Het narcistische gezin: Als ouders enkel van zichzelf houden

Emmy, 24-12-2011 14:16
Ik vermoed dat mijn schoonmoeder een narcistische persoonlijkheid heeft. Het gezin waar mijn man uitkomt kenmerkt zich doordat er nergens over wordt gecommuniceerd. Ik heb nooit begrepen waarom alle kinderen dezelfde eigenschappen hebben. Eigenschappen die beslist niet erfelijk zijn. Zoals de moeder op een voetstuk plaatsen, geen kritiek of wat dan ook over haar kunnen aanhoren, de moeder als hun kind behandelen, geen autoriteit dulden, niet voor een baas kunnen werken, als het moeilijk wordt alleen maar grapjes kunnen maken en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Iedereen vind die moeder geweldig en dus ga je aan jezelf twijfelen. Zij heeft totaal geen empathisch vermogen. Een normaal gesprek met haar houdt geen stand. Ze heeft een aantal zinnen, waarmee ze je duidelijk laat merken dat ze jouw mening niet erkent. 'Och, dat is wat jij denkt', 'Dat is helemaal niet waar', Och, hoe kom je daar nou bij'. Als je dan nog iets van een uitleg wil geven, want je wil toch worden gehoord, dan wuift ze alles weg en mag jij je woede inslikken.
Interesse in haar kinderen heeft ze helemaal niet, ze wentelt zich in hun liefde voor haar maar geeft nooit eens iets terug. Mijn man doet alles voor haar, maar zij doet nooit eens iets voor mijn man. Zelfs geen bedankje kan er af.
Ze heeft mijn man 1 x een cadeautje voor zijn verjaardag gegeven en dat was een schort. Met een lachend gezicht zat ze te verkondigen dat koken toch zijn hobby was. Niet dus, hij kan helemaal niet koken, en dat weet iedereen. Ze heeft geen flauw idee wat er in haar kinderen leeft. Dat is ook niet vreemd, want er wordt nooit iets met die moeder besproken. Dat is denk ik ook nooit gebeurd toen die kinderen klein waren, dat kun je gewoon zien. Zij is niet in staat normaal op zichzelf en anderen te reflecteren, dus kan je dat ook niet aan je kinderen meegeven. Er is geen enkele band, het hele gezin hangt als los zand aan elkaar.
De 1 jaar jongere broer van mijn man schijnt ook heel erg te zijn voorgetrokken ten kosten van mijn man. Ook dat schijnt vaak te gebeuren in een dergelijk gezin.
De vader werd door alle kinderen als een slappeling gezien, en ik weet iig dat mijn schoonmoeder haar dochter instructies had gegeven hoe ze tegen haar vader moest doen. Of ze dat bij de rest van haar kinderen ook heeft gedaan? Zou zomaar kunnen.
De rolomkering in het gezin is ook vreemd. Zij is het kind van haar kinderen, maar aan de andere kant zijn de kinderen helemaal niet los van haar. Mijn man geeft ze nog regelmatig op zijn kop en hij gaat nooit tegen haar in. Komt hij thuis met de mededeling dat zijn moeder weer boos op hem is geweest of dat ze heeft gezegd dat hij onbeleefd was tegen haar.
Mijn schoonmoeder zal ook nooit haar kinderen of kleinkinderen aanraken. Nee, zij moeten haar vertroetelen.
Maar goed, mijn man zit t.g.v. van dit alles nu in een behoorlijk zware midlife crisis. Heeft hier dingen geroepen als 'Je hebt me nog nooit gewild', 'Je bent nog nooit blij met mij geweest', 'Je hebt alleen maar kritiek op mij'. Hij was compleet psychotisch en weet inmiddels niet meer dat hij dit heeft gegild. Maar voor mij is het duidelijk waar dit vandaan komt. Allemaal projectie van frustraties die hij nooit tegen haar heeft kunnen zeggen.

Fonnie, 17-12-2011 22:18
Aan degene twee berichten onder mij. U zegt mij dat ik geen diagnose mag stellen. Narcisten komen nooit bij hulpverleners terecht en ik heb de hel ervaren met mijn Narcist.

U heeft geen inlevingsvermogen, want een normaal mens die dat wel heeft en op deze site zit die weet wat kwaardaardig narcisme inhoud.

U heeft geen inlevingsvermogen, want een normaal mens zou na mijn stukje gelezen te hebben niet zo snel een oordeel vormen zoals u doet.

Ik maak mij zo ongelofelijk zorgen dat ik wil weten hoe erg mijn dochter mijn kleinkind gaat behandelen. In de hoop (ik ben bang ijdele hoop) dat het minder erg is dan ik heel erg vermoed.

U weet totaal niet hoe mijn dochter zich gedraagt en hoe erg ze is ook naar andere mensen toe. Ik ben bij een hulpverlener en die snapt na heel veel gesprekken hoe hopeloos de toestand is doordat mijn dochter zo krom denkt dat een gesprek niets oplevert. Ze liegt gebruikt mensen en niet in het klein en daardoor probeer ik te vechten mevrouw.

Normaal zou ik niet eens op iemand als uj die zo snel een oordeel velt ingaan.

maar er komen hier mensen, die de hel hebben meegemaakt en zij weten dat je voor je voor je vlees en bloed alles over hebt. Ik vind het onverdragelijk het idee dat mijn kleinkind op de wereld is gezeg om haar aan alle wensen van haar moeder te voldoen, zonder dat haar behoeften erkend worden en dat is onverteerbaar. In mijn situatie is het zo gek nog niet mevrouw om zoiets te gaan doen.

Ik zou u willen vragen kom niet op deze site om over mensen te oordelen die wanhopig zijin. Dan hoort u hier niet thuis. Geestelijke mishandeling is een hel voor ieder mens.

Zowiezo vind ik mensen die praktisch niets van iemand weten zomaar een oordeel vellen niet verstandig overkomen.

U weet niets van de situatie en nu weet u al precies wat ik volgens u moet doen.

Ik hoop voor u dat u wat meer inlevingsvermogen krijgt en niet zo snel oordeelt over mensen. Ook niet in uw omgeving. De wereld zou er een stuk prettiger door worden.

Michelle, 08-12-2011 00:30
Hallo allemaal,

Ook ik heb aandachtig veel verhalen zitten lezen. Sinds een aantal maanden ben ik erachter gekomen dat mijn moeder een NPS heeft (ook mijn broertje en zusje zijn daar van overtuigd). Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar was en er was. Mijn moeder had tijdens de relatie een assertiviteits-training gevolgd en was daar extreem in doorgeslagen. Van het geen grenzen aan kunnen geven, werd het na die training alleen maar NEE! Maargoed, ouders uitelkaar en moeder met kroost ging weg bij mijn vader. De eerste 2 jaar was het nog wel te doen met mijn moeder. Wij (de kinderen) gingen regelmatig bij pa op visite, want hij woonde in de buurt. Wij hebben altijd de band met onze vader gehad en dat is ook de redding geweest. Na 2 jaar ging mijn moeder haar sexuele revolutie in en ontmoette een vrouw. Na 6 maanden gingen ze samenwonen en na 2 jaar gingen ze uitelkaar. Inmiddels werkte mijn moeder als vrijwilliger bij een stichting die zichzelf "Reborn" noemde. Het was een soort café/verkleed ruimte waar de zogenoemde 'sexuele minderheden' (travestieten, transexuelen etc) bijeen kwamen om zich uit te leven. Wij moesten hier altijd mee naartoe. Alle aandacht voor ons viel weg, zelfs voor mijn zusje die toen 4 jaar was. Ikzelf ben 5 jaar ouder dan haar en was dus 9 en ging daar vaak samen met mijn broer van 8 naar buiten. Thuis was het een ware hel voor ons. Moeder was compleet bezig met zichzelf ontdekken en duldde daar geen kinderen bij. We werden als last gezien en hebben dit helaas vaak gehoort en fysiek ervaren. De meesr verschrikkelijke verwensingen hebben mijn broertje en ik naar ons hoofd gekregen bv. "ik wou dat je dood was, of ik had je nooit gewild". De frustratie en het onberekenbare gaven ons jaren van angst. De vriendjes van haar die verkleed als vrouw door ons huis paradeerden waren erg verwarrend vooral voor mijn jongste zus. Want volgens mijn moeder was het compleet normaal en moesten wij dit ook maar vinden. Geen tegenspraak en als maantjes draaiden wij om haar heen. Jaar in jaar uit kwam daar geen verandering in. Niemand in de buurt (behalve mijn vader) heeft dit opgemerkt. Mijn vader heeft er niet heel veel aan gedaan destijds en zegt een papieren tijger te zijn geweest. Want in de buitenwereld was zij degene die het allemaal wel aankon en het gezin prima draaide. Wanhopige telefoontjes van mij naar mijn vader of tante werden (als ik weer eens op mijn broertje en zusje moest passen en het liep volledig uit de hand door ruzies onderling en mijn moeder was nergens te bereiken) het beeld van veel weekenden. Mijn moeder wilde alleen maar haar ding doen, en vooral geen tegenspraak krijgen. Mijn broertje was dus wel een kind wat zich afzette en het niet pikte. Dus die werd net zo makkelijk naar het RAIGG verwezen en gelabeld als ADHD. Dus die was onhandelbaar en moest naar een internaat. Daar ging mijn beste vriend en lotgenoot, het was een heel verdrietig gebeuren. Maar moeder herpakte zich snel en had de ene relatie na de andere en floreerde helemaal. Tegenspraak, zuchten (dat deed ik namelijk nog weleens als ze weer vroeg of ik wilde stofzuigen, boodschappen doen, hond uitlaten, was ophangen etc) en een verkeerde toon aanslaan werd bestraft met fysiek geweld, ons compleet negeren of 2 weken huisarrest. Ik was als kind erg positief ingesteld en was vaak vrolijk (achteraf mijn redding, maar daar ontwikkel je ook een bepaald mechanisme voor). Op mijn 17e was ik inmiddels 10x verhuisd en ontmoette een jongen. Hij wilde het huis uit en ik ook dat was mijn voornemen al sinds ik 10 was. Ik heb altijd gezegt "als ik 18 ben, ben ik hier weg!" En zo geschiedde, ik werd 18 en toen vertrokken we, tijdelijk trokken we bij mijn vader in die ons ging helpen met een huisje zoeken. Binnen weken hadden we een huisje en na 2 maanden zijn we gaan samen wonen, dat ging compleet mis. De motivatie om samen te gaan wonen was niet goed geweest. De vlucht is geen basis om een goede relatie op te bouwen, zeker als je niets hebt verwerkt uit een heftig verleden. Dus ik trok bij mijn vader in, en ben daar begonnen met de weg naar bewustwording. Mijn vader en zijn vrouw hebben mij opgevangen en hebben mijn een heel ander beeld laten zien van hoe het ook kan. Vooral de vrouw van mijn vader heeft laten zien wat moederschap ook kan inhouden. Mijn vader en zijn vrouw hebben 2 kinderen, dus mijn half broertje en zusje, waar ik een goede band mee heb opgebouwd. Ik ging in therapie en mijn broertje kwam ook bij ons wonen. Ik heb lange tijd regressie therapie gedaan en ben daar zoveel beter van geworden. Nu woon ik 10.5 jaar samen en heb 2 fantastische zoontjes (onze oudste is 4 jaar en de jongste is 15 maandjes). En ik kan zeggen dat ik grotendeels los ben van mijn moeder. Groetendeels zeg ik omdat ze me nog steeds blijft verbazen. Na jarenlange strijd om erkenning te krijgen, heb ik sinds ik deze stoornis heb ondekt, rust kunnen vinden en een modus om met haar om te gaan. Daarbij natuurlijk grenzen stellend en duidelijk zijn naar haar. Nu dacht ik eindelijk een juiste vorm te hebben gevonden die ook met mijn geweten rijmt. Ze heeft een half jaar geen contact meer mijn broer (hij heeft dat verbroken), en nu is mijn zusje naar voren gestapt en is voor zichzelf gaan staan na een vernederende en ontkennende actie van mijn moeder. Min zusje schreef een brief die heel oprecht en volwassen was. Na die brief was kennelijk de maat vol voor mijn moeder en heeft afgelopen zondag 3 brieven gestuurd, 1 naar mijn broer, naar mijn zus en naar mij. Daarin schreef zij dat ze het contact wil verbreken en alle deuren sluit voor ons. Terwijl ik 1 maand geleden de armen van mijn moeder om me heen kreeg en de woorden "ik hou zoveel van je en ben zo blij dat we dit contact kunnen hebben, ik zou je nooit kwijt willen en je kinderen al helemaal niet". Dus misschien snappen jullie de verwarring en ontzettende verbazing van mij. De tegenstrijdigheid en dubbelheid waarmee ze de dingen brengt. Het niet kunnen vertrouwen op haar woord, ik vind het echt onbegrijpelijk en heel onwerkelijk dat mijn moeder weg stapt bij ons. Natuurlijk kan ik wel reeël kijken en zien dat de relatie die ik met haar had altijd gebaseerd was op onverwerkte kindstukken, en sinds ik de volwassen, mede door mijn therapie, ben geworden ze dat dus duidelijk niet aankan. Ze heeft voor gevoel geen band meer want die was gebseerd op oude stukken, en wat doe je als je het gevoel hebt niets meer te hebben met iemand... De band verbreken... Heel pijnlijk en verdrietig vind ik dit. Ik moet het ook nog laten zakken en een plekje geven, want dit voelt als een verlies. Geen mama meer zeggen, niet even op de koffie bij haar gaan... Dat wa snamelijk prima geworden sinds ik mijn grenzen kon stellen en mijn vrom had gevonden in de omgang met haar. Ik heb geen schuldgevoelens (nooit gehad ook), geen wrok en ook geen woede meer. Alleen dat ik met mededogen keek naar hoe zij haar leven invuldde. En toch is ze in staat ons nog steeds te verbazen en alle aandacht naar zich toe te trekken. Zij is namelijk de onbegrepene en ontkende in dit verhaal. Haar kinderen zijn bot en empathieloos. Wauw, wat een exemplaar die moeder van mij! Ik ga het hoofdstuk sluiten en laat haar niet meer sollen met mijn gevoel, want zolang er nog contact is blijft ze doorgaan.

Allemaal succes met jullie processen, en vergeet niet NPS is echt een stoornis die je als weldenkend mens nooit compleet zal gaan begrijpen!

Rianne, 21-11-2011 15:59
Ik geloof dat ik ook uit een narcistisch gezin (ik denk dat mijn vader een Narcist is) kom, en daardoor ook een narcist ben getrouwd. Na 22 jaar alle vernederingen te hebben ondergaan, ben ik daarmee gestopt met hulp van een psycholoog. Alleen had ik het niet gered.Ik was een nerveus wrak. Op het moment dat ik na huiselijk geweld de knoop doorhakte, heb ik niets aan mijn ouders gehad. Zij kozen party voor de lieve, fijne zwager/schoonzoon.En ik deugde niet, was gek in mn kop. Ik was de schande van mijn familie.Ik heb daar nog steeds last van..vooral mijn vader schold me overal voor uit. Mijn moeder had haar heup gebroken, ze was helemaal onder invloed. Ik denk dat ik wel begrijp waarom ze soms iets teveel drinkt. ik vermoed dat ze daarom mijn vader en mijn zusje beter aankon..Nu kon ze niet naar huis vanwege haar problematiek,alzheimer...en ze waren bang dat mn vader zich ermee ging bemoeien. Ik heb in het ziekenhuis verteld dat mn moeder onder invloed was...kon ik toch niet verzwijgen...

Daarom moest ze naar een verpleeghuis...en toen begon het hele circus weer opnieuw.
Ik had mn moeder in een verpleeghuis laten opnemen.Mijn vader en zusje in de aanval tegen mij....overal werd ik van beschuldigd. De rek is er bij mij uit,ik kan het niet meer.
Ben uitgegeven,uitgestreden. Want ik doe toch niks goed,hoe ik ook mn best doe.
Ik mocht me nergens meer mee bemoeien, ik oudste dochter...werd zo aan de kant geschoven. En ik was een grote leugenaar... Gister was mn moeder jarig, ik ben een dag eerder gegaan...heb geen kontakt meer met mn zusje. Ik moet altijd de minste zijn...en dat kan ik niet meer. Het is op, zo op...

Bericht Aan Fon, 07-11-2011 09:34
Beste fon, (2 berichten onder mij)

ik heb je verhaal met verbazing gelezen. Mss is je man een narcist, maar jij gaat ECHT veeel te ver! We weten hier natuurlijk niet precies hoe en wat, maar de dingen die je schrijft gaan voornamelijk over raar gedrag van jouw kant.

Je schrijft: buitenshuis speelt ze de perfekte moeder en binnenshuis zal het gaan gebeuren ben ik bang. Ik dacht een detective inhuren. Ik heb er alles voor over voor mijn kleinkind.

Wat jij doet is toch niet normaal. Als je contact met je kinderen wilt en met je kleinkinderen... zul je jezelf anders moeten gedragen. Jij bent niet de persoon om anderen te diagnosticeren!!! Praat er eens over met een hulpverlener. Voor jezelf ook niet verkeerd.

Verder wens ik je veel succes.

Chanan, 05-11-2011 07:07
Ik heb 16 jaar met een narcist geleefd met nog meerdere stoornissen. Ik probeer nu een weg te vinden om weer normaal te worden. Weet iemand een goede therapeut die kennis van het narcisme heeft. Je bent zo misvormd dat anderen al snel denken dat je zelf een stoornis hebt, en mijn ex. heeft dat ook overal rond lopen bazuinen.IK wil weer zo snel mogelijk de oude worden, maar weet niet waar heen te gaan.

Fon, 27-10-2011 18:36
Ík lees hier de verhalen van kinderen met narcistische ouders. Mijn beide dochters en ik zijn geestelijk mishandeld door hun vader. Ik daarbij ook nog fysiek. Ik ben er pas achter gekomen dat mijn ex NPS heeft. Daarbij is hij ook alcoholist.

Nu ben ik erachter gekomen dat ze al die tijd dat ik nog contact met ze had alles doorgaven aan hun vader. Ik ben er achter gekomen omdat ik mijn grens aangaf aan mijn dochters. Beide dochters behandelden me exact hetzelfde als mijn ex. Heel veel vernederingen etc.

Toen ze het contact hadden verbroken (niet alle twee tegelijk) toen heeft ex kopieeen gestuurd van kaartjes die ze naar hem hebben gestuurd met daarbij brieven door hem geschreven waardoor ik kon zien dat ze alles aan hem door hadden gegeven. Op een van die kaartjes stond b.v. lieve papa je hebt gelijk het zou iedere dag vaderdag moeten zijn.

Dat is typerend als je nagaat dat ex van zichzelf vind dat ie fantastisch is. Echt iets wat hoort bij NPS. Ik ben geschokt, want ik vraag me af zijn mijn kinderen toen ze klein waren door henm zodanig gedrogeerd achter mijn rug om dat ik het monster ben, terwijl hij degene is.

Nu heeft de jongste een baby ,waar ik de eerste maanden op hebt gepast 1 dag in de week. Vaker mocht niet, omdat mijn schoonzoon zie dat ze zich anders teveel aan me hecht. Vreemde opmerking vond ik toen.

Inmiddels maak ik me ongelofelijk zorgen. Want nu ik weet dat mijn beide kinderen een gestoorde gedachtengang hebben maak ik me terecht zorgen om mijn kleinkind. Word het weer doorgegeven aan de volgende generatie. Wat kan ik doen voor mijn kleinkind. Ik heb al een kaartje gestuurd naar mijn kelinkind en dan krijg ik een (onderhuids haatkaartje) terug van mijn dochter en die kaart heeft ze zo geschreven alsof mijn kleinkind dat kaartje heeft geschreven. Dus nu gebruiken ze het kindje al.

Wie kan mij zeggen wat ik kan doen? Want buitenshuis speelt ze de perfekte moeder en binnenshuis zal het gaan gebeuren ben ik bang. Ik dacht een detective inhuren. Ik heb er alles voor over voor mijn kleinkind. Maar als binnenshuis zich afspeelt wat moet ik dan. Wie van deze kinderen die narcitisch misbruik hebben meegemaakt, maar toch begrijpt in welke positie ik nu zit. Ik wist namelijk niet wat er met mij gebeurde toen ik bij ex bleef. Ik was piepjong en ik verdedigde mijn kinderen wel tegen hem, waardoor ik dus weer slaag kreeg. Hij wist precies mijn grens. Nu weet ik wel wat NPS betekent (toen niet) en ondanks de kennis van N{PS sta ik nu weer machteloos ten opzicht van hulp bieden aan mijn kleinkind. Wie kan mij zeggen wat ik voor mijn kleinkindje kan doen.

Ik heb mijn zorgen al uitgesproken bij Bureau Jeugdzorg, maar geestelijke mishandeling daar kunnen ze niks mee,. Bovendien is het nu nog een baby die niet praten kan. Fysiek zal ze de baby wel goed verzorgen. Anders ziet de buitenwereld dat. Wat kan ik doen?

Mama, 13-10-2011 23:11
Bij het lezen van deze berichten schiet de stress gelijk naar een hoogtepunt. Wat hoop ik dat ik deze schade voor mijn dochtertje kan voorkomen, ik zou er alles voor geven. Net als verdrietige bezorgde moeder ben ik geen kind van een narcistische ouder maar heb een kind met een narcistische vader.

