InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Trichotillomanie: Letterlijk de haren uit het hoofd trekken

Trichotillomanie: Letterlijk de haren uit het hoofd trekken

Neuspeuteren, aan korstjes pulken, nagelbijten. We kijken er niet van op. Anders wordt het als iemand zijn haren uittrekt. Deze onbekende dwangstoornis, trichotillomanie, komt toch veel voor in Nederland. De mensen die trichotillomanie hebben durven er uit schaamte vaak niet voor uit te komen. ,,Ik heb zelfs kale plekken op mijn hoofd.” Boven het linkeroor van de rossige Marit Lemmers (33) uit Groningen zit een kale plek. Haar haren zijn niet zomaar uitgevallen, Lemmers heeft ze er zelf één voor één uitgetrokken. Niet alle haren trekt ze eruit, ze moeten wel goed genoeg zijn. ,,Ik ben alleen geïnteresseerd in afwijkende haren. Haren die bijvoorbeeld dikker zijn of een andere structuur hebben.” Na de verwijdering van de haar volgt een heel ritueel. ,,Ik begin bij de wortel en eet ‘m dan stukje voor stukje op.”

Trichotillomanie

Lemmers heeft de dwangstoornis trichotillomanie, het dwangmatig uittrekken van haren. Ze is niet de enige in Nederland. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat tussen de twee en drie procent van de Nederlanders hun haren uittrekken. Dat zouden tussen de 320.000 en 480.000 Nederlanders zijn. Dit is echter een groffe schatting zegt psychotherapeut Agnes van Minnen, verbonden aan een onderzoek naar trichotillomanie aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. ,,Omdat veel mensen er niet voor uitkomen is het aantal moeilijk te onderzoeken.” Niet iedereen met trichotillomanie trekt zijn hoofdhaar uit. Ook wimpers, wenkbrauwen, arm- en beenhaar, okselhaar en schaamhaar worden eruit getrokken. Sommigen eten hun haren op zoals Lemmers. Dit heet trichopaghy. Het opeten van haren kan gevaarlijk zijn omdat haren niet verteren en kunnen achterblijven in de maag of darm.

Vooral vrouwen

Het zijn voornamelijk vrouwen die plukken aan hun haar. Zo’n zeventig tot negentig procent van de mensen met trichotillomanie is van het vrouwelijk geslacht. Volgens psychiater Don Linszen van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam is dit niet opmerkelijk. ,,Zelfverminking, zoals het krassen met scheermesjes in het eigen lichaam, komt ook voornamelijk voor bij vrouwen. Vrouwen neigen met hun dwangstoornissen meer naar binnen, naar zichzelf. Terwijl mannen zich naar buiten uiten, zij zoeken het eerder in geweld.”

Omgaan met stress

Mensen met trichotillomanie trekken vooral hun haren uit als ze alleen zijn en zich ontspannen. Lemmers plukt vooral als ze een boek leest of tv kijkt. Als ze zenuwachtig of gestresst is doet ze het meer. Volgens Linszen is het haar uittrekken voor de meeste mensen met trichotillomanie een uitlaatklep. ,,Met het plukken hebben ze zichzelf geleerd om te gaan met stress. Ze houden zich dan bezig met hun haar in plaats van de spanningen in hun leven.” Op het moment van plukken zitten veel mensen in een trance, ze hebben niet door dat ze hun haren aan het uittrekken zijn.

Dwangstoornis

De oorzaak van trichotillomanie is onduidelijk. Net als bij andere dwangstoornissen zoals smetvrees of herhalingsdrang zijn er verschillende theorieën. Zo zou de oorzaak in de genen of hersenen kunnen liggen. Het zou ook kunnen worden veroorzaakt door een traumatische ervaring of stress. Volgens andere theorieën willen de vrouwen die hun haar uittrekken liever een klein meisje blijven. De meeste vrouwen beginnen met trekken als ze in de pubertijd komen. Linszen: ,,Dat is juist de tijd wanneer ze oksel- en schaamhaar krijgen, een teken van het vrouw worden. Dat willen ze niet dus trekken ze die haren eruit.”

Schaamte

De meeste mensen ondervinden weinig last van hun dwangstoornis, maar ze schamen zich er wel voor en proberen het te verbergen. De 27-jarige Nicole de Vries uit Veghel trekt met een pincet haar wenkbrauwen uit. Alleen op de aanzet laat ze een paar haartjes staan zodat ze weet hoe ze haar wenkbrauwen moet tekenen. ,,Mijn man, familie en vrienden weten wel dat ik mijn haren uittrek, maar ik ga niet de deur uit zonder getekende wenkbrauwen.” Volgens Van Minnen kan je het uittrekken van haar vergelijken met nagelbijten. ,,Er zijn veel mensen die het doen, maar de meeste doen het in beperkte mate. Er is slechts een kleine groep die zijn hele nagels eraf bijt. Zo zijn er ook maar weinig mensen die echt kale plekken krijgen van het uittrekken van haar.”

Deze mensen durven vaak niet naar buiten uit angst dat iemand kan zien dat ze kale plekken hebben. Van Minnen: ,,Mensen vermijden sociale contacten en kunnen daar depressief van worden. Ze durven bijvoorbeeld niemand meer in de ogen te kijken omdat ze geen wimpers meer hebben.” Lemmers gaat wel de deur uit. ,,Ik heb zelf voor die kale plekken gezorgd, dan vind ik dat ik ook voor de consequenties moet instaan. Ik zorg er wel voor dat niemand mij ooit ziet als ik de haren uit mijn hoofd trek. Dan schaam ik me diep.”

Mensen met trichotillomanie proberen meestal van alles om te stoppen met het trekken. De Vries heeft al meerdere keren haar pincetten weggegooid. Lemmers heeft de huis-, tuin- en keukenmiddelen uitgeprobeerd. ,,Ik heb pleisters op mijn trekvingers geplakt, handschoenen aan gedaan, haarlak in mijn haar gespoten zodat mijn haren niet meer lekker smaakten, niets hielp.”

