InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Straatvrees, ernstiger dan de meeste mensen denken

Straatvrees, ernstiger dan de meeste mensen denken

Door het werk wat ik verricht spreek ik veel mensen met een agorafobie oftewel straatvrees en het leven schiet zo wel voorbij, zonder lekker te kunnnen genieten om b.v. alleen te shoppen of vakantie te gaan. Mijn ervaringen, tips en behandelmethodes op een rijtje gezet voor de persoon zelf of omgeving met ''angststoornissen, paniekaanvallen, hartkloppingen en hyperventilatie''. Je hebt heel veel fobie's, maar een agorafobie oftewel straatvrees kan een enorme impact op iemands leven hebben.
Het begint altijd onschuldig met wat spanningen en daarna gecombineerd met hartkloppingen en hyperventilatie (tintelingen in de vingers, versnelde hartritme, duizelingen), en dan is eigenlijk de vrees om op straat te komen, geboren, en heel moeilijk te behandelen omdat het zwaar onderschat wordt. Doe het wel op mijn manier; hoor je vaak; maar die manier kan wel 20 jaar gaan aanduren. Wat ook zo typisch is, als er een vertrouwd iemand bij is, men wel enigszins over straat durft. Dan heeft de persoon het idee als hij of zij flauw valt, geholpen wordt door de persoon die hij of zij vertrouwt.

Belasting voor de partner en dierbaren

Veel mensen die straatvrees hebben laten het er maar een beetje bij zitten, want thuis voelen zij zich opperbest.
vergeet niet dat het voor de partner of dierbaren een enorme belasting kan zijn om b.v. de kinderen naar school en van school te halen, boodschappen te doen na zijn of haar werk, en het kan gaan ten koste van de sociale contacten omdat je toch het liefst in je eigen omgeving zit. Je voelt je thuis namelijk ''veilig'' en buiten voel je je enorm gespannen. Alleen al de gedachte! Zou je zeggen.

Behandelmethodes

Je kunt er vanaf komen, dat is zeker, maar dan moet je je ook volledig inzetten en 'niet bij de pakken neer zitten'.
Belangrijk gegeven is niet te veel te steunen op een vertrouwd iemand aangezien je dan nooit zal wennen aan het idee het alleen af te kunnen. Zoiets moet je stapje voor stapje opbouwen. Je kunt beginnen om je zo ver op straat te begeven dat je de vertrouwde voordeur of achterdeur in het vizier houdt. Stapje voor stapje en dan het idee op te bouwen als je uiteindelijk je vertrouwde deur niet meer ziet, jezelf inprenten dat je zo weer thuis bent, mocht zich iets gaan voordoen, want hartkloppingen en hyperventileren ontstaan door o.a. door verkeerd ademen. Zorg ook voor een regelmatige ademhaling en probeer niet zoveel prikkels op te pikken buiten. Als je gaat oefenen, oefen dan het liefst in de avonduren. Het is dan een stuk rustiger dan overdag en dat kan ook schelen. Probeer ook eerst te kijken in de supermarkt of er geen lange rij staat en als je alleen boodschappen gaat doen, doe het net tegen sluitingstijd, want dat is het erg stil en niet op de zaterdagochtend. Laat de vertrouweling als het even niet anders kan, voor de supermarkt staan, maar laat hem of haar niet mee komen. Prent het in je gedachten dat de persoon buiten staat en zo bij je is of jij bij die persoon. Allerbelangrijkste is, ontspannen!!!!! En zelfverzekerd zijn van het feit....

Niet uitstellen, maak een begin

Stel het niet uit, want waarschijnlijk heb je dit al jaren en je leven gaat zo wel voorbij en de verloren jaren krijg je niet meer terug. Je kunt aan alle fobie's geholpen worden aangezien het tussen de oren zit en niks lichamelijks. Probeer mijn behandelmethode, maar lees ook zeker de fora en verslagen van psychologen en maatschappelijk werkers, etc. Vergeet 1 ding niet; je kunt duizenden verslagen lezen; maar uiteindelijk moet U het gaan doen omwille van jezelf, maar ook partner en vooral vaak de kinderen, want die missen ook dat sociale element en zullen ook vaak later vatbaar zijn voor allerlei fobieen. Ze maken het per slot van rekening dagelijks mee. Als het even niet lukt en je hebt het gevoel terug te vallen, begin dan gewoon opnieuw, maar blijf ondernemen, dat is mijn advies! Want anders ben je hopeloos verloren en geen baas meer van eigen lichaam en geest.

Reacties meer dan welkom

Reacties van mensen die hieraan lijden of hebben geleden, zijn erg welkom voor andere lotgenoten en ik heb dit artikel geschreven omdat ik merk dat het een verschrikkelijk moeilijk te behandelen fobie is, vaak door onderschatting, al kun je door goede begeleiding er snel van af komen. Dat moet een rare gewaarwording voor u zijn, maar het kan echt! Vele anderen hebben dat bewezen en zullen de komende tijd, samen met u, het gaan bewijzen.
© 2008 - 2019 Meldpunt, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Ruimtevrees, pleinvrees en straatvreesRuimtevrees, pleinvrees en straatvreesRuimtevrees noemen we ook wel agorafobie. Het is een angststoornis met of zonder paniekaanval. Ruim de helft van alle me…
Wat is agorafobie?Wat is agorafobie?Agorafobie, ook wel pleinvrees of straatvrees genoemd, is een vorm van een angststoornis waarbij iemand bang is in een v…
Agorafobie / pleinvreesPleinvrees is een psychische aandoening die het functioneren van het dagelijkse leven ernstig belemmert. Men heeft angst…
Agorafobie (pleinvrees) zonder paniekstoornisAgorafobie (pleinvrees) zonder paniekstoornisAgorafobie (pleinvrees) zonder paniekstoornis is één van de twaalf angststoornissen die door de DSM-IV worden onderschei…
Agorafobie, straatvrees behandeling: straatvrees overwinnenAgorafobie, straatvrees behandeling: straatvrees overwinnenHoe kun je straatvrees overwinnen? Welke behandeling kun je het beste volgen om straatvrees het hoofd te bieden? Agorafo…

