ook kleding die hij van mij had gehad hij pakte het eruit en zei die troep moet ik niet dat deed me pijn, hij wilde me gewoon kwetsen, maar ik hield me groot en zei dat ik het wel weg zou smijten en zei dat hij nou moest oprotten nog wat gescholden voor me deur hij moest zijn strijkplank hebben, ik zeg ik krijg nog geld van je en zodra je dat betaald krijg jij de rest van je spullen, en weg was hij. Ben wel verdrietig, maar ook waarom gaat iemand zo met je om is het een spelletje? Wat is het toch ik moet nu sterk zijn en mezelf weer bij elkaar rapen ben al 1 zaak kwijt niet alleen door hem maar wel mede door hem. Hij heeft me zo laten vallen met onze toekomst plannen alleen maar bla bla bla, maar nooit iets doen er zit niks bij alleen maar zuipen vreten slapen en werk 5 uurtjes per dag dat is zijn leven. Ik heb het goed met hem bedoeld wilde hem mee voeren met mijn leven beetje luxe leuk leven, maar hij wilde het niet vraag me af of hij wel van mij heeft gehouden, maar heb afgelopen zaterdag heerlijk wraak genomen ben zo in de kroeg waar hij altijd komt met een ander gaan zitten nog wel aan de zelfde tafel waar hij zat en nog wel met een kennis van hem die hij natuurlijk ook niet moet want hij moet niemand. Ben met die kennis weggegaan, die zei als hij van je houd staat hij zo op je stoep want hij kookte van binnen nou ik heb niks gezien denk niet dat het hem wat deed, hij is ook niet gekomen en dat is maar goed ook. Moet nu wat aansterken me focussen op mijn overgebleven zaakje en de boel zien te redden dit was mijn verhaal lang maar toch nog ingekort. Graag reacties, want ik kan niet meer normaal denken.

Hoopvol, 12-10-2012 19:08 #199
Beste Anouk,
Ik ben een moeder van 4 kinderen die denk ik met hetzelfde probleem als jou kampen.Ik ben ook gecsheiden en ik ken de tijd nog goed dat ik niets tegen mijn ex partner terug durfde te zeggen, en nog blijft het moeilijk om met mijn ex man te comuniceren, en weinig mensen begrijpen mij, zelfs in mijn therapie die ik al jaren volg omdat ik steeds kreeg te horen dat ik niet spoorde, gek was.Ik weet nu wel beter, helaas ben ik daardoor (mijn eigenwaarde was niets meer) vertrouwde mezelf niet meer, mijn denken was geheel verward, mijn kinderen wonen nu helaas grotendeels bij hun vader en vriendin, die net als jou vader zijn vriendin de hemel in prijst.En voor hun zelf kan alles maar mijn kinderen krijgen de kruimels.Doordat ik meer rust heb gekregen begrijp ik nu hoe gestoord mijn ex man is.Ik denk dat je tegen je vader niet meer moet zeggen dan nodig is, en als hij jou pijn doet door zijn uitspraken, mag jij weten dat het niets met jou te maken heeft! Het is zijn eigen gestoorde gedachten, sorry dat ik het zo zeg.Maar ik ben eraan kapot gegaan aan wat ik me liet wijs maken.Ik weet dat je ook van je vader houd, dat doen mijn kinderen ook, probeer met afstand naar hem te kijken, het is verdrietig omdat je als kind zo graag wil dat je vader ook van jou houd zoals jij van hem, maar helaas Anouk, mischien zou hij wel willen, al weet hij niet eens hoe, en mischien heeft hij het niet eens in de gaten?Mijn ex man heeft eens tegen mijn dochter gezegd, dat als hij moest kiezen zou hij voor zijn vriendin kiezen en niet voor zijn kinderen, je bent niet de enigste.Mijn kinderen zijn nog niet op de hoogte van de problematiek van hun vader, ik weet niet hoe ik het ze kan vertellen, mijn kinderen horen het liever niet, ze hebben wel veel emotionele pijn, ik zie het en voel het, als moeder vind ik dat erg, heel erg verdrietig! Maar ik kan zo weinig voor ze doen, dan lief voor ze te zijn als ze bij mij zijn, ze komen gelukkig nog wel bij mij thuis.
Ik wens je veel sterkte toe, zorg goed voor jezelf, geef jezelf positieve aandacht en vooral veel liefde!

Anouk, 26-09-2012 18:42 #198
Hallo ik ben Anouk en ik ben 14 jaar. Mijn moeder heeft mij dit stukje laten lezen en er is geen twijfel aan mogelijk: mijn vader heeft NPS. Hij voldoet aan alle kenmerken en het verhaal rondom. Hij heeft mij en mijn familie vaak genoeg beledigd en hij heeft geen vrienden en familie meer over die nog wat met hem te maken willen hebben. Ook heeft hij nu al een paar keer gewisseld van partner. En dit is niet op de juiste manier gegaan (eerst zorgen dat hij een nieuwe vriendin heeft en dan pas zijn huidige vriendin dumpen).
Ook koopt hij niks voor ons en betaalt hij geen alimentatie meer omdat hij ontslagen is… tenminste, dit is zijn smoes want nadat mijn ouders de alimentatie (tijdelijk) verlaagd hebben, zijn er 2 nieuwe auto's gekomen die allebei heel wat geld hebben gekost. Ook is er een nieuwe boot gekomen, is hij heel veel op vakantie geweest zonder zijn kinderen erbij te betrekken, heeft hij heel veel dure sieraden voor mijn (inmiddels) stiefmoeder gekocht, getrouwd, en dat alles zonder ons. Ik ben er inmiddels achter dat hij niet van mij houdt, en dit doet mij heel veel pijn. Hij heeft zelfs gezegd dat hij ons is vergeten (mijn broertje en mij). Dit heeft mij ook heel erg veel pijn gedaan. Wat ik nog het ergste vind is dat hij tegen mijn broer heeft gezegd dat hij zijn zoon niet meer is alleen omdat mijn broer niet mee wilde vissen… En zo zijn er nog veel meer erge dingen gebeurd. Mijn probleem is alleen dat ik niet weet hoe ik me tegen hem moet beschermen, want aan de ene kant is het mijn vader maar aan de andere kant een monster. Ook durf ik niets tegen hem te zeggen over dit omdat ik bang ben dat hij iets heel naars tegen mij zegt. Heeft iemand misschien goede tips waarmee ik me hieruit kan helpen?

Ik hoor het graag.
Met vriendelijke groeten een meisje van 14…

Saskia, 05-09-2012 00:50 #197
Goedemorgen

Ik vermoed dat mijn partner nps heeft
Hoe verder?

Help
Met vriendelijke groet

Saskia

Ani-Ani, 04-06-2012 14:51 #196
@ liza

wow je verhaal lijkt zo erg op de mijne… ook een relatie van 10 jaar en ook totaal zinloos. Op alle punten herken ik je verhaal en maak ik hetzelfde mee. Iedere keer weer proberen en de schuld altijd bij de ander leggen.ik ben zo moe… nog even wachten op een eigen huisje en dan ben ook ik verlost!
Heel veel sterkte
Groetjes ani

Bella, 25-05-2012 14:06 #195
Hoi Bella,

Ik zal je zeggen dat ik echt even moest nadenken toen ik gisteren weer eens op de site keek of ik misschien onbewust iets had geschreven toen ik jouw mail las hahaha.
Jouw reactie en ervaring voelde zeer vertrouwd.

Groetejes Bella

Bella, 25-05-2012 11:25 #194
Hoi Bella,

Goed verwoord! Ik zou het zo zelf hebben geschreven, heel herkenbaar en begrijp volledig wat je bedoeld. Er schrijven hier dus 2 Bella's met dezelfde bedoeling.
Andere mensen wat te leren en er zelf (nog steeds) van te leren.

Groetjes, Bella

Bella, 25-05-2012 01:28 #193
Verschillende namen en precies dezelfde ervaringen, alsof je continu je eigen levensverhaal zit te lezen. Trek er je lering uit ANONIEM en besef dat de onderlinge strijd tussen je hoofd en hart je ergste vijand is op dit moment. Hij zal niet veranderen, het zal alleen maar erger worden. Richt je woede op hem om wat hij je aandoet en niet op jezelf omdat je de kracht niet voelt om hem erin te stoppen. Begrijp dat hij alle energie vreet en niets teruggeeft.

De machteloosheid over zoveel onbegrip, leugens en gewetenloosheid is doordat je als normaal denkend mens een narcist probeert te begrijpen. En naar buiten toe de leuke en charmante man uithangen, terwijl je jezelf afvraagt of iedereen stekeblind is. Maar je herkent een narcist niet, anders waren alle personen op deze site er ook niet voor gevallen. Je voelt het narcisme omdat ze alleen maar op je gevoel spelen, elk greintje gezond verstand wat bij je naar boven komt is nadelig en wordt aangevallen. Hun reactie is kinderlijk, wreed en volkomen onlogisch. Stampvoeten, krijsen, huilen, smeken als ze hun zin niet krijgen. Alle aandacht opeisend want elke aandacht aan of van een ander is bedreigend. Dat doen ze niet openlijk, maar binnenskamers.

Met de tijd en afstand wint je verstand het uiteindelijk van je gevoelens. En daarmee krijg je de macht en controle terug die je uit handen hebt gegeven. Met o.a. behulp van deze site weet je ook hoe ze manipuleren, liegen en bedriegen en continu de harde aantoonbare feiten die je voor hun voeten gooit en ze ontmaskert negeren en direct in de persoonlijke aanval gaan met wilde beschuldigingen over jouw leven.

Als ik iets heb geleerd is dat negeren niet werkt bij een narcist, elke kans of aanleiding die ze in hun rancuneuze gevoelens kunnen vinden zullen ze gebruiken om je onderuit te schoffelen. Er is maar één waarheid en dat is hun kinderlijke waarheid, waar ze heilig in geloven en weer een entourage om zich heen verzamelen die hun nieuwe uitgevonden arrogante zelfbeeld voorlopig in stand houdt.

Bedenk daarbij dan vooral, dat een narcist altijd een rol speelt voor de buitenwereld, het liefst met een hoop uiterlijk vertoon die moet camoufleren dat er een klein angstig kind onder schuil gaat, die altijd bang is dat hij ontmaskert wordt. Haal je schouders op voor zijn ongefundeerde mening, de mening die anderen volgens hem ook delen ter bevestiging dat jij gek bent en niet hij, hij normaal doet en van goede wil is en jij vooral moeilijk doet door de afstandelijkheid en het negeren van zijn persoontje. Narcisten hebben geen echte vrienden, ze vertrouwen niemand in hun angst, ze hebben alleen een podium en publiek nodig.

Omring je weer met echte vrienden, waarvan ik zeker weet dat een heleboel slachtoffers deze net als ik in de 20 jaar van de relatie zijn kwijtgeraakt, omdat meneer er moeite mee had of ze niet aardig vond. Daarmee krijg je de energie terug en jezelf.

Schrijf in het proces van losmaken al je gevoelens op papier, schrijf het in briefvorm aan hem maar verstuur deze niet, hij zou het niet eens begrijpen. Deze site is perfect om te leren hoe een narcist te werk gaat en zo ben je hem 3 stappen voor in elke communicatie of confrontatie. Hij probeert op je (schuld)gevoelens te blijven hameren, "als je het niet meer voor hem wil doen denk dan aan je kind en ieder ander waar je om geeft die last zou hebben van je opstelling bla bla bla". Als je daar eenmaal immuun voor bent (en dat kost tijd en moeite zal ik iedereen zeggen) kan hij zijn krachtigste wapen niet meer gebruiken, namelijk het manipuleren van je gevoelens. Met je volwassenheid en verstand sta je boven zijn kinderlijke fantasiewereld en gedrag. En wordt je een dreigende factor voor zijn nieuwe opgebouwde fantasiewereld, die hij liever ontloopt. Ik negeer geen narcist, een narcist negeert mij.

Anoniem, 19-05-2012 19:27 #192
Ik zit midden in een relatie met een narcist maar heb de kracht of de financiële middelen om weg te gaan, plus is er nog mijn hart die zo veel van hem houdt, en een verstand die me zegt dat ik nu voor mezelf moet kiezen om ooit weer gelukkig te kunnen zijn. Ik herken zoveel als intimidatie, woede aanvallen het plezier om mij te kleineren, het dwingen van sexuele handelingen, geen emoties, geen empathie voor mijn gevoelens, het vreemd gaan, de andere vrouwen, mijn God de lijst is zo lang maar toch kan ik het niet aan om te gaan. Ik denk dat ik mischien verlatingsangst heb waardoor ik alles ik in de hoop dat hij zal inzien hoeveel verdriet ik heb door zijn gdrag. We zijn nu 3 jaar samen en ik wordt met de dag futlozer. Jullie verhalen helpen mij enorm en ik zie in dat ik niet de enige ben. Dank jullie voor dat.

Jolanda, 12-05-2012 12:48 #191
Voor Sander,
Ik ben getrouwd geweest met iemand die hetzelfde gedrag vertoont als de ex van je vriendin. Ben nu 5 jaar van hem weg. Toen ik na een jaar een vriend kreeg, gebeurden er nare dingen (bijv mijn huis in brand). Een rechtszaak werd tegen me aangespannen (ik zou PAS-syndroom veroorzaken bij de kinderen) Deze zaak heeft 3 jaar geduurd, met tussenkomst van Jeugdzorg en al. Nu weer een dreigende rechtszaak. Het kost veel energie.
Manipulatie via de kinderen en iedereen krijgt te horen wat voor slecht mens ik ben en mijn hele familie is ook een bende criminelen vertelt hij. Lastig om dan je hoofd koel te houden. Denk nu een manier te hebben gevonden die werkt om hem in het daglicht te zetten. Ik moet niet te vroeg juichen, want hij kan rare sprongen maken…

Liza, 04-05-2012 14:43 #190
Vreselijk hard is het te ervaren, na een relatie van 10 jaar dat deze liefdesinvestering in feite totaal zinloos is geweest. De emotionele shock is onbeschrijfelijk. Er is geen weg terug. Ik heb zijn gedrag ongevoelig, beledigend, onaanvaardbaar en wreed genoemd. Mijn verhaal: Bij onze eerste ontmoeting was ik meteen smoorverliefd, maar ontdekte vrij vlug dat hij veel woede in zich had en dat hij mij gemakkelijk uit mijn evenwicht kon brengen. Het was een vurige passionele relatie met aantrekken en afstoten. Hij was tot het beste in staat in het begin, we hadden een toekomst en dat voelde ik ook zo aan. Hij kon de geweldigste man van de wereld zijn maar hij prees mij de lucht in om mij vervolgens gelijk met de grond te maken. Dat ik mij verzette bij zijn liefdeloze aanpak en er meer dan eens politie aan te pas moest komen is nu meer dan begrijpelijk. Ik stelde alles in het werk om de relatie te verbeteren en hij stelde alles in het werk er een puinhoop van te maken. Hij verzamelde zoveel mogelijk bewijzen om later tegen mij te gebruiken. Alles wat ik in vertrouwen had gezegd gooide hij op internet, gebruikte deze bij mijn familie, zijn familie, mijn kind, zijn vrienden, advocaten, openbare instanties, om er zelf beter van te worden. Wat hem betrof lag alles aan mij. Hij gaf mij van alles de schuld en ik geloofde het nog ook. Ik was er van overtuigd dat alles aan mij lag. Hij versterkte deze overtuiging door te zeggen dat hij wel aardig zou zijn als ik het juiste gedrag kon vertonen en hij daardoor zich weer liefdevol zou gedragen. Een erg gevaarlijke redenering en verwarrende situatie, dat betekende een enorme stap in de verkeerde richting. Ik nam de verantwoordelijkheid voor zijn gedrag. Zijn enthousiasme in het begin was voor mij fantastisch en opwindend. Het was gemakkelijk in te zien waarom ik het gevaar ervan niet inzag. Hij zag mij niet als een mens met tekortkomingen en fouten zoals ieder normaal mens. Hij verheerlijkte mij, zijn droom was werkelijkheid geworden, in zijn ogen was ik een godin, en hij verwachtte dat ik altijd zo zou zijn. Hij was teleurgesteld, ik was niet wat hij had verwacht, hij voelde zich bedrogen. Waar was de perfecte vrouw gebleven waar hij verliefd op was geworden? Hij verwachte een eeuwige stromende bron van volledige, opofferende liefde, aanbidding, belangstelling, goedkeuring en bewondering. Het was moeilijk om me los te maken uit deze relatie, want al na de eerste ruzies is een schuldgevoel ontstaan. Ik voelde mij verantwoordelijk voor het verloop van de relatie. Ik had geen steun en wist niet beter. Al zoekend op het internet besefte ik dat er iets goed fout zat. Geen twijfel meer, hij is een NARCIST. Vaak wordt pas aan het eind van zo'n relatie in volle omvang duidelijk hoe gestoord hij is. Hij die mij zo laat lijden is van mening dat ik dat verdiend had en niet het recht had mij te beklagen. Als ik dan ophield mij te gedragen als lijdzaam voorwerp werd ik beschouwd als gevaarlijk of agressief. Hij kende geen groter genoegen dan te zien hoe hij mij zover kon krijgen dat ik destructief gedrag ging vertonen. Wanneer dacht ik: nu is het genoeg? Voor mij is er geen weg terug en mijn 'diagnose' is: "ik wil nooit meer iets met deze persoon te maken hebben". Ik heb jaren liefde gegeven en op geen enkele wijze wederkerigheid mogen ervaren. De emotionele shock is onbeschrijfelijk. Jarenlang onvoldoende gezien. Mijn zelfvertrouwen is ernstig geschaad, zowel lichamelijk als psychisch schade. Ongestraft zich dit te kunnen veroorloven. Alles doen om maar goed over te komen. Er is geen twijfel mogelijk, het feit er vele jaren bij door te brengen is immers al traumatisch genoeg! Dat de intimiteit vaak niet echt blijkt te zijn is begrijpelijk, omdat het bij intimiteit over echt gevoel gaat en daar faalt hij. THE MASK OF SANITY
Alles is ingestudeerd, destructief, schijn altruïsme, agressie, misbruik, verleiden, dat allemaal door zijn zwak zelfbeeld te moeten compenseren, alles zou hij er voor doen. de meest psychopathische gestoorden bevinden zich buiten de gevangenismuren juist. De schade die ze veroorzaken is niet te overzien. Niet direct maar uiteindelijk na jaren wordt dit duidelijk dat er een extreme behoefte aan aandacht en spiegeling, het chronische egoïsme, het gevoel bijzondere rechten te hebben boven anderen, opvallend tekort aan empathie en gewetenloosheid in relaties, dat in zijn leven niets geleerd wordt zoals echte liefde, zorg en aandacht, empathie en positieve gevoelens ervaren zoals echte intimiteit en gevoelswarmte. Subtiele echolalie van een gevoelsgestoorde weet ik nu. Erg, maar de vreselijke waarheid. De macht die hij heeft voor zijn zieke fantasieën met zijn gefrustreerde vrouwen gelijkgestoord die klaarstaan hem te dienen. De onmenselijke tronie van de waanzin licht bij hem altijd op de loer. Het is echt wegwezen en afstand nemen en het verleden, hoe vreselijk moeilijk dit emotioneel ook is achter mij te laten ten gunste van mijn eigen gezondheid en toekomst. Erg, maar de vreselijke waarheid
Iedere dag kan er weer een leugen boven tafel komen. Alles ontkennen ook al zijn er bewijzen. Ik was alleen maar knettergek en had ze niet alle vijf op een rij, een dubbelleven leiden en totaal geen verantwoordelijkheid willen nemen voor zijn daden. Mij verwijten en beschuldigen omdat ik zijn leugens niet aannam. Hij bleef maar alles ontkennen, bewijzen staan als paal boven water en nog gaf hij niet toe. De zon schijnt en nog zal hij zeggen dat het regent. Hij kikt gewoon op aandacht van anderen en zal er altijd mee doorgaan. Het is een ziekte die nooit over zal gaan. Hij maakt alles kapot en laat je leven in een leugen. Alle feiten en bewijzen liggen op de tafel. Maar hij weet van niets.
Ach, het leven gaat verder en ik hoef zijn waanzin niet meer te begrijpen.

Sander, 26-04-2012 23:31 #189
Beste allemaal,
Mijn vriendin was getrouwd met een NPS-ser. Vele jaren na de scheiding blijft hij haar achtervolgen met rechtszaken. Nog erger, hij blijft de kinderen manipuleren en onder druk zetten om weg te gaan bij hun moeder. Zij natuurlijk alle kwaad in zijn ogen, hij het slachtoffer. Triest, triest, triest voor de kinderen. Heeft iemand ervaring hoe zou iemand op afstand te krijgen van de kinderen of uit de ouderlijke macht te zetten? Graag advies.

Els, 24-04-2012 19:23 #188
Heb 5 jaar relatie gehad met een NPS'er! Voldoet aan bijna alle kenmerken, die hij in eerste instantie goed kon verbergen! Als je doorkrijgt hier klopt iets niet, kan je niet precies je vinger er opleggen. Woede aanvallen, stemmingswisselingen, dan weer huilen, het was om gek van te worden. Niemand is voor hen goed genoeg, als je niet oppast verlies je je familie en vrienden! Mij heeft het veel emotionele schade gebracht, naast ook een financiële!
Jaloers, als wij geen seks hadden voor 7 dagen, kreeg ik naar mijn hoofd, Je hebt toch geen vriendje!? Het erge is, ze gaan gewoon door, 4 weken na onze breuk had hij al iemand anders in zijn bed! Ik ben goed herstellende van deze periode en hij is inmiddels binnen het jaar aan de tweede dame begonnen, en na 1 weekend weer ofzo verliefd! En zal snel weer in zijn oude rol terecht komen! Zij zijn niet te stoppen, want ze begrijpen er niets van!

Tom, 22-04-2012 12:08 #187
Als iemand met mogelijk een NPS zelf arts is. Dan kan hij alles zo omschrijven (nog beter als iemand met NPS die geen arts is) wat er met JOU aan de hand is. Er wordt naar hem geluisterd. Wat is daar dan nog aan te doen? Het lijkt er op dat hij zo door kan gaan. En hij kan (zo voelt het) iedereen die ook maar iets zegt wat hij niet wil horen met zoveel gemak de grond in stampen. Hij is arts. Wat kunnen wij dan nog doen?

Gertje, 19-04-2012 08:55 #186
Als ik de omschrijving hierboven lees dan kan ik alleen maar concluderen dat ook mijn partner aan NPS leidt. De bevestiging van de huisarts en mijn psycholoog, want ja alles lag altijd aan anderen dus ook aan mij en ben ik maar naar de dokter gegaan, had ik al. Zelf zal ze dit niet doen. Ze heeft geen behoefte aan hulp en heeft alles goed op een rijtje, met haar is niets mis. Maar nu weet ik het zeker. Waar ik nu naar op zoek ben zijn handvatten om hiermee om te kunnen gaan. Wat zijn de do's en dont's in deze gevallen.
@johan buurman. Jij hebt hetzelfde gehad, en je wil mensen helpen. Help ons en geef dan wat tips hoe om te gaan met iemand die NPS heeft.

Freya, 16-04-2012 10:54 #185
Wij kunnen nu wel allemaal ons "verhaal" kwijt, maar wij vinden ook hier geen antwoorden of hulp! Kan daar niet aan gedaan worden?

Freya, 16-04-2012 08:55 #184
Ik heb een narcistische vader van 94 jaar waar ik al mijn leven lang problemen mee had
en nu kan ik het niet meer aan… mijn moeder was in de tijd ook gebrainwasht en uiteindelijk is mijn vader alleen overgebleven met alle gevolgen voor mij van dien… Ik heb altijd geprobeerd om het vol te houden tot het einde… en ik heb het ongelofelijk moeilijk om nu nog met hem te breken… Die 94 jaar speelt hij natuurlijk nu uit. Beticht mij van alles en nog wat… kortom het zielig verhaal van narcistisch misbruik van lange jaren… Heel moeilijk dilemma want het maakt mij ziek…

Anoniem, 03-04-2012 12:47 #183
Ik zit al enige tijd in een situatie waarvan ik weet dat er iets niet klopt. Toen ik hier voorbij kwam herkende ik zoveel punten. dit is mijn ex. Is het eerste wat er in mij op kwam. Zal mijn situatie even uitleggen. Ik kende hem al ruim 6/7 jaar maar wilde nooit wat met hem omdat het altijd van lief naar haat ging. Maar hij bleef het proberen om mij te krijgen, als ik hem afwees werd die boos en sprak ik hem een tijd niet. Na een jaar hem niet gesproken te hebben leek hij te zijn veranderd en hij had mij eindelijk in zijn handen. Ik werd verliefd en geloofde zijn mooie woorden. Na 2 maanden raakte ik plots zwanger, vanaf toen begon de ellende. Ik MOEST bij hem intrekken, ik stelde mij aan dat ik al vanaf week 6 kots misselijk was en niks binnenhield. Ik liet volgens hem niet meer merken dat ik van hem hield. Als hij langs kwam nam hij bv. een bos bloemen mee en als hij aan mij ging zitten en ik wilde dat niet omdat ik dat niet trok vanwege mijn extreme misselijkheid zei hij wat doe ik hier dan?. Daarna bleef hij maar hameren op dat ik niet het beste voor ons kind wilde omdat ik niet bij hem wilde wonen (ik wilde samen iets zoeken om iets nieuws op te bouwen). Dit vond hij onzin want zijn werk was 100 meter naast zijn huis. het maakte hem niet uit dat ik dan op en neer moest reizen naar mijn werk of naar mijn ouders. HIJ wilde dit namelijk niet dat moest ik maar doen. Daarnaast was IK de gene met het geld, hij had geen rooie cent om uit te geven. Hij vond het onzin dat ik dat geld niet wilde uitgeven aan zijn huis. Na nog meer conflicten heb ik de relatie verbroken. Dit pikte hij al helemaal niet. Ook al zei ik dat hij de vader is en dat hij altijd mag langs komen voor de kleine etc. en mee mocht naar echos wilde hij dit niet. Hij wilde mij en het kind, want dat was van HEM en niemand anders. Uiteindelijk door de stress en druk ben ik in het ziekenhuis beland met een zware uitdroging. Eerst deed hij weer poeslief daarna was het weer verwijten dat ik hem zijn kind ontnam en dat ik mij aanstelde en labiel was. Ik heb toen besloten om hem te gaan negeren voor mijn eigen gezondheid en voor de ongeboren vrucht. Toen kwamen er dreigementen dat hij overal recht op heeft om bij te zijn zelfs bij de bevalling. En als ik hem dat ontnam dat ik dit de rest van mijn leven zou aanhoren. De angsten werden bij mij steeds groter en hij begon met rechtszaken te dreigen. Dat ik labiel ben en dat ik ons kind dus niet kan opvoeden maar dat hij om die rede er dus zeker bij moest zijn in belang van het kind want hij wist alles beter. Na lang negeren kwamen er berichten dat als ik zo doorging dat ons kind dan geen moeder meer heeft, want hij begon zijn controle te verliezen. Ondertussen heeft hij al die tijd de schijn opgehouden bij familie en vrienden, hij was het slachtoffer en ik speelde uit macht. Hij deed zo zielig bij mensen dat mensen hem allemaal geloofde, dit heeft mij zoveel pijn gedaan. Hij is zo sterk in zijn manipulatie dat ik daar ook niet tegen in kan gaan. Ik ben publiekelijk zwart gemaakt op internet en in zijn familie en vrienden kring. Ik was een egoïstische moeder die nu al slecht voor haar kind zorgde en hij alleen maar het beste overhad voor mij en zijn kind maar dat ik hem niet toeliet. Terwijl ik alleen maar om rust vroeg in belang voor mijn gezondheid en de ongeboren vrucht. maar dit was onzin want hij bracht mij geen stress dat praatte ik mijzelf aan. Ik ging zo twijfelen aan mijzelf. Ben ik dan echt zo egoïst? ben ik labiel? speel ik dit uit macht? maar na lange tijd mijzelf die vraag te blijven stellen weet ik dat het antwoord nee is. Ik heb in het begin heel veel gemoedwilligheid getoond, maar niks werd goed gekeurd want alles wat HIJ zei en voelde klopte en de rest deed er niet toe (geen empathie dus). Uiteindelijk ben ik bevallen, ook toen hij hier achterkwam was het enige wat hij zei ik wil haar zien want het is mijn kind. Hij heeft nog nooit gevraagd of zij überhaupt gezond is en of ik de zwangerschap goed ben doorgekomen en de bevalling. Helemaal nooit. Het enige wat ik te horen krijg is dit voelt de kleine ook allemaal dus denk nog maar is goed na of je zo egoïst wilt blijven want ze is mijn kind en jij bent labiel dus heeft ze mij nodig. Doordat mensen hem zielig vonden heeft hij via via foto's van haar gekregen en ook dit plaatst hij publiekelijk zonder mijn toestemming op internet. Ik weiger tot de dag van vandaag nog steeds de erkenning, de rechtszaak loopt al en ik ben nu zo bang dat hij de erkenning wel krijgt door zijn manipulatieve gedrag. En ik verwijt mijzelf ook nog zo vaak, ik had dit kunnen weten en waarom nou met hem? Mijn vertrouwen in mensen is heel erg geschaad door hem en daarnaast snappen zelfs mensen in mijn omgeving mij soms niet en vinden hem ook zielig. Hij zal altijd het slachtoffer blijven spelen. Ik weet echt niet hoe ik hier mee om moet gaan als hij de erkenning krijgt. Het zal zoveel schade geven aan mij en mijn dochter (ze is pas 3 maanden).

Kaatje Mossel, 10-03-2012 14:19 #182
Dag lieve lotgenoten,
Wat zijn jullie verhalen een ‘feest’ der herkenning. Pas verleden week kwam ik door deze site erachter wat een NPS precies is en dat mijn ex-vriend, tevens vader van mijn twee kinderen dat heeft. Vroeger was ik een levenslustige ondernemende vrouw, waar niet zoveel meer van over is. Ga jullie een stukje van mijn levensverhaal vertellen. Op mijn negentiende ben ik met een rugzak op in mijn eentje naar Londen gegaan, het avontuur tegemoet. Werkte al 2,5 jaar bij Vroom & Dreesmann en zag mezelf dat niet doen tot mijn 65ste. Drie dagen na mijn aankomst in Londen werd ik verkracht. Die ervaring heb ik vakkundig verdrongen. Maar ja, wat er zit moet er toch een keer uit. Uiteindelijk heeft dat geleid tot allerlei depressieve klachten en op mijn 32ste tot een burnout. Nadat ik twee maanden in de ziektewet liep gebeurde het wonder. Ik ontmoette de vader van mijn kinderen. Welbespraakt, gevat, slim, leuk, charmant. Wist op een innemende manier de aandacht naar zich toe te trekken. En nu komt het. Een pathologische narcist weet zijn slachtoffers feilloos uit te kiezen. Hij pakt je op een zwak moment. Hij wierp zich al snel op als mijn reddende engel. Wat was ik blij! Hij wilde ook een gezin en het liefst kostwinner zijn. De eerste drie maanden waren fantastisch. Er was geen vuiltje aan de lucht. En toen kwam ik op een middag thuis. Hij had gedronken. Het leek wel alsof er een duivel in hem was gekropen. Meneer was een Zen meester. Een groot spiritueel leraar, die zijn gelijke nooit zou vinden. Ik was een niks en een nul en God schaamde zijn ogen uit zijn kop voor mij. Ik was perplex. Als ik op dat moment sterk genoeg was geweest, had ik hem meteen de deur gewezen. Maar dat was ik niet. Als ik dat wel was geweest had hij nooit de moeite genomen om me te veroveren. En zo kwam ik van de regen in de drup. Soms werd ik waar andere mensen bijwaren de hemel ingeprezen, om vervolgens volledig de grond in te worden getrapt. En ik kon niet meer terug, ook al werd mijn leven met hem een hel. Mijn vrienden, familie, ze waren allemaal fout. Meneer wilde bepalen wat ik naar mijn werk aan moest doen en welke kleur lippenstift ik moest dragen. Mijn lenzen moesten weg en hij zocht een afgrijselijk montuur voor me uit. Toen ik hem vertelde van die verkrachting, ontkende hij dat het een verkrachting was geweest. Er was op deze hele wereld maar één slachtoffer en dat was hij. En ik was er natuurlijk de oorzaak van dat hij dronk. Als ik hem daarop aansprak reageerde hij met: “Wat was er eerder, de kip of het ei?” Ja, weet ik veel, weten jullie het? Volgens hem kwam ik altijd met dooddoeners. Over dooddoeners gesproken…
Toen ik een keer op zijn zoveelste provocatie niet inging, begon hij ten einde raad maar ruzie te maken over het WC-papier dat ik had gekocht. Fout WC-papier. Maar hij was natuurlijk niet degene die het conflict zocht. Nee, dat was ik. Terwijl ik een hekel heb aan conflicten. Ik zal ze eerder mijden als de pest.
De oorzaak van zijn gedrag lag altijd bij iemand anders. Toen ik zwanger was van ons eerste kind, beschuldigde hij mij ervan dat ik emotioneel ontoegankelijk en anders was. Geen wonder dat ik anders was, ik was zwanger! De roze wolk van mijn zwangerschap heeft hij niet weg kunnen tiranniseren, maar God wat was het zwaar! Op zwangerschaps-yoga was hij de lieve vriend en deed geduldig mee met alle opdrachten en als we thuiskwamen begon de altijd en eeuwige kritieken verbaal geweld. Na verloop van tijd ging hij ook niet meer mee. Als ik dan thuiskwam stond de muziek keihard, had meneer gedronken en ging de geestelijk mishandeling verder. Net als jullie kan ik er een boek over schrijven.
Mijn twee kinderen hebben sinds ruim een jaar een toeziend voogd. Ik trok het niet meer. Hij was de eerste die het narcistische gedrag signaleerde. En hij gaat nu op zoek naar een goede psycholoog voor me. Ik moet weerbaarder worden en ik wil weer de levenslustige vrouw worden die ik ooit was. Ik besef nu pas wat een impact deze man op mij en het leven van mijn kinderen heeft gehad en nog heeft. Op het moment zit ik er weer doorheen. Maar in mij zit nog het sprankje en dat sprankje moet weer het vuur worden wat het eigenlijk is. Nee, dat gáát het vuur worden wat het eigenlijk is! Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en ik kom vast nog wel een keer terug.

Emotioneeltje, 27-02-2012 15:28 #181
Door relatieproblemen in ons huwelijk ben ik terecht gekomen op deze site. Heel veel gelijkenissen. Niet te geloven dit ik dit zolang heb volgehouden (bijna 25 jaar gehuwd). Door de laatste vernederingen heb ik een hersenbloeding gekregen. Daar de neurologen niets konden vinden ben ik er zeker van dat dit door hem komt. Ze vroegen eigenlijk ook of we geen huwelijksproblemen hadden en hij zei daarop : da ze zoiets durven vragen. Maar als je de lieve echtgenoot "speelt" kan niemand je geloven. Na een paar maand was ik weer beter en had hij niet veel geduld meer en verwijt me nu steeds : sinds jou "kortsluiting" onthou je niet veel he. Kunnen zo'n mannen je zo ver drijven, dat snap ik niet.

Ikke, 27-02-2012 08:59 #180
Jeetje dit is de eerste keer dat alle puzzelstukjes voor mij op zijn plaats vallen. Alle manipulaties, kleineren, het bewust emotioneel stuk maken van de kinderen en mijzelf, al dit is een hell voor ons geweest. Ben nu 11 jaar bij hem weg en ben heb weer psychologische hulp ingeschakeld. Het heeft mij en mijn kinderen gesloopt. Mijn zoon heeft daar ptss aan overgehouden en ik een angststoornis. Ik sla mij erdoor heen dat is zeker want ik laat mij niet door deze ex weer in het diepedal zakken. Wees sterk als je dat kan en kies voor je kinderen en jezelf. Heb 3 haast geknokt om weg te gaan. Ik kan een boek schrijven over hem en de pijn van de kinderen en ik zelf maar dat heeft geen zin. Mijn dochter wil hij niet zien al 10 jaar niet meer. Mijn kinderen zijn nu gelukkig en kunnen nu gewoon tv kijken met geluid, hoeft niet onder een koude douche en mag gewoon vriendinnen mee nemen, als ze ziekbis krijgt ze haar eten nuet in haar mond gepropt etc etc etc. Ik ben zo boos als ik dit schrijf. Nu los leren laten en zorgen dat de kids een goede stabie moeder hebben. Plus punt: ben weer gelukkig met mijn nee man en de kinderen dien het super goed. Ben trots op ze.

Ben Ik Gek?, 26-02-2012 15:22 #179
Na velen omwegen kwam ik terecht op deze website. Waar ik me door het lezen van ervaringen heel aangesproken voel. Mensen in mijn omgeving hebben me wel eens gevraagd of mijn man autist is vanwege het gebrek aan empathie. Maar als ik dat lees herken ik hem daar niet in. Wel in NPS.

Ik ben nu ruim 20 jaar samen met mijn man, waarvan wij 18 jaar getrouwd zijn. In deze 20 jaar heb ik vele depressies gehad. 2 jaar geleden kreeg ik een burn out en ging wederom in therapie. Toen de depressie behandeld was is er onderzoek gedaan naar ADD, die onmiskenbaar is vastgesteld. Altijd het gevoel gehad dat ik me aan moest passen.

Inmiddels ben ik aan het onderzoeken hoe het werkt in mijn hersenen, welke zaken ik met medicatie kan helpen, welke zaken door coaching en welke zaken ik zal moeten leren accepteren en wellicht, daar waar mogelijk, mijn leven aan moet passen.

In de 20 jaar dat mijn man en ik samen zijn hebben wij eigenlijk altijd problemen gehad. Ik heb mij in honderden bochten gewrongen. En nu ben ik op een kruispunt gekomen. Ik heb de afgelopen 20 jaar door mijn geheugen laten afspelen en realiseer mij dat mijn man weinig veranderd is. En dat ik mij altijd heb geprobeerd aan te passen en in te passen in zijn wensen. Zijn buien, onberekenbaar… Uit het niets in woede uit kunnen barsten. Ook naar de kinderen toe. Niets doen wij goed.

In ruzies zal mijn man altijd onmiddelijk al mijn ideeën en wensen en gevoelens omdraaien om zodanige wijze dat het probleem bij mij ligt en dat als ik maar 'normaal' zou doen ik geen probleem zou hebben. Dingen die ik hem heb verteld in vertrouwen, pijnlijke en intieme dingen, gebruikt hij in de ruzie en kwetst mij enorm. Wat er ook in zijn omgeving gebeurd; het is nooit zijn schuld. Iedereen is asociaal en egoïstisch. Hij zou wel eens "King for the day" willen zijn, want dan zijn alle problemen opgelost.

Ik heb geen emotionele band met mijn man. In de afgelopen 20 jaar heeft hij altijd ontzettende kritiek geuit om mijn vriendinnen en familie. Niets is goed aan ze. En hij voelt zich altijd achtergesteld in aandacht. Hij vindt dat ik niet naar zijn adviezen luister als ik iemand anders ook de mening vraag. Mijn omgang met vriendinnen en familie is altijd een strijdpunt geweest. Eén waarin ik gelukkig altijd heel standvastig ben geweest anders zou ik sociaal geïsoleerd zijn geworden.

Elke situatie draait om hem: Bijvoorbeeld, toen ik aan het bevallen was van mijn dochter, zat mijn man in de kamer, half-dronken van een avondje stappen en zei: "de enige avond in het jaar dat ik ga stappen en nu moet jij zo nodig bevallen." Of toen ik door de huisarts werd doorgestuurd naar het ziekenhuis i.v.m. een ingeklapte long heb ik moeten smeken of hij van zijn werk zou komen om mij naar het ziekenhuis te brengen, want ik mocht niet rijden. Pas nadat de huisarts had gezegd dat ik dan maar met de taxi moest gaan (kost geld) kwam hij. En zijn reactie in de auto was: "Met mijn geluk zal je vast moeten blijven." Hij heeft immers altijd pech. En toen ik een paar dagen later naar huis mocht en hij mij thuis had afgezet om naar zijn werk te gaan. Toen hij eind van de middag thuis kwam en ik nog op de bank lag zei hij: "Ik heb speciaal voor jou twee uurtjes vrij genomen vanmorgen en nu heb jij niet eens het eten klaar?!" En toen mijn therapeut vroeg of hij misschien interesse had om met iemand te praten die hem uit kon leggen wat er met mij aan de hand was tijdens mijn burn out en depressie zei hij gewoon Nee. Het komt niet eens in hem op dat dat ongepast is om zo te reageren. Zelfs mijn therapeut was even uit het veld geslagen. Maar hij zegt gewoon dat hij geen probleem heeft.

Zoveel van dit soort voorbeelden. En als ik hem erop aanspreek dan heb ik het verkeerd begrepen of was het een grapje en heb ik geen gevoel voor humor. Nooit is hij verantwoordelijk en het ligt altijd aan mij.

Met vrijen is het helemaal een ramp. Het boeit hem gewoon niet dat ik niet wil. Manipulatie, chantage, ruzies… En als ik er dan als een zoutzak bij lig interesseert hem dat niet. Hij heeft nu eenmaal behoeftes. Mastrubatie is niet van toepassing want hij is immers getrouwd.

Ik heb geen emotionele band met hem. Toen ik hem dat gisteren heb verteld zei hij dat ik dan maar lesbisch moet worden, want mannen zijn niet in staat om emotioneel intiem te zijn. Ik vraag hem om interesse in mij, wat er met mij gebeurd… en hij draait dat weer om en zegt dat ik geen respect voor hem heb, dat ik niet van hem hou terwijl hij elke dag hard gaat werken omdat hij zoveel van mij houdt.

Ik heb zoveel voorbeelden. Ook met de kinderen. Te veel. En ik kan niet meer schrijven want hij komt zo thuis en hij controleert alles wat ik doe.

Ik zie deze website… zie dingen als vreemdgaan en liegen. Daar heb ik hem niet op kunnen betrappen. Hij heeft juist een heel sterk rechtvaardigheids- en plichtsgevoel. Maar eist dat iedereen zich daar aan houdt. Ook op het financiële vlak. Alles moet verantwoord worden. het is zijn geld (dat er ook mijn salaris bij zit vergeet hij gemakshalve).

Ik sta op een kruispunt. Ik wil niet langer in een huwelijk zijn die niet gelijkwaardig is, en waar ik me emotioneel niet veilig voel. Hij zegt dat hij al 20 jaar bij me is in de hoop dat ik ooit als een 'normaal mens zal functioneren'. Ik heb het gevoel gek te worden. Ik kan echt wel goed communiceren, maar zodra ik met hem ga praten verander ik in een stotterende idioot omdat hij alles van tafel veegt en omdraait. "het is immers nooit zijn schuld, maar ik ben niet goed in mijn hoofd en daarom denk ik zo. Als ik mijn medicatie maar inneem en therapie blijf volgen komt het misschien wel goed met mij. En hij is toch ontzettend lief dat ie nog bij me blijft. Hij is echt een vangst. Er zijn veel vrouwen die een man als hem willen: Hij slaat me niet, hij gaat niet vreemd en hij doet dingen in het huishouden. Ook in vorige relaties heeft hij nooit iets fout gedaan. Zijn vriendinnen gingen allemaal vreemd". Hij is dan ook extreem jaloers. Controleert alles. Tot op de kilometerstand van de auto toe.

Mijn vraag aan jullie die dit lezen is, gaan alle NPSers vreemd (ik heb het idee dat hij dat teveel moeite vindt en hij komt ook bijna geen vrouwen tegen)? En zijn mannen echt niet in staat om een emotionele band aan te gaan? Ik weet dat mannen en vrouwen anders zijn. Maar vraag ik teveel als ik betrokkenheid en interesse vraag? Ik snap dat dit allemaal heel vreemd is. Maar omdat mijn man mij helemaal geïsoleerd heeft van andere mannen kan ik nergens met deze vraag naartoe. Ik heb voordat ik mijn man leerde kennen geen serieuze relaties gehad en heb ook geen vergelijkingsmateriaal. De meeste van mijn vriendinnen zijn gescheiden. Natuurlijk geven zij mij raad. Maar mijn man zegt dat zij niet voor niets gescheiden zijn, dus zij kunnen ook geen experts zijn. De enige man met wie ik nog omga is een homofiel. Volgens mij man dus de reden waarom hij wel emotioneel kan zijn. HELP!















Advertentie sluiten




© 2012 Microsoft
Gebruiksrechtovereenkomst
Privacyverklaring
Informatie over reclame
Adverteren
Ontwikkelaars




Help
Feedback
Nederlands

Niet Te Geloven, 21-02-2012 07:01 #178
Dit doet goed om te lezen dat er nog zijn die in dezelfde situatie zitten. 3 jaar lang heb ik van iemand gehouden die mij leeggezogen heeft, op alle vlakken. Als ik 3 jaar geleden mijn nieuwe liefde aan mijn familie voorstelde was niemand blij en iedereen zei, past daar voor op dat is een manipulator, egoïst, enz. En door jullie verhalen te lezen weet ik wat hij heeft NPS. Na een leuke kennismaking van lachen zijn wij al snel gaan samenwonen, en vroeg hij na 3 maanden geld om in zijn zaak te steken. Ik verwachtte dan ook enige transparantie ivm het geld maar dat potje bleef gesloten, Hij reed wel met een Masarati maar er kwamen ook veel deurwaarders, hij minimaliseerde dat allemaal? uiterlik vertoon is wel heel belangrijk, Of in de belangstelling staan, zoals bij een verjaardagfeestje van zijn zus, laat hij de dj aankondigen dat hij binnenkomt zodat alle ogen op hem gericht zijn terwijl het een verjaardagfeestje van zijn zus was? Ik zei na enkele maanden, ik verlies mijn zelfstandigheid bij jou en lachte daar is om. Maar ja, ik zag hem graag, of word je zo afhankelijk van hem, krijgt hij zo een macht over je? Je voelt dat je wordt gebruikt, misbruikt en toch heb ik het 3 jaar volgehouden. Nu heb ik de stap gezet en ben bij hem weg.Maar hij zit zo in mij dat het nog lang zal duren voor ik er mij van kan loskoppelen.

Ookeenvrouw, 18-02-2012 13:27 #177
Ik kom net uit een 3-jarige relatie met een vrouw die vermoedelijk ook NPS heeft. Alle informatie die ik erover lees klopt zo hard. De puzzel valt helemaal in elkaar, dus het kan gewoon niet anders. Ik ben zo opgelucht en blij dat het nu voorbij is terwijl ik twee weken geleden nog in de zwakke -ik doe alles voor je, waarom behandel je me toch elke keer zo- modus stond. Ik bekijk haar ineens met compleet andere ogen en alle alarmbellen die de afgelopen drie jaar af zijn gegaan, hebben nu de juiste waarde gekregen.
Helaas herken ik de symptomen ook bij twee andere belangrijkste relaties.
Ik ben er dus erg gevoelig voor blijkbaar, om voor dit soort mensen te vallen. En mijn vraag is dan ook. Kun je deze mensen nou echt niet herkennen? Kan ik iets doen waardoor ik niet meer in deze val trap zonder zelf achterdochtig te worden voor een ieder die mij de 'juiste' aandacht geeft?

Caroline Hak, 11-02-2012 11:37 #176
Beste Allemaal, hoe herkenbaar, ook al klinkt dit als een open deur, zijn de verhalen. Waarvan het ergste is de vernedering, geestelijke mishandeling/verkrachting van jouw eigen zijn, het doen geloven dat het allemaal jouw schuld is en hij alleen maar van je gehouden heeft/houdt maar ondertussen er alles aan doet om je kapot te maken of je op dezelfde plek terug te zetten. En naar de buitenwereld een heel ander gezicht laten zien. Ondertussen gaat hij gewoon door, nooit de waarheid vertellende, je wegzetten alsof jij de gek bent en niet hij. Soms direct, vaak heel subtiel niet waarneembaar voor een buitenstaander, dan alleen diegene die er goed door heen kan zien. Ook ik geloof, hou vast aan dat het eens naar buiten zal komen.