Gedragstherapie

Nu krijgt Lemmers gedragstherapie in het kader van een onderzoek naar trichotillomanie van de Radboud Universiteit in Nijmegen. In deze therapie leert ze om aan andere dingen te denken en andere dingen te gaan doen als de drang om te plukken opkomt. In 1999 onderzocht de Radboud Universiteit als eerste in Nederland wat de behandelingsmethoden voor trichotillomanie zijn. Antidepressiva bleken niet te helpen, maar gedragstherapie wel. Van de 28 mensen was tweederde gestopt of minder gaan trekken.

Gedragstherapie werkt vooral op de korte termijn. Na twee jaar was er een terugval van 66 procent. Volgens Van Minnen is het niet verwonderlijk dat veel deelnemers weer begonnen met het haartrekken. ,,Trichotillomanie is een slechte gewoonte net zoals bijvoorbeeld veel eten of roken. Daar zie je ook dat mensen een tijd kunnen stoppen maar dan toch weer terugvallen.” Nu wordt er op de universiteit onderzocht waarom mensen terugvallen in hun oude gewoonte en hoe dat voorkomen kan worden.

Lemmers heeft al een aantal ‘trekvrije’ maanden achter de rug sinds ze de gedragstherapie heeft gehad. ,,Als ik gestresst ben heb ik nog wel eens een terugval. Maar het is wel eens anders geweest. Vorig jaar stond ik nog op het punt om al mijn haren af te scheren zodat ik ze er niet meer uit kon trekken.”

Vanwege privacyredenen zijn de namen van Marit Lemmers en Nicole de Vries gefingeerd.
© 2007 - 2018 Imke, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Dwangstoornis: een psychische aandoeningDwangstoornis: een psychische aandoeningIemand die lijdt aan een dwangstoornis heeft last van obsessies en dwangmatig handelen. Deze psychische aandoening is ee…
Trichotillomanie: oorzaken en behandelingenTrichotillomanie: oorzaken en behandelingenTrichotillomanie is een aandoening die jammer genoeg niet zo goed gekend is bij het grootste deel van de bevolking. Het…
Trichotillomanie: dwangmatig haren uit het hoofd trekkenTrichotillomanie: dwangmatig haren uit het hoofd trekkenJe eigen hoofdharen uittrekken is een dwangmatige handeling waar je misschien graag vanaf wilt maar waar je maar niet me…
DwangstoornissenIeder mens controleert zichzelf wel eens. Heb je dat licht echt wel uitgedaan? Zit die deur echt wel op slot? Het is hee…
Dwangstoornis: behandeling van obsessieve gedachtenDwangstoornis: behandeling van obsessieve gedachtenMensen die lijden aan een dwangstoornis hebben last van dwangmatige gedachten waarbij er vaak ook sprake is van dwangmat…

Reageer op het artikel "Trichotillomanie: Letterlijk de haren uit het hoofd trekken"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

An, 04-05-2017 09:31 #46
Als baby ben ik opgenomen geweest in het ziekenhuis en heb ik in quarantaine gelegen i.v.m. diarree en overgeven. Ze dachten dat ik een virus / besmettelijk iets had en er is tijdens deze opname en onderzoeken van alles misgegaan. Uiteindelijk bleek het gewoon een allergische reactie op melk (lactose intolerantie), zoals veel vaker bij baby's voorkomt. Anno 2017 zouden ze een baby jonger dan 12 maanden nooit zo lang (weken aaneen) meer van ouders scheiden omdat ze weten hoe schadelijk dit is (veiligheid / hechting). Ook is er in het ziekenhuis geblunderd tot en met. Tijdens verschoning beddengoed hebben ze me op stoel gelegd en schijn ik als baby van af gevallen te zijn. Test op voedseltolerantie mislukten steeds, omdat ik dan toch weer iets kreeg wat ik die dag of enkele dagen niet had mogen hebben qua voedingsstof. Voor mijn ouders was dit een zeer stressvolle periode en voor mij ook. Ik kan me er zelf niks van herinneren, maar mijn moeder heeft later verteld dat ik als baby aan een kant alle haren uit mijn hoofd had getrokken. Toen ik weer thuis was en ging kruipen, mochten er nergens deuren dicht. Ik moest altijd zeker weten waar mijn moeder was. Als ik haar zag of hoorde was het goed. Als ik haar niet meer zag, grote paniek.

Ik was dit allemaal vergeten en heb mijn hele leven geen haren meer uit getrokken, totdat ik rond mijn 39e weer met enorme stress en angst voor verlating te maken had. Het begon onschuldig met grijze en afwijkende, dikkere haren uittrekken. Na een miskraam, ziekenhuisbezoeken en angst partner te verliezen werden het echt kale plekken. Het lijkt een soort reactie op extreme stress, ingrijpende gebeurtenissen en verlating. Ik draag haarbandjes om te voorkomen dat ik 'pluk' maar ook om de kale plekken bij haarinplant te verdoezelen. Ik ga binnenkort met een training mindfulness beginnen (stressreductie) en ik hoop daarmee ook van deze dwang af te komen. Ik vermijd al jaren de kapper. Wil niet dat iemand dit ziet. Schaamte is groot. Het is niet iets wat ik zelf wil doen. Het gaat vanzelf en meestal ben ik er dan met mijn gedachten niet bij dan. Haarband / muts in huis dragen in huis werkt iets remmend. Evenals activiteiten die afleiden, andere dingen met mijn handen doen. Maar zo gauw ik dan even op de bank zit, begint het weer.

