InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Help, ik voel me zo eenzaam!

Help, ik voel me zo eenzaam!

Help, ik voel me zo eenzaam! Eenzaamheid is een toenemend probleem onder de mensen. Eenzaamheid komt in alle leeftijdsklassen voor.

Waardoor zijn we eenzaam?

Eenzaamheid kan door verschillende factoren veroorzaakt worden. Sommige mensen zijn van nature verlegen, waardoor ze moeilijk contact kunnen maken met anderen. Ook kan een gebeurtenis ervoor zorgen dat je je opeens in eenzaamheid bevindt. Je kunt te maken hebben gehad met het overlijden van een naaste, waardoor je verdriet hebt. Je bent dan geneigd je af te zonderen. Mensen waarvan je dacht dat ze je vrienden waren haken af omdat ze niet kunnen omgaan met jouw verdriet. Ook mensen waarvan de relatie is verbroken kunnen eenzaamheid ervaren. Vanuit een druk gezinsleven of duikelt men de stilte in. Of bij een groot sociaal netwerk wat je met zijn tweeën had valt ineens minstens de helft van de vrienden weg omdat zij meer bevriend waren met jouw partner dan met jou. Zelfs een simpele verhuizing naar een andere straat of verandering van baan kunnen ervoor zorgen dat je eenzaam wordt.

De invloed van eenzaamheid op je leven

De invloed van eenzaamheid op een persoon kan heel groot zijn. Een langdurig gevoel van eenzaamheid kan ervoor zorgen dat men depressief wordt en dat men geen doel meer heeft in het leven. In een sociaal isolement belanden is voor veel mensen een diepe put, waar moeilijk uit te komen is. Voor een kleine hoeveelheid mensen is eenzaam zijn geen enkel probleem, zij hebben voldoende aan zichzelf en geen behoefte aan veel sociale contacten. Toch is het goed om een of meer mensen om je heen te hebben, waar je je gedachten en gevoelens mee kunt delen. Mensen die voldoende sociale contacten hebben, hebben in de regel meer zelfvertrouwen. Doordat zij iemand hebben om mee te praten die hun gevoelens begrijpt zullen ze meer in balans zijn dan eenzame mensen.

Eenzaam maar niet alleen

Gevoelens van eenzaamheid kunnen zelfs optreden bij mensen die veel sociale contacten hebben. Een grote groep mensen om je heen hebben wil niet per definitie zeggen dat je niet eenzaam bent. Als er tussen je kennissen en vrienden niemand zit waarmee je je gevoelens, problemen en emoties mee kan delen, dan voel je je toch eenzaam.

Wat kun je doen tegen eenzaamheid

Allereerst is het belangrijk te beseffen dat alleen jijzelf een verandering kan brengen in je situatie. Mensen zullen niet vanzelf naar je toekomen en je vriend of vriendin worden. Hiervoor moet je zelf actie ondernemen. Wanneer je aan het vereenzamen bent door een bepaalde gebeurtenis in je leven, dan is het goed om te gaan proberen de draad weer op te pakken. Dat kan lastig zijn doordat je vrienden inmiddels wellicht hebben afgehaakt. Je kunt ervoor kiezen je oude contacten te herstellen, maar wellicht voel je je door hen in de steek gelaten en heb je er geen behoefte aan het contact met hen te herstellen. Het kan ook zijn dat je eenzaam voelt doordat je wat verlegen bent. Waarschijnlijk heb je nooit veel vrienden gehad en moet je je eenzaamheid gaan bestrijden door het leggen van nieuwe contacten.

Hoe kun je nieuwe contacten leggen?

Nieuwe contacten leggen is niet voor iedereen even gemakkelijk. Bedenk eerst dat er veel mensen zijn zoals jij, want in Nederland voelen 3 van de 10 personen zich eenzaam. De mogelijke stappen die je kunt ondernemen zijn legio, maar je moet je hier wel voor inzetten. Het aangaan van nieuwe contacten zal je alleen lukken, wanneer je dit doelbewust en actief oppakt.