Reageer op het artikel "Straatvrees, ernstiger dan de meeste mensen denken"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Anonimia, 29-05-2019 11:12 #36
Met ruim 20 jaar "ervaring" kan ik zeggen dat straatvrees met recht ernstiger is dan de meeste mensen denken. Ik vond het altijd belangrijk om een goede opleiding te hebben en als vrouw volledig (financieel) onafhankelijk te zijn van een ander. Ik kan niet zeggen dat ik het niet heb geprobeerd: ik heb iets van 16 jaar lang nog 40 u/pw gewerkt, tussendoor nog zo'n beetje alle therapieën gevolgd die er voorhanden waren en medicijnen gebruikt (wat een hele stap voor me was). Maar uiteindelijk ging ik toch hartstikke kapot van de angsten waarmee ik geconfronteerd werd. Het reizen van en naar mijn werk veroorzaakte iedere keer weer enorme spanningen en heeft ook soms tot zeer gekke situaties geleid. Dat ik uit wanhoop totale vreemde mensen aanklampte, dat ik me onderweg op gekke plekken ging "verstoppen" (bijv. bij een mij onbekend huis) of dat ik 10x heen en terug ging op hetzelfde gedeelte van de route om bij de tramhalte te komen, wat iedere keer voortijdig alweer tot vreselijke angstaanvallen leidde. Soms nam ik uit wanhoop uiteindelijk maar een taxi naar huis. Ik heb het hier niet over enkele maanden, maar járen van mijn leven waarin ik als het ware "gemarteld" werd door de angsten. Angsten die ik steeds weer aanging, maar die bepaald níet minder werden. Wat dit geestelijk met mij deed is haast met geen pen te beschrijven, maar laten we het er maar op houden dat ik erg gestresst, depressief en ongelukkig was en dat de continue confrontaties met de angsten mij jarenlang met een regelrechte doodswens opzadelden. Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk heb ik besloten dat "als het niet kan zoals het moet, het dan maar moet zoals het (wel) kan". Ik heb moeten toegegeven aan mijn angsten en mijn leven aangepast aan/ ingericht op mijn straatvrees. Voor mij geeft dit veel meer rust en het maakt mijn leven veel draaglijker. Natuurlijk ben ik niet 100% gelukkig, maar ik voel me nu een stuk beter dan toen ik "nog niet bij de pakken ging neerzitten". En dat is mij veel waard.

Willemijn, 27-10-2016 12:35 #35
Goede dag,

Al jaren therapie en het leek goed te gaan, kleine stukjes fietsen gaat het het beste dan heb ik een houvast aan de fiets. Tot dat mijn therapeut het wil gaan afronden [GGZ] viel ik letterlijk en figuurlijk in een paniek gat. Een stap buiten de deur bevroor ik, via een website een wandelstok met krukje besteld. Het gaat nu iets beter maar nog niet optimaal. Ik heb het gekregen na vele trauma's. Ik hoop beter te worden.

Met vriendelijke groet, Willemijn

Bianca, 05-09-2016 18:27 #34
Ik heb het ook al 30 jaar. Alleen ga ik de deur niet uit, als het moet zit ik uren van te voren al op de wc. Ik heb verlatingsangst straatvrees angst paniek. Ik ga deze week beginnen met goudwater, dat schijnt te helpen, is er iemand die hier ervaringen mee heeft?

Laura, 27-07-2016 10:39 #33
Ik denk dat ik het ook heb, ik heb bang als mensen denken dat ik geen vrienden heb dat ik alleen naar de winkel ga. Mijn broertje merkt ook dat ik op straat altijd iemand bij mij wil, ik durf zelfs niet naar mijn oma alleen en zij woont bij mij in de wijk 6 huizen verder. Dit is een vreselijk probleem, Ik probeer me zelf ook altijd moed in te praten maar het lukt niet.

Niet Zichtbaar, 20-05-2016 11:38 #32
Ik heb nu al 16 jaar straatvrees en het gaat echt met ups en downs. Gister een goede dag en vandaag weer in paniek thuis gekomen van een blokje om lopen. Dan zit ik weer even in de put en tranen stromen over mijn wangen… maar niet voor lang! Ik ga zo gewoon weer hetzelfde stuk lopen. Eerst met hulp van mijn partner en wie weet daarna weer alleen. Het is iedere dag weer een gevecht tegen mijn gevoel maar ik ben niet van plan om het te verliezen. Ik werk er hard aan om er uit te komen en soms zie ik het even niet zitten maar ik doe het voor mezelf en mijn gezin.

Lily, 20-04-2016 14:34 #31
Ben een ontzettend verlegen persoon, als vanaf kleins af aan, deed ik mijn handen voor de ogen om mensen niet te moeten zien. Nu ik ouder ben mag dit niet meer van de maatschappij (eigenlijk als kind ben je al raar) want dan ben je gek en raar, dus komt de roodheid en trillingen over me heen, mensen kijken alsof je een freak bent. Op straat lopen alleen voel me beroerd, tril en zit vol met zenuwen, angsten voor alles wat er is, alleen en uitgelachen te worden, uiterlijkheid onzeker, kleding, loopje, voel alsof ik niet kan lopen, loop anders wanneer mensen me aankijken al ze me zien aanlopen, begin dan te 'struikelend' te lopen. Vreselijke borstpijn, bang voor pesten, in elkaar slaan, verkrachting, moorden, en weet dat ik dit niet kan volhouden. Wil dit zelf oplossen of het tussen de oren zit of niet, en als het tussen de oren zit waarom zo erg, waarom deze aandoeningen? Kan ik niet sterker zijn dan mijn geestelijkheid?

Just Me, 16-08-2015 00:20 #30
Zijn de mensen die hierop zaten al geholpen vraag ik me af?

John, 06-07-2015 18:01 #29
Wat hierboven staat komt mij erg bekent voor. Het begon ongeveer een jaar geleden. Ik heb een enorm drukke baan met veel verantwordelijkheden. Daarnaast een heel druk sociaal leven. Om tot rust te komen rookte ik dagelijks een jointje. Nu sinds een jaar heb ik last van zweetaanvallen als ik mij niet op mijn gemak voel. Denk aan klantgesprekken, in de rij van de supermarkt staan te wachten of momenten dat de aandacht op mij is gevestigd. Ik wordt hier enorm onzeker van en dat lijkt het probleem alleen maar te verergeren. Sinds een week ben ik gestopt met blowen omdat mijn gevoel zegt dat dit een van de oorzaken moet zijn. Ook heb ik van mijn moeder en mijn beste vriendinnetje binnen een half jaar afscheid moeten nemen. Dat is nu anderhalf jaar geleden. Het zit tussen mijn oren en dat weet ik. Als ik ergens aan werk of mijn focus niet bij die gedachtes heb dat ik wellicht een aanval kan krijgen gebeurd het ook niet. Alleen de kleinste gedachten eraan zet het al in werking. Gevoel dat mensen het door hebben maakt het alleen maar erger. Zou graag weten hoe ik hiermee om moet gaan. Het is erg lastig om hier constant mee te leven. Eerst dacht ik mijzelf er over heen te kunnen zetten maar het krijgt steeds meer invloed op mijn leven. De suermarkt vermijd ik al op drukke momenten. Echter voor werk is dit niet goed mogelijk. Ik heb een goede baan… Werk hard maar vraag me toch constant af waarom ik dan zo onzeker en bang wordt. Zou ik eigenlijk helemaal niet moeten zijn.

Groetjes john

Den, 10-02-2015 18:14 #28
Datgene wat hierboven beschreven staat komt me heel bekend voor. Ongeveer een jaar geleden had ik hier min of meer ook last van. Dit kwam uit het niets. Het begon de vorige zomer en ik had uit het niets een laag zelfbeeld en onzekere momenten. In de supermarkt had ik last van een trillende hoofd en ik werd snel rood met het afrekenen van de boodschappen. Ik heb dit eigenlijk met niemand gedeeld en door middel van doorzettingsvermogen heb ik dit probleem zelf opgelost. In het begin kon ik er niet mee omgaan en op school had ik soms ook van die aanvallen. Ik had ook momenten dat ik er niet aan dacht en toen deed het probleem zich ook niet voor. Met die gedachte heb ik dit overwonnen. Als je er bewust van bent dat het tussen je oren zit dan kun je dit overwinnen!