Tijdens de zwangerschap bleek al dat mijn prins op het witte paard een bijna duivelse kant had op het moment dat ik er niet genoeg voor hem was. Hij had het moeilijk door mishandeling in eigen jeugd en was volop bezig met alle dingen die hem in zijn leven overkomen waren, want het leven was tegen hem. Hij was slachtoffer en werd telkens weer opnieuw slachtoffer en ik was te moe om hem nachtenlang bij te staan. Tijdens de bevalling schold hij me uit voor stoephoer en vuile teef omdat ik niet genoeg aandacht bestede aan zijn leed van door de sneeuw moeten ploeteren om de auto te verplaatsen. Kort na de geboorte bleek ons dochtertje ziek, kon weinig eten binnen houden en huilde heel te veel. Hij werd hierdoor zo onberekenbaar naar haar toe (weigeren eten te geven want dan spuugt ze ook niet, haar armpjes vastbinden aan haar lichaam, heen en weer schudden) dat ik haar op het einde geen minuut mee alleen met hem durfde te laten. Vele keren ben ik het huis met haar terwijl ze doodziek was bijna uitgevlucht omdat de sfeer te dik was en ik wist dat hij ging ontploffen, alleen wanneer?. Helaas hield dat nooit want de ontploffing kwam toch, alleen later. De dag daarna was ik natuurlijk weer geweldig en de vrouw van zijn dromen. Gelukkig ging het na een start met nieuwe medicatie wel beter met haar en leek de lucht weer iets te klaren, totdat hij voor de vijfde keer in twee jaar op staande voet werd ontslagen wegens conflicten met de werkgever. Weer was hij het grote slachtoffer en moesten wij nu alle twee hem redden. Ik door dag en nacht te springen bij alles wat hij vroeg en ondanks zorg voor mijn kindje en werk dag en nacht bereid te zijn, zijn verhalen aan te horen en op te peppen en Mina (mijn dochtertje)door te tonen hoe blij ze met hem als papa was. Hij was tenslotte de beste papa die bestond. Helaas was zij op die momenten te angstig voor hem om dat te kunnen doen en huilde en verkrampte zij alleen maar als hij haar oppakte wat haar natuurlijk een verwend kreng maakte die alleen maar haar zin wou krijgen. Natuurlijk was ik mede verantwoordelijk hiervoor want ik verwende haar volgens hem. Omdat ik hem op gegeven moment totaal niet meer vertrouwde, niet meer wist wat ik de minuut daarna van hem kon verwachten, ik me totaal leeggezogen voelde en ik niet wou dat Mina in een verkapt oorlogsgebied opgroeide en leerde dat dit normaal was, heb ik de relatie verbroken. Ik was en ben haar verplicht overeind te blijven, ik heb haar op de wereld gezet en in deze situatie gebracht, ik was/ben verplicht haar de kans te geven een veilige wereld te leren kennen, waar ze weet wat haar te wachten staat, waar ze goed is zoals ze is. Uiteindelijk heeft het nog een half jaar geduurd om hem uit huis te krijgen (had dit huis gekocht voordat ik hem kende) terwijl hij telkens wisselde van "ik vertrek snel" tot "zie me maar weg te krijgen". Uiteindelijk heb ik hem letterlijk met een formele juridische aanzegging uit huis gezet.

Hierna draaide hij om als een blad aan een boom. Hij wou meewerken, alles voor zijn dochtertje doen, in therapie gaan. hij huilde de ogen uit zijn lijf en smeekte letterlijk op zijn knieen om vergiffenis en was bereid volledig mee te werken in alle voorwaarden, zelf bezoek aan Mina onder toezicht van mij, iets dat voorgesteld werd door Bureau Jeugdzorg. Ik hoopte dat ik haar zo kon beschermen tegen hem maar wel nog de kans kon geven haar vader te leren kennen. Ik hoopte dat therapie zou helpen en op termijn als ze dingen aan kon geven het beter zou gaan. Dit leek het eerste jaar ook zo te gaan en gaandeweg liet ik het toezicht een beetje vieren. Na een tijd kwamen echter de eerste signalen van het KDV dat het niet goed ging met Mina, ze maakte nauwelijks contact met anderen en leek heel afwezig. Spraak bleef achter, motoriek bleef achter. Naarmate de onbegeleide bezoekregeling uitbreidde (legde niet meteen de link met hem, hoe dom dit achteraf ook is) verergerde de symptomen van Mina. Angsten om naar bed te gaan, niet meer in slaap kunnen vallen tot soms wel 12 uur s nachts, nachtmerries, angsten voor water, angsten voor harde geluiden, woedeaanvallen en zelfs kinderen aanvallen totaal uit het niets, en de rest van de tijd in contact met mensen teruggetrokkenheid in haar eigen wereldje en zo weinig mogelijk contact maken, ook geen oogcontact. Op het KDV werd inmiddels al aangegeven dat hulpverlening nodig was omdat ze dachten dat ze autistisch was, iets wat ik niet echt kon plaatsen want als ik met haar samen iets ging doen zag ik een totaal ander kind. De laatste bezoeken werd ze compleet panisch als haar vader haar aanraakte en veranderde voor mij ogen in een soort "zombie" als ze besefte dat hij haar mee ging nemen. Dit kon ik niet langer aanzien en heb de regeling gestopt. Iets dat ik godzijdank kon, omdat hij geen ouderlijk gezag had (niet gehuwd en gelukkig nooit aangevraagd). De hele hulpverleningsmolen is gestart en helaas de hele juridische molen ook want hij wil ouderlijk gezag en een uitgebreide bezoekregeling Sinds het contact verbroken is, is Mina totaal opgebloeid. Ze is nu net drie geworden en doet alles wat ze zou moeten kunnen op deze leeftijd, ze geniet, peuterpubert weer, ze kletst je de oren van het hoofd, zingt en danst en speelt met kinderen, volop. Zoals een buurvrouw beschreef (die niet van de situatie weet), het was zo'n schuchter zielikg vogeltje en nu leeft ze weer en heeft ze lichtjes in haar ogen. Slaapproblemen zijn voorbij, waterangsten ook Wel wordt nog gekeken of er echt niets met haar aan de hand want ze heeft nog steeds soms de neiging in haar eigen wereldje te duiken en teveel gevraagd wordt of als ze iets meer druk voelt, en is nog schrikachtig, maar het is al zoveel beter. Nu komt over niet al te lange tijd de rechtszaak en ik krijg buikpijn bij de gedachte dat er dus een vreemde over haar lot gaat beslissen. Ik hoor niet anders dan dat er vaak voor de vader wordt gekozen, dat er zoveel angst is voor ouderverstoting enz. IK heb gezien wat een paar uurtjes in de week met vader met haar gedaan hebben, een heel weekend zou haar breken, na een vakantie is de schade waarschijnlijk zo groot dat het mogelijk onherstelbaar is. Gelukkig krijg ik wel steun vanuit o.a. Bureau Jeugdzorg en delen zij mijn zorgen en krijg ik ook steun vanuit mijn omgeving. Als mijn ex namelijk weerstand krijgt dan heeft hij de "duivel " in hem regelmatig niet onder controle. Op het eerste gezicht is hij echter kampioen in sociaal wenselijk gedrag, charme, vlotte babbel, tonen van zelfverzekerdheid en heeft hij ook al het nodige opgepikt aan wenselijke antwoorden uit de meerdere therapieen die hij heeft gevolgd en dit in combinatie met een uiterlijk waar heel veel vrouwen voor vallen. Hoeveel is van zijn ware gezicht te zien tijdens een zitting van een uurtje. Als ik jullie verhalen lees dan weet ik wel een ding heel erg zeker, en dat ik alles moet doen dat ik kan om deze schade te voorkomen bij mijn meisje, al kost het 20 rechtzaken. Ik hoop echter ook dat het me lukt om haar hiervan niet teveel mee te laten krijgen en haar gewoon die onbezorgde jeugd te geven, want dat is weer het andere risico. Weliswaar in een eenoudergezin, maar waar ze gewoon op alle vlakken veilig is totdat ze oud genoeg is om dingen te begrijpen en haar eigen keuzes te maken en ze genoeg zelfvertrouwen heeft om zijn problemen, zijn uitspraken en manipulaties daar te laten waar ze horen.. namelijk bij hem Pfff ik weet niet of ik haar helemaal kan beschermen en dat kan geven wat een moeder haar kind wil geven, waarschijnlijk niet, ik hoop in ieder geval wel dat ik haar het beseft kan geven dat er mensen zijn die er voor haar zijn, gewoon omdat ze echt een heel leuk mensje is. Ik ben er klaar voor om te doen wat me te doen staat. Ergens, misschien niet echt netjes van me, hoop ik dat hij op korte termijn een nieuwe droomvrouw ontmoet en zich daarop stort en ons schrapt uit zijn geheugen en dan wel..dit wordt wel heel gemeen...een ongelukje krijgt dat hij onvruchtbaar wordt zodat hij tenminste zo min mogelijk de kans heeft om nog een onschuldig kind te beschadigen.

Voor jullie allen waar het leed al is gebeurd, ik weet niet goed wat te zeggen want alles lijkt een cliche. ik hoop gewoon dat jullie ergens in jullie leven gewoon echt zullen WETEN wat jullie waard zijn. Dat de narcistische ouder het probleem heeft en het niets over jullie zegt en dat jullie op een dag de zon zien schijnen, de vogeltjes horen fluiten en genieten van het moment, wetende dat zij jullie nu nooit meer kunnen raken.

Anoniem, 21-09-2011 14:49
Eindelijk, na 30 jaar, heb ik een antwoord op de vraag wat er nu eigenlijk mis is met mijn moeder en het gestoorde gezin waar ik uitkom of in opgegroeid ben.

Bedankt iedereen, voor zijn verhaal. Ik heb ieder verhaal aandachtig gelezen en vele zaken zijn zo uit mijn leven gegrepen. Voor mij is het nu glashelder dat mijn moeder een narcist is of een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Het maakt niet uit hoe je het beestje noemt, het is duidelijk dat haar gedrag gestoord is en dat al die symptomen tezamen beschreven staan onder narcisme.

Natuurlijk ben ik ook bang dat ik eventueel ook narcistisch ben of wordt! Ik werk dan ook intensief aan mezelf en aan een realistisch wereldbeeld. Eén waarin o.m. iedereen gelijk is en niemand beter, één waarin iedereen zichzelf mag zijn en waar het beter is los te laten dan proberen controle uit te oefenen op de wereld rondom je.

Jaja .. ook ik stond de hele tijd alleen. Mijn volgzame broer, zus en vader leerden zichzelf volledig weg te cijferen en presteerden daarnaast ook goed, omdat dat van hen verwacht werd. Mijn natuur is echter altijd anders geweest: vrolijk, open, doodeerlijk .. eigenschappen die met totaal niet in dank werden afgenomen. Vrolijkheid werd de kop ingedrukt met het argument dat ik dwaas was. Open- en eerlijkheid was veel te confronterend. Ik vond het onbegrijpelijk het iemand naar zijn zin te moeten maken die je niet mocht, daar kon ik niet aan meedoen. Mijn opstandigheid werd mij allerminst in dank afgenomen. Nee ik was een probleem.

Omdat ik niet wist wat er aan de hand was ben ik gedurende 30 jaren tegen de bierkaai blijven vechten. Te vaak werd mij gezegd dat ik het niet juist zag, dat ik naïef, impulsief enzovoort was. Ik leefde niet met mijn verstand. Inderdaad dan ga je jezelf niet meer vertrouwen, je twijfelt aan je beoordelingsvermogen. Willen zij nu echt zeggen dat ik hun de leiding moet geven omdat ze superieur zijn?!? Ik probeerde te bewijzen dat ik wel iets waard was. Dat ik toch werkzaam en intelligent was enzovoort. Dat ze ongelijk hadden in mijn minderwaardigheid. Steeds opnieuw probeerde ik liefde en waardering te krijgen van mijn moeder, maar tevergeefs.. Ze had alleen aandacht voor zichzelf. De lasten die ze toch wel niet droeg als moeder, dat ze ook een eigen leven wil enz Ik probeerde steeds opnieuw een gelijkwaardige relatie met haar te krijgen waar er plaats is voor ieders mening en op een volwassen wijze gediscussieerd kon worden, maar dat liep steeds uit op de bekende slachtofferrol: “zo praat je niet tegen je moeder (ondanks dat ik geen scheldwoorden of zo zou durven gebruiken, ik wilde alleen erkenning)”, “dat is niet waar dat je je zo voelt, het is zo” of beginnen huilen waardoor ik een boeman leek, dat deed ze over en over, of kwaad en agressief worden omdat ik dingen zei die haar niet bevielen.
Ik had diep verdriet omdat ik de geborgenheid en veiligheid van een waarderende moeder mistte. Maar dat zag zei niet. Telkenmale overschreed ze de grenzen die je probeerde te stellen omdat ze vond dat ze er recht op had haar dochter te dwingen te leven zoals zij dat in gedachten had maw zoals het moest zijn volgens haar, want zij wist beter wat voor mij was, dan ikzelf.
Ze misbruikte je gevoelens door je schuldgevoelens aan te praten enz. Mijn moeder heeft ons, mijn vader, ik en broer en zus, ook zo vaak gekleineerd. Met ons uiterlijk, met ons verstand en alle mogelijke persoonlijkheidstrekken. Het was nooit goed genoeg. Tot op vandaag ben je altijd wel een beetje dit of dat teveel. Maar zij, zij moet wel perfect zijn. Wat een aura! Als ik dat zeg krijg ik geen antwoord.
Ze nam ons heel vaak de taken die ze ons beval af, omdat ze het zelf sneller en beter kon, waardoor we geen zelfvertrouwen konden ontwikkelen. Het was ook vernederend. Wij liepen onze ganse jeugd met ons hoofd in de grond, gepest en doodverlegen. Vrienden had ik daardoor niet of amper. Mijn broer en zus slaagden daar beter in, omdat ze zich ook meer waard voelen, daar ze hoger in rang stonden, meer gewaardeerd werden omdat ze deden wat van hen verwacht werd en in de lijn van mijn moeder lag.
Maar verantwoordelijk heeft ze nooit opgenomen. Als je haar daarmee confronteert heeft ze die dingen allemaal niet gezegd. Zij is naar de buitenwereld toe de perfecte of minstens goede moeder, dus dat moet zo ook wel zijn. Ze helpt kinderen van vreemdelingen met de Nederlandse taal, ze steunt talrijke goede doelen. Ze is toch zo lief en vriendelijk naar iedereen! Hoe moet je dan aan iemand vertellen dat ze haar bloedeigen kinderen altijd in de kou heeft laten staan? Maar misschien liet ze zichzelf ook wel in kou staan, omdat wat anderen over haar denken altijd belangrijker is geweest dan wat dan ook ter wereld. Wanneer iemand zogenaamd iets negatiefs of kwetsend had gezegd was ze dagen kapot, ze kon hysterisch huilen dat het vreselijk was om bij te zijn.. Mijn moeder.. dat kleine hulpeloze vrouwtje.. overgeleverd aan de woeste buitenwereld…
Wat haar kinderen voelen, denken of zeggen, het heeft haar nooit geïnteresseerd. Er was een hiërarchie binnen ons gezin. Onderaan stond mijn vader, die het meest vernederd werd en later ook buitengegooid werd, hoe wel ze daarvoor tegen haar familie in moest gaan en dat was echt niet makkelijk. Mijn vader is altijd iemand geweest die over zich heen liet lopen. Opstandigheid, weerbaarheid.. heb daar nooit iets van bespeurd. Ondanks mijn vader in de hele situatie zich heel lafhartig heeft gedragen (hij is nooit of amper opgekomen voor ons, hij heeft ons niet weggehouden van haar slechte invloed, hij is nog altijd onder de indruk van mijn moeder, hij luistert nog naar haar, laat zich manipuleren en commanderen), is hij een goede mens, die intens leidt onder de verwrongen situatie: ons gezin dat volledig uit elkaar gevallen is, de jaloezie, haat, afstandelijkheid, manipulatie.. onderling. Hadden mijn broer en zus bij hem kunnen opgroeien dan waren ze nu niet zelf verknipte narcisten.
Oh, ik gebruik niet graag harde woorden.. Ik wil positief zijn over de mensen die ik graag zou moeten zien. Maar als je alleen met achterdocht en minachting bejegend wordt, hoe moet je dan nog positief blijven?! In feite zou ik diep medelijden moeten hebben met deze hulpeloze (niet opgewassen tegen de wereld zoals hij is) paranoïde mensen, die zich waarschijnlijk waardeloos en regelmatig doodongelukkig voelen wanneer ze niet bevestigd worden in hun ingebeelde grootsheid… Het is allemaal opgezet spel! Moeder is een acteur! Open je ogen toch en ga je eigen weg! Niemand luistert naar me.

Wat mijn broer, 2 jaar terug gedaan heeft in combinatie met de reactie de rest van het gezin, heeft werkelijk de doorslag gegeven. Mijn broer was thuis bij mijn moeder blijven wonen en een diep gefrustreerde, sadistische man geworden, die – dankzij mijn moeder – dacht dat hij de vaderrol die mijn vader nooit opgenomen had, nog op zich moest nemen. Het genoot ervan om mij te pesten, mij te beledigen, te vernederen, terwijl ik, in tussentijd geëvolueerd tot een betrekkelijk evenwicht en gelukkig persoon, zoiets absoluut niet in gedachten had. Als kind werd ik vaak het bloed vanonder de nagels gepest door hem, ondanks ik hem vaak verdedigde bij mijn moeder. Waarom? Ik had medelijden met de hardheid waarmee mijn moeder hem behandelde. Hij is misschien op een bepaalde manier, omdat hij de oudste was, het lelijkst behandeld door mijn moeder. Stel je voor dat je diep verlegen bent, je wordt rood aan tafel bij familieleden en nadien krijg je door je moeder een vreselijke uitbrander dat je verlegen bent geweest. Kan het nog geschifter/dommer? Kan je iemand emotioneel breken? Als dat kan is het zeker gebeurd. Als ik daaraan terugdenk heb ik nog altijd meedelijden. Een kind dat verlegen is verdient het niet om zo behandeld te worden. Mijn moeder wilde enkel groot zijn.
Een ruzie door hem aangestookt is uit de hand gelopen. Daar waar ik gewoon het ouderlijk huis wilde betreden, werd mij dit verboden door mijn broer. Hij gooide mij van de trap, maar ik kon me nog vastgrijpen. Ik dacht ik geef het niet op, ik mag hier komen, heb de sleutel van mijn moeder gekregen, maar achteraf gezien was dit erg dom. Mijn broer sloeg door omdat ik niet naar hem luisterde. Hij is mijn hoofd keihard tegen de vloer beginnen slaan. Hij bevestigde dat hij er geen probleem mee had mij in het ziekenhuis te slaan. Hij genoot van de vernedering die hij me aandeed. Hij moet gemeend hebben dat het zijn recht was, hij juist handelde, omdat mijn moeder hem een rol had toebedeeld waartoe hij niet gerechtigd is: de vaderrol. De reactie van mijn ouders heeft mij verwoest. Eerst gaven ze mij de schuld. Ze probeerden het voortdurend te ontkennen. Mijn vader hield lang vol “ik weet niet wat er gebeurd is”, hoewel mijn broer als op het politiekantoor toegegeven had. Hij meende dat ik hem ertoe had gedreven, wat onzin was, daar wij elkaar nooit zagen. Opdat een gezond iemand daartoe in staat is, moet je hem maanden, misschien jaren pesten en kleineren. Dat was niet zo, want ik had geen contact met hem (sporadische familiebijeenkomsten er op na gehouden). Erger, hij was diegene die mij slecht gezind was. De week ervoor had hij geweigerd me te helpen ivm gebruik internet voor mijn examen. Schaamteloos, hij genoot ervan.
Onmogelijk is het om hier alles te beschrijven. Ik zou er een dik boek over kunnen schrijven. Aan de lengte van mijn artikel kan je zien dat ..zucht.. nog niet alles verwerkt is, maar nu kan ik de zaken eindelijk diagnosticeren!!

Het negatieve is dat ik mij al die jaren heb laten doen en mijn leven heb laten verpesten door mijn moeder en familie te geloven. Het positieve is, dat er nu een nieuw begin mogelijk is, nu ik weet hoe de zaken in elkaar zitten. Laten we hopen dat ik er succesvol in slaag mij los te maken van hen en een evenwichtig en dankbaar zelfbeeld te ontwikkelen met begrip en hoop voor alle mensen...

I., 17-09-2011 13:49
Op 06-09 schreef ik ook al een stukje. Ik kom uit een narcist/borderline gezin. Alle 8 kinderen hebben emotionele problemen, mishandeld en verwaarloosd, veel gepest en getreiterd en sociaal geïsoleerd. Mijn oudere broers en zusters hebben typisch narcistische uitspraken zoals: ''ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken" , en wat ik ook een rare vond is " aaie poesje, aaie poesje, rotkat ". Waarmee het aantrekken/afstoten goed getypeerd wordt. Tot op heden heb ik geen hulpverlener gevonden die de narcistische problematiek in een gezin goed kan begrijpen, het pesten als manier om contact te maken, het tegen elkaar uitspelen/ vergelijken van de kinderen, "paradoxale communicatie" ( Iets zeggen met een ondertoon waardoor er het tegenovergestelde wordt bedoeld), het gegrijns uit minachting, blazen met de mond: mmpff, ten teken van afkeuring. Het geroddel over iedereen, buren, familie, vriendschappen kapot maken uit jaloezie en gezonde goed functionerende mensen weren. Het liegen en niet de verantwoordelijkheid willen nemen voor de kinderen en het huishouden. Projecties en beschuldigingen, de meest verschrikkelijke scheldwoorden gebruiken en mensen rare bijnamen geven. Veel van dit gedrag is ook terug te vinden bij verwaarloosde/ mishandelde kinderen en ik denk dat narcisme een antwoord is op diepe trauma's uit de kindertijd. Maar een narcist zal dit niet snel durven toegeven. Emotioneel eerlijk zijn durven zij niet, soms idealiseren zij zelfs hun ouders. Om eerlijk te zijn functioneren de narcisten in ons gezin op het oog beter dan degenen met een meer borderline-structuur, waaronder ik. Petje af voor degenen op deze site die iets van hun leven hebben weten te maken, maar het doet mij verdriet dat er zoveel lotgenoten zijn en goede hulp en geloofd worden moeilijk is. Hulpverleners die aan mijn kant staan als ik met mijn verhaal naar buiten wil komen, dingen bij de naam noemen. Maar dan spreken zij over projecties, aandachttrekkerij en "slachtoffer-gedrag". Precies wat mij altijd is wijsgemaakt: jij bent het probleem, waarbij ik soms stiekem denk dat veel hulpverleners zelf narcisten zijn. Ik wil die hulpverleners niet teveel macht geven, het is toch een ongelijkwaardige relatie en ik wil eindelijk eens erkenning ipv. te horen te krijgen dat je het zelf moet doen. Ja, zo heb ik mijn jeugd overleefd en nu kan ik het niet meer alleen anders ga ik niet naar een hulpverlener. Dat ik er zelf iets van moet maken dat klopt, positief zijn want dat houdt de narcisten op een afstand. Een narcist is niet tot wederkerige liefde in staat, want hij kent geen eigenliefde. Niets ziet een narcist liever dan iemand waar het slecht mee gaat, dan voelen zij zich beter. Een aanrader is het boek van Jan Storms ' Destructieve relaties op de schop'.