Tips om contacten te leggen:
  • Maak eens een praatje met iemand die je steeds weer tegenkomt in de supermarkt.
  • Kijk of er onder je collega's iemand is die je interesseert. Ga een stapje verder dan die persoon alleen maar als collega te zien. Vraag bijvoorbeeld of hij of zij zin heeft om eens samen te lunchen. Praat op een wat persoonlijker manier met je collega's. Probeer jezelf wat meer open te stellen door meer over jezelf te vertellen of meer van jezelf te laten zien en te vertellen wat jou bezighoudt.
  • Kijk op internet of in tijdschriften. Vaak doen andere eenzame mensen hier oproepjes voor mensen waar zij vriendschap mee kunnen sluiten. Wellicht zit er iemand bij uit jouw omgeving. Ook kun je zelf een oproepje plaatsen en de reacties afwachten.
  • Ben je op zoek naar een relatie, dan kun je je aanmelden bij een datingbureau. Doe wel eerst onderzoek naar de kosten die hieraan vastzitten.
  • Als je geen werk hebt, dan kan vrijwilligerswerk je helpen van je eenzaamheid af te komen. Vrijwilligerswerk hoeft niet zwaar te zijn en iets doen voor een ander geeft een goed gevoel, en het levert meteen contacten op met anderen. Denk bijvoorbeeld aan het gezelschap houden van alleenstaande bejaarden of invaliden.
  • Wellicht heb je een hobby of ben je erg creatief. Zoek een hobbyclub van een activiteit die je leuk vindt.
  • Heb je iets naars meegemaakt, dan kun je wellicht een lotgenotencontactgroep bezoeken. Op internet kun je informatie vinden over lotgenoten.
  • Wanneer je nog niet echt toe bent aan contacten buiten de deur, dan kun je je op internet aansluiten bij diverse forums. Weekbladen zoals Margriet, Libelle en Vriendin hebben van dat soort forums. Ook voor lotgenoten zij er diverse forums te vinden op internet. Veel mensen krijgen via dit soort forums vrienden die zij uiteindelijk daadwerkelijk gaan ontmoeten.
  • Wanneer je je eenzaam voelt terwijl je massa's vrienden hebt, dan zijn je vriendschappen veelal vluchtig en oppervlakkig. Kies uit je vriendenkring twee personen waarvan jij het gevoel hebt dat zij het best bij jou aansluiten. Verdiep het contact met hen door vaker af te spreken en door daarbij persoonlijker contact te hebben. Deel meer met elkaar dan alleen koetjes en kalfjes. Wanneer het contact op deze manier "klikt" dan zul je je minder eenzaam gaan voelen, omdat je je gevoelens en ervaringen kunt delen met een ander.

Wanneer het niet lukt om uit de eenzaamheid te komen

Blijf je toch in de eenzaamheid hangen en lukt het je niet om contacten te leggen, ga dan naar je huisarts voor behandeling door een psycholoog. Een psycholoog kan je helpen om te leren hoe je contacten kunt leggen en kan je helpen over je schroom en depressies t.g.v. eenzaamheid heen te komen. Ook bij het verwerken van verdriet kun een psycholoog je helpen.
© 2009 - 2019 Ceetee, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Tips tegen eenzaamheidTips tegen eenzaamheidVeel mensen voelen zich eenzaam, hoewel dat vaak helemaal niet nodig is. Eenzaamheid kan ontzettend vervelend zijn en he…
Omgaan met eenzaamheidOmgaan met eenzaamheidMensen kunnen zich om meerdere redenen eenzaam voelen. Sommigen voelen zich eenzaam omdat ze niet genoeg vrienden hebben…
Eenzaamheid is een taboeEenzaamheid is een taboeEenzaamheid is een taboe. Toch voelen veel mensen zich eenzaam. Sociale verbanden zijn weggevallen, de noodzaak om elkaa…
Ben je eenzaam of alleen?Ben je eenzaam of alleen?Iedereen is wel eens alleen, soms is het een heel bewuste keuze en soms ook niet. Zeker wanneer het een niet bewuste keu…
Eenzaamheid, wat nu?Eenzaamheid, wat nu?Eenzaamheid of je eenzaam voelen, komt veel voor. Een op de drie mensen in Nederland voelt zich regelmatig (of zelfs hee…

Reageer op het artikel "Help, ik voel me zo eenzaam!"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Anna, 09-10-2016 09:47 #14
Heb 4 jaar tussen mensen gewoond in een opvang woon sins kort voor het eerst alleen.lichamelijke en geestelijk gaat het niet goed ik pieker veel en slaap slecht en geen eetlust ik verzorg mezelf slecht hoe kom ik hieruit help me.! Anna

Ingrid, 22-06-2016 13:59 #13
Ik heb een burnout en zit thuis. Heb me altijd open en sociaal opgesteld naar familie en vrienden, hun problemen aangehoord enz. Nu ik zelf niet goed in mijn vel zit is er niemand voor me, geen vriend of familie. Voel me erg eenzaam op het moment. Zeg dat ik bij een clubje moet, dat kan ik niet betalen, ondanks dat ik werk. Collega's zijn er niet voor me. Loop al bij een therapeut, maar moet alles alleen doen. Ben ook alleenstaand en 56 jaar. Zeg het maar hoe het moet.