Anoniem, 07-07-2016 14:03 #45
Ook ik pluk nog met enige regelmaat aan mijn haar het is weer erg beschadigd daardoor. Maar ik kan het niet laten en wil er wel graag mee stoppen. Jaren geleden ben ik er zo mee gestopt van de 1 op andere dag, haar kwam weer mooi dik terug. Was helemaal kaal bovenop (kruin). En nu merk ik dat mijn haar weer akelig dun wordt op 1 plekje. Wil zo graag van de nare gewoonte af. Voel me er echt niet goed bij. En soms voelt het alsof de hele wereld kijkt naar mijn haar als ik me buiten begeef in de winkel. En dan ben ik bang dat ik weer net als jaren geleden hoor (toen in een supermarkt) o kijk zij heeft een kale plek op haar hoofd. Je gaat door de grond hoor bij zo'n opmerking. En mensen worden boos, onbegrip, blijf dan ook eens van je haar af, nou ik wil niks liever iemand tips?

Annoniem, 04-02-2016 23:03 #44
Ik ben 14 jaar en trek ook (hoofd) haren, zodra ik thuis kom zet ik altijd meteen mijn muts op, dat helpt mij om te stoppen. Hopelijk hebben mensen die het nodig hebben iets aan deze tip…

Anoniem, 26-11-2015 21:39 #43
Ik zelf ben 14 en trek mijn wimpers en wenkbrauwen al zoiets van twee jaar. Ik vind het heel moeilijk om écht te stoppen. Maar, ik wil sowieso niet in therapie ofzo iets.
Heeft iemand tips om het gewoon 'thuis' af te leren?
Doeg!

Don, 25-11-2015 05:40 #42
Ik ben nu 55 jaar, ik pluk al vanaf mij 10e jaar. Echt alle plekken op mijn lichaam heb ik al gehad echt heel erg! Nu heb ik het zelf de laatste jaren terug weten te dringen tot enkel mijn baard en snor. Soms nog mijn wenkbrauw en mijn handen en vingers. Ik denk zelf dat ik er nooit meer vanaf kom, zelfs de schaamte ben ik voorbij want ik heb nu zoiets als van 'Moet ik toch zelf weten' dit is natuurlijk niet zo, en zou er heel erg graag vanaf willen. Soms schrik ik omdat ik dan weet hoelang ik al haren trek maar liefs 45 jaar! Voel me vaak erg ongelukkig en anders.

Karlos, 21-08-2015 19:53 #41
Ja toch doen mannen dit ook zoals ik ik zou graag mijn baard laten groeien maar als ik me niet tijdig scheer ga ik direct oogsten, ik heb dit gegoogeld om te zien of ik alleen ben blijkbaar niet dus, het heeft zelfs een naam. Ik kan het niet laten zelfs op de bus, deze namiddag besefte ik plotseling dat ik al een half uur ermee bezig was. Ik pluk tot ik grote wortels tegenkom, ik heb er al gehad van 2mm dik en meer soms dan 5 mm lang eigenlijk de vorm van een rijstkorrel. Gewoon een rare obsessie. Wat me opvalt is dat ik daarmee begon toen ik opiaten opstarte wegens rugpijn ik heb deze middag extra morfine genomen door bijkomende lumbago en pas dan is het nonstop zelf op mijn werk loop ik constant met mijn handen over mijn baard gewoon die houding alleen ik om in de grond te zakken van schaamte.
Grtz uit West-Vlaanderen

S., 02-05-2015 01:28 #40
Hoi, ik ben 24 en trek al 6 jaar aan mijn wenkbrauwen. Maar telkens op 1 plek van mijn wenkbrauwen. Daarom is er een stukje kaal en op het moment dat daar weer een haartje gaat groeien begin ik weer ermee te spelen en het uiteindelijk met mijn hand of een pincet eruit te trekken. Tijdens het uittrekken van mijn wenkbrauwhaar voel ik me heel even ontspannen en het lijkt net alsof alle stress even verdwijnt, maar na een paar seconden is dat weer weg en wil ik weer een haartje eruit trekken.
Inmiddels ben ik naar de huisarts gegaan, die heeft mij aangeraden om pleisters op mijn wenkbrauwen te plakken, zodat ik daar niet bij kan. Ik heb nu al 1,5 week deze pleisters op Ials ik thuis ben). Ik zit er wel minder aan, maar de drang blijft sterk. Soms heb ik het niet door en heb ik mijn pleister eraf gehaald en is mijn hand weer daar. Ik hoop dat het gaat werken. Ik ga dit drie maanden zo volhouden en daarna weer naar de huisarts, want dit is echt heel vervelend.

Maar misschien voor de mensen die aan de wenkbrauwen plukken een tip: pleisters erop.

An Ask For Help, 27-04-2015 00:00 #39
Hoi, ik ben een meisje dat al dit probleem heeft voor 7 jaar. Ik ben nu 16. Ik trek niet al mijn haren eruit (alleen mijn hoofdhaar) en ik doe dit ook niet full-time voor 7 jaar, maar ik krijg ongeveer 3 keer in een jaar terugvallen. Net wanneer dat geplukte stuk mooi is volgroeid, komt mijn gewoonte om dat stuk te plukken terug en ga ik eraan plukken. Ik doe dit inderdaad onbewust. Eerst was het zo dat ik op 4 plekken mijn haar korter maakte: De 2 zijkanten onder beide oren, en de stukken boven mijn wenkbrauwen. Nu is dat gedaald naar 1 plek namelijk het stuk boven mijn hoofd. Ik dacht eerst dat het kwam door stress, maar de gewoonte komt terug op tijden dat ik me ontspannen voel. Het voelt alsof ik dat stuk per se kaal wil laten, en dat het raar voelt als daar veel haar zit. Ik wil dat mijn haar weer gelijk groeit zodat ik mooi lang haar kan hebben zoals ik altijd wilde, maar ik haat mezelf dat ik me die kans elke keer weer ontneem.

Someone, 07-12-2014 22:48 #38
Ik ben een jongen van 14 en ik trek vooral haren uit die krullen en dat gebeurt vooral achter mijn oor en daar ben ik dus kaal. Weet iemand hoe ik het kan stoppen?