Hilde, 11-09-2011 18:00
Sinds kort weet ik dat mijn moeder een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft.
Waarschijnlijk is er sprake van meerdere stoornissen, zeer waarschijnlijk ook antisociale persoonlijkheidsstoornis, maar de meest overheersende is volgens mij die van NPS. Mijn moeder heeft 11 kinderen gekregen van 3 verschillende mannen. Op dit moment zijn er nog 8 kinderen in leven. Alle acht kampen wij met min of meer ernstige problemen, die het gevolg zijn van het feit dat mijn moeder volstrekt geen inlevingsvermogen heeft, wij zijn en waren niets anders voor haar dan figuranten in háár leven, ze kon je maken en breken en deed dat ook. Ik heb al heel lang geen contact meer met haar gehad, ze heeft mij op 15 jarige leeftijd heel ernstig mishandeld, oftewel laten misbruiken voor eigen gewin (geld). Ik heb heel erg lang gedacht dat ik zelf een stoornis had. Dat blijkt achteraf gelukkig niet het geval, ik heb soms nog wel, gelukkig steeds minder, last van de ernstige trauma's die in mijn jeugd en als gevolg daarvan later ook hebben plaatsgevonden. Ze manipuleert, spreekt kwaad en dicht je nog een ernstige stoornis als je haar maar durft tegen te spreken. Een gesprek met mijn moeder is volstrekt onmogelijk. Recent probeerde ik in een telefoongesprek met haar voor mijzelf iets meer helderheid te krijgen. Nadat ik haar eerst meer dan een uur over zichzelf had laten praten vroeg ik haar of ze even wilde luisteren naar mij. Ik vroeg haar waarom ze over mij had gezegd en geschreven dat ik schizofreen zou zijn. Ik zei haar dat dat een ernstige ziekte is en nooit als verwijt zou kunnen worden gebruikt en ik het bovendien niet heb en/of ooit heb gehad. Ik kreeg het volgende antwoord: Dat is niet erg, voor haar is het veel erger want in een rapport is over haar geschreven dat zij een psychopaat is en dat is pas erg en onredelijk.

Dat had zij al eens eerder genoemd, zij heeft in een jeugdinrichting gezeten toen zij 16/17 was. De diagnose is volgens haar natuurlijk volstrekte waanzin, hoe durft iemand dat over haar te zeggen.

Mijn punt is eigenlijk:
Hoe is het mogelijk dat niemand ons, de kinderen, heeft beschermd? Waarom wordt er met een dergelijke diagnose niets gedaan en/of wordt iemand niet gevolgd, als er later kinderen komen? Ik ben er nog het sterkste vanaf gekomen, mede omdat het contact op zeker moment heb verbroken. Een aantal van mijn broers en zussen is er heel wat slechter aan toe. We hebben in tehuizen gezeten, ook bij een pleeggezin gewoond, maar steeds konden wij uiteindelijk weer terug en kregen wij geen enkele bescherming. Mijn moeder kan inderdaad heel goed praten en heel goed overkomen, de schijn die zij op kan houden is enorm. Maar er moeten toch mensen zijn die deze symptomen kennen en daardoor heen prikken. Ook al speelt zich dit jaren geleden af: er was wél een diagnose.

Marijke, 09-09-2011 23:34
Herken ook alles in bovenstaande tekst, maar niet alles in de verhalen in de reacties. Het kan veel erger....en dat is eigenlijk altijd mijn struikelblok geweest. Mijn jeugdverhaal is altijd een beetje vaag geweest, waardoor niemand heeft gezien (incl. ik) dat bovenstaande aan de hand was. Mijn vader met name (en moeder) kunnen zich niet inleven in mij, willen bepalen welke emoties ik wel / niet voel, bepalen alles, weten alles beter. Toen ik een mooie ketting van hun kreeg op mijn 15e voelde die voor mij als een halsband van een hond. Ik had ook altijd het gevoel dat ze overal achter kwamen wat ik deed en vaak was dat ook zo. Ze hebben mij nooit echt leren kennen, gaan alleen maar uit van hun beleving, ontkennen feiten...ga zo maar door. Heel moeilijk om mee om te gaan, ook nu ik 33 jaar ben een zoontje van 1,5 jaar heb en nog steeds in conflicten tegen een ondoordrongbaar iets aan loop dat alles op mij terug kaatst. En dan met name mijn vader. Mijn moeder is de assistente. Het enige dat ik niet herken is dat ze nooit veel te hoge eisen hebben gesteld, maar hoopten altijd wel dat ik het ver zou schoppen. Dat vind ik prima. Ze hebben me ook niet afgekraakt om niks of nooit geknuffeld of liefde gegeven. Voor mijn gevoel was dat wel zo, alleen kom ik er nu achter dat het aan voorwaarden gebonden was. Onvoorwaardelijk was het (denk ik nu) niet.

I., 06-09-2011 20:05
Mijn ouders hadden allebei een persoonlijkheidsstoornis, ik vermoed dat mijn vader een narcist/anti-sociaal was en mijn moeder een narcist/borderliner. Hun 8 kinderen zijn emotioneel onderontwikkeld en lijden ook aan dezelfde symptomen. Ik ben de jongste en heb afschuwelijke dingen meegemaakt, waar ik nooit over mocht praten. Toen ik uiteindelijk ging praten met de huisarts was het natuurlijk al veel te laat, werd ik niet geloofd en weer als dat lastige kind gezien. Op een gegeven moment ben ik alle projectie's gaan geloven en erg depressief geworden, was mijn zelfbeeld aan gruzelementen.
En nergens steun, niemand durfde het aan om het voor mij op te nemen en ik durfde uit schaamte niemand de waarheid meer te vertellen. Er is veel kapot gemaakt en ik ben erg eenzaam geworden, geen partner en geen kinderen. Ik vind het moeilijk om mensen te vertrouwen, ben erg onzeker en ben in het verleden vaak tegen narcisten opgelopen. Ik heb een leven geleid waar ik niet trots op ben, zit vol haatgevoelens en heb van binnen dat knagende gevoel van een gemis aan lieve ouders, hechte veilige familiebanden etc. Bij mensen die dit wel kennen of gekend hebben voel ik mij minderwaardig en schaam ik mij, terwijl ik er niets aan kan doen dat ik dit niet had.

Florance, 05-09-2011 23:11
Ik heb het geluk gehad om op 17 jarige leeftijd een opleiding te volgen in de Z verpleging. Daar leerde ik wat narcisme inhield. En dat ik een mens van waarde ben mijn eigen weg mag gaan. Ik leerde dat een van mijn ouders dat was. Ik zag haarscherp dat er een phs gaande was bij een van mijn ouders. Ik leerde mij te weren tot op zekere hoogte daar deze ouder splijtzwammen ging uitzetten in mijn gezin en daar heb ik behoorlijk last mee. Nu nog steeds het is al 57 jaar aan de gang. Ik raad iedereen aan een cursus positieve psychologie te doen. In iedergeval leer je weren laat je niet ondersneeuwen. Ik leerde dat ik mijn verstand op een moest zetten en gevoel op twee. Ik leerde dat positief iets benaderen positieve uitwerking gaf en energie om tegengas te geven op een goede manier. Ik leerde dat je ziek kan worden van psychische mishandeling. Zoek hulp ik kreeg het vanuit mijn studie. Maar had niet voorzien dat dit zo complex zou worden. En dat dit fenomeen zoveel mensen treft daar schrik je dan van.
Je zou willen helpen maar hoe. Een ding zoek hulp. Hulp om je zelf weerbaar te maken.

Mw Ef Zerboudis-Krijtenberg, 24-08-2011 09:23
Ik ben een kind van destructief narcistische ouders en ik niet alleen maar ook mijn zus want in hun ogen,waren we niets en konden niets en werden niets en ook kwamen wij aandacht in de opvoeding te kort,dus emotionele en structurele verwaarlozing en dat was nog niet het ergste er werd een verwachtingspatroon geschapen waar geen mens aan kon voldoen dus ook alle kinderen niet en ook de kleinkinderen die hebben een en dezelde meegemaakt.Daarnaast werd er altijd een soort toneelstukje opgevoerd dat wij wel uiteindelijk zouden overstag gaan.Mijn moeder pleegt emotioneel geweld op de kinderen vanaf de tijd dat wij geboren waren en dat is nog bezig.Ook aangetrouwde en verdere familieleden kunnen niet goed doen en iedereen die maar de kleinste fouten maakt,wordt uitgemaakt voor schik niet: slap,mijn man was voor hun een loonslaaf en ik was een vuile psychoot en mijn moeder zij heel hard IK SCHAAM ME VOOR JE! en je kreeg meteen een minderwaardigings complex en omdat er niemand was thuis die het voor je opnam en dat je buitenshuis geen vriendjes en vriendinnetjes had,.
ik was en ben nogsteeds geisoleerd en kan maar moeilijk kontacten aangaan en zonder een gevoel van minderwaardigheid te hebben. maar ik zoek nogsteeds bevestiging.
ik voel me zoms depressief over hou mijn leven eruit heeft gezien en hoe het er nog aan toe gaat.Elke verjaardag waarin ze ons willen opzoeken en wat er dan gebeurd is dat ik weer vrezelijk depressief word van de aantijgingen over de telefoon en verwijten jegens mijn man,want mijn ouders willen mijn hun bezit maken en dat ze proberen mijn man en ik uitelkaar te krijgen,zodat we wel zullen scheiden en zij mij weer in hun ouderlijke macht hebben.Ik heb nu nog last van het verleden en kan het leven maar moeilijk loslaten,waardoor ik voor het leven beschadigd ben en helemaal in de prak ben geraakt waardoor mijn leven zoms zo moeilijk wordt en en dat ik zoveel spychisch pijn heb en dan voel ik mij zo eenzaam dat ik denk,was ik maar nooit geboren.3x heb ik bijna mezelf wat aan gedaan door dit soort van gelweld door Destructieve Narcistische ouders!

Eden, 23-08-2011 22:29
Beste lotgenoten,
hoewel iedere geschiedenis anders is, zitten er ook in de mijne heel erg veel gelijkaardige ervaringen met mijn beide ouders. Ik volg al psychotherapie met de regelmaat van een klok, sinds ik 17 werd (nu 43j) en toch zijn er nog zoveel vragen: waarom kan mijn moeder mij niet graag zien en mijn zus wel? Waarom gaat zij op zo'n sadistische manier met mij om? ...de lijst is lang en pijnlijk maar ik wil niet verzinken in zelfmedelijden. Hoeveel respekt ik ook heb voor therapeuten, zelden nemen zij een duidelijk standpunt in en noemen zij gewoon de dingen bij hun naam....ik draai nog altijd op voor het gestoorde gedrag van mijn beide ouders, omdat ik steun nodig heb van therapeuten om te overleven. Ik schrijf liever niet onder mijn eigen naam omdat ik niemand wil kwetsen en ook mezelf wil beschermen. Ik ben hier helemaal nog niet klaar mee, ondanks de vele jaren psychotherapie, waarin ik vooral aan mezelf heb gewerkt. Nu is het tijd om afstand te nemen van die mensen die mij van kleinsaf het idee gaven dat er van alles mis was met mij, terwijl ze inderdaad zoveel voortdurend projecteerden op mij. Het is gedeeltelijk een opluchting voor mij om jullie als lotgenoten te vinden. Tegelijkertijd vind ik het ook enorm verdrietig dat er blijkbaar zoveel mensen zijn.

Anne, 21-08-2011 15:44
Beste allen die dit lezen,

Bovenstaande informatie gelezen hebbende herken ik aardig wat kenmerken aangaande mijn beide ouders.

Een verschil is bijvoorbeeld wel dat ik als jong kind al dergelijke gedragingen van mijn ouders niet zomaar tot aannames maakte. Zo wilden zij beiden niet dat ik mijn emoties uitte, maar ikzelf vond dat dit wel mocht en deed dit ook. Meestal alleen op mijn kamer zijnde en soms ook in hun bijzijn iets. Ook leerde ik mijn vier jaar jongere broer dat ieder mens wel zijn gevoelens mocht toelaten. En dat dit juist sterk in plaats van zwak was.
Al vlot, als heel jong kind, kwam ik meestal tot de conclusie dat ik het niet eens met mijn ouders was. Hierin nam ik afstand van hen, veelal emotioneel. Nog voor ik naar de kleuterklas ging, waren zij enkel nog mijn ouders in biologische zin. Toen was ik best kwaad dat ik dit niet kon veranderen. In de jaren daarna had ik soms, naïef, de hoop dat ik geadopteerd bleek te zijn.

Het leven met mijn ouders heb ik als een hel op aarde ervaren. Zoals Frank hieronder vermoed, voelde ik inderdaad vooral bevrijding toen mijn moeder vier jaar geleden overleed. Ik was verlost van haar. Nooit meer kon zij mij lastigvallen. Ik heb een vreugde-dansje gemaakt in mijn woonkamer. Klinkt misschien erg hard, maar waarheid.
Ik had het contact met mijn ouders vóór haar overlijden al verbroken, maar ze hebben uitgezocht waar ik toendertijd woonde en mijn moeder belde mij vervolgens kwaad op. Waar ik dacht mee bezig te zijn. En dat ik goed moest onthouden dat zij (mijn ouders) altijd te weten zouden komen waar ik was. "Aan ons kun je niet ontsnappen", zei ze ook nog boos.

Bij de kenmerken wordt ook genoemd het 'altijd' gelijk hebben.
Hier werd ik vroeger heel erg kwaad van van binnen. Als hij en/of zij vond dat varkens konden vliegen dan konden ze dat volgens hen. En ik werd voor gek verklaard wanneer ik het (iets) anders zag.
Ook het willen besturen van hoe ik dacht en voelde. Ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen: "Nee Anne, zo denk jij niet!" "Nee, dat is niet om te gaan huilen". "Je bent niet echt verdrietig, je stelt je gewoon aan". "Nee!, dat is niet waar". "Je bent ziek in je hoofd"....
En ga zo maar door.

Met mijn vader verliep het weer net wat anders, maar hij was geen haar beter. Hij was bijvoorbeeld meer ook het 'charmante' type. Ik noemde dat als kind al: Extra lief doen, omdat je iets van mij wilt.
Al met al was hij meer sneaky dan mijn moeder met zijn gedragingen.

Beide ouders hebben mij seksueel, fysiek en psychisch misbruikt/mishandeld. De incest door mijn moeder was feitelijk minder erg. Gevoelsmatig veelal ook, behalve dat ik mij hier extra voor schaamde, omdat het om een vrouw ging.
Verder ben ik door mijn vader in andere misbruiksituaties gebracht (door andere volwassenen).

Wat mij door dit alles heen in ieder geval ook gesleept heeft, is dat ik al jong mijn ouders als niet-normaal-gedragend veelal zag. En ik eigenwijs genoeg was om dit vast te houden. Hiermee prijs ik mijzelf erg gelukkig.
Hulp ben ik gaan zoeken eind puberteit. Dit werd een (onnodig) lange weg en ik bleek ptts te hebben. Geen persoonlijkheidsstoornis, waar ik mijzelf ook erg gelukkig mee prijs.

Er zijn veel mensen zoals ik met dergelijke ervaringen met één of beide ouders. Ik vind het een goed iets dat o.a. hier er een plek is waar mensen hun verhaal hierover kwijt kunnen.
Ik hoop dat anderen het ook als steun zullen kunnen ervaren.
En ik zou zeggen: Ondanks DNA; Wij zijn onze ouders niet, ieder mens is uniek en hebben als volwassenen onze eigen keuzes in hoe wij naar anderen toe handelen. Zelfs al voel je die keuze soms niet, de keuze om hulp dan te vragen, heb je wel. Is ook iemands verantwoordelijkheid als volwassen persoon vind ik. Hoe moeilijk ook.
En aan al diegene die inmiddels zelf ouder zijn; Geen ouder doet het perfect naar zijn kind toe, geen mens is perfect. Je hoeft het als ouder ook niet na te streven, want dat kan jouw kind mogelijk het idee geven het zelf ook perfect te moeten doen.
Ik ken iemand die als moeder haar zoon een keer geslagen had. In tranen en vol spijt vertelde zij dit 's avonds aan haar man. Ze hebben er over gepraat, gepraat over haar verleden en of zij hulp nodig had. Deze is zij vervolgens gaan zoeken om een volgende keer zoiets niet weer te doen.
Respect heb ik voor zulke mensen.

Vriendelijke groeten, Anne

Verdrietige En Bezorgende Moeder, 17-08-2011 14:54
Ik ben helemaal van slag van wat ik allemaal lees,nadat ik het een en ander heb gelezen op deze site over narcistische ouder(s) en moet om eerlijk te zijn best een traantje weg pinken....Allemaal zo herkenbaar en tevens zo verdrietig, alleen is niet voor of door mijzelf maar het zien en te herkennen dat ik een klein meisje heb die behoorlijk gekwetst is en wordt door haar vader, hoe de omgang is tussen haar en vader...hoe dat gaat allemaal, hoe hij haar kleineerd ed...tis zelf zo dat hij zegt dat zij een leugenaar en een bedriegerster is...ze is 9 welk kind heeft die tijdelijke factoren niet,hij kan enorm ontpoffen, zoals wij dat altijd zeggen tegen elkaar (mijn kind en ik) als het even niet zo gaat zoals hij dat wilt...ik weet het niet maar moet je een kind van 9 niet sturen nog???alles ligt aan haar,wat ze ook doet het is nooit goed en nu ook weer aan mij, ik verwaarloos haar, ze draagt slobber kleding,ik ben dr nooit voor haar, alles is andersom en de dingen die ik met heb besproken worden nu allemaal tegen me gebruikt, tis echt te bizar gewoon...Al die dingen die ik heb gelezen op deze site kloppen gewoon allemaal, heb altijd al een vermoeden gehad dat er iets mis was met hem,ook toen mij nog samen waren en wij onze dochter kregen maar ik kon nooit mn vinger erop leggen...nu snap ik ook waarom onze dochter altijd zo moest huilen als hij in de buurt was of momenten had dat ze niks van hm moest weten en dat is nog steeds zo, soms komt ze na een weeknd van hem terug en dan heb ik een totaal ander kind, temiede, afwachtend,boos en verdrietig tegelijk,koppig...gelukkig hebben wij de afspraak samen dat als ze terug komt en ze voelt zich zo dat ik dr dan even met rust laat zodat ze dr later op terug kan komen,als ze het al wil vertellen en het laatste jaar komt ze niet en kropt ze alles op...zo ook laatst na een ontploffing, wilde hij het goed maken met haar, nou prima wat mij betreft...oh van alles wilde ze hem vertellen totdat...nee dr kwam niks...zo wie zo begon hij al meteen, nou wat wil je papa vertellen...euhm hij wilde toch met haar praten???Was zo zielig om te zien en zelfs toen ze bij mij kwam "schuilen" werd het hem teveel en begon hij met woorden te gooien die voor een klein kind zo intimenderend zijn...naar mij luisterde hij ook niet, nee ik stond alleen maar in de weg...om er vanaf te wezen heeft het meiske maar gezegd dat het allemaal nu wel goed was, terwijl dat niet het geval was....Nu zit ik met al die ??? hoe ga ik dit aanpakken, hoe kan ik mijn kind hier in steunen, moet ik dr idd maar weg gaan houden dan??zucht....alles voor mijn kleine grote wonder!!!!

Zonnebloem, 16-08-2011 12:54
Ik heb zelf dus een moeder met narcistische trekken in haar. Als kind kon ik nooit geen goed doen. Ik heb daar als kind heel erg onder geleden en al gaat het nu stukken beter met me, bij momenten nog last van die koude afstandelijke behandeling. Mijn moeder deed niet liever dan ruzie uitlokken bij mij om dan achteraf te doen alsof ze van niks wist. Op die manier zette ze thuis iedereen tegen me op en verweet mij dan dat ik een kruitje roer me niet was. Als ik me als tiener een beetje opgetut had kon ze op gemene wijze met een toon vanuit de hoogte vragen: voor wie moet jij u zo optutten? Heel gemeen vind ik. Ze doet dit nu nog, ik ben 37 jaar, maar op een veel subtielere manier. Op school hoorde ik bij de gewone middelmaat wat voor haar duidelijk niet genoeg was want ik was enkel goed genoeg om achter de vuilkar aan te lopen. Heb ik gans mijn jeugd mogen horen! Nu ben ik via mijn werk een opleiding bezig en nu zegt ze; zie je wel je bent niet zo dom als je zelf dacht! Deuh! Draait gewoon alles om. Zelf vind ze zichzelf superslim. Mijn vader heeft ze gans zijn leven verweten hoe het mogelijk is dat iemand zo dom kan zijn als hij. Als klein meisje heb ik dikwijls moeten horen wat een arm sukkeltje ik nie zou zijn zonder haar. Wat zou ik zonder haar toch niet zijn! Ze verwachte dan ook dat ik bij wijze van spreke haar op mijn blote knieën ging bedanken daarvoor. Ikzelf vind het niet meer dan normaal dat een moeder voor haar kinderen zorgt. Mijn moeder kon ook zo vanuit de hoogte naar me kijken en knikken alsof de koningin was. Raar. Nu, ik was in haar ogen natuurlijk een lastig en moeilijk kind omdat ik niet wou buigen voor haar en omdat ik haar ook dikwijls met haarzelf confronteerde. Mijn moeder redeneerd; als je doet wat ik zeg dan heb je een moeder en anders niet. Ik zei dat ze emotioneel chantage deed en ja, je kan het al raden, hoe durfde ik zoiets te zeggen! Dan ging ze doodziek op de zetel liggen om iedereen tegen me op te zetten wat haar ook lukte. Ik was dan ook 18jaar als thuis het huis uitging omdat het geen doen meer was. Mijn moeder kon ook als een gekkin tekeer gaan voor niks en als ze haar gelijk/zin niet kreeg. Dan ging ze terwijl wij allen binnen zaten te eten met haar bord zitten mokken als een klein kind. Dat er thuis iets scheelde zag ik omdat het er bij mijn vriendinnen heel anders aan toe ging. Mijn broer die zes jaar ouder is dan ik deed/doet gewoon met haar mee omdat hij denkt zo het brave zoontje te zijn en ik de slechte. Hij vind zichzelf dan ook uitermate intelligent! Wat hij niet snapt is dat ons lief mamaatje heel zijn huwelijk ondermijnt omdat ze nu zijn vrouw als nieuw speelgoed uitgekozen heeft omdat ik me van haar heb afgekeerd. Och, mijn moeder heeft altijd wel iets aan te merken op iedereen. Geen enkel van mijn relaties heeft ze ooit goedgekeurd. Als ze lief en mooi in mijn gezicht is weet ik dat er iets scheelt. Hulp vragen is voor onozelaars. Als ik en mijn ex 10jaar geleden uit mekaar gegaan zijn (is was daar toen emotioneel ondersteboven van) vond ze dat niet meer dan normaal aangezien hoe ik mij gedroeg!? Verdriet hebben mocht dus niet en gevoelens en emoties zijn blijkbaar totaal onbegrijpbaar voor haar. Die geweldige steun van mijn moeder! Misselijk van. Als ik iets nodig heb moet ik het maar vragen, ja, gaan bedelen bedoelt ze, om aan te tonen hoe belangrijk ze wel niet is. Ach, ze doet maar. Ik heb mijn moeder/ouders hun goedkeuring niet nodig om me iemand te voelen of om gelukkig te zijn. Ik heb jaren geleden al voor mezelf aanvaard dat ik geen familie of ouders heb (in emotioneel opzicht dan). Niet erg, ze zien waarschijnlijk meer af dan ik. Zeker van.