Angelica, 11-02-2016 12:42 #12
Hallo
Ik ben een vrouw van 50 jaar en ben weer alleen, mijn vriend heeft zich een veel jongere vrouw : hij is 46 en zij is 24 jaar oud. Ik was bijna 6 jaar met hem samen, en nu lijkt alles in te storten. Om het af te korten : Ik heb kanker wat niet meer te genezen is, maar kan wel nog ermee leven. Ik heb een zeer groot huis, wat ik alleen niet kan onderhouden. Mijn ex maakte het voorstel om met de nieuwe vriendin in het huis te blijven wonen en de huur te delen. Dit vind ik niet zeer netjes dat hij zo op mijn gevoelens wordt getrapt, maar het zou wel een oplossing zijn. Ik weet anders niet hoe ik verder moet, het huis kost mij net te veel 500 euro per maand. Ik hou van deze buurt en doe mij er heel moeilijk aan om alweer te verhuizen, want ik ben in mijn leven gewoon teveel verhuist (33 x). Ik weet totaal niet meer wat ik moet doen.

Ik30, 22-10-2014 17:21 #11
Hallo Toneelspeelster,

Ik weet niet of je nog actief bent op deze site, maar ik kan me precies in jouw verhaal vinden.

Bij mij is het ook al op de basisschool begonnen. Erg onzeker en verlegen meisje, daardoor nergens bij horen. Aan het einde van de basisschool periode ziek geworden en voor langere tijd in het ziekenhuis beland. Op de middelbare school is het zo ontzettend fout gelopen door het pesten, (ook veel tijd doorgebracht in de toitletruimte ;-) ) dat ik hierdoor mijn diploma niet heb kunnen halen. Daarna ben ik een baan gaan zoeken omdat ik niet meer naar school durfde. Wel heb ik het nog geprobeerd om een opleiding te kiezen. Op dat moment was ik gewoon te warrig in mijn hoofd dat ik niet meer wist welke kant ik op moest. Ook ben ik destijds niet voldoende geïnformeerd over het 'studiefinanciëring systeem' en had ik eigenlijk een beetje het gevoel dat ik alles zelf maar wat uit moest zoeken. Ik ging later van de ene werkgever naar de andere werkgever. Kon nergens aarden, omdat ik nog steeds problemen met mezelf had. Toen ik op een gegeven moment mijn rijbewijs moest halen was dit een regelrechte ramp. Door mijn zenuwen heb ik er voor mijn gevoel veel te lang over gedaan om eindelijk dat papiertje in mijn portemonnee te krijgen. Op jonge leeftijd heb ik een bedrijfje gehad aan huis. Dit heb ik een paar jaar vol kunnen houden met helaas heel veel stress. Een paar jaar later mee gestopt, omdat dit financieël gewoon niet haalbaar was. Opnieuw viel ik weer van de ene baan in de andere. Vanwege mijn achtergrond (geen diploma's, werkervaring) kon ik de leuke banen wel vergeten. Later heb ik nog geprobeerd om een avond opleiding te volgen. Dit moest ik dan zelf bekostigen. Dit kon niet, aangezien het een veel te dure opleiding was. Dus maar weer mee gestopt. Gezien mijn werk ervaring aan huis dacht ik wel even kans te kunnen maken op een goeie baan bij een grote bank. Ik voelde me zo happy dat ik alle testen had doorstaan en daar op sollicitatie gesprek mocht. Toch liep dit weer fout. Ik werd niet aangenomen, omdat ik te onzeker overkwam. Daar ging ik dan weer.