Graag Anoniem, 22-11-2014 12:39 #37
Hey ik ben een meisje van 13 jaar ik had hele mooie lange haren en toen op een dag ging ik haren uit mijn hoofd trekken, ik schaam me er echt heel erg voor ik heb nu hele dunne haren terwijl ik eerst hele dikke haren had. ik kan wel huilen. ik weet niet wat ik moet doen ik heb mezelf voorgenomen om echt te gaan stoppen en iets anders te gaan doen iets met elastiekjes ofzo mijn ouders weten het ook en die denken dat ik ermee gestopt ben maar dat is helemaal niet zo :( hebben jullie tips:?

Mini, 24-02-2014 14:10 #36
Hoi ik ben een dame van 23 en ik heb precies het zelfde probleem.
Als ik stress heb of ontspan ga ik uit automatisme met mijn vingers door mijn haar heen voelen of ik ergens een afwijkende haar vind, het afwijkende haar voelt dan anders dan de andere haren en die trek ik eruit. Zodra ik klaar ben met tv kijken of waar ik ook mee bezig was zie ik dat ik ontzettend veel haar eruit getrokken heb. Ik heb grote kale plekken op mijn hoofd die verberg ik door mijn haar altijd op een bepaalde manier te kammen. Dit maakt mij zo verdrietig maar ik kan er niks aan doen. Het geeft mij voldoening maar het maakt mij ook kapot.

Los van het trekken aan mijn hoofdhaar trek ik ook aan mijn wimpers. Ik heb van mijzelf weinig wimpers over waardoor ik elke dag met valse wimpers naar buiten ga. Ik zit te denken om extensions te nemen maar het liefst zou ik van mijn probleem af willen zodat ik mijzelf niet soort van hoef te verbergen.

Ashley, 14-02-2014 21:14 #35
Hoi,

Ik ben Ashley ik ben 10 jaar en trek al 2 jaar mijn wimpers en wenkbrauwen uit.
Een Maar maanden geleden met ik heel erg aan het afkicken geweest van mijn wenkbrauwen en dat is gelukt ik ben blij dat dat gehaald is en nu ben ik bezig met mijn wimpers en dat gaat en stuk moelijker! Ik heb vaak niet door dat ik het doe, Maar ik ben dus erg bezig

Doeg

Een Gekke Gewoonte, 14-01-2014 18:54 #34
Trek al vanaf mijn 10de haren uit mijn hoofd. Ben nu 45! Iets wat dus al die tijd gewoon bij me hoorde. Mijn vriendin heeft nog niet lang geleden in Aalten haar eigen praktijk geopend voor EFT.(emotional freedom techniques)
Ik wou graag bij haar met mijn probleem aan de gang. Echt ervan af komen had ik niet gedacht, maar wie weet. Het werd zelfs vergoed door onze verzekering (800 euro per kalenderjaar en 45 euro per consult per dag).
Ik ben nu twee keer bij haar geweest en geloof het of niet, maar ik trek geen haar meer! Ik heb de behoefte niet meer en de dwang is echt weg! Echt een aanrader dus! Ben er erg blij mee!

Anoniem, 13-09-2013 20:57 #33
Hey,
Ik ben 15 jaar en ik doe het sinds mijn 9e, toen zijn mijn ouders gescheiden. Helemaal niemand die ik ken weet dat ik het doe. Ik vind het vreselijk en als ik mezelf erop betrap voel ik me nog schuldiger. Sinds ik weet dat het een ’ziekte’ is maak ik me er wel zorgen over maar jullie tips zijn wel heel handig.

Xx

Sam, 29-07-2013 15:23 #32
Wow, ik wist niet dat dit serieus bestond… Ik heb het nu al zo'n 2 jaar. "Niet alle haren trekt ze eruit, ze moeten wel goed genoeg zijn.,,Ik ben alleen geïnteresseerd in afwijkende haren. Haren die bijvoorbeeld dikker zijn of een andere structuur hebben.” Zo herkenbaar. Maar ook bijvoorbeeld haren met gespleten punten moeten er uit. 't Begon bij mij bij de kruin. donkere en dikkere haren trok ik er uit. Als ik dan echt een dikke zwarte lelijke haar te pakken heb voel ik me 'voldaan'. Sinds een paar maanden ook inderdaad boven het linker en rechter oor… Vaak neem ik me voor om te stoppen. Maar dit gaat niet… Als ik even niks te doen heb begint het, zo kan ik wel eens op een vrije dag een paar uur niks doen en alleen maar aan m'n haar zitten. Of bijvoorbeeld in de trein. M'n haar is zeker 2 of 3 keer zo dun geworden in die 2 jaar tijd. Mn ouders en vriend weten net als ikzelf dat het een probleem is, maar ze weten echt niet dat het zo ernstig is. Ik ben bang er nooit meer vanaf te komen en nooit meer mijn volle bos haren terug te kunnen krijgen :(

Sascha, 07-01-2013 18:58 #31
Hallo.
Ik ben nu bijna 12 jaar en ik trek sinds juli aan mijn wimpers. Soms zit ik er weken niet aan, en dan ga ik weer. Mijn ouders maken er dan leuke opmerkingen over ;s. Mijn tante en vader hebben dit vroeger ook gehad. Ik heb al wonderolie geprobeerd, en ik slik nu een soort siroop en pilletjes voor te weinig vitamine D en te weinig 'ijzer?'
Ik zou misschien naar een soort psycholoog willen, weet iemand een goed adres?

Ik hoop graag op reacties.
Doei!

Wanhopig, 26-10-2012 13:52 #30
Kan iemand me helpen? ik heb als kind mijn haar uitgetrokken, door de stress van op school. Ik was denk ik rond de 12 jaar. Ik ben nu 20 en al zeker vijf a zes jaar bijna is mijn haar nog steeds kort. Ik haat het dat er geen verandering in komt. Ik ben al lang gestopt, en heb er geen last meer van, sinds ik niet meer naar school ga. Ik heb al verschillende producten geprobeerd, maar niets werkt. Ik heb van mij zelf al vrij dun haar, maar door dat het zo kort is, zie je mijn huid erdoor. Is er iemand die weet hoe je het aanpakt om weer langer haar te hebben? Zijn extansions een oplossing?