A., 10-02-2012 22:59 #175
Ik ben samen met mijn dochter van 10 jaar slachtoffer (geweest) van een narcistische ex-man/vader. Ik ben al 4 jaar bij hem weg na een lijdensweg van meer dan 12 jaar. Al het voorgaande wat gschreven is door anderen herken ik, het was een hel om met hem te leven. Het is uiteindelijk bij mij zover gekomen dat ik me vrijwillig heb laten opnemen in een psychiatrische kliniek. Daar heb ik ingezien dat ik gevangen zat bij hem en dat ik zo snel mogelijk weg moest. Zo geschiedde, maar er kwam een co-ouderschap tot stand omdat mijn kind ook van haar vader houdt. Nu zijn we een aantal jaren verder en wat hebben we een gelig en bedrieg achter de rug met hem! Betaalt geen alimentatie (heeft daar leugens over), belt regelmatig af dat hij zijn dochter niet kan komen ophalen, koopt nooit iets van kleding voor haar. Heeft geen medeleven voor haar, maar vraagt haar smekend als zielepiet medelijden omdat hij liever naar zijn vriendin wil dan zijn dochter verzorgen. Dwingt mij om mijn leven met mijn nieuwe partner helemaal in te richten naar zijn idee: wanneer het hem uitkomt wil hij onze dochter zien (als hij zich zielig en alleen voelt) en stoot haar af als een stuk vuil als het hem niet uitkomt. Gisteren uitte hij zich naar mij toe op een angstaanjagende manier: hij kon onze dochter niet hebben dit weekend want hij ging naar zijn vriendin, dit moest ik maar accepteren want hij had jarenlang rekening met mij gehouden… Hij is dus nog steeds bezig met wrok jegens mij en denkt niet eens na over de verantwoordelijkheid die hij heeft als vader. Dat zijn kind hier onder lijdt: heeft hij geen idee van! Denkt altijd en alleen aan zichzelf. Kan iemand mij vertellen hoe ik hier samen met mijn jonge dochter mee om moeten gaan? Ik ben bang dat hij haar kapot maakt omdat hij wraak neemt op mij over de rug van mijn dochter. Ik ben van ver gekomen en voel me op zich heel sterk, maar voel me steeds weer verslagen als hij mijn dochter pijn doet.

K., 03-02-2012 11:02 #174
Ik ben een mama van een dochter van 21 jaar waar ik een héél nauwe band mee heb.
Sinds 2,5 jaar heeft mijn dochter een relatie met een narcist ikzelf had dit na 2 maanden al door maar helaas mijn dochtertje dacht dat ze moeder Theresa was en hem kon helpen en verbeteren want hij had (een moeilijke jeugd gehad, was mishandeld, gescheiden ouders) alles wat je maar kunt denken om compassie op te wekken.
Zijn vorige vriendinnetjes hebben hem altijd bedrogen vandaar zijn ziekelijke jaloezie enz…
Nu intussen zijn we zoveel maanden verder is haar gezondheid er zo onder gaan leiden dat haar zicht met de ogen enorm moeilijk is door de stress. Sinds vorige week heb ik als mama contact opgenomen met een psycholoog heb haar er over aangesproken en heeft ze het eerst gesprek achter de rug. Die persoon heeft haar kunnen duidelijk maken dat die relatie het best afgebroken zou kunnen worden maar dat ze eerst moet aansterken voor zichzelf om het gevecht aan te kunnen. Ik weet ook dat ze mij niet alles kan vertellen wat ze meemaakt om mij niet te kwetsen vandaar de beslissing om hulp in te roepen. Ik hoop dat ik haar enorm kan steunen eenmaal ze de knoop doorhakt om te breken met haar vriend. Als er personen zijn die tips voor me helpen om er voor haar te zijn laat het me weten want ik weet dat het gevecht nog niet voorbij is.

L., 29-01-2012 15:02 #173
Na 25 jaar huwelijk en 28 jaar samen zijn, ben ik nu aan het scheiden van aan man - waarvan ik pas sinds een jaar weet dat hij een NPS heeft.
Alle puzzelstukjes van al die jaren komen op hun plaats.
En ik maar denken dat het allemaal aan mij lag.
Niet dus!
Tot op de dag van vandaag zegt hij tegen iedereen dat ik wil scheiden en hij niet.
Maar inmiddels heeft hij wel al een andere vrouw.
Notabene iemand die ik goed ken.
We hebben samen drie prachtige kinderen gekregen die helemaal van slag zijn.
Ik wil ze helpen zoveel ik kan, maar wil ze toch (nu nog) niet vertellen wat er met hun vader aan de hand is.
Pas als de scheiding echt definitief is wil ik dat doen.
Ik ben gewoon bang voor zijn reactie en uit ervaring weet ik dat dit heel erg kan zijn.
Daarom hou ik nog even mijn mond.
Het valt niet mee en brengt me een hoop slapeloze nachten, maar gelukkig ben en blijf ik een positief persoon.
Uiteindelijk zal ik me echt bevrijd voelen.
Alhoewel… ik weet ook dat ik nooit echt van hem af kan komen.
We hebben immers toch drie kinderen samen, al zijn die gelukkig wel bijna allemaal volwassen.
Hij verdraait nu al alles zijn tegen zijn nieuwe vriendin.
Alles wat hij al die jaren niet deed, daarvan zegt hij dat ik dat allemaal niet deed.
Hij prijst zichzelf weer volkomen de hemel in.
Maar ik hou me vast aan de gedachte dat ooit alles uit komt.
Langzamerhand gaan de mensen om me heen wel inzien dat er echt niets klopt van zijn verhalen.
Hij gooit hiermee zijn eigen glazen in.
Ik moet gewoon heel veel geduld hebben en dat is iets wat ik de laatste jaren wel veel heb geleerd om op te brengen.
Vind het wel erg jammer dat je er heel weinig informatie over kan vinden.
Heb gemerkt dat ik erg behoefte heb aan goede boeken met de juiste informatie.
Je vindt wel veel via internet, maar een goed boel zou ook welkom zijn.
Ik ben volop bezig met het terug vinden van mijn eigen leven.
Samen met mijn kinderen, familie en vrienden gaat me dat zeker lukken!

Bert, 26-01-2012 23:25 #172
Kan een narcist een normale vader - dochter relatie onderhouden?

Anoniem, 22-01-2012 09:47 #171
Een narcist als collega, ik werk op een bijkantoor voor een grote organisatie en mijn collega is een narcist, door haar (men praat meestal over een hij) zit ik in de problemen.
Ik ga door haar mijn baan verliezen en dat steekt. Zij stookt, overheerst, bemoeit zich overal mee en geeft geen zier om normale gedragsnormen. Het uit zich in het wijdbeens zitten aan haar bureau. Zij boert, laat winden, eet zeer onbeschoft en heeft lak aan iedereen, laat niemand uitpraten, dreigingen, roddelen, maakt ruzie met blijft maar praten, een abnormale drang tot praten die gekmakend te noemen is. Uit angst voor wraak zeggen wij niets.

Haar werkmentaliteit was goed = abnormale drang tot controle weten wij nu en is niet goed in haar werk want zij verliest de realiteit al wil zij dat iedereen doen laten geloven dat zij alles weet en onmisbaar is, het gaat zo ontzettend ver dat zij iedereen tegen zich krijgt maar ook daar had zij een antwoord en is in tranen naar personeelszaken gestapt en heeft iedereen op de afdeling ervan beschuldigd dat wij haar treiteren, mijn baas gaat nu ook zijn baan verliezen want hij kan haar niet managen, iedereen weet dat het van haar een leugen is maar we kunnen niets doen, het is abnormaal gedrag en mijn baas heeft er alles aan gedaan om haar te begeleiden maar het is voor een narcist nooit genoeg.

Nu kwamen er iemand op het kantoor van personeelszaken dat wij haar thuis moeten laten voelen en daar zat zij als een zielig vogeltje. Geen excuses, niets van dit alles. Haar vriend heeft zich op een bedrijfsfeest misdragen tegenover een vrouwelijke collega en zij ontkent alles en lacht haar collega uit. Zij gooit gewoon de ramen dicht zonder overleg, knalt de radio uit en is zeer agressief, nu zijn wij die haar vernederen en dat is gewoonweg niet waar want we zijn zelf een beetje angstig omdat zij zo onvoorspelbaar is, niemand kan iets doen en steun krijgen wij niet. In de organisatie ziet men een vrouw die vol met emotie zit en vreselijk haar best doen, een nachtmerrie. Ik moet haar negeren om mijzelf te beschermen maar ben ik letterlijk ziek van. Deze vrouwelijke narcist is uit op beschadigen van anderen en helaas is dat gelukt.

Vindjezelfweer, 19-01-2012 12:58 #170
Jee! Wat een inzicht, herkenning en erkenning. Ik ben niet gek! Ik ben niet slecht! Ik ben alleen even de weg kwijt geweest. 4 lange jaren. Details hoef ik niet eens te noemen. Die zijn hier in bijna elk verhaal terug te vinden. Gelukkig was ik onafhankelijk en heb een sterke persoonlijkheid, waardoor ik mijzelf niet helemaal heb weggegeven mede door therapie. Dat is iets wat narcisten zouden willen hebben: een sterke persoonlijkheid. Daarom proberen ze je eerst te paaien en daarna leeg te zuigen. Het was hem bijna gelukt! Maar gelukkig ben ik ik en weet ik dat ik een keuze heb. En heb ik voor mijzelf en mijn kinderen gekozen, want het was een heilloze weg waar ik op zat. Met therapeut en lieve vrienden praat ik nu pas over wat er allemaal is gebeurd en monden vallen open van verbazing. Dat ik dat mijzelf heb laten gebeuren. Zo kennen ze mij niet. En… het zag er aan de buitenkant toch allemaal zo mooi uit! Ik ben blij dat mijn vrienden ondanks hun soms ook positieve beeld van mijn ex, er voor mij zijn. Ik heb dat nu hard nodig om standvastig te blijven. Want ja, hij heeft ook mooie kanten. Rest mij de vraag, waarom heb ik dit goed gevonden? Afgezien van het feit dat ik zijn narcisme onder ogen moet zien, moet ik ook onder ogen zien dat ik blijkbaar onbewuste behoeftes heb waarin hij in eerste instantie in leek te voldoen. Die behoefte zorgt ervoor dat je er met open ogen intrapt. En misschien in herhaling valt. Maar eigenlijk was het vanaf de eerste ontmoeting - achteraf gezien - al niet oké! Maar ja, die verliefdheid, die mooie woorden.
Vrouwen/mannen, zie jezelf alsjeblieft niet als slachtoffer. Het zal je niets opleveren. Bidden en hopen, het helpt allemaal niets. Jezelf serieus nemen wel. En keuzes maken ook. Kies voor jezelf! Kan je dat niet? Kies voor je kinderen! Dat is de enige goede weg. Ik vind die weg weer langzamerhand terug en ben blij met de zon die daar schijnt!
Moed en kracht toegewenst!

Groet, 18-01-2012 20:48 #169
Heb ook net zo'n relatie met een narcist achter de rug. Heeft mij zelfs paar maanden terug gekneusde ribben geslagen, ik naar de dokter, en ik wilde haar niet vertellen dat mijn vriend dat heeft gedaan, omdat hij als zo vaak wéér beterschap beloofde. Hoe een narcist je ook zo met woorden naar beneden kan halen, ongelooflijk!, creepie gewoon! Een paar keer toen hij mij bedreigde en weer stompte ei ik dat ik depolitie zou bellen, hij zij: dat moet je vooral doen, misschien houd het dan keer op, is misschien wel goed voor mij…

Paar maanden geleden heb ik het eindelijk gedaan., zo hij was agresief zeg! Hij is toen meegenomen naar het bureau en heeft een nacht in de cel gezeten. Over paar weken moet hij voor politierechter komen en krijgt hij waarschijnlijk een werkstraf.

Heb dit gewoon nooit gewild. Eerlijk gezegd hoopte ik hierdoor dat hij in ging zien waar hij mee bezig was, en we met een schone lei verder konden gaan, en dat hij er nu wel aan de slag mee zou gaan., maar hoe naief kan je nou zijn… Vervolgens negeerde hij mij, écht alsof hij mij nooit gekend heeft. Eerste paar maanden was het vreselijk onder ogen te zien dat het voorbij was., en tegelijk ook een opluchting niet meer door hem gekrenkt te worden.

L., 16-01-2012 19:55 #168
Hallo, ik kom net uit een relatie van 3 jaar, nou het laatste jaar dan begon op 01-01-2011 tot vrijdag 13-01-2012 is het 4 maal uit geweest
Niets kon ik goed doen, het leek zo'n leuke man in het begin, alles wat mis ging lag aan mij
Hij kon niet praten met mij, ik was jaloers en vanalles was mis
Heb het nooit willen inzien, maar het ene moment was het super leuk en in mum van tijd was hij boos, hij had m.ook altijd gelijk hebben
3 maal heeft hij er een einde aan gemaakt, dan was de liefde er niet meer en wist hij het niet meer, 3 keer kwam hij terug
Hij beloog me, en ik kwam er altijd bij uit
Deze keer heb ik het gedaan met pijn in mijn hart, zonder woorden zonder daden, heb gewoon sleutels achtergelaten, heb ook niets meer van hem gehoord
Zo zie je maar

Joost, 03-01-2012 23:27 #167
Wat mij opvalt aan mijn relatie met NPS partner (man) is dat hij na jaren relatie, een relatie van vreemdgaan, alcoholisme, beschuldigingen en onvermogen tot zelfreflectie, zo makkelijk afscheid van me heeft genomen en mij als een verzopen katje achter heeft gelaten. De liefde ineens afgekapt alsof een knop is omgegaan! Het is ook allemaal mijn schuld. Hij ging vreemd want ik verwaarloosde hem. Hij sloeg want ik lokte dat immers zelf uit. Hij vertrok omdat hij jarenlang leed onder de relatie met mij. Ik gaf hem te weinig aandacht. Ik gaf hem te weinig liefde en ik toonde te weinig belangstelling. In al mijn verdriet door zijn plotselinge vertrek, geeft hij me nog trappen na ook. Hij geniet er zichtbaar van!

Jose, 03-01-2012 12:17 #166
De reactie van Jip heeft me geraakt. Uiteindelijk is het de partner van de narcist die hulp moet zoeken en niet de narcist zelf. Die gaat niet. Waarom die hulp:omdat hij/zij van iemand heeft gehouden. Dat is alles. Ik zit in hetzelfde schuitje. Na elf een relatie te hebben gehad waarin met name straffen volgde als het niet ging zoals ze wilde, manipulaties, het uitspelen van mijn persoon tov anderen, leugens, het gebrek aan empathie. Ik werd op deelgebieden van haar leven niet toegelaten. Ik heb nooit haar WAO-rapport mogen lezen waarbij ik vermoed dat daar het nodige instaat waardoor ze 100% -20 jaar geleden- is afgekeurd. Zij bepaalde alles en lokte me als ze in de gaten had dat ik afstand begon te nemen met attenties en geld. Mijn ooit brede kring van vrienden en kennissen is mede door haar flink uitgedund. Ze nam zelfs mijn beste vrienden over. Wat ik al die jaren zo enorm heb gemist is het feit dat niemand je gelooft. Daar heb ik nog het meest onder geleden. Ik kan het wel van de daken schreeuwen om mensen hiertegen te beschermen. Er is weinig hulp op dit gebied, ook weinig leesvoer.
Het is mijn diepste wens om al onze ervaringen in een boekvorm uit te gaan brengen.
En vooral ook de vraag: wat bewoog ons om ( lang) in een ongezonde relatie te blijven hangen? Ik ben journalist (geweest) en ben dus handig met de pen. We kunnen het van ons afschrijven of ik help mensen om hun verhaal op te tekenen. Misschien kunnen we het op deze manier ook wat verwerken en anderen behoeden voor de 'fouten' die we zelf hebben gemaakt. Ik zou graag jullie ideeen hierover willen weten. Laat het op dit forum weten. Iedereen sterkte gewenst.

Yvonne, 02-01-2012 09:19 #165
Beste S,
ook wij hebben dit met onze dochter meegemaakt, ik heb maar een advies en dat is: neem hem in huis en geef hem het gevoel dat je hem vertrouwt en accepteert dan gaat je dochter vanzelf inzien dat jij je best doet en het niet aan jou ligt en hij zal langzaam maar zeker zijn ware ik laten zien. Bekritiseer hem niet teveel maar hou je ogen en oren open en meld je dochter dingen die je vreemd vind en speel de onnozele onschuld. Het kan een tijd duren maar alles is beter dan dat ze het idee heeft dat het aan haar moeder ligt dat het uit is want dan heeft hij haar in zijn greep dat merk je al door zo'n uitspraak, hij manipuleert haar. Je moet heel veel geduld hebben maar vertrouw op je dochter ze zal haar ogen zelf moeten openen anders werkt het niet en zal ze altijd blijven denken dat hij haar grote liefde is en dat kan het beste in haar eigen vertrouwde omgeving gebeuren en niet ergens alleen met hem op kamers daar moet je toch echt niet aan denken. Vroeg of laat zal hij door de mand vallen. Maar zolang hij voor haar "verboden" blijft zal ze het nooit zien. Ik kan je nog heel veel meer vertellen maar ik hoop dat je hier iets aan hebt.

P. van den Brink, 18-12-2011 01:42 #164
Mijn man heeft zijn eerste grote liefde ontmoet in Eindhoven. Hij was daar in dienst dus de hele week samen. We deden alleen maar elkaar kussen, wamt ze konden niet naar haar huis en ook niet naar zijn huis. Helaas was zij Katholiek en hij streng Gereformeerd. De Domino aan huis, dat kon niet doorgaan deze relatie. Ook de Pastoor kwam bij haar aan huis.Terwijl het liefde op het eerste gezicht was. Hij heeft toen tegen zijn vriend gezegd: als ik haar niet mag hebben, neem ik wel de eerste de beste van de straat. Jammer genoeg was ik de klos. Ik wist van niets. Maar al snel kregen we verkering en moesten we trouwen, wat hij heel erg vond, want hij had helemaal geen zin in mij als vrouw. Ik was zeker niet aan een verkering begonnen als ik dit geweten had. Daarom verzweeg hij dit ook voor mij, ik kwam er helaas te laat achter, we waren al 2 jaar getrouwd en hadden ruim 2 jaar verkering gehad. Toen las ik een brief van zijn vriend uit dienst die ik in zijn colbertje vond, probeer dat meisje nu toch eindelijk eens te vergeten. Doe alsjeblieft geen gekke dingen. En als er een man nuchter is, dan is mijn man het wel, kun je nagaan dat dat echte liefde was. Ik heb het ook altijd geweten in mijn huwelijk. Hij vond het vreselijk om van mij een kind te krijgen, wilde ook geen naam bedenken voor ons kindje, het moest doodgezwegen worden. Later hebben we ook niet of nauwelijks nog sex gehad. Hij was altijd erg koud van mij. Toen hij met de vut ging, wij woonden nog in Gouda, wilde hij perse terug naar Eindhoven. Gelukkig lukte het niet 20 jaar geleden zomaar een huis te vinden naar onze zin. Maar ik heb er altijd veel verdriet van gehad. Hij ging ook rustig `savonds om 10 uur naar bed, terwijl ik vollop in de weeen lag. Dat kwam zijn moeder mij vertellen. Zij zou bij mij blijven, heeft ze ook gedaan en me heel erg gesteund in mijn moeilijke uren, moest hem wel wakker maken om 3 uur `snachts om de dokter te gaan roepen want je had nog geen auto. Toen is om half 5 `smorgens ons eerste kindje dood geboren. Dit vergeet je nooit. Hij hield niet van mij, nog van ons eerste kindje, geen bloemetje gehad. Ik mocht ook mijn kindje niet eens zien. En wat hij niet wilde gebeurde niet. Hij was altijd de baas. Ook na 35 jaar huwelijk wilde hij nog altijd terug naar haar, we hebben gezogd maar konden niet slagen met een huis. Dat is tegenwoordig wel anders. Sex was taboe bij ons dat doe je alleen als je een kind wil. Gelukkig hebben wij nog 2 kinderen gehad. Later ging hij verzinnen dat hij er iets aan mankeerde, dan zei ik, ga dan naar de dokter, maar dat heeft hij wel gedaan, alleen is hij er niets wijzer van geworden.Ik heb letterlijk op mijn knieen gelegen en gesmeekt, kun je van mij nu ook niet houden? Maar hij zei liefde kun je niet in gradaties uitdrukken, ik kan toch niet zeggen ik hou van jou 70% en van haar 30% of omgekeerd? Het spijt me dat ik je niet de liefde kan geven die je verdient en waar je eigelijk recht op hebt. en daar moest ik het maar mee doen. Ik geloof dat ik geen tranen meer overheb, ik denk dat ik het aardig begin te leren hoe hiermee om te gaan, alhoewel het verdriet er niet minder van wordt. Ik kan een boek schrijven. Ben ik ook mee bezig. Hij heeft al een paar keer op het punt gestaan weg te gaan, maar je verkoopt nu ook je huis niet.

S., 13-12-2011 10:49 #163
Onze (erg naïeve) dochter van 17 jaar gaat al bijna een jaar om met een jongen met NPS en hypochondrie, hier ben ik uiteraard pas na een half jaar achter gekomen. Het is nu sinds een maand uit, mijn schuld volgens hem, terwijl hij degene is die alles verpest heeft. ik kon het verdriet van onze dochter niet meer aan zien en heb gezegd wat ik van de realtie vond. Ik probeer nu onze dochter bij hem vandaan te houden, want ze heeft nog een erg grote zwak voor hem (eerste liefde). Ik weet dat ze nog steeds sms/telefonisch contact hebben. Het is mij onduidelijk wie dat contact zoekt. Ze wil volgend jaar op kamers (volgens mij voor hem) en ik ben bang mijn dochter dan kwijt te raken, omdat hij haar nu al constant tegen mij opzet ("als je niet bij je moeder weggaat, dan houd je niet van mij!"). Kan iemand mij adviseren wat te doen, want ik vrees een vreselijk leven voor onze dochter als ze met hem doorgaat.

A., 04-12-2011 21:35 #162
Ik lees hier zo vaak dat mensen een relatie hebben (gehad) met een man of vrouw met een NPS. Maar wat doe je als je er naast woont? Ik heb, helaas, de middelen niet om te gaan verhuizen. Een tijd geleden is er een stel naast me komen wonen, waarvan de man een NPS heeft. Van die vrouw hoor je verhalen waarbij mij de nekharen omhoog gaan staan. Bedreiging is het meest gehoorde, soms in combinatie met fysieke bedreiging. Helaas is de vrouw er trots op, dat haar man haar zo behandeld. Ze vertelt vol trots dat hij dat doet omdat hij bang is haar kwijt te raken. En daarna huilt hij omdat hij spijt heeft. Dat vindt ze dan heel zielig. Meneer vond dat ik ook onder de indruk moest zijn van hem. Dat was ik van het begin af aan niet. Ik vond hem onprettig om mee te praten en ook onplezierig om door hem aangekeken te worden. Staren is misschien beter gezegd. Omdat ik niet onder de indruk ben van hem en zijn vertoningen, begint zijn gedrag uit de hand te lopen. Als hij buiten is (wat direct gebeurt zodra ik in de tuin ben), begint hij hele gesprekken met zichzelf. Het klinkt echter alsof er meerdere mannen zijn. Dit is niet het geval. Ook reageert hij, als een reflex, op mij. Elk geluid wat ik maak, de mensen die bij me zijn, mijn dieren, ga zo maar door, overal wordt op gereageerd. Verder mag ik op geen enkele manier 'overlast' veroorzaken. Hij mag dat wel, zelfs tot strafbare feiten aan toe. En wee mijn gebeente als ik er wat van zeg. Ook heb ik hem meerdere malen van mijn erf moeten laten verwijderen. Dit door de politie te bellen. Helaas was hij elke keer al gevlucht voor de politie er was. Hij schreeuwt, dreigt en veroorzaakt enorm veel overlast.

Ik vind het moeilijk om er mee om te gaan. Ik blijf altijd rustig en ga niet mee in zijn idiote gedrag. Ik laat ook niet merken dat ik er zo mee zit, met zijn gedrag. Maar ik maak me wel zorgen om zijn vrouw. En ik maak me zeker zorgen om het kind wat op komst is. Ja, mevrouw is zwanger. Iets wat overigens ook het hele dorp moet weten. Maar mevrouw is nogal zwak en naïef. Ik hoop echt dat ze uiteindelijk voor haarzelf en haar kind gaat kiezen en meneer gaat verlaten. Het is een aardige mevrouw. Maar door haar man heb ik geen contact met haar.

Ik hoop dat ik het goede doe, door gewoon niet te reageren op abnormaal gedrag. Het is pijnlijk als je uitgescholden wordt (zij het zachtjes, stel dat een ander het hoort), gepest wordt en bedreigd wordt. Politie kan niks doen, getuigen zijn er uiteraard nooit. Ook vinden andere mensen hem een geweldige man. Heel moeilijk en frustrerend.

A., 29-11-2011 16:44 #161
Mijn ex-man is nu een jaar bij me weg en zie nu ook in dat hij behoorlijke trekken heeft van een nps.
Mijn ex-man zit nu ook in een dikke midlifecrisis, dit krijgen mensen vaak die een nps hebben.
Ben hier ook al veel mee aan het mailen op deze site maar dan bij midlifecrisis.
Misschien kan ik mensen op deze site helpen om het gedrag van hun partner te begrijpen omdat deze 2 dingen erg in elkaar verweven zitten.
Egoïstisch, egocentrisch, liegen, bedriegen, chanteren.
Heb een zeer moeilijk jaar achter de rug en begin mezelf nu terug te vinden, ben zelf weer gelukkig met mijn 2 dochters van 13 en 15 jaar, WE HEBBEN RUST zonder hem!

Onbekend Maar Niet Onbemind, 29-11-2011 16:16 #160
Toekomst aan eventuele energieslurpers zal ontkomen. Ik heb zelf kinderen met mijn ex. Als het gesprek tbv de kinderen is moet ik altijd heel goed opletten dat hij geen vingerkootje van me krijgt. Anders begint hij me gelijk op het welbekende voetstuk te plaatsen en voordat je t weet maakt hij me onderdanig. Als verzorgend type is het altijd oppassen geblazen met dit soort mensen.

mijn god dit slaat op mij, mijn ex doet alsof hij een zeer ernstige ziekte heeft, moet aandacht van iedereen, alles en iedereen is jaloers op hem, en wil wat van hem.
verteld mensen dat hij een heleboel geld heeft, onroerend goed, enz enz
verder maakt hij continue misbruik van mijn zorgzame karakter waarbij hij steeds weer op de proppen komt wanneer ik denk er heerlijk vanaf te zijn. gelukkig ben ik sterk genoeg hem te weren, maar ik merk wel dat ik in die drie jaar tijd 10 jaar ouder ben geworden.
deze mensen gebruiken alleen maar, daarbij een spoor van vernieling achter zich latend, kinderen, vrienden, familie leden, relaties alles gaat kapot
ze zijn zo leuk, mijn ex is een grote knappe vent, zo charmant en zo innemend, maar als hij je heeft war hij het wil, is het over met de pret. ondertussen mag jij op de bank zitten en gaat meneer buiten verder met zijn rooftocht naar nieuwe slachtoffers met grote verhalen vol rijkdom en leugens.
ze kunnen liefhebben, wanneer ze JOUW NODIG hebben. dus alles uit zelfbehoud!
maar als je zelf verdriet hebt, je gekwetst voelt, geloof mij ze zijn er niet, tenzij ze nog iets van je kunnen aftroggelen wat in hun eigen voordeel is. weken stond ik op een voetstuk, weken als voetveeg gebruikt, en zo gaat het op en neer en op en neer. ondertussen ben ik gelukkig alleen en geef hem geen aandacht wat hem steekt, bad luck

Jolanda, 25-11-2011 20:16 #159
Beste Sebas,

Ik vind het moedig dat je over jezelf denkt dat je misschien NPS hebt. Maar ik heb zelf een relatie gehad met een man met NPS. Heb 2 kinderen met hem en ben nu 3 jaar bij hem weg, maar zit nog steeds die in de shit om het maar even kort te omschrijven. Iemand met NPS gaat over lijken. Ook die van zij bloedeigen kinderen. Maar zal dit zelf nooit toegeven. Voor mij hoef jij je niet te laten testen dus, want een ieder die een relatie heeft in welke vorm dan ook met iemand met NPS zal bevestigen dat iemand met deze stoornis dit nooit zal erkennen. Sterker nog hij heeft geen stoornis, ieder ander is niet helemaal goed.

Sarah, 20-11-2011 13:12 #158
Sebas, Als je zeker wilt zijn of je de diagnose hebt laat dan een gedegen persoonlijkheidsonderzoek doen. Jullie zijn beiden werkzaam in de hulpverlening. Als je vrouw denkt dat je NPS hebt, wat zegt dat dan over haar? Zij is voor jou gevallen om wie je bent, met je getrouwd en moeder van je kind. In een relatie kun je je vak niet op elkaar uitoefenen. Voor wie wordt het moeilijk als jullie uit elkaar gaan; juist dat jochie van 3. Ik hoop dat je een goede relatietherapeut hebt gevonden (ze zijn schaars) en de patronen kan blootleggen in jullie relatie. Als hulpverlener moet je weten dat NPS een persoonlijkheidsprobleem is en niet iets is waar je zsm vanaf kunt komen. Ieder mens heeft narcistische trekken. Het is de vraag of het echt problematisch is in je privéleven. Kun je echt voelen, verbinden, liefde ontvangen en geven, kritiek verdragen etc?

Sebas, 19-11-2011 17:29 #157
Ik kan niet echt info vinden over mensen die het zelf hebben. Kan dat omdat ze niets willen zeggen hierover? Ik zit op dit moment in een lastige tijd met mijn vrouw. we zijn nu drie jaar getrouwd en hebben een zoontje van 3. Mijn vrouw denk dat ik NPS heb. we gaan ook in relatie therapie. een aantal punten die ik lees op deze site herken ik wel. ik ben best zeker van mezelf, fantaseer ook wel eens over beroemd worden enzo, vind het zeker fijn als mensen mij goed vinden, sommige punten die onder het kopje narcistisch misbruik staan herken ik ook wel, ik ben verbaal ook erg sterk en weet mezelf ook goed uit situaties te praten (zowel in positieve zin als in negatieve zin) en vaak ook wel eigenwijs. we zijn allebei echte baasjes en kunnen moeilijk toegeven. ik weet dat ik niet altijd even goed voor haar geweest ben en dat ik dit wel wat meer moet gaan doen. alleen nu word bijna alles op mij geschoven en is het allemaal erg logisch allemaal dat het mis is gegaan omdat ik nou eenmaal nps heb.
kun je hier van af komen? mijn vrouw en ik zijn allebei hulpverleners. ik wil helemaal geen nps hebben (logisch:) en wil hier dan ook zo snel mogelijk weer van af. ik vraag me alleen af of ik het wel echt heb. zij is er van overtuigd en is een soort van opgelucht dat er een sticker op me te plakken is.

lang verhaal kort: voor haar zou het beter zijn als we uit elkaar zouden gaan? omdat ze anders een moeilijk leven met mij gaat krijgen? Iemand hier een mening over of weet iemand hier iets over?

Anoniem, 13-11-2011 10:04 #156
Wat een "feest" van herkenning… Hoewel ik natuurlijk hier niet blij mee ben, verklaard het zoveel… Eindelijk nu mijn vader 83 jaar is vinden we uit dat hij NPS heeft… Alles wat er in zijn leven is gebeurt valt nu op zijn plaats… De echtscheiding met mijn moeder… zijn gedrag, zijn woede aanvallen, z'n emotionele chantage…
Ik kan alleen alle mensen die hier gereageerd hebben en die het verhaal hebben willen delen over hun strijd en vechtscheiding, feliciteren! Jullie zij ontsnapt! je krijgt je eigenwaarde weer terug, en meest belangrijk… weer een eigen leven… Iets waar ik nu ook aan kan gaan werken… Eindelijk begrijp ik het… helaas ook wat mijn moeder heeft moeten doorstaan. Dank jullie wel…
Over de (v)echtscheiding, laat je advocaat weten dat het een NPS'er betreft… jouw advocaat weet dan hoe te reageren. De advocaat die hij inhuurt zal zoals gewoonlijk vallen voor zijn charme en samen zullen ze gewoon doorgaan met de bedreigingen en emotionele chantage… Iets wat ik heb gehaald uit de 50 brieven over de echtscheiding van mijn vader en moeder… Brieven die het narcistische gedrag van mijn vader tot in detail weergeven.

Anoniem, 11-11-2011 14:45 #155
Na 33 jaar huwelijk, waarvan de meeste vol geestelijke intimidatie, leugens, list en bedrog, waardoor ik zelfs 2 weken opgenomen ben geweest in een psychiatrisch ziekenhuis, heb ik mijn doortrapte ex buiten de deur gezet. Ben inmiddels 4 jaar verder en nog altijd bezig met de afhandeling van onze vechtscheiding. Alles wat maar mogelijk is gebruikt hij om de echtscheiding te vertragen, tot cassatie aan toe. Ik vermijd elk contact en communiceer alleen maar via de advocaat met hem. Het is vaak slikken, schouders eronder en de weg verder vervolgen die ik heb ingeslagen, en het voelt goed. Ik ben er nog lang niet, maar heb absoluut geen spijt van mijn beslissing 4 jaar geleden. Er is toch een soort rust over mij heen gekomen. Ben er pas achter gekomen dat hij aan NPS lijdt. De hele puzzel valt in elkaar. Mijn kinderen wonen op zichzelf maar ook die hebben er een flinke deuk door opgelopen. Gelukkig kan ik mijn verhaal kwijt bij enkele goede vrienden. Ik ben helemaal klaar met hem en wens hem, zijn vriendinnen en kinderen veel succes. Eindelijk… ga de rest van mijn leven invullen op een manier zoals ik dat wil!

Ruud van Breemen, 11-11-2011 12:18 #154
Ik heb een collega die klaarblijkelijk een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Hoe kan ik dit duidelijk maken aan de omstanders zonder de directe confrontatie te moeten zoeken? We zitten al zelfs in een mediation om te kijken of we nog met elkaar overweg kunnen op de een of andere manier. Mensen, help mij want op dit moment staat mijn baan op de tocht door deze vrouw! Ik heb de kenmerken met verbazing gelezen en alleen maar vinkjes gezet. Alles klopt en zo ook dus de verhouding op de werkvloer. Gebrekkige kennis veroorzaakt bij discussie een explosie waarvan zij zich later niet bewust is.

Anita, 02-11-2011 15:41 #153
Deze verhalen zijn heel herkenbaar voor mij. Ik heb sinds 4 jaar een relatie met een narcist in het begin was hij ook aardig en lief. Maar later ging hij helemaal veranderen. Begon te liegen, kwam zijn beloftes niet na en wil ook niets aannemen van mij. Hij heeft ook 2 kanten lief en aardig en daarna een paar weken later word hij boos, geweldadig en begint te schelden.

Broertje, 01-11-2011 08:27 #152
Het gaat hier bijna alleen maar over narcistische relaties, meestal door vrouwen verteld. Nergens lees ik iets over wat de narcist zijn/haar ouders, broers en zussen aandoet.
Mijn oudere zus heeft NPS en ons hele gezin heeft daar nog steeds zwaar onder te lijden.
Al haar relatieslachtoffers zijn, zoals jullie dus, uit ons leven verdwenen.
Hoe was en is jullie relatie met de ouders, broers en zussen van je (ex)partner en heb je je wel eens afgevraagd hoe het verder met hun gaat?

Zelf heb ik (47) al 20 jaar zo min mogelijk kontakt met haar en van het begrip NPS weet ik pas sinds een half jaar.

Sinds een paar jaar is mijn vader dementerend en is mijn moeder compleet overgeleverd aan het narcistisch misbruik. Ze is dusdanig gehersenspoeld, uitgeput en murw gemaakt, dat ze zelfs mij niet meer vertrouwd, kwaad over me spreekt en liegt.
Ik kon natuurlijk niet daadloos toekijken, heb wat gezegd en geschreven en kan verder alleen nog maar op een wonder hopen.
Mijn zus beschikt over het vele geld van haar huidige partner. Ook hij is slachtoffer, net als zijn kinderen en vrienden, voor zover die nog geen afstand hebben genomen. Ik wordt als 'het zwarte schaap' door iedereen buitengesloten.
Doen alsof ze niet bestaat, graag, maar het gaat nu wel om mijn bejaarde ouders.
Die leven in een isolement behalve als het mijn zus uitkomt. Ze geeft met het geld en in het huis van haar vriend familiefeestjes of laat mijn ouders af en toe 'uit' om te laten zien hoe goed ze wel niet voor haar ouders zorgt.

Angelique, 30-10-2011 17:25 #151
Ellen, ik herken je verhaal. Ik ben na 15 jaar uit mijn relatie gestapt en ook in een vechtscheiding terecht gekomen. Mijn ex probeert mij ook kapot te maken, zelfs via chantage! Ik communiceer alleen nog via de mail met hem, zodat ik zijn reacties zwart-op-wit heb. En dan nog willen mensen "bewijs" zien! Blijf sterk, blijf vechten. Je wordt niet iemand, je bént iemand en je hebt het recht je eigen leven. Je staat niet alleen, er zijn meer mensen in deze situatie. Heel veel sterkte…

Ellen, 26-10-2011 17:47 #150
Ook ik ben na 20 jaar uit mijn huwelijk gestapt met een narcist. Vorig jaar zomer ben ik weggegaan hét ging niet langer meer. Ik kreeg ernstige lichamelijke klachten, paniekaanvallen en hyperventilatie. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik eindelijk weet wat er aan de hand is met mijn ex. Vooral de laatste jaren dacht ik vaak hier klopt iets niet. Hij heeft gewoon wat! Nu krijgt alles uit het verleden een plek en vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Maar het is nog lang niet voorbij, we zijn beland in een ware vechtscheiding waarin hij beloofd mij kapot te zullen maken. En dat probeert hij ook op allerlei manieren. Ik ervaar ontzettend veel eenzaamheid. Er is nog geen handje vol mensen die ziet wat er nu echt is en mij geloofd. Daardoor ben ik iedereen en alles verloren. Langzaam aan klim ik omhoog uit een ontzettend diep dal en probeer ik mijn leven weer vorm te geven en wordt ik weer iemand.

Snoopy, 21-10-2011 11:19 #149
Ik lees al deze verhalen en ik geloof dat ik met een narcist te maken heb. Ook ik dacht in het begin een prins op t witte paard gevonden te hebben. Nu 6 jaar verder ben ik verhuisd, we hebben een kind van 3 en hij is nu met degene waarmee hij al 2.5 jr vreemdgaat op vakantie. Dan is nog t ergste dat hij me zegt dat ie van me houdt en dat hij weet dat dit fout is wat hij doet + op dag van vertrek vondt hij 't moeilijk. Heeft me gevraagd om aub de deur niet dicht te slaan want als hij terug is maakt hij een keuze. Hij heeft een dure vakantie voor me betaald voor hij weg ging. Ik kon dit allemaal niet begrijpen en kan t nog steeds niet bevatten maar volgens mij is dit typisch een narcist? en toch voel ik me k*t en kan ik t bijna niet geloven dat hij een narcist is.

Colette, 01-10-2011 22:47 #148
Als je de kracht hebt om van een narcist te scheiden, begint een lange zoektocht naar jezelf. Je mag hopen dat de ex gauw weer, hoe pijnlijk ook, een nieuwe 'liefde' in zijn of haar leven heeft zodat je tot rust kan komen en voelsprieten aanmaakt zodat je in de toekomst aan eventuele energieslurpers zal ontkomen. Ik heb zelf kinderen met mijn ex. Als het gesprek tbv de kinderen is moet ik altijd heel goed opletten dat hij geen vingerkootje van me krijgt. Anders begint hij me gelijk op het welbekende voetstuk te plaatsen en voordat je t weet maakt hij me onderdanig. Als verzorgend type is het altijd oppassen geblazen met dit soort mensen.

Peter, 26-09-2011 22:39 #147
Partners van narcisten kunnen ongelofelijke verhalen vertellen. Ook ik, een man, die al 24 partner is van een narcistische vrouw. Pas de laatste 7 jaar wist ik dat ze aan narcisme lijdt en een soort omgekeerd narcisme. Staat ook wel bekend als verborgen narcisme. De laatste 7 jaar gaat mijn vrouw geregeld vreemd met sadistisch, narcistische mannen, die haar behoorlijk mishandelen. Bij mij gaat ze over al mijn grenzen, maar ik hoef haar geen klap te geven of ze geeft mij aan bij de politie. Die andere kerels slaan haar tot bloedens met de riem. Ze zal het ontkennen en er beslist nooit aangifte van doen. Narcisten zijn hele rare lui.

Wijzen, 22-09-2011 03:23 #146
Wijzen en veroordelen is makkelijker dan kijken in een spiegel. Slachtoffer spelen en de verantwoording afschuiven naar de narcist met BPS en ASPS. Veroordelen van mensen en uw verhaal op internet zetten maakt u geen beter mens. Op elke mogelijke manier afzeiken van uw ex, kennis etc met NPS via internet ook niet. Slachtoffers zie ik op deze site, lammetjes met wolvengebit. Gevaarlijke mensen die iemand het leven zuur willen maken ook al is er geen enkele relatie meer. Voor mij zijn de vertellers zelf ziek. Vraag voor uw verjaardag een spiegel. En onthou dat als u wijst er 3 vingers naar u terugwijzen. Gr van een NPS'er met BPS en ASPS (volgens de psych).
Zij die zonder zonden zijn werper de eerste steen.

Tweet, 07-09-2011 09:32 #145
Ook ik kan net als jullie allemaal mijn leven beschrijven met een narcist. Zit midden in een echtscheiding. Woon inmiddels al zelfstandig met mijn kinderen. Echter we moeten nog het een en ander regelen met elkaar, zoals jullie begrijpen gaat dit hopeloos. het kost mij bakken met geld voor een advocaat, maar hij reageert nergens op. Weet iemand of zijn er tips hoe je dit kunt oplossen. Hij ontkent natuurlijk zijn narcisme, maar ik vraag mij af mogen, en kunnen dit soort mensen gewoon hun hele leven zo door gaan? Hij heeft nu een nieuwe vriendin, haar staat hetzelfde te wachten wat mij en ook zijn vorige ex is overkomen. Dit kapot maken van mensen mag toch niet zo doorgaan. haar waarschuwen heeft geen zin, zij denkt dat ik jaloers ben ( logisch). Bij zijn familie en vrienden hoef ik ook niet aan te kloppen, immers hij is zo aardig, zij hebben geen 24 uur per dag met hem te maken en zit niet opgesloten met hem tussen de 4 bekende muren. Het zijn de (ex) partners en kinderen die precies weten hoe het zit, maar is er dan niets niets tegen deze mensen te doen, zij maken zoveel mensen in principe KAPOT. Alle slachtoffers moeten eerst knokken om hun gelijk te krijgen, vervolgens moeten ze psychologische hulp ondergaan, en de daders gaan vervolgens verder om nieuwe mensen KAPOT te maken. Dit is toch niet echt waar mensen? Zijn er tips / mogelijkheden.

Tirmah, 03-09-2011 12:21 #144
Mijn puzzel was bijna af, maar is na het lezen van dit alles helemáál in elkaar gevallen.
De vriendin van onze zoon, de moeder van onze 3 prachtige kleinkindjes heeft NPS.
Ze heeft onze zoon volledig geruïneerd en onze hele (kleine) familie er bij. Wij kunnen onze zoon niet (meer) helpen en hij heeft helaas nog niet de kracht dit te beëindigen. De kinderen… tja… net of dít voor de kindjes een leuk leven is! En hij? Hij is zichzelf niet meer.
Maar ook als hij de kinderen een tijd niet meer ziet, want dat zal zij zeker gaan proberen voor elkaar te krijgen, alles is beter dan leven met zo'n slecht mens.

Gerard, 29-08-2011 20:14 #143
Jip twijfel niet zo aan jezelf. Je hebt ware liefde voor haar getoond. Daar kan toch niets mis mee zijn. Ik ken je niet, maar de wijze waarop je schrijft, doet niet vermoeden dat je labiel bent of moet twijfelen aan je verstandelijke vermogens. Je hebt iets te verwerken en daarbij is het goed om een psycholoog te raadplegen. Sterkte!

Jip, 27-08-2011 20:06 #142
9 jaar heb ik een relatie gehad, met wat nu blijkt, een adhd-er met heel veel narcistische trekken. Deze relatie bestond uit aantrekken en afstoten van haar kant, een knipperlichtrelatie. Zij kon niet met en niet zonder mij. Nu begrijp ik dat zij op momenten waarop ze eenzaam was, mij weer opzocht. Als het goed met haar ging, als mensen haar op een voetstuk plaatsen, dan was er voor mij geen ruimte meer. Omdat ik oprecht van haar hield, mocht ze elke keer terug komen. Nu is mijn grens berijkt en rest mij nog een vraag. Hoe kan het dat een intelligent iemand dit laat gebeuren, elke keer weer worden aangetrokken en vervolgens keihard worden afgestoten? Ook ik twijfel aan mijn eigen verstandelijke vermogens. Heb hulp van een psycholoog om weer mezelf te worden, terwijl ik alleen maar van iemand heb gehouden.

Ariel, 23-08-2011 07:57 #141
Sinds mijn man bij zijn huidige werkgever is gaan werken gaat het met ons bergafwaarts. ik zou graag willen weten of het mogelijk is dat iemand ook door zoiets narcistisch kan worden en of daar iets aan te doen is. ik mag niet zeggen dat het aan z'n werk ligt want dan wordt hij boos. we hebben nog nooit zo vaak ruzie gehad. hij werkt met mensen die "afhankelijk" van hem zijn (sociale werkplaats) hij gaat daar zo ver in op… ten koste van z'n huwelijk/gezin. ik ben zelf al naar een psychiater gegaan en hij moet daar ook heen voor een intake gesprek maar heeft al gezegd, dat als de psychiater iets zegt wat hem niet zint, hij er klaar mee is. en ondertussen ga ik er helemaal aan kapot en krijg ik te horen dat het aan mij ligt, ik zie dingen die er niet zijn, ik haal me dingen in m'n hoofd, hij heeft geen probleem en meer van dat soort uitspraken. krijg allerlei beschuldigingen naar mijn hoofd en verwijten waardoor ik helemaal niet meer weet wie ik ben en hoe ik moet doen. heeft iemand nog tips?

G., 22-08-2011 16:18 #140
Als ik dit allemaal zo lees is het toch verschrikkelijk. Als ik ve verhalen zo lees kan ik me in een heleboel dingen zelf terug vinden. Maar ik vind narcisme toch zo moeilijk in elkaar zitten. Ben al heel lang zoekende of ik nu fout ben of mijn man. Maar in mijn relatie zit er ook nog een schoonmoeder tussen die zich mengt in mijn huwelijk. En die moet er tussen uit blijven.
Als ik het verhaal van Erwin1968xx, Hoor ik mijn man. Als ik de verhalen van alle anderen lees zie ik mezelf terug. En ik weet nu na 30 jaar huwelijk dat mijn huwelijk niet over rozenblaadjes is gegaan. En dat de ruzies vaker en heftiger voor komen. Maar dat we samen die ruzies niet willen. En bij ons ook nog een derde in het spel is die het alleen maar aan stookt. De kinderen zijn rustig als het met ons ook rustiger gaat. Laat nooit je kinderen mee genieten van je ruzies. Bij mij worden de kinderen volwassen. Heb er nog een in minderjarige leeftijd. Kinder hadden naar mij toe een kopiër gedrag van mijn man. Dus die schreeuwen en die geven ook mij geen goed gevoel. Of eigenlijk moet ik zeggen gaven mij geen goed gevoel. Ze beginnen nu een eigen inbreng te geven de 2 oudste. En treden nu ook op. En zien wat er gebeurd met mij mijn man en mijn schoonmoeder. Schoonmoeder heb ik nu door een heftige ruzie niet meer over de vloer voor lopig. Mijn man is door het lind gegaan en heeft 2 dagen na de gebeurtenis een advokaat in geschakeld mijn rekeningen geblokkeerd. Ben voor vanalles en nog wat uit gemaakt. Mijn schoonmoeder deed er nog een schepje boven op en is naar de notarisgestapt en heeft een testament opgesteld dat ik onterft zou worden.Net als of ik op haar geld zat te wachten. Man nog mee gegaan om haar te helpen bij de notaris. Ben zelf ook niet gemakkelijk geweest en laat mezelf ook niet alles gezeggen dat heeft ook gemaakt dat ik het zolang vol hield/houd. Dus heb ook een advokaat ingeschakeld die me zou helpen als de noot aan de man zou zijn. En wat gebeurd er wonder boven wonder Hij verteld mij dat hij het toch wil proberen en de advokaat werd afgebeld. De stress zat tot aan het plafon. Kosten advokaat 180 euro van hem. Ik had alleen een vrijblijvend gesprek gedaan. Maak nu een keuze hoop dat ik het vol hou schoonmoeder ondanks haar leeftijd wil ik niet meer zien of horen. Maar het is heel moeilijk het blijft de moeder van mijn man en de oma van mijn kinderen. Maar het narcime is onstaan bij zijn moeder. En hij na al die jaren na mijn iedee niet los is gekomen van zijn moeder naar mijn idee. En op een of anderen wijze hoe ouder hij word meer en meer op zijn moeder gaat lijken. En alles doet om zijn moeder te plezieren. En als ik daar niet in mee ga word hij boos. Het verhaal van de meeste dat je het niet goed doet is in mijn geval ook zo. Het is een vicieuze cirkel waar ik in zit. Treed zelf ook hard op. Maar word wel steeds onzekerder en ben ook vaak moe. Heb ook nog last van lichamelijke klachten waaronder de overgang ook nog een rol mee speeld. Heb gelukkig een baan met een contract waar ik variabel kan werken. Heb wel vaak het gevoel dat ik altijd heb gefunctioneerd als of ik de moeder was van 4 kinderen in plaats dat ik er maar 3 had.
En alle dingen die ik hier lees daar herken ik mezelf in. Maar ja ik hoop dat het nu weer effe rustig blijft en probeer toch te werken aan mijn relatie. Man is supper aardig weer voor mij. Schoonmoeder weet niet wat ze moet doen om haar zoon te paaien. Ik zie wel neem we een afwachtende houding aan. En ik heb een 1 ste lijns spygoloog aangeschoten. Voor dat ik hulp nodig heb. In het verleden relatie therapie gehad. Waar we ook niets mee opgeschoten zijn. Of in iedergeval ik niet. Mijn man moest een half jaar lang komen kinderen ook geweest. En in die tussentijd had ik geen gesprekken en als dan de noot hoog was bij mij. Kon ik naar een nummer bellen daar waar ik zelf ook kon werken. Want de systeem psygoloog had geen tijd moest een afspraak maken en dat was dan een paar weken verder. Was het probleem weer opgelost had het zelf wel weer een draai gegeven.
Advies van psygoloog was uit elkaar gaan. Maar dat vond ik geen optie. En modderde weer aan. Als ik me zelf zeker opstel en gewoon mijn ding doe en zeker niet over me laat lopen dan gaat het goed. Maar het vreet wel aan me. En bij vrienden kan je ook niet altijd blijven aankloppen die hebben allemaal hun eigen problemen. Heb een vriendin die me vaak bijstaat. En daar ben ik blij om. En ik hoop dat ik nog lang een beroep op haar kan doen. Alleen als het echt nodig is doe ik dat. Ik ben blij dat ik een baan heb. Ben blij dat ik gezonde kinderen heb. Onafhankelijk ben of anders wil zijn. En wat de toekomst brenkt joost zal het weten. Maar dat ik zo oud wil worden dan zeg ik nee. Maar zolang ik het vol houd modder ik dan maar verder tot de kinderen de deur uit zijn. Ik word soms heel erg drepie en zit ook op de bank starend naar beeld. Ik kan me begrijpen waarom er zoveel gezinsdarama's gebeuren. En het heel moeilijk is om mensen hier in te helpen en te begeleiden. Het hele leven bestaat uit keuzes maken en aan elke keuze die je maakt hangen consequenties. En ik denk ook het leven is dat wat je er zelf van maakt.
Heel veel liefde en sterkte allemaal toegewenst en maak allen de goede keuze. Ik hoop dat ik ze ook kan maken. En ik vind het moeilijk. Maar ik heb er veel aan om vanalles te lezen en te leren over mijn eigen leven.