Na meerdere banen en het informeren bij de scholen, nog niet wetend welke richting ik moest kiezen, ben ik uiteindelijk freelance aan huis gaan werken. Nog kort daarvoor tijdelijk een uitkering gehad. Dit was niks voor mij. Ik voelde me zo'n zielig hoopje ellende en vond dat ik het allemaal zelf moest doen. Middels een traject kon ik weer in het arbeidsproces terecht komen of alsnog kiezen voor een opleiding. Weer ben ik zo snel mogelijk mijn eigen weg gaan kiezen. Een nieuwe baan waar ik ook een tijdje later totaal niet op mijn plek zat. Daarnaast had ik de pech dat ik te maken kreeg met wel een hele vreemde werkgever. Dit heeft mij toendertijd onnodig veel energie gekost.

Gelukkig had ik inmiddels een nieuwe leuke vriendschap opgedaan en het idee dat ik toch een beetje weer van mijn leven kon genieten. Ik had een huisje, een auto en de meeste weekenden ging ik met haar op pad.

In de periode dat ik freelance ben gaan werken heb ik mezelf steeds meer afgezonderd. Een paar jaar later lichamelijk ziek geworden, waarvoor ik 2 x geopereerd ben. In die tijd veel op bed gelegen. Kon niks beginnen. Huis kwijt geraakt, bijna geen sociale contacten meer.

Natuurlijk ben ik nog wel mensen tegengekomen waarmee ik dacht aardig op één lijn te zitten. Achteraf keer op keer de verkeerde personen getroffen. Negativiteit trekt natuurlijk negativiteit aan.

Nu ik 30 ben en terugkijk op voorgaande jaren heb ik enorm veel spijt van alle dingen die ik onbewust heb afgebroken. Ook niets opgebouwd, vele kansen laten schieten. Dit allemaal door mijn onzekerheid. Ik had ook graag een normale opleiding gevolgd en dan een goeie baan willen hebben waar ik mijn ei in kwijt kon. Dan nog maar niet te spreken over het 'perfecte plaatje'. Die meiden die zich al heel jong lekker uit hebben kunnen leven en zich rond deze leeftijd of eerder gaan 'settelen'. Het doet pijn als je dit allemaal ziet met de gedachte dat je iedere keer weer hebt gefaald.

Al langere tijd voel ik mij ook erg eenzaam en vaak enorm depressief. Sociale contacten heb ik niet meer. Ik probeer nu voor mezelf oplossingen te zoeken om zo alsnog een nieuwe start te kunnen maken. Zowel voor mijn lichamelijke gezondheidsprobleem (waar ik nog steeds voor onder behandeling sta) als voor het psychische gebeuren.

Nu enige tijd ben ik me ervan bewust welke richting ik moet kiezen. Daar probeer ik ondanks alle ellende naartoe te werken.
Het zal stapje voor stapje moeten. Eerst maar therapie.

Door de jaren heen verschillende dingen meegemaakt waar ik nu nog de problemen van ondervind. Als ik alles gedetailleerd wil omschrijven ben ik morgen nog niet klaar.

Je bent dus niet de enige. Hoe depressief je soms ook kan zijn, het heeft in ieder geval geen zin om telkens terug te kijken. Je haalt die tijd niet meer in.

Misschien is het leuk om met elkaar in contact te komen? Het kan fijn zijn om bepaalde dingen te delen. Niet om elkaar nog zieker te praten, maar als een soort van extra steun. Wie weet wat het oplevert!

Groetjes

Studente, 16-08-2014 02:51 #10
Beste toneelspeelster,
Ik ben zelf 26 en heb eindelijk het gevoel na het lezen van jou berichtje dat iemand mij begrijpt. Heb zelf op het moment door mijn studie te kampen met een burn out met zeer depresieve momenten.

Toen ik klein was (groep 5) voelde ik mij zeer eenzaam. Ik vertelde dit aan mijn moeder waarop ze zei: doe niet zo gek je hebt ons toch. Ik voelde mij verschrikkelijk in de steek gelaten en nog meer alleen. Sinds dien bewaar ik alle verdrietige en eenzame emoties voor mij zelf. Ik zou zo graag iemand kennen die mij begrijpt en zelf ook vaak eenzaam is. Misschien kunnen we eens mailen.

Zon, 30-07-2014 22:00 #9
Beste Toneelspeelster,

Een heel herkenbaar verhaal. Veel gelijkenis met mijn eigen leven. Ik ben mijn hele leven ook onzeker geweest waardooor ik geen hechte vriendschappen heb kunnen sluiten. Als men mij ziet zullen ze dat niet merken want ik ben echt een gezelschaps mens. Als je het fijn vindt om te praten kan je mij mailen. Groetjes.