Petra, 27-01-2014 15:37 #27
Klaske, je vraagt of je je vader kan helpen, Ik ben een moeder van een zoon van 13, hij heeft het ook erg moeilijk met mijn straatvrees, bij mij is het 4 jaar geleden begonnen, ik durf gelukkig nu wel met iemand samen de straat op, zolang we in de buurt van mijn huis blijven, in de auto durf ik wel verder en naar de supermarkt gaat wel als er iemand mee rijd en bij me blijft. Wat wij samen doen is stukjes lopen elke keer een stukje verder, wat voor mij werkt is afleiding, soms merk ik dat ik veel verder ben gelopen dan ik dacht, gewoon door de afleiding van een leuk gesprek. Met mooi weer gaan we buiten voetballen of tennissen, ook weer afleiding, en dan vergeet ik de tijd en besef ik dat ik uiteindelijk zonder spanning een tijdje buiten ben geweest. Ik weet niet of dat misschien voor jou en je vader een idee is? Het is heel lief dat je je vader wilt helpen maar vergeet niet dat hij het uiteindelijk wel zelf moet doen. Of het erfelijk is weet ik niet, ik merk wel aan mijn zoon dat hij soms wel moeilijke situaties probeert te vermijden zoals ik doe. Ik hoop dat het snel goed komt met je vader!

Klaske, 10-01-2014 23:57 #26
Mijn vader heeft al straatvrees sinds ik me kan herrinneren, maar de laatste tijd ben ik er steeds meer mee bezig. Hij heeft al zoveel mooie momenten gemist, maar hij zegt altijd dat hij óóit beter wordt. Hij oefent best vaak en hij gaat steeds verder en ik ben ook pas 12 jaar, maar toch ben ik bang dat ik op een gegeven moment niet meer mee op vakantie ga en dan is het te laat voor hem. Het is altijd pijnlijk om mijn vader achter te laten en ik mis hem altijd op vakantie dus ik hoop dat hij ooit beter wordt, maar zou IK kunnen helpen om hem beter te maken? (want ik hou heel veel van hem) En is straatvrees misschien erfelijk?

Dennis van den Muijsenberg, 26-12-2013 16:42 #25
Ik ben erg blij met je bijdrage aan het uit de wereld helpen met dit artikel, een oom van mij heeft straatvrees, terwijl hij mij (als onzekere alleenstaande) zo ontzettend goed gesteund heeft bij het aankopen van mijn woning…

Één kritiekpuntje echter, je schreef, als slot:
"Als het even niet lukt en je hebt het gevoel terug te vallen, begin dan gewoon opnieuw, maar blijf ondernemen, dat is mijn advies! Want anders ben je hopeloos verloren en geen baas meer van eigen lichaam en geest."

"Hopeloos verloren, geen baas meer", e.d., zijn misschien geen bemoedigende woorden. Alles wat daarop neerkomt kan een slechte uitwerking hebben, denk ik… er zijn misschien mensen die door hun straatvrees vergevorderde symptomen uiten zoals het uit de weg gaan van contacten met relatief bekenden en het alleen zijn steeds meer accepteren, en dus ook deze woorden…

Ik hoop in ieder geval dat de feestdagen, in combinatie met artikelen en hulp als dit, verandering brengt in positieve zin, en dat men zich sowieso goed ontspant bij het idee dat nagenoeg 100% van de bevolking het echt goed bedoelt!

Groetjes,
Dennis.

Monique, 23-08-2013 09:38 #24
Ik ben geen arts, maar ik heb zelf heel erg last gehad van straatvrees. Zoals ik het tijdens therapie en uit gesprekken met mijn huisarts heb begrepen kan iedereen op ieder moment last krijgen van een paniekaanval. De redenen hiervoor lopen vaak erg uit één, maar de belangrijkste zijn misschien wel: stress, een grote verandering (verlies/verhuizing etc.)… Wanneer je dus een keer (of een paar keer) paniekaanvallen heb gehad, dan kan het zijn dat je het gevoel linkt aan een activiteit of plaats waardoor je dit kan gaan vermijden, of dat het "nare" gevoel terugkomt als je bijvoorbeeld naar buiten gaat (of denk dat je zo naar buiten gaat).

De huisarts heeft mij destijds grondig onderzocht, om lichamelijke mankementen uit te sluiten. Vervolgens ben ik een aantal keer in therapie geweest (lees: bij elkaar zo'n twee en een half jaar). En het heeft mij goed geholpen.

Je zou eventueel je twijfels en je zorgen kunnen voorleggen aan de huisarts, zodat hij of zij jou lichamelijk kan onderzoeken en je zo nodig kan verwijzen naar een erkende therapeut.

Maar belangrijk voor nu is dat je je regelmatig probeert te ontspannen. Er zijn genoeg filmpjes op youtube die je er doorheen praten.

Mocht je een "aanval" krijgen en je weet zeker dat het niks met je suiker o.i.d. heeft te maken. Neem er dan even de tijd voor. Ga zitten als dat mogelijk is en probeer de angst over je heen te laten komen. Let hierbij op je ademhaling (buikademhaling: 3 tellen in door je neus, 1 tel vast, 4 tellen uit door je mond). Hou dit even vol (zolang het voor jou comfortabel is). Probeer na een aanval weer rustig verder te gaan bij waar je was gebleven.

Ik hoop dat dit een klein beetje helpt. Heel veel succes!

Marco, 27-07-2013 01:39 #23
Hallo eerst even een vraagje: Kan je straatvrees zomaar ineens krijgen uit het niets? Ik weet helaas niet meer wanneer het begon maar eerst kreeg ik binnenshuis last van duizelingen en na tig keer en dagen, weken, maanden last van te hebben besloot ik naar huisarts te gaan en zei dat ik last van Ménière zou hebben, iets in mijn binnenoor, ik kreeg daar ook Bètahistine voor, ik slik dat al lang genoeg maar volgens mij helpt t niet echt. Maar sinds kort is het mij steeds meer op gaan vallen dat zodra ik nog maar de deur uit stapte dat ik duizelig werd en toch maar door ben gaan lopen, even was het weer weg maar kwam redelijk snel weer terug zetten. Ik ben ook diabetes dus ik test vaak als ik mij niet goed begin te voelen, maar iedere test is mijn bloedsuiker gewoon goed (als ik me raar voel) maar voel mij ontzettend belabberd, flauwvallen gevoel. Als ik weer thuis, binnen stapte voel ik me nog wel vreemd om het zo te noemen en mijn duizeling blijft ook best lang aanhouden omdat Ménière dat ook doet maar voel me niet zo angstig dan wanneer ik buiten kom en ben. Ik vind het vreselijk irritant dat ik niet eens gezellig op de markt rond kan lopen of leuk met mijn kinderen in de speel/achtertuin kan spelen en de winkel is zo wat bij mij om de hoek maar zodra ik buiten kom? En met honden uitlaten ook. Nou ga ik dus weer vragen: Kan je straatvrees zomaar ineens krijgen?