Madelief, 12-08-2011 02:21
Echt heel herkenbaar al deze verhalen. Ook mijn ouders passen helaas helemaal in dit beeld. Kan alleen maar concluderen na 50 jaar dat ik gewoonweg ''pech'' heb gehad met zulke ouders. Heb zelf kinderen en vanaf hun geboorte heb ik godzijdank een natuurlijke liefde en oprechte genegenheid voor ze gevoeld en samen met mijn patner een gelukkige jeugd kunnen geven. Ze zijn nu rond de twintig en gaan hun eigen weg in het leven door studie en/of werken. Ze vliegen een beetje uit maar laten blijken dat ze nog graag thuis komen. Dit is het hier en nu en dat is het belangrijkste voor mij. Niet omkijken naar wat ik zelf gemist hebt maar blij zijn voor wat mijn kinderen, patner en ik zelf nu hebben. Het verleden is niet meer belangrijk. Het heeft een plek gekregen maar ik doe er niets meer mee. Het is een feit en proberen je ouders tot inzicht te brengen heeft geen zin. Mijn advies aan anderen is dan ook. Probeer dit niet. Het is verspilde energie. Laat het achter je. Leef je eigen leven!

Blossom, 06-08-2011 21:52
Ik moet even behoorlijk schrikken van deze info. Ik had eerder over gelezen maar dat was zo geschreven dat dat te ovetrokken vond voor mijn ouders. Al mijn hele leven slik mijn moeder zogenaamde onvermogens. Jaren naar een man die niet mijn vader bleek te zijn. Zij was slachtoffer en nam haar verandwoordelijkheid niet als moeder. Het was een man die haar zwaar had mishandeld? Jaren lang hoorde ik hoe vrezelijk deze mensen elkaar vonden ik bij de verkeerde woonde... Thuis leerde ik me zoals ik het zelf altijd voelde doorzichtig zijn. IK wilde niet lastig zijn want hun hadden al zoveel aan hun hoofd. Er waren altijd drama's met andere famillie leden jaren lang leek ik wel de psycholoog van mijn ouders ik gaf hun advies hoe ze elkaar beter kinden begrijpen?!?. Mijn ouders hebben me niet geslagen of uitgescholden maar als ik hier boven lees erken ken de emotionele chantage vat op mij willen hebben in wat ik dacht. Wat ik deed kon ze naar mijn gevoel nooit heel veel schelen. Verhalen over dagelijkse belevenissen waren oppervlakkig en had ze niet echt contact met mij?!?
Het was een soort stille oorlog in mij tegen hun. Ik zag en hoorde zoveel leugens. IK was als tiener altijd op mijn hoede en dood moe en voelde me niet lekker van de spanning lag uit school vaak op bed in plaats van leuke dingen doen met leeftijds genoten. Mijn moeder deed de ene na de andere positief denken cursussen. Waardoor het leek of zei het wel wist en ik niet moet klachen. Ik mocht ze nergens op aan spreken en ik mocht niet met anderen praten want wij dat hoorde ik alleen met hun te doen. Ik leerde niks meer te vinden mezelf te vergeten en op overlevingsstandje ik pas me gewoon aan iedereen aan dan kan ik tenminste niks fout doen. Relaties zijn moeilijk voor mij ik trek vaak mannen aan die me ook op afstand houden niet echt gaan voor de relatie en ik me weer niet belangrijk genoeg voel etc;. Zins een aantal jaren heb ik een zoon die is nu 5. In het begin wilde ze niks van mijn zwangerschap weten. Ze waren te bezorgd...Waar een persoon met een gezond gevoel dat gaat helpen moest ik het maat uitzoeken. Ik was bijna 30?! Ik stond op het punt om met ze te breken en kwam een redelijk gesprek waarbij ik het gevoel had dat ik misschien toch een beetje belangrijk was. De afgelopen jaren is het niks verbeterd af en toe dan is er een opleving en lijkt mijn moeder toch ook een lieve moeder maar dan zakt het weer weg en moet ik het doen met snijdende opmerkingen en nare steken onder water waar nachten van wakker kon liggen. IK wilde graag leuke dingen doen winkellen dagjes weg samen een moeder die je graag eens even helpt/steund maar vaak was het teveel gevraagd haar uitje kwam dan in het nauw of ze kon het niet aan. Hoe kon ik nou ziek worden, ik paste niet goed op mezelf dus het was mijn eigen schuld dus ik moest maar uitzoeken alleen met mijn zoontje van toen 1,5 die ook ziek was. Als zij ziek was 2 dagen erna zat ik al weer op ziekenbezoek. Ik had altijd de hoop dat sl ik het goede voorbeeld gaf dan ging ze het misschien ook eens meer uit liefde handellen.
In een opleving na een ruzie gebeurde het wel eens dat we wat leuke dingen deden maar meestal komt het niet uit en moest ik optijd bellen en als ik dat deed moest ze er nog over nadenken en hoorde ik er vaak niks meer over.... Als ik op bezoek kom dan is het maar net hoe de wint waaid en weet ik al snel hoe laat het is.
Gezellig is het voor haar alleen als ik haar gevoelens bevestig en erken. Als ik aangeef wat ik mis of moeilijk tav haar dan heb ik het mis en is het mijn probleem en moet ik mensen in hun waarde laten..?!?!.
Ik heb een geweldige zoon, maar het ging niet meer goed met mij de boosheid borrelde steeds erger als ik haar had gezien. Om niks sprong ik uit mijn vel ik werd iemand die ik niet ben en wil zijn ik moet loskomen van haar emotionele controle en het verlangen naar haar bevestiging en erkennig. Ik wil vrij zijn en energre hebben voor mijn zoontje niet meer piekeren en verdrietig zijn van waarom nou... Ik werd steeds vermoeider kreeg zware astma zware stemmingwisselingen met depressies.Ik heb gesprekken die me duidelijk maakten dat ik los moet komen van haar dat ik hele gezonde behoeftes heb en ondanks alles nog een gezonde kijk op het leven. Ik heb het nooit echt kunnen verwerken want het was nog steeds niet voorbij ik kwam nog veel te veel thuis en daar was ik nog steeds weer een kind. Omdat het altijd een soort stille emotionele oorlog was wat me erg onzeker en afhakelijk maakte naar de behoefte aan bevestiging en erkenning en hoopte telkens dat het wel beter werd en het viel wel mee..dacht ik...?!?!

Ik heb kort geleden gebroken. Vrezelijk moeilijk...Ze kwam binnen stormen in ons huis en was woest. Ik was kalm het bevestigte mijn keus. Nu zei ik dat ze weg moest gaan...
Misschien ka ik ooit bij haar op de koffie mijn zoontje haalt ze nu nog af toe op voor eens een nachtje en ze doet nu eindelijk leuke dingen met hem voor nu maar meestal zakt het weer weg...

Helene, 06-08-2011 12:11
Ja, heel herkenbaar. Goed om te zien dat ik niet de enige ben die hiermee te maken heeft gehad. Ik heb al 8 jaar geen contact meer met mijn ouders. 8 jaar geleden wel een aantal maanden contact gehad en daarvoor ook 6 jaar geen contact. Erg moeilijk om uit te leggen aan mensen waarom ik geen contact meer heb met mijn familie. Mensen zeggen: ach ze bedoelt het goed en ach, ze is altijd zo vriendelijk als ik haar tegenkom. En ach: ze heeft je niet voor niets geadopteerd. Ik ben inderdaad geadopteerd. Maar ze moesten eens weten...

Van kleins af aan had mijn moeder altijd kritiek op me. Ik kleedde me niet goed en keek raar en trok teveel aandacht. Alles wat er gebeurde met mij prive, besprak ze publiekelijk met buren: "ze is ongesteld geworden", "ik heb gisteren ruzie gehad met mijn dochter." Als ik iets stouts deed (5 minuten te laat komen, mijn mening geven), kreeg ik geen waarschuwing, maar was mijn moeder meteen depressief. Mijn moeder schold me ook wel eens uit: vuile rat, je bent gek... je moet naar een psychiater. Ook soms uit het niets sloeg ze me. Vooral als ik heel blij en vrolijk uit school kwam of van een vriendin terugkwam. Mijn mening geven was uit den boze. Dat werd altijd in de kiem gesmoord en er werd absoluut niks mee gedaan.

Mijn ouders waren gescheiden en mijn vader had vaak nieuwe (veel) jongere vriendinnen. Hij hield van jonge vrouwen en je raad het al ... dus ook van zijn dochter. Mijn moeder heeft dit denk ik geweten, want ze is ook altijd jaloers geweest : op de (ongewenste) aandacht die ik kreeg van mijn vader, op mijn kleren, op mijn vriendinnen.

Toen ik mijn zoon kreeg heb ik besloten dat ik teveel moeite heb gedaan om mijn moeder tevreden te stellen (en zelf was ik niet gelukkig). Ik besloot de tijd aan mezelf en mijn zoon te besteden. Ik wilde genoeg energie overhouden om voor mezelf te zorgen en mijn zoon op te voeden. Ik heb het contact destijds niet gestopt, maar van mijn moeders kant kwam het nooit, dus het contact was er gewoon niet meer. Ik heb het nog een keer geprobeerd 8 jaar geleden, maar dat werkte niet. Mijn moeder was hetzelfde en bovendien hoorde ik van de hele familie (en buren) dat ik fout bezig was, omdat ik mijn moeder in de steek liet. Dit terwijl mijn moeder mij absoluut niet heeft geholpen met de opvoeding van mijn kind. Ze heeft zelfs gehuild voor de familie en de buren dat ze haar kleinzoon niet mocht zien. Schandalig genoeg heeft ze zelf nooit de moeite gedaan. Ook verweet ze 8 jaar geleden, dat ik nooit voor haar heb gezorgd! Ze zat en zit niet in een verzorgingstehuis en heeft een man, een hele familie en mijn 2 (adoptie-) broers die vaak langsgaan. Wie heeft mij en mijn kind geholpen?

Wat mijn vader betreft, dat contact was al afgelopen voor mijn zoon was geboren. Ik heb hem toen ik 20 was verteld dat ik niet wilde dat hij nog aan me zat. Vervolgens heeft hij zijn hele famlie tegen mij opgestookt en werd ik nooit meer uitgenodigd voor een feest of verjaardag. Zelfs op de begrafenis van mijn oma mocht ik niet komen.

Op dit moment, als ik familie tegenkom, word ik niet eens door ze gegroet. Ook toen mijn andere oma is overleden (waar ik erg dol op was) ben ik niet op de hoogte hiervan gesteld of uitgenodigd voor de begrafenis.

Al met al kan ik zeggen dat ik gelukkiger ben zonder het contact met mijn ouders. Ik kan nu zijn wie ik ben en kan steeds beter omgaan met de bevooroordeelde mening van mensen die ik ken van vroeger. Mijn zoon is eindelijk op een leeftijd dat ik hem alles heb uit kunnen leggen. Hij heeft gezegd dat hij mijn keuze meer dan begrijpt en dat maakt mij een gelukkig mens.

Frank, 05-08-2011 12:34
Dat mijn moeder een narcist is daar ben ik pas op latere leeftijd achtergekomen. Ik ben enigst kind en lig dus mijn hele leven lang onder een vergroot glas. In mijn jeugd werd ik vaker door haar gekleineerd, geslagen en bespuugd. Toen ik een jaar of 16 was begon ik mij te realiseren dat mijn moeder geen normaal gedrag vertoonde. constant ruzie met familie of bekenden om helemaal niets. Wel was het zo dat zij altijd gelijk had in haar ogen. Naar de buiten wereld houdt ze de schijn op, ze doet overdreven vriendelijk en wilt op deze manier een positief beeld van zichzelf creeren. Mijn vader gaf haar meestal haar zin in alles, hierdoor werd ze in haar gedrag bevestigd. Na de dood van mijn vader is de situatie alleen maar erger geworden. Mijn moeder zoekt de confrontatie nu met mijn partner en met onze kinderen. De kinderen hebben ieder contact met haar verbroken. de kindern hebben gewoon geen zin in zo een oma.
Ze verdraaid woorden en verzint of ontkent zaken om maar haar gelijk te krijgen.
Ze heeft nu kwaatjes, al dan niet verzonnen waarmee zij naar allerlei doktoren loopt.
de klachten lopen uit een van lage bloeddruk tot huidkanker.
Zelfs nu , ik ben 48 jaar,probeert zij mij te manipuleren, ze heeft nu ruzie met mijn partner.
Door een financiele constructie rondom de erfenis van mijn vader heeft zij macht over een deel van mijn inkomen. Ik heb een vaste baan maar met 5 kinderen, 14 tm 22 jaar, is iedere euro belangrijk. Ze heeft enige tijd geleden dit als "wapen" gebruikt. Ik had ieder contact afgebroken omdat zij zonder enige reden ruzie zocht met mijn partner. Ze is toen zelfs zo ver gegaan om een advocaat in de arm te nemen om het testament van mijn vader aan te vechten. Als ik haar nu bezoek praat ze alleen over zich zelf. Andere zaken intreseren haar niet. Mensen die in een gelijke of erge situatie zitten zullen mij begrijpen. Misschien klinkt het hard maar als ze er niet meer zou zijn , dan zou ik dit als een bevrijding ervaren. Gaarne had ik het anders gezien, een lieve moeder waar je voor de gezelligheid naar toe gaat.

Johan, 24-07-2011 15:50
Mijn ouders waren zo, beiden narcisten, vader is een inverted narcist, moeder was altijd verliefd op haar uiterlijk. Ik was maar een extentie van mijn ouders, een schaduw..Buiten alles wat er geschreven is gebeurde er nog dit:
- mijn vader heeft mij lichamelijk misbruikt, hij vond het zalig om mij te vernederen en te domineren door woorden en door zijn riem.
- moeder toonde ongezonde seksuele interesse in mij toen ik aan het puberen was (ben een man), ze vond het prachtig om via een gat in een deur te kijken wat ik aan het doen was in douche/bad, ze stelde mij regelmatig vragen over mijn geslachtsdeel, hoe groot en hoe ontwikkeld het ondertussen was en meer......

resultaat van zo een "opvoeding" is een borderline/narcistische man, die doodsbang is van intimiteit en van zijn eigen emoties en gevoelens

dank je, mijn lieve ouders.

Assepoester, 23-07-2011 23:54
Ja, ik herken ook heel veel in alle reacties. Ik geef wel toe dat het raar voelt om over mijn ouders/broer te schrijven. Ze bedoelen het goed....Toch wens ik e.a. te delen!
Jarengeleden heb ik de boeken van Alice Miller al gelezen en later Ingeborgh Bosch en een hoop andere psychologie boeken. Inzicht genoeg. Ik mis vooral verhalen van ervaringsdeskundigen die in staat zijn de ommekeer te maken. Ik ben heel blij dat ik wel vanuit mijn kern, egocentrisch, leer te leven. Ik vind het proces niet gemakkelijk en soms eenzaam. Er zijn nog momenten dat ik alles wil bevatten terwijl dat onmogelijk is. Tevens krenkt het dat velen denken dat mijn ouders en broer voor mij fijne mensen zijn en niet door hun facade heen kunnen kijken.
Je weet het natuurlijk nooit helemaal zeker of dat je ouders en broer een narcistische persoonlijkheidsstoornis hebben. Sowieso heeft ieder mens enkele kenmerken. Iets is er in ieder geval mis(ziek) in het gezin waarin ik opgroeide. Dat is zeker!

Son, 22-07-2011 18:49
He he eindelijke verhalen over anderen die het zelfde mee maken. Er is aardig informatie te vinden over narcisme (vind ik), maar geen persoonlijke verhalen met ouders als narcist zo dank jullie voor jullie verhalen over eigen ervaring. voelt toch een beetje minder alleen :) en succes.

