InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Reactieve depressie

Reactieve depressie

Reactieve depressie In tegenstelling tot een depressie zonder aanwijsbare reden is een reactieve oftewel exogene depressie een stemmingsstoornis met ingrijpende symptomen dat een gevolg is van een geestelijk of lichamelijk trauma. Dit soort depressie is eigenlijk een logische reactie van het lichaam op een gebeurtenis waarvoor de draagkracht te laag is. Een ondraaglijke gebeurtenis ontregelt de geest.

Wanneer is er sprake van een depressie?

Tegenwoordig is het vrij modieus een persoon die in een 'dipje' zit het etiket depressie op te plakken. Iedereen kent wel perioden van somberheid, tijden dat alles fout lijkt te gaan, en een gevoel alsof je nergens meer zin in hebt. Dit is niet direct een depressie. Soms is de scheidslijn tussen een nog normale stemming en een depressieve stemming niet goed te leggen, daarbij komt dat een persoon meestal langzaam afglijdt in een depressie, zodat de stoornis lang onopgemerkt kan blijven. Er zijn kernsymptomen aan te wijzen die duiden op een depressie:

  • Beduidend veranderde en sombere stemming die langer aanhoudt dan twee weken.
  • Nergens meer plezier in hebben, onvermogen om te lachen, pessimisme.
  • Huilbuien van ernstige aard, meerdere malen per dag.
  • Slaapstoornissen, d.w.z. veel te veel willen slapen of juist wakker liggen.
  • Geen eetlust en misselijkheid.
  • Gewichtsverlies van meer dan 5% van het totale gewicht.
  • Energieverlies, ernstige moeheid.
  • Concentratieproblemen, geen interesse in omgeving.
  • Paniekaanvallen en hyperventilatieaanvallen.
  • Ernstig gevoel van wanhoop en machteloosheid.
  • Grote angst om 'gek te worden'.
  • Terugkerende gedachten aan de dood of aan zelfdoding.

Jezelf kwijt raken

De algemene stemming kan bij een ernstige depressie flink dalen. De patiënt is de wanhoop nabij en ziet geen uitweg meer. Alles wordt negatief ervaren. Als er huilbuien zijn luchten deze niet op. De tranen voor de volgende huilbui liggen al klaar en de drempel om tot huilen te komen is extreem verlaagd. Soms heeft men enkel een gevoel te moeten huilen maar lukt dat niet. Kenmerkend is voorts dat je nergens meer van kunt genieten en werkelijk overal tegenop ziet. Dit houdt in de praktijk in dat het al als teveel wordt ervaren om even een trap op te lopen, iets te pakken, iets op te ruimen, een telefoontje te plegen, een paar meter door het huis te lopen naar een andere kamer, enzovoorts. De depressieve patiënt komt helemaal tot niets. Patiënten beschrijven dat ondanks dat de ze de wereld om hen heen wel kunnen ervaren hun gevoel ervoor weg is. Het gevoel om ergens vreugde aan te beleven is dood. Men voelt niks. De patiënt ervaart dit als angstaanjagend.

Voor de ernstig depressieve patiënt hoeft het leven niet meer. Soms komt die gedachte slechts nu en dan op, maar soms is het blijvend aanwezig. De patiënt ziet de dood als de oplossing van zijn lijden. Andere mogelijkheden zijn voor hem ondoenlijk, onrealistisch en niet meer de moeite. Hij kan denken dat hij de omgeving tot last is, een extra reden om niet langer meer te willen leven. Bij de depressieve patiënt is het gevoel voor realiteit, zoals elk gevoel, ook gewijzigd. De patiënt kan niet meer goed oordelen en heeft hulp nodig. Het griezelige van een depressie is dat de patiënt 'in de verte' wel weet dat hij psychisch ziek is maar dat hij ondanks genoeg verstand, zichzelf en zijn gevoelsleven zoals het ooit was, is kwijtgeraakt.