Sje, 18-08-2011 20:34 #139
NIet normaal, maar in elk verhaal herken ik mijn relatie met mijn -inmiddels- ex-man. Het ergste van alles is, is dat ik het 17 jaar lang heb laten gebeuren. Nooit meer zal ik mezelf verliezen in een relatie. That's for shure!
Beste Begonia, verschrikkelijk wat je allemaal hebt moeten meemaken, maar wat doet religie toe? Het komt in de beste huizen voor, dus ik snap eerlijk gezegd de volgende opmerking niet: "Ook mijn man is narcistisch en daarnaast ook nog een moslim. Momenteel is het heel erg omdat het ook nog eens ramadan is."
Hoe dan ook veel sterkte met alles. Dit geldt voor iedereen.

B., 16-08-2011 21:27 #138
Het is ongelofelijk, maar als ik sommige verhalen lees lijkt het over mijzelf te gaan. Mijn (ex)vriendin heeft zeker NPS. Schrikbarend dat sommige mannen exact hetzelfde hebben meegemaakt. Vreemdgaan, erge onware verhalen vertellen aan haar omgeving, zieke aandacht willen van anderen mannen, geen empathie, geen liefde, gewoon niks. Alles uit eigen belang en zich geweldig voelen. Ze heeft bijv. een webwinkel en heeft in drie maanden voor 100 euro verkocht maar toch is ze een directeur naar eigen zeggen. Het gaat geweldig zegt ze tegen de buitenwereld. Ondertussen werkte ik constant en leverde alles in, en dat is dan nog niet genoeg. Ik bleef volgens haar een zielige baan houden en deed geen flikker.
Het duurde zo'n 6 jaar de relatie. Het is de meest slopende relatie geweest die ik ooit heb gekend. Door haar heb ik zelfs in het huis van bewaring gezeten omdat ze net deed alsof ik haar had geslagen. Bevend kwam ze uit haar woning toen de agenten aan de deur stonden. Het heeft bijna 4 weken geduurd voordat ze er achter kwamen dat het toch niet helemaal zo was gegaan, en bedankt!
We hebben drie kinderen. Hoewel ik wel kan zeggen dat ze enigszins een goede moeder is (in mijn bijzijn) voor de kinderen moet ik ook gelijk zeggen dat ze de kinderen tegen mij opzette. Als ik reageerde op haar gedrag was het papa die weer bezig was.
Drank versterkte haar emoties. Het was nooit gezellig als ze een paar glaasjes op had. En ze hoefde maar twee wijntjes op te hebben en ik werd helemaal door de stront getrokken. Het heeft mij zoveel gekost, maar ik weet nu dat ik moest stoppen met deze relatie. Ik maak mij alleen wel zorgen over de kinderen, hoe zal ze doen als ik er niet ben en ze weer wijn gaat drinken?
We zijn meerdere keren uit elkaar gegaan. En de domme ik ging elke keer weer terug. Het lag ook vooral aan mij dacht ik altijd, ik faal, dat liet ze mij ook altijd weten. Wat ik dan ook altijd voor lief nam was dat ze in de tussentijd weer het bed had gedeeld met een andere man.
Ik hou het kort, ik ben moe en ben er klaar mee. Helaas zal ik zolang ik leef altijd geconfronteerd blijven met haar. We hebben immers 3 kindjes en die hebben ook een papa nodig.
Nu hals over kop een kamertje geregeld. Daar zit ik dan, 38 jaar, dag kinderen, dag hond en kat, dag vrienden want die zijn door de jaren heen allemaal weggejaagd, dag bankrekening want die was natuurlijk kundig geplunderd.
Wat er over blijft is mijzelf. Die door de jaren heen van zeker naar onzeker is gegaan in alle segmenten! Ik wilde gewoon een normaal leven met een vrouw die ook liefde wilde delen. Nu ben ik zo labiel dat ik het leven niet eens meer zie zitten.
Dag allemaal, ik hoop dat ik wel iemand kan redden als hij/zij dit leest. En ik hoop dat jullie wel een goed leven krijgen.

Begonia (infoteur), 10-08-2011 14:25 #137
Ik heb sinds gisteravond met verbijstering alle verhalen zitten lezen en schrok van alle overeenkomsten. Ook mijn man is narcistisch en daarnaast ook nog een moslim. Momenteel is het heel erg omdat het ook nog eens ramadan is. Alles is zo herkenbaar.
Wij hebben elkaar in 2006 ontmoet en (dacht ik) liefde op het eerste gezicht. Thuiskomen, soulmate. Hij was zeer attent en droeg mij op handen. Hij was al eerder getrouwd geweest en heeft een dochter uit dit huwelijk. Hem was toegestaan om in NL te verblijven i.v.m. een procedure voor een omgangsregeling. Dit is hem echter nooit toegekend. Hij had een verleden van teveel alcohol gebruik en verblijfsrecht werd niet afgegeven. Ik kreeg de meest zieligste verhalen te horen en het ergste ik geloofde het allemaal. Hoe kon een vrouw zover gaan dat hij zijn kind niet mocht zien. Nu begrijp ik het. In 2007 is hij teruggegaan naar zijn geboorteland om een verblijfsdocument aan te vragen op grond van onze relatie. Dit werd keer op keer geweigerd om dezelfde reden (alcohol recidive). In 2007 zijn wij getrouwd in zijn geboorteland en het huwelijk is geaccepteerd door NL. Ten einde raad zijn wij uitgeweken naar BE en daar een verblijfsdocument aangevraagd. Alles opgegeven in NL. Verblijfsdocument werd toegekend en hij is medio 2010 naar BE gekomen. Vanaf dat moment had ik een andere man. Niet meer de zorgzame man maar de autoritaire, onbeschofte man. Hij was (is) ziekelijk jaloers. Mijn mobiel controleren, pc controleren. Bij een onbekent nummer was dat mijn geheime minnaar! Ziekelijk! Vele ruzies en confrontaties volgden. In het begin dacht ik dat het een reactie was vanwege zijn noodgedwongen verblijf van 3 jaar in zijn geboorteland. Nu wordt mij duidelijk dat het iets heel anders is. Hij heeft een hoge dunk van zichzelf (is afgestudeerd ing) maar heeft geen enkele werkervaring. Zijn diploma is gewaardeerd in BE en hij wil nu Maatschappelijk Sociaal Cultureel werker worden. Ik heb hem hiermee geconfronteerd dat hij eerst zelf maar eens met een maatschappelijk werker moet gaan praten. Momenteel werkt hij noodgedwongen in de schoonmaak. Dit is voor hem onacceptabel, men dient respect voor hem te hebben. In zijn land is een titel al voldoende om respect bij mensen af te dwingen. Ik hem geprobeerd hem duidelijk te maken dat in Europa respect iets is wat je moet verdienen en wat je automatisch krijgt door een diploma.
Probleem is dat hij (zeker nadat hij door mij behoorlijk is terug gefloten) weer de charmante man is die ik heb leren kennen. Alleen nu tijdens ramadan dus niet, (ja na het eten). Ik ben zelf geen moslim en doe dus niet mee aan de ramadan. Ik hou nog steeds van hem, is heel tegenstrijdig omdat ik vaak na weer een woede aanval op het punt sta om weg te gaan of hem aanzeg dat hij kan vertrekken. Dit werkt inderdaad als een schrik effect. Ook het stilte zwijgen ken ik, doe nu hetzelfde en daar kan hij dus niet tegen. Ook de eigenwijsheid is niet te beschrijven zo groot. Een mening (altijd beter weten) geven over bepaalde zaken zonder zich in de materie te hebben verdiept. Proberen mij af te zonderen. Nu werk ik in NL en slaap 3 nachten bij een vriendin. Dit zindt hem helemaal niet want daar heeft hij geen grip op me. Dit uit zich in dreigementen van dat hij me wel zou laten volgen en dat mijn vriendin een hoer is… Wij hebben nu een koopwoning in BE en leven daar met mijn 2 honden. 1 hond neem ik noodgedwongen mee naar NL wanneer ik naar het werk ga omdat hij met deze hond niet overweg kan. Deze gromt en blaft naar hem en moet niets van hem hebben. Hij is inderdaad agressief tegen deze hond geweest waarvan ik tijdens een van zijn woede uitbarstingen getuige was. Ik heb hem toen gezegd wanneer dit nog 1x voorkomt hij direct zijn biezen kan pakken. Ik ben nog niet zover om hem te verlaten maar ben nu wel veel sterker door alle informatie die ik gelezen heb. Ik ga de tips in praktijk brengen en de toekomst zal uitmaken of ik met deze man verder kan. Als er mede lootgenoten zijn die nog goede tips hebben dan zijn deze van harte welkom.

Danoontje, 08-08-2011 14:43 #136
Alle verhalen hier komen met elkaar overeen. In elk verhaal hier kom ik een kenmerk tegen die herken bij mijn ex-man. Ondanks dat we uit elkaar zijn, is er zo nu en dan contact tussen ons. Ik heb de kenmerken Narcisme uitgeprint en aan hem overhandigd, incl. mijn verhaal hoe ik hem hem al die jaren heb ervaren. Wat hij ermee doet is verder niet aan mij. Ik voelde me wel bevrijd en een opluchting.

Anoniem, 07-08-2011 18:52 #135
Wat herkenbaar opeens alle verhalen die hier staan. Ik heb een zware periode achter de rug met een narcist, die ook nog therapeut is en een eigen praktijk heeft. In de tijd dat we samen zijn geweest, heb ik vaak gedacht dat ik de slechtste persoon op de hele wereld was, omdat niets aan mij deugde, ik was niet klaar met mijn verleden, ik begreep hem niet, ik was achterdochtig, enz.enz.enz. Hij is een meester manipulator en weet het altijd zo te brengen, dat jij het gedaan hebt of in ieder geval denkt dat jij het gedaan hebt. In het begin was hij alleen maar liefdevol en warm en deed alles voor me, maar al na hele korte tijd veranderde zijn houding compleet. Dat lag natuurlijk aan mij, zo zei hij, niet aan hem. Na een afschuwelijk periode ben ik weggegaan en heb daarna bijna meteen contact gekregen met zijn vorige vriendin over wie hij de meest afschuwelijke dingen had verteld aan mij. En wat denken jullie, zij had exact hetzelfde meegemaakt als ik! Zelfs dezelfde woorden en argumenten zijn gebruikt. In het begin denk je dat je de hoofdprijs hebt gewonnen, maar als je langer bij hem bent, wordt het een monster. Toen is er ook nog contact gekomen met de vriendin daarvoor en toen was het plaatje helemaal compleet. Ook zij had precies hetzelfde meegemaakt met deze man. Beiden hebben lang professionele begeleiding nodig gehad om eruit te komen, ik `bof´ in die zin dat ik nu al weet dat het niet aan mij heeft gelegen, maar ik ga wel met een psycholoog praten. Deze man gaat veel om met vrouwelijke clienten en uiteraard kunnen wij niets bewijzen, want wij zijn niet bij de behandelingen geweest. Wel blijf je een raar gevoel overhouden, want een aantal vrouwelijke clienten zijn afhankelijk van hem gemaakt. Ik hoop dat hij ooit ontmaskerd wordt en in ieder geval geen vierde, vijfde slachtoffer/partner maakt, maar ik weet dat ik niets kan doen. Hij vindt zichzelf heel belangrijk en denkt echt dat hij God is en dus met alles weg kan komen. Bijna iedereen ziet alleen die warme, lieve, invoelende therapeut die hun kan helpen en die zo veel weet, maar de twee ex-en en ik kennen de waarheid. Ik zet niet mijn naam bij deze reactie, uit angst voor hem en zijn woede.

Marie, 02-08-2011 23:01 #134
Ik ben sinds een korte tijd echt tot het besef gekomen dat ik te maken heb met een narcistische partner. Het is vreemd om de waarheid onder ogen te zien. Ik kan het niet geloven en soms denk ik dat ik zelf gek begin te worden.

Ik heb 3 jaar met mijn ex- vriend samengewoond. Toen we elkaar ontmoetten, was hij zo ontzettend lief voor me, nam me overal mee naar toe. Ik werd als vrouw de hemel in geprezen en voelde me alsof ik de wereld aan kon. Na 3 maanden veranderde dat echter. We woonden nog niet samen. Als hij op bezoek kwam, ging hij telkens achter de pc zitten, was hij constant met andere dingen bezig. Gesprekken waren niet te voeren en als die er al waren, stond de tv aan en waren zijn ogen daarnaar gericht. Echt luisteren was er niet meer bij. Vanaf dat moment confronteerde ik hem daar al mee, maar hij nam me niet serieus en zei dat hij nou eenmaal zo is. Ik was verliefd en probeerde het me niet zo aan te trekken. Ik dacht bij mezelf: Hij is gewoon niet zo'n prater of zo romantisch, maar hij heeft wel zijn andere goede kanten. Na een jaar gingen we samenwonen. Hij regelde gelijk alles: De financien, alle financien en ik, met mijn weinige inkomen moest wel drie kwart van mijn kleine salaris afstaan, terwijl hij zoveel verdient. Verder had ik niet veel zeggenschap in de financien. Het gevolg: Geen overzicht, nooit genoeg geld aan het eind van de maand en na 3 jaar met 4000 euro schulden zitten. Hoe kan dat als je samen zo'n goed salaris hebt waar soms gezinnen met 4 kinderen van moeten rondkomen? Vaak had ik minder dan 5 euro op mijn bankrekening staan, terwijl ik wel boodschappen moest doen en moest koken, en moest ik steeds om geld vragen. Ook moest ik dan verantwoording afleggen over de boodschappen! Alsof ik een klein kind ben! Achteraf doet het pijn dat ik mezelf zo heb laten vernederen! Ik werkte zelf ook parttime, maar wat zie ik nu in hoe dom ik ben geweest en dat is iets wat ik ook nog steeds niet begrijp. Er was geen communicatie, we leefden langs elkaar heen. Mijn vriend zat of voor de tv, naar voetbal te kijken, of de hele avond en vaak hele nacht achter de pc. Ik werd er steeds achterdochtiger van. Als ik ook maar iets ervan zei, plaatste hij zichzelf in de slachtofferrol : Oh, ik ben toch zo'n slechte vriend he! Waarom ga je niet bij me weg? In plaats van er iets aan te doen, want dat doe je als je van iemand houdt, werd hij boos, was hij weer het slachtoffer en had hij weer zijn zin, want ik gaf het dan op. En zo kwam dat herhaaldelijk voor en af en toe wilde hij dan nog wel eens in tranen uitbarsten en dan was er het excuus dat hij zijn gevoelens gewoon niet zo kan uiten. Dat er een muur om hem heen zit. Hij hield me inderdaad ook op afstand. Als ik hem een knuffel wilde geven, keek hij me niet eens aan en duwde me dan weg. " Hang niet zo aan me", kreeg ik dan te horen. Het kwetst om zo afgewezen te worden steeds, en als je gevoelend weggewuifd worden als onbelangrijk. Ik begon haast te geloven dat het aan mij lag, en werd steeds meer onzeker over mijn eigenwaarde en denken. Ik besef nu pas hoe vernietigend de relatie was.

Als hij iets nodig had, als de pc kapot was, werd er gelijk een nieuwe gehaald. Toen mijn accu van de laptop kwijt was, kon er nog geen 20 euro van af. Dat had 3 maanden geduurd. En dit is maar een voorbeeld. Ik begon te beseffen dat dit geen liefde kan zijn. Het is puur egoistisch. Vandaar dat ik zo onzeker geworden ben! Toen ik alleen woonde had ik de touwtjes nog zelf in handen, had ik alles op een rijtje, was ik veel zekerder over mezelf en had ik nog eigenwaarde.

Ik heb er twee weken geleden een eind aan gemaakt, en wacht nu op een andere woning want ik wil zo snel mogelijk weg. Het is nu wachten en volharden in deze situatie want hij is nu zo veranderd! Ik heb zijn spelletjes door, en daar kan hij niet tegen. Hij heeft altijd gelijk en er valt gewoon niet mee te redeneren. Ik ga er in ieder geval aan kapot en dat weiger ik. Ik geef liefde, maar wil ook wat terugzien. Mensen kunnen wel zeggen dat ze van me houden, maar dat blijkt toch uit hun daden. Een zelfzuchtig persoon weet niet wat liefde is, want hij houdt teveel van zichzelf.

Margit, 31-07-2011 23:23 #133
Na 57 jaar trok ik het niet meer. Heel toevallig kreeg ik goede steun. Ik wist al ruim 40 jaar dat mijn moeder narcistische trekken heeft. Ik heb zelf mensen verpleegd met een handicap op dit gebied. Er zijn de gekste dingen gebeurd. Na het overlijden twaalf jaar geleden van mijn vader gingen alle remmen los.
Maar na een beroerte nu een jaar geleden waar ze geheel onverwacht redelijk goed is door gekomen, kwam ik er achter dat een mantelzorger haar steunt in haar vertoord denkpatroon. En dat heeft behoorlijke emotiele gevolgen met littekens, splijtzammen en nog veel meer ellende veroorzaakt.
Het is triest zij is ook slachtoffer maar ik sta machteloos en mijn broer ook.
Het enige is gepaste afstand bewaren je verstand op een en gevoel op twee.

Inge, 18-07-2011 18:42 #132
Ik ben nu 6 weken uit mijn relatie van 11 jaar.
Mijn ex partner heeft eigenlijk altijd leugens verteld, hij is begonnen met mooie verhalen over hoe goed hij wel niet was geweest in de oorlog van srbenica, en daar nog smartegeld van kreeg, zijn moeder heeft me heel lang niet gezien, omdat hij haar dood had gezwegen, en gewoon vertelde dat ze niet meer leefde.
Waarom ik toen nog gebleven ben weet ik nu nog niet, maar je rommelt verder omdat hij ook goede kanten had.
Ik lees hier veel van woede uitbarstingen, ja die van mij kon er ook wat van, dat de hond er bang van werd en naar de slaapkamer vluchtte.En dan toch later weer exuses en sorry.
Veel vrienden had hij niet, die kwamen later bij een verhuizing naar een andere woonplaats,
Hij leerde daar een jongen kennen die 15 jaar jonger is dan hijzelf, maar ze kunnen goed samen, en hij werd opgenomen in zijn familie, die overigens niet mijn type mensen zijn, beetje aso en veel drinken.
Hij voelt zich geweldig tussen die mensen, en doet ook erg groots.
Hij heeft me daar niet in de hemel geprezen, maar eerder altijd negatief neergezet denk ik,
want als ik daar wel eens was, en er viel per ongeluk bij mij een glas op de grond, dan was ik de volgende keer niet meer welkom volgens hem.
Hij nam me ook nooit mee ergens naartoe naar zijn vrienden zeg maar, altijd alleen.
Ik voelde me toch nooit echt op mijn gemak bij die lui, dus vond het niet zo erg.
Na vorig jaar toch oudejaars avond te hebben gevierd bij die vriend van hem en diens vriendin, had ik het wel zo, n beetje gezien, en melde mijn ex daar nooit meer heen te gaan.
Situatie, klein flatje, grote flatscreen en muziek veel te hard zodat je elkaar niet kon verstaan, en ik dus niet veel zei.
Dat laatste halfjaar, ik weet niet hoe ik het heb volgehouden, ben ik echt als een zeurmens behandelt door hem.
ik was niet meer welkom bij zijn familie(lachen he?zijn familie)omdat ik er maar stilletjes bijzat.
hij neemt en heeft het nooit voor me opgenomen, alleen maar hij, hij was belangrijk.
Oke, we hadden maar 1 auto een te veel kostende lancia kappa.
Hoeveel weekenden ben ik niet alleen achtergebleven op een halve woonboerderij, ergens buitenaf, niet te tellen, het werd steeds erger dat hij in het weekend pleitte ging en ik snacht, s rond 02.00 wakker werd en het bed naast me nog leeg was,
En altijd als ik dan belde om te vragen waar hij dan bleef, dan was het stil op de achtergrond, en zat hij zogenaamd op het toilet…
Een vriend van mij moest op me inpraten dat dit zo niet langer kon, en ik er wat aan moest doen.
Dat hebben we dus gedaan, en mijn ex op een avond eens achtervolgd.
Mijn ex was al eens een paar avonden weg omdat hij zogenaamd een collega had, die in het ziekenhuis zou liggen.
Is het niet vreemd dan dat je langs dat ziekenhuis rijdt, en je ziet geen voertuig staan van waar hij mee vertrokken was?
Op de terugweg kwamen we langs een parkeerplaats, waar veel homo, s komen.
en wie zat daar?.
Daarna was ik echt de weg kwijt met hem, maar hij bleef maar ontkennen.
Hij heeft zo vaak gelogen tegen mij, is vaak vreemd gegaan, om vervolgens te ontkennen dat hij vreemd ging, heeft mij zwart gemaakt bij collega, s dat ik niet zo netjes met hem omging.
Mailde achter mijn rug om ook met een vrouwelijke collega, dat hij samen met zijn(mijn) hondje naar de dierentuin was geweest, Terwijl we er samen notabene waren geweest,
altijd maar doen alsof ik niet bestond, daar was hij goed in.
Ook het omgaan met geld was rampzalig, altijd was zijn salaris op aan dure dingen, en vooral spullen voor de motor, bedoel wat moet je nou met 6 motorjassen, 5 helmen, speciale kleding dit speciale spullen dat… 5 mp3,s verder omdat ze dan niet goed werken, altijd maar boven zijn stand leven.
dagje sauna die hij wel, maar ik niet kan betalen.
Met vrienden dagje weg met de motor, en hij dan geld kon lenen voor dat uitje, waarvan ik vaak niet eens wist dat ze weg waren, Vaak genoeg gebeurt, dat ik belde bij thuiskomt, en meneer ergens in de ardennen zat en niet even had gemeld.
Bij hem kon alles, en ik kon barsten.
Hij eiste ook alles, en verwachte maar dat ik hem altijd maar uit de stront hielp, zodra hij in de problemen kwam door leugens.
Kon ik dat niet, of ging er tegenin, dan volgde de woede uitbarsting.
altijd discussies uitlokken waar ik geen zin in had, want dit vreet energie(ja je kunt het toch niet winnen van mij )zij hij dan, ik ben geestelijk toch sterker dan jij, kreeg ik vaak te horen.
Je kunt mij niet aan, nooit zul je over me heen lopen, nooit bepaal jij wat ik wel en niet doe,
kortom Ik mocht me met hem eigenlijk nooit bemoeien.
De druppel is over de emmer gelopen, toen we hem dus op die parkeerplaats hadden gespot.
Een weekend later was hij op een vrijdag avond weer eens naar een verjaardag toe, kleine 15 km verderop, Ik mocht niet mee werk keihard vermeld, want je moet eerder naar huis, je bent gauw moe etc.dat we thuis een hondje hebben die er ook uit wil, dat vergat hij gewoon.
Goed op aanraden goede vriend km stand genoteerd, en afwachten maar.
Volgende dag stond deze toch 100 km verder.
Maar ik zag ze vliegen, was niet zo, hij was gewoon naar die verjaardag geweest.
Die zondag ochtend ging hij vroeg weg met de motor naar de sauna, maar kwam later terug vanwege een aankomende bui.
Hij wilde de auto meenemen, maar ik wilde ook weg die dag,
en stelde voor dat hij voor het kleine stukje hij moest, dan de regenjas even aan te trekken.
Hij is ontploft, echt een woede uitbarsting, smeet de auto sleutel op tafel, en heeft zich mij totaal negerend in de regenjas gehesen en is vertrokken op de motor.
de rest is inmiddels achter de rug gelukkig.
Die zelfde ochtend goede vriend gebeld, dat dit het einde was.
Huisje leeggehaald, diertjes meegenomen, en nu tot rust komen op een mooie locatie.
Hij kwam die avond in een lege woning terug, omdat hij nooit geld had gehad voor meubels.
Nu nog word ik door hem gemaild, eerst was het zelfmoord, toen begrip, toen onbegrip,
dan had hij ineens tijdens onze relatie al een andere vriendin, dan weer niet, hij weet het zelf niet meer, wilde me er flink van langs geven, ik deug niet en ben slecht voor anderen.we zitten nu in de medelijdenfase, dat het gaat hem zo slecht, dat hij op een ziekenhuis opname wacht, hij heeft lichamelijke klachten gekregen die er niet mals om zijn, straks zijn baan verliest en nog meer ellende.
Ik laat me er niet onder krijgen, en ga ook niet terug naar hem,
want ik ga er ook vanuit dat hij in de cattagorie nps geplaatst kan worden,
schrik wel van de verhalen hier, en iedereen die er uit wilt, veel sterkte en moed,
want je hebt echt lef nodig om er uit te stappen.
De minder leuke kanten gingen de leuke kanten overschaduwen,
hij maakte alleen tijd voor ons(hondje)als het hem uitkwam, zei het ook vaak letterlijk, ik maak ook tijd voor jullie.
Ook elk weekend als hij wel thuis was, het goede leven op tafel zetten, biertje fles wijn, camanbert, als hij het maar goed had, en beetje aangeschoten raken, zodat hij niet zichzelf hoefde te zijn.
En altijd kijken wat hij wilde zien op tv, en altijd mijn laptop op zijn schoot, terwijl hijzelf een computer had.hij pikte alles van mij in.

?., 08-07-2011 11:42 #131
Wordt veel over mannen gesproken die de sympt. hebben. Ik heb een vrouw ontmoet vorig jaar september waar ik verliefd op ben geworden. Naar anderhalf maand begonnen bij mij een aantal alarmbellen al vroeg te rinkelen. Uiteindelijk was ik klaar met haar in januari van dit jaar. Een leuke charmante vrouw knap maar zeer egoistisch naarmate de maanden voorbij gingen. Leugens, Ontkenningen over alles waar je haar mee confronteerde waarvan ik dacht dit is geen normaal gedrag meer. Negatief roddelen achter mij rug om met veel cynisme. Er gebeurde nogal wat in haar leven gaf ze aan, ja logisch als je aan de drank (3 a 4 glazen wijn per dag) bent en en geen regelmaat in je leven kan krijgen. Het Manipuleren van mannen op feestjes was een onderdeel van haar patroon en als het haar uitkwam dan ging ze het niet uit de weg om er op een later tijdstip een avontuurtje mee te hebben.De vriendenkring hielt haar lang de hand boven het hoofd. Ondanks alle leugens en ontkenningen ten aanzien van het vreemdgaan de drank heb ik haar continu geconfronteerd met hele vervelende zaken die ze veroorzaakt heeft. En dat ging ver een Narcist in het nauw doet hele rare sprongen.
O.A. met een vriend van mij het bed in kruipen Jaloers dat zei geen echte vrienden heeft, met managers om zo een andere functie en macht te kunnen krijgen bedreigingen uiten aan mij adres wat dan opgelost moest worden door anderen. Al snel heb ik mijn spullen gepakt en ben bij haar weggegaan. Ze probeerde mijn thuis vast te houden zodat zei verder kon met haar eigen leventje. Ben nu een half jaar bij haar weg om van een dergelijke vrouw los te komen is zwaar je zult alles moeten negeren! hoe lastig dit ook is. Een negative reactie is een reactie! Kan mensen aanraden die dit meemaken ga er bij weg dit zijn geen normale mensen waar je je leven mee kunt delen! Ga alles relativeren wat je meemaakt dan kom je tot bezinnen dat je leventje dan niet normaal is.
Zoek leuke mensen om je heen die echt wat over hebben voor je dat werkt goed om het proces te verwerken. Sucses!

Bella, 30-06-2011 00:31 #130
Na maanden deze site weer eens opgezocht, nadat ik zelf een jaar geleden door een opmerking van een deskundige vriendin en een artikel in de LINDA van een vrouw die haar relatie beschreef met een NPS-er, waarin ik mijn verhaal herkende, eens op internet ben gaan zoeken. Daarbij alle symptomen klopte met het gedrag van mijn ex in ons huwelijk. Een feest van herkenning, maar ook door alle verhalen en gelijksoortige ervaringen de wetenschap dat ik een lange en moeilijke weg voor me had om hem los te laten na 20 jaar. Inmiddels ben ik anderhalf jaar verder, heb het voor mezelf en mijn dochter prima op de rit. Een drukke baan, financiele onafhankelijkheid, een heleboel fijne vrienden, familie en collega's om me heen. En toch blijft het me nog steeds raken hoe hij het liefst voor mijn neus wil laten zien hoe geweldig hij het doet als zelfstandig ondernemer met zijn nieuwe vriendin aan zijn arm, die zijn aandacht al had in ons huwelijk. NEGEREN een prima optie is, maar vooral nog heel veel energie vergt. Verstandelijk weet ik wel dat zijn arrogantie en zelfingenomenheid een hoop gebakken lucht is, maar het liefst zou ik tegen iedereen willen utischreeuwen dat ze eens hun ogen moeten openen en zien wat er achter het masker van charmante en innemende vent schuilgaat. Het blijft onbegrijpelijk hoe zo iemand er toch mee weg blijft komen door gewoon een nieuwe kring mensen om zich heen te verzamelen waarbij hij zichzelf weer opnieuw heeft uitgevonden. In onze oude vriendenkring zijn inmiddels wel ogen opengegaan, mede door mijn eerlijkheid en het ophouden met de "vuile was" binnen te houden, vooral ten behoeve van zijn persoon. Mijn geknakte zelfvertrouwen is inmiddels weer gegroeid, maar de ontmoetingen met en informatie over hem en haar blijven er nog inhakken. Zijn zogenaamde pogingen om een vriendschappelijke relatie te willen onderhouden met mij worden door zijn gedrag en mijn kennis nu over NPS wel op de juiste waarde geschat. Hij wil het lijntje vasthouden onder het mom van prettiger voor zijn dochter (die hem sporadisch wil bezoeken en gelukkig oud genoeg is om er zelf een woord in te hebben), maar in werkelijkheid wil hij alleen maar bevestiging blijven voelen dat ik toch vooral spijt moet hebben om zo'n geweldige kerel de deur te hebben gewezen. En is mijn reactie van wezenlijk belang voor zijn rancuneuze gevoelens. Met alle prettige dingen in mijn leven, zonder de juridische en financiele zorgen die sommigen van jullie hebben, zou het heerlijk zijn als de tijd komt dat ik werkelijk emotioneel verlost ben van dit heerschap. Het vertrouwen terugkrijg, dat er wel degelijk mannen op deze aardkloot rondlopen die het niet nodig hebben om een trofee aan hun arm te willen, maar ook geïnteresseerd zijn in de inhoud. Daarmee kun je gelukkig oud worden.

Mike1964, 19-06-2011 14:24 #129
Schokkende verhalen allemaal. IK voel met jullie mee. Kies voor jezelf en je kinderen, dat staat bovenaan. Ik vind zelf dat ik het als vader lang niet altijd goed doe. Ben vrij egocentrisch, overheersend maar niet voortdurend. Heb een beschadigd verleden, als kind mocht ik nooit zijn wie ik was en werd ik o.a. weggestopt in internaten en weggezet als 'probleemgeval' Al deze narcisten en egocentrische mannen die jullie beschrijven zullen ook heus een achtergrond hebben, alleen ben je het aan jezelf en je vrouw/man en kinderen verplicht hier iets mee te doen. Door jarenlange therapie en zelfonderzoek ben ik me bewust van mijn foute acties en ben ik in staat om ze te herstellen. UIt de verhalen die ik hier lees is dat bij 'jullie' mannen niet het geval en dan wordt het een eindeloze weg zonder uitzicht op een beter leven. Ik wens jullie sterkte en wijsheid.

Janet66, 10-06-2011 21:56 #128
Bedankt voor jullie verhalen en ik herken veel in het verhaal van Rene, ik ben de jongste dochter van een “narcistische” vader, althans dat vermoeden is heel sterk aanwezig.

Anderhalf jaar na het overlijden van mijn moeder, brak ik met mijn vader vanwege een ruzie. Inmiddels is dat 16 jaar geleden. Die bewuste ruzie, was de bekende druppel die de emmer deed overlopen.

Het is allemaal best verwarrend, mijn vader is op zich heel goed voor ons geweest (of denk ik dat), het was namelijk de enige waarheid die ik kende als kind zijnde. Hij heeft ons fysiek nooit iets aangedaan en heeft altijd hard gewerkt voor het gezin. Geestelijk heeft zijn gedrag zeker zijn sporen nagelaten. Zijn buitenechtelijke relaties en het verdriet wat hij mijn moeder en ons daarmee aandeed, zijn grootheidswaanzin, het feit dat hij vond dat wij beter waren dan een ander. Zich voor de buitenwereld veel groter voordeed dan de werkelijkheid en zijn ongefundeerde uitspraken, Ooms die niet meer met hem in discussie wilden, want hij moest toch altijd zijn gelijk krijgen. Ik vond dat als kind zijnde kwetsend om te horen, mijn vader stond voor mij op een voetstuk. Ook ik werd op een voetstuk geplaatst, iets wat mij heel onzeker heeft gemaakt, want voldeed ik wel aan het beeld wat hij voor ogen had?

Voor de buitenwereld waren wij het gelukkige gezin, maar hoe vaak ik heb gelogen over bepaalde situaties……? Geen idee meer wat voor verhalen ik heb opgehangen tegen vrienden als we weer gingen verhuizen of waarom mijn ouders gingen scheiden en later weer hertrouwde. Het druiste compleet tegen mijn gevoel in, de vuile was buiten hangen deed ik niet uit een soort schaamte. Ik kon niet vertellen dat we weer moesten verhuizen omdat het zoveelste faillissement boven ons hoofd hing of omdat mijn vader een weer eens een langdurige buitenechtelijke relatie had. Hoe hij familie leden wist te overtuigen om na een faillissement het bedrijf op hun naam voor te zetten, daar zou immers iedereen beter van worden, met alle gevolgen van dien. Zelfs mijn broer en zus zijn daar slachtoffer van geworden, alles om zijn eigen behoeftes te vervullen. Hij had een soort Dynast/Dallas visie, de hele familie voor hem aan het werk zodat hij zich heer en meester kon voelen. Dat ging goed totdat je er een andere mening op na hield. De avonden dat ik met mijn vingers in mijn oren in slaap viel vanwege de ruzies en het kleineren van mijn moeder, het zit in mijn geheugen gegrift.

Zijn laatste buitenechtelijke relatie was met een familielid en tevens beste vriendin van mijn moeder. Hierdoor zat de complete familie van mijn moeders kant ineens met broers en zuster die elkaar niet meer aankeken, gebroken gezinnen etc. Ik was 19 jaar, net getrouwd toen dat verhaal uit kwam en zat met een moeder die verscheurd werd van verdriet. Op de een of andere manier heb ik me voor al die ellende afgesloten en weet ook veel dingen uit die periode niet meer. Ik wilde geen partij kiezen. Ik heb weleens gedacht “Mam, je bent een volwassen vrouw, schop hem de deur uit”, maar mijn moeder zat waarschijnlijk net als iedereen vast in zijn tentakels, gemanipuleer etc.……vul het zelf maar in. Achteraf ben ik zo boos dat ik mijn vader toentertijd nooit op zijn gedrag heb aangesproken. Niemand die dat deed trouwens.

De ruzie die 16 jaar terug ontstond kwam omdat mijn ogen inmiddels waren geopend en mijn man, waar ik nog steeds heel gelukkig mee ben getrouwd, niet gevoelig was voor zijn gedrag en daar was mijn vader niet van gediend. De complete familie is uiteen gevallen. Mijn broer en zus kozen partij voor mijn vader, zij waren immers financieel afhankelijk van hem en ook zij wisten niet beter. Zelfs in de 16 jaar dat er geen contact was, probeerde hij macht/invloed uit te oefenen. Laat ik maar zwijgen verder, anders ben ik morgen nog bezig met schrijven.

Vorig jaar heb ik de stoute schoenen aangetrokken en hem een brief geschreven, heel open en ik heb alles bij mezelf gehouden. Mijn vraag was of we eens als volwassen mensen om de tafel konden gaan zitten. De brief die ik terug kreeg, stond vol met verwijten en zijn feiten, waardoor hij de deur gelijk weer dicht gooide. Ik had gehoopt dat hij na zoveel jaar was gaan nadenken, maar blijkbaar geloofde ik nog in sprookjes. Ik wilde graag hulp hoe ik dit verder moest aanpakken. Ik wist het niet meer en misschien zag ik de dingen zelf wel verkeerd. Bij de huisarts mijn verhaal gedaan en de brieven laten lezen. De geleerde man leunde achterover en zei “het lijkt wel of we hier te maken hebben met iemand die een persoonlijkheidsstoornis heeft”, waarop ik in de lach schoot. Ineens schoot me een verhaal van mijn moeder te binnen. Mijn vader wilde hogerop in een functie die hij vroeger had, hij moest daar psychologische testen voor doen, daar kwam uit naar voren dat hij een persoonlijkheidsstoornis had, maar wat voor één? Ik schrok best van wat de huisarts had te melden en zei “jeetje, straks ben ik net zo gek”. Ik hoefde me niet zoveel zorgen te maken zei hij. De huisarts heeft me verwezen naar een maatschappelijk werkster, waar ik heel veel aan heb gehad.

Mijn vader buigt of barst niet. Hij blijft zijn mening verkondigen als vaststaande feiten, mijn man en ik zijn de boosdoeners en zijn de oorzaak dat de hele familie uit elkaar is gevallen.
Met alles wat ik nu weet, weet ik dat die schuld niet bij ons ligt. Ik ga de discussie niet meer met hem aan, het is zonde van mijn energie. Inmiddels weet ik na al die jaren waar mijn eigen o.a. onzekere gedrag vandaan komt en kan ik er beter mee omgaan.

Het lastige van dit alles is, dat ik hoe dan ook met rot gevoelens rond loop en waarom? Tja, omdat het mijn vader is, zelfs nu ik dit opschrijf voel ik een bepaald schuld gevoel tegenover hem. Is dat iets wat een narcist wil bereiken? Hoe kom je hier ooit vanaf?

Ik hoop dat ik jullie niet verveeld heb met mijn lange verhaal, het is lastig om het kort samen te vatten, dit is zelfs nog maar een tipje……

Hartelijke groeten

Willy, 07-06-2011 20:04 #127
Narcisten hebben al heel wat levens totaal kapot gemaakt. Deze narcisten zijn echt zwaar geestelijk gestoord en ik vraag me af of je ze wel mens kunt noemen. Ze zien er aan de buitenkant wel zo uit maar het zijn echt geen mensen is mijn mening/ervaring. Het zijn gevoelloze dingen en alles wat eruit komt is geprogrammeerde emotie. Ik denk dat ze het best te vergelijken zijn met een robot. Denk eraan, het zijn ALTIJD leugens voor HUN bestwil die je hoort. Dus ook als jij weer vernederd wordt om een onwaar feit. Trek het je dus niet aan. Jij bent wel een goed mens dus twijfel vooral niet aan jezelf. Er is maar 1, ja maar 1 manier om je probleem met een narcist op te lossen en dat is alle contact verbreken en verder totaal, ja dus totaal negeren. DOEN! Heb ik ook gedaan toen ik het wist en ik raad het iedereen aan. Een narcist kun je echt het beste uit je leven trappen en vervolgens in je eigen hoofd begraven. Denk dat hij dood is, GELOOF HET en je kunt JOUW leven weer gaan oppakken. Je zult zien een verademing. je kunt weer vrij ademen, heerlijk.

Louise, 02-06-2011 22:01 #126
Jeetje, ben er stil van. Ik ben al vanaf mijn 15e jaar, ben nu 53 jaar met zo'n iemand. Voor de buitenwereld is het een hele leuke man, die heel veel werkt en waar zijn gezin het heel goed heeft.Zo anders is het. We hebben echt bijna niks, het is elke maand een zwaar probleem om alles te kunnen betalen, maar voor de buitenwereld… En ik ben een zeikwijf natuurlijk, want hij werkt toch zo hard. Ik heb altijd gewerkt, altijd, zelfs toen de 3 kinderen klein waren. Ben vaak genoeg met ze weggegaan, maar het is voor even leuk bij iemand anders thuis, je voelt je toch snel een indringer. Mijn kinderen hebben er ook een tik aan overgehouden. Al die ruzies en die vernederingen die je je vader hoort zeggen, schreeuwen tegen je moeder. Zeker op sexueel gebied. Ik moet altijd beginnen, dus als dat niet gebeurde: moest ik het bed uit, later weer het bed in, ik heb het allemaal laten gebeuren, en mijn kinderen hebben dit meegemaakt. Sorry jongens, sorry. Kom ook uit een gezin met een zeer dominante moeder, was zo blij om uit huis te gaan. Op mijn huwelijksavond hadden we al de grootste bonje, omdat meneer zijn plan niet doorging. Ik zie mij nog daar zitten 20 jaar 10 hoog in een flat. Jeetje, jeetje wat een ongelooflijke trut ben ik. Ben ook zo hyper, dat op mijn werk is het al gezegd: kan je niet wat rustiger doen, ik slaap ook zo slecht. Heb al meer dan 10 jaar oxazepam het werkt niet meer, maar ben er zo verslaafd aan. Dat getreiter in die slaapkamer, zo kinderachtig. Neem mij voor als mijn jongste zoon uit huis is, ga ik ook. Vind het nu zo moeilijk, maar kan ook niet weggaan en hem hier laten. Hij is hoogbegaafd, wil zeker geen veranderingen. Gaat dan zeker op zichzelf wonen, maar dat kan hij niet, dat is voor hem helemaal niks. En dit kind heeft zo'n mooie toekomst voor de boeg. Die verhalen hieronder hoe herkenbaar. Ook vreemd gegaan, lag idd aan mij: komt zoveel tekort: aandacht, alleen maar een beetje liefde vraagt hij. Leeft al meer dan 20 jaar voor zijn sport. Is daar ook heel veel voor weg. Heb wel altijd alles alleen moeten doen, alleen ouderavonden, alleen eten met de kinderen. Vakantie niet, want dat is de buitenwereld, we konden het ons niet veroorloven, maar we gingen. De 1e week was niks, chagrijnig, want meneer was niet 'savonds besprongen, want enige dank verwacht hij wel. Ik mag mee op vakantie. Maar als je dan met 3 kinderen een aantal vlieguren erop heb zitten en ze slapen eindelijk ben je ook blij dat je ligt, maar dan vergat ik het 4e kind. Heb het vaak genoeg gezet, Jij hebt een moeder nodig, geen vrouw. Toen de kinderen klein waren en dan in de zomervakantie ging ik lekker iedere dag weg, naar het strand, zwembad. Dan kwamen we thuis en dan zat hij op de bank, chagrijnige blik, helpen met aanpakken, kinderen helpen: ho maar dat doen we niet. En dan was er later ruzie, want ik zal wel hebben lopen flirten met iedereen. Nou, ik was de hele dag druk met mijn kids, opletten dat er niets gebeurde, dus van flirten was er geen sprake. Daar heb ik nooit aan gedacht en zal daar ook nooit aan denken. De liefde voor een man die heeft hij wel kapot gemaakt. Dat moet wel een hele lieverd zijn die mij nog kan ontdooien. Het mooiste is dat hij bij zijn vrienden in de koffietent wel vertelde wat een tof wijf ik was. Ging wel iedere dag met die kinderen de hort op. Ben ik weer later een zeikwijf, want die man prijsde je altijd en jij loopt te zeuren over hem. Tuurlijk joh. Met zijn woede aanvallen en huilende kinderen op de achtergrond: sorry jongens, sorry.
Die onzekerheid van mij zo erg: ben zo druk aan het solliciteren maar ben zo hyper: die mensen nemen mij niet aan en ik ben zo goed in mijn werk. Nu wordt mijn contract niet verlengd, heeft niets met mij persoonlijk te maken, puur om bezuinigingen binnen het bedrijf. Schrijf zulke goede sollicitatiebrieven, wordt met mijn 53 jaar uit 200 brieven nog heel vaak uitgenodigd, maar bij het persoonlijke gesprek gaat het mis. Zo ongecontroleerd, nerveus kom ik over. Zo jammer ook. Volgende week weer een gesprek. Ook geen steun thuis he. Kijk naar hem hij wordt nog niet eens uitgenodigd. Nee meneer doet ook geen moeite. Dat solliciteren doe ik voor hem. Want na al die jaren wil hij ook wel een vaste baan. Dan krijgt hij soms een uitnodiging en dan gaat hij niet. Zo vermoeiend, zo verschrikkelijk veranderlijk. Ligt 'savonds op de bank, dr Phil kijken, Al Bundy: zegt al genoeg, als je daar om kunt lachen, dan mis je iets in je bovenkamer. Moordfilms, rare smaak. Ik houd meer van korte programma's ook waar ik iets van opsteek. Ik begrijp uit al de verhalen, dat jij als 'slachtoffer' nog een hele lange weg hebt te gaan. Heb hem ook wel eens gezegd, dat hij weg moet gaan, maar dan ging hij heel dramatisch bij de kinderen afscheid nemen: van je moeder moet ik weg. En dan liet ik het maar weer. Ongelooflijk. Jeetje, jeetje. Misschien als ik 55 ben kan ik mijn eigen gang gaan, want ik merk dat mijn beste vriendin het ook zat is, die verhalen van mij. Het is een cirkel. Maar mensen het is ook stom, maar o zo moeilijk. Idd vindt hij maar iemand anders, dan ben ik er vanaf. Zou een lot uit de loterij zijn.

Anoniempie1, 30-05-2011 16:31 #125
Eng! Ik heb nu al bijna 4 jaar geen contacht meer met mijn vader… ik wist altijd al dat er iets niet goed met hem was.
Dankjewel allemaal voor julie verhalen… die brengen denk ik aan meer mensen gerust stelling dat zelf nooit gek zijn geweest om te denken dat er iets mis is met je partner/vader/moeder en noem maar op.
Vandaag vertelde mijn moeder ( die gelukkig is gescheiden van hem) dat hij NPS heeft en een alcohol verslaving.
Dat laatste had ik zelf al wel bedacht overigens, maar ik had nooit een naam voor de duidelijke aanwezige persoonlijkheids stoornis die hij heeft.
Er vallen zo veel puzzel stukjes op zijn plaats.
Nu ben ik alleen als de dood dat ik of mijn broertje het zelfde krijgen/hebben.
Ik weet dat ik niet de karakter trekjes heb en mijn broertje gelukkig ook niet. maar toch… zit me niet lekker.
Hebben jullie dat misschien ook?
gr.