Assepoester, 21-07-2011 19:57
Wat de socialisatie van mijn ouders betreft wil ik kwijt dat vader kinderarbeid heeft moeten verrichten. Moeder heeft haar vader op jonge leeftijd verloren en dat gezin kende armoede. Vermoedelijk nam de oudste zoon de vaderrol op zich. De zonen mochten leren, de dochters niet. Mijn beide ouders hebben WOII meegemaakt en zijn Rooms Katholiek.
Er is een verschil tussen het begrijpen van hun socialisatie en het tolereren van hun gedrag. Toen ik op de lagere school zat voelde ik me al verantwoordelijk voor hun welzijn. Alle spanningen in het gezin voelde ik. Iedere dag uit school aanhoorde ik o.a. moeders problemen. Ze is van de generatie dat vrouwen hun baan moesten opzeggen om een gezin te stichten. Ze huilde dagelijks achter het aanrecht daar ze niet heeft mogen studeren. Ik heb dat ontelbare keren moeten horen evenals het feit dat ze haar vader amper heeft gekend. Later deed moeder net alsof ze mij dat allemaal niet heeft verteld. Ik heb nog veel meer dingen aanhoord die je zo'n jong kind niet hoort te vertellen. Van de oplossingen die ik voor moeder destijds bedacht (b.v moedermavo) was ze niet gediend. Moeder wilde enkel klagen, zeuren, aandacht en aandacht. Emancipatie vindt bij haar niet plaats. Vermoedelijk had ze een postnatale depressie na mijn geboorte en viel het mijn ouders tegen om twee kinderen te krijgen. Moeder was niet goed voorbereid op het moederschap, koken is niet haar hobby. Mijn broer vertoonde tot de middelbare school probleemgedrag. Ze had haar handen aan Hem vol. Grenzen heeft zoonlief nooit van haar gekregen en vader mocht Hem vanaf zijn twaalfde jaar geen grenzen meer geven. Zolang ik leef wordt ik niet werkelijk gehoord en gezien. Ik moet me flink houden en mag niets mankeren. Mijn gezondheidsproblemen worden ontkend/gebaggetelliseert.
Iedere dag uit school moest ik tijdens de middelbare school vader helpen om onze hobby/sport te mogen beoefenen. Fysiek was het werk veel te zwaar voor een kind dat nog in de groei is. Tevens droeg ik verantwoordelijkheden die een volwassene hoort te dragen. Ik heb zelden/nooit na school met vriendinnen kunnen afspreken. Het jaar dat mijn broer dezelfde hobby/sport deed hoefde hij niet te werken om dat te mogen. Ik sprak vader daar op aan en die zei me dat Hij huiswerk moest maken. Ik zat op dezelfde school als mijn broer?! Er werd geen beroep op mijn broer gedaan! Op Zijn twaalfde jaar omcirkelde Hij in de TV gids wat Hij die week wilde zien en dat ging Hij met moeder kijken. Vader en ik waren dan nog aan het werk. Tevens beoefende mijn broer iedere dag Zijn lievelingssport en las net als moeder talloze biebboeken. Andere mensen benaderde Hem ook niet voor een karwei daar men wist dat Hij het zogenaamd druk had met leren. Net als ik is Hij niet verwend, Hij mocht wel Zijn. Het kost Hem geen moeite om het perfecte kind te zijn daar Hij gewoon doet wat Hij wilt en dat wordt altijd goedgekeurd.
Pas heel laat ben ik me gaan realiseren dat moeder waarschijnlijk heel erg jaloers was op de band die ik met vader had en de hobby/sport/passie die we deelden. Toen ik daarmee stopte, om uit huis te kunnen gaan, wilde vader suicide plegen en enkel afscheid van mij nemen. Moeders wraak was verre van zoet. Ze ging sindsdien tussen ons in staan. Vader werd dikke maatjes met mijn broer sinds Hij kort daarop kinderen kreeg. De communicatie liep enkel nog via moeder. Dat vonden vader en zoon i.t.t. mij prima. Op een slinkse wijze hebben moeder en mijn broer me van vaders sterfbed gehouden. Afschuwelijk!
Wat vaders hobbybedrijf betreft vind ik het heel erg ver gaan dat mijn ouders het gezin(modaal) armoedig runnen daar de prioriteit bij vaders bedrijf ligt. Het was niet aan huis doch een paar km daar vandaan. Moeder was hooguit 10 dagen per jaar lijfelijk aanwezig in het bedrijf en wel op niet doorsnee dagen. Ondanks dat werd werk en prive niet gescheiden en kwamen er ook regelmatig klanten, die moeder van vaders verhalen kende, thuis over de vloer. Als gezin werd er nog zelden iets gemeenschappelijks gedaan.
Op een zeer onredelijke, onrechtvaardige wijze werd vader opvliegerig en agressief tegen me vanaf mijn tiende jaar en dreigde met schoppen en slaan. Dat was voldoende om bang te zijn van vader. Ondanks dat durfde ik o.a. toch mijn mening te geven als hij er naar vroeg daar ik gelukkig geen onderdanige narcist ben zoals moeder deels is. De ruimte om een andere mening te hebben was er niet in het gezin. Vader werd dan kwaad en van moeder kreeg ik daar de schuld van. Sinds dat moeders familie weet dat vader agressief was tegen mij is hij de boeman. Ze weigeren te zien dat de wijze waarop moeder me behandeld nog veel zieker is. Dat is de subtielste vorm van geestelijke mishandeling die er bestaat! Sinds dat ik eindelijk uit huis ging is vader mijn hobby/sport/passie met een klant gaan beoefenen. Iedere keer dat ik moeder helaas bezocht moest ik aanhoren hoe leuk hij het had terwijl ik vader zelden zag. Naarmate o.a. de kozijnen van de gezinswoning steeds rotter werden werd vaders hobby luxer en luxer. Dat laatste moest ik van moeder aanhoren en mijn broer wreef me ook nog net voor vaders dood in hoe fantastisch vader het met die klant heeft gehad. Het viel me op dat zij, die klant, alles wat ik op (im)materieel gebied in mijn leven heb moeten missen van mijn en haar ouders krijgt. Moeder eist dat ik dat blijf aanhoren. Moeder noemt me jaloers terwijl iets missen heel iets anders is dan jalouzie. Bovendien was ik mijn vader kwijt en rouwde daar om sinds dat ik uit huis ging.
Moeder ziet mij als een verlengstuk van zichzelf. Ik mag niet mijn eigen identiteit, persoonlijkheid, behoeften, wensen en verlangens hebben. Als moeder b.v. geen behoefte heeft aan vakantie en thuisblijft dan mag ik die behoefte ook niet hebben. Ik moet wel aanhoren hoe leuk mijn broer en klanten het op hun vakantie hebben. Mijn ouders weten namelijk wel heel goed hoe het hoort en hoe anderen hun gezin dienen te runnen. De ontelbare grove blamages die ze hebben gemaakt in mijn opvoeding weigeren ze te zien evenals het feit dat ze zich niet aan het Wetje van Houten hebben gehouden.
De wijze waarop moeder snel kan omslaan is niet te bevatten. Daar kan ik echt niet bij! Onvoorstelbaar hoe ze tekeer kan gaan tegen mij doch ze verteld kort daarna dan dat ik degene was die zich niet gedroeg. Moeder is binnen een minuut haar tirrade naar mij 'vergeten" en voelt zich de onschulde zelve. Als het haar uitkomt dan doet ze net alsof ik een labiele debiel ben terwijl ik nog nooit een sessie met een psychiater heb gehad. Keer op keer wordt ik door moeder buitengesloten als ik op een fatsoenlijke manier wens te overleggen. Dan noemt ze me naar anderen toe verward, moeilijk, zegt dat ik het niet aan kan of dat ik labiel ben of zo. Ze wil geen rekening houden met mijn situatie, ik zal en moet me aanpassen! Zo niet dan wordt ik verstoten en gebruikt ze naar anderen bovengenoemde redenenen als excuses voor mijn afwezigheid.
Het is afschuwelijk dat haar familie en haar achterban hun beeldvorming over mij heeft gevormd door alle onzinverhalen van haar over mij. Al die mensen zijn gekleurd en keer op keer krijg ik opmerkingen die op moeders onzinverhalen zijn gebasseerd. Het zwaarste in mijn leven is mijn moeder! Vader weet dat hij fout zat, mijn broer kan ik niet een broer noemen. Net als moeder en de rest van haar familie voelt Hij zich aangevallen en is Hij direct afwerend. Wil ik wel bij deze mensen horen?!.
Moeder vult alles voor je in zonder dat bij de persoon in kwestie te checken. Dat doen haar zussen ook, praten voor anderen. Op een correcte manier navertellen wat een ander heeft gezegd kunnen ze ook niet! Dat geld ook voor generatiegenoten van mij uit haar familiestelsel. Moeder is verbaasd dat ik haar een heks noem daar ze zo gestoord is dat ze zich van geen kwaad bewust is.
Iedere dag van mijn leven wordt ik geconfronteerd met mijn "jeugd". Men gaat uit van de standaardnorm en denkt dat die bij ons ook werd gehanteerd. Als men hun rijbewijs cadeau kreeg denkt men dat ik dat ook heb gekregen. Als men centrale verwarming had of een kachelt(tje) op hun kamer zoals mijn broer denkt men dat ik dat ook had. Als men een tienerkamer kreeg denkt men dat ik dat ook kreeg terwijl ik 20 jaar op een versleten matras sliep. Als men nieuwe (merk)kleding kreeg vanaf hun twaalfde jaar denkt men dat ik dat ook kreeg. Zo kan ik wel doorgaan met voorbeelden daar de normen en waarden van mijn ouders afwijken als het hun eigen dochter betreft.
Een aantal sneren van moeder zal ik opschrijven doch zeker niet alles want als ik alles oprakel dan slaap ik slecht.
"Jij bent alleen maar mijn biologische dochter, meer niet".(de waarheid is hard).
"Bij jou broer en zijn vrouw gedraag ik me niet zo, dan zou het achtermekaar tot een definitieve breuk leiden en mag ik mijn kleinkinderen niet zien".
"Jij, jij stelt in jou wijk niet zoveel voor, jij bent alleen maar de dame met het hondje, meer niet".
"Je broer, die is sterk, die heeft geen gezondheidsproblemen en in de WAO gezeten, jij, jij bent maar een zwakkeling".
"Ik had het met jou broer over jou en we dachten samen, ze, ssu is misschien toch ook wel intelligent". (beide weten dat ik maar HBO heb gedaan).
'De volgende keer koop je toch wel iets anders van je geld he?"(alles wordt gekeurd in mijn huis).
"Heb ik niet gezegd hoor, heb ik helemaal niet gezegd"(liegen met onschuldig kinderstemmetje en dito snoetje).
"Doe maar geen aangifte van de aanranding, wat breng je toch in zijn gezin teweeg".
ENZ ENZ.
De mensen waartegen moeder doet dat ik zo belangrijk ben voor haar moesten eens weten! Naarmate ik steeds meer tegenslagen kreeg te incasseren zijn mijn ouders agressiever tegen mij geworden daar ik niet in hun keurslijf pas. In feite ben ik de blixemafleider voor hun eigen problematiek, daar kunnen ze in hun binnenste niet bij. Het is gemakkelijker om mij als pispaal te gebruiken. Hoe zwaarder ik het kreeg, hoe afschuwelijker hun gedrag. Beide hebben de ouderrol niet op zich genomen en vluchtte daarvan. De een in zijn bedrijf de ander in haar boeken. Hun huwelijk was m.i. niet zo geweldig.
Mijn familie en hun aanhang weten beter wat ik mankeer dan de medisch specialisten en paramedici waarbij ik heb gelopen. Zolang ik leef moet ik overal voor knokken en alles verdienen. Niets is bespreekbaar, ergens op terugkomen mag niet. Doodmoe ben ik van mijn ouders geworden. Ik moet me schikken, zo niet dan wordt er moeilijk gedaan en ben ik degene die moeilijk is volgens hen! Met moeder kan ik helemaal niets. Zolang er bij haar geen transformatie plaatsvindt hou ik uit zelfbescherming afstand. Mocht ze ooit over de brug komen dan zal dat wel onder sociale druk zijn en omdat ze me "zielig" vindt. Erkenning en waardering zal ik niet krijgen. Duizenden arbeidsuren heb ik voor mijn ouders gemaakt. Mijn opvoeding vind ik een verkapte vorm van slavernij en uitbuiting van je dochter. Ik schrijf dit daar als ik mijn verhaal vertel dan wordt dat door moeder en haar familie direct van tafel geveegd daar wat moeder zegt de waarheid is. Zo is het, volgens hen. Ik blijf dus helemaal nergens!

Assepoester, 16-07-2011 19:12
Beste redactie,
Ik schrok net van mezelf toen ik op verzenden drukte.
Ik heb een grote behoefte om dit met anderen te delen daar in mijn directe omgeving niet veel mensen zijn die dit herkennen. Mijn ouders zijn beperkt doch denken dat ze erg ontwikkeld zijn. Het is een diepe pijn als je geen kind hebt mogen zijn en wordt ondergeschoven. Erkenning en waardering voor alles wat ik voor ze heb gedaan zal ik niet krijgen. Ik voel me nogal alleen staan met afstand nemen van mijn familie. In hun beleving hebben ze niets verkeerds gedaan en dat maakt alles juist zo triest. Op hun manier houden ze van me. Voor mij is de wijze waarop ze me behandelen bizar en niet te bevatten!
Ik kan alleen maar boeken vinden met levensverhalen waarbij fysiek geweld werd toegepast of incest. Helaas kan ik niets vinden over geestelijke mishandeling en verwaarlozing.
Ik hoop dat jullie discreet met mijn gegevens omgaan. Het is eigenlijk niets voor me om op internet te reageren. Het doet je goed te weten dat je niet de enige bent. Wie weet lukt het me om ooit hierover een boek te schrijven. Nu ben ik er niet toe in staat. Het was veel en duurde allemaal heel lang bij mij.
Met moeder voel ik mededogen daar zij eigenlijk niet haar eigen leven leeft. Zo ook mijn broer, die zit nog vast aan haar. Bij vader heb ik zijn onvermogen gezien. De ontwikkling van hun persoonlijkheid heeft nou eenmaal ook met hun socialisatie te maken. Ik heb nog geluk daar ik nog nooit antidepressiva heb hoeven slikken. Ik heb ook geen psychiatrische stoornis ontwikkeld, ondanks mijn jeugd. Neemt niet weg dat het geen gemakkelijke pad is, het pad van bewustwording.

Assepoester, 16-07-2011 18:32
Mijn moeder heeft hoogstwaarschijnlijk een narcisitsche persoonlijkheidsstoornis evenals mijn superieure broer die een jaartje ouders is dan ik. Hij is haar oogappel, haar Afgod en de man zoals vader had moeten zijn. De relatie tussen moeder en zoon is extreem symbiotisch. Zoonlief lijdt er naar eigen zegge niet onder en gaat met oogkleppen op door het leven. Zijn positie levert hem heel veel op! Hij kent me hoofdzakelijk uit verhalen van moeder. Bij mijn vader zie ik kenmerken van narcisme doch hij is voordat ie stierf gaan nadenken en heeft enige zelfkennis. Neemt niet weg dat hij een slappe zak is daar hij zich klem liet zetten door moeder. Ik wordt opgeofferd voor de schone schijn. Voor zijn dood heeft vader moeder nog wel gevraagd of dat ze eens een keer ophoudt bij mij. Moeder zal niet ophouden. Ze zal haar stoornissen op mij botvieren, ik krijg geen mm de ruimte om te zijn. Ze is nagenoeg altijd dubbel naar me en het is danook onmogelijk om aan haar eisen te voldoen. Mijn moeder vind ik extreem kritisch, veeleisend, bemoeizuchtig en zit op mijn huid. Het is nooit goed. Ik wordt altijd vergeleken met anderen m.n. mijn broer of zijn vrouw, die zijn de standaard. Ik moest me altijd na een familieaangelegenheid door haar laten evalueren. Er was altijd kritiek. Dingen die zij in haar onverwerkte jeugd kreeg te horen smijt ze sowieso naar mijn hoofd.
Haar verregaande addoratie en idealisering van zoonlief compenseert moeder door al haar minderwaardigheidsgevoelens, onzekerheden, gebrek aan zelfvertrouwen op mij te projecteren. Tevens wordt ik zolang ik me herinner door haar vernederd, gekleineerd en heb ik ontelbare valse, intens gemene sneren van haar gekregen. Dat voelde alsof ze mijn ziel met een mes bewerkt en herbeleef ik vaak. Meestal deed ze dat als er geen anderen bijzijn, zo slim is ze wel. Moeder bestaat uit twee personen en kan direct omslaan naar de andere kant. Binnen een minuut verdringt ze haar afschuwelijke opmerking/gedrag naar mij en doet gelijk naar anderen het tegenovergestelde. Ik kan dat niet bevatten. Niemand heeft het door?! Bijvoorbeeld: ze maakt me voor rotte vis uit over een bos bloemen, dat hadden fresia's moeten zijn. Zodra haar vriendin kwam deed ze alsof ze de bloemen zo prachtig vindt.
Ik vind moeder een nare, geestesziekevrouw die op geraffineerde wijze naar buiten toe doet alsof ze fatsoenlijk met me omgaat. Ik heb talloze hersenspoelingen van haar gehad. Mensen psychisch bewerken, manipuleren of emotioneel chanteren daar is moeder een ster in! Hartkloppingen genereren is ook een wapen van haar. Ze kan ook uitstekend mensen tegenover elkaar uitspelen. Ze heeft een schijnwerkelijkheid gecreerd en wel zo goed dat ze anderen daarin kan meeslepen. Moeder kan heel erg overtuigend zijn! Zolang zij haar eigen pijn maar niet hoeft te voelen. Haar familie en aanhang gelooft haar op haar woord, dekken haar toe, durven haar wijs te noemen en zeggen dat ze een hart van goud heeft! Voor mij heeft ze geen hart van goud, ik voel me door haar niet gewenst.
Van tijd tot tijd hoor ik de roddels van moeder over mij terug. Het zegt toch ook iets over haar toehoorders dat ze dat allemaal geloven! Er is een grote discrepantie tussen het moederschap wat in haar hoofd en verbaal naar anderen zich afspeelt en haar concrete doen en laten naar mij toe(als er geen anderen bij zijn). De honden lusten er nog geen brood van!
Ik wordt nog amper bij mijn voornaam genoemd door haar en mijn broer sinds ik grenzen ging stellen. "Ze is jaloers op jou" heeft moeder ongeveer 12 jaar lang tegen mijn inmiddels ex-schoonzus gezegd. Die geloofde al die onzinverhalen over mij! Ik weet niet wat dat met moeder is doch haar projecties, speculaties en fantasievertelsels over mij worden door velen voor waar aangenomen ondanks dat moeder het niet eens bij haarzef houdt! Mensen bewerken is haar specialiteit en overlevingsmechanismen. Haar copingmechanismen werken bij haar ondanks haar hoge leeftijd nog steeds goed(verdringen, verdraaien, liegen, wegdrukken, grote dingen klein maken, kleine dingen juist groot). Liegen is zelfs haar tweede natuur. Moeder kan zich niet werkelijk kwetsbaar opstellen tegenover anderen. Ik denk dat een forensisch psychiater er nog een hele kluif aan zou hebben als moeder onder behandeling zou gaan. Ik heb geleerd de dingen die moeder zegt met een korreltje zout te nemen!
Bij mijn moeder en broer heb ik nog nooit gemerkt dat ze zich schuldig voelen tegenover mij, laat staan dat ze ooit hun excuses hebben aangeboden of mij om vergeving hebben gevraagd voor hun gedrag. Tevens hebben ze rechtstreeks naar mij nog nooit empatisch gereageerd. Het maakt niet uit wat ik achter de rug heb, een medische ingreep, aanranding, dierbare verloren, fysieke beperking, chronische ziekte, erg laag inkomen enz. Er is nog nooit tegen mij gezegd dat iets zwaar voor me kan zijn, vervelend, pijnlijk of zo. Meestal krijg ik een trap na! Naar anderen toe doen ze juist alsof ze betrokken bij me zijn.
Moeder en mijn broer zullen zich ook niet laten diagnosticeren daar met hen niets aan de hand is volgens henzelf. Ik ben het probleem in dit pathologische gezin en moet in het gareel. Zolang ik leef moet ik mijn ouders en broer dienen als een soort slavin. Iedere dag uit school heb ik kinderarbeid(11 jaar) moeten verrichten in het uit de hand gelopen hobbybedrijf van vader. Ik werd niet eens bedankt en heb talloze gratis arbeidsuren gemaakt voor mijn ouders als ik van school kwam en later van mijn werk. Ondanks dat ik werkte in het bedrijf(moeder en zoon niet) moest ik mijn hobby zelf betalen en werd ik verwaarloosd. Zoonlief heeft nooit zijn handen uit de mouwen hoeven steken en kreeg letterlijk en figuurlijk alle ruimte om zich te ontwikkelen. Er werd gedaan alsof Hij het intelligente kind is wat goed kan leren terwijl ik tijdens de lagere school een veel beter rapport had dan Hij gezien zijn probleemgedrag destijds. Ik moest altijd beneden bij moeder blijven vermoedelijk zodat zij zich minder eenzaam hoefde te voelen. Toen mijn broer uit huis ging kreeg Hij iedere week bezoek van moeder en nam ze koffie, koekjes, sokken, ondergoed en shirts voor Hem mee. Ik kwam een aantal jaren later in dezelfde flat te wonen doch moeder kwam me niet bezoeken terwijl ze fysiek in orde was. Er is geen oprechte rechtstreekse interesse in mij. Ik liet me manipuleren daar ze wilde dat ik naar haar kwam. Ze eist ook dat ik me altijd aanpas aan mijn superieure broer terwijl de context niet zo gunstig is bij mij. Hij heeft een auto, nooit weekenddiensten gedraaid of 60 uur per week gewerkt. Ik wel, desondanks werd kerst en sinterklaas pas gevierd als Hij aangaf bij moeder wanneer het Hem het beste uitkwam. Dat werd mij dan pas een week ervoor meegedeeld. Met zoonlief wordt alles overlegd, ik krijg alleen maar mededelingen. Bij zoonlief wordt de vragende vorm gehanteerd bij mij de gebiedende wijs. Ik werd door beide ouders geparentificeerd en moest de leegte in henzelf opvullen. Mijn ouders zijn voor mijn broer totaal andere ouders dan voor mij.
Mijn broer gedraagt zich nagenoeg mijn hele leven alsof Hij enigskind is. Concreet houdt dat in dat ik bij familie aangelegenheden door Hem wordt genegeerd. Meestal werd ik voor de vorm uitgenodigd en zat ik er als een stuk behang bij. Niet een woord zal mijn broer met me wisselen, als Hij maar centraal staat. Opstappen en de situatie verlaten deed ik helaas niet. Sowieso bediende ik vanaf mijn 7e jaar de gasten van mijn ouders, deed de afwas en maakte ik de hapjes klaar. Zelden zat ik, net zoals mijn broer, tussen de gasten. Bij de verjaardagen bij mijn broer kwam ik vaak verbittert thuis. Als ik werd uitgenodigd, daar ik meestal niet welkom was als ik een conflict met mijn ouders had gehad. Dat kwam vaak voor. Ik ging mijn ouders nog steeds bezoeken en nagenoeg altijd was het weer ruzie en ging ik compleet overstuur naar huis. Zodra ik bijkwam dan nam ik weer contact met hen op daar ze echt niet zullen vragen hoe het met mij gaat en het intiatief zullen nemen. Ik ging dan weer naar hen toe en liet me weer geestelijk mishandelen en zo was de cirkel jarenlang rond.
Ik heb me laten leven door mijn ouders en broer en ik bleef jarenlang loyaal. Op een harmonieuze wijze kon ik niet loskomen uit het gezin. Het was een jarenlange worsteling! Niets is bespreekbaar en alles wordt ontkend. Ik krijg overal de schuld van. Moeder is niet aanspreekbaar op haar gedrag en weet al haar verantwoordelijkheden buiten zichzelf te leggen. Ze weet voor alles wel een smoes te verzinnen en duld geen tegengas. Zoonlief mag ook geen tegengas krijgen en zijn gedrag weet ze ook altijd goed te praten evenals dat van vader. Kromme dingen weet ze recht te praten. Moeder weet ook altijd alles zo te verdraaien dat ik fout ben. Alles wat ik zeg wordt door haar verdraaid, uit de context geplaatst of uit het verband gerukt. Zolang ik leef probeert ze me een schuldgevoel aan te praten. Mijn broer staat op een torenhoog voetstuk, kan alles maken en breken wat ie wilt. Ik ben altijd fout, aan alles wordt getwijfeld. Ik zal geen gelijk krijgen, toegeven kunnen ze niet. Dan heb je een fout gemaakt, dat kan niet daar ze perfect zijn. Soms als iemand anders, die wel hun aanzien heeft en hetzelfde zegt als ik, wordt dat mij gezegd en krijg ik weleens gelijk. Zowel moeder als mijn superieure broer en de rest van moeders familiestelsel hebben een hele lage achting van me. Ik ben helaas zo stom geweest om steun te vragen bij sommige tantes en een paar neven om tot de conclusie te komen dat ze dezelfde nare trekjes hebben.
Mijn familie is niet in mij geinteresseerd. Wie ik ben, wat goed is voor mij interesseert hen niets. Ze zijn alleen maar met me bezig als het henzelf betreft. Mijn familie gaat niet gelijkwaardig, respectvol en fatsoenlijk met me om. Niets nemen ze van me aan. Ik ben nog lager dan een hond!
Het is eigenlijk dieptriest daar moeder deels heel bewust gemeen en achterbaks is en deels niet. Ze heeft geen zelfkennis en is ernstig gestoord. Het gaat haar alleen maar om de buitenkant, statis en macht. Niet zozeer in het materiele doch vooral in opleidingsniveau, prestaties en carierre. Haar onvervulde studiewens ziet ze vervolmaakt in zoonlief(universitair geschoold). Emotionele intelligentie zegt haar en haar familie niets. Hoe ik me voel boeit hen niets. Als er interesse is dan is het geveinsde interesse. Moeder is eigenlijk heel erg onzeker en maskeert dat evenals haar fobieen en de drankzucht die ze een tijd heeft gehad. In haar beleving houdt ze van me. Ik heb geen straaltje warmte ooit van haar gehad. Ik mag er alleen maar zijn als ik aandacht voor haar heb en voor mijn broer en hen dienstbaar ben. Een eigen ik heb ik niet mogen hebben. Ze blijft eisen dat ik me blijf opofferen voor haar en de mensen die wel belangrijk voor haar zijn. Ze kan me niet loslatenen en past verregaande controles toe in mijn leven.
Inmiddels heb ik het contact verbroken. Het voelt alsof de hele familie zich tegen me keert. Niet een van hen heeft me ooit met eigen ogen zien werken in vaders bedrijf. In ben de enige in de hele familie die weet hoe het daar op de werkvloer aan toeging. Moeder blijft o.a. exklanten haar verdraaide vertelsels vertellen. De ze dit, ze dat verhalen. Ik vind dat niet leuk en het kost me moeite om boven dit alles te gaan staan. Ik ben er nog niet aan toe om heel ver weg van mijn familie te gaan wonen. Nog steeds komt van alles omhoog. Ik ben een 40 plusser en neem het mezelf soms nog kwalijk dat ik niet eerder heb gebroken. Tot mijn 30e jaar had ik alles verdrongen en idealiseerde ik zelfs mijn ouders. Gaandeweg gingen de schellen van mijn ogen daar alles stap voor stap omhoogkwam. Tot mijn 40e jaar koesterde ik valse hoop en had ik illusies. Sinds vaders dood ben ik de hoop gaan opgeven en zijn de schellen nog verder van mijn ogen gegaan.
Afstand is het beste medicijn. Ze zien het niet en willen het ook niet zien. Ze willen er gewoon niet aan! Niets komt bij mijn familie binnen. Wat ik allemaal ook zeg of schrijf aan hen. Dat was allemaal verspilde energie en wordt toch verkeerd geinterpreteerd. Niets komt binnen! Ze zijn niet tot introspectie in staat! Ze helpen wel graag anderen. Hoe meer ze zich met de problemen van anderen kunnen bezig houden hoe minder ze in hun eigen hart hoeven te kijken.
Een definitieve breuk is de gezondste oplossing voor mij. Doodziek ben ik van mijn familie geworden. De dingen die ik buiten het gezin heb meegemaakt waren veel eerder verwerkt. In het gezin wordt je basis gevormd. Jarenlang heb ik aan mezelf moeten werken. Iets wat moeder niet wenst te doen. Ik heb mezelf moeten resetten en een stevig fundament moeten bouwen. Loskomen van moeder lijkt wel een duiveluitdrijving. Gelukkig leer ik nu te leven. Laat anderen maar oordelen over de ondankbare dochter die heeft gebroken.