Aanleiding moet worden verwerkt

Een reactieve depressie heeft een aanleiding. Dood van een naaste, echtscheiding, ontslag, faillissement, verlies van welke aard ook, kunnen het begin betekenen van een verstoring in het brein. Waarschijnlijk is er dan al een 'aanleg', maar is de externe gebeurtenis het moment van aanwakkering. Er is een verband met een scheikundige stoornis in de concentratie van de neurotransmitters in de hersenen. De ziekte is dus niet louter 'psychisch'.
De depressiviteit vermindert uiteindelijk doordat ze verwerkt wordt en afslijt. Een stabiele situatie na een aanvankelijk verlies kan niet blijvend dezelfde emoties en gemoedstoestand opwekken. Er volgt een soort uitputting van de negatieve gevoelens indien de patiënt ze niet verdringt. Verwerking treedt op als het verlies uiteindelijk wordt gerelativeerd of als er compensatie volgt zodat de negatieve spiraal wordt doorbroken. In veel gevallen verdwijnt de reactieve depressie geleidelijk of spontaan. Verbittering kan blijven bestaan maar beïnvloedt de algehele stemming niet meer. De buitenwereld gaat voor de patiënt weer 'leven'. Er kan weer blijdschap worden ervaren.

Soorten behandelingen bij reactieve depressie

Bij een reactieve depressie zijn een of meerdere vertrouwenspersonen van belang. Deze kan in de eigen omgeving worden gevonden, maar ook in het medische circuit. Een depressie kan worden 'behandeld' met gesprekstherapie indien praten met huisgenoten en lotgenoten niet helpt. Deze therapie heeft voornamelijk effect op patiënten die een negatieve manier van denken hebben en niet zozeer op reactieve depressie-patiënten die sterk afhankelijk zijn van de verwerking van de aanleiding, iets dat tijd kost. Medicijnen zoals antidepressiva kunnen worden gegeven bij zeer ernstige depressies die niet reageren op gematigder maatregelen. De middelen beïnvloeden de stoffen in het lichaam die gevoel en stemming bepalen. Genezend zijn ze echter niet, ze onderdrukken enkel de negatieve emoties. Ze werken pas na vier tot zes weken en die wachttijd kan wel erg lang duren. Kalmerende middelen kunnen in de tussentijd worden gegeven maar zijn op de lange duur verslavend van aard en mogen alleen tijdelijk als hulpmiddel worden gebruikt, bijvoorbeeld om het slapen te vergemakkelijken.

Ernstige depressies blijven verborgen

Mocht er toch worden gekozen voor antidepressiva, dan moeten deze minimaal een half jaar worden geslikt. Stoppen betekent dat je opnieuw kunt 'afglijden'. De lijst bijwerkingen bij deze medicijnen is indrukwekkend dus moet worden afgewogen of de nadelen opwegen tegen de voordelen. Overigens is het zo dat patiënten met een ernstige depressie zich dikwijls niet laten behandelen (bezoek aan de dokter is al te veel) en zo'n depressie dus vaak onbehandeld blijft. Daarentegen schrijven dokters helaas massaal antidepressiva voor aan mensen die helemaal geen ernstige depressie hebben. Hierbij kan het gaan om patiënten die voor het minste geringste bij de dokter zitten, mensen die 'aandacht' van hun omgeving plus hun arts willen, mensen die even niet lekker in hun vel zitten, enzovoorts.

Het komt op de ervaring en voorkeur van de arts in kwestie aan of de patiënt wordt behandeld met medicijnen of dat er andere richtlijnen worden gegeven om het leven te veraangenamen. Het is mogelijk om op eigen houtje uit een reactieve depressie te raken, hoe ernstig ook, maar dit vraagt ook veel aandacht en geduld van familie en vrienden. Een natuurlijk middel dat geprobeerd kan worden is 5HTP. Dit is vrij verkrijgbaar en beïnvloedt de serotonine huishouding in de hersenen op een positieve manier. Het is een veilig product zonder bijwerkingen dat soms aan te bevelen is boven de pillen die de huisarts in petto heeft.