De Mel, 22-10-2012 14:13 #29
Het is sinds een aantal jaar dat het opvallend erger geworden is bij mij. Vroeger draaide ik gewoon aan de puntjes van m'n haar, nu wrijf ik ook nog eens aan m'n wenkbrauwen. Het is een zodanig automatisme geworden dat ik het niet meer doorheb tot iemand me erop wijst - of het moment ik in de spiegel zie dat er een kale plek zit. Ik schaam mij ervoor en heb al alles geprobeerd : vette crèmes aandoen, zodat het gevoel niet is zoals het moet zijn, een rekkertje rond m'n pols en dat laten schieten wanneer ik mezelf erop betrapte, m'n vriend gevraagd op m'n handen te slaan als ik weer eens aan het wrijven was, make-up aangedaan zodat ik eraf zou blijven, …Maar niets dat lang genoeg hielp.

Ik weet niet meer wat gedaan en m'n psycholoog ziet ook geen oplossing omdat ik steeds weer herbegin.

Sandy, 25-06-2012 15:56 #28
Hallo ik ben n vrouw van 30 jaar die ook haar wimpers wenkbrauwen en beenharen met n pincet doet uitrekken het begon op mijn 11e dat ik mijn wimpers begon uittrekken. Heb sinds kort weer wimpers aan laten groeien, maar het blijft moeilijk voor me om er niet aan te mogen zitten. In plaats van wimpers niet meer te uit te trekken doe ik mijn been haren uit trekken met een pincet. Hoe kom er helemaal vanaf?

Sanne, 18-06-2012 15:41 #27
Goedemiddag,

Ik heb een dochtertje van bijna 2 en zij heeft ook Trichotillomanie. Ze heeft het nu al 7 maanden en heeft daarbij diverse kale plekken op haar hoofd. Ik heb haar sinds 2 weken een pop met haren mee naar bed gegeven. En ze trekt nu heel de pop kaal. Zo kunnen haar eigen haartjes weer aangroeien. Er is mij ook verteld dat als ze de haren getrokken heeft je ze uit het handje moet pakken en verder neutraal reageren. Zeker omdat kinderen niet in de gaten hebben dat ze het doen hebben ze dus al meteen een felle reactie pakken.

Wij hebben nu een doorverwijzing gekregen van de kinderarts om met een kinderpsycholoog te praten welke door middel van speel/gedragstherapie kan kijken wat hij/zij kan betekenen voor mijn dochtertje.

Groetjes Sanne

Selma, 27-03-2012 17:09 #26
Ik pluk ook al jaren aan me haar. Ik wil er van af maar het lukt me niet. Meestal pluk ik me gespleten punten. Ik heb nog geen kale plekken, maar wel weinig haar de een is korter dan andere…

Anoniempje, 20-01-2012 01:09 #25
Ik pluk mijn hoodhaar vanaf mijn 10de jaar tot nu, ik ben nu 30 jaar. Ik zat in de eerste groep van gedragstherapie van de Radboud in nijmegen. Ik moest veel formulieren invullen wanneer ik het deed. En daarna bespraken we over mogelijke oplossen om de drang te stoppen. Volgens ging ik om de 2 weken. Ik weet het niet meer precies. Ik was toen ook 16 jaar. Maar na elke bezoek formulieren invullen en praten. Uiteindelijk stopte ik ook voor 2 jaar. Maar misschien heeft te maken omdat ik naast mijn familie met iemand anders over dit probleem besprak.
Toen ben ik weer begonnen na een stressvolle periode. Ik was het weer zat dat ik mijn haren plukte. Ik heb foto's van kale plekken gefotografeerd en uitgeprint. Je ziet in de spiegel wel je kale plekken maar het blijft een beetje onduidelijk hoe groot de schade is. Maar op foto is zo groot uitgelicht. Ik schrok ervan. Ik was toen 4 jaar lang plukvrij. Maar toen kwam de stress weer.
Ik denk naarmate je ouder wordt je minder gaat plukken omdat je sterker in de schoenen staat en min of meer weet hoe je met de stress om moet gaan. En foto's maken helpt denk ik ook?

Anoniem Youneverknow, 22-11-2011 22:40 #24
Ik heb het ook gedaan, maar ben er vanaf gekomen door een foto van mijn kale plekken in mijn haar overal op te hangen. Als ik dan een haartje vastpakte, keek ik naar een foto van mijn kale plek en een van mijn perfecte haar hiervoor. En wat ik nu heb is prachtig. Zo wil ik het houden ook.

Lin, 03-11-2011 22:50 #23
Ik trek haren uit sinds mijn pubertijd. Het is begonnen met mijn wimperharen uit te trekken, dit viel toen goed op omdat ik nog geen eye-liner gebruikte. Ik gaf de schuld aan mijn mascara. Het zat niet lekker, maar zonder mascara vond ik mijn ogen 'kaal' uitzien. Dit is later uitgebreidt naar de haren uit mijn wenkbrauwen te trekken, omdat deze 'te breed en te dik' waren. Tenslotte was mijn haar aan de beurt. Ik heb van nature bruin haar met een slag erin. Elk kroeshaartje, sterk gekruld, dik of ander gekleurd haar moest en zou eruit getrokken worden. Inmiddels ben ik 22 en doe ik dit nog steeds. Ik epileer mijn wenkbrauwen, zodat ik geen reden meer heb om deze met de hand te gaan bewerken. Mijn wimpers probeer ik te verbergen met donkere make-up zodat je het niet zo goed ziet. En om ervoor te zorgen dat ik mijn haren niet uit mijn hoofd trek, verf ik ze een andere kleur (heb ik geen reden meer om ander gekleurd haar te trekken) en ik draag het vaak in een staart. Ik merk dat als ik mijn haar in een staart heb, dat ik dan niet ga trekken.

Ik vraag me af of er een soort erfelijkheid in zit. Mijn vader en zusje bijten namelijk nagels en mijn zusje pulkt daarbij ook korstjes. Ik heb altijd reacties van mijn moeder en vriend gehad op het trekken van mijn haar 'Laat het nou eens met rust', 'zit niet zo aan je haar', 'je houdt geen wimpers meer over', en de leukste… 'nog even en je bent kaal.'