K., 13-07-2011 17:46
Wauw.
Het is echt een uitkomst wat hier geschreven staat, alle verhalen stuk voor stuk komen mij zo bekent voor.
Ik ben nu 19jaar en opgegroeit als een "papa's kindje" dit heeft mijn moeder me altijd verweten en moet dat ook niets van mij hebben.
Me zusje is alles voor der en krijgt dan ook alles wat ze wil. Me zusje weet het maar al te goed en zegt letterlijk "ik kijk mama wel even lief aan dan lukt het wel".
Met het eten, bij visite, overal wordt ik onderuit getrapt maar altijd met zo'n glimlach..
Me moeder koopt alles wat los en vast is als het maar beter is dan iemand anders, we hebben inmiddels 5 honden 6 schildpadden een baardargaam en dan heb ik nog niet eens over buiten verteld. Ik heb altijd maar over me heen laten lopen maar nu krijg ik een leeftijd dat ik van me af bijt en ik kom erachter dat veel dingen in mijn leven een verklaring hebben: mijn woede uitbarstingen toen ik klein was,mezelf flauw laten vallen, anorexia, zelfmoordneiging en ga zo nog maar even door. Nu ik ook naar familie toe stap met mijn problemen komt er een hoop op zijn pootjes terecht. Me oma heeft vroeger bij ons ingewoond maar werd erg depressief en is naar een inrichting geweest en vervolgens naar een aanleunwoning verhuisd. me moeder heeft me altijd verteld dat ze labiel was en een hoop zorgen had, ik vond dit altijd maar een raar verhaal en heb dit geloofd. Nu met mijn oma gesproken te hebben schijnt dat mijn moeder het probleem was, ze heeft haar gekleineerd en gezegt dat ze niet goed voor haar eigen kinderen was etc. Oma is blij dat ze niet meer bij haar hoeft te wonen. Me moeder heeft zelfs een keer in het bijzijn van me oma gezegt dat ze het erger zou vinden als de hond dood gaat dan dat me vader doodgaat.. Met me oom&tante hebben we na onze vakantie ook bijna geen contact meer, me moeder heeft ons altijd verteld dat het door ons gedrag kwam en dat wij ons niet gedragen hebben. ook dit schijnen allemaal leugens te zijn. Het was om mijn moeder, om haar egoïstische gedrag.
Ik heb steeds ruzie thuis en ze heeft me vader helemaal in haar macht, ze kleineerd hem constant en ik probeer hem te helpen maar zo kom ik steeds "lager" bij me moeder.
Ze schreeuwt naar me " dat ik maar lekker ergens anders moet wonen zodat anderen ook kunnen zien wat voor een kut kind en kreng ik wel niet ben". Ik heb een paar jaar een pony gehad, dit was alles voor me en heb dan ook alles voor dat dier gedaan totdat me moeder naar me toe kwam dat ik hem moest verkopen omdat ze in de geld problemen zat en onderhoud niet meer kon betalen, ik heb me erbij neergelegd en hem ( met erg veel verdriet )verkocht. Me vader zei me dat het geld voor mij was voor alle moeite die ik gedaan had voor het paard en dat ik het geld dat hij opleverde mocht houden om me studie van te betalen.. Niets leek minder waar, na mijn paard verkocht te hebben wilde ik het geld op de bank storten, me moeder kwam naar me toe en zei dat dat niet zo slim was en datik het beter tijdelijk even in de kluis kon leggen: zet je naam er maar op, dan komt niemand eraan". allemaal voor bedachte rade want de volgende dag was me geld weg. Ik ben naar me moeder gegaan en heb gevraagd waar het geld was: oooh jaa ik had het geld nodig om een paardentrailer van te kopen... ja hoor weer een aankopen voor me zusje. daarop volgde dat ze zusje er 3 paarden bijkreeg en een opleiding in de paardensport gaat doen.. al mijn dromen moet zij nu waar gaan maken..
Ze doet maar aankopen en aankopen, en het gaat niet over een paar tientjes maar over duizende euro's en me vader komt steeds meer in de financiële problemen.
Ik weet dat het beste is om het huis uit te gaan maar ik kan het me vader niet aan doen,
Ik voel me verantwoordelijk voor hem.

Anne, 13-07-2011 09:16
@Wendy: ik heb net het boek van Alice Miller besteld! Ik was al lang op zoek naar een ondersteunend boek, bedankt voor de tip! Je schrijft dat breken met de narcist de beste stap is maar wat als diezelfde narcist op 200m van je deur woont en het niet begrijpt dat zij je met rust moet laten? Ik heb de stap genomen om afstand te nemen maar blijkbaar kan zij dit niet aan en blijft ze me achtervolgen en krijg ik, als ik ze eens tegenkom, telkens weer een steek van het mes. Mij vader heeft net een stuk long moeten laten weghalen wegens kanker. Dit is zijn 4de operatie: eerst maag weg, dan poliep van de darmen, dan long afkrabben, nu dit en ze hebben blijkbaar nog wat gevonden waardoor hij nu chemotherapie moet krijgen. Hij was in de paasvakantie mijn honden komen verzorgen omdat hij dit graag doet. Zij echter, spreekt me aan op het schoolfeest van mijn zoon met zo'n 700 mensen in de buurt: Anne, je weet toch dat onze pa in de paasvakantie 11 keer jouw hond is komen bezoeken hè! ... Je valt dan in een donker hol want je weet dat je in 6 weken tijd maar 2 keer de kans had om je zieke vader te bezoeken omwille van haar aanwezigheid, het valt in als een bom, voor de zoveelste keer! Alsof dat nog niet genoeg was moest er 's avonds ook nog een volle voicemail bij op mijn gsm. Op die momenten vraag ik me af, waarom doe je dit bij mij en niet bij mijn zus? ... Nog zoveel niet opgeloste vragen, wellicht nog een lange weg te gaan eer ik die "band" kan breken en me eindelijk vrij voelen.

Wendy, 08-07-2011 08:34
Vooreerst wil ik iedereen die hier zijn verhaal DURFT te schrijven een dikke proficiat wensen; proficiat dat jullie durven toegeven dat jullie onrecht is aangedaan, als kind al en dat jullie daar nog steeds mee worstelen als volwassenen. De eerste stap is namelijk gezet; durven toegeven dat je ouders je ongelooflijk onrecht aangedaan hebben! Jou, een kind, zo onschuldig en afhankelijk van zijn opvoeders,... schandalig is het! Ikzelf werd vooral psychisch mishandeld door mijn moeder en later ook door mijn vader omdat hij in de greep van haar manipulatieve gedrag kwam te staan.
Ik raad iedereen aan om de boeken van Alice Miller te lezen, te beginnen met "het drama van het begaafde kind". Het heeft mij in ieder geval gesteund in mijn zoektocht naar wat er in Godsnaam aan de hand was/is in het gezin waarin ik geboren ben!
Ik herken zoveel verhalen, zoveel gevoelens die jullie hier allemaal neerschrijven... Ikzelf heb het geluk gehad dat ik een superlieve man ben tegengekomen (en zijn familie die mij het voorbeeld geeft van hoe het anders kan, met WEL veel gevoelens en onvoorwaardelijke liefde) die mij de onvoorwaardelijke liefde die je ook van je ouders zou moeten krijgen, ten alle tijden geeft. Praten is echt de boodschap, ook al heb je dat niet geleerd, ook al heeft je dat NOOIT iets opgebracht in je jeugd omdat je tegen een muur bezig was, ook al doe je dat al roepend en tierend in het begin,... Zoek hulp bij een therapeut die je toestaat al je gevoelens t.o.v. je ouders toe te laten, want het zijn gevoelens van haat en woede om het KIND dat ze in je gedood hebben, en door die gevoelens eens EINDELIJK te mogen uiten kan je echt waar, alleen maar groeien als mens, zelf terug gelukkig worden, EINDELIJK gelukkig worden! Dat werd je ontnomen omdat zij zelf ZO in de knoop zitten, waarschijnlijk ook weer door hun eigen opvoeding natuurlijk!
Maar ik beloof jullie, na veel ups en downs, die geleidelijk minder 'down' en meer 'up' worden is het tijdperk van innerlijke ontplooiing eindelijk aangebroken. En de enige manier om dat te kunnen doen is (volgens mij) een volledig breken met de mensen die jou zo in hun macht hebben omdat ze dat van kleins af aan al manipulerend bereikt hebben met jou. In mijn geval zijn dat niet alleen mijn ouders maar ook broer en zus, die nog volledig in de ban zijn van haar (mijn moeder dus vooral) manipulerend karakter en dat blijven zolang ze niet willen inzien dat ze hetzelfde lot ondergaan hebben en hen dat nadeel berokkend heeft... Maar dat is mijn levenstaak niet, daar wil ik mij -niet meer- verantwoordelijk voor voelen. Je kan pas jezelf worden als je onafhankelijk wordt van die mensen, en ook al denk je in eerste instantie dat je ze nodig hebt, je beseft meer en meer dat dat helemaal niet het geval is...
Weet je wel hoe sterk je bent als je jaren van dat manipulatieve gedrag overleefd hebt? Ik vond mezelf altijd zwak omdat ik zo gevoelig was, hen toestond mij zo kwaad te maken, ontredderd, afhankelijk,... Maar nu ben ik blij dat ik zo gevoelig was en ben omdat ik daardoor wist dat er iets niet klopte. Nu ik zelf kinderen heb kan ik er ten minste voor zorgen dat zij wel onvoorwaardelijke liefde krijgen, omdat ik met al mijn gevoeligheid wel opensta voor hun behoeften, voor hun gevoelens,....
Lieve, lieve mensen, ik wens jullie allen, stuk voor stuk, veel sterkte toe en moed om jullie los te rukken van al dat negativisme en open te bloeien tot de geweldige, ongetwijfeld positieve en liefdevolle mensen die jullie werkelijk zijn!
Een welgemeende dikke knuffel aan allen die er een kunnen gebruiken!
Wendy

Lin, 06-07-2011 14:35
Eindelijk heb ik gevonden waar ik zolang naar zocht, naar een antwoord op mijn thuissituatie. Ik herken mijn beide ouders in dit verhaal. Ik ben nu 20 jaar en ik heb 20 jaar onderdanig geleefd, om tegemoet te komen aan de gedachten van mijn ouders. En ik ben er helemaal klaar mee. Het begon al als klein kind dat ik werd gedwongen mijn haar kort te knippen waardoor ik me heel onzeker voelde, en dit tot mijn 14de jaar, ik ben in mijn puberteit zo onzeker en verlegen geweest door het feit dat ik nergens met mijn ouders over kon praten en ze geen enkele interesse in mij toonden, als ik uit school kwam werd mij niet gevraagd hoe was het op school? dit is nog maar een klein gedeelte van wat ik allemaal heb doorgemaakt, er is zoveel meer, zoveel geestelijke mishandeling.

Ik ben nu tot het besef gekomen dat ik geen slecht persoon ben. En dit laat ik nu ook merken. Wat tot het gevolg heeft gelijd dat ik al een aantal keer uit huis ben gestuurd.
Ik laat me absoluut niet wegjagen maar ik ben zeer ongelukkig thuis, mijn ouders en ik negeren elkaar nu maar zo kan het toch niet langer?

Ik weet niet meer wat ik moet doen, familie heb ik ook niet dus daar kan ik ook niet terecht. Gelukkig ben ik positief ingesteld en heb ik goede hoop voor de toekomst (zonder mijn ouders, want zodra het kan wil ik het contact verbreken, ik accepteer niet dat ik zo word behandeld).

Anneke, 26-06-2011 16:40
Ik wil even mijn verhaal kwijt over mijn moeder waarvoor, naar mijn gevoel, de kenmerken hierboven geschreven zijn. Mijn vader is alcoholist, uiteraard een probleem dat in een gezin zijn tol eist maar hij heeft me tot dusver nooit met een schuldgevoel opgezadeld. Mijn moeder is een ander verhaal. Ok, ze was mijn hele leven de dominante moeder waar naar geluisterd moest worden en oh wee als je dat eens niet deed...uitbrander tot en met! Commentaar had ze op alles en iedereen behalve op haar zelf, zij deed het altijd perfect! Mijn man kon ook nooit wat goed doen, wandelen met de hond of joggen waren zowaar een misdaad. Het fietsen van mijn schoonbroer daarentegen was heilig, ze gingen zelfs de tour mee wandelen! Mijn zus is ook altijd veel "beter" geweest dan ik, wat zij zelf ook duidelijk zegt. Mijn grootvader langs vaders kant kon nooit wat goed doen, de bezoekjes aan haar eigen demente moeder waren voor haar teveel en een belemmering van haar "plezier". Ze stond zogezegd altijd voor mijn kinderen klaar. Deze zijn daar ooit 1 keer gaan logeren, ze zijn nu 11 en 15! Ze is wel ene keer komen babysitten en als de kids ziek waren is zij (of eerder mijn vader) ze van school gaan halen. Als ik dan thuis kwam om ze op te halen ging het steevast: "Die is niet ziek hoor, niks aan te zien". Ze dramt maar door over alles waar ik volgens haar niet dankbaar voor ben geweest. Ze verdraait waarheden of vergeet de essentie in een verhaal te vertellen want ze vertelt alles in geuren en kleuren aan iedereen die het maar horen wil zodat deze mensen toch haar maar als slachtoffer zullen zien. Zij moet antidepressieva nemen omwille van mij! Zij vindt het heel raar dat ik gisteren op het schoolfeest van mijn zoon geen plaats had gehouden, terwijl ze er al jaren niet meer geweest is omdat ze dan heel toevallig op vakantie was?! Zij vindt het schandalig dat ik in 6 weken maar 2 keer bij mijn ondertussen zieke vader op bezoek kwam, ook weer een verhaal dat ze het ganse dorp gaat vertellen maar gaat vergeten te zeggen dat ZIJ de reden is waarom ik niet bij mijn vader op bezoek kan. Want zij zal daar zijn en zij zal mij de volle lading geven met weer maar eens alle incidenten van de laatste 10 jaar. Zo spreekt ze vaak een ganse voicemail vol met verwijten, stopt briefjes in onze brievenbus met verwijten, spreekt me aan met verwijtende taal terwijl een ganse familie of gans schoolplein vol mensen staat. En ik...ik doe bij elk volgend incident weer een stap achteruit, kruip weer verder in mijn schelp. Mijn zus is pedagoge en geeft mij dan zo'n raad uit haar boeken dat ik voor mezelf op zoek moet gaan naar positieve energie .. ok, ze heeft gelijk maar deze uitleg verwacht ik van een psycholoog, niet van mijn zus. Maar uiteindelijk weet ik dat ik voor mezelf iets moet vinden dat ik me erboven kan zetten, dat het me niet zo diep kan raken vanbinnen en ik mij niet telkens 2-3 dagen ellendig moet voelen en met schrik de straat op ga, bang om haar tegen te komen want ze dijnst voor niks of niemand terug. Heeft iemand ervaring of tips om me hierboven te zetten?

Gwenny, 12-06-2011 10:52
Hallo mensen

ik zit middenin een verschrikkelijke situatie met een dochter nu (24j) als bloedeigen narcist . Heb het zelf nog maar een paar weken terug ontekt,m ijn hele leven al heeft ze alles kapot gemaakt, en ik was me er niet van bewust. ik zou het graag allemaal eens opschrijven en delen met andere ervaringen, er is al heel veel gebeurt,

Het ergste nu zit ik er terug middenin, ze heeft haar halfzusje uit mijn gezin zodanig gemanipuleerd, (het liefste, volgzaamste kind) dat zij ontzettend kwaad is op me , me niet meer wil zien, en niet naar huiswil.

Het is verschrikkelijk, we zitten in een trauma haar broertjes en zusjes wenen ook dagelijks om haar, en het ergste is NIEMAND doet iets aan de NARCIST

Gwenny

Sandra, 14-05-2011 18:22
Graag wil ik jullie mening willen horen! Ik zit sinds een week of 4 met een man waarvan ik dit gedrag herken. Sinds 2 jaar wonen wij samen waarvan er 2 kids uit zijn eerdere relatie zijn en 4 kids uit de mijne, die alle 6 full time bij ons wonen! De zorg voor iedereen en het huishouden komen allemaal op mijn neer en er zijn enorme ruzies geweest over de taak verdeling. De kinderen lopen in de weg, maken te veel herrie en belemmeren hem in zijn playstation, zijn byzondere auto, de tv en zijn werk. Hij heeft enorme schulden waar hij niet naar omkijkt, 6 jaar achterstallig administratie waar niks mee gedaan wordt. Hij is werkzaam in de zaak van zijn ouders en die zijn het volkomen eens dat ik het gezin moet runnen en bij hem op de eerste plaats zijn werk komt. Hij heeft een prima salaris uit de zaak, maar ook enorme schulden die betaald moeten worden. Bij zijn ouders woont zijn zus in met 2 kinderen die leeft van een uitkering die van alle luxe zijn voorzien. Bij alles wat er mis gaat in zaak wordt hij uitgescholden voor van alles en nog wat en nu hij zijn ouders aan zijn kant heeft doet hij mij uitschelden en roet dat ik hulp moet zoeken omdat ik een vertrouwens probleem heb. Ondertussen is bezig aan zijn boot, gaat naar zijn werk en ploft vervolgens op de bank. Alle taken die bij het gezin en het huishouden horen komen op mij neer en daarnaast ga ik nu ook nog een werkweek maken van 40 uur! Ik doe dat met liefde voor alle kids, maar is het wel normaal dat ik alle verantwoording heb? De grote vakantie komt eraan en ik informeerde daarna om de vakantie op elkaar af te stemmen en kreeg als antwoord je ziet maar ik ga toch niks met dit hele gezin doen! Hij vist naar complimenten, klaagt steen en been over kwaaltjes en ik word steeds boos omdat ik vind dat de kids hier onder lijden! Zijn kids hebben al onder jeugdzorg gestaan vanwege een verslaafde moeder en vader en ik heb mijn gezin altijd alleen draaiende gehouden. Wat doe ik hier aan en liever nog, hoe zorg ik dat de kids geen schade oplopen, die zijn allemaal in de puber leeftijd.

T., 13-05-2011 18:53
Hallo,

Ik merk dat ik ook niet gewaardeerd word. Mijn biologische moeder heeft mij altijd onzekerheden bezorgdt, bijna nooit heb ik echt iets positiefs mogen horen. Ik voel me heel onzeker, ik ben ongelukkig. Binnenkort zal ik ver wonen om afstand te houden van mijn moeder. Ik wil niemand in de familie meer zien, ik wil mijn verleden achter laten.

Fay, 11-05-2011 18:57
Wat dapper van jullie allemaal om dit zo open en blood te noteren. Ik zou namelijk een intens schuld gevoel hebben achteraf, wat ik allemaal over mijn ouders heb gepubliceerd.
Ik wil er bij vermelden dat de text van hierboven 2 druppels water op mijn leven lijkt. Om er voorbeelden ervan te geven zou ik niet durven vanwege 1) uit respect van mijn ouders en 2) ben ik bang dat er mensen zijn die het gevoel krijgen een aansteller te zijn. Omdat de meeste ervaringen namelijk best wel heftig zijn wat hier beschreven is. En zal ik maar gelijk eerlijk toegeven dat ik daar 1 van ben... sorry daarvoor. Ik wens jullie allen heel veel succes...

Mc, 10-05-2011 11:54
Hoewel ik absoluut een liefdevolle jeugd en opvoeding heb gehad, met veel aandacht voor fatsoen en zelfstandigheid, herken ik zeker een aantal punten, die sterk overeenkomen met het 'gedrag' van mijn moeder. Ik ben nu 40+ en heel gelukkig met mijn man en dochter. Ook voor mijn man zijn de narcistische gedragingen van mijn moeder heel duidelijk, maar hij kan hier (uiteraard) makkelijker afstand van nemen. Ik krijg er echter wel steeds meer last van om er mee om te gaan...: een voorbeeld: als mijn moeder weer eens haar woordje klaar heeft, om zo te zeggen, en geen tegenspraak duldt, omdat zij het toch altijd beter denkt te weten, dan ben ik eigenlijk altijd té overbluft om er wat van te zeggen. En ik wilde dat ik het dan maar kon negeren, maar ik heb altijd de neiging om in de verdediging te springen. Terwijl ik eigenlijk weet dat die verdediging weinig zin heeft, want mijn moeder luistert meestal slecht en kan idd ook moeilijk met kritiek omgaan: als je iets van haar gedrag zegt dan licht het altijd aan een ander persoon of reden. Ik vind het moeilijk om zo te verwoorden wat ik voel. Maar ik heb goede hoop dat iemand op dit forum mijn verhaal herkent en evt. ervaringen en tips wil uitwisselen. Ik sta open voor tips om hoe ik het beste met mijn moeder kan omgaan.

Emmie, 01-05-2011 17:56
Ja Leslie, ik denk zeker dat dit narcistisch is. Zoals je hier bovenaan leest, ga je twijfelen aan je beoordelingsvermogen. Ik merk bij mezelf dat bepaalde gevoelens bij mij niet kloppen. Je bent je leven lang je best aan het doen. Dat zegt toch eigenlijk al genoeg? Altijd maar op zoek naar een bevestiging of zo. En goed doen doen we het nooit blijkbaar. Dan blijft het altijd knagen.. Heel veel over praten en steun zoeken bij anderen. Sommige dingen worden makkelijker als je er hardop over gepraat hebt..

Charlot, 30-04-2011 18:02
Lieve meedelotgenoten...

Jammer genoeg herken ik dit maar al te goed in mijn ouders...

Ik kon nooit iets goed doen, alles werd verdraaid in het negatieve. Er werd nooit geluisterd naar me, het was toch niet belangrijk, het was niet eens speciaal. Het deed hen niets.
Ze wilden me altijd volledig in hun macht.
Zij waren superieur, anderen waren slecht, alleen zij waren goed..

