InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Ouder en gezin > Wanneer je kindje overlijdt. Vroeger en nu

Wanneer je kindje overlijdt. Vroeger en nu

Wanneer je kindje overlijdt. Vroeger en nu Ouders horen eerder te sterven dan een kindje. Het wordt vaak gezegd maar helaas is het nog te vaak niet zo. Vroeger of nu, het ergste wat ouders kan overkomen, is dat je kindje overlijdt. Het verdriet van ouders, vroeger of nu is even groot. Echter het omgaan met het overlijden van een kindje, vroeger of nu is een wereld van verschil.

Doodgeboren kindje vroeger

Onder invloed van de Rooms Katholieke kerk was vroeger (na de tweede wereldoorlog) een doodgeboren kindje een zonde. Het kindje was niet rein en zuiver, zo was de dwingende overtuiging van de kerk. Hij of zij was niet gedoopt! Het zuiverende doopwater welke een pasgeboren kindje moet zuiveren van de duivel, van de erfzonde, was niet uitgevoerd. Daarom mocht het kindje ook niet begraven worden op het kerkhof. Een kerkhof heeft gewijde grond en het doodgeboren kindje ‘vervuild’ deze grond.

Onder de heg

Onder de heg werden vroeger de doodgeboren kindjes begraven. Of doodgeboren kindjes werden aan het voeteneind van een andere overledene gelegd en zo ‘stiekem’ mee begraven. Het moest meteen na de bevalling gebeuren en werd gedaan door anderen. De moeder was immers net bevallen. Het doodgeboren kindje werd meteen weggehaald en de moeder werd niets verteld. Waar was het kindje gebleven? Onder de heg? Waar dan? Mee begraven met een ander? Met wie? Er werd niet meer over gesproken en al snel was de moeder van toen, weer zwanger van de volgende.

Verwerking

Veel moeders die dit is overkomen, kregen er later moeite mee. Heel veel moeite. Een traumatisch gebeuren waar niet over gesproken mocht worden. De moeder moest verder. Het gezin was groot en tijd om te treuren was er niet. Pas jaren later, wanneer alle kinderen de deur uit zijn, kan het laatje openspringen met het onverwerkte verdriet. Pas dan komt de verwerking. Op vele begraafplaatsen zijn dan ook, omstreeks de wisseling van de 20ste naar de 21ste eeuw, monumenten geplaatst voor de overleden baby’s van die tijd. Om als moeder alsnog te kunnen rouwen. Om na zoveel jaar een plekje te hebben om naar toe te gaan. Om het verdriet van toen, alsnog een plekje te geven.

Doodgeboren kindje nu

Hoe anders is het in de 21ste eeuw. De dood hoort bij het leven. Ook de dood van een doodgeboren kindje. Niets wegstoppen en doorgaan. Het blijkt uit ervaring dat de tijd stilstaat voor verdriet. Het gaat niet over. Het moet langzaam een plekje krijgen. Je moet rouwen, je mág verdriet hebben. Pas dan zal het op den duur een plekje krijgen. Zowel voor de moeder als de vader. Gelukkig is dat besef er nu. Een doodgeboren kindje wordt na de bevalling niet meer bij de moeder weggehaald.

Ruimte en handvaten

Het mag op de buik liggen, de ouders mogen het voelen, ruiken, strelen, knuffelen en vertellen dat het zo het zo welkom was geweest. Het kindje krijgt een naam en iedereen mag het weten. De verdrietige ouders krijgen alle ruimte en medewerking in het ziekenhuis. Verpleegkundigen zijn hiervoor getraind. Geven ouders de ruimte en handvaten voor wat er allemaal mogelijk is. Bij een thuisbevalling waar het kindje dood ter wereld is gekomen, komt de begrafenisondernemer die eveneens alle handvaten geeft waar uit gekozen kan worden. Gekozen kan worden om:
  • foto’s kunnen foto's van het kindje te maken;
  • een gipsafdruk van een voetje te maken;
  • stukje haar af te knippen, wanneer je kindje een mooie bos haar heeft

Dingen die kunnen bijdragen voor de toekomst om de dood van je kindje enigszins dragelijker te maken. Samen met de begrafenisondernemer gaan ouders in deze tijd, beslissen hoe de uitvaart van het kindje eruit moet gaan zien. De kerk geeft alle medewerking.