Toneelspeelster, 05-07-2014 22:15 #8
Hoi,

Ik wil graag even wat van me afschrijven. Ik ben dit jaar 30 geworden; volgens mij heeft niemand zo'n eenzaam leven als ik achter de rug. Op de basisschool had ik al moeite met me kwetsbaar opstellen en deed me stoerder voor dan ik was, en gedroeg me alsof ik niemand nodig had (ik ben heel gevoelig) Groepen vond ik moeilijk, want daar kon zomaar buitengesloten worden, dat snapte ik van kind af aan niet goed, ik was zo gevoelig. Ik werd niet gepest, maar kwam ook niet voor mezelf op en had gewoon moeite om vriendjes te maken met leeftijdsgenoten, voelde me onveilig en onbekwaam. Was ook heel perfectionistisch. Heel onzeker.

Ik had 1 vriendin die ik heel erg claimde, was bang en jaloers als ze met anderen speelde, en daardoor best bazig en dominant. Ik wist niet hoe ik over gevoelens kon praten en m'n mening kon geven. Schoolreisjes vond ik niet leuk, buikpijn. Ook in de pauzes dus.

Toen we naar de middelbare school gingen, was ik blij want met andere mensen zou het vast beter gaan. Het lag toch zeker niet aan mij? Helaas ging het daar ook 'mis'. Met de meiden van de basisschool had ik niks dus 'claimde' ik een ander buitenbeentje die ik nog van eerder op de basisschool kende. In m'n klas voelde ik me eenzaam. In de pauze's was ik angstig, ik had niet veel te zeggen en het was gewoon overleven. Sowieso, de hele middelbare schooltijd was overleven.
Ik liep op een gegeven moment maar een beetje achter mensen aan, zat ook in de bibliotheek af en toe, voelde me zwaar klote en super eenzaam; thuis praatte ik nergens over met m'n ouders. Had vooral ruzie thuis, wilde vaak weglopen. De laatste jaren van de middelbare school, zat ik vooral op de wc in de pauze. En ik glimlachte naar iedereen; "nee, niks aan de hand hoor" Dodelijk eenzaam.

Dit geisoleerde leven zonder sociale vaardigheden zet zich tot de dag van vandaag voort. Na verschillende niet afgeronde opleidingen in verschillende steden met verhuizingen, uiteindelijk zzp'er geworden, lekker op mezelf en oppervlakkig. Ik kan niet goed 'aarden', ken heel veel mensen, maar dit wisselt steeds en is oppervlakkig. Inititief moet altijd van mijn kant komen.

Heb zo lang 'alsof' gedaan, geen hulp gevraagd, dat ik heel veel belangrijke 'sociale' groei, heb gemist en nu niet niet weet wie ik ben en angstig ben voor de toekomst. Ik ben al zo lang depressief en leeg van binnen. En ik heb gewoon niks opgebouwd, overal kom ik het weer tegen, want overal moet je samenwerken met mensen en komt mijn kindelijke sociale karakter boven; daardoor werk ik ook al jaren onder niveau.

Soms denk ik ook dat ik een persoonlijkheidssstoornis heb (opgedaan) Zo herken ik best veel bij borderline. M'n ouders zijn allebei ook erg op zichzelf en niet heel communicatief.

De laatste maanden zit ik in een flinke depressie, heb nog nooit zo diep gezeten, graag reactie!

Lyla, 29-04-2014 21:48 #7
Hoi Aria,

Wat moeilijk voor je. Als huisvrouw is het al vaak eenzaam en zo helemaal. Ms kun je iemand vinden om mee te mailen alvast. Dat je je verhaal kwijt kan. In NL heb je de vriendin website waar je oproepjes kan plaatsen of op een oproep kan reageren voor vriendinnen of email contact. Veel succes!