Wat ik het ergste vond, dat ik nooit eens een bevestiging gekregen heb dat ik iets goeds gedaan heb... Dat ik nooit eens een knuffel heb gekregen, dat ik nooit liefde heb gekregen zoals andere kinderen... Dat ik nu eigenlijk zoveel moet missen omdat ik NOOIT kind heb mogen zijn...

Leslie, 29-04-2011 02:31
Graag zou ik jullie menig willen horen. Denken jullie dat mijn ouders narcistisch zijn?

Vroeger toen ik klein was hadden mijn ouders altijd gelijk. Zij wisten alles het beste. Deden alles het beste. Dat was in mijn belevenis! Toen ik in de pubertijd kwam ik er achter dat ik niet altijd de menig van mijn ouders volgde. Dat ik niet altijd op één lijn met ze zat. Opeens zag ik dat mijn ouders niet alles wisten, en het beste waren.

Ik zit al een aantal jaren te vechten met mijn gevoelens. Ik kan het moeilijk verwoorden. Ik heb het gevoel dat ik nooit goed genoeg ben in hun ogen. Alles wat ik doe, ik krijg altijd te horen dat ik het anders had moeten doen. Ze hebben altijd wel wat te zeggen, en is nooit gewoon goed.
Ik ben jong moeder geworden (19 jr zwanger) vanaf dat moment is het nog erger geworden. Als ik op visite ging met mijn zoontje, was er altijd wel wat. Hij was te koud gekleed. Ik moest meer ritme en regelmaat in me leven brengen. Als ik iets was vergeten (bvb slab) dan kreeg ik het ook te horen. Ook werd ik vaak vergeleken met mijn zus. Mijn zus (5 jaar oude)r heeft ook een zoontje. Alles wat mijn zus deed met haar zoontje werd verteld, niet één keer maar wel honderd keer. Zij doet dit en dat moet je ook eens proberen. Ze geven mij echt het gevoel dat mijn zus het lievelingetje is. En als ik iets vertel over wat mijn zoontje kan (eerste stapjes zetten bvb) dan gaan ze dwars door mijn verhaal heen, wat het zoontje van me zus die kan al dit en dat. Heel erg frusterend.
Van de 10 keer dat ik op visite ga bij mijn ouders kom ik 8 a 9 keer huilend thuis.

Ik blijf maar hopen op waardering, en bevestiging , ook al weet ik diep in mijn hart dat ik dat wel kan vergeten. Steeds trap ik er weer in. Dan beloof ik mezelf dat ik er iets van ga zeggen als ze weer kritiek op me hebben. Maar zodra ik binnen ben verander ik, ik ben weer het kleine meisje. En ik probeer met alle macht me ouders ervan te overtuigen dat ik heus ook wel iets kan.

Toen mijn zoontje voor de 4de keer een epileptische aanval kreeg moest ik me hem naar het ziekehuis komen. Ik zelf heb geen rijbewijs en mijn vriend werk niet dichtbij huis. Dus ik mijn ouders gebeld of ze mij met mijn zoontje na het ziekehuis wilden brengen. Ik moest echt aan de telefoon me best doen zodat ze me wilden brengen. uiteindelijk merkte ik heus wel dat mijn vader het onzin vond. Daarom heeft hij de hele rit een spreek gehouden. En het kwam er op neer dat hij wilde zeggen dat mijn zoontje epileptische aanvallen kreeg omdat ik geen rust en regelmaat hanteerde. Ik was woedend, hoe durft hij dit te zeggen terwijl me kind ziek op de achterbank zat. Maar ik zei niks erover tegen hem.

Er zijn honderden verhalen te schrijven. Op dit moment ben ik heel boos en verdrietig.
En blijft me hoofd maar malen. Wat moet ik nou??

Afgesloten Hoofdstuk, 25-04-2011 17:23
Is dit een narcist??
Sedert enkele jaren heb ik de man van mijn leven leren kennen. Hij woont samen met zijn kinderen, ik met de mijne. Het eerste jaar was er geen vuiltje aan de lucht, alles leek perfect te gaan... totdat er de eerste maal sprake was van samenwonen... Blijkbaar was er een probleem... zijn kinderen én zijn ouders vonden dit te vroeg. Hij is enige zoon en zijn ouders zorgen al jaren voor hem en zijn kinderen, wassen, poetsen, kinderen opvangen, koken etc... Ik vond dit gegeven niet erg leuk en voelde me een beetje aan de kant geschoven, maar goed, we gingen het gewoon nog een jaartje uitstellen. Een paar maanden later dook het volgende probleem op... zijn ouders wilden met hem en zijn kinderen alléén op vakantie, zonder mij en mijn kroostje. Dit heeft me heel erg geraakt en ben er ook kapot van geweest, omdat dit voor mijn gevoel niet juist was. Vakantie doe je samen mét je partner. Ouders mee, ok, kan ik nog mee leven, maar niet zonder mij ?! Maar goed, weer twee maanden slapeloze nachten van mij en vriend en uiteindelijk heb ik mijn fiat gegeven, omdat ze ons volgens vriend "onder druk" gingen zetten... Het feit dat ik niet akkoord was in het begin is mij niet in dank afgenomen door zijn vader, sindsdien voelde ik de kilte in zijn aanwezigheid en het ging van kwaad naar erger, maanden aan een stuk. Het jaar later was het wéér van dat, ze wilden wéér op vakantie zonder mij omdat ze vinden dat de kids dat verdienen. Na heel veel boe's en ba's en tranen van zowel mij als mijn vriend heb ik opnieuw toegegeven omdat de druk te groot werd. Nog voor de eigenlijke vakantie deed vriend's zoon zijn communie. Bleek... ik mocht er niet bij zijn tijdens het etentje van zijn vader... waarom?? Gewoon, liever niet... Vriend weer immens verdrietig, ik volop in tranen en tot een uur van te voren heb ik hem aangemoedigd toch maar te gaan, hij moest dat doen voor zijn zoon. Een maand later heb ik zelf het heft in eigen handen genomen en ben ik naar zijn vader gestapt met de vraag wat hier aan de hand was en wat ik fout had gedaan. Zijn antwoord... jullie doen hier in het weekend niets aan het huishouden (poetsen)... Hey hallo... ik ben alleenstaande mama van twee, woon nog steeds alleen, ga fulltime werken en probeer door de week mijn werk gedaan te hebben om vervolgens in het weekend met mijn vriend samen te kunnen zijn. Maar goed, als dat het probleem is... vanaf toen heb ik samen met vriend tijdens het weekend elke week zijn bovenverdieping gepoetst. Het ging twee maanden de goeie kant uit en de druk was van onze relatie verdwenen. Inmiddels waren we al drie jaar samen en zowel ik als vriend vonden het tijd om een stap verder te zetten en eindelijk gaan samen te wonen. Nu, dat was dus buiten zijn ouders gerekend....Toen dat ter sprake kwam is de bom helemaal gebarsten! Geen haar op hun hoofd dat daar aan zou denken dat ik in vriend's huis zou intrekken (zij hebben destijds wat centen in zijn huis gestoken dus is het ook "hun" huis)...
Ik was plots weer mega-slecht en moest verbannen worden uit hun leven. Ondertussen zijn we 8 maanden verder en kom ik zo goed als niet meer bij mijn vriend, waardoor er zeer weinig tijd over blijft om samen te zijn. Waarom ik daar niet meer kom? Ouders komen daar zo goed als dagelijks gewoon binnenwandelen (hebben sleutel) en zouden het me heel erg moeilijk maken. Nu hoor ik jullie denken, dan moet die vriend het heft in eigen handen nemen, en dat is ook zo. Maar... hij heeft NOOIT zijn mening mogen zeggen, hij moest hun steeds dankbaar zijn voor hetgeen zij wel allemaal doen (terecht, maar dit moet toch niet terugbetaald worden met zijn vrijheid en zijn leven denk ik he).
Ondertussen zijn ze net terug van hun 3e vakantie hem, zijn kids en ouders. Voor mezelf had ik daar de streep getrokken, het doet me teveel pijn om telkens aan de kant geschoven te worden omdat zij zo zijn en omdat vriend te zwak is voor ons op te komen.
Ondertussen heeft vriend gisteren geprobeerd om dit probleem aan te pakken en heeft hun in eerste instantie gevraagd mee iets gaan te drinken (via sms). Het antwoord... met u alleen wel, anders niet...???? Grrrrr...... Hier heeft mijn vriend niet meer op gereageerd maar ziet echt wel in dat dit manipulatie eerste klasse is. Na een paar uur is vriend naar huis gegaan omdat zijn kinderen zouden toekomen en zoals steeds, stonden zijn ouders al binnen op hun te wachten (vriends huis he, is trouwens altijd zo). Vriend heeft het onderwerp terug aangekaart en gevraagd wat het probleem eigenlijk is. Het antwoord van zijn vader was dat ik afgesloten hoofdstuk ben voor hen, en waarom wil hij niet zeggen!!! Ik kan écht niet zeggen wat er ooit fout gegaan is, het enige duidelijke voor mij is dat zij alles willen houden zoals het was, zoon met zijn kinderen dicht bij hun en hun leven delen met hun alleen. Ps, ook naar zijn kinderen toe zwaaien ouders bijna altijd met de scepter, zij nemen de beslissingen,... school, kledij, etc. Vriend is ondertussen 43 jaar en heeft geen eigen zeg, de kinderen worden opgestookt tegen mij alsof ik crimineel ben.
Moet je weten dat ik na 10 jaar op eigen vraag gescheiden ben van mijn exman, en nog steeds vaak contact heb met ex schoonmoeder, ex schoonvader en ex bomma... Was ik dan echt zo'n beest? Waarom willen die mensen dan in godsnaam nog contact met me terwijl zij me écht wel gekend hebben....
Vriend denkt nu dat hij moet breken met hen. Ik vraag hem dat niet, maar als hij mij echt niet wil loslaten vrees ik dat hij ten lange duur geen andere keuzen meer heeft....

M., 09-04-2011 16:33
Wie kan mij helpen? Ik heb een dochtertje van 7 jaar. Mijn ex man (de biologische vader) is een narcist in volle glorie. Ik ben er zelf pas sinds kort achter gekomen. Wij zijn wel uit elkaar, maar mijn dochter gaat nog elk ander weekend naar hem toe. Ik maak me enorm ongerust. Ook omdat er staat dat dit zou kunnen uitmonden in misbruik zowel emotioneel als lichamelijk. Wie kan mij helpen?

Anoniem, 03-04-2011 04:05
Alles herken ik, ik ben me nog maar net bewust van een narcistische zus en het lot bepaald dat zij mijn enige zus is, ik heb ook geen broers verder. Het gezin heeft er onder te lijden gehad en nog, want mijn moeder leeft nog. Het is te triest voor woorden hoe zij met moeder en mij omgaat. Vader leeft niet meer helaas, maar echt ik heb er geen woorden voor. Ik moet nog een tijdje om moeder te ondersteunen, maar daarna neem ik ook een defenitief afscheid van mijn zus. Ik moet het hele genezingsproces nog door, maar dat gaat mij lukken dat weet ik zeker. Mensen alstublieft neem zo snel mogelijk afscheid van een narcistische persoonlijkheid, want aan deze mensen gaan levens compleet stuk. Het is mij en mijn ouders overkomen precies zoals in vele verhalen hier al weergegeven.

F. Y., 26-03-2011 08:04
De herkenning v.w.b. narcisme is er absoluut. Mijn god wat zijn dat zieke mensen. Ik lees eigenlijk overal dat de strijd eigenlijk nutteloos is, en dat is het ook, denk niet dat ze je ooit weer toelaten, vergeet het , zij zetten de deur op een kier, lokken je vervolgens binnen en smijten hem vervolgens keihard dicht voor je neus. Geloof een narcist niet en ook nooit meer, je kunt ze gewoonweg in geen geval meer vertrouwen ze kunnen je leven (zoals dat van ons gezin) totaal verwoesten, faillissement, gedwongen verkoop woning. Ik las een aantal adviezen dat je de contacten moet verbreken. Ik 43 jaar gelukkig getrouwd en 2 kinderen. Mijn ouders (moeder zeker) is een narcist ...Narcisten zijn zelfs heel gevaarlijk, meedogenloos, deze mensen gaan letterlijk over lijken, en dat kan ik weten. Ik ben er eigenlijk pas 2 jaar geleden achter gekomen dat mijn moeder een narcist is, het zijn vaak ook hele slimme mensen die manupileren en de verhalen omdraaien, want kijk uit voordat je het weet wordt je leven verwoest zoals dat ons gezin is overkomen en bleek zij haar strategie reeds jaren geleden te hebben bepaald om mensen ten gronden te richten.
Ik ben zelf in het verleden vanaf 1990 een aantal malen uitgezonden naar oorlogsgebieden voor het ministerie van defensie, dit heeft zij al vanaf het begin misbruikt om mijn leven kapot te maken. Ik werd beschuldigd van agressie, aanvallen, er werden aangiftes gedaan bij de politie door haar tegen mij. Ik ben vervolgens zelfs mijn eigen bedrijf uitgezet door de politie. (Dit bedrijf had ik samen met mijn vader) Mijn vader was geen narcist, maar geloof me er zijn altijd broers zussen of partners van de Narcist die zich volledig laten beinvloeden door deze Narcist waardoor zij zelf ook soort Narcist worden. Mensen worden inderdaad gewoon gehersenspoeld op hele slinkse wijze.
Bij ons is het gruwelijk misgegaan en de machteloosheid, frustratie waar je mee te kampen krijgt is vreselijk. Mijn gezin en ik staan op straat, onze woning geveild, overwaarde in de zaak gestoken, failliet en de Narcist gaat er met de centen vandoor en maakt je volledig kapot , ook al worden ze ontmaskerd zij gaan gewoon door al zitten ze in de gevangenis nog gaan ze door.
Verhuis ver weg van ze, er is nooit geen redden aan als ze het zelf niet herkennen, en dat kun je vergeten.
Je kunt er inderdaad een boek over schrijven, en je hart luchten maar als ik een ieder en advies kan geven verdwijn en neem afscheid van ze, neem ook geen contact meer met ze op, mijn moeder is een crimineel geworden en ontziet de kleinkinderen niet ! Door leugens, bedorg, fraude valsheid in geschrifte, inbraken in mijn woning, rechtszaken die zij als ze geldmiddelen hebben via criminele advocaten blijven rekken, ben ik met mijn gezin volledig aan de grond geraakt. En dames en heren het aller ergste is uiteindelijk dat je nergens wordt geloofd...!!!! Vergeet het maar, Politie, justitie, rechters, banken en instellingen, huisartsen, samenleving je zakenrelaties alles en iedereen zal je voor gek verklaren...En waarom ??? omdat het toch niet mogelijk is dat een moeder haar kind zoiets aandoet. Neen, ik werd voor gek verklaard door bijna alle instanties, niemand wenste meer met mij te praten, niemand nam mij meer serieus, en dat mensen is het vreselijkste wat je kan overkomen. Ik ken het gevoel en bij jezelf denk je er is ondanks alles nog een geweten, dat geweten zegt: " het is je moeder" Nou vergeet dat geweten dat moet je uitschakelen wat een narcistische moeders heeft geen geweten !!!

Een Liefhebbende Zoon, 26-03-2011 03:29
Een narcistische vader die mijn moeder jarenlang onderdrukte en extreem jaloers was op mij als zoon, mij graag trachtte te kleineren en vooral dacht mij te kunnen aansturen voor zijn eigen doel. Deze vader vond en vindt het helemaal niet leuk als ik succesvol ben. Zijn afgunst doet hem zelf pijn. Een vader die graag het leven zou leiden van zijn eigen zoon maar in zijn verwarring zich af zet. Een compliment geven is een onoverkomelijke zaak voor hem.

Een raadgeving voor iedereen die hier mee te maken heeft; neem afscheid. Ik heb reeds afscheid genomen en op de dag dat hij overlijdt zal ik weinig tranen laten. Als een ouder niet in staat is om zijn kind te zien als een zelfstandig volwassen mens, maar zelfs zijn eigen kind wil gebruiken om er zelf beter van te worden, dan is er geen liefdesband.

Vaak zijn dit soort narcistische ouders jaloers op het leven wat een eigen kind leeft. De vader in kwestie kan het niet verkroppen dat zijn zoon het lef had om andere keuzes te maken. Alles wat hij niet begrijpt kan nooit goed zijn. Natuurlijk niet, want als hij toe moet geven dat het wereld groter is dan zijn kleine geest dan raakt hij in de war. Zodoende blijft de narcist steken in zijn eigen overtuiging en visie, er voor wakend dat hij nooit een compliment zal geven.

F. S., 25-03-2011 21:09
Beste Mensen,

Ik ben 43 jaar en heb een narcistische moeder. Gelukkig getrouwd en 2 kinderen van 13 en 10. Als ik jullie een advies mag geven....Neem afscheid van de Narcist in je leven, vergeet hem of haar en inderdaad verbreek alle verbindingen. Dit soort mensen zetten de deur op een kier en smijten hem vervolgens gewoon keihard voor de ogen van je kleinkonderen dicht. Ik bespraar jullie mijn relaas daar ik door toedoen van een Narcistische moeder nu op straat sta, mijn huis geveild en heel de stad kijkt me met de nek aan. Deze mensen zijn meedogenloos geloof me....deze ziekte maakt heeel erg veel kapot en kleinkinderen worden niet ontzien......Succes en sterkte met jullie problemen

B., 23-03-2011 22:57
Vanavond weer een telefoongesprek gevoerd, omdat ik vond dat ik moest bellen, omdat ik via mijn zusje een cadeautje had gekregen omdat ze een paar dagen weg zijn geweest. Waar gaat zo'n gesprek dan over, alleen maar over mijn moeder haar leven. En natuurlijk ook over wat allemaal weer voor leuke dingen met mijn zusje gaat doen. Vragen naar haar enigste kleinkinderen is er al nooit bij geweest, vanavond weer niet. Ik ben me er heel langzaam bij aan het neerleggen dat dit het is. Ik moet mijn eigen verwachtingen bijstellen, meer zit er niet in. Ik wil graag een ander contact met haar, zij niet. Dus de verandering moet bij mij vandaan komen. Maar ja, hoe doe je dat. Het contact verbreken, daar ben ik echt nog niet aan toen. Mijn grenzen aangeven, tja daar weer ik inmiddels ook hoe op gereageerd word. Altijd die dilemma's. Soms betrap ik mezelf erop dat ik me afvraag of geen contact hebben misschien minder energie kost, voor mezelf en uiteindelijk voor mijn eigen lieve man en kindjes. Laatst droomde ik over een enorme ruzie tussen mijn ouders en mij en pakte ik de kinderen op en hadden mijn man en ik oogcontact en vertrokken. Weg, rust.... Dat is waar ik naar verlang, rust en lekker genieten van mijn eigen leven, waarvan ik weet dat ik mezelf mag en kan zijn en alle liefde krijg en kan geven.

Willemyn, 15-03-2011 21:13
Mijn vader een narcist? Ik kan het eigenlijk niet geloven. Het is bijna onmogelijk om met hem normaal te praten of iets leuks te gaan doen. Bijna elk punt wat ik lees over deze stoornis komt overeen met mijn vader.
Ik ben nu 17 jaar. Ik woon samen met mijn moeder en broer. Mijn moeder is het al erg lang zat en is al 6 jaar bezig met een scheiding, maar mijn vader doet er alles aan om dit niet te laten slagen. Als ik aan mijn moeder vraag waarom ze uit elkaar zijn verteld ze dat mijn vader een affaire had met een ander. Als ik dezelfde vraag aan mijn vader vraag zegt hij dat mijn moeder hem uit huis heeft gezet. Ik weet nog steeds niet wat ik moet geloven. Het is lastig om te beseffen dat mijn vader liegt en bedriegt. Ik heb hem al honderden keren betrapt op leugens. Zo vertelde mijn vader aan familie dat mijn moeder overleden zou zijn aan borstkanker. Terwijl mijn moeder nog nooit borstkanker of iets wat in de buurt kan komen heeft gehad?! Hij word woest als ik kritiek op hem heb en zet mij regelmatig voor paal als het hem uitkomt. Ik moet altijd voor hem klaar staan, hem helpen met van alles en nog wat. Doe ik dat niet? Dan ben ik ondankbaar! Het voelt alsof ik mijn vader manieren bij moet brengen.
Niemand begrijpt wat ik bedoel. Mijn moeder ziet hem vanuit een heel ander oogpunt en snapt dus ook mijn situatie niet. Als de scheiding eindelijk rond is, is mijn moeder van hem af, maar ik zal nooit van hem af zijn. Mijn broer lijd heel erg onder het gedrag van mijn vader. Hij is nu 21 en drinkt heel erg veel, stopt elke keer met zijn opleidingen of haalt het eerste jaar niet, is erg onzeker en boos. Mijn broer is vooral de dupe, hij kan volgens mijn vader niks goed doen. Mijn vader probeert mij ook altijd te kleineren, maar ik ben hier minder vatbaar voor.
Vrienden snappen er al helemaal niets van! Een vader doet zoiets niet in hun beleving, ze geloven me gewoon niet.
Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Als ik later kinderen heb en we gaan op bezoek bij opa, hoe moet ik mijn kinderen dan uitleggen dat als opa iets verteld dat je dan niet moet luisteren. En ook ik word er moe en ziek van om elke keer naar hem toe te gaan. Als ik bij hem ben, val ik soms bijna in slaap. Hij praat zo lang alleen over zichzelf dat ik mijn aandacht er soms niet meer bij kan houden. Langs mijn vader gaan voelt als vrijwilligers werk, omdat ik het alleen maar doe voor hem. Hij belt me regelmatig (elke dag) en als ik niet opneem spreekt hij meestal een aantal minuten mijn voicemail in of stuurt hij e-mails. Soms dan word ik boos en dan heeft hij altijd wel iets te zeggen zodat ik niet meer boos kan of durf te worden.
Contact verbreken of dit zo door laten gaan? Soms weet ik het echt niet meer.