Groeten
Marco

Manuela, 17-06-2013 19:58 #22
Hoi ik ben manuela en herken wat je omschrijft. ik heb hier nu al een half jaar last van en probeer telkens, maar vind het dood eng bang om flauw te vallen en dan niet meer te weten waar ik ben vind ik kei eng. ik wil hier zo graag van af, want zit nu alleen nog maar thuis of in de buurt van mijn huis. telkens als ik verder weg ben raak ik onder weg in paniek en fiets dan zo vlug mogelijk na huis in paniek.

Monique, 08-05-2013 17:39 #21
Hi, ik heb heel erg last gehad van straatvrees.
Het begon toen ik 4 jaar oud was. Ik was met een tennisbal aan het spelen en van het ene op het andere moment viel ik flauw. Vanaf dat moment heb ik ontelbare keren bij de huisarts gezeten en ziekenhuisonderzoeken gehad omdat ik steeds vaker het bewustzijn verloor. Uit al die onderzoeken bleek dat ik kerngezond was (en ben).

Toen ik in de puberteit kwam werden de angstaanvallen steeds heftiger. Op weg naar de bushalte klopte mijn hart zo hard dat ik echt dacht dat ik ieder moment dood neer kon vallen. Deze gemene gedachtes kwamen ook terug tijdens tentamens, boodschappen, film, uitgaan, kortom overal.

Op een gegeven moment werd het zo erg dat ik me al ziek voelde bij de gedachte naar buiten te moeten gaan. Ik heb zo pak en beet een half jaar binnenshuis doorgebracht. Uiteindelijk was er een huisarts die het label 'straatvrees' gaf aan mijn klachten.

Ondertussen werd ik op een wachtlijst voor therapie geplaatst. Maar ik had het gevoel dat ik gevangen zat in mijn privé gevangenis. Ik werd steeds depressiever, het kon me allemaal niets meer schelen. Daar zat ik dan, in de bloei van mijn leven terwijl mijn leeftijdsgenoten uitgingen, de wereld ontdekten, goede cijfers haalden op school, zat ik thuis voor de buis, verlangend naar een tijd dat ook ik dat allemaal kon.

Na 2x intensieve therapie en heel wat jaartjes verder ben ik nu alles aan het inhalen. Ondertussen ben ik 31 en functioneer de laatste 3 jaar van mijn leven "normaal". Dankzij therapie en een goede dosis wilskracht kan ik nu beter met mijn angstgevoelens omgaan. Op dit moment werk ik fulltime en voor mijn werk reis ik een paar keer per jaar (jawel alleen) de wereld over.

Een paar trucjes die mij helpen wanneer ik een paniekaanval voel aankomen:
- Als je het bij je hebt, je muntgeld tellen
- Mijn mantra: "Wat er ook gebeurt, het is OK-IK GA NIET DOOD"
- Begin een gesprek met degene die naast je staat.
- Zet een ontspanningsoefening op je mp3 en luister deze
- Zoek een rustig plekje op waar je even kunt leunen of zitten en vraag jezelf af waardoor je nu zo bent geschrokken. Kijk bewust om je heen en vraag jezelf af of deze reden gegrond is of niet. Zo kun je je angst een beetje relativeren
- Belangrijkste wat denk ik mijn leven heeft gered: Ga naar de huisarts en zorg dat je hulp krijgt!

Ik wens iedereen hier heel veel succes en doorzettingsvermogen toe. Geef niet op!

Max, 18-03-2013 19:32 #20
Het voelt als of je undercover bent op een aliën planeet en elke aliën in de stad je aankijkt en lijkt te weten dat jij een mens bent. Raar verwoord maar duidelijker kan ik het niet zeggen voor mensen die het niet hebben. Pychologen psychiaters, ze waren geirriteerd omdat ik telkens afzegde. Ja sorry ik zet mijn psychische stoornissen pas aan als ik in de wachtkamer ben zeker. Achterlijke telefoonisten

Anoniem, 27-02-2013 04:26 #19
Hoi ik ben kerem 22 jaar oud en heb sinds 3 jaar last van wat hier boven staat beschreven. De meeste dingen komen overheen maar sommige ook weer niet. Ik heb juist trillende hoofd wanneer ik bij de kapper zit of aan de kassa wat afreken. Durf meestal niemand aan te kijken tenzij het familie of vrienden zijn, want dan ben ik weer bang dat ik ga trillen. Had ik 3 jaar terug helemaal geen last van al me sociale contacten zijn hierdoor kapot gegaan durf niet meer naar school omdat het bij laatste poging ook al niet zo goed ging. Bij de intake gesprek begon ik zo erg te trillen dat ik gewoon opstond en wegliep. Ik schaam me ervoor dat mensen me zien trillen en daardoor kom ik de deur helemaal niet meer uit tenzij er iemand mee gaat. Ik wil u hier graag meer over informeren via mail als dat kan met vriendelijke groete anoniem

Poppe Timmy, 26-02-2013 11:37 #18
Ik ben Timmy, en ben 39 jaar. Ik heb agora fobie en woon nog bij mijn moeder thuis. Ik heb samengewoond, maar door die agora fobie is dat stuk gelopen. Ik durf gewoon de straat niet meer op. Ik heb ook een tijd aan den drank gezeten. Ik durfde dan wel buiten komen, maar zo ben ik mijn vriendin en mijn werk kwijtgespeeld. Daar ben ik nu gelukkig vanaf. Ik ben al met verschillende psychiaters geweest en heb mij zelf al laten hypnotiseren, maar tot hier toe heeft dat nog niet veel geholpen. Ik weet mij geen raad niet meer. Met vriendelijke groeten Timmy

Monique, 17-01-2013 10:38 #17
@ Karina,
" Ik voel me een gegijzelde van mezelf. Mijn lichaam dat steeds maar weer die angst in mijn bloed rondpompt… voor helemaal freacking NIKS! Dat maakt het nog het meest frustrerend: het is onbegrijpelijk. Ook voor ons…" Wat een prachtige en o zo herkenbare slotzin!
Met je gezonde verstand volledig kunnen beredeneren dat er totaal geen reden is om angstig te zijn maar zodra je die stapt naar buiten doet… weg gezond verstand!
In een fractie van een seconde totaal weggevaagd en daar voor in de plaats die onbedwingbare angst die je belemmerd om redelijk te blijven nadenken. Ik deal er zelf ook al ruim 14 jaar mee! Het is idd "Ernstiger dan de meeste mensen denken".
De opmerking van de auteur "Zorg ook voor een regelmatige ademhaling en probeer niet zoveel prikkels op te pikken buiten" doet mij glimlachen als een boer met kiespijn en haalt het spreekwoord in mij naar boven van; de beste stuurlui staan aan wal.
Het gevoel wat bezit van je neemt zodra je die stap naar buiten zet is een gevoel van, zoals een psycholoog van mij zo mooi verwoordde: Defragmentatie!
Je hebt dan echt geen "tijd" om "ergens voor te zorgen en iets te proberen".