Aria, 01-04-2014 19:19 #6
Hallo,
Ik heb een serieuze probleem. Sinds 2010 ben ik getrouwd en verhuisd naar Duitsland. Sindsdien voel ik me erg eenzaam, ten eerste omdat ik het land niet echt ken en de taal. Heb wel paar vrienden gehad hier maar ze passen niet echt bij mij en zijn echte roddelaars. Ik weet niet hoe ik mijn dag moet leven. Heb een zoontje en geen baan ben een normale huisvrouw. PLZ kan iemand mij helpen of met me praten

Aria, 30-03-2014 15:10 #5
Hallo,
Ik heb een serieuze probleem. Sinds 2010 ben ik getrouwd en verhuisd naar Duitsland. Sindsdien voel ik me erg eenzaam, ten eerste omdat ik het land niet echt ken en de taal. Heb wel paar vrienden gehad hier maar ze passen niet echt bij mij en zijn echte roddelaars. Ik weet niet hoe ik mijn dag moet leven. Heb een zoontje en geen baan ben een normale huisvrouw. PLZ kan iemand mij helpen of met me praten

Coen, 13-12-2013 11:53 #4
Sinds mijn vriendin bij me weg is ben ik steeds verdrietiger en eenzamer. Ik lijk alleen maar dieper weg te zakken in dat gat en zoals 'Zus' hieronder al zei, familie en vrienden geven alleen maar aan dat 'het wel goed komt'. Dit gevoel heb ik helemaal niet. Ik zie er enorm tegenop om de kerst straks alleen te vieren, met als enige beeld de gelukkige gezinnetjes in mijn familie.

Jenna, 14-11-2013 12:34 #3
Hallo,

Sinds ik thuis ben en geen baan heb voel ik mij zo alleen. ik heb minder zelfvertrouwen en ik denk dat ik niks waard ben;(. en dat mijn ouders trots op andere van mijn familie zijn en niet op mij.

Zus, 01-05-2012 07:41 #2
Hallo ik ben zus en ik voel me een lange tijd heel eenzaam.
ik was 19 jaar getrouwd waarvan ik al die jaren geen goed leven had gehad en ook werd ik mishandeld.
maar die zijn al bijna twee jaar achter de rug want ik ben gescheiden met vele problemen waarvan mijn kinderen bij mij zijn blijven wonen
ik dacht ik ben eindelijk vrij maar dat is niet zo
heb inmiddels een nieuwe relatie waarvan in het begin veel vertrouwen en iemand om mij te helpen overeen te komen, maar het gebeurt me weer ik word geslagen en er word niet naar me geluisterd waardoor ik me in een put voel.
ik moet veel huilen en niemand luister naar wat ik voel
ik voel me gewoon eenzaam
ook als ik iets aan mijn familie verteld wat ik hoor is het komt goed.
ik blijf alleen in die cirkel hangen totdat ik zelf weer een beetje opknap

Oriana, 27-01-2012 23:44 #1
Hallo ik ben 15 en ik voel me al een heel tijdje somber.
ik heb een jaartje in spanje gewoond en ik had het erg naar me zin daar en ik had leuke vrienden. maar nu dat ik weer terug ben is er heel wat verandert. ik had minder vrienden dan eerst en ik mis/miste spanje heel erg. Ik voel me leeg en somber, vaak jaloers als ik me zus zie met veel vriendinnen in huis, ik was vroeger een heel verlegen/bescheiden meisje, maar toen ik in spanje weer was was dat helemaal weer verrandert, ik was vriendelijker en ik had meer verantwoordelijkheid, alleen ik mis alleen de sfeer en de vriendschap om me heen want ik voel me zo eenzaam! ik heb verder ook geen familie in nederland behalve me zus en moeder. steeds als ik denk dat ik weinig vrienden heb moet ik huilen en zal ik me het liefst willen opsluiten alleen. slapen duurt altijd heel lang bij mij, want ik kom niet snel in slaap ookal stap ik 10 uur in bed, dan slaap ik pas over 2,3 uur. ik verveel thuis me thuis heel erg, en als ik een vriendin wil bellen of smsen dan zeggen ze vaak af of dan weet ik niet vaak wat we moeten doen, ik ben ook 2 jaar lang gepest vroeger en ik weet niet zo goed hoe ik dingen moet aanpakken. ben vaak ook terughoudend of prikkelbaar. ik heb dit nog aan niemand verteld omdat ik bang ben voor de reacties van dat ik me dramatiseer. ik voel me vooral eenzaam, en ik trek het niet meer, dit wil ik niet meer. ik hoop dat jullie tips hebben voor me!

Infoteur: Ceetee
Gepubliceerd: 26-08-2009
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Reacties: 14
Schrijf mee!