Maxime, 12-02-2011 14:58
Ik heb nooit echt nagedacht over narcisme. Na het lezen van de verhalen en meerendeels van de kernmerken ik herken bij mijn eigen moeder, valt alles bij mij op z'n plaats. Als kind al heb ik me nooit echt prettig gevoeld bij mijn moeder. Ik was slaafs en gedroeg me slaafs ook in mijn relatie's. Het liep in de regelmaat verkeerd af met mij. Op gegeven moment kwam ik op het punt, dat ik haar nodig had, vervolgens sloeg ze de deur voor mijn neus dicht. Ik was er klaar mee. De keren dat ik haar belde, ging het om haar of ze klaagde of toonde geen respect naar mij. Drie jaar geleden (42 jaar oud) heb ik een brief geschreven naar mijn moeder, hoe ik mijn jeugd met haar heb ervaren. Ik vertel er wel bij het was een harde realiteitsbrief. Voor ik de brief verstuurde, heb ik mezelf de vraag gesteld; Kan ik het aan als zij het contact verbreekt of, als ze komt te overlijden of, als ze een heisa maakt. Ik was er klaar voor. Enige maanden later ontving ik een reactie terug van haar in een paar zinnen; "Als je zo over me denkt, zijn we bij deze uitgesproken". Het gekke ervan het deed me niets en heb de brief in de prullenbak gegooid en ben aan het eten begonnen. Ik heb er helemaal niet meer over nagedacht. Op een dag dacht ik er aan en liet het goed op me inwerken. Lange tijd heb ik geworsteld, waarom ik er niets bij voelde. Daar ben ik nu wel aan uit, we hebben de band er niet naar. Na die brief voelde ik duidelijk bij mezelf een opluchting en rust. Al de frustraties die ik in me had, zijn vervlogen. Ik ben niet verbitterd op haar of iets dergelijks. Ik hoop dat ze nog gelukkige jaren mag meemaken. Ik heb haar losgelaten met goede vrede in mezelf. Ik ben nu eindelijk toegekomen aan mijn eigen waarden en normen. Ik leer nu op een goede wijze mjn grenzen te trekken. Ik kan nu zeggen dat ik zelfstandig ben geworden en mezelf begin lief te hebben. Dit geef ik weer door aan mijn dochter. Zij creert haar eigen waarden en normen en grenzen.

Freya, 30-01-2011 11:20
Mijn vader wordt straks 93 jaar ... narcist...Ik kan een heel dik boek schrijven
over mijn ervaringen, die eigenlijk al begonnen vanaf mijn elfde ...met alle gevolgen vandien .
Ik ben onlangs 68 geworden, dus heb ik er heel lang overgedaan om mij bewust te worden
van de hopeloosheid om liefde te krijgen van zo iemand...Ongeveer 3 jaar geleden is mijn
moeder gestorven en van dit ogenblik af liep het gewoon de spuigaten uit !
Mijn vader is dus een schoolvoorbeeld van een narcist, die uiteindelijk ook mijn zus en
broer gemanipuleerd heeft...hij heeft mijn hulpbehoevende zuster zover gekregen dat zij
nu bij hem inwoont...al verdenk ik er haar ook van een narciste te zijn, omdat zij haar vier
kinderen nooit meer ziet, die willen gewoon niets meer met hun moeder te maken hebben !
Twee hulpbehoevende mensen tezamen en nu pas kan ik niet meer..
Het houdt mij dag en nacht bezig....

Anoniem, 15-01-2011 12:09
In de mythe 'van de altijd liefhebbende moeder' heb ik nooit gelooft. Ik weet niet eens wat een liefhebbende moeder is. Voor mij is een moeder een persoon die manipuleert.

Anoniem, 30-12-2010 10:40
Lieve mensen,

Ik heb een moeder met een narcistische persoonlijkheidsstoornis die mij al jaren het leven zuur maakt.
Dit soort ouders zijn niet in staat tot liefhebben. Het gevoeligste kind wordt zodanig geprogrammeerd/gehersenspoeld dat die zich altijd schuldig voelt als er een beroep op ze wordt gedaan. En dan rennen we te hulp.
Waar dit soort mensen ook goed in zijn is mensen tegen elkaar opzetten/uitspelen. Zeker als je een broer of zus hebt zul je meteen snappen wat ik hiermee bedoel. Ook stoken tussen je eigen kinderen doen ze graag, ze genieten hiervan.
Onvoorstelbaar maar waar...
Omdat er nog steeds een hardnekkige mythe bestaat dat alle ouders van hun kinderen houdt je altijd een schuldgevoel
als je voor jezelf wilt kiezen. Want het zijn toch je ouders? En omdat mensen met een normale/goede jeugd zich niets kunnen voorstellen hoe dit soort ouders zijn kun je zelfs de meest onaardige opmerkingen naar je hoofd krijgen. Neem het ze niet kwalijk, ze weten niet beter. Net zoals de meeste therapeuten het zich niet kunnen voorstellen, zoek dan een ander. Mensen hebben het vaak over een narcistische partner maar bijna nooit over ouders.
Stop hiermee en kies voor jezelf. Stap uit de slachtofferrol en kies voor je eigen geluk. Dit soort mensen veranderen niet dus hoop nergens op.
Sinds het duidelijk is dat mijn moeder psychiatrisch patient is (en het duidelijk is wat zij mankeert) weet ik dat zij gek is en niet ik. M.a.w. ik kreeg en krijg nog steeds overal de schuld van maar dat hoort bij het ziektebeeld. Hierdoor ben ik mijn hele jeugd in een ander daglicht gaan bekijken en herzien. Maar omdat de meeste narcisten er heilig van overtuigd zijn dat het altijd de schuld is van een ander zullen zij niet gauw (of nooit) op zoek gaan naar hulp. Daarom is het ook zo lastig om met ze om te gaan. Het zijn namelijk meesters in het projecteren.
Er is ook een hoop duidelijk geworden sinds ik de juiste therapeut heb gevonden en veel informatie heb opgezocht op het internet. Helaas is er nog niet zoveel te vinden in het Nederlands maar wel in het Engels. Zoals bijvoorbeeld deze site:http://www.daughtersofnarcissisticmothers.com
Hierdoor werd voor mij alles nog duidelijker....de meesten zullen zichzelf herkennen zoals ook ik dat heb ondervonden.
Er wordt op deze site ook gesproken over oefeningen m.b.t. NLP maar hier had ik niet veel interesse in, de rest was zeer verhelderend.
Geen contact meer is de enige optie en ik kan uit eigen ervaring zeggen, het voelt heerlijk! Echt een bevrijding...zonder schuldgevoelens omdat die simpelweg niet terecht zijn.
Kies voor jezelf en omring je met mensen die wél om je geven en van je houden. Geef hun ook eens een kans...
Ik wens jullie al het geluk met heel veel liefde voor in het nieuwe jaar, maak het jouw 2011
:-)

Anoniem, 30-12-2010 10:21
Lieve mensen,

Als je een ouder hebt (in mijn geval moeder) met een narcistische persoonlijkheidsstoornis is het zaak om z.s.m. het contact te verbreken. Zij zijn niet in staat tot liefhebben en zijn erop uit om jou altijd een schuldgevoel aan te praten omdat ze je zo hebben geprogrammeerd tijdens de opvoeding. Ik ben nu 35jr en na veel therapie en informatie op te zoeken via het internet ben ik een hoop wijzer geworden. Helaas zijn er niet veel sites in het Nederlands met informatie maar wel veel in het Engels. De beste site die ik tegen gekomen ben is: http://www.daughtersofnarcissisticmothers.com/
Er wordt op deze site ook gesproken over een therapievorm om van negatieve emoties af te komen maar hier heb ik niets mee gedaan. Echt waar, er wordt ineens een hoop duidelijk als je deze site doorneemt.
Dit soort ouders spelen kinderen en familieleden onder elkaar uit zodat de focus nooit direct op hun gericht is en zorgen hierdoor voor veel onrust, discussies en ruzie onderling. Dit soort mensen genieten hiervan....
Wordt wakker, deze ouders zijn niet in staat om lief te hebben. Ze weten niet wat dat is...kies voor jezelf. Daar wordt je pas gelukkig van. Ik spreek uit ervaring. Verlos je van de hersenspoeling die ze op je hebben toegepast en doorzie wat ze met je proberen te doen. Er zijn helaas niet veel therapeuten die al met dit onderwerp bezig zijn. Ik heb geluk gehad de juiste tegen het lijf te lopen. Er bestaat nog steeds de mythe dat moeders/vaders van hun kinderen houden en mensen met een goede jeugd kunnen zich er absoluut geen voorstelling van maken hoe die van ons is geweest en houden die mythe hardnekkig in stand. Zoals de hele samenleving dit eigenlijk doet....
Al het geluk en liefde voor het nieuwe jaar, en maak dit jullie eigen jaar met mensen in je omgeving die wél van je houden.

Jet, 18-12-2010 09:46
Gisteren was het weer zover. Mijn vader wordt de dupe. Hij mag geen kerst met ons vieren. Ik als dochter heb weer gefaald, heb blijkbaar een verkeerd toontje gebruikt. Ik ben wel laat om hen alsnog uit te nodigen voor het kerstdiner. Deze keer pakt ze ook haar kleinkinderen. Geen kerstdiner: geen cadeautjes voor de kids. Al dagenlang heeft ze koorts......stilte, je hoort haar denken........ niemand die zich bekommert om mij. Mijn 3 kinderen hebben de wens om niet meer aan tafel te zitten met oma die opa steeds weer kleineert. Oma die toch nooit luistert (je bent er voor haar niet mama, ze luistert niet naar je) die alles beter weet. Denkt dat ze nog bij jonge mannen in de gratie valt.
Ik herken zoveel van jullie verhalen. Heb therapie gehad, ben op mijn 21este op mezelf gaan wonen. Nog steeds ben ik vaker over de toeren als ik bij mijn ouders ben geweest. Iedere keer weer opnieuw lukt het haar. Ik geef weerbaarheidstraining aan kinderen. Als ik bij mijn moeder ben, voel ik me zo klein en nietig, onzeker, ben gespannen. Hoe zou ik het zeggen, vragen, peilend hoe de reactie zou kunnen zijn. Al zo vaak dacht ik dat het beter zou zijn om te breken. Maar de loyaliteit tussen ouders en kind is heel sterk. Gisteren goot ze een zweem van negativiteit over de kerstmis en ik ben het schuld. Ik ga dan met mezelf aan de slag. Ik ben 47, ik laat me toch niet zo onderuit halen, me zo behandelen. Hoe kan ik het beter doen. Ik heb heel lang geprobeerd te begrijpen. Dat ligt al ver achter me dankzij mijn lieve man en kids en een tweetal therapeuten.
Ik wens jullie een fijne kerst!

Caroline, 29-11-2010 15:48
Sinds kort denk ik dat mijn ex-man erg veel weg heeft van NPS. Ik maak mezorgen over de schade die hij aan kan richten bij onze 2 dochters van 7 jaar. Heeft iemand hier ervaring mee? Of waar kan ik er meer over lezen?

Anoniem, 18-11-2010 13:43
Ben onlangs geklapt met een burn out en er is net de diagnose cptss vastgesteld. Pas nu ik dit stuk lees vallen alle puzzelstukjes van 37 jaar op zijn plek. De primaire reactie was boosheid en verdriet, maar nu denk ik: "Ik ben niet gek!!." Mijn therapeut gaf aan dat ik sterk geparentificeerd ben, deze kwartjes beginnen nu ook allemaal te vallen. Misschien dat het iemand helpt. Het heeft mij al geholpen dat ik daar veel over gelezen heb, alleen dit stuk was (hopelijk) het laatste puzzelstukje. Nu nog leren hoe ik hiermee om moet gaan. Sterkte allemaal!

Carly, 14-11-2010 15:54
Bijzonder om al deze verhalen te lezen! Je denkt toch dat jij de enige bent met ZO'N moeder (of vader)! Vooral ook omdat de meesten alleen inderdaad de leuke gevatte geslaagde vrouw zien .... Wat mij het meest bij is gebleven is het minachtende toontje, het hooghartige, sarcastische opmerkingen. En het feit dat ik nooit - nog steeds niet - kan praten over haar vorige relaties, mijn vader enz. Die hebben het allemaal gedaan en zij is het slachtoffer ervan. En dat wordt alleen maar erger en ongevoeliger, met de jaren. Ook haar huidige partner deugt natuurlijk niet en wordt genadeloos beledigd, echt schaamteloos. Ik probeer sinds deze ontdekking ook te kijken hoe ik hier zelf uit ben gekomen en herken zelf ook wel wat dingen, dat kan bijna niet anders helaas... Hebben jullie dit ook?

Kaarsje, 09-11-2010 01:38
Mijn vader is ook een narcist en het was een hel om in te leven, het heeft me ruim twintig jaar gekost om aan de verwerking ervan te beginnen. Ik had het misschien eerder kunnen gaan doen, als ook mijn man geen narcist zou zijn . Nu dat ik het verwerkt heb, zie ik eindelijk hoe mijn vader was en mijn bijna ex man. Ik zie hoe hij ons behandeld en mijn jongste is hier zo onwijs de dupe van, mijn twee oudsten zijn al uit huis, maar ik denk niet dat ze de impact beseffen die ze van deze man hebben mee gekregen.
Ik kom voor hem op en hij is nu elf jaar, maar hij red het niet tegen narcisme, wie wel zou ik zo denken?
Hij is dus net als ik vroeger was het assertieve kind in huis, ik kreeg ook de meeste klappen, helaas.
Mijn moeder beschermde me niet, maar over mijn lijk dat hij mijn kinderen slaat, ook al dreigt hij wel, maar dan zal hij toch echt eerst door mij heen moeten, wat hij al tig keer geprobeerd heeft.

Ik weet hoe ik boven zijn gedrag moet staan, maar ik weet ook wat het met je als kind doet als je nooit iets goeds doet, gekleineerd wordt, geslagen wordt, gemanipuleerd en hoe het is om je niets waard te voelen. In mijn pubertijd heb ik er heel veel last van gehad, ik was op zoek naar liefde, maar de goede liefde wees ik af, omdat ik die niet herkende, ik had alle fouten signalen in mijn hoofd mee gekregen.
Nu sta ik als een blok achter en voor en over mijn jongste, dit gaat stoppen, ik heb het hier niet over een gevecht om te scheiden, maar om een klein voorbeeld te geven, man steelt in bijzijn van kind, mijn zoon zegt er iets van en pa wordt boos op kind en die wordt eerst volledig de grond in vervloekt, daarna mag zoonlief zijn snoep, chippie, drinken gaan terug leggen en mocht hij naar huis gaan lopen. Ik was erbij en ik werd echt link, want ik wist niet dat man zalm onder het krat bier had verstopt. Ik heb de spullen terug gepakt van zoon, ben naar de kassa gelopen, met hem aan de hand en hebben de bus naar huis genomen. Thuis gekomen zat hij al te wachten, dat ik aso gedrag vertoonde, om hem zo maar te laten staan hoe durfde ik zeg!
Nou vul de rest zelf maar in.

Ik ben met nog iemand een boek aan het schrijven over de vele rare reacties en de dingen die we meemaken met narcisten, zoveel herkenning en de meeste mensen in de buitenwereld herkennen het niet, want daar zijn ze heel erg charmant.

Paultje, 21-10-2010 12:38
Mijn vader is een narcist. En eindelijk, ik ben nu 39 jaar heb ik met hem gebroken, nu 6 maanden geleden. En nu kan ik er ook afstand van nemen. Ik heb het heel zwaar gehad, en soms nog maar het is de beste keuze die ik ooit gemaakt heb in mijn leven. Nu pas begrijp ik de dingen die me zijn overkomen. Het genegeerd worden, gekleineerd worden, altijd hem maar pleasen, hij bepaalde alles, geen keuze gehad, altijd maar respect moeten tonen enz, Ik ben als kind erg beschadigd.Intussen heeft hij zieltjes verzameld [mijn moeder en zus} die nu ook tegen mij zijn en het allemaal heel erg zielig voor hem vinden en het ligt dus allemaal aan mij. Terwijl zij ook slachtoffer zijn en zij weten als geen ander hoe het zit en toch laten ze me keihard vallen. Gelukkig weet ik wat mijn normen en waarden zijn en dankzij mijn man en mijn 3 lieve kinderen kan ik verder met mijn leven. De pijn zal nooit helemaal verdwijnen maar ik kan het steeds meer een plek geven. ik zoek contact met andere mensen met dit soort ervaringen, misschien kunnen we elkaar helpen.

Fokko, 19-10-2010 17:54
Mijn moeder is een narcist. Het zijn heel erg zieke mensen en bovendien zijn ze meedogenloos. Binnenkort een rechtszaak daarna zal ik mijn volledige relaas doen. Wij zijn als gezin volledig kapot gemaakt door deze vrouw.

Gertjan, 08-10-2010 17:03
Ik heb veel ervaring met deze problematiek. Kom uit een gezin waarin vooral bij mijn vader NPS nadrukkelijk aanwezig was. Het is allemaal zo herkenbaar. De eindeloze manipulaties, de spelletjes die gespeeld werden. En zoveel miskenning. Mijn emoties waren altijd misplaatst. Mijn mening was bizar. En hij nam nooit een keer verantwoordelijkheid. Soms deed hij net alsof. Het is verschrikkelijk. Je komt terecht in een enorm desillusionerend doolhof. Inmiddels heb ik het contact met mijn vader en mijn broer (heeft ook duidelijk NPS) verbroken. Dat voelt als een enorme bevrijding. Er valt simpelweg geen land met dat soort lui te bezeilen.
Mensen met vragen mogen mij altijd mailen!

Anna, 30-09-2010 14:31
Mijn vader is een narcist. Er zijn maar heel weinig mensen die begrijpen wat dat inhoud. Ik ben nu 32 en realiseer me goed hoe beschadigd ik ben door de jarenlange geestelijke mishandeling. Ik ben getrouwd met een lieve betrouwbare man en we hebben 3 prachtige kids, nu onze meiden wat ouder worden voel ik me weer kwetsbaar. Ik wil ze beschermen.
Vaak heb ik overwogen het contact volledig te verbreken maar dat lef heb ik nog niet gehad en ik denk dat hij dat ook niet zal accepteren. Ik zoek iemand die mij kan helpen in de omgang met hem of iemand die mij help het contact te verbreken.

Chantal, 20-08-2010 19:55
Mijn man heeft Asperger. Hier zit ook narcisme in. Ik herken het narcisme heel goed in hem. Het moet meer bekendheid krijgen bij hulpverleners en overheid. De meeste huwelijken strandden vroeg of laat. Met een narcist valt niet samen te leven. En dan, de kinderen moeten naar hem toe. Wat doet hij met deze kinderen. Sociaal en emotioneel verwaarlozen. Ze interesseren hem niet en toch moeten de kinderen naar hem toe. De gevolgen zijn niet te overzien.

Denise, 24-07-2010 22:00
Nee, Niet bekend, er zijn geen behandelingen voor deze personen en wel omdat ze zich niet laten behandelen. In hun ogen ben JIJ gek/ziek/gestoord enz enz. Ik heb met mijn vader gebroken en het is het beste wat ik ooit heb gedaan. Ze zuigen je energie leeg als bloedzuigers!

Totaal Niet Relevant, 22-07-2010 10:24
Ik heb het artikel een aantal keer gelezen, verdeeld over verschillende dagen. De eerste keer dat ik het las was ik versteld (zal emoties buiten wegen laten) van de herkenning. Mijn verwachtig is dan ook nog steeds dat mijn vader narcistisch is/ NPS heeft. Maar na het nog een aantal keer gelezen te hebben (met name de opsommingen) vraag ik mij af of niet ieder kind met problemen met ouders (veel van) deze punten herkend.. Of is dit een teken dat het "normaal" is geworden voor mij?

Anoniem, 19-07-2010 23:10
Voor een behandeling is het nodig dat je erkent dat er iets mis is, dat je hulp nodig hebt. Een narcist vindt natuurlijk niet dat er iets mis is met hem! Nee, met alle andere mensen is wat mis! Volgens mij is een narcist in behandeling een zeldzaamheid. Helaas. Mochten ze zich toch laten behandelen, dan zullen ze zichzelf ongetwijfeld als slachtoffer neerzetten. Kan de behandelaar ze ook nog eens bevestigen (als die er niet doorheen prikt).

Niet Bekend, 19-07-2010 15:17
Ik lees veel herkenbare dingen. Wat ik me toch afvraag: iedereen heeft het over breken met de narcistische persoon. Zijn er dan helemaal geen "behandelingen" voor deze narcistische mensen?

Susan, 14-07-2010 18:13
Mijn moeder is een narcist. Ik wist altijd al dat er iets mis was met haar,maar ik ben blij dat ik nu inzie wat het precies is. Ik herken alles, het manipuleren, de mindgames, aandacht trekken(egocentrisch), liegen, charmant zijn en iedereen voor de gek houden, neerkijken op anderen(waaronder ik). Mijn moeder werkt als volgt: Eerst overspoelt ze je met complimenten en geeft je cadeautjes, totdat je haar begint te vertrouwen. Soms duurt het 1 bezoek, maar soms ook 3. Wanneer ze ziet dat je haar begint te vertrouwen, dan begint ze ineens heel irritant te doen en je te kleineren/beledigen. Dus ze maakt je groot, totdat ze onverwacht je kop eraf bijt. En dit herhaalt zich oneindig. Het irritante is dat wanneer ik erover praat met andere mensen, waaronder mijn psychiater of therapeute(van vroeger), ze me de mond willen sussen, want zo praat je niet over je moeder. * zucht*.
Hebben jullie dat ook? Dat vind ik het irritantste van alles, want ik wil het verwerken, maar dat gaat lastig als je mond elke keer wordt gesust, dat doet me denken aan vroeger :-(
In mijn kinderjeugd mocht ik inderdaad nooit mijn emoties tonen en ik moest bovengemiddeld presteren, als ik een 9 haalde, zei mijn moeder tegen me: "waarom maar een 9? ".
Die stem van mijn moeder in mijn hoofd klinkt helaas nog steeds door na al die jaren. Ik ben 27 jaar en ik stel ongelooflijk hoge eisen aan mezelf, waardoor ik me ongelukkig voel en ik zeg altijd tegen mezelf: " Ach, stel je niet aan". Ik trek ook verkeerde partners aan, ik trek narcisten aan, daarom heb ik sinds 1 jaar besloten dat ik geen relatie meer wil beginnen, totdat ik zeker weet dat ik de narcist niet meer aantrek. Ik ben toch liever alleen, dan met een narcist. Dat is ook zo frustrerend, ik heb een gruwelijke hekel aan narcisten en toch presteer ik het om ze aan te trekken, terwijl ik al jaren op mezelf woon en had gehoopt dat ik van deze ellende af was. Ik ben nu bezig mijn contact met haar te beperken. Hoe gaan jullie hiermee om? Hebben jullie therapie of lukt dat ook niet, omdat therapeuten steeds de kant van je ma kiezen?

Groeten Susan

• Lees alle 126 reacties en antwoorden op de discussiepagina van dit artikel…