Karina, 26-11-2012 05:45 #16
Straatvrees is inderdaad ernstiger dan de meeste mensen denken. Leven in angst om de angst. Ik heb het chronisch al mijn hele leven, hoewel er hele periodes waren dat ik nauwelijks last had en overal naar toe ging (liefst niet alleen. Dat is eigenlijk altijd zo geweest. Alleen voelde ik me altijd hypernerveus) De afgelopen 5 jaar ben ik mijn woonplaats niet uitgeweest. Dat is al heel wat. Er waren ook perioden dat ik niet eens mijn huis uit durfde. Nu ga ik tenminste weer naar de stad. Nooit alleen. Maar toch…
De pressie van buitenaf is enorm. Vooral die van mijn partner; 'je moet er wat aan doen!' (or else) Ja wat dan? Ik wil wel gaan praten met iemand, maar wat schiet ik er mee op? Ik weet alles al wat hierover bekend is: vecht en/of vlucht reactie, adrenaline, je gaat niet echt dood. Ik WEET het allemaal, maar weten betekent nog dat het er dan niet meer is: de angst, paniek, hyperventileren; en ook niet dat je dan niet elke keer opnieuw door het dak gaat. Ik zelf ben beetje bij beetje steeds een stapje verder gekomen. Door dingetjes te doen. Met vangnet: iemand mee. Auto in de buurt. En altijd in mijn achterhoofd: als ik paniek krijg smeer ik 'm. Ik besloot dat het me niks kon schelen. Sta ik in de rij van de kassa met alle boodschappen op de band? Ik laat rustig alles liggen en vertrek als de paniek toeslaat. Dan zoeken ze het maar uit. Met die "ik kan altijd weg' gedachte bleef ik veel rustiger. Hetzelfde bij de kapper of tandarts. Halverwege behandeling? Jammer dan: ik smeer 'm. Dan maar een halve coupe of half afgeboorde kies… Het klinkt debiel, maar het hielp mij om die dingen dan toch te gaan doen en durven, omdat ik in mijn achterhoofd had: ik kan altijd weg. Dit geeft rust. Dito met restaurants: jammer dat alles al besteld is. Wegwezen als dat nodig is. Neem gerust de eerste keren iets in of dat kalmerend werkt. Eerst heb je dat echt nog nodig, maar als je dingetjes vaker doet, zul je merken dat je je er helemaal niet meer zo druk om maakt en dan ga je het eens zonder een pilletje proberen. Ik zelf zit nu in het stadium dat ik niet verder durf dan ca 30 min. met de auto van mijn "veilige" huis (niet helemaal veilig want ik heb soms zelf ook nog paniek thuis) Ik zou zo graag weer gewoon deel kunnen nemen aan het leven. Fijn naar het strand, naar musea, theaters, zorgeloos en vrij zoals ik dat vroeger ook kon. Nu gaat mijn gezin steeds zonder mij leuke dingen doen en ik blijf in paniek achter (want alleen thuis is ook een drama). Maar het lukt me maar niet om die cirkel verder uit te breiden… Ik voel me een gegijzelde van mezelf. Mijn lichaam dat steeds maar weer die angst in mijn bloed rondpompt… voor helemaal freacking NIKS! Dat maakt het nog het meest frustrerend: het is onbegrijpelijk. Ook voor ons…

Merel, 11-10-2012 17:57 #15
Hoe is het mogelijk dat er voor deze angst nog steeds geen goede hulp beschikbaar is! mijn leven wordt al jarenlang beheerst door mijn angststoornis en straatvrees, ik zit zeker al 6 jaar binnen. waardoor ik dus ook niet geholpen kan worden, ik zit in de ziektewet en word eens in de zoveel tijd opgeroepen voor een keuring en iedere keer weer kan ik tot hysterisch jankend aan toe uitleggen dat ik niet KAN komen omdat ik straatvrees heb en niet eens mijn eigen tuinpad af durf te lopen laat staan 2x 35 minuten in de auto naar een keuring! als ik dat durfde zou ik niet thuis zitten in de ziektewet! ik kan niet naar de tandarts niet naar de kapper en ga zelfs niet naar de huisarts. Het is te gek voor woorden, het is zo een veel voorkomend probleem en met de juiste hulpverlening is dit gewoon op te lossen. ze laten ons gewoon verrotten!

Gya, 17-08-2012 20:26 #14
Met verbazing heb ik alle reacties gelezen. Ik hoor iedereen alleen maar over therapie en niet over medicijnen… Ik ben zelf de derde generatie vrouwen in mijn familie die aan agorafobie lijdt. Mijn moeder heeft jaren thuis gezeten een hele hoop therapie geprobeerd en is uiteindelijk met Fevarin zover gekomen dat ze weer kon werken. Uitjes en winkelen zijn altijd een probleem gebleven voor haar. Totdat ik ook last kreeg van agorafobie. Ik ben toen bij de psychiater geweest die zowel mijn oma als mijn moeder hiervoor heeft behandeld. Deze beste man (mijn held) zat al vijftig jaar in het vak en nam eigenlijk geen patiënten meer aan maar aangezien mijn familie en hij een geschiedenis hadden en onze enige hoop op hem gevestigd was heeft hij godzijdank een uitzondering gemaakt. Na al zijn jaren ervaring als psychiater is hij van standpunt veranderd dat agorafobie met therapie te behandelen is. Volgens hem is het gewoon een tekort aan serotonine die makkelijk met medicatie aan te vullen moet zijn. Mijn fobie uitte zich zo heftig dat ik zelfs thuis niet meer tot rust kwam, ook visite van mijn moeder (die mij dus juist begrijpt) kon ik niet verdragen. Dacht dat ik gek werd! Uiteindelijk heeft hij mij een medicijn voorgeschreven genaamd Sertraline. Deze pillen zorgen ervoor dat mijn tekort aan serotonine aangevuld wordt. Sinds ik deze pillen slik gaat het heel goed met me en werk ik zelfs in de detachering… De eerste stappen waren erg moeilijk en ter ondersteuning heb ik dan ook een kalmerend pilletje Bromazepam gekregen. Als ik een paniekaanval had nam ik een Bromazepam en werd ik binnen tien minuten weer rustig. Met behulp van Sertraline en in het begin dus regelmatig Bromazepam ben ik langzaamaan mijn horizon weer gaan verbreden. Tegenwoordig heb ik altijd nog een Bromazepam in mijn portemonnee zitten want de wetenschap dat ik een vangnet heb geeft me voldoende rust om alles te doen wat ik wil en wat ik moet. Ik zal de rest van mijn leven Sertraline moeten slikken, gelukkig heb ik van deze pillen geen bijwerkingen en verandert het ook niet mijn persoonlijkheid wat vaak het geval is met psychofarmica. Mijn moeder gebruikt tegenwoordig ook Sertraline want Fevarin is inmiddels een beetje een achterhaald medicijn met veel bijwerkingen. Ook zij doet inmiddels weer alles wat ze wil en moet! Verder probeer ik zoveel mogelijk open te zijn over mijn fobie. Ik weet dat veel mensen op onbegrip stuitten maar ik wil me graag inzetten om de taboe te verbreken en door open te zijn wil ik mensen graag wat wijzer maken over het onderwerp en hoop ik dat hierdoor meer algemeen begrip ontstaat. Misschien is het voor anderen ook een optie om de wondere wereld van medicijnen te proberen. Het heeft mijn leven in ieder geval gered! In het begin is wilskracht echter van groot belang want alles blijft de eerste keer toch een behoorlijke opgave. Ik raad mensen dan ook aan om de reactie en de tips van Roos ook ter harte te nemen. Ik wens iedereen die aan agorafobie lijdt en dit leest het allerbeste en vergeet niet deze wijze uitspraak die ik altijd van mijn oma en moeder te horen kreeg:

Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest!