Susan, 27-05-2011 09:22 #124
Beste Erwin,

Ik las net je verhaal. Ondanks dat ik inmiddels alweer 2.5 jaar geleden mijn relatie heb verbroken, blijft het je bezig houden. Probeer je verstand te laten werken omdat je qua gevoel waarschijnlijk ook nog veel begrip en zelfs medelijden voor haar kunt opbrengen. Maar het is het niet waard. Ik heb maar 5 jaar van mijn leven doorgebracht met iemand met NPS en op het moment dat ik zelf dacht gek te worden nadat de waarheid weer zo vaak verdraaid was, ben ik weg gegaan. Huis verkocht etc. Dat was de grootste stap (en de engste en gevaarlijkste!) die ik ooit genomen heb. Hij heeft mij nog ongeveer 1.5 jaar gestalkt, want hij voelde zich afgewezen en dat kon natuurlijk niet. Maar nu ben ik "vrij" en ben iemand nieuws tegen gekomen. Heel veel sterkte, zet hem op en geloof in jezelf. Je leeft maar 1 keer!

Erwin1968xx, 25-05-2011 15:08 #123
Hallo allemaal, ik ben een man van 43 en ben 3 december 2010 gestopt met mijn relatie na 16 jaar. Wij hebben 3 kinderen. Mijn a.s. ex vrouw was altijd zeer overheersend en bepaalde alles. Als ik op woensdag avond een pilsje wilde pakken dan mocht dat niet want door de week geen alcohol. Deed ik het dan toch moest ik steeds horen je stinkt naar drank. Zij had ook veel last van woede en driftaanvallen. Ik heb echt de poten uit mijn lijf gerend, naast mijn drukke baan deed ik thuis ook heel veel ik ging steeds harder rennen en meer doen, maar uiteindelijk was het noooit goed. Inmiddels gebruikte ik seroxat een medicijn tegen angst, ik was vaak nerveus omdat ik mij onder haar bewind niet op mijn gemak voelde. Uiteindelijk heb ik dus de relatie verbroken en gelukkig heb ik mij de eerste 5 maanden heel goed gevoeld en heb mijzelf goed teruggevonden. Zit nu in de 6e maand en heb het nu heel zwaar. Mijn verstand zegt dat ik het goed heb gedaan mijn gevoel zegt dat ik haar ondanks alles heel veel mis en zo terug zou willen? om gek van te worden. Heb heel veel gegoogled en alles komt met NPS overeen, zij is een echte narcist. Heb nog een groot probleem en dat is dat zij continue ruzie heeft met mijn dochter van 10 want die gaat net zo hard tegen haar in. Die dochter is door haar woede aanvallen ook al 2x mishandeld. Heb ik gemeld bij het AMK, bureau jeugdzorg is ingeschakeld maar die doen eigenlijk niets, en wat nu? Graag jullie reactie, en alvast bedankt!

Sarah, 24-05-2011 14:39 #122
Ik heb een kind van een man met wie ik nooit een relatie had, een minnaar. De baby is nu 9 maanden oud. De zwangerschap was hel. De minnaar, die wist dat we onveilig vreeën, was woedend omdat ik zwanger was en stelde allerlei eisen: zo mocht niemand weten dat ik zwanger was van hem en wilde hij inspraak in de naam. Na de geboorte sloeg hij om als een blad aan de boom. Ik heb een groot hart en onderzoek toont: beter een slechte vader dan geen vader. Dus hij komt wekelijks op bezoek. De vader heeft narcistische kenmerken. Hij dringt zich daarnaast op, manipuleert en heeft zich nooit afgevraagd hoe dingen voor mij voelen. Hij wil ons zoontje nu erkennen. En wil hem zonder mij in de eigen omgeving zien. Hoe voorkom ik dit?

Erwin1968xx, 23-05-2011 20:25 #121
Hallo allemaal, ik ben een man van 43 en ben 3 december 2010 gestopt met mijn relatie na 16 jaar. Wij hebben 3 kinderen. Mijn a.s. ex vrouw was altijd zeer overheersend en bepaalde alles. Als ik op woensdag avond een pilsje wilde pakken dan mocht dat niet want door de week geen alcohol. Deed ik het dan toch moest ik steeds horen je stinkt naar drank. Zij had ook veel last van woede en driftaanvallen. Ik heb echt de poten uit mijn lijf gerend, naast mijn drukke baan deed ik thuis ook heel veel ik ging steeds harder rennen en meer doen, maar uiteindelijk was het noooit goed. Inmiddels gebruikte ik seroxat een medicijn tegen angst, ik was vaak nerveus omdat ik mij onder haar bewind niet op mijn gemak voelde. Uiteindelijk heb ik dus de relatie verbroken en gelukkig heb ik mij de eerste 5 maanden heel goed gevoeld en heb mijzelf goed teruggevonden. Zit nu in de 6e maand en heb het nu heel zwaar. Mijn verstand zegt dat ik het goed heb gedaan mijn gevoel zegt dat ik haar ondanks alles heel veel mis en zo terug zou willen? om gek van te worden. Heb heel veel gegoogled en alles komt met NPS overeen, zij is een echte narcist. Heb nog een groot probleem en dat is dat zij continue ruzie heeft met mijn dochter van 10 want die gaat net zo hard tegen haar in. Die dochter is door haar woede aanvallen ook al 2x mishandeld. Heb ik gemeld bij het AMK, bureau jeugdzorg is ingeschakeld maar die doen eigenlijk niets, en wat nu? Graag jullie reactie, en alvast bedankt! Groeten van Erwin

Annette, 23-05-2011 08:26 #120
Nienke… toch verdergaan op je ingeslagen weg. Echt neem het van me aan: HET WORDT NIET BETER, de situatie verergert mocht je nog denken dat het niet erger kan! Ja je gaat een tijd vol strijd tegemoet: niet alleen tegen hem (hij zal blijven opzuigen wat er nog te rapen valt) maar vooral tegen jezelf. Je gaat boos worden op jezelf waarom je zoveel toeliet. Achteraf zal je alles kunnen plaatsen, daar moet je steeds in blijven geloven. Blijven geloven in het goede, in de lieve mensen die je steunen. Blijf zeker niet in je eentje verpieteren. Zoveel te sneller je los kan laten, zoveel te sneller heel je, word je weer een geheel met jezelf, vind je jezelf weer, want nu ben je jezelf kwijt. Je wankelheid en labielheid blijft niet! Nadien beschouw je het als een wijze les die je te leren had en sta je weer open voor het goede! IK WENS JE HEEL VEEL SUCCES IN DIT PROCES! Verdergaan Nienke, niet terugkeren maar volledig negeren en deleten die man! Zo word je weer fier op jezelf.
Annette

Sophie, 16-05-2011 12:12 #119
Zeeeer aan te bevelen het boek "destructieve relaties op de schop" van Jan Storms
met veel adviezen voor mensen die in een relatie zitten met een narcist. Ik heb er veel aan gehad.

Anoniem, 15-05-2011 16:23 #118
Ik heb korte tijd een relatie gehad met een meisje waar ik al heel lang gek op was. Het begon leuk, maar eindigde in een nachtmerrie. Het begon met kleine leugens (die ik vaak door had) en enorme stemmings wisselingen. Vaak beledigde ze de halve wereld inclusief mij, terwijl ik echt alles voor haar deed om haar te helpen. Soms waren er woede uitbarstingen over de kleinste dingen. Mensen om heen zagen teven hoe keel en apatisch ze kon reageren. Het leek soms wel of ze geen enkel gevoel heeft. Het werd mij op een gegeven moment duidelijk omdat ze van alle rare dingen die ze deed mij de schuld gaf. Ik zoek al een hele tijd uit wat dit voor geweest kan zijn. Zelf kom ik op narcisme uit, maar weet dit niet zeker. Ergens houd ik nog heel veel van haar, maar weet dat dit niet goed is om mee door te gaan. Het vreet enorm veel energie en het is geen basis voor een relatie. Waarom doen mensen dit?

Nienke, 13-05-2011 11:28 #117
Ik ben sinds gisteren terug naar mijn appartement gaan wonen met mijn 2 leuke dochters, dochters die me steeds vroegen hoe ik het allemaal kan uithouden, die hun moeder zagen veranderen van een toffe enthousiaste en sociale mama naar een vod die meer huilde en dieper en dieper wegzakte… Ik wist binnen in mezelf dat er iets mis was met mijn vriend, maar kon het niet plaatsen. Steeds beloftes dat hij ging veranderen, dat hij me doodgraag zag, voor mij alles zou doen. Beloftes die nooit werden uitgevoerd, hulp in het huishouden? nee ik voelde mij een goedkope meid. Eenmalig in een goede bui van mijn vriend kwam er wel eens hulp, maar dat kon hij maar enkele dagen volhouden, er was wel steeds een uitleg… Na 2j samen zijn met hem (lat relatie) dachten we dat daar het probleem lag, en we besloten samen te wonen maar ik hield mijn appartement, we zouden wel zien na aantal maanden hoe het verliep… We waren die eerste weel ziels gelukkig en vertelden elkaar ons ongeloof waarom we dit niet vroeger hadden gedaan. Tot ik een late shift had en een sms hoorde binnen komen bij mijn vriend, het was een collega vertelde hij, ik zag aan zijn gelaat dat dit de zoveelste leugen was, want in die 2j zijn de leugens niet meer te tellen maar hij kon zich er steeds zo perfect uitpraten, mijn binnenste wist dat het niet klopte maar had geen bewijzen. Die sms bleek dus van een vrouw te zijn, waar hij zijn huwelijk om zeep heeft mee geholpen, maar dat was verleden tijd… 2j ben ik belogen en bedrogen geweest, 2j werd ik uitgemaakt voor diegene die de relatie ziek maakte door mijn wantrouwen in hem. In hem, de man die mij graag zag, die dit 1x gedaan heeft in zijn huwelijk en nu nooit meer, ik was de slechte, als er iets fout was was het steeds mijn schuld, want ik had daar toen iets gezegd waardoor hij dan zo handelde, ik dit en ik dat. Heb die vrouw opgebeld en hoorde haar naam, ik stuikte, had heel veel verhuist om samen te wonen, bedden voor de kids, kleren, huishoudtoestellen, en dan kom je op je nuchtere maag op bedrog die reeds 2j mijn waarheid was maar steeds werd afgedaan als ik was zot en een fantast… Ik ben gebleven nog 3 weken, spijt dat ik de sms gezien had, want dit kon niet meer goed komen maar maakte mezelf wijs dat ik het wel kon. Zaterdagmorgen kreeg ik te horen dat ik moest verhuizen, maar er was geen haast. Zondag zei hij dat hij me niet kwijt wil en dat niemand zijn huis moest verlaten, maadag werd mij voor Pinksterweekend een verrassings weekend belooft, en gisteren op werk een sms dat ik terug moet verhuizen. Ik ben totaal op, er rest niks meer van mijn persoontje, hij heeft totaal geen emoties, ziet mij inpakken maar tokkelt gewoon op zijn pc. Mijn wereld stort in en sterf bij het uitbreken van de meubelen, hij rookt gewoon een sigaret… Ik heb hier heel veel niet verteld, de smsjes die ik kreeg "voor mij moet je niet koken" terwijl ik al bezig was. het negeren van mijn persoon terwijl ik verlof genomen heb en dan loop je daar als een stomme kalle. Want zo voel ik mij nu, een domme kalle, gebruikt en opgebruikt… Ik zie ertegen op om deze emotionele strijd met mezelf aan te gaan, en ik lees hier ook veel dat we die missen, en dat had ik vandaag na 1 dag dus al, je mist die, en het wordt een gevecht met mezelf, maar ik moet erdoor, zo'n vernedering van buiten te moeten, wetende dat hun schuld is door die andere vrouw, het bedrog, maar ze zoeken gewoon een stok om iemand mee te slaan, ze wachten op een kleine akkefiet van mij om dan te kunnen zeggen: buiten jij, dit gaat niet meer… hun eigen fouten en bedrog vergeten ze. Je vraagt je af, wie of wat heb ik iets zo erg misdaan dat dit onze straf is xxx

D., 02-05-2011 22:46 #116
Ik heb ook een relatie met een narcist 1e klas!
Daarnaast nog schijnt hij chronische PTSS te hebben en een persoonlijkheidsstoornis.

Het idiote ervan is, dat ik toch van zo iemand kan houden, omdat hij (in zijn goede buien)
ontzettend lief, en charmant kan zijn.
Vrouwen zijn dol op hem, maar hij nog meer op hen, ook al zegt ie van niet.
Na anderhalf jaar een relatie te hebben gehad is hij vreemd gegaan.
Stond altijd (terwijl we een relatie hadden) op datingsite's.
Maar dat was altijd MIJN fout!
IK maak(te) altijd ruzie. Nadat ik per ongeluk ontdekte dat hij vreemdging, heb ik gezegd hem nimmer meer te willen zien/horen. Toen begon hij om de zoveel tijd te stalken.
Valse berichten op mijn Hyves via een nep-account, nachtelijke telefoontjes en meteen weer ophangen. Mail sturen… enz, en toen ik na 3 maanden (ik ben niet onaantrekkelijk)
een man leerde kennen, probeerde hij te stoken.
Toch lukte het me niet om hem te vergeten, ondanks mijn boosheid…
Toen stond hij weer voor mijn deur na aan aantal maanden… hij wilde met me trouwen en
betuigde spijt…
Ik met mijn stomme kop er weer ingetrapt! Want even later vond hij niet dat het echt vreemdgaan was… het ging immers slecht tussen ons.
Op het moment dat ik ontdekte dat hij vreemd ging, was ik bezig met het starten van een eigen zaak, die in brand opging… alles voor niets ondernomen, en ik was met mijn dochtertje van 6 dakloos, want ik woonde, nadat ik was uitgekocht door mijn ex man, voor nood in een stacaracan waar we niet fijn woonden w.o.
Nu ben ik weer sinds kerst bij hem… en het "dreigen van vreemdgaan" en datingsites zijn weer aan de orde van de dag.
Omdat hij in een dip zat, heb ik hem meegenomen voor een rustig weekendje weg.
Hij wil nooit iets leuks doen (alleen met vrienden naar voetbal in A'dam, terwijl ik nergens met hem heen ga waar het druk is, want daar kan meneer niet tegen)
De hele dag dronk hij halve liters bier, en was ik de beste en de mooiste.
Na het eten pushte ik hem even te gaan liggen, nadat ie op het hotel-terras nogal luidruchtig werd. Toen ik hem na 2 uurtjes wakker maakte uit zijn roes, was ie niet te genieten, en ik wilde naar huis… (4 uur rijden) Meneer wilde niet.en toen opeens wel en ik pakte zijn sleutels weg, omdat hij wilde rijden, na al die drank. Toen zij hij, " geef me mn sleutels", en ik zei, nee… en toen draaide hij mijn arm om… eigen schuld zei hij…
Dit is de 3e x dat hij me lichamelijk pijn deed, en ik denk dat ik nu mijn grenzen voorbij ben gegaan… al voor de 3e x!
Ik ben geen type die tegen onrecht kan.en ben zelf best een opgewonden standje als hij zo gemeen doet, dat ik zelf ook door het lint ga… (terug meppen, of heel vals terug reageer) nadat hij de meest grove en kwetsende uitlatingen over me heen gooit!
Ik WIL dat helemaal niet… ik ben gescheiden maar ik heb nooit zoiets meegemaakt met mijn ex man en ook niet met de 2 relatie's die ik na mijn scheiding had.
Met allemaal heb ik nog een, in vrede sporadisch contact, als vrienden… wat hij vreselijk vindt!
Hij is ook jaloers op me als me iets goed afgaat… of als mensen me complimenteren.
Ik zie er jonger uit en heb best veel mannelijke aandacht… en dan zegt ie bijv. " ze hebben je nog niet van dichtbij gezien zeker? Of ze willen gewoon slijmen.
Ik zelf heb vroeger het nodige ook meegemaakt.en op zijn advies ben ik naar een psychologe gegaan, want alles lag natuurlijk bij mij… (zijn ex stalkte me, kwam 30 x per dag langs mijn ex en mijn huis, iedereen zag dat ook.maar hij zei dat ik het te hoog in mn bol had, zijn ex deed dat echt niet, en ik moest hulp zoeken)
Toch blij dat ik gegaan ben… want na 2 sessie's vertelde mijn psychologe me, dat ze me
een waanzinnig sterke en moedige vrouw vond, en dat ik voor mijzelf moest gaan, want er liepen volgens haar genoeg mannen rond die blij met me zouden zijn!
Dat was me die paar honderd euro wel waard op dat moment haha…
Ik kom waarschijnlijk heel zelfverzekerd over, maar toch blijf ik altijd 20% een bang en onzeker vogeltje… die zichzelf, ondanks haar verleden en vroegere vreselijke angsten,
zelf zonder proffesionele hulp, zichzelf "omhoog heeft gelift",angsten overwonnen… door positiviteit, me omringen met mensen die het wel goed met me meenden.proberen een goed mens te worden, en wijze dingen aannemen…
En dan kom ik zo ene L*L tegen…
Zijn ex kleedt hem nu financieel helemaal uit en zijn dochter wil hem liever niet meer zien.
Ze jent hem… en teert op dat kleine beetje schuldgevoel wat ie blijkbaar nog in zich heeft.
Eerst had ik een hekel aan hun, omdat ze mij zwart maakten en roddelden enz… wilden hem toch graag terug enz…
Nu snap ik de beweegredenen van hun… geld… en ik begrijp ze nu ook beter…
Uit schuldgevoel betaalde hij alles voor ze… hun huis… hoge alimentatie enz…
Maar nu ex-lief een vriend heeft… is meneer erg boos… en wil haar opeens aanpakken pppffff
Als ze dus alleen zou blijven, zou hij wel willen blijven betalen…
Ik moest alles zelf betalen… mag nog geen 1 aardappel weggooien…
Die ik zelf betaal… terwijl zijn ex geld uitgeeft als water en voor een onderbroek rustig
75 euro uitgeeft!
Ik heb zoveel woede in mij jegens hem, iedereen zegt me idioot te vinden, incluis ikzelf.
Op dit moment ben ik weer bezig met een eigen zaakje… ik wil hem eigenlijk een koekje
van eigen deeg geven maar dan verlaag ik me ook… en ik weet dat ie me weer gaat lastig vallen als ik het uitmaak.
Ik wens een ieder sterkte… met zo ene partner… ooit zal ons wel de goede weg worden gewezen… als we zelf geen beslissing kunnen/willen nemen.
X D

Rene, 30-04-2011 08:54 #115
Ik herken zoveel in deze verhalen die ik hier lees. Ik ben de zoon van een narcist en. mijn ouders zijn 20 jaar getrouwd geweest en in al die jaren heeft hij mijn moeder en ons op alle fronten mishandeld. vooral mijn moeder had het meest verduren. zelfs na de scheiding kon mijn moeder mijn vader niet loslaten en daar hebben wij natuurlijk ook het nodige van gemerkt. inmiddels ben ikzelf al 15 jaar getrouwd en heb 2 geweldige kinderen. in mijn huwelijk had ik wat trekken meegenomen die me waren aangeleerd door alles wat ik had meegemaakt als kind en drie jaar geleden zag ik het niet meer zitten en ben in de psychiatrie terecht gekomen, na een jaar daar geweest te zijn was ik een totaal ander mens en heb ik vooral geleerd om voor mezelf op te komen.
toen we net getrouwd waren zijn we naast mijn vader gaan wonen en de eerste jaren waren ook best fijn totdat er een keer iets voorviel, mijn vrouw praat al 8 jaar niet met mijn vader en hij maakte mij ervoor verantwoordelijk dat dat zo is. mijn zussen hebben ook al jaren geleden het kontakt verbroken en daar gaat hij kapot aan.ikzelf kon dat niet en heb de relatie met hem dan ook heel oppervlakkig gehouden tot afgelopen weekend.
het begon allemaal heel onschuldig met een gesprekje over het weer, maar opeens begon hiij over mijn zus te praten en heb hem laten merken dat ik het niet met hem eens was en dat viel niet in goede aarde.daarna besloot hij om zich om te draaien en naar binnen te gaan, en ik stond weer daar te kijken als een klein kind. toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben bij hem aan de deur gegaan, hij zei dat hij er geen zin in had, ik zei, dan maak je je maar zin! en ben naar binnen gelopen. het was allemaal maar geschreeuw van verwijtennaar elkaar toe maar hij luisterde niet zoals altijd alleen maar zwart wit en ik kwam er niet doorheen, en hij was zelfs van mening dat ik van mijn vrouw af moest gaan omdat ze niet meer met ham praatte. ik wist niet wat ik hoorde. toen ik besefte dat het geen zin had besloot ik om te gaan, maar toen zei hij nog even, zeg maar tegen je kinderen dat ze hier niet meer aan de deur hoeven te komen, en toen sprongen alle zekeringen bij me door en ben ik boven op hem gesprongen met alle gevolgen van dien en heb hem duidelijk gemaakt dat als hij mijn kinderen hiermee gaat belasten dat ik hem door een hell laat gaan
die hij nog nooit heeft meegemaakt.
ik ben er zeker niet trots op maar ik ben wel blij dat ik een keer mijn mannetje heb gestaan na al die jaren.ik weet zeker dat dit het einde is van ons kontakt en het voelt alsof ik een dierbare verloren heb. mijn moeder is twee jaar geleden gestorven en hij is het enige wat nog over is. ik ben er nu pas achter dat die man niet te doorbreken is hoe graag ik dat ook zou willen hij heeft altijd gelijk en andere dingen tellen niet, ook heeft hij totaal geen inlevingsvermogen en iedereen is het schuld behalve hij.

Jet, 27-04-2011 20:00 #114
Wat een ellende. Ik ben ook na een relatie van 10 jaar met een narcistische man nu echt wakker geworden. Het heeft al die jaren altijd om hem gedraaid. Mr. Perfect, want aan hem lag het nooit. Nu we uit elkaar zijn ook niet. (Ik had niet genoeg respect en waardering voor hem. En dat kreeg hij elders wel.) Hij verklaart me al 5 jaar overspannen terwijl ik overal prima functioneer, ben wel druk, maar heb veel vrienden en sta midden in het leven. Hij heeft zich ook nooit officieel willen binden aan ons. we hebben 2 kinderen waar hij nooit gezag voor heeft aangevraagd. En nu wil hij dat wel!
Maar als wij gelijkwaardig worden wat betreft het gezag van onze kinderen, zal het altijd gaan zoals hij het wil. Hij eist nu ook dat ik het gezag ga delen. Punt uit. Hij heeft een goede best uitgebreide omgangsregeling en zorgt nu ook goed voor de kinderen (daar bijt hij zich ook nu in vast). Hij is op het schoolplein de leuke vader die het zo goed doet en geregeld heeft. Maar ik ken hem en ben bang voor zijn zwart/witte denken. Hij komt alleen afspraken na als hij er zelf achter staat en anders niet. Financieel hoef ik niets van hem te verwachten. Ik ben (blijkt nu) altijd kostwinner geweest, zelfs toen ik wegens ouderschapsverlof minder werkte. De afspraken die we hadden gemaakt over de verdeling van de kosten is hij ook nooit nagekomen. Ik heb altijd heel veel meer betaald dan hij, zonder dat ik het wist, hij praatte altijd alsof er wel geld binnenkwam en dat hij snel zou overmaken. Nu zie ik dat er tienduizenden euros bij in geschoten ben. En hij heeft altijd de mooie loyale jongen uitgehangen, altijd aan het netwerken als zelfstandig adviseur (ipv echt werken).
Nu wil hij gezag afdwingen via de rechter en hij is er van overtuigd dat hij dat krijgt. Ik ben dan zelfs bang dat hij mij een omgangsregeling gaat voorstellen, want ik ben weer meer gaan werken om rond te kunnen komen. Het is zo oneerljk. En het ergste is dat hij overal zijn eigen waarhden voor heeft en daar ook in gelooft. Weet iemand of ik inderdaad dat gezag moet gaan delen? En heeft iemand ervaring met de valkuilen als hij wel gezag krijgt/heeft?

Pascale, 25-04-2011 01:48 #113
Ik voel met je mee Syl, je voelt je zo machteloos en als moeder is je kind het allerbelangrijkste in je leven. Ik ken jou specifieke situatie niet, maar ik kan je maar één raad geven. Doe alles wat je kan om je kind te beschermen. Probeer niet met hem om te gaan als een rationeel denkend iemand, want dat is hij niet en laat je ook niet verlammen door angst, maar wees wijs en doe alles zeer doordacht. Lees zoveel mogelijk over narcissisme en observeer zijn gedrag, hoe sterk en agressief hij ook overkomt in werkelijkheid is hij niet meer dan een angstig kind dat probeert via agressie, manipulatie en leugens datgene te bekomen wat hij wil. Ik ben ook doodsbang geweest en zolang ik dat was werd het alsmaar erger, hij leek ervan te genieten want uiteindelijk werkte zijn gedrag. Toen ik het anders ben gaan aanpakken werd alles heel anders. Blijf kalm, standvastig en toon je sterk. Stel duidelijke grenzen en houd je daaraan. Verzamel zoveel mogelijk bewijzen en breng enkele mensen die je kan vertrouwen op de hoogte van de situatie. Laat hem ook weten dat je er met anderen over gepraat hebt en dat je indien nodig iedereen op de hoogte zal brengen van wat hij doet. Narcisisten zijn bang om ontmaskerd te worden ook al roepen ze dat niemand hen kan raken. Elke keer dat hij je benaderd of bedreigd bel je de politie, ook al lijkt hij ze om zijn vinger te hebben. Ik heb ook meermaals bij de politie gezeten die me bij wijze van spreken als een gekkin behandelden nadat ze met hem gesproken hadden, en me zeiden dat ze niets konden doen en me misschien voortaan beter de moeite kon besparen tenzij er echt iets ernstig gebeurde. Trek je daar niets van aan. Eis dat je verklaring keer op keer op papier word gezet zoals jij het wil. Lok hem desnoods even uit zijn tent en neem het op als hij uit de bol gaat. laat hem achteraf weten dat je hem opgenomen hebt, ook al heb je hem niet opgenomen bluf dan maar. Ik lieg ook niet graag, maar na alle leugens die hij verteld kan zo'n leugentje om bestwil geen kwaad. Toen ik het deed werd hij aanvankelijk woest als ik het vertelde, maar ik bleef kalm en zei hem dat er kopijs bij kennissen waren mocht mij iets overkomen, dat de tapes niet enkel naar de politie zouden gaan, maar ook naar al zijn vrienden en familie. Enkele uren later belde hij me huilend op om te vragen of ik hem wou helpen, hij besefte dat er iets mis was met hem. Ik zei hem dat ik hem enkel kon helpen als ik zag dat hij het oprecht meende en de volgende dag mee naar de maatschappelijk werkster en politie zou gaan en zijn fouten zou toegeven. Dat heeft hij ook gedaan, alles was beter dan dat iedereen het zou weten. Toen we daar waren heb ik ook duidelijke eisen gesteld dat hij zijn adres moest afschrijven en dat ik het hoederecht voor ons zoontje en een contactverbod zou aanvragen totdat ik wist dat hij geen gevaar meer voor ons vormde. Hij heeft even gedreigd dat hij dan terug zou "hervallen" en gevaarlijk zou worden ( alsof hij ooit genezen was ) maar toen ik hem zei dat ik dat risico dan maar nam, want dat ik me zowieso niet veilig voelde door zijn onvoorspelbaarheid en er enkel voor hem kon zijn als ik even die zekerheid had, werd hij kalmer. Ik beloofde hem ook dat indien hij therapie zou volgen en zou blijken dat hij alles meer onder controle zou hebben ik bereid zou zijn het hoederecht weer te delen. Hij is zelfs op de rechtzitting niet opgedaagd en ik heb het hoederecht en het contactverbod gekregen. Dat neemt niet weg dat hij ondertussen niet geprobeerd heeft de zaak weer onder controle te krijgen en pogingen tot intimidatie en manipulatie doet, maar ik blijf onbewogen. En van de therapie… daar spreekt hij niet meer over. Hij voelt stilaan dat zijn macht wegebt en probeert nu schuldgevoel op te wekken, maar ik blijf onbewogen. Hij heeft ook nog geprobeerd om mij te vernederen, maar toen hij zag dat ook dit mij niet meer raakte heeft hij nu voor de eerste keer sinds ik hem ken al twee dagen niets meer van zich laten horen. Pfff wat een rust… Ik weet dat het nog lang niet allemaal voorbij is, maar ik houd de teugels strak en heb me voorgenomen dat zo'n groot kind mij niet meer kapot krijgt. Wat met mijn zoontje is gebeurd vergeet ik waarschijnlijk nooit meer en was een verschrikkelijke ervaring, maar anderzijds heeft het me sterk genoeg gemaakt om terug te vechten; Het is het gelukkig gebeurd toen hij nog heel jong was zodat hij er zich hopelijk niets meer van zal herinneren en is het maar bij blauwe plekken gebleven, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik hem voorlopig onder mijn hoede heb en ik hem kan beschermen. Het had veel erger kunnen zijn als hij ouder was. Ik moet ook niet denken wat voor emotionele schade hij zijn zoontje zou kunnen berokkenen als ik kijk wat het bij mij heeft veroorzaakt. Mocht je er voorlopig toch niet onderuit kunnen Syl om het hoederecht met hem te delen. Toon je dan vooral naar je zoontje toe sterk, het is gekend dat kinderen instinctmatig het meest beinvloed worden door de persoon waarvan zij de indruk hebben die het meeste macht heeft. Als jij er emotioneel onderdoor gaat heeft de vader alle controle in handen. Als jij je echter sterk, standvastig en liefdevol steunend voordoet zal je meer invloed en bescherming aan je zoontje kunnen bieden tot papa uiteindelijk door de mand valt, want vroeg of laat doen ze dat toch…
Ook al ziet het er hopeloos uit, houd de moed erin

Syl, 24-04-2011 14:32 #112
Ik herken zoveel. Het is vresselijk. Wij hebben wij ook een zoontje en hij dreigt en manipuleert de RVKD, de rechters enz. Op deze manier krjgt hij co-ouderschap en terroriseert de boel. Ik ben er kapot van, mijn kind de dupe en niemand kan me helpen.

Ella, 17-04-2011 23:33 #111
Wat een feest der herkenning, ik heb jaren een relatie gehad, ging er als een wat onzekere vrouw in en kwam er als een wrak uit. Niets was goed genoeg en continu kreeg ik kritiek. Ik werd er gek van!
Voorbeelden: ik maakte niet goed genoeg schoon, ik streek te langzaam, ik was dom en niet goed algemeen ontwikkeld, ik kende de etiquette niet goed genoeg, ik had een rimpel wat hij niet prettig vond (was 26 jaar destijd) en ga zo maar door. We kregen twee kinderen. Ik had geen mooi figuur meer, hij ging vreemd en ik stuurde hem weg. Jammer dat ik me afhankelijk van hem voelde en liet hem weer toe. Na een half jaar was het definitief over. Zijn hele familie zette hij tegen me op wat hij op een slimme manier deed. Als ik hem aan de telefoon had en zijn moeder stond naast hem, vroeg hij me waarom ik zo schreeuwde, waarop ik zei dat ik niet schreeuwde. Uiteindelijk werd ik boos en verhief ik mijn stem en zei hij: nu schreeuw je weer". Zijn familie ziet niet hoe hij werkelijk is en het is soms enorm lastig dat zijn familie een hekel aan me heeft. Hij probeerde de eerste jaren te zeggen dat ik een slechte moeder was.
Gelukkig werd ik door zijn narcisme alleen maar sterker, leerde ik veel over mezelf, vond een leuke baan en werd daar ook succesvol in. Jammer dat het hem jaloers maakte en hij alimentatie stopte te betalen (ik had toch genoeg geld) etc.
Ik dreigde met rechtszaken en nu betaalt hij weer gewoon.
Ik ben er sterker uit gekomen, al kostte het me een paar jaar, mijn kinderen zijn me dierbaar en ook zij gaan nu steeds meer kritiek van hem krijgen. Dat is dan hun levensles, ik kan alleen maar zorgen dat ik ze hierin kan begeleiden, zij moeten hun eigen les leren.
Nu geef ik hem opdracht wat hij moet doen en bepaal ik hoe de zaken gaan. Als hij boos is hang ik de telefoon is en het raakt me niet meer als hij zegt dat zwak of i.d. te vinden.
Als hij de kinderen wil buiten de weekenden om en ik kan niet dan gebeurt het niet. Ik zoek wel naar mogelijkheden en balans in wat de kinderen willen en wat ik kan en wil. Ik heb geleerd mezelf wat centraler te stellen en hij heeft pech. Ik heb me te lang door hem laten traineren en nu is het mijn tijd. Ik blijf kritisch naar mezelf kijken, dat hij me niet meer raakt is een enorme winst voor mij.
Dat hij vaak doet wat ik zeg is grappig om te zien. De ooit zo zelfverzekerde man vind het het prettigst als hij opdrachten krijgt. Prima, dan geef ik die toch?! Op een respectvole manier heb ik eindelijk de regie over mijn eigen leven terug!
Ik wens iedereen veel sterkte en ga vooral weg bij narcisten en het belangrijkste: twijfel niet aan jezelf maar zorg dat je de regie over je eigen gevoel en leven weer terug pakt.
Liefs Ella

Pascale, 13-04-2011 13:51 #110
Zo herkenbaar deze verhalen. Ik zit momenteel volop in de verbrekingsfase met een narcissist nadat hij ons 4 maand oude zoontje met een blauw gezwollen gezichtje heeft afgeleverd. Persoonlijk dacht ik na alles wat ik met hem had meegemaakt dat hij tenminste ons zoontje niets zou doen. Hij zei dat hij gevallen was, maar het was zo fel dat ik het niet vertrouwde en hem naar het ziekenhuis bracht. ik dacht dat hij minstens van hoger gevallen was dan hij zei. De arts stelde echter misbruik vast en moest dit doorgeven aan het parket, we mochten het ziekenhuis aanvankelijk niet verlaten.
Sindsdien ga ik door een nog grotere hel als voordien, hij begrijpt dat de scheiding definitief is en zijn stoppen slaan door. ik ben naar een schuiladres gegaan. Wat mij vooral verbaast is dat dit zo vaak voorkomt en dat de politie er zo weinig inzicht voor heeft. Steeds weer weet hij mij af te schilderen als de gekke vrouw waarvan hij het slachtoffer is en hebben ze medelijden met hem, zelfs als ik hen vertel wat zijn probleem en persoonlijkheid is, laten ze zich binnen de kortste keren inpakken en word ik als het ware met een berisping naar huis gestuurd en de melding dat ik het op een volwassen manier moet oplossen.
Ik wil niet liever maar hoe doe je dat met iemand met het verstand van een kind van 5 maar de agressie van een brullende leeuw.
Aan al wie nog in een relatie zit en twijfelt kan ik maar één raad geven, maak dat je wegkomt en probeer niet van hem of jullie relatie te redden. Het is niet mogelijk, ik weet dat ik alles heb gedaan wat ik maar kom en het enige wat er gebeurt is dat het erger word. Door er voor hem te zijn geef je hem immers wat hij zo nodig heeft, narcisisitische voeding. Geen contact en heel kordaat optreden heeft het meeste resultaat. Soms kan je hem op die manier zelfs iets laten doen waartoe je hem door begripvol of vriendelijk te zijn nooit zou kunnen toe bewegen. Zeker als je kinderen hebt, als hij ze fysiek niet beschadigd ben ik er zeker van dat ze er emotioneel door kapotgemaakt worden zoals hier wel te lezen valt. Ik kan er helemaal inkomen en ik denk dat je het pas volledig begrijpt als je er mee te maken krijgt of als het te laat is. Niemand is de veiligheid van je kinderen waart.

Jela, 06-04-2011 21:25 #109
Negen jaar geleden heb ik een zoon mogen krijgen van een narcistische man, verder te noemen als J. Onze relatie duurde niet lang omdat de kenmerken van een narcistische persoonlijkheid zo duidelijk aanwezig waren (toen nog niet als dusdanig betiteld). Maar er was alleen maar strijd om de leugens, vernederingen en manipulatieve acties, die ik doorzag, dat ik er mee gestopt ben. Dat accepteerde ik niet. Hij ging helemaal door het lint, ik kreeg hem het huis niet uit, agressie, etc. Zijn acties deden me pijn maar ik negeerde hem, als persoon compleet. Na een tijdje, hij had al snel een nieuwe vriendin, zijn we over gegaan tot co-ouderschap. Omdat ik vond dat een kind een vader en een moeder nodig had. Dit bleek echter ook een manier om met mij in contact te blijven. Want een narcist de deur wijzen en verder totaal negeren blijft natuurlijk niet ongestraft. Er bleef een overmatige bemoeienis bestaan die ik moeilijk tot een halt kon roepen omdat het vaak over onze ging. Later begon hij zich ook in mijn nieuwe relatie te mengen en toen dit stuk liep, probeerde hij 'zo goed' te zijn mij op te vangen. De vernederingen begonnen opnieuw want als alleen staande moeder kon ik natuulijk niets goed doen. Het is ook een tijd echt niet goed gegaan, depressief en een zware baan op een gesloten psychiatrie afdeling, veel agressie op het werk. Wat resulteerde in een ernstig incident waardoor ik op de IC terecht kwam, in levensbedreigende toestand. Inmiddels had ik al geruime tijd wel een stabiele relatie en vanaf moment is het vilein pas echt begonnen. Jaloers! We waren potdikkie 8 jaar verder. Tijdens mijn ziekenhuisopname had J echter de vrijheid genomen onze zoon volledig naar zich toe te trekken, te laten uitschrijven bij mij en ik mocht hem alleen nog maar onder J zijn toezicht mondjes maat zien. Juridisch gezien is dit onmogelijk maar in de praktijk wel. Onze co ouderschap overeenkomst was niet rechtsgeldig en J staat toch boven de wet. Ik had tijd nodig om te revalideren en was nauwelijks in staat juist te handelen op dat moment. Nu volgt rechtzaak op rechtzaak en de tijd verstrijkt. Kunt u zich voorstellen hoe gefrustreerd ik ben? En dat dekt bij verre weg niet de lading. Er is een totale laster campagne tegen me gestart, zo verteld hij tegen iedereen, inclusief mijn zoon, dat ik geen ouderlijk gezag meer heb, niet meer naar mijn kind om wil kijken, zwaar psychiatrisch ben, mijn zoon mishandelde etc. Het is een ware psychologische oorlogsvoering, want niets is minder waar. Alles over de rug van mijn zoon, waarmee ik een goede band had. Het is echt een nachtmerrie. Tot overmaat van ramp signaleren school en ik, (in de korte momenten dat ik hem 'mag' zien) de narcistische kenmerken van vader steeds meer bij de jongeman terug. Hij is denigrerend naar leerkrachten, geen enkel vriendje is goed genoeg, heeft geen zelfreflectie, voelt zich vaak verongelijkt. Sociaal emotioneel functioneren gaat achteruit, etc, Nu kan ik uiteindelijk die rechtszaak wel winnen maar hij zal zijn vader vermoedelijk blijven zien. De strijd zal dus voort blijven gaan en de gezagsondermijnende acties alleen maar toenemen. Bovendien zal mijn zoon de voorkeur hebben om bij zijn vader te zijn, gezien het feit dat daar de kenmerken gevoed worden en hij niet aangesproken wordt op zijn anti sociale gedrag, vader is immers hetzelfde. Ik zal hem uiteraard wel bijsturen en aanspreken. Ik kan hier allemaal krachttermen gaan gebruiken en zeggen dat ik me radeloos voel en dan nog druk ik nog niet uit hoe deze situatie is. Mij lijkt de enige oplossing dat mijn zoon helemaal bij mij komt wonen en zijn vader onder toezicht ziet. Maar ja, hoe maak ik dat een rechter of de kinderbescherming duidelijk? Er is nergens een officiele diagnose. En narcisten kunnen alles en iedereen manipuleren. Bovendien zou J de uitspraak nooit accepteren vrees ik… Of de ridel begint weer van vooraf aan als mijn zoon 12 is en al zo geindoctrineert dat hij zelf vertrekt. Tot nu toe hou ik het staande maar als ik aan nog zoveel jaar procederen en psychologische oorlogsvoering denk weet ik niet of ik dat wel vol kan houden. Help!

Fon, 01-04-2011 16:41 #108
Ik ben vijftien jaar gescheiden van een rasechte NPS-er. De laatste jaren van ons huwelijk heeft zij (idd een ZIJ) me alleen getreiterd, misbruikt en gekoeioneerd. Niet luisteren, geen tegen-argumenten, enorm EGOCENTRISCH en wisselend als een kameleon. Destijds heb ik een dagboek bijgehouden en na onze scheiding heeft het me jaren gekost om uit een diepe depressie te komen. Niet in de laatste plaats omdat ze me ook na onze scheiding bleef stalken met telefoontjes en mails. Inmiddels ben ik al weer acht jaar gelukkig met mijn huidige partner en heb sinds onze scheiding nauwelijks een woord met de bitch gewisseld. We hebben echter twee kinderen en die vinden dat begrijpelijkerwijs behoorlijk klote. De oudste vond onlangs dan ook dat wij maar weer eens moesten proberen on speaking terms te komen. Iets wat ik wel begreep en waaraan ik ook wel wil(de) meewerken.Voor de goede orde: Tot drie weken geleden wist ik niet van het bestaan van NPS. Niet onbelangrijk is ook dat mijn ex eind 2010 gedwongen is opgenomen in Zon & Schild wegens een ernstige psychose. Naar eigen zeggen is ze daar inmiddels weer nagenoeg van hersteld… Enfin, om onze omgang weer te normaliseren vond zij een gesprek tussen ons nodig. En wel bij haar thuis!. Ik had daar helemaal geen zin in, gezien de ervaringen uit het verleden'. Temeer omdat ik tien jaar geleden behoorlijk hersenletsel heb opgelopen door een ongeval en nu enkele beperkingen heb als gevolg van dit NAH. Onder meer word ik ik snel ongelooflijk driftig. Daarom wilde ik niet het risico lopen dat ik het wijf de kamer zou door meppen. Ik heb dus voorgesteld dat we elkaar zouden ontmoeten in een café halverwege onze beider woonplaatsen. Stemde ze uiteindelijk mee in, Tegen haar zin, want ze wilde vooral over vroeger praten en leuke herinneringen ophalen. En liefst ook nog foto-albums bekijken. Ik voelde de bui al een beetje hangen. In dat gesprek van anderhalf uur is zij 82 minuten aan het woord geweest en heb ik niet één zin kunnen afmaken. En het ging alleen over haar, Hoe goed ze was en dat andere mensen haar zo fantastisch vonden (allemaal juristen drs-en en BN-ers natuurlijk). En als het niet over haarzelf ging, dan ging het over HAAR kinderen. Hoe goed die wel niet waren (als verlengstuk van haarzelf, vanzelfsprekend). Ik heb nog opgeworpen dat dat ook mijn kinderen waren, maar toen keek ze me wel heel glazig aan.
Uiteindelijk begon ze toespelingen te maken over een hereniging van ons. Ik heb haar toen heel duidelijk gezegd dat ze dat echt wel kon vergeten en dat wanneer we bij gelegenheden elkaar zouden treffen, mijn huidige vriendin daar dan ook bij zou zijn. En als ze dat niet kon handelen, ze dan maar weg moest blijven en dat aan HAAR kinderen moet zien uit te leggen.
Vanaf de dag na onze ontmoeting begin het bellen en mailen weer, Eerst oppervlakkig gezanik, maar als snel dwingend en eisend: Ik wil je terug! Dat duurt inmiddels vijf weken. Vragen van mijn kant worden niet beantwoord, argumenten gaat ze niet op in. Communicatie is gewoon niet mogelijk met zo'n type.Op een geven moment het ik dus tegen mijn oudste gezegd dat haar mama wel heel erg egocentrisch is. Zij (mijn dochter) is kinderpsychologe en wist dus op grond van haar kennis te vertellen dat dat de grootste onzin was die ze ooit gehoord had. Daarom ben ik toen maar eens wat gaan googelen en kwam daarmee op deze en andere sites uit. En eindelijk viel dus na vijftien jaar het kwartje: Mijn ex leed toen en lijdt nog steeds aan NPS. Ik heb inmiddels mijn telefoon en mailbox voor haar geblokkeerd, maar zou wel graag willen dat mijn veronderstelling door een professional tegen het licht wordt gehouden. Mijn dochter vindt mijn 'diagnose' net zo belachelijk als mijn eerste bevinding van dat egocentrisme. Dat kan ik haar ook niet kwalijk nemen omdat ten eerste de blik van een kind to van haar moeder niet echt objectief kan zijn, maar vooral omdat die moeder dit gedrag alleen naar partners aan de dag legt. Maar ook de zussen van mijn ex (die mij als de hoofdschuldige van onze scheiding zien) willen er niet aan.
Daarom zou ik heel graag zien dat de behandelend psychiater van mijn ex dit beoordeelt. Maar mijn dochter wil dit niet aan hem/haar doorgeven en mij ook niet de naam van de man (m/v) in kwestie geven. Ook de huisarts van mijn ex werkt niet mee (of ik kom niet voorbij de assistente, die zich in mails wellicht voordoet als de arts?). Wat ik bij die man (m/v) wil zien te krijgen is de mailwisseling van afgelopen weken en desnoods ook mijn dagboek van vijftien jaar geleden. Natuurlijk in de eerste plaats om ervoor te zorgen dat mijn ex de juiste behandeling krijgt, maar niet in de laatste plaats omdat ik daarmee in zekere mate gerehabiliteerd word. Iemand een idee hoe dit aan te pakken?

Laurens, 13-03-2011 06:39 #107
Wat mij bij elke site opvalt is dat haast geen enkele man durft te praten over zijn (ex-)vrouw of vriendin die ook narcist is, en in dat punt wil ik graag recht zetten dat er ook bezorgde vaders zijn die zien dat hun ex vrouw/vriendin hun kind gebruiken om dingen gedaan te krijgen. Sterker nog: wettelijk gezien hebben vaders minder rechten dan moeders. Graag zie ik dan ook gecorrigeerd dat het altijd maar de man is die de thuissituatie de grond in boort. Reactie infoteur, 30-03-2011
Correctie zal niet plaatsvinden, er staat namelijk in het artikel niet dat vrouwen deze persoonlijkheidsstoornis niet kunnen hebben. Er staat dat het meer bij mannen dan bij vrouwen voorkomt. Dat maakt het voor alle partijen natuurlijk niet minder zwaar, mannelijk of vrouwelijk maar ook daar wordt in het artikel geen onderscheid in gemaakt.

Sandy, 27-02-2011 13:01 #106
Oef! Het 'beest' heeft een naam! En ik maar piekeren over wat ik toch maar verkeerd doe in mijn relatie!
4 jaar geleden begon ik een relatie met hem. Na 3 maanden woonden we al samen, al zei mijn gevoel dat ik beter wat kon wachten maar door zijn fijne praatjes en 'mooie' vooruitzichten, dacht ik: 'Why Not?'. Ik huurde een huis en hij had er 1, dus waarom die onnodige huurkosten nog betalen?
Wist ik veel dat ik in het hol van de leeuw zou terechtkomen? Aanvankelijk was ik 'de vrouw', iedereen was dolblij dat we een koppel waren, we maakten veeeeel plannen, hij beloofde veel…
Nu, 4 jaar verder blijft er van dat alles niks meer over.Het blijft maar bij 'woorden'…
Reeds na enkele maanden merkte ik dat hij heel agressief kon zijn, vooral tegenover mij! Schreeuwen, brullen, voor de kleinste prul. Een gesprek kan al snel ontaarden in Wereld Oorlog 3, meestal omdat ik mijn mening dan gezegd heb en die mening niet overeenstemt met de zijne… Ik heb dus al gemerkt dat mijn mening toch niet telt.
Ik krijg nul affectie, zeker niet in het openbaar, want meneer de trotse pauw wil zeker niet als 'watje' bestempeld worden. Laat staan dat hij eens zijn emoties toont.
Als ik met iets zit is het onmogelijk om mijn 'probleem' op tafel te leggen zonder dat hij over zichzelf begint en beweert een gelijkaardig probleem te hebben, dus zwijg ik maar weer want het moet altijd over HEM gaan.
Ik merk zelfs dat, wanneer ik iets 'alledaags' vertel tegen hem, hij zelfs niet eens hoort dat ik iets zeg.