Een plekje in het hart

Het is een plekje in je hart, die er nooit meer uit gaat. Maar in deze tijd mag er over gepraat worden. Daar waar dit vroeger gewoon niet mocht, blijkt dit nu ook erg moeilijk. Mensen hebben weinig tijd om te lang naar je verhaal te luisteren. Hoe vaak hoor je niet dat je na een paar maanden verder moet met je leven? Natuurlijk ga je verder, maar af en toe over je kindje praten is belangrijk. Moet zelfs, want het hoort bij jou, het hoort bij jullie, het hoort erbij! Het blijft er voor de ouder(s) levenslang bij horen. Blijf praten over je kindje! In een moeilijke tijd leer je de echte vrienden eruit te halen. Zoek de echte vrienden op. Vrienden die je begrijpen. Zoek op internet hulp- en praatgroepen voor ouders die hetzelfde is overkomen.

Geen taboe

De dood is geen taboe meer. De dood mag benoemd worden. Zusjes of broertjes mogen het doodgeboren kindje aanraken. Een mooi kindje wat lijkt te slapen en alleen maar even wakker geschud moet worden. Broertjes en/of zusjes mogen nu, ook voelen hoe koud de dood is. Hoe zichtbaar de dood is na een paar dagen. Ouders krijgen als handvat:
  • laat broertjes en/of zusjes tekeningen maken met speciale, nieuwe stiften. Het maakt de dood tot iets bespreekbaar, ook voor kinderen;
  • maak een gedenkdoos (samen met het gezin). Leg in een mooie doos of mand, alles wat met het doodgeboren kindje te maken heeft;
  • creëer een gedenkhoekje met een foto en een kaarsje.

Het werkt allemaal mee om het verdriet een plekje te geven en om te blijven praten.

Het slijt

Waarom zegt iedereen toch dat het slijt? Het slijt niet! Het gemis verandert! Wanneer de dagelijkse dingen weer worden opgepakt, het dagelijkse ritme weer routine wordt, kan het jaren duren voordat plots het besef er is: het verandert. Het verdriet is er niet meer elk uur en minder heftig. Het leven gaat verder maar je kindje hoort erbij.

Het blijft hard werken om zover te komen of het nu in de 20ste eeuw is of de 21ste eeuw!

Lees verder

© 2013 - 2019 Rieja, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Infectieziekten bij kinderen – TBC (tuberculose)Stel; een kindje is al lang hoesterig, heeft af en toe koorts, een slechte eetlust en achterblijvende groei. Dan is de k…
Hoe om te gaan met kinderen bij overlijden van een huisdier?Hoe om te gaan met kinderen bij overlijden van een huisdier?De dood is altijd is onbegrijpelijks en dat geldt vooral voor kinderen. Zij beseffen vaak nog niet volledig wat dood bet…
Rouwverwerking bij het verlies van een kindRouwverwerking bij het verlies van een kindEr zijn meerdere manieren om rouw te omschrijven. Rouw is verdriet om het verlies van iemand vanwege de dood. Ook word r…
Ongehuwd kinderen: Wat moet je regelen?Ongehuwd kinderen: Wat moet je regelen?Vroeger een schande, nu in de meeste kringen de normaalste zaak van de wereld: een kindje krijgen terwijl je niet getrou…
Kinderen en de dood: mogen kinderen een overledene zien?Vroeger mochten kinderen niet mee naar een begrafenis of crematie. Een dode zien was helemaal taboe voor kinderen. Tegen…
Bronnen en referenties
  • http://www.vook.nl/

Reageer op het artikel "Wanneer je kindje overlijdt. Vroeger en nu"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reactie

Philippe, 24-05-2014 16:04 #1
Ik ben geboren nadat er voor mij een kindje overleed bij de geboorte. Heel snel daarna was ik geboren omdat het beter was voor mij moeder om het snel te vergeten. Zo zag mijn vader dat. Ik weet dat ik al het verdriet van mijn moeder op mij heb genomen als kind. Ik draag daar nu nog altijd de gevolgen van. Het was dubbel want mijn vader werd na een paar jaar zwaar ziek waardoor mijn moeder geen aandacht meer had voor mij
enkel voor mijn vader. Ik werd ook ziek, aandachtsziekte astma. Vader ziek ik dus ook, liefde en aandacht kreeg ik als ik mij ziek maakte. Mijn vader stierf als ik 15 werd. Nu kan ik het plaatsen maar met mijn moeder kon ik er niet meer over praten. Het werd ervoor allemaal verzwegen. Het moment dat ik het wist werd zij dement.

Infoteur: Rieja
Laatste update: 18-11-2018
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Ouder en gezin
Special: Moeder zijn
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 1
Schrijf mee!