Te nemen stappen

Er zijn manieren om de depressie te lijf te gaan, hoewel ze veel tijd kosten. De volgende stappen kunnen zelf worden ondernomen:
  • Blijven communiceren met de mensen om je heen.
  • Jezelf niet isoleren van de omgeving.
  • Dagritme aanhouden, eten en slapen op gezette tijden.
  • Afleiding zoeken en jezelf proberen te verwennen.
  • Praten met lotgenoten op het internet.
  • Beseffen dat het een depressie is, en dat die niet eeuwig zal duren.
  • Alleen kortdurend tranquillizers nemen.
  • Antidepressiva liever mijden.
  • 5HTP proberen.

Postnatale depressie

Een bijzondere vorm van een reactieve depressie is een postpartum depressie, in de volksmond 'postnatale depressie'. Deze treedt op na een bevalling. De vele veranderingen - hormonaal, lichamelijk, emotioneel, sociaal - eisen hierbij hun tol. Verantwoordelijkheid en zorg voor de baby drukken zwaar en het is niet ongewoon dat de prille moeder prikkelbaar en nerveus wordt, slaapproblemen krijgt en spontaan in huilen uitbarst. Deze huildagen noemt men ook wel 'baby blues', en treden vooral op tussen de tweede en tiende dag na de bevalling. Het kan soms maandenlang aanhouden.

De moeder voelt zich leeg en somber, kan geen liefde voor de baby voelen, en vraagt zich af waar de roze wolk blijft waar iedereen het over heeft. Maar liefst tachtig procent van de jonge moeders krijgt lichte klachten na de bevalling. De scheidslijn tussen wat nog normaal is, en wat dat niet meer is, is ook hier moeilijk te trekken. Soms treden klachten pas op na een paar weken, als er wederom veranderingen zijn zoals stoppen met borstvoeding of als de moeder weer aan het arbeidsproces gaat deelnemen. Het hele proces van ontzwangeren met eventuele depressieve reacties als gevolg duurt gemiddeld negen maanden tot een jaar.

Winterdepressie en winterblues

Nog een andere vorm van reactieve depressie is de winterdepressie. Najaar, winter en vroeg voorjaar dagen negatieve stemmingen uit. Maar liefst meer dan 1,2 miljoen Nederlanders kennen het terugkerende probleem. Een derde deel hiervan heeft de 'winterdepressie', waar vooral vrouwen gevoelig voor zijn. Dit is de zwaardere variant, ook wel Seasonal Affective Disorder (SAD) geheten. Een mildere vorm is winterblues, ook wel Subsyndromal Seasonal Affective Disorder (S-SAD). Net zoals bij andere reactieve depressies zijn de klachten vooral een neerslachtig gevoel, ernstige moeheid, gewichtstoename door meer eten, nergens zin in hebben en de neiging zichzelf letterlijk op te sluiten.

Oorzaken van winterdepressies en -blues liggen in de vermindering van de hoeveelheid daglicht die een ontregeling van het dag-nachtritme veroorzaakt. Het hormoon melatonine dat ervoor zorgt dat iemand moe wordt en wil slapen wordt door te weinig licht niet onderdruk. Gevolg: Voor je gevoel is het de hele dag al 's avonds laat. Je bent moe en wil niets. De oplossing voor winterdepressie zit in daglicht. Lichttherapie is een kuur dat via de ogen kunstmatig het melatonine beïnvloedt en de depressie kan genezen. Een andere oplossing is dagelijks vele uren buiten doorbrengen.

Gewone reactie op ongewone gebeurtenis

Een reactieve depressie is een gevolg van een ingrijpende gebeurtenis in het leven. Troost kan worden gevonden in het feit dat de meeste mensen op dezelfde manier zouden reageren op zo'n gebeurtenis. Een reactieve depressie bewijst niet dat je zwak bent, maar dat je lichaam normaal reageert op een abnormale situatie.