Mijn vrienden zijn slecht, mijn familie ook… Ik mag niet gaan uit werken, want ik moest maar eens iemand anders tegenkomen.(gelukkig heb ik een kleine thuisjob) Hij bezit me en heeft me helemaal afgezonderd van de buitenwereld, me afhankelijk gemaakt van hem, deels ook financieel.

Hij is vreselijk jaloers, zelfs de plaatstelijke bakker vormt een bedreiging voor hem. Als een (wildvreemde) man me aankijkt, krijg ik meteen vragen als: 'Wie is dat?' 'ken je die?' 'Heb je er iets mee gehad?'… ZEEEEEER vermoeiend. Als ik 'nee' antwoord, gelooft ie me blijkbaar niet, dus dan wordt het moeilijk om je te verdedigen, eh…
Ik ben ook meestal de schuld van alles.
De kwetstende woorden die ik al naar mijn hoofd 'geblaft' gekregen heb, zijn in 1 woordenboek niet samen te vatten…
Ik kan nog 3 blz vol klagen hier, maar dat is niet de bedoeling.

Ik woon nog bij hem, we hebben een hond ondertussen (ik wilde nl iets om me mee bezig te houden en ook om wat affectie te krijgen natuurlijk)

Ik droom ervan om mezelf terug te vinden; de grappige, levenslustige vrouw die ik ooit was.
Ik besef meer en meer dat ik hier weg moet.
Het zal moeilijk worden, en spannend tegelijk, want elke verandering brengt twijfels met zich mee.
Maar ik ben nu 35, ik weet dat ik mijn leven niet kan en wil delen met deze man, dat lukt me noooooit!
Financieel zal ik het wel met weinig moeten redden, maar, ik zal tenminste weer MOGEN gaan uit werken als ik weer op mijn eigen benen sta.

Maar hoe vertrek ik hier zonder 'kleerscheuren'? De hond? Hiermee kan hij nog gaan dreigen, want HIJ heeft de hond betaalt en hij staat op ZIJN naam, uiteraard! :-(

Iemand met deze aandoening laat jou niet zomaar los, vrees ik…
Ergens hoop ik dat hij me eruit zet of dat em een ander heeft, dat zou mijn vertrek kunnen vergemakkelijken.
Ik wil me niet meer de grond laten inboren, daarvoor zie ik mezelf nog te graag…
Dat stukje zal ie niet kapot krijgen, nooit…

Isa, 13-02-2011 15:09 #105
Lieve Yvonne, wegwezen! Je hebt nog een leven voor je met 55 jaar. Kies voor jezelf, je kinderen en kleinkinderen en wordt weer gelukkig. Scheiden doet lijden, maar daarna wordt je leven weer de moeite waard. Put kracht uit alle verhalen van de moedige vrouwen, die de stap uiteindelijk wel zetten. Geen man is het waard om jezelf dood te wensen.

Yvonne, 11-02-2011 19:30 #104
Alles wat hier staat zou mijn verhaal kunnen zijn, zo herkenbaar… van de 6 kinderen en 7 kleinkinderen zie ik er nu nog maar een, die twee kinderen heeft. de anderen zijn de spanningen van mijn huwelijk met hem zat, omdat hij te pas en te onpas schreeuwt, zelfs in de winkels als ik ook maar iets wil kopen, buiten het eten om, dus van die leuke yvonne is niks meer over, qua uiterlijk niet en qua uitstraling niet, ik wil eigenlijk alleen maar dood zijn.
hij mag wel elke dag weed en drank kopen en, houdt onze bankpas voortdurend bij zich, als ik wat krijg, dan heeft hij minstens het dubbele voor zichzelf uitgegeven, aan drank of drugs, ik weet niet of ik nu op mijn 55e nog zin heb in een scheiding, ik voel me 80!

Isa, 09-02-2011 00:36 #103
Helaas heb ik een gezin met mijn ex, woont en werkt hij in mijn woonplaats en hebben we gezamenlijke vrienden en kennissen, dus kom ik er nooit volledig vanaf. Het is aan mij om me emotioneel los te weken van die narcist. Vanochtend opnieuw weer een discussie over gemaakte regelingen, machtspelletjes, schuldgevoelens aanpraten en ik moet vooral professionele hulp zoeken voor de negatieve spiraal waarin ik verkeer. Hij wast zijn handen in onschuld, praat recht wat krom is en wijst het beschuldigende vingertje altijd mijn kant op. Ondanks de stoom uit mijn oren merk ik zo langzamerhand dat zijn woorden en daden me niet meer raken. Ik schrijf de woede van mij af in een mail, die ik niet verstuur. Want elke emotie die ik toon, woede of verdriet, wordt door hem uitgelegd als zijnde dat hij nog steeds controle heeft over mijn leven en mijn gevoelens. De inzichten die de informatie over NPS me hebben gegeven zijn zeer verhelderend geweest. Al weken probeert hij toenadering te zoeken onder mom van kijk mij nou eens een redelijke ex willen zijn, en zie haar nou eens de bitch uithangen die me negeert. Maar ik heb me opengesteld naar mijn vrienden en familie toe, zijn slachtofferrol naar buiten toe onderuit gehaald door mijn ervaringen te delen van de laatste jaren met hem en het verdriet over zijn nieuwe relatie, die hij popelend aan iedereen voorstelt, liefst in mijn bijzijn natuurlijk. Dat platform krijgt hij, niet alle vrienden willen een keuze moeten maken. De sympathie echter over zijn gedrag is er niet, zijn geloofwaardigheid over zijn gekrenkte gevoelens is aangetast. Ik voel me gesterkt, ben niet meer bezig met excuses te maken voor hem in mijn hoofd en al helemaal niet meer naar anderen toe. Ik zie hem nu voor wat hij werkelijk is en heb de tools gevonden om hem op afstand te houden, terwijl ik weer opkrabbel. Niets zo frusterend voor een narcist om de controle kwijt te raken, geen enkele vat meer te hebben om je gemoedsrust en totaal genegeerd of afgepoeierd te worden. Door mijn eerlijkheid heb ik weer vrienden hervonden, ik heb weer contact gezocht met oude vrienden, welk contact verwaterd was doordat hij ze niet mocht. De gouden kooi staat open en de sleutel beheer ik weer zelf. Als ik weer even wegzak in mijmerende gedachten hoe geliefd ik me ooit voelde, zoek ik deze site op om me weer te herinneren aan wat ik van mezelf allemaal weer heb hervonden. Dan besef ik weer hoe sterk ik ben, hij mij niet meer definieert in mijn zijn en wat ik op eigen kracht waard ben. Dat hij de grote nul is, wiens persoonlijkheid wordt gevoed door zijn eigen fantasierijke zelfbeeld en de aandacht en bewondering van anderen. Er zullen altijd personen zijn die door de charme en zijn zogenaamde gevoeligheid worden ingepalmd, maar deze dame niet meer. En in mijn leefomgeving geef ik hem geen enkele ruimte om zijn charmeoffensief met haar nieuw leven in te blazen. Ik ga niet meer in een hoekje wegkruipen, maar vol de confrontatie in. Het heeft veel moeite gekost, maar is het waard. Loskomen van een narcist is het beste wat je voor jezelf kunt doen. Afkicken is zwaar, maar daarna kom je als herboren tevoorschijn en kun je weer openstaan voor de onzelfzuchtige mannen, die er ook rondlopen. Misschien wat minder heftig in hun liefdesbetuigingen, maar in ieder wel gemeend. Daarmee kun je oud worden.

Magoo, 30-01-2011 08:17 #102
Dit weekend eindelijk gekapt met mijn narcistische partner. We waren op 2 weken na 1 jaar samen. Ben totaal geisoleerd, heb iedereen laten vallen en mijn familie zegt dat ze me genoeg hadden verwittigd. Hij bedroog me, sloeg me en was extreem jaloers. kan geen enkele opmerking verdragen, ik mocht zelfs mijn dochter niet zien. Hij kon ook het ene moment zeggen dat ik de vrouw van zijn leven was, 10 minuten erna was ik een kutwijf. Ik zie heel veel af, hopelijk steunt mijn moede/zus/dochter me en begrijpen ze hoe moeilijk het is om van een narcist los te komen. wat ik zie hem nog steeds graag ondanks alles. ik was trouwens zijn derde partner. Zijn eerste vrouw en tweede hebben hetzelfde meegemaakt als ik en zijn nu heel gelukkig met hun nieuwe partner

Amy, 27-01-2011 21:56 #101
Ik heb sterk het vermoeden dat ik een collega heb met deze stoornis. De persoon in kwestie (ik durf de naam van deze persoon niet eens hier neer te zetten, zo eng vind ik de persoon in kwestie) is zo geraffineerd, kleinerend, manipulatief, gehaaid en vals, dat niemand er wat van durft te zeggen. De terreur is ernstiger dan men denkt. De persoon in kwestie dreigt met ontslag, roept een advocaat in de arm te hebben genomen. Ondertussen voert deze persoon de psychologische druk zo enorm op binnen de afdeling, dat er zelfs mensen vrezen voor hun baan, waaronder ikzelf. Feedback geven op gedane werkzaamheden mag niet want de persoon in kwestie zorgt er wel voor dat je onderuit gaat, fouten zijn nooit door de persoon in kwestie veroorzaakt want deze is zelf perfect. Naieve personen worden als vertrouweling beschouwd maar hebben zelf niet door dat ze gebruikt worden om het doel wat de persoon in kwestie voor ogen heeft (zelfverheerlijking) te bereiken. Wat de reden van terreur is, daar zijn de goden nog niet over uit. Maar effect heeft het wel. Want iedereen die ook maar iets met deze persoon te maken heeft wat werk betreft, komt sluipend de kamer binnen en gaat sluipend de kamer weer uit. Tegen de hoge bazen is de persoon in kwestie charmant en vredelievend maar tegen de mensen om zich heen is het een ware veldslag aan het worden. Niemand durft nog met elkaar te praten of zijn of haar hoofd boven het maaiveld uit te steken want gegarandeerd dat het hoofd eraf gehakt wordt. Bedreigingen, pesten, isolatie en manipulatie zijn schering en inslag. Ik ben al op zoek naar een andere baan maar dat is niet zo makkelijk als men denkt in deze sombere tijden. En dat is een van de vele doelen van deze narcist. Ikke ikke ikke en de rest kan stikken!

Baba Jaga, 26-01-2011 14:39 #100
Mijn dochter woont samen met een narcist, hij is maar eens begonnen om haar te isoleren van al haar vrienden en kennissen toen dat voor elkaar was heeft hij besloten dat ik ook niet meer welkom was bij hem in huis en ja daar zij nog heel jong is en denkt door hem al haar liefde te geven welke hij overigens koopt met allerlei materiele dingetjes, denkt zij dat hij ook van haar houdt, naief als ze is gelooft ze alles wat hij haar influistert, ze is nu zelf al zover dat ze liever geen contat meer heeft met mij, haar moeder. Hoe krankzinnig kan het gaan, ik kan die vent wel opvreten, hij is 30 en zij is net 21 geworden en notabene haar eerste vriendje. Precies wat je zegt anderen opzettelijk kwetsen en pijn doen. En vreselijk manipuleren. Wijsheid rust en een hoop geduld is hier wel op z'n plek denk ik.

Marije, 20-01-2011 12:20 #99
Het zijn vreselijke mensen om mee om te gaan, die narcisten. Ik heb net een jaar ongeveer een relatie met zo iemand gehad. Ik heb het nu voor de derde keer uitgemaakt. Ik hoop dat ik het volhou. Hij kleineert me, vernedert me, heeft weinig respect voor me, heeft het expres over een ex als hij boos is, vindt zichzelf nogal begaafd op allerlei gebieden (wat hij ook wel is, maar alles wordt erg overdreven).

Ik ben chronisch ziek en hij denkt dat hij me wel even beter kan maken in een paar maanden tijd. Hij is zó idioot! Want idioot zijn ze, die narcisten. Geen rekening houden met andere mensen, anderen kwetsen en beledigen. En oh, wat is hij zelf gevoelig, daar moet ik rekening mee houden, anders wordt hij woedend. Zo ziek. Ik moet me dit nu weer even realiseren dat dat zo is. Ik hoop echt dat ik een andere man tegen kom, zodat ik niet in de verleiding kom deze klojo terug te nemen.

Noortje, 19-01-2011 14:55 #98
Waar ik zo grote schrik voor had en gehoopt had dat ik het voor zou blijven: het voorbije weekend ben ik totaal gecrasht. De pesterijen, de verwijten, het aantrekken en dan weer afstoten, … het is me allemaal teveel geworden. Ik zie hem nu al enkele dagen niet en het is een hel (dat is nog het ergste, terwijl ik eigenlijk opgelucht zou moeten zijn). Het loskomen is heel zwaar, alsof je afkickt van een verslaving. Elke minuut van de dag is als het ware een innerlijke strijd: ik mag geen contact nemen, moet op mijn tanden blijven bijten, moet hier door… Tegelijk ben ik al bang voor het ogenblik dat hij hier weer voor de deur zal staan (en dat zal hij) en ik weer zal plooien…

Noame, 11-01-2011 13:47 #97
Ik moet toegeven dat ik me 'gesterkt' voel door de verhalen hier te lezen. Het maakt dat ik toch niet langer aan mezelf en mijn eigen persoonlijkheid ga twijfelen. Ik heb gisteren namelijk afscheid genomen van een depressieve narcist. Bijna 3 maanden geleden begon er een sprookje in mijn ogen. We hadden elkaar rustigaan leren kennen op een datingsite en alles liep voorzichtig en vlot. Na 2 maanden spraken we af op een concert en sindsdien was het rozegeur en maneschijn bij ons. Niets was teveel, hij droeg me op handen, verklaarde me de liefde constant en op allerlei manieren… Werd voorgesteld aan zijn 'vrienden' als de vrouw van zijn leven. Zijn kinderen stelde hij me reeds voor in de 2e week. Sindsdien leken we wel een happy family. Tegen iedereen die het maar kon horen van me riep ik dat ik eindelijk de man van mijn leven had gevonden, mijn prins. Maar na 5 weken begonnen de veranderingen op te treden. het tv-programma waar ik naar wou kijken was te stom, mijn kledij was soms lelijk, de rijst was veel te platgekookt, ik besteedde teveel aandacht aan mijn mannelijke vrienden, was niet lief genoeg niet meer… Ondertussen kwam ik erachter dat hij af en toe coke snuift en andere troep gebruikt. Dat hij naast de 2 dochters die hij had met zijn ex ook al eens getrouwd was geweest daarvoor en ook een zoon had van bijna 14 jaar waar hij van vervreemd is. Als de kinderen er zijn, lieve meisjes van 5 en 7 dan knuffelt hij het ene moment en zegt 'i love u ' met hen en het volgende moment roept hij er tegen dat ze hem met rust moeten laten. Hij kan het ook gewoon niet aan soms…
Maar na bijna 2 maanden riep hij de 1e keer dat ik moest weggaan, dat de relatie stopte voor hem. Om dan de dag erna alles weer te komen goedmaken, zonder echt oprecht sorry te zeggen. Dit is in totaal 6 keer gebeurd en eveneens de dag voor kerstavond en de dag voor nieuwjaarsavond. Zelfs toen we op reis waren naar Marrakech schold hij me de huid vol voor een hoop mensen om dan de volgende moment lief te zijn. Ik heb hem ermee geconfronteerd dat hij een narcist is en dat ik weet wat zijn bedoelingen zijn. Mijn vader is namelijk zo. Maar die strijd heb ik jaren geleden opgegeven. Hij is dan info gaan opzoeken en heeft vreemd genoeg en met het hoofd gebogen toegegeven dat hij idd zo iemand is en dat dat degoutant is en dat hij hulp moest zoeken hiervoor. Ondertussen werd hij nog depressiever sinds hij dat wist. Hij was nu op een obsessieve manier bezig met het feit dat hij een narcist is.
Hij haalde me leeg, tastte mijn zelfbeeld aan… tot ik vorige week zelf gezegd heb dat het genoeg geweest was. Het feit dat ik de relatie op Facebook verbrak(wat vr hem ontzettend belangrijk is) was voor hem blijkbaar genoeg om ineens te beseffen dat het me menens was… En jawel… ineens kreeg ik een storm van liefde, lieve woorden, knuffels, … over me heen. Ik was weer de vrouw van zijn leven. De reden dat ik hem heb teruggenomen toen was omdat ik hem wél oprecht graag zie, niet eens uit een verslaving. Omdat hij naar de dokter was geweest en hij anti-depressiva is beginnen nemen die hem-dacht ik- rustiger maakten.
Tot ik gisteren een mailtje van hem vond dat hij als antwoord naar een 'vriendin' gestuurd heeft. Daarin verklaarde hij waraom het gedaan was tussen ons… ' ik was niet de ware voor hem, hij had niet genoeg gevoelens voor mij en dan stopt het verhaal vlug voor hem. Ik was wel een schat van een vrouw hoor… ' om dan de mail af te sluiten met te zeggen dat hij graag eens met haar wil gaan stappen.
Ik heb hem ermee geconfronteerd toen hij thuiskwam en hij ging gewoon narcistisch en arrogant grijnzend in de zetel zitten. Ik heb er geen zinnig woord uitgekregen. Het ene moment was dat geschreven omdat hij kwaad was, omwille van zijn ego, dan dat het toch gedeeltelijk waar was maar dat hij hoopte zijn gevoel te kunnen bijsturen.Om vervolgens weer te roepen dat het liedje helemaal uitgezongen is en dat hij er niet meer op terug zal komen etc… om vervolgens te zeggen dat hij wel van me houdt… Ik heb hem verteld dat hij me gebroken heeft maar dat ik terug zal recht staan, iets wat hij nooit zal kunnen als hij niet inziet dat hij het probleem is en niet ik en mijn manier van stofzuigen bij wijze van spreken…
Maar ik hoop niet langer op verbetering, ik kan hem niet helpen… het is een prachtmens als hij niet zo is. Maar de vraag is natuurlijk, welke van de 2 personen is hij nu uiteindelijk?

Magoo, 04-01-2011 09:48 #96
Ik herken ook alles. Zijn familie is tegen mij want daar is hij me gaan zwartmaken. Mijn familie sluit me nu uit omdat ik voor hem blijf kiezen. Mijn dochter is bang van hem en wil nu bij haar vader gaan wonen. En zo begin ik 2011. Het zou meer dan voldoende zijn om te kappen met hem (we hebben tenslotte samen geen kinderen en geen huis) en toch kan ik me niet van hem losmaken.

Noortje, 29-12-2010 20:30 #95
Heel erg herkenbaar wat je schrijft: ik voel mezelf ook een psychisch wrak geworden terwijl ik altijd een heel sterke figuur ben geweest. Hoe de blijvende verwijten als druppels op een steen er toch maar in slagen deze uit te hollen en je kapot te maken, of je dit nu wil of niet. Er is uiteindelijk maar één oplossing: weggaan. Maar dit lukt me tot nu toe niet, juist omwille van de angst waarover je spreekt. Zelf heb ik er voor gekozen om mij hierin te laten begeleiden door een therapeut omdat ik van mezelf weet dat het mij alleen nooit lukt om door te zetten.

Sima, 29-12-2010 09:08 #94
Ik ben na 6 jaar achtergekomen dat ik een relatie had met een Narcist. Dat kwam bij mij hard aan, en ben in shock… maar nu heb ik ook een antwoord gekregen, waarom ik zo depressief ben, ben heel erg verandert voor buiten wereld (kennissen en familie herkennen me niet - ben zo psychisch "zwak" geworden). Van zelfverzekerde, zelfbewuste, onafhankelijke vrouw, ben ik nu een psychische wrak, die aanhoort alleen dat ik: dom, gek ben, heb niets te zegen en niets te willen, en moet mij mond maar houden. Na die artikel, ben ik erg geschrokken. Ben zelfs heel erg bang. Heb nog kinderen, dus heb ik extra stress om de toekomst.

Geke, 30-11-2010 10:57 #93
Negeren, negeren, en nog eens negeren!
Weet ook dat sommige narcisten nooit de moed opgeven, en gewoon door blijven gaan met kontakt zoeken.
Maar alsjeblieft negeer het.
Ik ben nu een jaar verder, en heb sinds ruim 4 maanden een nieuwe relatie.
Eentje die wel normaal is, en met iemand die mij steunt met alles.
Ook met het omgaan met die ex, die ondanks, of misschien moet ik wel zeggen dankzij, het feit dat hij op de hoogte is van deze nieuwe relatie(mijn ex en ik werken voor dezelfde werkgever, en er schijnen altijd mensen te zijn die hem op de hoogte willen houden van mijn leven) toch nog steeds meent om mijn leven te moeten regeren.
Vorige week ontving ik weeeeeer een brief van hem met een verzoek voor een gesprek, en hij schreef daarin dat hij bij mij aan de deur was geweest, maar ik was(gelukkig) niet thuis.
De brief was zoals ik van hem gewend was, vol zelfbeklag, alles en iedereen werd er weer voor gebruikt.
Zijn dochter, die mij nog steeds zo lief vindt(zegt hij), zijn ouders die ernstig ziek zouden zijn.
Tuurlijk, het kan allemaal, maar het komt me wel heel bekend voor allemaal.
Heb een tijdje geleden een dossier aan laten leggen bij de politie, en heb deze aktie er ook maar weer braaf bij laten zetten, want ja, je weet maar nooit.
En eerlijk, het brengt weer een stukje angst met zich mee, je bent weer op je hoede, was dat eerlijk gezegd alweer iets minder, maar het besef dat je dus nog steeds alert moet blijven wordt dan weer benadrukt.
Hij heeft in de brief gezegd dat mocht hij weer geen reaktie van mij vernemen, hij me verder met rust zal laten, maar gelukkig ben ik niet echt heel naief.
Dit is gewoon niet het einde, daarvoor ken ik hem denk ik toch iets te goed
Het is gewoon een feit dat, dat wanneer een narcist zich kloten voelt, hij weer terug komt bij degene waarbij hij begrip dacht te kunnen krijgen voor zijn situatie.
Want laten wij eerlijk zijn, waren wij niet die domme ganzen die er altijd weer intuinden wanneer hij het zo moeilijk had?
Ja toch?
En of wij het nu vervelend vinden dat hij er ons, na het verbreken van deze schijnrelaties, mee lastig valt, dat boeit hem voor geen meter.
Wanneer hij maar krijgt wat hij wil, en dat is aandacht, want daar groeit meneer van.
En of hij daarmee voor onrust gaat zorgen?
So what?
Waarom zou jij gelukkig zijn, hij is het immers ook niet.
En dat is het enige waar hij zich mee bezighoud, jou leven net zolang op de kop zetten, dat jij je ook weer ongelukkig gaat voelen.
En dat gaat nu dus eens niet gebeuren.
Heb naar aanleiding van mijn relatie met deze narcist therapie gehad, en als ik hier 1 ding van geleerd heb, dan is het wel dat ik bepaal wat er gebeurd met mij, en zeker niet meer deze man.
Kan ook iedereen die ook maar het geringste vermoeden heeft een relatie met een narcist te hebben, aanraden hulp te zoeken.
Geloof me, dan pas weet je heel duidelijk in wat voor situatie je zit, en dan kun je de dingen ook heel helder zien.
En wanneer je de dingen helder hebt, kun je afstand nemen.
Want alles wat een narcist denkt, zegt en doet, doet hij gewoon niet voor jou, maar zuiver en alleen om er zelf ten allen tijde beter van te worden, hoe zielig zijn verhaal ook steeds weer klinkt.
Wens ieen ieder die worstelt met zijn gevoelens, heel veel sterkte en geluk, want geloof me, er lopen echt nog wel normale kerels rond, en wanneer je die tegen komt, herken je hem ook.
Dat weet ik zeker. Reactie infoteur, 13-12-2010
You go girl!

Noortje, 07-11-2010 14:17 #92
Al weken en weken pieker ik mij suf om uit te vinden of er iets fout zit in mijn bovenkamer of in die van mijn partner. Nu ik - toevallig - op deze site terecht kom, is alles mij meer dan duidelijk en voel ik ergens opluchting het antwoord te weten maar voel ik ook angst. Ik ben nu bijna 3 jaar samen met een man die in alles beantwoordt aan wat ik in de verschillende reacties hieronder lees. L. is mijn tweede partner, uit een eerste huwelijk heb ik 4 kinderen met wie ik een heel goede band en verstandhouding heb. De week dat de kinderen bij mij zijn trekt L. bij ons in, de andere week ga ik bij hem. Op dit moment is het echter allemaal niet meer leefbaar voor mij. Wat ik de wispelturigheid van L. noem is nog nauwelijks te dragen: het ene moment roemt hij mij de hemel in, het andere moment kraakt hij mij af, verwijt mij van alles wat lelijk en laag is, vernedert mij door bezit te nemen van mijn lichaam ook wanneer ik daar niet aan toe ben… Soms heb ik echt het gevoel dat zijn gedrag naar mij echte treiterijen en pesterijen zijn. Ik merk ook dat de kinderen zich niet meer goed voelen op de plek de altijd een warme thuis voor hen is geweest. Door zijn aanwezigheid alleen al tiranniseert hij als het ware het hele huis.Het heeft ervoor gezorgd dat ik, die altijd een heel zelfzekere vrouw ben geweest op dit ogenblik in die mate aan mezelf twijfel dat ik me afvraag of mijn zijn van al de voorbije jaren dan een droom van mij is geweest. L. noemt mij slecht, en ik ben ongeveer zo ver dat ik dit geloof ook. Het kan toch niet anders? Er moet toch wel een reden zijn waarom het tussen L. en mij zo slecht gaat. Nu k al het onderstaande lees besef ik echter dat het probleem bij hem ligt. Dat hij macht over mij uitoefent, dat ik me laat vernederen, me laat verwijten, … zonder dat ik hier tegenin ga. Want dat is nu mijn grootste probleem: elke vezel in mijn lichaam zegt me dat ik met deze relatie moet stoppen wil ik mezelf niet helemaal kwijt geraken en wil ik weer een beetje de zelfzekere vrouw van vroeger worden en wil ik weer wat kunnen genieten van het leven. Maar elke vezel houdt me ook aan hem gebonden en zorgt ervoor dat ik niet los geraak van hem. Ik ben kwaad op mezelf wanneer ik naar mezelf en naar mijn eigen leven kijk. Kwaad omdat ik mezelf laf vind… Het ergste is nog dat er zoveel momenten zijn waarop ik medelijden met L. heb omdat hij buiten mij niemand meer heeft (wat zou hier de reden van zijn?). Hij hangt soms zo graag het slachtoffer uit en dan ben ik weer verkocht zoals men zegt. Mijn grootste schrik is dat ik nooit sterk genoeg zal zijn om van L. los te geraken en dat ik mezelf op die manier veroordeel tot een leven dat ik echt niet wil. Hoe raak ik in godsnaam zo ver dat ik van hem wegga? Reactie infoteur, 12-11-2010
Wanneer je in het stadium van een heel laag zelfbeeld bent beland, kom je in een neerwaartse spiraal terecht, de vernederingen worden vaak erger omdat je dat toestaat (je vindt immers dat je niet anders verdient). Door dit feit onder ogen te zien en de problemen te erkennen (die zitten namelijk ook in jou, je haalt immers jezelf naar beneden), moet je proberen jezelf bij elkaar te rapen en op te staan. Dit lukt meestal niet alleen en het is niet onverstandig hier hulp bij te zoeken. Voor jezelf op kunnen komen is één van de essentiele dingen in het leven maar hier is kracht en moed voor nodig. Die heb je, je moet het alleen zien te vinden. De eerste stap is het moeilijkst maar eenmaal op weg zal het je steeds makkelijker gaan.
Misschien een eerste duwtje in de goede richting, denk aan je kinderen, die verdienen jouw bescherming, die verdienen een goede, warme, veilige en liefdevolle jeugd. Jij hebt dat in de hand.

Marije, 20-10-2010 13:17 #91
Mirre, ik hoop dat je dit leest: STOP ERMEE, ZO SNEL MOGELIJK! Hier ga je op den duur dus kapot aan. HIJ VERANDERD NOOIT! Mannen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis kunnen niet veranderen. Ik heb ook een relatie gehad met zo'n man, het is net een maand uit. Ik heb er ook veel verdriet van, al ging die van "mij" niet eens vreemd. Hij liep me wel de hele dag te verbeteren, te beleren en te vernederen. Hij had dit niet door. Deze mannen hebben weinig benul van hun eigen functioneren. Geloof hem dus niet als hij zegt hoe het volgens hem in elkaar zit. Een man die respectvol is en die VAN JOU HOUDT zou niet vreemdgaan en zou jou op geen enkele manier willen kwetsen. Sorry dat ik dit een beetje rechtstreeks breng, maar zorg dat het tot je doordringt. Ik heb ook moeten leren de laatste maanden om mijn verlangens over hoe ik zou willen dat hij is, los te laten. Hij IS n.l. hoe hij is, en hij verandert niet. Je wil toch niet te rest van je leven vernederd en gekwetst worden?! Er zijn genoeg mannen op de wereld. Misschien wel niet zo aantrekkelijk als hij, maar hij vernederd en kwetst je ook, en er zijn ook mannen die dat niet doen. Die aardig tegen je zijn en gelijkwaardig en respectvol. Laat je niet langer kwetsen! Ik schrijf dit naar Mirre, maar ook voor mezelf, omdat ik dit ook steeds weer voor mezelf moet herhalen. Ik verlang ook nog steeds naar mijn ex (met een narcistische persoonlijkheidsstoornis), ik moet echt steeds voor mezelf herhalen hoe hij in elkaar zit en dat ik ook NOOIT gelukkig zal worden met hem. Het is als afkicken van een drug, maar ik moet er toch doorheen! Succes gewenst een iedereen die in hetzelfde proces zit! :-):-):-)

Mirre, 18-10-2010 16:49 #90
Ik heb 10 jaar een relatie gehad met een narcist. de relatie is 4 weken geleden beeindigd. Nog steeds oefent hij een enorme aantrekkingskracht op me uit en kan ik hem niet weerstaan. Het afgelopen jaar was slopend. Mijn man heeft namelijk ook een enorme aantrekkingskracht op andere vrouwen en aangezien hij heel intens is, vallen ze bij bosjes voor hem. Dit jaar heeft hij al 2 relaties gehad en een derde kijkt om de hoek. Ik ben steeds mijn grenzen overgegaan want ik bleef/blijf van hem houden (hij zegt ook van mij te houden ook al zie ik dat nu niet meer). De eerste relatie begon een dag voor kerst. ik ben toen ingestort. Na 2 maanden kwam hij bij me terug en ik voelde me geweldig. Kreeg heel veel aandacht. Het ging toen heel goed tussen ons. wat ik echter niet wist was dat hij 2 weken daarna alweer iemand anders had. Hij vertelde dat wel maar meer in de trant van een heel goede vriendin. ik heb altijd mijn twijfels gehad en dat kwam steeds weer ter sprake wat heel vermoeiend was. Na de zomervakantie vertelde hij me dat mijn intuitie inderdaad juist was en er sprake was van een volledige relatie naast mij. Wederom ben ik ingestort. De 2e relatie is min of meer over (weet niet meer goed wat te geloven) en nu heeft hij alweer iemand anders waar een heel bijzondere klik mee is. Het zijn ook allemaal mooie jonge aantrekkelijke vrouwen. Hij vindt die contacten heel waardevol en ziet het in een kader van een leerproces. hij heeft ook nergens spijt van. Hij ontkent ook altijd mijn gevoel en kan eindeloos op mij inpraten hoe het volgens hem precies zit. Hij kwetst me ook enorm en opzettelijk en is nu heel koel. Die "stiltebehandeling" herken ik ook heel goed. Mijn man is ook heel charmant en geeft zich altijd totaal. Grootheidswaan is hem ook niet vreemd. Ik zit nu zo in de put en heb totaal geen zelfvertrouwen meer. Wie kan mij tips geven dit te handelen?

Jozirah, 13-10-2010 03:12 #89
Ik zou graag iets meer willen weten over hoe een narcist is op sexueel gebied. Ik heb namelijk het idee dat ze op sexueel gebied ook egocentrisch zijn. Hebben ze moeite met intimiteit, of is het niet belangrijk dat hun partner aan zijn / haar trekken komt?

Mt, 07-10-2010 18:52 #88
Ik ben 22 jaar, en zit in een anderhalfjaar lange depressie door meerdere oorzaken. Daar heb ik niemand voor nodig om dat vast te stellen. Sympthonen die genoteerd staan heb ik. Ik ben al meerdere malen voor narcist uitgemaakt bij verschillende momenten en nu dit te hebben gelezen kan ik er niet omheen dat het de harde waarheid is. Helaas speelt dit allemaal in mijn hoofd af, ik kan er mee overweg maar soms is het gewoon te erg en gebeurd het zonder er bij na te denken. Ik vind het wel allemaal leuk en aardig hoe er wordt gesproken over stoornissen op het internet, maar hulp ho maar. Ik zie niet 1 2 3 een oplossing voor narcisme en kan het helemaal al niet uitstaan dat er over geklaagd wordt hier na berichten te hebben gelezen.

Als iemand een beetje kritisch op zichzelf let weet je het van jezelf ook wel, ik ben er absoluut niet trops en maar ik ben nog jong en doe er altijd alles aan om mezelf nog in toon te houden en zodoende dat het hopelijk afneemt en dat ik weer realistisch wordt. Reactie infoteur, 11-10-2010
Beste MT,

Er is wel degelijk hulp voor je, mocht je inderdaad gebukt gaan onder een persoonlijkheidsstoornis. Er is sowieso hulp voor iedereen die dat nodig heeft. Je moet er alleen wel zelf achteraan gaan. Ga naar je huisarts en zeg dat je een goede therapeut zoekt. Mocht je daadwerkelijk een persoonlijkheidsstoornis hebben, dan gaat dit niet zomaar vanzelf over. Er is, zeg maar simplistisch gezien, een draadje in jouw hersenen die een andere verbinding maakt dan bij een 'normaal' mens, een soort technische storing. Met goede therapie kom je een heel eind, maar je zal waarschijnlijk ook medicijnen nodig hebben. Er zal daarvoor wel echt een diagnose gesteld moeten worden door een deskundige, wellicht is er met jou wel iets heel anders aan de hand.
Er is inderaad niet zomaar heel simpel, 1 2 3 een oplossing voor narcisme. Maar iemand die zichzelf al herkent in de symptomen is op zich al half op weg. Alleen al vanwege dat feit, vraag ik me af of jij inderdaad wel NPS hebt, maar nogmaals, daar is een deskundige diagnose voor nodig om daar zekerheid over te krijgen.
Blijf er niet in hangen maar zoek in ieder geval hulp.
Succes

Tammy, 28-09-2010 17:09 #87
Eindelijk weg!
Na 9 jaar een uitputtende relatie te hebben gehad weet ik nu 10 maanden dat het écht niet aan mij lag! Hij kreeg de diagnose NPS. Eindelijk gingen mijn ogen open en besefte ik dat alles wat hij ooit deed om mij pijn te doen, expres was… NPS is namelijk niet een ziekte die je krijgt maar de persoonlijkheid die je bént.
Het vervelende aan NPS is dat het lijkt alsof hij steeds in de manie verkeerd van "ver boven iedereen" staan.
Nog vervelender is dat hij door zijn voorkomen ook mensen op de mouw kan spelden dat hij echt zo innemend en intelligent is. Feit is: dagelijks kon hij mij vernederen, op anderen had hij altijd wel iets aan te merken en zijn hoogst genoten opleiding is MBO sport.
De laatste 5 jaar van onze relatie zat hij voornamelijk thuis: Burnout. De burnout die een NPSér vaak heeft: Er was niemand die hem bewonderde, hij haalde de beoogde resultaten niet op zijn werk en dat lag volgens zijn meerdere aan hem, het klikte niet met het team…
Dan probeerde hij het weer ergens anders om vervolgens na een maand weer langdurig thuis te zijn.
Hij maakte schulden, ook achter mijn rug en gebruikte het daarna om mij te dwingen bij hem te blijven: Hoe zou ik die schulden ooit kunnen af betalen als we zouden scheiden?
De impact die zijn vernederingen op mij hadden lagen aan mij: Ik zou vast een geestelijke stoornis hebben, waardoor ik niet veel kon hebben.
Als ik helemaal happy van mijn werk terug kwam, was hij jaloers. Als ik hem mijn dag vertelde, wilde hij niet luisteren. Als ik iets wilde kopen moest ik eerste toestemming vragen: "overleggen" noemde hij dat, maar alleen ik moest dat doen. Mijn familie, tja jammer dat ik die niet kon uitkiezen, want daar wilde hij geen 5 minuten blijven.

Ik gaf te veel geld uit, kleedde me te sexy, keek verkeerde programma's op tv, had de verkeerde vrienden, kon beter een bril dragen dan lenzen, was geen goede moeder, niet slim, niet aardig, niet spontaan genoeg, koken liet te wensen over, of ik had niet genoeg gekookt en werd ik niet te dik?
Betaald werk voor mij waarom? Betaald werk voor mij, waarom had ik het niet? Dan MOEST ik werken, dan MOEST ik juist niet werken… Dan MOEST ik een rijbewijs hebben, dan weer niet…
Ondertussen had hij de duurste kleding aan zijn lijf, boekte hij de duurste vakanties, lag hij wekelijks op de tafel van een masseur, reed hij een dure auto en dacht iedereen: Picture Perfect!

Het is jammer… ik heb spijt… zoveel verloren jaren, zo'n prachtige dochter met zo'n misselijkmakende vader, he heb ik het zover kunnen laten komen en waarom zocht ik zo lang de schuld bij mijzelf?
En nu? Nu is er een bittere strijd: Want ik wil scheiden en hij absoluut niet! Terwijl ik toch zo'n misbaksel was in zijn ogen… Ik begrijp het werkelijk niet maar ben erg moe en heb nog veel te striijden!

Nora, 27-09-2010 12:23 #86
Ik heb 11 jaar een relatie gehad met een narcist (denk ik). Vorig jaar geprobeerd van hem te scheiden maar werkte met alles tegen en hij zei ook niet te willen scheiden. Hij woonde na 2 maanden samen met een ander en liet mij zo goed als met rust. Maar na een half jaar begon hij over sex en terug komen.Hij zegt dat het bij haar niets is en laat steken vallen om terug te willen komen. Ik houd tot nu toe mijn poot stijf en laat hem niet toe, maar waarom doet hij dit toch? Het is anderhalf jaar geleden en hij heeft nu toch weer een nieuw slachtoffer gevonden? Ik geef niet toe en wil dit ook helemaal niet. Hij heeft mijn leven verziekt. Ik moet contact met hem onderhouden vanwege ons kind, maar zal hij ooit ophouden?

Raoul, 22-09-2010 10:45 #85
Nou, nou zeg, wat 'n theorieën worden er hier toch verkondigd. Het zal allemaal wel enige grond van waarheid hebben. Ik ben ook van narcisme "beschuldigd" en dat kan raar uitpakken. Een van de dingen die in mijn relatie met mijn ex ontbrak was goede, gepassioneerde seks. En toen mijn ex zei "Als je zo nodig een zaadlozing moet, dan ga je je maar zelf helpen." Nou, dat heb ik dus gedaan :-p. De manier waarop ik mezelf "geholpen" heb viel echter niet in goede aarde (ik heb inmiddels een nieuwe vaste vriendin) en toen werd mij ook nog eens gebrek aan empathie verweten. Met partners die de andere partner "beschuldigen van narcisme" valt m.i. moeilijk te leven. Ik ben blij dat ik na een relatie van ruim 30 jaar nu eindelijk gelukkig kan zijn met mijn vriendin die volgens de DSM-IV-lat een narcist is. En laat ik dat nou ook zijn vlgs mijn ex, en nu weet ik dat twee narcisten onder een dak (met goede seks) een heel leuk koppel kunnen zijn. Oh ja, "gefocust zijn op seksuele prestaties is ook een typisch trekje van de narcist, zouden ze dan toch gelijk hebben? :-p

Anti-Nps, 17-09-2010 23:03 #84
Ik heb ook zo'n ex en heb twee kids van hem. (lang verhaal) Ik vind twee dingen heel erg 1: Dat er zo veel mensen met zo'n persoon te maken hebben en als ik al die verhalen hier en op internet lees zakt mijn moed in mijn schoenen. 2: Dat er in nederland niks tegen zo'n mensen gedaan word. Sterker nog, IK ben de boosdoener als ik mijn kids wil beschermen tegen deze man. Zelfs de rechtbank doet er niks mee. BJZ vind dat ik de kids aan hem moet geven, want hij stopt toch niet. En nog meer van die onzin. Ze helpen wel mensen in andere landen, maar de mensen in eigen land moeten maar zien… En dat noemt zich een vrij en behulpzaam land. Overal kun je meldingen doen (zie reclame op tv en dergelijke) Maar er daadwerkelijk iets aan doen, ho maar! Politie doet ook niks. Advokaat kan niks, want als de persoon in kwestie niet wil mee werken dan houd het op. Maar als ik niet mee werk, ben ik de strijdende ouder en word ik op de vingers getikt. En ondertussen kan meneer de kids blijven manipuleren en ze verder geestelijk mishandelen. Hij roept dat ik de kids verwaarloos dus ik krijg BJZ en RVK over de vloer en word het uitvoerig onderzocht zodat zij vervolgens kunnen zeggen dat ik een goede moeder ben. Maar als ik zeg dat hij een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft… DAN DOEN ZE NIKS! Nee erger, ik moet ze maar aan hem geven volledig (we hebben co met om de week een week) Die bij BJZ sporen echt niet! Hoe kom ik van hem af? En wie kan (instantie?) mij helpen? Wie weet een goeie advokaat? Is er iemand die met kids zit (9 en 10) met co-ouderschap en met een nps-er als ex die je leven en die van je kids zuur maakt en er mee weg komt bij BJZ, RVK en de rechter en die het voor elkaar heeft gekregen van hem af te komen? Dan hoor ik dat graag en vooral HOE je dat gedaan hebt.

Anneke Thijs, 17-09-2010 07:13 #83
Herken heel veel dingen, heb iemand in mijn omgeving met bijna alle kenmerken, wil mij er wat meer in gaan verdiepen.

Victor, 11-09-2010 14:59 #82
Ik ben nu zelf twee maanden uit een korte, maar heftige relatie met een vrouw waarbij ik achteraf steeds duidelijker narcistische trekken begin te zien. Het is over, zij gaat lachend verder, sterker nog, ze was al contact aan het zoeken met andere mannen via de datingsite waar ik haar ooit had leren kennen.

Tijdens de eerste week chatten voordat we afspraken, stelde ze zich helemaal open… Ze vertelde alles over zichzelf, stuurde foto's… Later hoorde ik dat ze al bijkans online verliefd op me was toen. Op onze eerste date ging er een enorme aantrekkingskracht van haar uit. Ze had een taartje meegenomen omdat ik net jarig was geweest, ze had een speciale persoonlijke verjaardagskaart voor me gemaakt. Ik was een beetje op m'n hoede, maar het leek wel alsof ze alles al van te voren bedacht had… Er zou gezoend gaan worden. En dat gebeurde.

Ik kan een boek volschrijven over wat er gebeurde. Maar al na onze tweede date, bij haar thuis, ging het verkeerd. Ze sms'te en belde me dat ze in paniek was en zich sip voelde, ze wist niet waarom. Ze was bang dat we niet bij elkaar zouden passen… Ik vond het jammer, maar zei duidelijk tegen haar: als jij erover twijfelt, dan kunnen we beter stoppen. Ik kreeg een sms, midden in de nacht, met de tekst "denk nog maar even na voordat je me wegdoet". Ik snapte er niks van… Zij twijfelde toch? De volgende dag belden we, en kwam het weer op hetzelfde uit. Ik dacht, ok, dan stopt het, maar dan hebben we ook verder geen contact meer. Ineens sloeg haar stem om, en zei ze "en nu dump je me als een stuk oud vuil?". Ik was geirriteerd, en vroeg: "Hoe wil je dat ik het dan doe?". "Kom maar langs!" zei ze. Ik was verward, ik wilde verder kijken, vond haar leuk. Bij haar aangekomen was er niks aan de hand, ze praatte honderduit, en ik dacht alleen maar "Wat wil je nou?". Uiteindelijk eindigden we toch in bed, en de volgende dag wist ik niet zo goed wat ik er nu van moest denken.

Maar na een week begon ze al grillig te reageren. Ze nodigde me uit om het erover te hebben dat we ons zouden kunnen uitschrijven op de datingsite. Ik was verliefd, en kwam direct. Maar eenmaal bij haar, begon ze er juist over, of ze het me, als ze met iemand anders zou willen daten, moest vertellen of niet? Ik was verbaasd. Ik snapte er niks meer van. Ik was terughoudend, en ze reageerde verbaasd: "waarom wil je niet zoenen?". Maar ik kwam steeds weer terug. Ze begon zich steeds arroganter te gedragen, opmerkingen te maken als "Denk je dat ik te leuk voor jou ben?". Ik wist niet wat ik ervan moest zeggen. Maar ze kon ook zo weer omslaan, heel aanhankelijk doen, een soort klein verliefd meisje spelen. Na een maandje barstte ze uit elkaar en wilde ze het uitmaken, ze had er geen zin in. Maar als ik dan ook echt wegging, was ze furieus: "Je blijft! We moeten wel samen ontbijten!". Toen was het ineens weer niet over, enz enz.

Wat me toen niet opviel was dat ze heel vaak kleine, maar kwetsende opmerkingen maakte. Ze praatte honderduit tegen me over al haar twijfels, alsof ik haar beste vriendin was. "Hoe kon het nou dat ze zo aangetrokken was tot iemand die ze niet aantrekkelijk vond?". Deel dat even met een ander. Bij haar thuis leek het alsof we iets heel moois hadden, maar zodra we in de buitenwereld waren, kreeg ik alleen maar het gevoel dat ik teveel was, dat ze zich ergerde aan mij. Haar ergernissen werden honderduit besproken, met mij. Ik voelde me een soort kandidaat, alsof ik steeds maar aan het wachten was tot ik goed genoeg was. Dan weer wilde ze geen relatie. Dan weer zag ze er alleen een vriendschap in. Dan weer was ik het zeker weten, en zag ze een toekomst voor ons samen…

Wanneer ze zich ergerde, sprak ze het vaak niet uit, maar werd ze indirect, ging ze opmerkingen maken als "je kijkt raar uit je ogen", en "je weet zeker wel dat ik daar (=mij) geen seks mee ga hebben he?". Dan werd ik gedwongen alleen in de slaapkamer te slapen, en mocht ik geen vin verroeren. "Morgen ben je weer normaal", zei ze dan. Toen had ik het gehad. Ik pakte mijn spullen, en ging. Maar toen ik bijna in de trein terug zat, werd ik gebeld: "zullen we ons morgen ziekmelden en het uitspraten?". En ik ging weer terug, waarna we ineens wel seks konden hebben. En we de volgende dag alsnog beter konden stoppen.

Ik werd er horendol van. Pas nadat het uit was, besefte ik me, wat een terreur ik had gepikt van haar. Ik mocht niet blijven, maar ook niet weggaan. En als ik wegging, of ik dan alsjeblieft haar nog wel met haar scriptie wilde helpen…

Ik deed alles voor haar. Misschien wel teveel. Mijn werk ging eronder lijden, ik begon me somber te voelen, en boven alles, kreeg ik steeds vaker een hekel aan mezelf als ik bij haar was. Ik kon de vinger er niet op leggen, maar ik voelde me alleen maar minderwaardig bij haar in de buurt.

Ze heeft echt een stempel op me gedrukt, en ik ben op mijn hoede om mezelf weer zo snel te geven. Ik heb een andere mail en een ander telefoonnummer. Op dit moment houdt ze een blog bij, waarop ik nadat het definitief over was, breeduit werd geanalyseerd, alsof ik een psychopaat was. Alsof ik degene was die gestoord was, een leugenaar was, altijd de schijn had opgehouden. Ik heb geen contact meer met haar dus, want ik merkte dat het altijd uit de hand liep, het leek altijd wel alsof ze, net als de spanning even weg was, iets moest doen waardoor ik me alsnog bedonderd voelde.