Vietje, 22-05-2012 12:08 #13
Door al die paniek wordt het moeilijk om nog leuke dingen te doen. Ik ben op zoek naar een ander huis, wil echt graag verhuizen, want woon in een buurt met veel overlast. Reageren op een woning is niet zo moeilijk, want dat gaat via internet, maar dan moet ik naar de bezichtiging en dan gaat het mis. Dan sta ik bij de bushalte en raak helemaal in paniek. Toch is het me wel een keer gelukt om naar een bezichtiging te gaan en daarna is het me zelfs gelukt om een toelatingsgesprek te hebben met de verhuurder, maar toen ik een week daarna het contract moest gaan tekenen, raakte ik zo in paniek dat ik heb afgehaakt.
Heb jarenlang medicijnen geslikt, therapie, maar niets helpt, omdat ik o.a. dis en borderline heb moet ik er volgens de ggz maar mee leren leven, want het zou moeilijk behandelbaar zijn. Ik weet het even niet meer…

Anoniem, 16-02-2012 23:37 #12
Hallo, nu ik dit allemaal lees voel ik me heel gek. het is allemaal zo herkenbaar. Ik ben nog maar 17 jaar en heb er erg veel last van, ik zit op een school in een andere stad en daarvoor moet ik een half uurtje reizen, een jaar geleden had ik er geen moeite mee maar ik hou het niet meer dan een uur vol in de les en dan pak ik de bus terug. als ik op de bus moet wachten word ik al beangstigend en word snel duizelig en begin te hyperventileren. Ook ben ik bang in een supermarkt want word daar altijd duizelig en heb geen idee hoe ik er vanaf kom. 6 maart kan ik terecht bij een psycholoog bij dimence en hoop dat het werkt. Ik vind het heel beangstigend om over straat te gaan en heb het gevoel dat niemand me begrijpt. Eergister met valentijnsdag gingen we met 'de meiden' wat drinken bij een gezellig restaurantje, na een kwartier gaf ik het op en ging naar huis. Ik voelde me zo'n opgever, dus sindsdien durf ik echt niks meer. Mijn school, stage en werk komen eronder te leiden. :(

Hoop dat het met jullie al wat beter gaat, en als er tips zijn graag XX

Andreasimons (infoteur), 31-01-2012 15:23 #11
Hallo, ik ben blij dat ik deze site gevonden heb en dat ik eindelijk kan praten met mensen die hetzelfde hebben als ik of hebben gehad en oplossingen weten en advies kunnen geven hoe het probleem op te lossen, ook ik heb al jaren last van agorafobie, het is in ons vorig huis begonnen en doordat ik al een paar keer ben flauw gevallen (gelukkig thuis) durf ik dus bijna niets meer, heb totaal geen zelfrespect meer… mijn man is mijn allesie en weet er gelukkig heel erg goed mee om te gaan, maar nu hij dus vandaag bij een nieuwe baas is begonnen ben ik daardoor vaker alleen thuis, en dat beangstigd mij heel erg, is er iemand die wat adviezen kan en wilt geven aan mij?

Roos, 24-08-2011 23:31 #10
Beste medepaniekers,

Ik weet uit persoonlijke ervaring hoe vreselijk het is om last van agorafobie te hebben, ik heb zelf ook momenten gehad dat niet eens naar het einde van mijn eigen straat durfde te lopen. Tijdens mijn paniekperiode, die zo'n drie jaar duurde, voelde het alsof ik nooit meer beter zou worden en kon ik angstig worden van bijna alles. Dit is een vreselijk wanhopig gevoel en wens ik niemand toe. Inmiddels gaat het met mij een stuk beter en denk ik nu ook dat agorafobie iets is waar de meeste mensen weer 'vanaf' kunnen komen, of in ieder geval beter om om kunnen leren gaan.

Inmiddels gaat het met mijzelf gelukkig een stuk beter, ik kan weer functioneren in het dagelijkse leven en dit voelt niet eens als een opgave, maar ik vind het vaak gewoon leuk. Ondanks moeilijke momenten natuurlijk, maar hierin verlies ik mezelf niet meer.
Ik heb een aantal reacties gelezen, vond sommige erg herkenbaar, ze ontroerden me in ieder geval allemaal. Daarom wil ik graag wat praktische tips geven die mij geholpen hebben, diegene die er wat mee willen kunnen dat doen, anders is het ook prima.
Ik ben uiteraard geen professional, maar als ervaringsdeskundige heeft dit mij in ieder geval wel geholpen.