"It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right."

Lees verder

© 2007 - 2017 Astrid-d-g, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Depressie: soorten depressies - depressie bij vrouwenDepressie: soorten depressies - depressie bij vrouwenDepressies zijn onder te verdelen via een bepaalde indeling: de DSM IV. Er zijn twee hoofdvormen: 'depressieve stoornis'…
Verschillende soorten depressiesVerschillende soorten depressiesEen depressieve periode is in het alledaagse spraakgebruik een vrij normale gemoedstoestand. Waarin bedroefdheid, pessim…
Depressie bij jongeren kan zich anders uitenDepressie bij jongeren kan zich anders uitenVroeger dacht men dat depressiviteit alleen voor kon komen bij volwassenen. Inmiddels is bekend dat niet alleen jongeren…
Hoe herken je een mentale stoornis?Hoe herken je een mentale stoornis?We worden er tegenwoordig veel vaker mee geconfronteerd: mentale stoornissen. Volgens de NEMESIS bevolkingsstudie van Ne…
Depressie: definitie, werking en behandelingMen spreekt van een depressie als de stemming abnormaal verlaagd is. Bij een depressie zien we dat er geen verbetering v…
Bronnen en referenties

Reageer op het artikel "Reactieve depressie"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Janny Baatje Herzog, 09-08-2016 07:14 #14
Hallo

Ik heb veel huilbuien, ze komen spontaan op zetten, dingen niet beleven, geen eetlust, slecht slapen. Nu wil ik vragen heb ik dan een depressie of een burn-out?

Nick, 25-07-2015 12:59 #13
Heb zelf ook veel meegemaakt, veel met mijn gevoelens gespeeld.ben nu 27 en neem antidepressiva en kalmeerpillen.
heb ik het gevoel dat dit helpt? nee, helemaal niet.
het enige wat ik wel weet is dat ik alles onderdruk wat in mijn leven is misgegaan.
ik hoop zelf ook ooit te kunnen stoppen met al deze middelen omdat het mij momenteel gunstig uitkomt
ik ben er zeker van dat dit mij gaat lukken omdat je als mens vooruit moet zien en vooral niet achteruit
is dit moeilijk?
ja, maar het lukt.volhouden is hier vooral de boodschap.
veel zaken in het leven zijn moeilijk en we moeten er allemaal door en ik raad iedereen aan om het zo goed mogelijk zonder pillen te doen.
doorbijten en toffe mensen en of vrienden te leren kennen die je erdoor halen.
dit kan voor elke mens anders zijn natuurlijk maar ik heb persoonlijk enorm steun hieruit gehaald en iedere mens heeft graag sociaal contact en het helpt je enorm door moeilijke zaken.

Su, 12-10-2014 11:34 #12
Hallo, ik ben 33 jaar, heb niks in het leven bereikt, heel weinig gelukkige momenten in mijn leven meegemaakt. Telkens vallen en opstaan, heb eigenlijk niets op gemak kunnen verwerken, op dat moment dacht ik dat ik er sterk voorstond, maar de laatste paar jaar heb ik nergens meer zin in, heb geen vrienden (deze zijn ondertussen getrouwd en hebben een gezin), op mijn werk geen collega en thuis ben ik ook alleen. In zo'n situatie leef ik al 10 jaar. Bijna elke dag huil ik en dan buitenshuis doe ik alsof er niets aan de hand is. Bij mijn ouders heb ik niet veel steun want ze vinden dat ik overdrijf en mij erbij moet neerleggen dat het mijn lot is. Ik kan dit niet, zou het doodgraag willen! De laatste paar maanden heb ik zo'n hoofdpijn en geen enkel medicatie helpt, slaap bijna niet 's nachts en het moeilijkste is om te doen alsof je gelukkig bent! Heb zelf aan hypnose gedacht wat denken jullie hiervan, iemand ervaring mee?