Ik weet dat veel narcisten mannelijk zijn. Maar ik hoop met dit verhaal aan te tonen, dat het zeker niet alleen aan het mannelijk geslacht voorbehouden is…

Johanna, 08-09-2010 15:01 #81
Pffffffffff, oh wat herkenbaar allemaal, ik weet dat het niet makkelijk is, ik ben er nu al 3 jaar mee bezig om van deze man af te komen, weer valse beloftes schelden manipuleren, de ene keer ben je de liefste vrouw op aarde, de andere keer een kuthoer een slet, lief, agressief, je gaat aan jezelf twijfelen, uitputtend,
Dit was zijn 3de huwelijk, en dus zijn 3de scheiding, hij was altijd zo stoer, kan alles goed, heel veel bla verhalen
Gelukkig heb ik geen kinderen met hem!, die hebben gelukkig een lieve papa
ik heb alle dingen van hem weggegooit, nr gewist, email gewist en politie ingeschakeld, hoop nu dat ik van hem af ben
En ik ben ook 4 x bij hem terug gegaan,
Hij voelde zichzelf helemaal super als ik hem nodig had, maar zodra ik weer lekker in mijn vel zat, was ik een hoer en mocht ik niet meer met vriendinnen weg gaan
Nu hij zielig op een flat zit, krijg ik natuurlijk de verwijten dat hij er altijd was als het slecht met mij ging.
Ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar iedereen hier denk ik

Anja, 02-09-2010 17:02 #80
Spra-ke-loos…
Bij het lezen van het artikel had ik het gevoel dat mijn (zeer recente) ex "model" had gestaan, als een model voor een portret. 5 of meer criteria? alle negen ja!
Enorm frustrerend is, dat het beeld dat vele over hem hebben geweldig positief is, iedereens beste vriend.
Hij slaat er in dat iedereen naar hem opkijkt… Zo heb ik hem 2 jaar geleden leren kennen, en bij mijn vraag wat hij deed als werk, was zijn antwoord dat hij 5 banken heeft. De realiteit echter was dat hij in 5 kantoren werkten van 1 grootbank.
Hij heeft 2 kinderen, van 2 vrouwen; de kinderen moeten smeken om aandacht, want papa heeft het ofwel te druk, of is moe van gans de week tot snacht in café te hangen met zijn "zakenrelaties".
Het is allemaal als een sprookje begonnen, maar de roze champagne, en bloemen en cadeautjes van in het begin, was snel geruild voor arrogantie, geen aandacht en zijn egoisme.
Buiten een huis hebben we niets gemeen, en stap redelijk gemakkelijk van hem weg, maar hoe moeten we ons behoeden om weer in diezelfde val te lopen?

Helena, 01-09-2010 09:29 #79
Citaat uit bovenstaand stuk…

'Pas wanneer, nadat bewondering door hun omgeving langdurig uitblijft (oftewel, ze zijn door de mand gevallen en hebben nog geen nieuwe slachtoffers kunnen vinden), zij in een depressie terecht zijn gekomen, zijn ze geneigd hiervoor hulp te zoeken'

Is het dom of raar van me dat ik HOOP dat bovenstaande gaat gebeuren?
Is het een illusie van mij om te denken dat ALS hij dan hulp gaat zoeken er (genoeg) verandering zou kunnen komen dat het wel 'leefbaar' met hem kan worden? Of zal hij dan juist alleen maar weer SLIMMER worden en nog meer trucs leren om mij of een ander nog beter te gaan manipuleren? Reactie infoteur, 01-09-2010
Nee, het is niet dom of raar om dat te hopen. Hoop doet leven, dat is waar, maar wanneer de narcist inderdaad zover gevallen is, wil dat nog niet zeggen dat hij daadwerkelijk hulp zal zoeken. Hij zal er eerder geneigd toe zijn.
En ook als hij wel hulp zal zoeken, dan nog is natuurlijk nog niet duidelijk hoe de uitwerking zal zijn.

Vergeet niet, narcisme is een ziekte, hoe vervelend dat ook is om onder ogen te zien, ze kunnen er feitelijk niets aan doen, het is een 'foutje' in de hersenen waardoor ze bepaalde dingen niet kunnen zien en voelen.

Helena, 01-09-2010 09:15 #78
Al direct in het begin van onze relatie gebeurden er al dingen die gewoon niet kunnen. Maar ja, je bent verliefd en geloofd in hem en bent overdonderd en hebt het gevoel HET LOT UIT DE LOTERIJ te hebben… en begrijpt niet dat het mogelijk is dat jou dit overkomt en waarom jij de gelukkige bent… die hij heeft uitgekozen…
Als ik wel eens wat los liet naar een vriendin kreeg ik steeds vaker te horen. Dat moet je niet pikken en is niet normaal hoor.hij doet me denken aan een Narcist… zoek het eens op op internet… Ik heb het 9 maanden lang niet gedaan omdat ik het denk ik niet wilde weten… totdat hij me een keer ineens voor KANKERHOER uitmaakte en na een korte schermutseling met een trap onderuit haalde en me daarna bleef provoceren…
Ik kreeg hem niet weg uit mijn huis en heb toen 112 gebeld. omdat hij weigerde weg te gaan… later bleek dat hij gewoon gezellig was gaan tennissen terwijl ik jankend met de politie thuis zat.
Ongelovelijk voor woorden ben ik toch gewoon door gegaan met hem… mijn vrienden waren ontsteld en snaptten me niet… en anderen GELOOFDEN me niet… want immers… zij kennen hem alleen als die toffe gozer.
Toen een goede kennis (die tot dat punt aan toe helemaal weg van hem was) mijn blauwe plek zag op mijn been, schrok ze heel erg en vertelde me toen dat OOK ZIJ er in getrapt was en nu ze dit wist ik echt even op internet moest gaan kijken omdat zij hem er ook van verdacht Narcist te zijn… Ik heb het toen gedaan en zoals velen van jullie ben ik me KAPOT geschrokken, omdat ik ALLES wat ik lees herkenbaar is. Ik heb het allemaal meegemaakt en het is of ik keer op keer MIJN EIGEN verhaal lees in de reacties… Alhoewel een bevrijdingd dat ik EINDELIJK na 9 maanden wist wat er mis was met 'mijn liefde'… heb ik ruim een week nodig gehad om het te verwerken… daarna nog 5 maanden om het te geloven en accepteren… en de laatste 4 maanden van onze relatie besloten dat ik bij hem wilde blijven en dat ik mezelf maar moest harden en wegen moest zoeken hoe ik met hem zou kunnen leven… en mezelf en mijn leven op hem zou kunnen aanpassen. Alles om hem te houden en alles om te voorkomen dat hij niet steeds boos zou worden… en dus me de nodige woede uitbarstingen die tegen die tijd niet meer af en toe waren maar nu bijna DAGELIJKS… en werden steeds heviger met ook steeds meer geweld en steeds meer en erger verbaal geweld… Op het einde leek het of hij er plezier in had om mij pijn te doen en werd als ik al zat te huilen en hem smeekte om te STOPPEN.alleen maar GEMENER… en bleef steeds langer weg. Als ik hem dan vroeg waar hij was geweest en met wie, kreeg ik geen antwoord… en als ik al antwoord kreeg dan zei hij; "ik heb aan jou geen verantwoording af te leggen, jij liep toch weg bij mij… ". Op het einde liep ik maar weg en staptte dan in mijn auto… om aan zijn ruzie zoekerij te ontvluchten en zijn verwijten, beschuldigingen en vernederingen te ontvluchten… Maar ja, dan was IK natuurlijk weer fout en daarom hoefde hij me niet te vertellen waar en met wie hij dan was geweest… Bleek dat hij inmiddels al met andere vrouwen weg ging en onderhield op internet contacten met hen.(had mij geblokkeerd op alles zodat ik niet kon zien waar hij mee bezig was…) Ik heb al zijn leugens van de laatste maanden zwart op wit staan en hem even gevolgd wat hij achter mijn rug uit spookte en met wie… en hem in onze laatste vakantie ermee geconfronteerd en gevraagd ermee op te houden. MAAR ONDANKS dat ik al zijn leugens kon weerleggen met mails die ik van hem had gezien… BLEEF HIJ NOG ONTKENNEN… Na veel toestanden beloofde hij bij terugkomst alles te herstellen.want hij wilde toch graag verder met me omdat hij van me hield… Waar ik bang voor was gebeurde… we kwamen terug.hij begon weer ruzie te zoeken en mij van alles te verwijten en me te beschuldigen dat ik VREEMD GING…!?

Er zijn nooit geen excuses geweest, hij ging gewoon door met het contacten van die vrouw(en) (waar hij nu waarschijnlijk alweer een relatie mee heeft… vrienden hebben hem al gesignaleerd… hij zit niet stil) en ondertussen zoekt hij nog af en toe contact met mij…

In het begin nadat ik de relatie beeindigd had was het veel. SMS, telefoon en mails.maar het is nu minder geworden.
Die betreffende dag was ik in de ochtend nog een KANKERWIJF en moest mijn TYFUSBEK en SMOEL houden…
en agressief… bed van mijn dochter nog willen slopen… Nadat ik de relatie had beeindigd… kwamen de excuses… en dat hij wilde praten als twee volwassenen… bla bla bla bla.

Alles is nog vers… mijn hoofd zit vol… mijn lichaam is op… mijn geld is weg… Mijn enige houvast nu is dat ik niet de eerste en enige ben die dit overkomt… en dat er veel lotgenootjes zijn. Op dit moment is mijn verdriet en pijn even omgeslagen in WOEDE en WROK gevoelens en gebruik deze om te proberen hem te stoppen. Anderen voor hem te behoeden… maar merk dat dat moeilijk is… want die mensen en nieuwe vrouwen kennen hem niet zoals ik hem ken… en geloven jou toch niet… Je bent zo machteloos…

Liesje, 28-08-2010 14:28 #77
Hallo,

Aan deze boeken door Patricia Evans:The verbally abusive man, The verbally abusive relationship en Controlling people kunnnen betroffenen ook iets hebben (denk maar ben niet zeker dat ze ook in het Nederlands verkrijgbaar zijn).

Groetjes en veel sterkte aan iedereen,

Liesje

Helena, 26-08-2010 23:32 #76
Ik heb afgelopen zaterdag mijn relatie beeindig met een NPS-er. Ik ben er nog steeds helemaal kapot van en middels vrienden en familie EN HET LEZEN van stukken over de Narcist en Psygopaat probeer ik sterk genoeg te worden om straks ook echt BLIJ te zijn met mijn besluit in plaats van hem te missen en te proberen te begrijpen en accepteren dat hij ECHT nooit zal veranderen en dit de beste keus was die ik kon maken.

Joke, 20-08-2010 15:13 #75
Hallo lieve mensen,
Wat zitten we toch allemaal in het zelfde schuitje, keer op keer wordt je weer op je ziel getrapt, voel je je een ontzettende grote nul, want je bent in zijn ogen niets waard, loopt steeds te gillen neem nou eens afstand van mij, maar als hij in de shit zit mag ik hem er weer uithelpen. Ik heb het over mijn zoon waar ik al jaren mee bezig geweest been bij alle helpende instanties om uit te zoekne wat hij nou mankeerde. Ik werd elke keer met een kluitje in het riet gestuurd, met ach mevrouw maakt U zich toch geen zorgen het is zo, n leuke sociale jongen.Familieleden begrijpen er ook niets van, ik ben altijd degene die moeilijk doet.Het bericht van Angelique van 31-07-2010 herken ik onmiddelijk.
Een goede raad kind weg wezen en nooit meer terug komen, Mijn zoon had ook zo.n lieve meid die heb ik groot gelijk gegeven dat ze er een punt achter zette, want met zo, n jongen kan je geen toekomst op bouwen.
Maar Angelique ik weet zeker dat er voor jou ook wel iemand op deze aardbol rond loopt die jou gelukkig kan maken.
Groetjes Joke

Mary-Sue, 14-08-2010 21:26 #74
Hier ben ik weer… heb hier op 29 maart geposted. Ben er in april 2010 weer ingetrapt… tjonge jonge wat ben ik een sukkel. Afgelopen 3 maanden waren super. Oohhhh wat was hij lief en begripvol en zou van alles veranderen hij had nu door wat ik van hem verwachtte. Ik twijfelde aan mij eigen mening over hem… zou ik me dan toch vergist hebben.
Maar toch nu kom ik er weer achter dat zodra ik dingen van hem verwacht op emotioneel vlak er niets maar dan ook niets komt. Hij kan het niet. Hij begrijpt het niet en noemt me lastig op momenten dat ik ontzettend verdrietig in een winkel sta ( ben net mn baan kwijt) " ga je nu weer zitten janken" " ohhh ik ben je nu al zat"
En idd zoals Caro zegt… die van mij is heel oppotterig en gierig. En iedereen in zijn omgeving noemt hem een gouden kerel en vinden hem leuk en aardig. Ze bagatelliseren zijn ego, arrogantie en asociale gedrag.
?Hij wil alleen omgaan met mensen die hij interessant vindt. Zodra ik iets aan hem vertel over een vriend van mij die bv een topbaan heeft of iets fantastsch bereikt heeft, dan is hij volgens mij jaloers en kan hij er niet naar luisteren.
MAar goed hoe komt het dat ik er weer intrap? geen idee… hij sluipt er weer in… je geeft om iemands leuke kant… en hij weet precies hoe hij dit moet inzetten om jezelf er weer in te laten trappen.
Ik word hier moedeloos van… mijn omgeving is teleurgesteld in me en begrijpen niet dat iemand zo als ik ; leuke meid die er goed uitziet alles voor elkaar heeft, academische graad zich zo respectloos laat behandelen door iemand.
Mannnn wat moet ik nu… gadverdamme! wat een hel

Angelique, 31-07-2010 16:42 #73
Caro,

Ik herken heel veel in wat je schrijft. Vooral dat de buitenwereld heel moeilijk reageert op het feit dattie narcistisch is.
Dat wordt vaak onderkent en gebagatellisseert.
Bij mij werkte terugschreeuwen of hem confronteren met zijn leugens ook niet. Zijn reactie werd alleen maar erger en erger.
Aangezien ik een zoon van 8 bij hem heb, moeten we wel communiceren. Ik wil dat alleen per mail, niet per telefoon.
Zo heb ik alles zwart op wit staan als hij liegt of probeert anderen tegen me op te zetten.
De communicatie houd ik zo kort mogelijk en ik verlaag me niet tot zijn niveau. Ik zet er geen beledigingen of kritiek in.
Alleen het hoogst noodzakelijke staat erin. Verder negeer alle beledigingen en kritieken van zijn kant.
Juist dat negeren werkt het best. Hij heeft dan het minste vat op mij.
Pijn doet het wel natuurlijk.

Angelique

Caro, 07-07-2010 15:14 #72
Valt mij wel op dat ze wel veel overeenkomsten hebben, maar niet hetzelfde zijn. B.v. de ene narcist is geld verkwistend en de ander is juist heel erg oppotterig en zeer gierig. In het begin heel aardig dat is praktisch bij iedere narcist. Verder valt mij op dat ook de overeenkomst vaak is dat ze je gaan tergen en op een dusdanige wijze dat je je zelfvertrouwen verliest, de narcist rond gaat bazuinen dat je psyhisch niet iin orde bent en idd op het end ook in de knoei komt te zitten en de narcist dus bevestigd krijgtr wat hij/zj rond zit te bazuinen En dat terwijl hij de zieke geest is.

Verder hebben ze vaak de overeenkomst dat ze van stemming kunnen wisselen. In heel korte tijd. Dan heb je narcisten die als je je losmaakt je gaan stolken, maar enr zijn er ook die denken zon macht over je te hebben dat ze er zeker van zijn dat je toch wel terugkomt en dus niet achter je aan gaan. Vaak gaat het slachtoffer ookk idd weer terug.


Hieronder staat met narcisten is het uitkijken op de werkvloer. Maar niet alleen op de werkvloer ook in relatiesfeer zijn ze bloedlink. Ze laten een spoor van vernieling achter op hun levensweg. Ik heb er zelf een gehad. En nu nog steeds draag ik de sporen ervan. Ze worden ook door praktisch iedereen geloofd en vaak het slachtoffer niet. Ik heb dat zelf aan den lijve ondervonden.Ze zeggen wel eens eerlijkheid duurt het langst. Dat is waar, maar het kan met narcisten jaren duren voordat ze voor de buitenwereld eindelijk door de mand vallen. Hun wraakzucht kent geen tijd.


Er staat alleen hier iets dat ik geen slachtoffer aan zou raden. Namelijk dat je je hetzelfde moet gedragen als de narcist. B.v. als die gaat schreeuwen terug schreeuwen. Helpt niets, want misschien dat ze even van hun stuk raken de wraak zal er niet minder van worden. Integendeel ze zullen dat zeker in hun wraak meenemen. Alleen zij kunnen zihc dat permiteren. Anderen moeten de narcist op een voetstuk plaatsen en zo niet berg je dan maar. Ze zullen nooit iets vergeten en zinnen op wraak. Zelfs jaren later nog.

Er is maar 1 mogelijkheid in de relatiesfeer MAAK DAT JE WEGKOMT ZO SNEL MOGELIJK.

In de werksfeer zou ik het niet weten. Vertrouwenspersoon. Maar dan moet je wel verdomd zeker weten dat die persoon ook echt de juiste is om te vertellen wat je weet.

Run, 27-06-2010 11:31 #71
Reactie op Wilma van Buuren:
Met narcisten in de werksituatie is het heel erg uitkijken, want als je een conflict met ze krijgt, en ze zitten in een machtspositie, laten ze geen spaan van je heel.
Trek heel snel aan de bel, dat wordt vaak gewaardeerd. Als je te lang niets doet heeft de narcist ondertussen allerlei mensen bewerkt en eenmaal in dat stadium is het heel moeilijk om goedwillende mensen in de organisatie te overtuigen. Dan zit er soms niks anders op dan te vertrekken en een andere baan te zoeken. Vertel wel aan een vertrouwenspersoon alles wat je weet. Onder psychische spanning ga je fouten maken, dat moet op het werk ook wel aankomen bij personen die er verstand van hebben.
Een goed boek, vol met goede adviezen voor omgaan met narcisten in de werkomgeving, heet: Snakes in Suits.

Mira, 21-06-2010 12:00 #70
Jeetje, wat een herkenning. Blij al deze verhalen gelezen te hebben. Ook ik heb net een relatie beëindigd met iemand die erg ziek is. Dacht eerst borderline want de termen manipulatief, impulsief, leugens vertellen, hele verhalen, geld verkwisten horen allemaal bij hem. Maar nu ik deze site heb gevonden weet ik dat er meer was en herken zoveel in de verhalen en ben dubbel blij dat ik er na 7 maanden erachter ben gekomen dat er iets helemaal fout zat.
In het begin werd ook ik op handen gedragen. Hij was zo lief, helemaal geweldig. Was gelijk verkocht. Wel had ik grote moeite ermee dat hij in de eerste maanden nooit in het weekend kwam, alleen heel erg vaak door de week. Gaf dit ook wel aan maar hij reageerde daar alleen maar op van, kop op het komt allemaal goed en ik hou zo veel van jou.
Wel belde hij de hele dag door of sms te me. Wel tig keer op een dag vertellen hoe veel hij van me hield in allerlei bewoordingen. We hadden wel 20 contactmomenten op een dag en ook als ik werkte. Hij hield daar geen rekening mee ook al kon het soms gewoon even niet. Als hij belde moest ik beschikbaar zijn. Hij was erg dwingend als hij wilde dat ik iets moest doen. Hij had werk zo vertelde hij waarvoor hij veel in het buitenland zat. Na anderhalve maand kwam hij om het weekend. In het begin was hij 9 dagen weg en kwam dan 4 a 5 dagen bij mij. Ook woonde hij al vrij snel bij me in aangezien zijn huur werd opgezegd. Heb wel gezegd geen spullen die mag je opslaan. Maar jij mag komen. Als hij hier was kwam ook vaak zijn dochter hier. Vond wel dat ze een hele vreemde relatie hadden. Zij stelde zich met haar 11 jaar naast hem op als partner en ze was zijn prinses. Ze manipuleerden elkaar over en weer flink. Voelde me vaak erg ongemakkelijk eronder.
Hoe langer de relatie duurde hoe minder lang hij thuis kwam. Zijn werk had hem nodig vertelde hij. Wel vertelde zijn dochter enige vreemde verhalen maar hij zei dat ze problemen had en loog omdat ze moeite had met de relatie.
Als hij in het buitenland was vertelde hij altijd heel gedetailleerd wat hij deed en hoe het daar was. Hielden veel contact.
Wat ook vreemd was dat ik een man zonder verleden had. Na 7 maanden had ik nog niemand van zijn familie, vrienden of collega?s ontmoet.
Komt wel was zijn reactie. Ik ben altijd weg daardoor komt het en heb ook niet een goede band met mijn familie. En ik was zo verliefd dat ik het voor zoete koek slikte.
In april kwam hij thuis en zei, nu blijf ik alle weekenden thuis. Ik wil meer bij jou zijn en ik natuurlijk helemaal blij. Er kwamen spullen hier.
We zijn nog met de kids op vakantie geweest en het voelde heel erg fijn.
Wel is me altijd op gevallen dat hij erg veel met zijn telefoon bezig was. En altijd buiten ik mocht er nooit bij zijn. Constant sms en en bellen. Had torenhoge rekeningen. Ook betaalde hij weinig en kiende het altijd zo uit dat hij even iets anders deed als we bij een kassa stonden.
Thuis was hij soms even geheel niet aanwezig en als hij merkte dat ik daar moeite mee had liet hij even gewenst gedrag zien. Inlevend vermogen was gespeeld en heeft hij absoluut niet.
na 7 maanden kreeg ik ineens een telefoontje van iemand die vertelde dat ze tot april zijn partner was geweest. Ineens vielen al mijn twijfels weg en alles viel op zijn plek. Van alles wat hij me had verteld was 99 % gelogen. Nooit in het buitenland geweest. Altijd 10 km verder op bij zijn andere huishouding. Daar had hij nooit verteld dat hij een dochter had en toen ze er achter kwam heeft ze hem na 14 maanden op straat gezet. Toen kwam hij bij mij met het verhaal ik kom elk weekend. Hij had dus een dubbel leven en huishouding en we hebben hem 7 maanden gedeeld. En ik weet zeker dat hij ook nog een 3 e vrouw ergens had.
Alles was op hem gericht en wij, we waren zorgende kwetsbare types die heel erg gek op hem waren en hij vond al die adoratie geweldig en maakte er misbruik van.
Zodra hij merkte dat er iets mis dreigde te gaan ging hij er even weer voor. We moesten beschikbaar zijn voor hem. Hij had een sterke verlatingsangst.
En nu gaat hij zelfs stalken en dreigen met zelfmoord of andere dingen als hij er even doorheen zit. Dit is een heel verhaal geworden en dan nog in notendop verteld wat ik heb meegemaakt.

Anne, 19-06-2010 10:06 #69
Ik ben de dochter van een narcist en heb nooit geweten dat narcisme bestond. Maar in 2000 schreef ik het volgende, na weer eens een woedeaanval van mijn vader te hebben ondergaan. Hij lokte voortduren conflicten uit en noemde het dan een crisis van mij. Na vele jaren dacht ik dat ik gek was… :
In een crisis heb ik het gevoel nooit tot autonome waarden te zullen komen in de zin van een persoonlijk leven, een persoonlijk oordeel. Het is alsof alles wat ik ooit gedaan heb zinloos is geweest en opgeslokt werd in zijn nood, zijn dwang van het vertoog, zijn ijzingwekkende onverschilligheid, in wat al te vaak liefde moet heten.
De crisis geeft het gevoel al deze tijd verloren te hebben en nooit te zullen vinden?, nooit een uitweg te zullen vinden uit verstikkende, onpersoonlijke bepalingen. De crisis wordt paniek en angst zich nooit te zullen kunnen laten zien omdat dit agressie, afgunst en haat zal opwekken. De crisis geeft het gevoel het niet te zullen halen en uit elkaar te zullen barsten tot het bloed op de muren hangt. Ook dat kan men overschilderen.

Jan, 15-06-2010 14:06 #68
De moeder van mijn kinderen (hEX)is een full-blown narcist. (dit heb ik nu pas door na het lezen van allerlei artikelen over narcisme) Heb 9 jaar een relatie met haar gehad, maar ben nu al bijna 7 jaar bij haar weg. Die 7 jaren zijn niet makkelijk geweest, want ze probeert en voert ook uit om via de kinderen haar grip op mij te houden, het ligt allemaal aan mij. Ik ben deze uitputtingslag beu, ik ben haar dreigementen beu, haar steken onderwater, ik ben haar gedraai en leugens meer dan beu. Ik maak mij zorgen om mijn kinderen, HELP hoe kan ik mijn kinderen ondersteunen in hun groei naar volwassenheid, terwijl zij dagelijks leven met een narcist?

Anna, 30-05-2010 22:46 #67
Hallo allemaal,

wat een herkenbare verhalen allemaal zeg!
vanaf mijn 16e tot mijn 20ste ben ik samen geweest met een man waarvan ik na het lezen van deze site nu wel zeker ben dat hij een narcist is.
op mijn 20ste ben ik bevallen van onze dochter, en al vrij snel daarna voelde ik aan alles: hij moet weg! hij was en is verslaafd aan softdrugs, nam totaal geen verantwoordelijkheid voor zijn dochter en ik kon al die verwarring e.d. niet meer aan, ik denk dat ik het toen inzag omdat ik moeder was en mijn kind wilde beschermen.
dit was volgens hem overbezorgdheid, ik had een postnatale depressie volgens hem, allemaal onzin in zijn ogen.
dit is niet zonder slag of stoot gegaan, veel ruzie de afgelopen 2,5 jaar zelfs politie erbij moeten halen door dreigende situaties. maar ook veel momenten waarop hij weer toenadering zoekt, tot voor kort reageerde ik nog op zijn mooie praatjes, maar ik kan nu wel zeggen dat er een knop om is gegaan
de zorg voor onze dochter liet hij aan mij over, wat ik wel best vond aangezien hij niet verantwoordelijk genoeg is voor haar te zorgen.
bij hem had ik het gevoel anders te moeten zijn dan ik werkelijk was, hij zette me op tegen mijn familie en vrienden, waardoor ik het contact met hen zo goed als kwijt was.
hij loog en bedroog alles bij elkaar, maar kon zich er altijd weer 'uitlullen' en ik geloofde hem, hij dwong me min of meer (emotionele chantage) hem te vergeven, eigenlijk kon ik dat niet maar toch kreeg hij het voor elkaar.
hij vertelde me altijd hoe ik dingen moest doen of beter kon doen (op zijn manier dus).

het was een kei in het manipuleren van mensen, hij krijgt werkelijk alles voor elkaar en komt overal mee weg.
hij wist gewoon precies hoe hij me moest pakken, waar mijn zwakke punten lagen en maakte daar gebruik van om zijn doel te behalen. ik kan er een boek over schrijven zoals de meesten hier denk ik wel.

maar ik heb ook een aantal vragen, ik hoop dat iemand hier tips voor heeft/ antwoord op kan geven of mij kan doorverwijzen naar een site of iets dergelijks.

mijn grootste angst is mijn dochter, na 2 jaar advocaten en rechtszaken heeft hij het voor elkaar dat ze om de 2 weken een nachtje komt slapen in het weekeind en een middag per 2 weken.

nu zijn mijn vragen:

zal hij zijn interesse in zijn dochter verliezen?
ik maak me serieus zorgen om het welzijn/ de veiligheid van mijn dochter als ze daar is, is er ook maar iets (legaals) wat ik kan doen om haar daar weg te houden? advocaat heb ik maar kan nix bewijzen…
in hoeverre beïnvloed zijn gedrag mijn dochter, ze is nu 2,5 maar ook met oog op de toekomst.
weet iemand of het gebruik van drugs een andere uitwerking kan hebben dan anders op een narcist?
bestaat er een test of iets dergelijks die kan aantonen dat iemand narcistisch is? ivm bewijzen…

nou als iemand iets bruikbaars voor me heeft please tell me!
nu ik erover na ga denken wordt ik helemaal gek bij de gedachte dat ze daar volgende week weer heengaat…
alvast bedankt!
anna Reactie infoteur, 31-05-2010
Of hij de interesse in zijn dochter zal verliezen is niet zomaar te beantwoorden, dat is voor iedereen verschillend en het is niet zo dat mensen met persoonlijkheidsstoornissen per definitie hun kinderen niet meer willen zien. Dat het voor je dochter niet goed is om op zo'n jonge leeftijd al met drugs in aanraking te komen is een feit. Wat als hij niet oplet en zij hem na gaat doen of misschien wel die bende in haar mond stopt (kleine kinderen stoppen alles in hun mond).
Je zou bijvoorbeeld daarvoor al hulp kunnen vragen.
Er bestaan wel tests die kunnen aantonen dat iemand een persoonlijkheidsstoornis heeft maar daarvoor zal hij naar een deskundige moeten en als hij zelf vindt dat hij niets mankeert is de kans erg klein dat hij daar terecht komt. Wanneer je hem de omgang met zijn dochter wilt verbieden zal je door moeten vechten met advocaten etc. drugs is een goede reden maar je zal daarvoor bewijzen moeten hebben en bij een hoop instanties aan de bel moeten trekken. Succes!

Eyes Of Truth, 30-05-2010 13:42 #66
Hoi.

Fijn dat ik hier iets mag delen met anderen.

Mijn laatste relatie was zo extreem, dat ik er zelfs over dacht om definitief deze mooie aarde voorgoed te verlaten.
In het begin was het super, hij interresseerde zich in alles wat ik deed (fotografie-zingen-schilderen-spiritualiteit) en bewonderde mijn persoonlijkheid enorm, (sociaal-amicaal-sexy gekleed) ik werd op handen en voeten gedragen en kreeg bizarre cadeau''s, die overigens niet aannam. zoals: (na twee weken) merc slk, nieuwste dames cartier, helikoptervlucht met i love you tekst.

Toen zijn vader stierf in onze derde week (!) lag er een groot wit rozenkrans met lint op de kist met mijn naam erop en mijn dochters naam. De kist zakte de grond in met mijn mooiste favorieten muziek, waar ik ooit op wilde trouwen.
Kort daarna stond ik ik fulltime in zijn club te werken, hij kon totaal niet met zijn emoties overweg, switschte continu van de ene in de andere persoonlijkheid of alter ego's of whatever, ik begreep niks van hem. jaloers, onzeker, verlatingsangst, manipulatief, racistisch, sarcastisch, ik kwam alles tegen bij hem. Hij kon er totaal niet mee omgaan dat zijn vaste gasten met mij praatten, gedag zeiden, verbeterde sfeer in zijn zaak waardeerden dankzij mij, en zijn omzet steeg behoorlijk. Toen verscheen idd het monster. chivas b52 en coke was nodig om zijn onzekerheid te overwinnen. Daarna werd het geweldadig, en thuis kreeg ik alles over me heen, verwijten, beschuldigingen over dat ik niet van hem zou houden (?) en ga zo maar door. ik werd er gek van! Ik was mezelf constant aan het verdedigen, en dat maakte hij weer goed met super goede sex, winkelen, ongelooflijk veel liefde geven, tot in de hemel prijzen. Alles voor en met mn kind doen. Als ik met hem wilde stoppen, en zijn zaak door zijn mallote gedrag. offerde hij zichzelf zo op, dat hij zelf radicaal wilde verhuizen en de zaak wilde verkopen.

Uiteindelijk na 8 bizarre maanden, was de situatie zo extreem, dat mijn persoonlijkheid volledig was verdwenen, ik had geen contact met niemand, mijn tel stond op stil, want als ik iets binnenkreeg was het huis te klein, hij brak in op mn hyves, brak in op mn email en las al mijn verwijderde berichten terug van paar jaar. Wanneer hij weg ging trok hij internet eruit en autosleutels mee. De schilderijen die ik maakte vond hij triest en lelijk, mijn spiritualiteit vond hij kankerengelen, Mijn haar moest in een staart want dat was het enige wat mij stond, fotograferen kon niet, want hij werd gek als hij niet wist waar ik was en met wie. Coke snoof hij elke dag stiekem en zijn sexwensen werden steeds extremer. Begin dec ontdekte ik dat hij een huwelijk wilde gaan op de maledieven.

Toen ben ik radicaal met hem gestopt. Mijn dochter van 8 werd gek van hem, want hij belde na 3 min als we weggingen al en dat deed hij gerust 30 keer op een dag. Ikw as mezelf constant aan het verdedigen. Als ik ging winkelen met dr belde hij na of we idd zijn geweest.

En toen maakte ik het ineens definitief uit. Dat had hij nooooooooooooooooooit verwacht. Maar ik was het zat, en sterk genoeg, ik urfde de confrontatie toch wel aan met hem.

Hij was idd stomverbaasd en ten einde raad, razend, in de war, explosief.
Tot april is hij met ons bezig geweest, en ik en mijn dochter zijn er nu in mei pas overheen.
Ik ga in therapie omdat ik meer dingen te verwerken heb en ook om te leren omgaan met impulsiviteit en grenzen stellen. Verder ben ik weer helemaal happy, ik ben bruidsfotograaf, na 16 jaar eindelijk weg uit de ellende van de nacht. En ik ben weer lekker single, kleed me weer sexy en ga weer met iedereen om waar ik van houd en die goed voor me zijn! Nou dat is mijn ervaring met schizofreen/narcistisch/borderline stoornis

Wilma van Buuren, 29-05-2010 16:31 #65
Door Wilma op 29 mei 2010

Ik ben op en helemaal leeggezogen. Ben 30 jaar, je lees het goed 30 jaar met een narcist samen geweest en werk sinds 5 jaar met een narcist. Ik heb vorig jaar tegen mijn ex gezegd dat ik wilde scheiden en ben blij dat ik de scheiding heb doorgezet. Ik herken heel in de verhalen hieronder beschreven. Mijn zelfbeeld is gedaald naar het nulpunt, terwijl ik vorig toch 10 maanden gelukkig ben geweest. (ik zal jullie de detail van mijn huwelijk besparen, ik was altijd de schuldige en dacht ook werkelijk dat alles aan mij lag.) Ik vertelde vorig jaar november tegen mijn leidinggevende dat ik vond dat alles goed ging en of hij nog wel eens kritiek over mij te horen kreeg. Ik ben nl 4 jaar lang bekritiseerd en wordt nu al een jaar lang genegeerd. Ik kan hierdoor mijn werk niet doen zoals van mij verwacht wordt en maak veel fouten, hierdoor wordt ik weer boos op mijzelf en zoek ik de fout weer bij mezelf. Mijn collega ('s) haden hun zorgen geuit over mijn, lees hier (psychische) toestand, omdat ik vorig jaar een bewogen jaar achter de rug had. Met de kinderen bij jeugdzorg gezeten. Voor mij was dit allemaal positief omdat er zoveel in de positieve zin veranderde. Ik was kapot van de reactie van mijn collega's en begon weer te twijfelen aan mezelf. Mijn baas vond dat ik een psycholigische test moest doen, waar overigens niets is uitgekomen, maar waar ik wel verteld heb wat mijn collega met mij doet. Hij heeft dit verslag gelezen en is er kapot van geweest. Het positieve wat er uitgekomen was dat hij zijn gelijk had gekregen v.w.b. de fouten op het werk. Vanaf die tijd is hij bezig om mij weg te krijgen (besef dit pas sinds gisteren) hoe naief kan je zijn. Ik ben 2 weken op vakantie geweest. Ik ben teruggekomen en mijn chef wilde een gesprek met mij aangaan. Dit gesprek heb ik gisteren gehad. Ik kreeg te horen dat de arbeidsrelatie is verstoord en mij is verzocht om ander werk te zoeken. Voor mij is deze situatie niet werkbaar meer en ik vind dus ook dat de arbeidsrelatie is verstoord.Aan de ene kant wil ik dit wel, maar aan de andere kant komt mijn collega hier goedkoop mee weg. Ik wil me niet ziekmelden, maar ga volgende week een afspraak plannen met de bedrijfsarts. Ik heb vorig jaar een gesprek gehad met de vertrouwenspersoon en heb hem vandaag ook thuis opgebeld voor raad. Ik heb ook twijfels over wat mijn kwaliteiten zijn. Door het werken met mijn collega ben ik mijzelf weer kwijtgeraakt. Heb opmerkingen te horen gekregen, dat ik onder ontwikkeld ben, en meer van die denigrerende opmerkingen. Mijn andere collega's zien dit niet, dus hier kan ik geen steun van verwachten. Ik maak de fouten en nu denken ze dat ik mijn collega als stok zie om mee te slaan. Dit is vechten tegen de bierkaai. Wie heeft er tips voor mij? Wie herkent dit?

Mary, 26-05-2010 11:16 #64
Verkeer nu in een afgrijselijke situatie. Naam is een psodoniem omdat de angst en intimitatie te groot is. Scheiding is in werking gezet maar wordt op allerlei manieren tegen gehouden. Hij wil de macht blijven houden! Hij woont inmiddels al bij een andere vrouw maar laat zijn tentakels nog steeds niet los, o.a. door stalken, emotionele chantage, jaloeze, etc. Politie is er zelfs bij betrokken omdat de dreiging te heftig werd. Nu ik sinds kort bekend ben met het fenomeen van NPS vallen de puzzelstukjes in elkaar. Reactie van Joke (en vele anderen) geeft exact de situatie aan hoe ik in deze nachttmerrie met staande tracht te houden. Het beestje (zeg maar gerust monster) heeft voor mij nu ook eindelijk een naam gekregen. Alles is zo confronterend dramatisch herkenbaar geworden. Eindelijk een handvat gevonden om me uit deze situatie te kunnen ontworstelen.

Joke, 15-05-2010 09:04 #63
Dit was voor mij ook een hele zware confrontatie. Maar eindelijk heeft het beestje een naam gekregen. Het is natuurlijk heel makkelijk tye zeggen dat je zelf wel iets kan doen of stappen opzij zetten. Maar neem het gerustr van me aan, ten eerste stap je niet zomaar uit een relatie, en ten tweede gezien de gevoelige tentakels van de persoon met NPS moet je bijna je eigen denken en lichaamstaal volledig uitschakelen als je probeert om uit je "gevangenschap" weg te geraken. Op een hele subtiele manier probeer je vragen op je antwoorden te krijgen. Alles antwoorden die je aan gereikt krijgt met je dan bijna vanbuiten kennen of op een heel veilige plaats verstoppen niks mag gevonden worden en daan maar doorgaan met je leven alsof alles heel normaal is, tot je het eindelijk aandurft om toch de stap te zetten om weg te komen. Je moet er veel voor opgeven maar nadien komt een gedeeltelijke rust. Je krijgt nu wel de tijd om dingen beter op een rijtje te zetten. Maar het blijft dweilen met de kraan open. Want op alle manieren zal de persoon met NPS je proberen te intimideren. Vergeet niet dat hij of zij de persoon i die niks mankeert maar je wel tot het uiterste drijft.Wat je wel merkt als je een tijdje alleen bent dat alles wat er gebeurd, is dat je na een tijdje begint te beseffen dat jezelf eigenlijk een sterk karakter hebt, en dat dit de sterkte is dat een NPS'er als een parasiet probeer leeg te zuigen. Al je emoties, al je liefde, alles wat je doet wordt verpulverd, je wordt soms gedreven tot zelfdoding omdat je de druk niet meer aankan. Maar uiteindelijk als je de kans krijgt om je te herpakken en je leven leidt zoals je het altijd hebt willen hebben, dan zie je zelf hoe sterk je wel bent en zie je ook dat jij steeds de angsten hebt geleefd van de NPS'er. Denk eraan niemand heeft het recht om een andere persoon zo te willen breken tot hij of zij gewoon tenonder gaat, welk syndroom ze er dan ook willen opplakken… Ik weet dat ik sterk ben en blij ben mijn eigenwaarde en respect niet te hebben verloren. Dat besef ik nu dagelijks meer. Veel is verloren gegaan, maar nu is elke dag me meer waard dan de verloren jaren die geweest zijn en daar ga ik voor, neem je leven terug op en dan pas zie dat jezelf ook een persoonlijkheid bent, zonder daarin gestoord te zijn. Wees gewoon jezelf en laat je door niemand een oor aannaaien.

Adriaan, 13-04-2010 00:03 #62
Al jullie verhalen…, herkenbaar, pijnlijk, moeilijk, radeloos, ach wat moet je zeggen? Just do it! Kap ermee! Heb helaas ook samen met mijn zoontje zo'n vreselijke ervaring ervaren, kom er later graag nog op terug, het enige wat ik nu kan zeggen, Negeer, en denk aan Jezelf en uiteraard aan je Kids!

Sandra, 05-04-2010 14:39 #61
Er was iets mis met hem. Ik wist het zeker. Maar kwam dat niet door mij?
Ik had immers al eerder een relatie gehad die was stuk gelopen. En hij kon zoveel vrouwen krijgen maar koos uiteindelijk voor mij en, destijds 6 maanden oude, dochter.

Ik kon hem al langere tijd. Kon goed met hem praten en vertelde hem werkelijk alle details over mijn stuk gelopen relatie. Hij was zo begripvol.
Ik verdiende een betere man en het zou allemaal wel goed komen.
Maar ja, ik had een lange weg te gaan, volgens hem, want je bent dan nog geen 20 maar welke man zat nou te wachten op een vrouw met een dochter?

Hij vond zichzelf dan ook een ontzettend leuke, goede en aardige vriend voor mij.
Bijna dagelijks stond hij voor mijn deur en kwam mij gezelschap houden.
Na ongeveer 2 maanden kregen wij een relatie.
Na 4 jaar werd onze zoon geboren.
Onze relatie heeft in totaal 9 lange jaren geduurd. Ik was totaal uitgeput.
Onze zoon is inmiddels 13 jaar.

Wat ik hier allemaal lees over narcisme is zo ongelooflijk herkenbaar!
Ik kan niet in 1 woord omschrijven hoe die 9 jaren geweest zijn.
Ik heb mezelf (na ruim 8 jaar) nog steeds niet terug gevonden.
Kan moeilijk liefde uiten aan mijn allerliefste huidige partner.
Ben nog steeds nog heel onzeker en pieker over alles.
En het ergste van alles is dat ik weet door wie het komt en waardoor!

Ik kom ook bij een psycholoog en heb PTTS en een lichte vorm van borderline.
Over mijn verleden wordt alleen nooit gesproken want ik moet naar de toekomst kijken.
Na alles wat ik hier op deze site heb gelezen weet ik nu heeeeel zeker dat ik een relatie met een narcist heb gehad.

Ooit hoop ik die 'knop'in mijn hoofd om te kunnen zetten en wakker te worden als de persoon die ik ooit was…

Esther, 03-04-2010 09:19 #60
Ten eerste wil ik even kwijt dat ik dolgelukkig ben dat ik deze site heb gevonden. Een aantal weken geleden werd hij onder mijn aandacht gebracht, heb het gelezen, overgelezen, en nogmaals… De eerste keer ben ik zo geschrokken, dat ik de site heb weggeklikt en vreselijk heb zitten huilen. Eindelijk herkenning, niet alleen voor mijzelf, maar ook voor het gedrag van mijn nu ex-partner.

Ik heb 6 jaar een relatie met hem gehad. In het begin natuurlijk alles koek en ei. Ik kwam zelf uit een relatie die niet goed voor mij was, en was zo blij een man te ontmoeten die mij begreep, mij een arm om mijn schouder sloeg als ik dat nodig had. Toen we inmiddels samen woonden, ik heb ook 2 kids uit een eerder huwelijk, kwam ik achter bepaalde dingen. Zo was hij alcoholist en gebruikte regelmatig drugs. Na veel geweld, gelukkig niet lichamelijk tegen mij of de kids, maar vooral verbaal, geestelijk en het vernielen van huisraad, is hij uiteindelijk naar een afkickkliniek gegaan.

Toen begon de zon weer te schijnen. Hij was overal vanaf, gedroeg zich weer als de man waarop ik verliefd was geworden. Zo ging het eigenlijk 2 jaar heel goed. Hij was weer begonnen met een opleiding, ik heb mijn werk weer opgepakt en met de kids ging het prima. Af en toe had hij een terugval, maar ach. dat gebeurt nou eenmaal. Dan werd er weer behoorlijk geschreeuw en vloog er weer vanalles door het huis heen. Ook werden er dan weer vernederende opmerkingen gemaakt en was ik natuurlijk de schuldige, ik was degene die hem zo ver bracht… bladiebla.

Tot afgelopen zomer. Toen is het weer finaal mis gegaan. Hij zat weer dagelijks aan het bier, en gebruikte weer af en toe drugs. De spanning sloeg weer toe en ik ging weer helemaal door de knieen, letterlijk kroop ik weer voor hem. Alles maar doen om te zorgen dat hij geen reden zou hebben om weer te drinken. Maar toen hij weer een paar weken was gestopt, ging zijn gedrag door. Hij zorgde ervoor dat ik geen vrienden meer had, ik heb me ziek moeten melden op mijn werk, want als ik er niet was, was hij alleen met de kids, en wist ik dat hij dronk. Hij gaf alleen maar af op mijn vrienden en familie. Zo erg, dat eigenlijk iedereen mij links liet liggen, omdat ze niks snapten van mijn gedrag.

Met oud en nieuw lag hij om 9 uur savonds straalbezopen en onder invloed van drugs op bed. Geweldig, zo met je gezin het oude jaar uitzitten. Ik heb toen besloten voor mezelf hulp te gaan zoeken. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb een verwijzing voor het GGZ gekregen. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik dat heb gedaan. Natuurlijk vond hij het bullshit en snapte niet waar ik mee bezig was. Denk dat hij toen al zag dat ik voor mezelf ging kiezen, en dat maakte hem bang. Toen het zo ijzig koud was begin dit jaar, zei hij wel eens tegen mij: Ess, waarom ga je naar therapie? (ik doe nu ook running therapie en heb daar heel veel aan ) het is zo vreselijk koud…! En dat was idd zo, dus ik dacht, ach, kan ook wel thuis blijven. Natuurlijk kreeg ik dat een dag later op mijn brood. Hij snapte niet dat ik niet naar therapie was geweest, zo nam ik mezelf niet serieus. Hij wou ook altijd praten als het hem uitkwam, en dat was meestal midden in de nacht. Zo ook een keer in februari. Omdat ik had geleerd niet altijd maar aan hem toe te geven, zei ik nee. Morgenvroeg, ik heb nu mijn slaap nodig. Hij had een pak sap naast het bed staan en gooide dat zonder pardon over mijn hoofd heen. Zo, zei hij, dit is waar je goed voor bent en wat je verdiend. Op dat moment dacht ik alleen maar… ga weg… hang jezelf op wat mij betreft maar laat mij en de kids met rust. We hebben toch (natuurlijk) gepraat en ik trapte weer in zijn lieve woorden. Nu is hij 4 jaar geleden ook al eens door de politie het huis uit gehaald, nadat hij weer de boel had vernield. (ook de kids waren hiervan getuige). Helaas wat toen het protocol huiselijk geweld er nog niet, met het gevolg dat ie een uur later weer bij mij voor de deur stond… en gewoon dwars door het raam naar binnen is gekomen. Hij is weer opgehaald door de politie en overgebracht naar de gesloten afdeling van het GGZ.

Uiteindelijk is hij op 2 maart dit jaar weer geflipt. En hij was niet eens onder invloed. Ik had hem duidelijk gemaakt dat ik niet meer wou dat hij dronk en gebruikte in huis. En dat ik nu voor mezelf en de kids zou gaan kiezen. Tja, dat waren foute woorden van mij. Hij begon met schreeuwen, tegen de kids zeggen dat mama gestoord is, dat ik nooit voor ze zou kunnen zorgen, en dat als hij weg moest, hij zou zorgen dat de kinderen bij mij werden weggehaald. Mijn kids zijn nu 13 en 11 en gelukkig geloven ze hem niet, maar het maakt ze wel heel erg bang. Ik werd uitgescholden voor lelijk varken, ik verdiende geen respect, maar vooral hoe ik zo tegen hem kon doen. Hoe ik hem zo kon behandelen. Ik wist niet wat voor man hij was, ik onderschatte hem, hij was een superkerel…

Toen de tafel door de kamer vloog en mijn dochter van 11 zo schrok en schreeuwde en heel erg moest huilen, heb ik mijn zoon van 13 opdracht gegeven te gaan bellen met mijn zusje. Die woont niet bij mij in de buurt, maar ik had het gevoel dat iemand moest weten wat er aan de hand was op dat moment. Mijn zoon heeft zijn biologische vader gebeld, die wel hier om de hoek woont. Uiteindelijk hebben de buren de politie gebeld. Ik had al een afspraak met de buurvrouw dat als ze het niet vertrouwde, als ze veel lawaai hoorde, ze de politie zou bellen. Gelukkig heeft ze dit gedaan. De politie is gekomen, uiteindelijk ben ik met de kids naar de buren gegaan en heeft hij een huisverbod gekregen. Hij is gelukkig naar een crisisopvang gegaan en de kids zijn naar hun vader gegaan. De hulp voor mij kwam direct op gang, en ik had snachts nog iemand van de vrouwenopvang in huis om te praten. Wat me wel bij is gebleven is dat ze zei dat als ik bij hem weg wilde, dit het moment was om dat te doen. Hij heeft 1 x het huisverbod overtreden, ik heb gelijk de politie gebeld en aangifte gedaan.