- je hebt last van paniekaanvallen/straatvrees, je bent het niet. Realiseer je dat het een erg moeilijke toestand is, als iets een keer niet lukt betekent het niet dat je faalt.
- breng structuur aan in de dagen (minsten 5 per week), sta vroeg op, plan je dagen in (met oefenen met enge dingen, sport, koken, lezen, studeren), ga op tijd naar bed en eet gezond.
- probeer lichamelijk in beweging te blijven, desnoods in de huiskamer touwtje springen of aerobics oefeningen via youtube
- wees eerlijk naar jezelf en naar de mensen van wie je houdt (ook al schaam je je ontzettend). Probeer uit te leggen wat de paniek met je doet, hoe je je daarbij voelt/denkt en wat zou kunnen helpen
- zoek professionele hulp, er zijn inmiddels online-therapieen, bel desnoods alle psychologen/huisarts/hulpverleners in de buurt op, doe je verhaal en zoek zo naar hulp die bij je past, begin desnoods met zelfhulp boeken
- als je de straat op gaat denk dan aan leuke dingen (hoe ziet je droomdag eruit? wat ga je vanavond koken? hoe waren de vakanties in je jeugd? welke vrienden zou je weer eens willen bellen?)
-bedenk of je zelf beter wilt worden of niet. Hoe moeilijk het ook is of hoe onoverkomelijk het ook lijkt, uiteindelijk ben jij de baas. Ga niet oefenen met 'enge dingen' omdat het moet maar doe dit uit de overtuiging dat je het zelf wilt, jij bent uiteindelijk toch sterker dan de angst, hoe anders dit soms ook lijkt
- vraag hulp aan vrienden/familie. Vraag bijvoorbeeld of je iemand kunt bellen als je gaat oefenen, of ga met iemand samen, of vraag of iemand 50 meter achter je loopt, alles wat maar helpt. Toen ik inmiddels naar de stad durfde en voor het eerst weer ging oefenen met drukke plaatsen, zette ik mijn moeder bv aan de koffie en appeltaart in de stad en ging ik zelf de winkels in.
- wees creatief met oefenen. Bedenk welke situaties je wel eng vind, maar die je toch wilt doen en hoe je dit zo 'veilig' mogelijk kunt doen, desnoods met je moeder, zus, man en de taxichauffeur. Herhaal de oefenen die goed gingen ook ( het liefst dagelijks of nog vaker), zo houd je je overwinning vast.
- paniek bedenk je zelf, je denkt dat iets eng is en daarom is het ook eng. Het is eigenlijk zo simpel als het klinkt, ook al lijkt dat misschien ongeloofwaardig. Schrijf op wat je denkt, voelt, hoe je reageert en ga na of dit wel klopt bij hoe de situatie was.
- bedenk leuke dingen en stel doelen. Ga bijvoorbeeld een online studie volgen, probeer elke dag iets te doen wat je helpt om beter te worden (desnoods elke dag 1 meter verder), pak een oud studieboek, zoek een penvriend(in), zoek een hobby, kijk humoristische filmpjes. Doe en denk in ieder geval dingen die buiten de angst staan.
- als je de tuin niet eens in durft: nodig iemand uit die je kan helpen, ga de tuin in en weer uit, en dat 50 keer, je vind het vanzelf een keer minder moeilijk en misschien zelfs wel saai (dit kun je uiteraard met heel veel enge dingen doen)
- bij acute angstaanvallen: afleiding. Afleiding hielp mij goed, omdat je hoofd dan simpelweg geen ruimte meer heeft om aan de enge dingen te denken. Wat mij goed hielp zijn neutrale dingen zoals rekensommen, een tekst overschrijven/vertalen, iets inkleuren, de tafel van 28 uit je hoofd bedenken(dit kan goed als je weg van huis bent).
- denk aan je ademhaling, adem rustig in tot helemaal onder in je buik en adem dan rustig weer uit (hier zijn wel beschrijvingen voor te vinden op internet), als je dit goed doet helpt dit echt om een rustiger gevoel te krijgen.
- besef je dat er eigenlijk niets kan gebeuren, je hoeft er echt niet vanuit te gaan dat je ineens dood neervalt of knettergek wordt. En ook al gebeurt er iets vervelends, dan is het misschien wel fijner om buiten en onder de mensen te zijn dan om binnen te zitten.

Wie weet heeft iemand er iets aan.

In ieder geval wens ik alle lotgenoten veel sterkte en plezier toe!

Vera, 10-07-2011 23:29 #9
Hallo! Ik ben een 23 jarige jonge meid met een zeer belastend verleden en kreeg paniekaanvallen na de geboorte van mijn zoontje in 2008.
Door deze paniekaanvallen durfde ik niet meer naar buiten, drama met mensen die schreeuwen en ambulances en door het flauwvallen in mn broek plassen en zit daardoor bijna 2 jaar binnen. Ik vind het moeilijk omdat mijn nieuwe partner zo graag met mij naar buiten wilt maar het houdt mij enorm tegen.
De laatste tijd wandelen we buiten ( ik woon in Eindhoven) in de avonduren en vind het zo ontiegelijk fijn om weer buiten te zijn. We hebben heerlijk weer en voel me steeds prettiger om buiten te zijn.
Kben nou bezig om cirkels te doorbreken door mijn hele ritueel vooraf voordat ik ga af te bouwen maar helaas gaat het wellicht daardoor weer fout. Hartkloppingen, snel ademen en aanvoelen dat ik flauw ga vallen zwellen op, en vooral op de wat drukkere winkelstraten. De albert heijn ga ik niet meer in vanwege het ' ik zit opgesloten' gevoel die ik niet kan tegenhouden waardoor dingen weer ' fout' gaan.
Ik heb dan het idee dat ik faal en stel mezelf super teleur.

Ik zit nou bijna twee jaar binnen en heb een uitkering en wil daar heel erg vanaf. Met mijn zoontje dingen ondernemen ook natuurlijk!

Hebben jullie nog tips?

Mvg Vera uit Eindhoven!

Jeannette, 17-05-2011 09:07 #8
Allemaal zo herkenbaar, en zo vreselijk.
Ik heb ook straatvrees. Op dit moment zit ik in NEI-therapie, heb pas 2 sessies gehad dus kan nog niet vertellen of het ook daadwerkelijk gaat helpen.
Ik kan gelukkig wel met een vertrouwd iemand over straat, maar dan alleen mat mijn man of moeder. Met mijn man kan ik bijna alles wel, met mijn moeder doe ik kleine dingentjes. Een boodschapje doen of even een klein blokje om.
Ik voel me zo klein omdat ik met mijn 28 jaar zo afhankelijk ben van man en moeder.
Ik heb 2 kleine kindjes, jongentje van 3,9 jaar en een meisje van bijna 5 maanden.
Dat vind ik het ergste, ik kan niet eens normaal mijn zoontje naar de peuterspeelzaal brengen, het is maar 5 minuten lopen, maar hij moet! Dat is dan ook het enigste wat ik alleen doe als mijn moeder echt niet meekan. Maar ik ga op die 2 dagen door een hel! Het is ook wel eens fout gegaan, in huilen uitgebarsten bij een andere moeder die aan me voeg of ik me wel oke voelde, halvewege teruggekeerd naar huis, mijn zoontje thuisgehouden en dan zeggen dat hij niet zo lekker of moe is.

Zo'n 8 jaar geleden heb ik dit ook gehad maar in mindere mate, dat had ik voor een deel overwonnen, ik deed genoeg dingen niet maar de dingen die moeten in het leven lukte aardig.
Tijdens mijn 2e zwangerschap is het 2x zo hard teruggekomen.

Ik loop in de ziektewet, heb nu ook geen werk. Maar ik krijg wel eens een oproep, ben zo bang dat hij vandaag of morgen zegt, uitkering stopt je moet weer werken…
In september wordt mijn zoontje 4, dan gaat hij naar de basisschool, dan moet hij 5 dagen per week naar school en ook nog 2 keer op een dag heen en weer. Dit soort kopzorgen helpen ook niet echt om weer beter te worden. Ik doe er echt alles aan want ik wil zo graag 'normaal' zijn. Lekker op mijn gemak mijn kind naar school brengen en halen, want eigenlijk is het best een gezellig iets. Met lekker weer naar buiten met de kids. 2 of 3 dagen werken, eens weggaan met een vriendin ofzo (voor zover ik die nog heb)
Gewoon weer zonder na te denken naar buiten te kunnen zoals het hoort.
Tegenover man en ouders hou ik me heel groot, dan zeg ik 'het komt vast goed of voel me wat rustiger en blijven lachen. Maar in mijn achterhoofd ben ik doodsbang dat ik hier nooit meer vanaf kom. Want steeds als het best redelijk gaat is dat maar voor korte duur en ben ik weer terug bij af.