M., 21-01-2014 18:40 #11
Hallo allemaal. Ik had een vraagje, ik slik al ruim elf jaar antidepressiva en ik ben nog maar 27:( sinds een jaar gaat het weer bergafwaarts met mij, om de paar weken beland ik weer in een depressie en zie ik het allemaal niet meer zitten, ik ben zelfs te moe om te communiceren met iemand en er kan gaan lachje van me af. Ik vraag me af of ik niet een andere medicatie moet proberen. Het enige waar ik nog voor leef zijn mijn kinderen, de rest is allemaal niet meer boeiend voor mij, ik wou dat ik me een keer ook al is het maar een uurtje goed voelde… de stap om de dokter te bellen is me al te veel en vragen voor een andere medicatie durf ik niet omdat hij het toch vast niet gaat geven. Ik weet niet meer wat ik moet en hoe ik het allemaal moet aanpakken. En ik moet toch sterk blijven voor mijn kinderen en mijn werk. Ik hoop op een paar fijne reacties' s vriendelijke groeten

J. L., 12-01-2014 23:19 #10
Ik ben het zo niet eens met de onzin die verteld word tegen depressieve mensen. Als bv dat je moet blijven praten etc. Dit soort teksten met adviezen en feiten zouden eigenlijk verboden moeten worden : zorgt voor dwang vanuit de omgeving en jezelf steeds moeten forceren. Mensen zijn echt wel slim genoeg om hun eigen grenzen te kennen en ook in depressie, als je dan mensen hebt die alleen dit soort info kennen over depressie trekken ze je juist verder en moet de depressieve persoon hier zich elke dag tegen gaan verdedigen ; terwijl dat uberhaupt al moeilijk gaat. Ik denk dat de psychiatrie in vele vormen vaak misvormd. En daarnaast voor een bepaalde groep vaak slimmere mensen meer problemen verzorgd. Een uitleg is ook altijd mis zoals hier in dit artikel geschreven : de beschrijving is goed. Maar er zou niet uitgebreid verteld moeten worden over wat de oorzaken etc zouden zijn want daardoor worden deze mensen ook in hokjes geplaatst die juist niet simpel te plaatsen zijn. Een persoon zonder depressie word niet op iets beoordeeld : maar een depressief persoon die dit ook zegt of benoemd word meteen vergeleken met allemaal hokjes. Dat is zo mis! Reactie infoteur, 13-01-2014
Nb. Het artikel gaat over reactieve depressie, dus depressie als gevolg van een specifieke gebeurtenis. Het gaat dus NIET over depressie in het algemeen. Beter lezen!

Mieke, 02-01-2014 22:24 #9
De gebeurtenissen die me depressief hebben gemaakt dateren van een jaar terug maar zijn nog steeds aan de gang. Hoe hard ik ook probeer en ondanks medicatie geraak ik er enkel dieper in verzeild en komen de huilbuien steeds vaker voor. Soms hoop ik echt niet meer wakker te worden. Andere dagen kan ik me wel nog es ' normaal' voelen maar steeds minder en minder. Ik ben het zo beu om me zo te voelen en ben wanhopig op zoek om mezelf terug te vinden. Wat kan ik doen?

Nicole, 23-12-2013 19:20 #8
Ik ben al ruim een jaar depressief. Loop nu sinds begin oktober bij de mediant. En daar prikte ze al heel snel door me heen. Dat ik heel veel dingen niet wil voelen. en dat ik heel veel dingen weg hebt gestopt. Ik heb geen leuk verleden. Vader gehad die lichamelijk en geestelijk mishandeld. daarna nog een ex die het zelfde deed. Momenteel voel ik zoveel pijn.
Elke dag is weer een dag. dat ik mezelf moet toe zetten om naar het werk te gaan. Ik heb het idee dat ik mezelf momenteel gewoon kwijt ben. Ben zomber. iedereen lijkt vreemd… Gevoel of je het leven van iemand anders leeft.
Ik weet dat die wel weer beter wordt. maar soms weet ik niet waar ik de kracht nog vandaan moet halen om door te gaan!