Ik heb tot vandaag altijd gedacht dat ik er alleen voor stond, maar blijkbaar is dit niet zo. Een hele geruststelling. Ik merk dat ik het voornamelijk doe bij tv kijken, als ik net wakker ben en dan nog even kan blijven liggen en in de pauzes op school. Nu moet ik nog weten hoe ik dit kan stoppen. Want ja, het is niet leuk om van je kapper te horen dat je een paar kale plekjes hebt.

Vrouw, 26-10-2011 00:12 #22
Ik ben op mijn 48ste begonnen mijn wenkbrauwen uit te trekken. Het begon met een grijze haar, of een dikke die 'eruit moest'. Dit liep echter op. Er moesten steeds meer haren uit. Ik ben heel lang bang geweest dat er een kale plek zou ontstaan en helaas heb ik dit niet weten te voorkomen. Ik heb er wel eens een paar weken mee kunnen stoppen maar al sinds een jaar lukt dat me niet meer. Ik doe het elke dag, en ben er uren per dag mee bezig. Het is van kwaad tot erger gegaan, want al maanden heb ik helemaal geen wenkbrauwen meer. Nu gaat het alleen nog om stoppeltjes; zodra er een zichtbaar is die ik kan pakken met de pincet moet die eruit. ik heb er ook wel eens een overbelaste elleboog door gehad. Ik vind het verschrikkelijk dat ik me continu van mijn wenkbrauwen bewust ben en ik zit er als ik alleen ben en zit continu aan. Ik word er soms zo gek van dat ik maar naar bed ga, om even rust te hebben. Het is begonnen met een grijze haar, later deed ik het uit boosheid, en nu is het een vreselijk hardnekkige gewoonte, die er altijd is, maar misschien nog sterker is als ik me rot voel, eenzaam of gestresst. Ik ben mijn hele leven al een ontzettende nagelbijter geweest en rook me ook suf. Bijkomend probleem is dat ik tegenwoordig heel veel naar wenkbrauwen van anderen kijk; het is een obsessie geworden die er soms wat meer en soms wat minder is. Ik ga er denk ik hulp voor zoeken want ik wil er heel graag vanaf.

Man, 02-08-2011 16:01 #21
Begonnen toen ik zo'n 4 à 5 jaar was mijn oogharen eruit te trekken. Volgens mij omdat mijn oudere zussen mijn lange rossige wimpers continu zo ophemelden, maar ik wilde er liever stoer uitzien. Op de lagere school probeerde ik er van af te blijven, maar vervolgens trok ik mijn kruinharen eruit. Grote kale plek, dus. Toch maar weer wimpers. De middelbare school-tijd met kale oogleden doorlopen. Hierna, bij vervolgstudie moesten de baardharen het ontgelden, vooral rond het puntje van de kin. Nu vooral bezig met pincet op de onderkin. Nu loop ik tegen de 60, en ben dus 55 jaar aan het plukken.
Nare ervaringen in mijn jeugd heb ik niet gehad. Rara…

Limburgse Vrouw, 10-07-2011 13:18 #20
Ook ik heb de hele therapieën doorlopen en ook bij het radboud deed ik mee, zonder enig resultaat. Is er al iets bekend over erfelijkheid, bij ons in de familie zijn er nu 4 gevallen bekend. Mijn zus, ikzelf en haar dochter en een nicht, in de Radboud hadden ze dit nog niet kunnen vaststellen.

--, 24-05-2011 00:48 #19
Hoi ik ben een meisje van 16 jaar en ik heb hier ook ongeveer al 3 jaar last van. Ik heb van mezelf heel dik haar en dat word nu steeds dunner. Ik wou er eerst ook met niemand over praten maar dat heb ik uiteindelijk wel gedaan want doordat ik zo met mijn haren bezig ben vergeet ik de rest soms om mij heen en ik wil niet dat dit tenkoste gaat van mijn vriendinnen. Door het te vertellen viel er een hele last van me schouders en nu weet ik dat ik er niet meer alleen voorsta. Ik ben een paar maanden terug behandeld maar heb helaas een terug val gekregen en moet er over een paar weken weer heen en dan hoop ik dat het voorgoed voorbij is!

L-Ii-Ke, 16-05-2011 22:46 #18
Hallo! Ik ben 21 jaar oud en herken deze klachten. Ik merk nu dat dit samenhang heeft met meerdere dingen en meerdere lichamelijke klachten, maar ik wil hieraan geholpen worden. Mijn psycholoog had maar één methode wat bij mij niet hielp en ben dus gestopt. Ik zou graag contact willen met het Radboud i.v.m. gedragstherapie; wanneer kom ik aanmerking? Hoe moet ik mij inschrijven? Hoe werkt het precies?

Carel, 08-05-2011 09:02 #17
Grijze haren trok ze uit met een pincet, drie weken terug onstond een kale plek en nu na drie weken weg geweest en weer thuis gekomen te zijn is de voorkant helemaal weg, me dunkt dat ze dat alles heeft uitgetrokken maar daar associeert ze zich maar zeer beperkt mee (een verstoord psychiatrisch beeld daarachter).

-Geheim, 14-07-2010 01:23 #16
Hoihoi, ik ben 13 jaar en doe het al vanaf mijn 11de eerst was ik bijna helemaal kaal en vertelde aan mensen dat het kwam doordat iemand het eruit trok(niet waar dus)
alleen het was allemaal begonnen door te veel stres ik ben nu niet meer kaal helemaal niet meer zelfs heel fijn! maar ik heb wel een beetje dun haar, en boven op is het best kort nog. omdat ik alleen maar daar trek. ikweetniet waarom.
maar het erge ernog van is me ouders wete niet dat ik deze ziekte heb ik durf ze het niet te vertellen. ze weten wel dat ik het doe maar ze weten niet waarom, sommige mensen deden opschool er ook heel lullig over van… heeft een kale plek endie dingen… dat doet mij zoveel pijn want ik weet niet waarom ik het doe, en ik wil het stoppen, ik hoor ook vaak mensen zeggen wauw ze is zon mooi meisje maar door haar haar is ze minder mooi, dat doet me echt verdriet ik kan der gewoon niks aan doen.;( kan iemand mij helpen ik kan zo echt niet verder leven ik heb nog zolang tegaan.