Uiteindelijk is hij nu tijdelijk bij mijn zusje en zwager (wat ik nog steeds niet begrijp) en wacht op een plek in een afkickkliniek. En nu maar proberen mij terug te krijgen. Ik heb duidelijk een keus gemaakt en hij komt er bij mij niet nooit never meer in. Hier sta ik heel krachtig in. Ik denk dat toen hij zag dat ik voor mezelf ging, hij bang werd om de macht over mij te verliezen. Gelukkig heb ik weer een deel van mijn vrienden terug, want ook zij zagen zijn aandeel wel, maar durfden nooit een stap te zetten. Ik heb steun aan mijn vrienden en mijn moeder. Die geloofd gelukkig weer in mij. Door al zijn verhalen over hoe slecht ik was, ging iedereen aan mij twijfelen. Gister hebben we een gesprek gehad en het is afstoten en aantrekken. Wat mij opvalt is dat hij nog steeds zijn eigen aandeel niet ziet. dat ik het zo ver heb laten komen, dat ik het groter maak dan het al is. Hij wil goeie vrienden blijven… zelfs de kids willen hem niet meer. En hij snapt dit niet. Ik beinvloed ze en bladiebla. Toen hij gister de deur uit ging, pakte hij mijn gezicht in zijn handen en zei… (nadat hij zo zijn best had gedaan mij te overtuigen van zijn gelijk en dat hij de beste man voor me was) dat hij allang een nieuwe vriendin had gevonden via internet… Ik ben toen geknapt, heb de deur zo hard dicht getrapt dat als hij daar vlak achter had gestaan, hij omver was gegaan. Gelukkig maar niet, want dat was natuurlijk weer een bewijs dat IK gestoord ben.

Hij heeft nog een mail gestuurd, ik ben overrompeld met smsjes. En alles is zo tegenstrijdig. De ene keer ben ik een moordwijf, zijn kanjer… blablabla en de andere keer moet ik maar dood neervallen. Ik negeer alles en ben blij dat hij op dit moment in een andere provincie zit.

Uiteindelijk ben ik mijn baan kwijt, maar heb ik ook heel veel terug gewonnen. Ik heb mijn moeder weer, mijn vrienden weer, rust in de toko en mijn lieve kids. Mijn eigenwaarde is gedaald tot het punt 0 maar ik weet dat ik de kracht heb om er weer helemaal bovenop te komen.

Ik denk dat jullie nu wel begrijpen hoe blij ik ben met deze site… ik herken het, kan het op hem toepassen en dat maakt me sterker. Ik snap nu een beetje hoe en waarom hij dingen doet. Ik kan nog veeeeeeeeeel meer vertellen, maar ik stop er maar mee. Ben wel blij dat ik mijn verhaal heb gedaan. Ik wens iedereen dan ook net zoveel kracht toe als ik nu heb, en kan maar 1 ding nog zeggen… Niemand verdiend het om op deze manier behandeld te worden…!

Hele lieve groet, Esther

Geke, 31-03-2010 21:56 #59
Hallo Mary-Sue,
Weet niet of je er iets aan hebt, maar mij is het advies gegeven, door maatschappelijk werk, om hem te blijven negeren. Drie weken geleden kreeg ik ook weer een mailtje van hem, gewoon een lege mail, en waarschijnlijk bedoeld om bij mij een reaktie uit te lokken.
Iets wat hem overigens niet gelukt is, maar het brengt wel weer onrust. Ben ook best wel bang dat hij een keertje kontakt zoek wanneer ik mij eens wat minder goed in mijn vel voel zitten, en dan toch weer voor de bijl zou kunnen gaan, maar ik hou mezelf wel steeds voor ogen hoe mijn relatie was, die ik met hem heb gehad. En dan stel ik mezelf telkens de vraag: Wil je zo"n leven? En wanneer ik dan terugkijk weet ik het zeker, NOOIT MEER!

Wat mij ook helpt en sterker maakt is regelmatig hardop tegen mijzelf zeggen wat ik tegen hem zou moeten zeggen, wanneer hij me onverhoopt persoonlijk zou gaan benaderen. En geloof me, al hoe dom het ook klinkt om dat hardop tegen jezelf te horen zeggen, het geeft je wel zelfvertrouwen. Weet niet of je er iets aan hebt, maar alles beter dan jezelf weer bij elkaar te moeten rapen, omdat iemand met een psychische stoornis meent dat ze maar met je kunnen en mogen doen wat ze willen. Dat zijn ze niet waard!

Heel veel sterkte

Mary-Sue, 29-03-2010 18:42 #58
Ik ben er voor de derde keer weer ingetrapt… na 3 jaar was ik bijna los van mijn narcistische vriend. Maar meneer kwam terug van 4 weken Amerika en moest natuurlijk aan iemand vertellen hoe fantastisch het was. Daar mocht ik voor dienen. Mooi woorden, ik mis je, jij bent mijn droomvrouw de moeder van mijn kinderen blablablabllba.
Maar goed uiteindleijk kon hij natuurljk vertellen over zijn vakantie.
Tjonge jonge jonge… dat ik niet door heb dat hij een parasiet is. Vreselijk. Hoe kun je toch zoveel van iemand houden… ik word er gek van heeft iemand tips om los van hem te komen.
Ik heb hem gister per mail proberen te krenken. Ik word er moedeloos van.
Net als anderen op deze site heb ik alles maar dan ook allesvoor hem over gehad. Hij had echer alleen oog voor zichzelf en zijn eigen dingen. Als we ruzie hadden dan zei hij de meest gemene dingen. Al mijn vriendinnen en familie zijn dom. Mijn werk is te min en de tvprogrammas die ik kijk ook. Alleen advocaten zijn slim, omdat hij er zelf een is.
Hij zei een keer letterlijk… sorry maar ik ga toch geen vrije dag besteden om voor jou een kadootje te kopen.
Sorry misschien warrig verhaal… maar het was me bijna gelukt om hem uit mn leven te krijgen en nu was hij weer even terug… help! Wie heeft er tips!

Rose, 01-03-2010 09:42 #57
Een paar maanden geleden las ik bij toeval de kenmerken van een narcist.Ik ben meteen naar de computer gerend en heb daar vervolgens de hele nacht achter gezeten.8 jaar geleden heb ik met behulp van kinderbescherming uit de hel kunnen vluchten.Maar mijn leven is voorgoed verwoest.De emotionele schade die hij mij heeft toegebracht ( en dan heb ik het nog niet eens over de fysieke ) is niet meer te herstellen.Een van mijn vroegste herinneringen is het moment dat mijn moeder mijn vader voorgoed de deur uitzette en hij zijn kop tegen de muur sloeg, vervolgens mij en mn broertje tegen zich aantrok en ons besmeurde met bloed en tegen ons zei dat hij zelfmoord ging plegen en dat het de laatste keer was dat we hem zagen en dat het allemaal mama's schuld was omdat zij geen gezinnetje meer wou zijn.Toen liet ie ons los en terwijl wij daar stonden te brullen van verdriet stapte hij in zn auto en scheurde weg.Ik was toen 6 en mn broertje een jaar jonger.Dus het was altijd al extreem maar vanaf het moment, jaren later, dat ik thuiskwam en van de politie te horen kreeg dat hij had geprobeerd mijn stiefmoeder in de brand te steken tot het moment 4 jaar later dat ik midden in de nacht met achterlating van al mn spullen jankend de vrijheid in fietste ben ik niks meer dan een slaaf geweest.Hij dacht dat hij God was maar in werkelijkheid leefde ik in de hel met de duivel hemzelf.4 jaar lang ben ik vernederd, gekleineerd, in elkaar geslagen en op zolder opgesloten geweest.Ik heb nooit getwijfeld aan mijn beslissing dat k hem ( net als zijn 4 andere kinderen ) nooit meer wou zien, maar toch, het blijft toch je vader?Nooit heb ik me helemaal van het idee af kunnen zetten dat hij misschien al die tijd wel gelijk had gehad dat het allemaal aan mij lag, dat ik echt niks meer dan een koe was en dat als ik een betere dochter was geweest hij misschien nooit zo had geworden.Had ik niet beter mijn best moeten doen?Tot het moment dat ik over narcisme las.Ik durf nu voor het eerst aan mezelf toe te geven dat ik zoveel meer dan mn best heb gedaan voor hem, zoveel meer dan dat hij ooit had verdiend, en ik kan zoveel gebeurtenissen die ik nooit heb begrepen opeens een plek geven.Nu pas zie ik hoe geraffineerd hij mijn moeder en mij uit elkaar heeft gedreven en zo nog honderen verschillende dingen.En nu pas durf ik echt aan mezelf toe te geven dat het niet aan mij lag.Ondertussen heb ik wel een paar jaar geleden hulp gezocht om het allemaal te verwerken, en na verschillende psychologische onderzoeken ben ik inmiddels in het bezit van een hele waslijst met stoornissen maar na al de gesprekken met al die verschillende hulpverleners waar ik steeds weer mn verhaal aan moet vertellen en die als ik begin met details meteen beginnen te steigeren en met opmerkingen komen als:geen wonder dat u PTSS heeft enz ( want zn vrouw proberen in de brand steken is nog wel een van de minst erge dingen die hij heeft gedaan ), geen een van die mensen heeft ooit gezegd, meid misschien is je vader wel degene met een stoornis.Nu ik weet wat de oorzaak is kan ik eindelijk proberen het echt achter me te laten, en deze site heeft me er verschrikkelijk veel mee geholpen.Daarvoor wil ik jullie dus allemaal bedanken. Ik weet dat mijn verhaal nogal onduidelijk overkomt omdat ik niet veel details heb toegevoegd maar dat is meer omdat ik daar geen behoefte aan heb.De reden waarom ik dit schrijf is omdat ik toch eigenlijk alleen maar verhalen zie over mensen met een partner met narcisme en ik hoop dat ik met mijn verhaal de ogen kan openen van mensen zoals Elly, die zegt: ''Ik ben op. Heb niet de kracht er een punt achter te zetten, hoewel ik weet dat ik dit moet doen.'' Ik hoop niet dat ik naar overkom maar ik zou het liefst Elly en alle andere mensen die vastzitten in zon relatie ff flink door elkaar willen rammelen.Nog een quote van Elly: En ja hoor een half jaar later weer hoog oplopende ruzie, het loopt uit de hand en ik beland in het ziekenhuis.'' Hij krijgt een huisverbod en mag 28 dagen geen contact met mij hebben.'' Ik heb zelf verschllende botbreuken opgelopen door mijn lieve vader en het is voor mij moeilijk te begrijpen dat iemand zichzelf zolang vrijwillig laat vernederen en mishandelen.Lieve Elly, hier spreekt de stem van de ervaring, hoeveel je ook van hem houd, ga weg en kies voor jezelf!En als je dat echt niet kan denk dan aan je kinderen.Want ik begrijp heel goed dat ze hem haatten en jou niet meer begrijpen.Mijn vader uit mn leven bannen is waarschijnlijk de moeilijkste keuze uit mijn leven geweest maar het is ook de beste geweest.Verder wil ik ook tegen Karin en Esther zeggen dat je er echt heel erg voor moet oppassen wat je wel of juist niet tegen je kinderen zegt.Als je je kinderen probeert bij hem weg te houden maakt dat t alleen erger.Mijn moeder maakte de keuze ons niks te vertellen over hoe hij echt was en probeerde ons daar ook weg te houden waardoor het juist een stuk makkelijker voor hem werd om de grootste leugens over mn moeder te vertellen en ons naar zijn kant te lullen.Vergeet niet dat als ze wat ouder zijn je ze niet meer bij hem vandaan kunt houden, en vanaf 12 jaar mogen ze zelf kiezen waar ze wonen.Nou, nu heb ik uiteindelijk veel meer opgeschreven dan dat ik van plan was maar ik ben echt heel erg geholpen met alle openhartige verhalen en misschien kan ik iemand anders ook een beetje helpen met mijn verhaal.Nogmaals bedankt en veel sterkte allemaal. Reactie infoteur, 10-03-2010
Dank je wel voor je openhartige verhaal, ik hoop dat je hiermee anderen ook weer moed hebt gegeven om te blijven vechten.
Eén ding: je leven is niet voorgoed verwoest. Denk nooit zo want jouw leven heb je zelf in de hand en alles is een keuze. Kies nooit voor de slachtofferrol maar die van overwinnaar. Je bent al zover gekomen, deze stap kun je ook nemen, het is de laatste stap naar succes. In de zin van verwerking en healing.
Probeer altijd, hoe moeilijk dat ook is, positief te denken, hoe erg je situatie ook is of is geweest, het kan altijd erger.
Je jeugd krijg je nooit meer terug en je hebt absoluut een moeilijke start en dus een schamele basis meegekregen maar dat wil niet zeggen dat je niet van de rest van je leven een feestje kan maken. Dat moet je zelf doen want jij en jij alleen kan daar voor zorgen, jij en jij alleen kan het geluk in jezelf zoeken, niemand is verantwoordelijk voor jouw geluk net zomin je moet toestaan dat iemand verantwoordelijk kan zijn voor jouw ongeluk. Daarom moet je altijd het heft in eigen handen blijven houden.

Er is maar één persoon die de rest van je leven bij je blijft en dat ben je zelf. Zorg dus voor je eigen geluk, balans en zekerheden, pas dan kun je anderen helpen met het zoeken van hun geluk. Zodra je dat kan zal je zien dat het geluk je toe gaat lachen.

Elly, 14-02-2010 15:13 #56
Ik heb sinds 10 jaar een relatie met een nps'er. Ik ben op. Heb niet de kracht er een punt achter te zetten, hoewel ik weet dat ik dit moet doen. Hij heeft mij overweldigd met zijn charmes. Ik was destijds al 8 jaar alleen met 3 kinderen, een full-time baan en heeel veeel energie. Overdonderd werd ik door zijn aandacht, liefde, wat was de wereld mooi. Tot de eerste ruzie. Wist niet wat mij overkwam, daarna veel spijt en heel subtiel mij het gevoel geven dat ik het had kunnen voorkomen. Dat was het, ik ben er ingetrapt en heb er in de jaren die volgden alles aan gedaan om HET te voorkomen. Ik was depressief, slikte medicijnen, ben in therapie geweest. Dit alles was voor hem het bewijs dat ik degene was met de problemen, niet hij en dit werd mij dagelijks voor de voeten geworpen. Mijn energie verdween, evenals mijn zelfvertrouwen. De vernederingen, de agressie, het geweld, de stilte, het getreiter, de achterdocht, het egoïsme, de hebzucht, de jaloezie. Het is net zo normaal geworden als de dagelijkse boodschappen en de afwas. Ik werd lichamelijk ziek, had net een nieuwe baan dus mijn contract werd niet verlengd. Ziek uit dienst, werd huisvrouw en hij had mij precies waar hij mij hebben wou, afhankelijk. Vrienden en familie bleven weg, mijn kinderen haatten hem en begrijpen mij niet meer, ik raak geïsoleerd. 1,5 Jaar geleden ben ik weer gaan werken, wat zag ik hier tegenop, niet vanwege het werk maar vanwege hem. Nu kan hij mij niet meer controleren en dat is vragen om problemen. En ja hoor een half jaar later weer hoog oplopende ruzie, het loopt uit de hand en ik beland in het ziekenhuis. Hij krijgt een huisverbod en mag 28 dagen geen contact met mij hebben. Na 24 uur het eerste sms-je, even later belt hij, het spijt hem zo maar het was niet helemaal zijn schuld… en alles begint weer opnieuw. Na 3 maanden is hij weer bij mij komen wonen. Voorwaarde was wel dat hij zich zou laten behandelen, dat beloofde hij natuurlijk, hij kreeg van alle kanten hulp. Maar ja, de hulpverleners begrepen hem niet, er werd niets voor hem gedaan, dus waarom zou hij daar nog tijd in steken (zijn woorden). Ik schaam me zo, hoe heb ik kunnen denken dat hij nu echt zou veranderen. Ik heb destijds aangifte gedaan en vorige week moest hij voorkomen. Dit leek hem weinig te doen. Immers als hij veroordeeld zou worden, zou dat mijn schuld zijn, had ik de aanklacht maar moeten intrekken(?). Hij is niet gegaan, ik wel. Hij krijgt een taakstraf en verplichte therapie. De taakstraf zegt hij wel te doen, maar de therapie "ziet hij vanaf", alsof hij een keuze heeft! Gisteren weer ruzie, midden op straat, omdat hij zijn zin niet kreeg. Schreeuwen en schelden, niet normaal. Ik houd mijn mond en stap als een bang vogeltje in de auto, de hele weg naar huis is hij blijven schelden, op mij en mijn kinderen, thuis doet hij alsof er niets aan de hand is. Nu krijg ik weer de "stiltebehandeling". Hij is net zonder iets te zeggen de deur uitgegaan, denkt dat hij mij daarmee kwetst, maar stilletjes geniet ik van de rust, totdat hij er weer is. Hoop dat ik er ooit nog eens uitkom. Reactie infoteur, 28-02-2010
Beste Elly,

Wat een hartverscheurend verhaal (zoals de meeste verhalen hier) en wat jammer dat je het zover heb laten komen (want dat is het enige dat je jezelf kunt verwijten).
Er is maar één ding dat je kunt doen en dat geldt eigenlijk voor iedereen hier, voor jezelf kiezen. Hoe moeilijk dat ook is en hoe zwaar het ook zal worden, je bent dit aan jezelf verplicht. Ook aan je kids natuurlijk maar voornamelijk aan jezelf. Er is maar één persoon op deze wereld die de rest van je leven bij jou zal zijn en dat ben jijzelf. Er is dus maar één persoon op deze wereld waar jij ten alle tijde de rest van je leven op moet kunnen bouwen en dat ben jijzelf dus. Hoe meer hulp je daarbij krijgt en vindt, des te beter natuurlijk maar die hulp krijg je niet gratis wanneer je in een hoekje gaat zitten wachten, je zult zelf in actie moeten komen en laten zien dat die hulp niet voor niets zal zijn. Want al zijn heel veel mensen (meer dan je denkt) bereid om je gratis en voor niks onvoorwaardelijk te helpen, ze doen dit alleen wanneer ze geloven dat het nut heeft en dat het ook verschil zal uitmaken.
Niemand zal er zin in hebben zijn handen te branden aan iets dat geen zin heeft en dat gevoel zal men krijgen wanneer je halverwege weer snel naar je oude situatie zou rennen.
Dat is ook vaak wat er gebeurt wanneer men zegt, iedereen laat me vallen, dat probleem zit meestal niet in iedereen maar in diegene zelf.
Geluk kun je wel degelijk afdwingen en is absoluut een keuze, de één moet er alleen harder voor vechten dan de ander. Geef alsjeblieft niet op en blijf vechten, je bent dat namelijk waard. Blijf geloven in jezelf en beloof jezelf dat je je nooit meer laat slaan, niemand heeft het recht om jou te slaan.
Je hebt een gruwelijke tijd achter de rug maar dat wil niet zeggen dat de rest van je leven ook gruwelijk moet zijn, doe er wat aan want als je in deze situatie blijft hangen, dan zal het er echt niet beter op worden. Dat is een keuze die je bewust kan en zal moeten maken.
Makkelijk zal het niet worden en je zal nog heel wat moeten doorstaan maar bedenk dat als je de moed hebt om echt te gaan leven, je ooit op dit moment zal terugkijken en oprecht trots op jezelf zal kunnen zijn dat je de moed en kracht hebt kunnen opbrengen om het heft in eigen handen te nemen. En bedenk dat je vanuit die positie ook weer anderen zal kunnen helpen.

Heel veel sterkte.

Door, 13-02-2010 23:54 #55
Hoi Karin, het is niet knullig dat je het niet wist, want je hebt het niet meteen door, en dan voel je je daarna een oen dat je het niet doorhad, maar dat is niet zo. Het gaat zo geruisloos, dat je het niet doorhebt. Als ik je een tip mag geven, je houdt je van je kinderen, probeer hem niet te ontmaskeren, zonde van je energie, steek het in alleen positieve zaken voor de toekomst van jou en je kinderen, daar ga je nog goede tijden aan beleven. Het heeft geen zin, je zult hem nooit ten volle ontmaskeren en je hebt nog zoveel mooie dingen te geven aan je kinderen. groetjes, houdt moed! Door

Verdien Dit Niet, 10-02-2010 16:02 #54
Alle 9 kenmerken herken ik bij mijn man. Ik ben enorm verdrietig hierdoor, want ik heb zoooooo veeeeel voor hem over gehad en gedaan. Niet normaal. Als ik een boek zou schrijven, dan was het echt een bestseller.

Ik heb een sterke persoonlijkheid en zit vol met zelfvertrouwen. En dat kan niemand mij afpakken. En hij weet dat ook. Het lijkt wel alsof hij daar niet tegen kan. En tijdens een ruzie, haalt hij andere dingen erbij (waarbij hij denkt dat hij mij daarmee kan kwetsen) Hij doet het duidelijk expres. Hij maakt zich echt belachelijk in mijn ogen. Ik had geen hoogte van hem en ik probeerde altijd te achterhalen van waarom hij zo doet en is. Maar dankzij deze site weet ik waar het aan ligt.

Wanneer hij aandacht nodig heeft en zich even goed wilt voelen, dan is hij super lief. Maar dat duurt helaas niet lang.
Hij kan zo omslaan. Hierin zie ik kenmerk 6; Hij gebruikt mij dus voor zijn doel.

Ik ben altijd vrolijk en geniet van het leven.
Ik schrik echt van alles wat ik hier lees. Ik kan het nu een naam geven. Dit is mijn man. Hoe erg ik het ook vind om te zeggen. Ik hou zielsveel van hem. God alleen weet hoe lang ik dit vol houd. Ik zet mezelf altijd op nummer 1.
Want als ik mezelf niet lief heb, dan kan ik een ander ook niet lief hebben en gelukkig maken.

Ik wens iedereen die met zo een persoon te maken hebben/gehad hebben echt sterkte.

Leo Alblas, 08-02-2010 19:05 #53
Het kan nog erger: ik vond een briefje, waarin haar werd aangeboden mij te elimineren.
Hoe ziek kun je zijn

Karin, 02-02-2010 15:41 #52
Wat erg wat ik hier allemaal lees en ook gelijkertijd herkenning. Ik ben er pas achtergekomen dat mijn ex vriend een narcist is en dat terwijl onze relatie al 3 jaar over is. We hebben wel 2 kinderen en die beginnen nu te klagen dat hun vader rare dingen doet en weten niet wanneer hij weer een of andere woede aanval krijgt.
Hij heeft deze dus al een aantal keer gehad en heeft daarbij mijn oudste naar de keel gegrepen.
Ik ben nu bezig met een advocaat om de kinderen bij hem weg te halen. Hij liegt alles wat los en vast zit en doet daar nog een schepje bovenop. Een heleboel mensen denken nu dat ik de duivel op aarde ben, wat ik niet ben maar dat snappen jullie ook wel. Ik ga binnenkort naar de maatschappelijk werkster hiervoor.
Net zoals bij Eshter haar verhaal hieronder is het bij hetzelfde. Kinderen zijn de dupe.
Weet je ik hou ontzettend veel van mijn kinderen en zal ook alles doen wat ik kan om ze daar weg te halen.
Wat ik eigenlijk heel knullig van mezelf vindt is dat ik nooit gezien heb dat hij Narcistisch is.
Had nog nooit van de ziekte gehoord. Ik heb wel met een heleboel vraagtekens gezeten tijdens onze relatie want wat hij allemaal deed en doet. Ik weet in iedergeval dat ik er nog niet mee klaar ben en ga hem ook ontmaskeren. Ik ben een volwasse vrouw en kan voor mezelf opkomen maar dat mijn kinderen nu aan de beurt zijn dat gaat niet door. Ik wil gerechtigheid voor mijn kinderen.

Esther, 01-02-2010 12:16 #51
Ik ben een vrouw van 42 en heb 10 jaar geleden mijn nu ex leren kennen. Het was in eerste instantie echt allemaal geweldig, totdat de narcist zijn ware karakter liet zien en ik er langzaamaan dreigde onderdoor te gaan. Het ging allemaal zo subtiel, dat ik het eerst niet eens in de gaten had. Nu naar 3 jaar scheiding is het nog steeds moeilijk. De macht over mij is hij kwijt, maar steeds vaker zijn de kinderen de dupe (en door de loyaliteit aan hun vader toe, zijn ze een hele gemakkelijke prooi). Ik heb een aantal jaren psychologische hulp gehad bij het verwerken van hetgeen ik met mij ex heb meegemaakt, hierdoor ben ik er overigens wel sterk weer uitgekomen.
Het is zo dubbel, maar wat een verademing om jullie verhalen te lezen, een enorm gevoel van (h)erkenning.
Ik wens iedereen heel veel succes en sterkte en ik kom graag nog eens op deze site terug.

Frank, 25-01-2010 12:40 #50
Er zijn veel reacties van partners van narcisten. Zijn er mensen die door een narcist als baas zijn weggepest? Ik schrijf daar een boek over en zoek ervaringen.
Een narcist als baas lijkt succesvol, maar is dat dankzij een voortdurend gevecht tegen mensen die hem door hebben. Ik had zo´n baas met het minderwaardigheidscomplex wat het verwarrend maakte voor anderen. In een paar jaar tijd had hij alleen maar vrouwen om zich heen verzameld door zijn charme. Hij zorgde door leugens en roddels voor macht en verdeeldheid, gedroeg zich in veel opzichten als een verwend kind, en werkte medewerkers eruit door over hen te liegen wat zijn directeur niet doorhad. Ik heb te lang gedacht dat hij te verbeteren was, of in elk geval te begrenzen. Machtsmisbruik maakt dat je voortdurend op je hoede moet zijn, en je baas kan alles zo regelen dat je werk niet leuk meer wordt en je zelf weg wil. Hij gaf mij onmogelijke opdrachten die hij zelf eerst verpest had, die ik echter wel leuk vond en tot een goed einde bracht. Pech en nog meer haat voor hem. Narcisten op het werk worden niet herkend en ten onrechte gezien als succesvol.

Christel, 24-01-2010 19:46 #49
Hei Door, bedankt voor je reactie. Weet je, ik ga me verdiepen in enkele boeken die ik hiertussen heb zien staan. Ja, heb inderdaad geen behoefte aan het aanpraten van een slachtofferrol. Nu ik hem onlangs moest zien i.v.m. de scheiding voel ik dat ik heel wat sterker sta. Hij is degene die eigenlijk het slachtoffer is van hetgeen hij allemaal meegemaakt heeft. Deze site heeft me veel duidelijkheid gebracht afgelopen week. Maar tegelijkertijd toch ook wel het gevoel dat ik hem in de steek laat en ook de kinderen. Ik kan alleen maar hopen dat hun moeder zijn gedrag een beetje kan plaatsen naar hen toe (ik weet niet of zij er enige notie van heeft wat NPS is, dat hij dit heeft). Moeilijk te beslissen of ik dit dan toch eens verwoord naar haar toe. Wat verwoord ik naar de kinderen? Ik wil hen zeker niet tegen hem opzetten omdat het hun vader is en blijft, en eigenlijk zijn zij de enigen die hem in moeilijke tijden kunnen recht houden denk ik. De oudste is 17 en gaat zelf bij een psycholoog. Ze heeft dan ook al heel wat meegemaakt. Ergens vind ik dat ze het recht hebben te weten wat er scheelt (dat maakt dan ook dat ze alles beter kunnen plaatsen denk ik), maar aan de andere kant vind ik dat ik afstand moet houden. Ik ben uiteindelijk hun moeder niet, ze hebben zelf al 3 gezinnen als het ware (de moeder heeft een vriend en ook daar zijn ze wekelijks), zoals de oudste het eens gezegd heeft; ze heeft het gevoel nergens een "thuis" te hebben. Moet je haar hier dan ook nog eens mee opzadelen? Moeilijk, moeilijk, maar bedankt! Want ik voel me al heel wat sterker!

Door, 18-01-2010 00:55 #48
Hoi Christel, herkenbaar wat je schrijft, door de rouw om je moeder kom je soms tot het besef dat iemand niet goed voor je is. Knap van je dat je de beslissing hebt genomen. Hoe erg het ook is om je moeder te verliezen, het geeft soms verhelderende inzichten. Het is goed om een therapeut te zoeken die emphatisch is, omdat je vaak het gevoel krijgt dat er iets mis met je is als je op een narcist bent gevallen en ik heb nu in de boeken gelezen dat dat helemaal niet het geval hoeft te zijn. Als je dan een therapeut vindt die je weer in een volgende slachtofferrol praat, ben je nog verder van huis. Heel veel sterkte!

Christel, 17-01-2010 22:03 #47
Oh, wat een opluchting nu ik dit hier allemaal lees. Het ligt niet aan mij. Een jaar samen, getrouwd, en na 4 maanden uit elkaar. Door het plotse overlijden van mijn moeder stond de wereld even stil en ben ik tot het besef gekomen dat dit geen liefde is. Ook al heb ik die knoop doorgehakt, nog altijd is het moeilijk te bevatten. Verdorie, ik wil af van dat gevoel, die angst voor hem en tegelijkertijd die zorg om hem. Ik heb hem zo graag gezien en nooit heeft hij dat echt beseft. Ik heb het gevoel door een hel te gaan. Ja, na het lezen van die vele reacties ben ik tot het besef gekomen dat ik toch echt best professionele hulp zoek. In één week tijd je moeder verliezen en het besef dat het best is bij je man weg te gaan… Ik heb me al 9 maanden sterk gehouden, maar nu zie ik in dat het rouwen om mijn moeder, rouwen om hem, die schuldgevoelens die me aangepraat zijn, het gevoel dat mijn eigen ik stilletjes aan het wegkwijnen was, … niet niks is. Ik heb nog heel wat weg af te leggen, met momenten het gevoel dat alle grond vanonder mijn voeten weg is. Gelukkig heb ik een fantastische familie, en geweldige collega's. En lezen hierover, ja, dit deed me ook goed. Maar toch, nog heel wat te verwerken…
Het doet echt wel goed te beseffen dat ik niet de enige ben met die ervaring te leven met iemand met NPS, al die onopgeloste vragen, met die schuldgevoelens, … Oeffffffff

Jaszzx (infoteur), 17-01-2010 12:31 #46
Iedereen bedankt voor alle reacties. Door een computercrash ben ik een tijd niet in staat geweest om te reageren en er zijn inmiddels te veel berichten om ze allemaal persoonlijk te behandelen.

Ook bedankt voor diegenen die met goede tips en titels van boeken zijn gekomen, je helpt hier een hoop mensen mee (dus Patsy, lees even alle reacties door, je komt er een hoop tegen).

Alle slachtoffers wil ik heel veel sterkte wensen. Het valt niet mee om, wanneer je al een leeg omhulsel weggegooid bent, jezelf te herpakken en met goede moed aan de rest van je leven te beginnen, maar dat is wel precies wat je zal moeten doen. Blijf niet in het verleden hangen (al is dat nog zo moeilijk, zeker wanneer je kids hebt).
Kies voor jezelf. Niets is het waard om te blijven hangen in een situatie die voor niemand gezond is. Geen geld ter wereld kan goedmaken dat je iedere dag met tegenzin opstaat en angstig de dag tegemoet ziet. Geluk is voor een groot deel een keuze, zodra je in je leven de juiste keuzes hebt gemaakt en je kijkt hierop terug, zal je dat begrijpen.

Blijf optimistisch en positief, het geeft kracht. Probeer te vergeven, wanneer je blijft hangen in wrok en haatgevoelens, zal het moeilijker zijn met frisse moed verder te gaan. En moed is nodig!

De mensen met NPS die hier hebben gereageerd wil ik ook bedanken voor hun reactie. Het vergt al heel wat moed om de acceptatie onder de ogen te zien. Hiermee ben je op de goede weg, en er is hoop voor je want wanneer je echt NPS hebt, dan heb je het waarschijnlijk in een lichte vorm (anders zou je nooit hier gereageerd hebben). Oprechte liefde en warmte brengt je meer geluk dan dat wat je met manipulatie hebt verkregen.

Heel veel sterkte.

Patsy, 11-01-2010 15:58 #45
Zou hier graag veel meer over te weten te komen, zijn er boeken of zo over, waar er nog meer in te vinden is, ik dacht eerder dat mijn partner een soort autisme had, maar deze kenmerken zijn gewoon sprekend HEM

Geke, 10-01-2010 14:32 #44
OOk ik heb een relatie gehad met iemand die lijd aan nps.
Deze relatie is nu 2 maanden verbroken(hij heeft er een punt achter gezet), en nog elke dag doet het iets met mij.
Wij hadden afgesproken dat wij geen enkel kontakt meer met elkaar zouden hebben, en tot op dit moment is dat ook nog nooit rechtstreeks gebeurd, echter wel via mij werk, daar wij in het verleden direkte collega"s zijn geweest, komt het soms voor dat hij af en toe naar mijn werk belt om een andere collega van mij te spreken.
Dit is 2 x gebeurd, en beide keren nam ik de telefoon aan, helaas, want dat gooit mijn hele leven weer op de kop.
Doordat ik, al vrij snel, na het verbreken van deze relatie hulp bij het maatschappelijk werk had gezocht, ik had echt wel door dat er in deze relatie enbij deze man iets niet klopte, wist ik wel hoe ik moest handelen wanneer er weer kontakt gezocht zou gaan worden.
Heb het dus heel kort en zakelijk gedaan, en daarna, zonder op antwoord van hem te wachten, de verbinding verbroken.
Diezelfde middag had ik mijn eerste echte gesprek met mw, daarvoor betrof het een intake waarbij mij overigens al heel veel duidelijk werd wat voor soort relatie ik moet hebben gehad, en daar was ik enorm blij om.
Tussen het intakegesprek en het eerste gesprek zaten een flink aantal weken, weken waarin ik door heel veel verschillende emoties ben gegaan.
Ik had via internet heel veel gelezen over nps, en heel veel herkenneing gevonden, maar dat maakte ook heel veel bij mij los.
Van gelukkig, het ligt niet aan mij, ik spoor wel, want dat is wat de ander je zo graag wil doen geloven, jij spoort niet, dat wat er nu gebeurd roep je over jezelf af, en dat vond ik terug in bijna alle verhalen van slachtoffers over narcisme.
Want dat is wat je eigenlijk toch wel bent geworden, al voelde ik ook een diep medelijden met mijn ex, hij zal hier uiteindelijk altijd zelf het grootste slachtoffer van worden.
Maar ook medelijden voelen met zijn kind, welke te pas en te onpas gebruikt wordt voor zijn eigen belang, en medelijden voor een nieuwe partner, die waarschijnlijk het zelfde lot wacht dan mij.
En gelukkig, ik kon voor het eerst echt boos op hem worden, maar ook helaas, ik kon er geen kant mee op, en dat maakte het zo frustrerend.
En eigenlijk dacht ik dat ik dus al veel verwerkt had, totdat hij dus van de week naar het werk belde, niet eens voor mezelf, maar wat was ik weer van de kaart, ook omdat ik wist dat er door mijn reaktie naar hem toe een vervolg kon komen, en dat gebeurde dus ook, dmv een telefoontje naar mijn huis, gewoon anoniem, en dan niks zeggen, en dan zul je zeggen, hoe weet je nu dat hij dat was?
Omdat dit precies de manier is waarop hij in het verleden steeds weer begon met kontakt zoeken, en mijn ex is in dit opzicht nog steeds voorspelbaar.
Voor mij heeft het tot gevolg, dat de rust die ik nog maar sinds een hele korte periode terug had gevonden, weer volledig zoek is, ben weer heel erg op de telefoon gespitst, voel opnieuw de onrust in mijn lijf.
Volgens de maatschappelijk werker met wie ik de gesprekken heb, moet ik er niet raar van opkijken dat mijn ex over maanden toch weer gaat proberen om opnieuw een ingang te vinden tot kontakt, heb het meeste voor mezelf afgeschermd, maar helaas kun je niet alles blokkeren tot de narcist, en wil ook geen gevangene van hem worden, dat gun ik hem niet, maar vindt het jammer dat een dergelijke relatie je leven zo blijft beinvloeden. je wilt zo graag verder, zo graag weer je leven op de rit zien te krijgen, maar deze week heb ik ervaren hoe je 1 stap voorwaarts doet en 2 achterwaarts.
Kan alleen maar hopen dat het ophoud.

Natus Marlaine, 06-01-2010 01:45 #43
Ik ben 26 jaar getrouwd geweest met, wat ik nu weet, en narcist. Toen ik hem pas leere kennen was hij een heel charmante jonge man, die wel graag zijn zin doordreef maar mij er steeds van wist te overtuigen dat het voor mijn eigen bestwil was.Hij was heel ambitieus maar slaagde er eigenlijk nooit in om een job tot een goed einde te brengen want hij wist altijd alles beter dan zijn meerderen. Na de dood van zijn ouders(die hem toch nog een beetje konden intomen) kregen wij een substantiële erfenis. Hij zegde zonder mij ervan te verwittigen zij job op want hij wou zijn eigen baas zijn. Hij kende echter niets van zakendoen (volgens hem hield dat in lid zijn van exclusieve clubs en vooral veel geld uitgeven.Na een 6-tal jaren van financiële miserie en grove leugens van zijn kant, ben ik van hem gescheiden.
Ik heb het achtert me kunnen laten maar jammer genoeg laat hij onze 2 dochters (31 en 26 jaar) niet met rust. Hij pleegt emotionele chantage op hen, verwacht van hen respect maar doet niets voor hen als hij er zelf niet beter van wordt.Eigenlijk willen ze volledig met hem breken, maar hij laat zich niet zo gemakkelijk afschepen. Kan iemand mij zeggen hoe zij dit het best aanpakken? De scheiding dateert reeds van 2000:-(

Mary-Sue, 03-01-2010 17:38 #42
Hoi michel,
Als je je zorgen maakt om je kind, je hebt het ouderlijk gezag dus recht op een omgangsregeling. als je vrouw het in de toekomst hard zou gaan spelen kun je de raad voor de kinderbescherming inschakelen. Zij doen ook scheiding en omgangszaken en bekijken de zaak vanuit de veiligheid voor het kind.
succes!

Jose van Egmond, 01-01-2010 14:20 #41
Toen ik 5 jaar geleden mijn man ontmoete was hij zeer charmant super lief, wist wat een vrouw nodig had,
Met 5maanden gingen wij al trouwen, zo verliefd als wij waren, wist niet wat mij overkwam, wist het zeker hij was prins op het witte paard,
Dit sprookje duurde wel geteld half jaar, hij veranderde in een zwever op een doorgezakte ezel.
Altijd kritiek op mij.deed noooooooit iets goed, uitschelden voor vuile kankerhoer, mijn fam deugde niet, mijn vrienden.
Hij smijt met geld, mag er niets van zeggen, ik werk zelf ook keihard, ben bang voor armoede,
Ik was voor dit hele circus 14 jaar alleen geweest, gescheiden vrouw met 2 kinderen.
Mijn man doet maar waar hij zin in heeft, komt gaat wanneer hij wil, duld geen kritiek
Loop nu al 4 jaar op mijn tenen, mijn kinderen wonen momenteel bij hun vader, zijn huis uit gevlucht.
Hij bepaald alles, wat wij eten waar wij naar toe gaan, mag mijn mening niet uiten, wordt meneer boos.
Mag geen wekster nemen, zelf steekt meneer geen poot uit, uuuuuuuuuuren op de bank liggen en roken 3 pakjes per dag.
Ik heb al meer dan een jaar geen sex meer gehad, daarvoor ook matig, hij dacht alleen aan zichzelf, liet mij liggen.
Liefdeloos harteloos, snoei en snoei hard, wolf in schaapskleren.
Wil graag van hem af, jammer genoeg hebben wij top hypotheek, nu met de recessie is de huisenmarkt ingeklapt.
Zit muur vast, loop inmiddels bij een therapuit, ben op en leeg, hij maakt mij kapot.
Bid en hoop voor oplossing

Wouter van Dijk, 29-12-2009 06:57 #40
Na drie verschillende psychiaters gesproken te hebben, ben ik ervan overtuigd, dat ik een narcistische persoonlijkheidsstoornis heb. Hierdoor ben ik wederom in de WAO terecht gekomen en bijna failliet geweest. Ik maakte er financieel en emotioneel er een enorme puinhoop van. Door diverse emotionele gebeurtenissen (het verlies van twee vrienden en de ziekte van mijn moeder) gleed ik steeds meer af tot een bedenkelijk nivo. Totdat ik letterlijk gered ben door de GGD en een uitstekend maatschappelijk werker in de Faunabuurt te Almere. Met hem kwam ik in contact door mijn in 2008 ontstane financiele problemen, die ik zelfstandig niet meer kon oplossen. Ik was nl. in 2005 manisch geworden door het slikken van Cipramil en bracht mij hierdoor in een moeilijk parket.Op eigen aangeven slik ik nu Depakine en voel mij in een redelijk evenwicht.

Toos, 27-12-2009 22:27 #39
:-)hallo, ik leef met iemand samen waarvan ik denk dat hij aan NPS lijdt.ik zelf begin me behoorlijk een slachtoffer te voelen van de listen van de ander.

Door, 12-12-2009 11:53 #38
Hoi Michel, je geeft aan dat je wilt ophouden, je vrouw ook, ik zou als ze dit weer aangeeft ermee akkoord gaan ( dat scheelt alweer een ruzie ) en ook stoppen met de therapie of dit in de therapie bespreken. Dan kun je daarna je eigen therapeut zoeken die je begeleidt met je ervaringen van je relatie. Misschien al rechtshulp gaan zoeken, zodat je er al beter op voorbereid bent? Ik zou als ik jou was met betrekking tot je zoon, wat er ook gebeurt nooit kwaad spreken over de moeder, je zoon komt er hoe dan ook later zelf achter hoe het zit, hoe naar het ook voor hem en voor jou is. Je kunt helaas niets aan haar veranderen, maar het is beter voor je zoon om met twee losse ouders op te groeien, waarvan een niet schreeuwt. Pak het praktisch aan en verlies de moed niet bij voorbaat. Heel veel sterkte!

Michel, 09-12-2009 11:15 #37
Hallo allemaal.
Ik lees hieronder heel veel bruikbare informatie ik zit alleen met een erg groot probleem. Mijn vrouw heeft heel veel kenmerken van een NPS. Ik ben 2 jaar geleden getrouwd we hebben een vrolijk en opgewekt kind van bijna 2 jaar. Nu wil mijn vrouw scheiden. Ik heb relatie therapie voorgesteld en we zijn hieraan begonnen maar mijn vrouw wil nog steeds scheiden en piekert er niet over om aan de relatie te werken, heeft uberhaupt nog nooit van me gehouden, weet niet waarom ze met me getrouwd is en haar zwangerschap was een ongelukje (terwijl we notabene 1,5 in het medische circuit hebben gezeten om zwanger te worden), woedeaanvallen, het is nooit haar schuld, vat alles als een persoonlijke aaval op, heeft kritiek op alles en idereen (mij in het bijzonder) etc. etc. Ik ben aangekomen op het punt dat ik de handdoek in de ring gooi omdat ik enorm behoefte heb aan een liefdevolle relatie. Ik heb geen idee hoe mijn vrouw hierop zal reageren maar een ding weet ik vrij zeker en dat is dat een vechtscheiding zal worden waarbinnen mijn vrouw onze zoon zal claimen. Mijn vraag is nu, hoe moet ik hier in vredesnaam mee omgaan? Onze zoon is nu alles voor haar en bijna een obsessie maar tegelijkertijd zie ik ook (niet vaak maar toch) dat mijn vrouw woede uitbarstingen naar mijn zoontje heeft (of naar mij in het bijzijn van ons zoontje) of bijvoorbeeld kwaad spreekt over anderen tegen mijn zoontje. Dit maakt me echt enorm bang zeker als mijn zoon een eigen willetje gaat krijgen, pubertijd, etc.
Ik heb geen idee hoe ik hier mee moet omgaan en aan de relatietherapeut heb ik niet veel want die richt zich alleen op onze relatie. Als ik de persoonlijkheids stoornis van mijn vrouw met haar wil bespreken (in individuele sessie) ontwijkt ze dit in het kader van beroepsgeheim. Ales het aan de rechters in Nederland ligt is het nog altijd zo dat je als man weinig in te brengen hebt en de kinderen haast automatisch naar de vrouw gaan. HELP!
Een verdrietige vader.

Door, 17-11-2009 20:50 #36
Hoi Wendy en anderen. De sites en boeken die jullie aanbevelen zijn heel verhelderend! Herkenbaar zijn dingen als: De aanvallen als het jou juist goed gaat, het gevoel gekocht te worden, de algehele verwarring door zijn aardig doen en het volgende moment kunnen zeggen: hoe kom ik ooit van je af. Ik ben erachter gekomen dat heel veel dingen die hij over een ander zegt, over hemzelf gaan, bijna alles! Ook heeft ie heel vaak dingen omgedraaid, als ik zijn hele huis had ingepakt voor een verhuizing en hij z'n papieren sorteerde, zei hij rustig een tijd later dat ik alleen zijn papieren had gedaan. En hij alles had ingepakt. Van die gekke, eigenlijk onbelangrijke dingen. Ook heb ik het vermoeden dat ie een lijstje van narcisme eigenschappen heeft gedownload die hij mij af en toe toewierp, dingen die niks met me te maken hebben, zoals : het gevoel op eieren te moeten lopen, het idee dat ik hem steeds pestte, dat ik voortdurend behoefte aan bevestiging had, enzovoort. Natuurlijk neem ik mezelf ook onder de loep, maar ik denk dat ik alleen maar voor mezelf ben opgekomen bij hem, ipv narcistisch te zijn. Ik benoemde heel vaak rustig wat hij deed en dat kon hij niet verdragen, dan kreeg ik geheid kort daarna " straf", in de vorm van mij naar beneden halen over m'n muzikale capaciteiten, mij niet steunen, afzeggen, overmatig pornokijken, vervolgens met die modellen afspreken op tournee, met oude vriendinnen afspreken en dan daar uitgebreid voor gaan koken, daarover liegen, me bedreigen me in mijn gezicht te stompen of klaagpartijen over sterke vrouwen, Nederlandse vrouwen. Ik weet zeker dat hij narcistisch is, omdat een psychologe hem ook heeft doorgestuurd naar een psychiater, omdat hij alleen met macht en liegen bezig was, dat dat door zijn leven heenliep. Hij ging natuurlijk niet, geen geld, ook al had ik een nieuwe belastingadviseur voor hem gevonden. Onzin natuurlijk. Geen rijles nemen, omdat ie niet tegen kritiek kon. En dan natuurlijk tegen mij zeggen dat ik niet tegen kritiek kan. Als ik er over nadenk is het zielig, dat hij zo onzeker is, dat hij niet kan zien dat er mensen echt van hem houden, die niet het allerslechtste met hem voor hebben. En ik vind omgekeerd wel erg dat ik niet door heb dat er mensen zijn die het slechtste met mij voorhebben… hoog tijd voor een goede zelf-analyse… mijn vader was net zo, ik zal moeite hebben andere mannen te herkennen als "goed". Wie weet over een paar jaar. Ik wens ieder een feestelijk leven toe, zonder getreiter en met inderdaad mooie boeken en leuke dingen doen, waar je zin in hebt. Eindelijk je gevoel volgen en zien dat het klopt.
Robin Norwood lezen, ook altijd goed.

Wendy, 15-11-2009 01:13 #35
Hoi Door, bedankt voor je reactie.

Sterk van je hoor, wat je tegen hem gezegd hebt. Het lijkt mij dat je daar inderdaad goed aan hebt gedaan.

Eigenlijk word je gewoon overspannen of depressief van zo'n relatie hè. Je gaat eindeloos piekeren over dingen die gezegd en gedaan zijn, en je raakt steeds meer in de war. Lag het dan toch aan mij? Sommige (absurde) dingen die gebeurd zijn dringen zelfs pas veel later tot je door. Het is heel moeilijk om niet gigantisch bitter te worden, maar dat is volgens mij precies wat de narcist wil: "Zie je wel dat zij gek is?".

Laat je door niemand aanpraten dat je borderline hebt hoor. Je bent gewoon gemanipuleerd, in de war en uitgeput. Iemand is systematisch over jouw grenzen gegaan. Narcisten zijn daarin getraind, jij niet! Lees erover, en leer manipulatief gedrag te herkennen. Leer je eigen wensen weer kennen en blijf vooral heel voorzichtig, want je bent al gewond geraakt en sommigen kunnen gewoon waanzinnig goed acteren.

Ondanks alle ellende, heb ik in ieder geval geleerd wie mijn echte vrienden zijn en ik kan nu beter mijn eigen grenzen herkennen en beschermen. Uithuilen en rust helpen mij ook wel. Hier herkenbare ervaringen lezen en mijn gedachten neertypen helpt ook heel erg. De laatste tijd probeer ik ook om vooral léuke dingen te doen, dingen die goed voelen. Met mensen waar ik me echt prettig bij voel. Sporten, vrijwilligerswerk, huisje opknappen. Ik merk wel dat ik daardoor stukje bij beetje steeds weer meer positieve energie krijg.

Ik wens jou en iedereen hier veel sterkte en hernieuwde levenslust! Uiteindelijk komen we er vast en zeker sterker uit, en dat is dan meteen onze wraak!