Kimberly, 28-11-2013 08:51 #7
Mijn kat is 5 dagen geleden doodgereden, hij heeft 2 jaar bij ons mogen zijn. Hij is uit ons leven weggerukt, ik mis hem zo hard, elke keer als ik in men bed ga begin ik te huilen, het duurt zo lang vooraleer ik kan slapen, als ik opsta kruip ik in de zetel, als ik aan hem denk word ik missellijk, men eetust is verdwenen. Ik denk als ik nog lang in deze situatie blijf dat ik verder moet, op dit moment zeggen ze dat ik in een rouwproces zit, maar de rest van mijn gezin is er, al overheen. Ik word hier echt gek van. Ik mis hem zo enorm hard :'( Reactie infoteur, 28-11-2013
Hi Kimberly, lees: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/14757-rouw-confrontatie-met-verlies.html
Veel sterkte! A.

Jolanda, 03-12-2012 21:50 #6
Waarom reageert iemand met een, depressie nergens meer op, geen telefoon, geen whapp, geen email niks? Ik blijf sturen om hem op de hoogte te houden zodat hij niet denkt dat men hem in de steek laat. Doe ik daar goed aan? Reactie infoteur, 04-12-2012
Hi Jolanda, tijdens een depressie worden de kleinste dingetjes, zoals een email beantwoorden, al gezien als een enorm groot iets waar men dus tegenop ziet. Je doet het goed, maar als het aanhoudt, en natuurlijk ook afhankelijk van welk contact jullie eerst hadden, dan kun je de persoon ook spontaan bezoeken om persoonlijk poolshoogte te nemen. Grt, A.

Penners, 10-04-2012 12:40 #5
Hallo ik ben jacqueline, mijn vriend zijn moeder is zeer depressief. Heeft al jaren medicatie. Heeft een zwaar leven gehad, veel overledenen enz. Nu zit ze weer in een grote dip, belt ons regelmatig. Wij weten ook helemaal niet wat wij moeten doen om haar te helpen. Is vroeger en vorig jaar wel opgenomen geweest. Weten jullie wat wij kunnen doen voor haar?
Dank u voor uw begrip. Hoop op een reactie. Reactie infoteur, 11-04-2012
Hi Penners, hulp aanbieden in de vorm van een luisterend oor, maar daarbij een grens trekken. Stel dus voor om haar eens in de zoveel tijd te bezoeken en/of haar te bellen op vooraf bepaalde tijdstippen. Zo kunnen jullie je eigen leven blijven leiden zonder dat je haar te kort doet. Ze kan niet van jullie verwachten dat de zaak opgelost wordt, want dit moet ze uiteindelijk zelf doen. Zo te horen helpt die medicatie in elk geval niets, dus moet daar over gesproken worden. Weet dat elk medicijn op zich weer bijwerkingen geeft, dus misschien komen de problemen deels daardoor. Het grote probleem met iemand die depressief is, is dat de persoon helemaal niks wil en niks leuk vindt. Laat dit je er niet van weerhouden om het contact toch te bewaren, ook al zijn de bezoekjes of telefoontjes niet bepaald prettig. Sterkte ermee, A.