Bernice, 06-07-2010 15:16 #15
Hoi, ik ben bernice ik ben 19 jaar oud en ik trek mijn haren vanaf mijn 12. ik wist niet eens dat zoveel mensen hun trekken. soms probeer ik wel te stoppen maar het voel net zo als dat je iets goeds doet. mijn moeder heeft geen haren want ze heeft allemaal eruit getrokken en zo wil ik niet worden. ik trek ze gewoon midden in mijn hoofd en daar ben ik helemaal kaal. ik trek mijn haren alleen als ik aan het denken ben of alleen bent of als ik ruzie met mijn familie hebt.

mijn moeder zegt tegen mijn dat, dat kan je gek maken en je ogen beging achteruit te gaan. ze is gestopt met het uittrekken van haar haren door op een a4 papier te schrijven: ik wil stoppen met het uittrekken van me haren. en ze zeg ook dat je moet het papier vol maken.

Emske, 30-05-2010 04:54 #14
Tjonge, wat een verdrieten allemaal. Zelf heb ik vanaf ong. 12 jr. tot rond m'n 55e hiermee rondgelopen zonder het met iemand te durven doornemen. Niet wetend dat het probleem een naam had, noch van alle sites die ik nu ontdek. Ik had en heb nog kalige en dunnere plekken omdat het haar daar niet meer teruggroeid. Te vaak uitgetrokken. Tja. 't Zij zo. Gelukkig kan ik de rest er nog redelijk overheen kammen.
In de loop van de tijd is het plukken 'vanzelf' verminderd. Sommige perioden ging het me wat beter of juist wat minder. En inderdaad: in rust of onder stress - maakt geen verschil. Onberekenbaar. Ook voor mijzelf op onverwachte momenten. Ik ben er nu eigenlijk wel zo goed als vanaf. Trek al in jaren nog maar op weinig momenten (vaak maanden niet) en als het me toch overkomt dan maar een paar haren. Vermoedelijk ligt de oplossing er in dat ik in de loop der jaren veel evenwichtiger en innerlijk sterker ben geworden. Zonder medicijnen. Maar wel met een intelligent iemand in mijn vriendenkring die kans zag om heel wijs en opbouwend met mij om te gaan. Iedereen veel sterkte gewenst en een hartelijke groet van Emske.

Susan, 19-03-2010 22:47 #13
Sinds vanavond ben ik erachter dat mijn dochter hetzelfde overkomt. Ik maak me zorgen en wil graag zoveel mogelijk weten over deze dwang om haren uit te trekken.

Roxanne, 25-02-2010 06:06 #12
Hallo, ik ben Charlene, 27 en heb sinds mijn 11de last van haaruittrekken. Niemand die ik kende had ik ooit gezien met zulk gedrag net als nagelbijten, wat ik ook doe, dus kon er in mijn pubertijd over niemand mee hebben, vooral niet omdat ik werd uitgelachen. Rond mijn 20ste vertelde ik mijn2 beste vrienden, maar die begrepen het niet.
Na mijn 24ste wilde ik mijn leven meer beheersen en zocht hulp bij wat volwassen onder andere een psychiater.
Het bleef toch moeilijk en ik besloot toen mijn hoofd kaal te scheren om van de gewenning af te komen. Het was me eens gelukt voor enkele maanden, maar toen begon het weer. intussen heb ik in 2 jaar bijna 4 keer me'n hoofd geschoren, mutsen gedragen, pruiken gekocht om mezelf te helpen, allemaal fiesieke hulpmiddelen die niet echt mochten baten. Sinds dit een mentaal iets is, heb ik nu besloten mentale hulpmiddelen te gebruiken door op het internet te zoeken naar informatie, te lezen over aderen hun ervaringen en mijn vrienden te vertellen. Tot mijn verbazing begrijpen ze mij volkomen en heb ik een van hen beloofd dat ik "VOOR HAAR" zal stoppen, alsof ik mijn probleem aan haar heb gegeven en ik het voor haar zal oplossen… voor het eerst in een jaar heb ik al een week "geen zin'' erin, … bidden helpt ook maar de echte uitdaging zal komen wanneer ik in een stress situatie zal verkeren…

Wilma, 09-02-2010 16:03 #11
Hoi ik heb een docter en die is 16 jaar ze heb hele kale pleken op haar hoofd ik denk dat ze het zelf doe ze is een half jaar geleden door een jongen uit haar klas verkracht en dat was heel wat voor haar daar loop ze nog wel mee rond ik weet niet goed waar ik met haar hem moet ben bij de dokter geweest bij de huidarts en wat moet ik nunog

Emine, 19-01-2010 11:24 #10
Hoi, ik ben 25 jaar. Ik trek al van m'n 11de mijn wimpers en wenkbrauwen uit. Het is zelden dat ik dagen achtereen trek, maar het komt meer in episodes voor. Ik kan niet zeggen dat het enkel in stressmomenten gebeurt, maar ook wanneer ik een zeer bevredigende dag achter de rug heb gehad, kan het soms toch nog voorkomen, om nadien mijn dag dan toch te verpesten :(.
Ik spreek hier met niemand over, ook niet mijn familie of verloofde of vrienden, maar ik weet dat ze niet dom zijn. Ik trouw over 4 maanden, dus ik hoop dat ik ten minste enkele maanden plukvrij kan blijven voor the special day… en wie weet stopt het dan ook voor altijd.
De verhalen van mensen die al 15 maanden, 2 jaar of langer plukvrij zijn (geweest), geven mij het meeste hoop. Ik hoop dat we hierover meer mogen lezen. Ex-ttm'ers, vertellen maar dus! Jullie zijn mijn enige hoop en motivatie.
Uit het allerdiepste van mijn hart wens ik jullie allemaal enorm veel succes, 'cauz we need it badly xxx

Kim, 07-12-2009 17:55 #9
Hallo,
weet u iemand die mij kan helpen om van mijn trichotillomanie af te komen, ik heb er heel veel over gelezen maar ik kom er eigenlijk niet achter wie of hoe ik er van af kan komen.