Lissje, 22-03-2011 17:03 #7
Het is inderdaad vreselijk.
Wegens het niet goed verwerken van mijn verleden ( emoties opproppen en PTSS ) ben ik nu zover dat ik alleen de deur niet uitkan.
Ik zit soms dagen binnen en ook dan komt alles op je af en vooral als de zon schijnt wil ik dolgraag naar buiten. maar helaas.
Ik zit dan uren lang voor het raam naar buiten te kijken en mij in te beelden dat ik buiten loop.
Dat ik de wind door mijn haren voel en de zon op mijn gezicht. wat mis ik dat toch…
En inderdaad hulp zoeken en krijgen is moeilijk.
We staan er alleen voor en juist het alleen zijn vind ik erg moeilijk.

Luc, 25-10-2010 02:48 #6
Is deze site nog actief aub, de laatste reactie is al bijna 1 jaar oud, ik weet er jammer genoeg alles over, STRAATVREES heeft mijn hele leven verwoest, ik ben 48 en heb het sinds 1985, inderdaad, ruim 25 jaar, overal sta ik alleen voor, NIEMAND begrijpt het… het is géén nachtmerrie, het is 1000 maal erger, ik woon in Belgie en heb de laatste 10 a 15 jaar géén therapie meer gevolgd, vroeger heb ik zowat alles uitgeprobeerd, jaren in allerlei therapieen geweest maar niks hielp, nu heb ik ook nog allerlei sociale fobieen bij.

mocht iemand dit lezen mag je steeds reageren - ik wens iedereen veel sterkte toe, ikzelf ben meer dan hopeloos, dan ben je nog een zielepoot erbij… door de jaren heen ben ik IEDEREEN verloren, alle vrienden, geen enkel sociaal contact, ik noem mezelf een " vrije " gevangene.

ik heb gevochten en afgezien (ook lichamelijk) voor 1001 mensen, het gebrek aan respect doet me evenveel pijn, zelfs meer soms.

ik hoop ooit nog eens " iets " normaal te kunnen doen, de tijd vliegt en ik vrees het ergste… dat ik er nooit vanaf kom… er bestaan geen woorden om dit uit te leggen, alléén de mensen die het hebben weten in welke hel we leven.

Luc ( 02.45u - nacht van zondag op maandag… )

Marceline, 09-12-2009 23:15 #5
Heel herkenbaar zijn de onderstaande reacties, het is voor de meeste mensen gewoon niet te begrijpen, ik ben ook op een punt beland dat ik de deur gewoon niet meer uitkom en ik weet niet hoe ik hier uit kan komen, hulpverleners? breek me de bek niet open ''komt u maar hiernaar toe mevrouw, dan kunt u intern'' ik kom niet eens mijn tuinpad af!
Waarom wordt er geen landelijk project gestart om mensen met een angst/paniekstoornis en straatvrees op een behoorlijke manier te helpen het is de meest voorkomende angst en ze laten je gewoon aan je lot over, terwijl dit de samenleving uiteindelijk veel meer geld kost dan een gedegen project op zetten.
thuis therapie, het oer geval bekijken, wat werkt voor iemand welke therapie is voor wie geschikt enz. enz.

Yaiza, 11-08-2009 10:53 #4
Mijn straatvrees is al jaren geleden begonnen maar toen kon ik nog het voor elkaar krijgen op vakantie gaan bijvoorbeeld. Later was het al "eng" om naar de supermarkt te moeten. Ik heb toen hulp gezocht maar inderdaad, dan zeggen ze: "komt U maar en dan praten we erover". Ja dat kon dus niet want ik durfde de deur niet uit. Maar dan lijkt het of je tegen een muur praat. Gedurende de laatste drie maanden heb ik nu twee keer de vuilniszak zelf naar beneden kunnen brengen. Ik had me dat voorgenomen. eerste stap. maar was dan de hele dag al in paniek, zelfs misselijk, alleen maar het idee dat ik dr uit moest. Nu is het zo dat ik het al krijg als ik de deur open doe. die drie stappen naar de lift haal ik niet. Dus snel de deur weer dicht en veilig binnen. Ik heb het ooit wel eens verteld, maar dan zijn de reakties zo van : "nou joh. stel je niet aan" Behalve mn zus. die begrijpt maar kan verder ook niet helpen. Ik moet dat alleen doen en weet het. Voor mensen die hier niet aan lijden is het onbegrijpelijk…

Karin, 12-07-2009 22:09 #3
Ik ben KIrin en 22 jaar oud, ik heb inmiddels alweer 7 jaar last van straatvrees en paniekaanvallen, ik zou hier zo graag van af willen komen maar ik heb geen idee hoe, heb al van alles geprobeerd maar de angst wint het tot nu toe nog steeds. Ik hoop in contact te kunnen komen met lotgenoten en mensen die een idee hebben hoe ik hiervan af kom en weer een normaal leven kan gaan leiden zoals zoveel mensen van mijn leeftijd…

Dennis, 18-03-2009 21:06 #2
Iedereen roept maar dat je er vanaf kan komen, de druk is enorm van buitenaf, als je er dan aan begint lukt het vaak wel verstandelijk, maar je voelt je gewoon kut, elke dag weer… ik ben er na 14 jaar wel vanaf gekomen voor zover dat kan, maar elke dag blijft moeilijk om die drempel over te gaan… ik geloof niet dat dit ooit over zal gaan en ik op een nonchalante manier weer naar buiten kan… het denkproces blijft, de maatschappij drukt en degene die schreeuwen dat ze kunnen helpen hebben het zelf nooit echt ervaren… Leren van elke dag is de beste manier als je echt wilt, maar als je nog niet klaar bent, dan ben je ook echt niet klaar!

Esmeralda, 19-11-2008 09:35 #1
"Wat ook zo typisch is, als er een vertrouwd iemand bij is, men wel enigszins over straat durft." Was dat maar waar… Ik durf dat ook niet met iemand erbij (ook niet, nooit, in een auto). "Veel mensen die straatvrees hebben laten het er maar een beetje bij zitten, want thuis voelen zij zich opperbest." Was dat ook maar waar… Ik weet uit ervaring dat, al is dit artikel goed bedoeld en zal het voor veel mensen hopelijk opgaan bovenstaande ook nog zwaar onderschat is. Thuis kan je ook door een hel gaan (helemaal als je alleen thuis bent) en je durft niet in therapie doordat je geen mensen thuis durft te ontvangen. Tegenwoordig zijn er online therapieen te volgen maar helaas was dat voor mij ook te opervlakkig en heeft dat niet geholpen. Maar ik geef de moed of de strijd nooit op dat ik er op de een of andere manier uitkom… Maar echt begrip kan je inderdaad niet op rekenen… zelfs niet van de meeste hulpverleners "kom maar hierheen" als ik dat kon had ik het probleem niet… en ze begrijpen ook niet dat therapie aan huis dus ook te beangstigend is, en online therapie als interapy.nl helaas tot nu toe te oppervlakkig… Bij dit zwaar onderschatte probleem is echt meer begrip en beter aanbod nodig.

Infoteur: Meldpunt
Laatste update: 30-05-2008
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Reacties: 36
Schrijf mee!