Is prostitutie een professie of moderne slavernij

Tegenwoordig worden veel vrouwen uit armere gebieden, vooral Oost-Europa, naar Nederland gehaald om als prostituee te werken. Is dit gewoon een baan of is dit moderne slavernij?

Feiten over prostitutie

Nederland telt ongeveer 25.000 vrouwen die werkzaam zijn in verschillende categorieën in de seksindustrie . Met de wetswijziging in 2000 is de exploitatie van prostitutie , in de volksmond aangeduid met ‘bordeelhouderij’, gelegaliseerd. Met andere woorden: prostitutie is arbeid geworden. Maar in de praktijk blijkt de omslag naar een dergelijke nieuwe en meer positieve benadering uiterst moeizaam te gaan en blijken oude beelden en benaderingen steeds weer op te duiken. Kortom: niet iedereen staat te springen om prostitutie als ‘gewone’ arbeid te erkennen.

De geschiedenis leert dat de vraag naar prostitutie zo sterk is, dat een verbod niet helpt. En ‘als je ervan uit gaat dat prostitutie nu eenmaal bestaat is het beter om het legaal te maken’, moeten veel Nederlandse beleidsmakers gedacht hebben. De prostitutie blijft dan zoveel mogelijk uit de criminele sfeer. Bij misbruik kan de prostituee gemakkelijker de hulp van de politie inroepen. Bovendien hebben ze bescherming van het normale arbeidsrecht. Dit alles versterkt de positie van prostituees, en dat was het uitgangspunt toen werd gekozen voor legalisering. Sommigen stellen de legalisering van prostitutie gelijk aan de legalisering van geweld tegen vrouwen. De redenering hierachter is dat prostitutie per definitie onderdrukking van vrouwen is: seksueel geweld, seksuele exploitatie, slavernij en een schending van mensenrechten. Al sinds lange tijd gaat de seksbranche hand in hand met criminaliteit. De vraag die hierbij naar boven rijst is, hoe de politiek kon denken dat het voldoende was de wet te wijzigen die daarvoor zelfs ten dele verantwoordelijk was. Hadden problemen die sinds de opheffing van het bordeelverbod aan het licht gekomen zijn niet voorzien kunnen worden? De politiek heeft er blijkbaar niet aan gedacht. Het feit dat sekswerkers bijvoorbeeld bij sommigen banken niet terechtkunnen voor een zakelijke rekening, is toch nauwelijks een verrassing?

Utilisme

Bij het utilisme gaat het om een zo groot mogelijke hoeveelheid "nut". Uit het bovenstaande kan men opmaken dat dat nut niet gemaximaliseerd wordt, aangezien er sprake is van imperfecte marktwerking. Immers, prostitutie is veelal niet op vrijwillige basis (hoewel dit volgens de wet wel zo zou moeten zijn), en bovendien heeft prostitutie en de criminaliteit die nauwelijks daarvan los te zien is veel negatieve externe effecten, zoals overlast voor de buurt. Bovendien wordt bij toepassing van het utilisme de vrije marktwerking geprefereerd boven niet perfecte marktwerking.

Men maakt in de wetgeving onderscheid tussen vrijwillige en gedwongen prostitutie (het laatste is uiteraard niet toegestaan). Wij zijn echter van mening dat men alle vormen van prostitutie als onvrijwillig aan zou kunnen duiden, aangezien men meestal pas tot prostitutie overgaat als men geen andere uitweg meer ziet. Er is dus haast nooit sprake van een vrijwillige, zelfstandige keuze. Ondanks het feit dat er wel prostituees zullen zijn die zeggen tevreden te zijn met de manier waarop zij geld verdienen denken wij dat dit op een bepaald moment in hun leven geen vrije keuze is geweest. Zolang er andere reële mogelijkheden zijn zullen vrouwen volgens ons hiervoor kiezen. Immers, het aantal meisjes dat op de middelbare school in overleg met de decaan beslist de prostitutie in te gaan zal niet erg groot zijn. Vanuit de rechtenethiek gezien is prostitutie dus niet acceptabel, omdat de vrouwen niet in vrijheid over eigen belangen beschikken.Een vrouw die zich prostitueert beschikt niet vrij over haar lichaam, maar geeft het juist prijs. Terwijl de commercialisering van het menselijke lichaam voortgaat, is het belangrijk de stelling te verdedigen dat het lichaam niet te koop is, dat deze commercialisering het tegenovergestelde behelst van vrijheid.

Deugdenethiek

Vanuit de deugdenethiek, die de nadruk legt op het karakter van een individu, kan men personen, met name mannen, die gebruik maken van de diensten van een prostituee of deze vrouwen op een andere manier uitbuiten als ‘ontuchtig’ beschouwen. Deze mannen handelen immers uit hebzucht en wellust. Ook vanuit de zorgethiek kan worden gezegd dat prostitutie op deze manier niet kan worden geaccepteerd, omdat er haast nooit sprake is van een waardevolle relatie, als het gaat om het uitbuiten van vrouwen.Anders dan de loonarbeidster, die haar arbeidskracht verkoopt, verkoopt de prostituee haar lichaam om de begeerte van iemand anders te verzadigen. De prostituee en haar lichaam worden gebruikt niet als arbeidskracht, maar als object, handelswaar. In onze ogen is de prostitutie een onacceptabele aantasting van de lichamelijke integriteit en een mensonterend verschijnsel.Terwijl de voorstaanders een rechtvaardiging zoeken door over een zogenaamde vrije keus te spreken, moeten we de ogen niet sluiten voor het belang van dit probleem. De wetgeving rechtvaardigt een uitbuiting van vrouwen die ernstige gevolgen heeft. Dit systeem moeten we naar onze mening bestrijden. Wij zijn dan ook blij met het voorstel dat het CDA onlangs in de tweede kamer heeft ingediend, waarin de klanten van aan de drugs verslaafde prostituees een boete van 11.000 euro en vier jaar gevangenisstraf in het vooruitzicht wordt gesteld. Dit omdat deze vrouwen niet zelf hun levenswijze (meer) kunnen kiezen. Dit voorstel erkent dat er grote problemen bestaan in de prostitutie.

Conclusie

Prostituees mogen zich dan wel economisch zelfstandig noemen, maar de manier waarop deze zelfstandigheid wordt verworven, respectloos aanbieden van je lichaam, is onacceptabel. Nu bijna 90 jaar nadat de eerste stappen richting de emancipatie werden gezet, zijn we nog steeds er niet in geslaagd om het imago van lustobject, waar veel vrouwen tegen aanlopen, af te schudden. En door het oudste beroep ter wereld te legaliseren, wordt dit imagobeeld alleen maar versterkt. Het aanbieden van dit beroep aan werkloze vrouwen en ze daarbij ook verplichten om dit beroep aan te nemen is meer een bewijs dat er zowel geen respect is voor vrouwelijk lichaam als de eigenwaarde van de vrouw. Het lijkt erop alsof het legaliseren van dit beroep niet ernstig genoeg is zodat men zelfs overgaat tot het stimuleren ervan.