Nikki, 17-10-2009 18:38 #8
Hoi, ik ben 37 en trek ook al vanaf mijn pubertijd haren uit mijn ogen, mijn wenkbrauwen, okselhaar, soms schaamhaar en van mijn benen. Mijn hoofdhaar gek genoeg niet. Alleen nu ik af en toe een kleurloze haar (grijs dus) heb trek ik die er wel uit. Hou wel mijn hard vast voor als dat er meer worden. Ik heb er ook een overbelaste arm door en pijn in mijn schouder. Zo vermoeiend. Ook al twee therapieen gevolgt, maar heeft niet geholpen. Had het toen erg druk en veel stress, dus was misschien verkeerde moment. Heeft er iemand een therapie gevolgt die wel heeft geholpen? En ik vraag me af of het zin heeft weer een therapie te gaan volgen als het al twee keer niet is gelukt.

Anoniem, 09-03-2009 18:50 #7
Hallo, ik ben 16 jaar en pluk sinds 2 jaar. Het komt voornamelijk door stres. Ik weet goed wat ik doe, maar stoppen kan ik ook niet. Zoals babet al zei, schrik ik zelf ook erg wanneer ik mn haren zie liggen. Soms gaat het wat beter maar over het algemeen trek ik elke dag. Gelukkig heb ik nog geen kale plekken, maar mijn haar is al een stuk dunner. Graag wil ik er mee stoppen maar HOE?

Teesha, 27-11-2008 22:47 #6
Hallo allemaal. ik heb ttm vanaf mijn 10 jaar en ben nu 25 jaar. Als kind had mijn moeder mijn haar kaal geschoren, maar het kwam terug als mijn haren terug groeide. ik huil vele avonden als ik thuis voor de tv zit en tijdens de pauze beseft hoeveel haren ronddom mij liggen. ik weet niet goed wat te doen, ik durf sinds paar jaar voor mijn familie en verloofde te zeggen wat ik juist heb. Volgend jaar trouw ik en ben bang da ik geen haar ga hebben tegen dan. gr teesha

Babet, 31-10-2008 13:33 #5
Hoi allemaal, ik weet sinds ongeveer een jaar dat wat ik doe een naam heeft. Door te zoeken op internet kwam ik erachter dat het trekken aan mijn hoofdhaar ttm heet. Ik heb het in mijn pubertijd gedaan en een hele periode is het goed gegaan. Ik ben nu 34 en heb een enorme terugval. Ik trek nu bijna dagelijks en heb stukken met heel dun haar op mijn hoofd. Ik schaam me ervoor, maar kan de drang niet tegengaan. Ik probeer het wel, maar op momenten dat ik me ontspan, tv kijk of achter pc zit is het het hevigst. Ik wil er vanaf, maar weet zelf niet hoe. Doorzettingsvermogen om het niet te doen kan een paar dagen of weken goedgaan, maar dan val ik weer terug. Gelukkig weet ik nu dat ik niet de enige ben en dat steunt me wel. Ik hoop dat ik er ooit nog vanaf kom. Gr. Babet.

Moonflower, 23-10-2008 15:19 #4
Hallo allemaal, Ik trek me wimpers uit als sinds ik 13 was. En nu ben ik 35 ik baal ook als ik weer een s een terugval heb maar ik geef niet op. Ik heb twee jaar niet getrokken, en daarna ging het weer fout. Maar het kan dus wel. Veel sterkte voor iedereen die last heeft van deze vervelende kwaal.

Leonore, 08-09-2008 15:58 #3
Hallo allemaal

Ik ben een moeder van 23,ik leid al vanaf mijn 11jaar aan ttm, ik heb het meestal met de seizoenen dus zomers trek ik niet want dan heb ik voor mijn gevoel me haar nodig om mooi te zijn.het is eindelijk lang en dan verpest ik het weer met trekken.me hele jeugd knipte ik het kort had nooit lang haar omdat ik dan meer drang had naar het trekken.En zodra de wintermaanden naderen en het snel donker wordt is er in mijn hoofd geen rede meer om mooi te zijn dus kan lekkr mezelf kaalplukken.pff wordt er moe van.Ik accepteer dat ik het heb en vooral met vlagen en ik zal er nooit vanaf komen ik deal er wel mee totdat ik doodga.Succes allemaal en maak wat van je leven het heb geen nut om je tegen ttm te verzetten dat versterkt de drang heb ik gemerkt.liefs

Cindy, 26-03-2008 16:29 #2
Hoi hoi, ik ben Cindy 32 jaar ik zat een beetje te kijken of er ook iets van informatie is over haren die er door geweld zijn uit getrokken en hoe lang het duurt voor het weer terug is gegroeit. Want ik heb namelijk z'n 5 weken geleden een vechtpartijtje gehad met uitgaan (was puur zelf verdedeging) maar goed ik heb daarbij een behoorlijke kale plek opgelopen. Er groeit wel wat maar lang niet zoveel dat het de plek gaat bedekken ik ben benieuwt hoelang het kan gaan duren als er met geweld een grote pluk er in een keer word uit getrokken. Gelukkig kan ik het verbergen met mijn lange haren maar ik maak me toch zorgen.

Joke, 05-09-2007 22:30 #1
Ik lijd zelf ook aan deze stoornis, ik doe dit al vanaf mijn 12e levensjaar, het is ook heel moeilijk om er mee om te gaan.:-(

Infoteur: Imke
Gepubliceerd: 20-04-2007
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Reacties: 46
Schrijf mee!