Veertje, 30-03-2012 12:09 #4
Ik heb een vraag. 4,5 jaar geleden ben ik mijn moeder verloren. Ik ben een half jaar geleden bevallen van een prachtige dochter, ze werft met vacuümpomp gehaald, doordat ze zuurstoftekort had. Na 3 dagen mochten we naar huis. Ik heb bijna dagelijks angst dat ik haar overleden in haar bedje vind. Het lijkt of het erger wordt. Verder ben ik wel moe en gespannen vaak, maar kan ook gewoon lekker vrolijk zijn. Soms denk ik dat er een verband ook is met het overlijden van mijn moeder. Ben ik depressief? Ik ben snel bang iemand te verliezen ook bijv. als mijn man wat later is uit zijn werk… Reactie infoteur, 31-03-2012
Hi Veertje, dit is een bekend gegeven. Na een zwangerschap is er nog een lange periode van 'ontzwangeren' dat wel een jaar in beslag kan nemen. In die periode ben je jezelf niet, je hebt te maken gehad met leven en dood, met angst en spanning, met hoogte- en dieptepunten. Dit alles maakt geestelijk en lichamelijk moe. Je gevoel van veiligheid is immers aangetast, en dat is het eerste wat een prille moeder zoekt en nodig heeft. Vandaar dat je sterk op je man leunt en in paniek raakt als hij een paar minuten later thuis is. Heel herkenbaar allemaal en absoluut geen depressie. Het gaat weer over, dus gun het jezelf om gewoon te genieten van je dochtertje. Heb je af en toe toch angstige gedachten, weet dan dat het erbij hoort en er absoluut niet op wijst dat je iets mankeert. Het moederschap geeft opeens een groot verantwoordelijkheidsbesef, en precies dat is wat nu tijdelijk zwaar weegt. Geen zorgen! Groetjes, A.

Hanny, 29-05-2011 18:24 #3
Na zeker 15 jaar Amytryptilline te hebben geslikt ben ik daar 5 jaar gelden mee gestopt. Ik heb nu sinds 3 jaar erg veel baat bij acupunctuur. Ik ben onder behandeling bij een acupunctuur-arts. Een paar zg. verblijfsnaaldjes in mijn oor en ik ben er zo weer boven op. Ook lijk ik op de duur gelijkmatiger te woden. Alleen bij spanning wil ik nog wel eens last krijgen van een reactieve depressie, dit hersteld echter weer heel snel. Echt het proberen waard! Reactie infoteur, 30-05-2011
Hi Hanny, het is me een raadsel hoe acupunctuur het serotoninegehalte in de hersenen kan beinvloeden, maar als jij er baat bij hebt, dan is dat al wat telt. Dank voor je toevoeging. Groetjes, A.

Profijt, 19-02-2009 15:11 #2
Ik zou graag willen weten; heb je ook pijnen (nek, hals, arm enz) bij depressie?
Want die heb ik haast iedere dag; hij kondigd zich geruisloos aan, en geruisloos is ie weg; een aantal keren per dag. Reactie infoteur, 25-02-2009
Hallo Profijt, er is me niets bekend van een link tussen depressie en pijnen, dan zou het dus wel heel indirect moeten zijn. Vraag advies aan de arts, groetjes A.

N. Le Duc, 20-11-2007 11:30 #1
Een depressie komt voort uit het niet gehoord worden een slechte communicatie tussen mensen, het niet mogen verwerken in de hulpverlening c.q over de gebeurtenissen praten. Er is meestal een traumatica wat onverwerkt is.
De communicatie is jij bent en moet zijn wie ben je. Scholen zouden hier mee moeten starten, nederlandse taal, ik vind, wat vind jij? Hoezo en waarom en waardoor zijn de begin woorden. Ik wil graag, wat wil jij graag?
Er zou een heleboel opgelost worden. Reactie infoteur, 29-12-2007
Hi N le Duc. Het artikel gaat specifiek over een reactieve depressie dat een aantoonbare oorzaak heeft. Overige depressies zijn in het algemeen onverklaarbaar en ik betwijfel of communicatieproblemen hier mee te maken hebben. Een depressie is sterk individueel en laat zich slecht beinvloeden door anderen. Groet, A.

Infoteur: Astrid-d-g
Laatste update: 20-10-2015
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 14
Schrijf mee!