Door, 13-11-2009 23:22 #34
Dank je wel Wendy voor je bericht, het is heel herkenbaar wat je schrijft. Ik was altijd heel levenslustig en daar viel hij ook op, letterlijk, wat ben jij een levensgenieter, die energie! Om daarna alles langzaam af te breken. Als ik zei: ik ben goed zoals ik ben, was ik een narcist, als ik naar mijn stamkroeg ging, een borderliner en een alcoholist, ga maar door. Ik voel me op dit moment heel leeg en onzeker, terwijl ik eigenlijk altijd zo sterk ben. Ik heb ook diep van binnen het gevoel dat alles aan mij fout was en dat het mijn schuld is, dat ik hem zelf heb weggejaagd, maar als ik goed nadenk, heb ik niets gedaan om dit te veroorzaken, ben altijd eerlijk geweest, trouw en heb hem met alles, echt alles in zijn leven geholpen, nooit iets geflikt, allen gezegd wat ik dacht. Toen ik hem dinsdag bij een concert tegenkwam, voelde ik me meteen weer meegezogen in zijn nepenergie van geveinsde belangstelling om zelf niet kwetsbaar te hoeven zijn. Ik heb gelukkig gezegd dat ik nooit meer met hem bevriend kon zijn, omdat hij me onmenselijk heeft behandeld. O, dus je vind me een klootzak? Goed dat je van me af bent: was zijn antwoord. En hij vertelde dat ie zo'n leuke nieuwe vriendin had die hem rust en ruimte gaf. ( oftewel de achterdeur mag waarschijnlijk open blijven staan en ze kijkt vast tegen hem op, 15 jaar jonger) En dan nog twijfel ik aan mezelf. Je schreef dat je een emotionele en egocentrische periode nodig hebt na zo'n relatie, dat voel ik inderdaad. Veel mensen in zijn muziekomgeving ( en dus ook mijn collega's) moet ik uit m'n leven schrappen, die opportunistisch zijn en me laten zitten. En daarnaast veel uithuilen en rust zoeken. Dat laatste voelt wel goed en brengt je weer verder. Dan blijft de wraak ook op de achtergrond sluimeren, maar ja het helpt je niets verder.

Wendy, 12-11-2009 14:59 #33
Tja, daar vraag je wat. De meesten niet vrees ik. Ze kijken graag in de spiegel, maar helaas alleen naar de buitenkant… haha. Echte sadistische narcisten (psychopaten) hebben nooit een geweten ontwikkeld, dus die kunnen ze ook niet als bij donderslag terugvinden. De mildere narcisten en borderliners zullen denk ik door een zware crisis wel tot nieuwe inzichten kunnen komen. Maar dan nog is het een lange herstelperiode. Ze moeten zichzelf helemaal heropvoeden.

Ik was er altijd vol van overtuigd dat een moeilijk persoon met een beetje liefde en geduld wel zou "helen". Dat doen ze je ook geloven namelijk. Het zijn vaak goede acteurs. Ze voelen zich aangetrokken tot levenslustige types die misschien een tikkeltje onzeker zijn over hun eigen kracht. Precies dáár haken ze op in. Ze behandelen je eigenlijk als stront, maar doen je vervolgens geloven dat het o zo bijzonder is dat ze jou goed genoeg vertrouwen om hun ware gezicht durven te tonen. Ze geven je het gevoel dat alleen jij ze kan helpen.
Maar deze bloedzuigers hebben niet genoeg aan een beetje liefde. Ze zuigen je helemaal leeg, tot je zelf net zo'n leeg omhulsel bent als zij, dan beginnen ze te klagen dat je zo moelijk doet de laatste tijd (zeg maar liever depressief), en voor je het weet breken ze met je omdat er niets meer te halen valt. Ze besteden in feite hun eigen teleurstelling in de wereld uit aan jou… Ze schaden je levenslust en vertrouwen op net zo'n brute manier als hun dat vroeger waarschijnlijk is aangedaan. Dat van die wraak herken ik wel. Nog steeds wens ik mijn narcisten stiekem dingen toe. Maar dan vooral omdat ik nog steeds hoop dat ze tot een inzicht kunnen komen. Kijk, is er toch nog wat optimisme over gebleven. Maar ja zoals ik al zei, ijdele hoop, vrees ik.

Door, 11-11-2009 14:29 #32
Komen narcisten ooit tot inkeer? Hebben ze een geweten? Ik kan mijzelf voor het hoofd slaan dat ik drie jaar met een ben geweest, die mij bestempelde als narcist, autist, borderliner. Alles lag aan mij. Nota bene na mijn moeders dood zette hij me op straat en knoopte meteen daarna een relatie met een jong meisje aan die aan depressies leed.( goed nieuw slachtoffer). Ik kan alles nu plaatsen en begrijpen hoe het in elkaar heeft gezeten, alleen merk ik dat ik genoegdoening wil, zo boos ben ik. Ik vind het zo onmenselijk en wreed wat hij heeft gedaan, dat ik hoop dat hij dat op zijn minst zelf een keer beseft. En zo ben ik nog steeds met hem bezig. Wat moet je daar aan doen?

Ellie Heeren, 08-11-2009 15:37 #31
Ik kreeg vorige week een mail van mij dochter die in Spanje woont, dat ik een narcistische persoonlijkheidsstoornis zou hebben. Ik lig al 2 1/2 jaar in scheiding met een man waarvan ik denk dat hij die stoornis heeft. Jarenlang heeft hij me van alles en nog wat de schuld gegeven. Als hij stond te koken en hij liet de aardappels aanbranden, was het nog mijn schuld. Doordat mijn moeder me vroeger ook altijd van alles de schul gaf en hoe ik het ook deed nooit goed kon doen, heeft hij me een flink aantal jaren laten geloven dat ik ook werkelijk de schuld was van al onze problemen. Dus deed ik er ook van alles aan om me te veranderen, want als het aan mij lag kon ik er iets aan doen dacht ik. Maar niets was minder waar. Ik deed het altijd fout en al onze problemen waren mijn schuld. Toen ik me daartegen ging verzetten ging het fout, je bent immers met zijn tweeen schuld als het fout gaat, want je maakt alle twee fouten, maar zodra je er niet meer over wilt praten gaat het echt fout. We zijn alle vrienden kwijtgeraakt(voor ik hem leerde kennen had ik een vriendenkring van 40 personen en hij 2 personen) omdat hij zichzelf en zijn zekerheid achter mij verschool en mij steeds voor schut zette tegenover anderen en zelf de mooie jongen uithing. Hij zou alles goed regelen bij de scheiding, nou niks is minder waar. Hij wil alles en ik moet vechten al twee jaar om nog een beetje goed te leven verder. Hij weet mijn kinderen ook zo te bewerken dat ik van alles de schuld ben en zij geloven hem. Op mij hebben ze alle kritiek dat ik het zo fout doe en van hem zien ze geen kwaad. Hij weet het erg goed te brengen tegenover anderen. Ik ben door hem lichamelijk mishandeld en mijn eigen dochter geloofd het niet. Het is zeer pijnlijk en verdrietig te horen te krijgen dat je een narcist bent, terwijl ik van mening ben dat hij het is die die stoornis heeft en misschien mijn dochter ook wel want die vind van zichzelf dat zij het ook nooit fot doet. Ik ga zeer gebukt onder deze beschuldiging en heb nu ook hulp gezocht van een spycholoog om dit te verwreken. Ik heb aan mijn vriendin die me al 40 jaar kent gevraagd of ze hiervan iets in mij herkent. Zij zegt had maar iets van die eigenschappen gehad dan had je wel anders in je leven gestaan. Ik geef toe dat ik wel de eigenschap van minderwaardigheid heb, maar dat is gekomen door het gevoel van weggegooid te worden en in de steek gelaten en voor een deel vanuit mijn jeugd. Ik heb geen contact meer met mijn kinderen en kleinkinderen en dat vind ik wel erg maar kan niet omgaan met dat ze mij zien als een narcist.

Jacquelien, 06-11-2009 11:11 #30
Je haalt me de woorden uit de mond. Ik ben getrouwd en run samen een bedrijf met mijn man en hij vertoont alle kenmerken van een openlijk onaangepast narcist. Eerst dacht ik ook dat ik overdreef en te emotioneel reageerde, echter na het lezen van het boek 'Waarom gaat het altijd over jou?' van Wendy Behary kan ik er wat objectiever tegenaan kijken, alhoewel het moeilijk blijft. Ik ben nog steeds getrouwd, heb twee kleine kinderen van 2 jaar en 4 maanden en moet het bedrijf staande houden temidden van de kredietcrisis, dus ik kan geen kant op. Ik voel me dus ook erg eenzaam in de relatie, gelukkig heb ik twee geweldige kids. Maar om nogmaals op je laatste vraag terug te komen. JA, VOLMONDIG JA, dit herken ik ook. It's a living hell!

Wendy, 03-11-2009 14:40 #29
De meeste mensen, inclusief het slachtoffer zelf, gaan er toch stiekem vanuit dat het slachtoffer wel iets gedaan zal hebben om het gedrag van de narcist uit te lokken.
Dat de narcist gewoon een ordinaire bullebak is, dat zien ze niet. Als je al durft te protesteren tegen de narcist, dan neemt hij ongetwijfeld jouw woorden over, verdraait hij ze en gebruikt hij ze in zijn voordeel. Zo raken ook de omstanders onder invloed van de narcist. Die snappen er vaak helemaal niks meer van en hebben de neiging jouw klachten weg te wuiven. Met als gevolg dat je aan je eigen gevoelens gaat twijfelen.

De oorzaak van de narcist zijn gedrag ligt waarschijnlijk in zijn jeugd. Dat heeft hem gevormd tot hoe hij nu is. Zo is het toch ook met bijvoorbeeld pedofielen of overvallers? Meestal is het niets persoonlijks. Mentaal geweld (of brainwashing) is helaas niet zo gemakkelijk aantoonbaar. Helemaal omdat het vaak heel geleidelijk gaat en de narcist het meestal zo weet te draaien dat jij een keer uitbarst en hij kan zeggen: zie je nou wel dat ze gek is? Je krijgt zelf ook het gevoel dat je gek wordt.

Dat je na een relatie met zo iemand helemaal leeg en onzeker achterblijft, en je enige borderliner- en PTSS- symptomen vertoont omdat je niemand meer durft te vertrouwen, vind ik helemaal niet zo vreemd. Ik denk dat veel mensen die met een narcist te maken hebben gehad een egocentrische en emotionele periode nodig hebben om te herstellen.

Voor mij heeft bovenstaande helaas betekend dat ik zelfs het contact met een aantal familieleden en oude vrienden moest verbreken. Heel pijnlijk, maar zij bieden mij absoluut geen steun. Aangezien zij nog steeds onder zijn invloed zijn blijven zij de schuld mede bij mij zoeken. Soms voel ik me verschikkelijk eenzaam hierdoor. Herkent iemand dit ook?

Wendy, 02-11-2009 19:58 #28
Ik heb helaas ook ervaring met een narcist, meerdere zelfs…

Elk gesprek dat je met zo iemand aangaat voelt alsof je steeds dieper in drijfzand wegzakt.
Niks wat je zegt/voorstelt/doet is ooit goed, behalve wanneer ze iets van je nodig hebben. Ze zijn meester-manipulators, ze spelen heel vaak in op je schuldgevoel. Bemiddelen/compromissen sluiten met dit soort mensen heeft over het algemeen geen zin. Voor je het weet winden ze je weer om hun vinger en zuigen ze je helemaal leeg! Je kunt jezelf echt volledig kwijtraken in een relatie met een narcist.

Leer weer luisteren naar dat innerlijke stemmetje dat tegen je zegt wanneer iets niet klopt! En stel duidelijke grenzen!
Het verschil met een borderliner is dat die het vaak niet doorheeft dat die over jouw grenzen gaat. Voor de narcist is het meer een machtsspel.
Als je met een echte narcist te maken hebt, is het beste dat je voor jezelf kunt doen: wegwezen! en wel onmiddelijk!

Een boek dat mij veel inzicht heeft gegeven is Pesten en Treiteren, van Marie-France Hirigoyen.

Graag wil ik iedereen hier heel veel sterkte wensen.

Juul, 02-11-2009 16:24 #27
Hallo allemaal
Triest dat zo veel van ons geraakt zijn door iemand met een Narcistische persoonlijkheidsstoornis.
Zelf ben ik inmiddels net meer dan 2 jaar bij mijn ex weg (na 5 jaar). De scheiding is een jaar geleden voltrokken, en alle contact wat we de afgelopen 2 jaar gehad hebben is via zijn vader geweest. Gelukkig zijn er geen kinderen in het spel en hoef ik hem nooit meer te zien.
Probleem: ik ben best bang van hem. Hij heeft me een keer ergens gevonden waarna ik via de nooduitgang vertrokken ben. Daarnaast heeft hij domein namen van websites opgekocht, ik denk omdat hij hoopt dat ik daarvoor contact met hem opneem. Het is al lang stil, maar toch heb ik 's-nachts soms nachtmerries. Dat werd van de zomer versterkt doordat ik er achter kwam dat mijn huisadres op google stond. Nu woont hij niet in Nederland, en weet ik niet waarom hij mij, inmiddels anderhalf jaar geleden opgezocht had. Physiek heeft hij me nooit mishandeld. Ik had besloten dat het probleem in mijn hoofd zat en dat ik er dus iets aan moet doen door een psycholoog te raadplegen. Die vertelde me vervolgens dat ik ook reden heb om bang te zijn, en dat ik zeker moet zorgen dat mijn thuisadres niet op google staat en dat ik hem niet zie als ik binnekort om vrienden te ontmoeten naar het land ga waar ik al die tijd met hem gewoond heb. Zijn vader heeft me ook wel eens gezegd dat ik hem vooral niet alleen, en al helemaal niet bij hem thuis moet zien. (Ik wil heb trouwens ook absoluut niet zien)
Ik ben namelijk nu wel een beetje in de war. Ik ben bij heb weg. Ik heb mijn leven weer opgebouwd. Hij heeft genoeg effect op mijn leven gehad en ik wil graag zonder angst verder. Hebben andere mensen daar ook een mening over.

Anoek, 16-10-2009 22:10 #26
Dag allemaal, ja hoor, ik heb ook een ex met NPS en een problematische omgangsregeling. Mijn twee jonge meiden van 4 en 6 lopen nu al tegen het probleem aan niet gehoord te worden. Ze zijn dat van mij niet gewend en snappen echt niet dat een wil of een gevoel als "onzin" bestempeld wordt… Zij gaan in verzet en ik denk dat ik maar een 10-rittenkaart ga vragen bij de rechtbank, dan spreek ik mijn ex nog eens. Zo vermoeiend, zo lastig om je rug te blijven rechten. Gezien zijn verdere probleem (geen inkomen, inmiddels 3 kinderen bij zijn erg jonge vriendin zonder inkomen of opleiding, de FIOD zal wel in aantocht zijn, schulden, ec.etc.) ben ik nu alleen erg bang voor zijn onbereknbaarheid. Tot nu toe te hanteren, als hij mijn kindjes er maar buiten laat. Maar ook die angst moet ik loslaten, de afspraak bij een psycholoog staat al.
Maar goed, net een boek uit: Waarom gaat het altijd over jou? van Wendy Behary. Staat veel nuttigs in, wel erg amerikaans, wat niet helemaal mijn stijl is. Vooral de tips over hoe je tot een narcist door kan dringen, zonder in een onproductieve machtsstrijd te belanden. Had ik eerder moeten weten. verder behandelt ze het narcisme vanuit de schemagerichte therapie en de neurobiologie. Aardig boek dus, soms wat confronterend.
Succes allemaal!

Sarah K., 12-10-2009 12:10 #25
Jammer toch altijd dat zoveel vrouwen door weinig zelfvertrouwen op een hufter vallen en er alles aan doen de relatie te laten slagen, wat inhoudt dat ze vooral aan zichzelf werken, in plaats van hem gewoon aan de kant te zetten.
Heb zelf ook een relatie gehad met een narcist, al zal dat volgens hem natuurlijk niet zo zijn, zoals niets zo was als het op hem betrekking had. En wat is waar? Niemand heeft de waarheid in pacht, evenals dat het nooit iemands schuld is en dan helemaal nooit die van hem, het lag altijd aan mij. Het enige dat aan hem lag was dat hij te goed was geweest en altijd de gebeten hond, ook naar de buitenwereld toe. Mijn normale behoeften waren gezeur. Een relatie met een narcist begint altijd als je een probleem hebt en hij vol begrip opduikt in je leven. Nooit onbaatzuchtig, want een narcist is alleen maar empathisch omdat hij het nodig heeft iemand te redden. 'Mensen komen altijd naar me toe met hun problemen, maar voor mij is geen plaats.' De volgende fase treedt in. Je moet nu maar eens naar hem luisteren. Het begint met subtiele gedragsregels, niets radicaals, nee, want dan zou je het wel door gehad hebben. Op een vriendelijke manier: 'Je moet meer luisteren naar me'. Of: 'Ik vind het niet leuk als je naar andere mannen kijkt'. Ook dat laatste is een herkenningspunt, want een narcist vindt het niet leuk als zijn partner meer bewondering van de andere sekse geniet dan hij. Of op welk vlak ook. De narcist mag jouw bekritiseren en denigreren, adviseren in zijn ogen, maar als jij daarentegen ook maar een beetje kritiek op hem hebt, reageert hij geïrriteerd en heb je de sfeer verpest. Nooit zal hij nog begrip tonen voor jouw problemen of behoeften, dat is gezeur. En als je zijn 'adviezen' niet opvolgt ben je nog stommer dan je dacht. 'Misschien moet je eens in therapie gaan?' Wil je met een narcist samenleven, dan kan dat alleen als je een verlengstuk bent van hem. Want een narcist kan nooit tegen kritiek en wil bewonderd worden.

C. J. de Bloois, 07-08-2009 13:49 #24
Ik leef zelf al 13 jaar blijkt achteraf met een Narcist samen. Heb altijd gedacht hij heeft een lieve kant maar ook een duistere kant, na een psychologische test (op aandringen van mij) is er uitgekomen dat hij een Narcist is. Mijn vraag is: Welk boek raden jullie mij aan om zowel voor hem als voor mij te lezen.
Met vriendelijke groet, C.J. de Bloois

Sietske Blaauw, 29-07-2009 15:41 #23
Na een relatie van 27 jaar ben ik gescheiden. Heb altijd het gevoel gehad dat ik gek was. Nu weet ik mede door deskundigen dat ik met een narcist te maken heb gehad. Ik kon niet meer, het draaide altijd om hem, wat ik ook zei. Hij was zeer charismatisch zette verschillende mensen op een ander been, gebruikte mensen om zijn doel te bereiken. Ook mij. Heb nu het sterke gevoel over gehouden, niet geteld te hebben. Ben nu 57, soms voel ik me wanhopig en ben bang nooit echt liefde te mogen krijgen. Ik ben blind geweest. Hij is al lang weer bezig met een andere vrouw, zelf ben ik trouw geweest. Was ik maar eerder wakker geworden.

Lois Hill, 24-06-2009 18:20 #22
Ook ik heb een relatie beeindigd met een man met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Ik ben door een therapie losgekomen uit de relatie. Ik ben erg bezorgd om de gevolgen voor mijn drie jarige dochter. Ik wil haar tegen hem beschermen maar voel me juridisch met de rug tegen de muur staan. Ik zou het erg fijn vinden als er ergens een lotgenoten groep bestaat om ervaringen uit te wisselen.

Guusje, 04-06-2009 14:08 #21
Ook ik wil graag reageren. Ik hen bijna zeven jaar een nieuwe relatie gehad waarvan ik dacht dat het een eerlijke man was, maar o wat ben ik naief geweest. Ik herken zoveel dingen die ik gelezen heb. Hoe ik op deze site ben gekomen kwam door een kennis van mij. Haar dochter is psycholoog en ik liet haar de brief lezen het eerste wat ze zei was die man is authistisch en narcistisch, wees blij dat je ervan af bent, want daar kun je niet gelukkig mee blijven. Maar dat is natuurlijk allemaal eenvoudig gezegd zo werkt het niet helemaal. Ook hij overlaadde mij met kado''s. Aan de ene kant vond ik dat natuurlijk geweldig en toch had ik er op een of andere manier ook een raar gevoel bij en dacht soms het lijkt alsof hij me koopt. Toen ik hem leerde kennen had hij geen huis en woonde bij zijn moeder. Dat is toch al vreemd. Een man van in de 50. Hij praatte alleen over zichzelf en over de financiele problemen die hij had. Ook dacht hij dat hij darmkanker had. En dat vond ik heel erg voor hem en zei dat ik hem wel wilde steunen. Ik kreeg veel aandacht en daar geniet je als vrouw natuurlijk van. Hij was op zijn vakgebied de beste en daar waren veel mensen volgens hem jaloers op. Ook waren er mensen die zo jaloers op hem waren dat ze hem liever dood hadden. Bij de vrouwen had hij veel succes. Maar dat betwijfel ik. Ik vond altijd al dat hij sociaal een nul was. Hij kon mensen beledigen. En soms schaamde ik mij voor zijn uitlatingen. Afgelopen vrijdag kwam ik thuis van mijn werk en lag er een brief. Hij ging voor 9 maanden alleen wonen had ineens een huis. Want ik hield hem in de nacht wakker door mijn gesnurk. En dat kon hij niet meer aan. Ik moest stoppen met roken en als me dat lukte zo hij verder zien maar ik moest me dan wel laten testen. Ik voel me zo eenzaam en minderwaardig en zou graag met iemand hierover praten. Wie kan mij helpen. Dit is nog maar een klein gedeelte van mijn verhaal, ik hoop dat ik nog meer kan vertellen want dat helpt mij echt. Guusje Reactie infoteur, 05-06-2009
Mensen met persoonlijkheidsstoornissen laten vaak een spoor van vernielingen achter. Het is voor hun slachtoffers dan ook vaak heel verstandig om zelf ook hulp te zoeken. Vaak is er te veel gebeurd om te proberen dat alleen op te lossen. De weg naar een goede therapeut kan soms erg lang zijn en soms voel je je daardoor dubbel gestraft. Blijf volhouden, zoek via fora (zoals hieronder beschreven) lotgenoten, schrijf je verhaal op, praat het van je af en kies voor jezelf!
Laat je er niet onder krijgen, voel je nooit minderwaardig, minderwaardig zijn alleen die mensen die geen respect voor een ander kunnen hebben.
Heel veel sterkte.

Marga, 03-06-2009 10:12 #20
Wij hebben ons jarenlang afgevraagd wat nou toch de oorzaak kon zijn van het gedrag van onze zoon. Toen ik het artikel over NPS las, viel ineens alles op zijn plaats. Het was zo herkenbaar. Wat ik nu wil weten is: zijn er spychologen die zich speciaal bezighouden met deze stoornis? Zijn er bij ons in de buurt gespreksgroepen van ouders met kinderen met NPS? Wij wonen in Noord-Holland. Reactie infoteur, 04-06-2009
Er zijn wel een aantal websites, fora, etc waar lotgenoten elkaar treffen, bv psychopaten.forum-xl.nl (daar wordt narcisme ook besproken)
Google op verschillende trefwoorden. Probeer verder via uw huisarts hulp te krijgen, een goede huisarts weet de weg.

Leo Alblas, 29-05-2009 19:02 #19
Toen ik mijn eerste reactie gaf, dat NPS met borderlinekenmerken steeds duidelijker werden, kon ik nog niet vermoeden, dat de siiuatie zo erg was.
Een ziekelijke moeder, gesteund door trawanten, die haar dochter de dood heeft trachten in te jagen. wat haar bijna lukte.

Zover kan een moeder gaan, als je totaal geen respect hebt voor het leven, maar dat er geen respect voor leven was, werd later duidelijk.

Liegen, bedriegen en verduisteren van geld was en is het belangrijkste.

En met geld wil ze zich aanzien verschaffen, want ze heeft verder niets om op terug gte vallen, dan het alleen vertellen van leugens.

En nu heeft ze het vaak over de dood, want ja zij zal zich ook moeten verantwoorden voor haar daden.

Ze heeft waanvoorstellingen van witte gewaden, hoort voetstappen op de trap en ziet voeten op het toilet.

Ze vertelde rond, dat ze s'nachts kindertjes hoorde huilen en tegen haar dochter zei, als je in verwachting raakt later, laat het da n niet weghalen. Dat was haar grote geheim…

Er kwamen mensen over de vloer, die het benauwend vonden en niet wilden blijven en niet meer wilden komen.

Vroeger op feestjes zat ze altijd maar alleen, bijna niemand praatte met haar…

Kinderen, die wilden blijven logeren, gingen plotseling huilen en wilden naar huis.

Alles beschouwde ze als haar bezit van kind tot aan het kleinste voorwerp in huis…

Ik ben blij dat de poging om haar dochter de dood in te jagen mislukt is, gevolgen zouden niet gte overzien zijn geweest.

. Reactie infoteur, 30-05-2009
Niet onbelangrijk detail: is de dochter nu veilig buiten haar bereik cq. invloeden?

Pien, 18-05-2009 23:25 #18
Wat griezelig om dit te lezen. Ik ben er zeker van dat ook ik te maken heb met een man die narcistisch is. Kortgeleden kwam ik er nl. achter dat hij al jaren vreemd gaat, op diverse datingsites staat en ook met verschillende vrouwen mailt. Daarin vertelt hij steeds dat hij is gescheiden en met 2 kinderen alleen is achtergebleven, zijn vrouw is weggelopen. Ook ben ik wel eens dood verklaard door hem. Hij legt momenteel de schuld bij mij. Ik wil scheiden terwijl hij heel onschuldig is. Hij heeft de omgang met de vrouwen als een spelletje gezien. Ik moet volgens hem dus niet zo zeuren.

Op de momenten dat ik inderdaad begin over stoppen met ons huwelijk begint hij te dreigen dat hij mij helemaal onderuit zal halen. Aan de andere kant geeft hij ijskoud te kennen al jaren niets om mij te geven.

Nadat ik onderstaande mailtjes heb gelezen kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik voor mezelf en de kinderen moet kiezen en dat het huwelijk van ons, hoezeer het mij ook spijt, niet meer te redden valt. Kan iemand van jullie mij jullie ervaringen vertellen Ik vind het allemaal best angstig en wil eigenlijk niet scheiden, maar doorgaan met een man die zou koud, kil en berekenend is, is ook geen optie. Reactie infoteur, 19-05-2009
Reactie per mail

B. Kamp, 21-04-2009 13:45 #17
Wanneer je vermoedt, dat je kind (bijna 19 jaar en nog thuiswonend) zo is. Wat zou je dan kunnen doen om hem te helpen? Waar moet ik met hem naar toe, als hij dat al zou willen? Reactie infoteur, 24-04-2009
De eerste stap naar een goede hulpverlener is de huisarts. Die kan u verder helpen (misschien handig om eerst zelf een afspraak te maken, dan kunt u vrijuit spreken zonder dat uw zoon zich direct aangevallen voelt). Nu is het wel zo dat niet iedere goede hulpverlener ook meteen een klik heeft met zijn patient, en dat is wel belangrijk. Haak dus niet meteen bij de eerste teleurstelling af.

Ria Remij, 02-04-2009 03:38 #16
Ik ben 17 jaar lang met een Narcist getrouwd geweest.
Ik ben er bijna aan onderdoor gegaan zo ver had die me bijna.
Maar ik heb de kracht van mn ouders meegekregen om hem te overwinnen.
Hij heeft me financieel geruineerd hier ben ik boven op gekomen.
Hij heeft mijn kinderen ontnomen maar die zijn nu weer bij me terug.
De kracht heb ik gevonden in mij nieuwe levenspartner Suus.
Zij heeft me de kracht gegeven om hem te overwinnen.
Ook mn oudste zus Marieke heeft me gesteund in mijn slechte tijd.
Mijn ouders zeker niet te vergeten hebben me ondanks heel veel zorgen altijd bij gestaan.
Mijn broer Ton heeft me ook geholpen waar t kon.
Ook mijn zus Gemma heeft me bijgestaan in moeilijke tijd.
Ik bedank jullie met heel mn hart voor de ondersteuning,
Ria Remij

Adine, 13-02-2009 19:38 #15
Beste Moeders,

Je ex zal altijd je zoon blijven vertellen dat het jouw schuld is. Een narcist heeft geen zelfreinigend vermogen. Belangrijk is dat je zoon niet de toekomst in gaat met twee waarheden. Dat jij het een stelt en zijn vader het ander. Om hem te beschermen zal jij de stabiele persoon moeten zijn nu en in de toekomst die hem de ruimte geeft zijn eigen waarheid te leren kennen.
Dat is niet makkelijk. Als hij je de vraag stelt waarom papa en mama zijn gescheiden geef dan je kind een leeftijds adequaat antwoord. In de vorm van: papa en mama waren verliefd, het ging niet meer zo goed veel ruzie, zoals jij ook kan hebben met je vriendjes, we houden zielsveel van je maar het is beter niet meer samen in een huis te wonen.
Als je zoon terug komt met verhalen, beschuldigingen dat het aan jou lag. Weet dan wie het heeft gezegd, de narcist. Reageer met de woorden: mama ziet dat anders, mama denkt daar anders over en ga dan niet op details in, houd het globaal en geef zelf je ex niet de schuld. Houd het bij jezelf met woorden als: ik begrijp je mama vindt het ook niet leuk etc… Ik weet uit ervaring dat dat kan botsen met je eigen ego maar uiteindelijk geef je daardoor je kind de mogelijkheid om zelf te kiezen voor zijn waarheid als hij ouder is. Doe niet hetzelfde als je ex, het kind tegen de andere ouder opzetten.
Ik ben in dit proces geholpen door een psychiater en mij heeft het sterk gemaakt te weten hoe met mijn ex om te gaan en mijn 7 jarige dochter er zo min mogelijk last van te laten hebben. Houd het contact met je ex zo neutraal mogelijk, ga boven hem staan zonder dat hij het merkt. Houd hem "te vriend" zodat als de narcist zich gefrustreerd voelt het niet middels je zoon gaat spelen.
Zo zei ik vanochtend tegen mijn dochter: een fijn weekeinde bij je lieve vader.
Houd er rekening mee dat hij nimmer zal veranderen en altijd zal blijven rommelen in het hoofd van je zoon. Alleen jij kan hem geven wat hij nodig is en dat is rust ipv gerommel. Aardigheid ook over zijn vader. Dat is het enige middel dat er bestaat. En shit het is heel moeilijk. De vader, de narcist wil zijn kind niet delen met de moeder. De moeder moet dan voor het welzijn van het kind, het kind het gevoel geven dat de moeder wel wil delen.
En het zal niet alleen bij jou blijven maar de narcist zal meerdere mensen aanvallen waarvan je zoon houdt.
Het is lastig maar zie je ex als een patient. In wezen zijn narcisten zeer onzeker. Reactie infoteur, 19-02-2009
Dank je wel voor de waardevolle bijdrage.

Moeders, 02-02-2009 10:00 #14
Hoi mensen, ik ben slachtoffer geweest door jarenlang getrouwd te zijn geweest met een narcist. Ik ben nu zo'n 4 jaar gescheiden. Mijn zoon is 8 jaar en heeft een heleboel vragen over onze scheiding. Ik merk dat mijn ex ook in het hoofd van mijn ventje aan het rommelen is en heb daar heel veel moeite mee. Ik wil hem beschermen maar voel me machteloos. Ik probeer zo eerlijk mogelijk antwoord te geven op zijn vragen maar mijn ex is zo gewiekst dat hij het zo weet te draaien dat alles door mij komt. Ik weet even niet hoe het verder moet. Heeft iemand een waardevolle tip om mijn zoon en mijzelf sterker te maken? Reactie infoteur, 19-02-2009
Een goede tip is hierboven geplaatst, door Adine. Contact zoeken met lotgenoten is überhaupt nooit verkeerd. De tip die ik iedereen altijd geef is om zelf hulp te zoeken (zoals ook Adine heeft gedaan). Niet omdat er wat mis is met je, maar omdat een goede hulpverlener je kan helpen je zelfverzekerdheid op te bouwen en je weerbaarder te maken ten einde op een verstandige manier met de zaken om te gaan.

Karinbouck, 31-12-2008 17:33 #13
Ook ik ben er uiteindelijk achterwat mijn man heeft, na jarenlang te zijn voorgelogen en te zijn gebruikt, ik ben echter klaar met hem, en ga mijn leven leiden, het is erg triest dat er zoveel vrouwen het slachtoffer zijn geworden van deze man, hij zit op een hoge positie waarin hij makkelijk zijn bekendheid kan gebruiken of liever misbruiken om weer andere vrouwen aan te trekken en weer hetzelfde spel te spelen, was er maar een manier om de mensen voor hem te waarschuwen.

Koningskind (infoteur), 27-12-2008 21:26 #12
Zijn er ook tips en verhalen waarin een relatie met een nps partner stand hebben gehouden, maar dan wel ZONDER verdere beschadigingen? herken steeds meer patronen bij mijn partner van nps, ben zwanger van ons tweede kindje en we hebben ook voor 50% de zorg van twee kinderen van hem uit een eerder huwelijk. Hij ziet absoluut zijn 'aandachtspunten' niet in, de schuld ligt bij mij (uiteraard). De frustraties en het eenzame gevoel worden bij mij steeds groter. Ik wil hier wel aan werken, maar zie bij hem geen aansluiting tot erkenning en inzicht op dit vlak. Een herkenbaar eenzaam 'gevecht'. Hoe kan ik me in deze zoektocht 'wapenen' alvorens ik als laatste redmiddel de handdoek in de ring gooi? Reactie infoteur, 01-01-2009
Bij een relatie met iemand die NPS heeft komt vrijwel niemand onbeschadigd eruit.
Het wil niet zeggen dat iemand met de symptomen van NPS ook daadwerkelijk deze persoonlijkheidsstoornis heeft.
Bij problemen in de relatiesfeer, al of niet veroorzaakt door een eventuele persoonlijkheidsstoornis, is het altijd verstandig om de hulp van buitenaf in te roepen wanneer je er samen niet meer uitkomt (wanneer je zelf geen gehoor krijgt bij je partner kom je er dus ook niet samen uit). Een relatietherapeut kan vaak uitkomst bieden. Omdat iemand met NPS zelf niet inziet dat er is met hem of haar mis is, moet dit natuurlijk wel omzichtig aangepakt worden.

Lola, 25-11-2008 01:59 #11
Een half jaar lang werd ik bedolven onder bloemen, presentjes, zelfgemaakte kettinkjes, gedichten met parfum besprenkeld. Ik zat destijds in een financieel faillissement en hij was mijn reddende engel toen ik bij de instantie waar hij werkte aanklopte voor hulp. Ik zat financieel aan de grond en hier was die knappe koene ridder die met een paar telefoontjes ineens een zeer ingewikkelde procedure oploste waardoor ik weer een inkomen had!

Ik voelde me sterk aangetrokken tot deze machtige man met zijn mooie auto, lieve ogen en prachtige uitstraling… Hij was net uit een gearrangeerd huwelijk gestapt sinds twee maanden woonde hij bij zijn broer. Voor de eerste keer in zijn leven werd hij verliefd op een vrouw. Op MIJ. Omdat ik nog gevoelens had voor mijn ex-man waar ik maar niet van loskwam… hield ik de boot af. Dat was aanleiding voor hem, laat ik hem even Menno noemen, om maar één doel in zijn leven te hebben. Mij veroveren. We spraken elkaar op de chat en babbelden over van alles en nog wat. Volledige aandacht kreeg ik van hem. Hij wilde graag een keer koffie met me drinken maar ik gaf allerlei excuses om dat niet te doen. Zijn geloof, hij is Muslim, zijn nog niet afgeronde scheiding, ons cultuurverschil Maar hij zou alles oplossen. Ging met de pastoor praten in mijn kerk om zich te bekeren, ging naar zijn geboorteland om de scheiding te bespoedigen… Stuurde me wekelijks een bos rode rozen met teksten als: 'Jij bent veel meer waard dan deze rozen"

Uiteindelijk hebik ingestemd met een 'date' We zijn naar de bioscoop gegaan. en na een half jaar te daten ben ik een relatie met hem begonnen. Kort daarop zijn we afgereisd naar zijn geboorteland om ons te verloven.
Ik had nog nooit tegen hem gezegd dat ik van hem hield want. had toch mijn reserves gehad. Nadat hij me ten huwelijk had gevraagd en ik JA had gezegd vroeg hij of ik van hem hield en voor de eerste keer zei ik: Ik hou van jou!
Ik moest het 6 keer herhalen en de tranen biggelden over zijn wangen.

Aan dit sprookje kwam een einde.want hij werd achterdochtig en beschuldigde me op een gegeven moment van vreemdgaan nadat ik een ontmoeting met mijn ex man had gehad. Vanaf daar is het bergafwaarts gegaan.
Omdat ik tijdens de vakantie verliefd op hem was geworden kon ik de afstand die hij nam niet verdragen en bleef met hem contact zoeken. Maar hij wilde niet meer. Als ik dat dan accepteerde en dacht dat ik mijn eigen leven moest gaan oppakken. stil was en geen contact zocht. DAAR was hij dan.online.met een telefoontje. een smsje : mijn mooie roos leef je nog. Ook soms uit het niks een bericht dat hij dood ging van verdriet.en dan dacht ik.ach arme ziel.kom maar gauw terug bij me.
Maar na een heerlijk vrijpartij kwam dan die scherpe door hart en ziel gaande opmerking: wij passen niet bij elkaar.
Dat is nu al anderhalf jaar aan de hgang. Soms was ik echt sterk en kon de boot 3 of 4 maanden afhouden. Doordat hij dacht dat ik vreemd was gegaan is hij zijn baan kwijtgeraakt.zijn huizen al zijn bezittingen. Ook emigreerde hij omdat : "Hij me niet kon loslaten" Opmerkingen als: "Ik ben alcoholist geworden door jou" "Je hebt me veel tijd en geld gekost" werden regelmatig geuit.
En ik SUKKEL DAT IK WAS bleef maar proberen hem ervan te overtuigen dat ik NIET was vreemdgegaan.

Het laatste contact wat we hebben gehad was twee weken terug.
Hij belde me om te vragen hoe het met mij ging. Hij zou naar Nederland komen en vroeg zich af of we elkaar konden ontmoeten. Ik vroeg hem of hij een relatie had en hij zei ja. Mijn hart werd op dat moment uit mijn lijf gescheurd en mijn keel zat dicht. Ok.zei ik. "Kunnen we elkaar ontmoeten?"vroeg hij. Ik zei dat ik dat niet wilde.dat als hij een relatie had ik hem zou begraven voor eens en altijd.

Twee dagen heb ik gehuild.gedronken. in mijn kleding geslapen omdat het voor mij nu echt klaar was. Ik wil geen vent die een andere vrouw heeft. En onze ontmoetingen eindigden altijd in sex omdat de aantrekkingskracht tussen ons magnetisch was. Dus nee… ontmoeten wilde ik hem niet meer.
De derde dag ben ik beetje bij beetje mijn wonden gaan likken.heb me gedoucht en was met een vriendin tot laat in de nacht aan het chatten.toen de deurbel ging. "Wie kan dat zijn zo laat?" zei ik tegen mijn vriendin. Ik liep naar de deru en door het raampje naast de deur zag ik de schaduw van.Menno. Ik deed open… Daar stond Menno.vermagerd. haar gemillimeterd.afgevallen.hij zag er 'raar'uit. Hij was dronken. Pakte me vast: Ïk heb je ZOOO gemist.ik kan niet zonder jou"…? Ik duwde hem van me af en zei tegen hem: Huh? Jij hebt een relatie en komt nu op deze wijze naar mij toe? Waar ben je mee bezig?"Hij werd agressief. pakte me bij mijn haren en zei: "Jij moet veranderen" Ik zei tegen hem: "Je denkt toch zeker niet dat ik sex met je wil terwijl je een relatie hebt?" Het gaat niet om sex.zei hij.sex is overal.maak jezelf niet zo goedkoop.verlaag jezelf niet tot 20 euro"
Ik heb hem buiten gezet.was helemaal beduust en begreep er niks van… Was zo boos.zo.verbaast.

De telefoon ging.Hij vroeg me hem te ontmoeten in het park want hij had me iets heel belangrijks te vertellen.
Omdat ik nog steeds van deze man hou heb ik mezelf bij elkaar geraapt.en ben gegaan. In het park vertelde hij me dat hij leverkanker heeft. Hij wilde het me niet vertellen.maar.was naar mij toegekomen omdat hij zei te weten dat ik pijn zou hebben als ik dacht dat hij iemand anders had…

Ik ben twee weken van slag… en sinds een paar dagen ben ik gaan kijken naar. de term "Narcist"
Ben door de war.alles duizelt me… Maar ook worden heel veel gebeurtenissen die ik met mijn analistische geest NIET kon verklaren.duidelijk.

Ik twijfel.en dan twijfel ik weer niet. Moet alles laten zakken. Maar weet sinds vandaag, VOEL

Hoop Op Een Gelukkige Toekomst, 23-11-2008 20:17 #10
Ik zit middenin een echtscheiding. Dit is allemaal zo herkenbaar! Mijn grootste zorg zijn de kinderen. Ik kan de zorg van de kinderen niet aan mijn ex overlaten (denk nooit, als hij altijd zo blijft…). Wat voor stappen kan ik hier in nemen, tips zijn meer dan welkom. Mijn ex ziet nl. totaal niet in dat hij een probleem heeft, maar mijn naaste omgeving wel. Hij is op het moment in behandeling bij RIAGG. Maar ik ben bang dat hij zijn hulpverlener weer mooie verhaaltjes voorspiegelt, zoals hij in het verleden al eens heeft gedaan. Reactie infoteur, 24-11-2008
Mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis zien in het algemeen niet dat het probleem bij hen ligt. Voor naasten is het vaak een goed idee om zelf ook een hulpverlener op te zoeken, niet zozeer omdat er wat met hen mis is maar voor steun, tips en hulp bij het weer oppakken van het eigen leven.

De Vrijheid, 23-11-2008 16:12 #9
Hallo,
als dit gedrag vertoond word en zeker er van bent is het dan wel gezond om kinderen bij een narcist alleen te laten?
Zelf vind ik het een slecht idee maar goed… Reactie infoteur, 24-11-2008
Nee, het is zeker niet zo'n goed idee om kinderen alleen bij een narcist achter te laten…

R. Ringrose, 03-11-2008 22:40 #8
Ja helaas heb ik die ervaring ook. De eerste jaren waren mooi al voelde ik wel eens dat er iets scheef zat. Later bemerkte ik dat hij zogenaamd bescheiden was, maar oh zo gevoelig voor lof en bewondering. Het ene ogenblik was ik alles, een supervrouw, de enige om wie hij werkelijk gaf. "Mens wat hou ik van je", riep hij dan uit. Het volgende moment zei hij zulke kwetsende dingen, dat ze nauwelijks voor herhaling vatbaar zijn. Ik voel een plaatsvervangende schaamte bij zulke uitspraken. Hij kon ook nooit werkelijk iets van zichzelf geven, alleen maar zogenaamd dienstbaar zijn om daarmee dankbaarheid en verering te veroveren. De en relatie was nog niet afgelopen of hij zocht alweer neen ander slachtoffer. Zelf psycholoog notabene, zei hij dikwijls niet van mensen te houden en ze evenmin te begrijpen. Ik vind het som van mezelf dat ik gevallen ben voor deze man, die zo geestig en wijs leek, maar een vuile vampier in werkelijkheid blijkt te zijn. Kapot totop de bodem van mijn ziel ben ik geweest. maar nu heb ik mezelf hervonden, met de hulp van verscheidene echte vrienden en vriendinnen, die mij ook gewezen hebben op mezelf.'
Hij was al jaren bezig mij stiekem af te stoten door me lichamelijk en psychisch in de kou te laten staan en toen ik tenslotte zelf, kapot en in de war besloot mijn verjaardag niet met hem te vieren heeft -ie dat aangepakt om maar meteen door te zetten en te doen alsof HIJhet uiteindelijk uitmaakte na twaalf jaren, waarin we notabene heerlijke vacanties hadden en een kleine artistieke onderneming met elkaar opzetten en samen muziek maakten. Zolang ik me maar voegde! Hij was ook jaloers op de paar dingen die ik goed kon, terwijl hij zelf genoeg gaven had!Tot zover. breek me de bek niet open!Nooit was hij bereid tot een open gesprek, laat staan therapie! Reactie infoteur, 04-11-2008
Probeer het zoveel mogelijk van de positieve kant te zien (bv. dat het uiteindelijk misschien toch een leerzame ervaring was) en waak ervoor niet verbitterd te geraken, dan pas kan je weer helemaal vrij zijn.

P. van Driel, 21-10-2008 11:01 #7
Heeft 6 jaar geduurd voordat ik er eindelijk achter ben gekomen dat deze relatie met een dominante man ook een naam heeft. Op aanraden van een vriendin heb ik het volgende boek aangeschaft en heeft geweldig geholpen! De twijfel aan jezelf is onbeschrijflijk en dit boek geeft zoveel herkenning! Boek = Pesten en treiteren van Marie-France Hirigoyen. Titel van het boek vind ik raar en had ook mijn bedenkingen. Echt… ga het lezen! Zou graag met een deskundige op dit gebied willen praten. Heeft iemand een tip voor mij? Reactie infoteur, 23-10-2008
Boeken lezen hierover is op zich al een goede tip. Een deskundige is te vinden via een huisarts en/of een therapeut, psycholoog of psychiater.

Saskia, 19-10-2008 22:23 #6
Ik heb ook te maken met een ex man met narcistisch gedrag. Ook hij maakt door zijn gedrag het leven van mij en mijn dochter van 10 het leven heel zwaar. Al 7 jaar diverse rechtzaken achter de rug zowel civiel als strafrechtelijk. Hij is 2 maal strafrechtelijk veroordeeld voor bedreiging en stalking. De laatste keer was en onvoldoende wettig bewijs en kon hij niet veroordeeld worden. Mijn grootste zorg is mijn dochter. Zij ervaart problemen in de omgang. In de loop van de jaren periodes van wel en periodes van geen omgang. Nu zij ouder wordt, krijgt zij meer een eigen persoonlijkheid met mening en idee en als dit niet in de pas loopt met wat haar vader vind dat geeft dat ernstige problemen. Hoe kan ik haar beschermen? Ben nu bezig met laatste rechtzaak om wijziging van gezag te verzoeken en de Raad voor de Kinderbescherming te verzoeken een onderzoek naar de omgang te doen. Echter de Raad heeft onderzoek gedaan (heel mager) en mijn verhaal absoluut niet serieus genomen. Reactie infoteur, 21-10-2008
Reactie per email.

Francet, 18-10-2008 13:26 #5
Ik heb met een ex man te maken met narcistisch gedrag. Zijn continue terreur gedrag is zwaar voor mij en onze dochter. Hij is koud, kil, meedogenloos, sadistisch en heeft geen geweten en gaat tot het uiterste. Ik maak mij zorgen om de toekomst. Wie kan mij vertellen hoe ik hier mee om kan gaan? Reactie infoteur, 18-10-2008
Bericht per email

M. Polane, 19-09-2008 07:44 #4
Hoe ontstaat deze stoornis? Kan het komen door ervaringen uit het verleden? Kun je er iets aan doen? Reactie infoteur, 22-09-2008
Kijk bij http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/9800-persoonlijkheidsstoornissen.html daar staat een stukje over het ontstaan van persoonlijkheidsstoornissen. Ervaringen uit het verleden kunnen zeer zeker een rol spelen. Er is wel wat aan te doen, met hulp van een ervaren therapeut zou men een eind moeten kunnen komen, het probleem is echter dat bij een aantal persoonlijkheidsstoornissen de patient zelf niet ziet (of wil zien) dat er sprake van een stoornis is, zoals hierboven ook beschreven. Zolang iemand niet aanvaard dat er iets mis is, zal hij of zij er ook niets aan doen.

Kat, 24-08-2008 14:00 #3
Heb zelf net een relatie achter de rug waarin ik emotioneel en psychisch door de partner ben misbruikt. Heb veel baat aan het bestuderen van deze sites gehad: re-empowerment.de (in het duits zoeken, site is ook nog niet vertaald) en Hartless Bitches International (amerikaans). Ik hoop dat meer mensen hier steun kunnen vinden. Reactie infoteur, 24-08-2008
Dank je wel voor de reactie en aanvullingen. Heel veel sterkte verdermet het verwerken.

Lennart Bogaards, 21-04-2008 21:51 #2
Kan ik mij laten testen op NPS? En zo ja waar dat dan is.

Leo Alblas, 07-01-2008 21:38 #1
NPS met borderline kenmenken werden steeds herkenbaarder in haar gedrag.

Infoteur: Jaszzx
Laatste update: 04-11-2007
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Bronnen en referenties: 5
Reacties: 240
Schrijf mee!