Een verliefdheid stoppen

Jonas, 20-05-2012 22:40 #16
Ik heb deze situatie ook gehad. Het is echt moeilijk om ervan af te geraken! Soms is het zelf zo moeilijk dat je, net zoals mezelf, de relatie tussen die persoon verergert of die persoon je begint te haten. Het is nu nog altijd moeilijk. Na een maand. De eerste geliefde in bed, dumpt je voor iemand anders. Dat is pas hard! Onze relatie was perfect. Bijna niets ging er fout. Totdat zij verliefd werd op haar beste vriend. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat ze die verliefdheid moest negeren. Hem negeren & dan zei ze iets dat ik nooit zal vergeten: 'Ik moest een keuze maken & ik koos mijn beste vriend'. Mijn hart brak in kleine stukjes, zo klein dat je ze niet meer aan elkaar kan lijmen. Maar met hulp van vrienden geraakte ik erover, momenteel heb ik het soms nog wat moeilijk & kan ik het niet geloven dat zij nu hem wenst in plaats van mij. Ik heb haar overal verwijderd. Ik dacht dat onze liefde al zo gegroeid was dat we over alles konden praten… maar blijkbaar was ik mis. Na 3 weken wist ik pas de echte reden. En dan val je in een put. Je vrienden zijn je leven! Je moet praten tegen hen, soms uithuilen op hun schouder! Maar leidt jezelf dan af door eens op stap te gaan! Forget about that girl / boy! Dat is de boodschap! Het is een harde uitspraak maar er zwemmen nog vissen in de zee. En zoals een leerkracht mij zij: 'Je moet van alles proeven in het leven'. Als iemand jou verlaat voor iemand anders dan… is die persoon het NIET waard! Jij bent degene die moeite hebt gedaan en vergeet dat niet!
Het is leuk dat ik mijn verhaal kon doen aan mensen die ik niet ken, en gelijke verhalen hoor. Maar mijn levensmoto is: 'BLIJF POSITIEF WAT ER OOK GEBEURT!'

Laigh-Lou (31), 13-03-2012 12:51 #15
Ik ben al jaren alleenstaand. Ergens een bewuste keus. Ik heb zeven jaar geleden de deal met mezelf gemaakt dat ik nooit meer iemand zo dichtbij laat komen, dat die mij kan kwetsen. Ik heb al mijn gevoelens afgesloten. Tot nu toe…
Ik heb een collega die warme gevoelens bij mij los maakt. Ik ben tot over mijn oren verliefd. Hij vertelt me dat hij me mooi vindt… hij knipoogt naar me als we mekaar treffen op de gang… Hij komt meerdere keren per dag zonder reden naar mijn kantoortje… Flirt met me en ga zo maar door, maar nooit heeft hij gezegd dat hij meer van me wilt.
Nu weet ik dat hij sinds een aantal maanden een vriendin heeft. Daar maakt hij geen geheim van. Hij heeft me foto's van haar laten zien, maar te gelijker tijd laat hij ook doorschemeren dat ze niet de ware is… Hij geeft gemengde signalen af. Ik heb heel voorzichtig laten doorschemeren dat ik hem wel leuk vindt, maar wat moet ik nu?
Moet ik zijn relatie respecteren en hem met rust laten?
Moet ik duidelijk vertellen wat ik voor hem voel?
Moet ik een halt toe roepen aan het flirten?
Ik wil hem, maar durf niet. Ik wil me niet bloot geven en weer het risico lopen gekwetst te worden… Help!

Lara, 10-02-2012 16:03 #14
Is het waar dat mannen maar één keer echt verliefd kunnen worden? En als er een man op een vrouw verliefd is en die vrouw zegt neen (ze hebben nooit een relatie gehad), … is er dan een weg terug voor die vrouw?

Kees, 26-01-2012 10:42 #13
Ik heb 3 jaar lang samen geweest met een kanjer van een vent. We woonden samen en hadden een goed leven leven, met leuke vakanties, uitstapjes en toekomstplannen. Natuurlijk hadden we af en toe ruzie, maar dit werd besproken en daar kwamen wij ook weer sterker uit. Hij vertelde tegen iedereen hoe gelukkig hij met me was en dat hij met me wilde trouwen en dat hadden we ook besproken, maar opeens niet meer. Hij maakte het uit en binnen een week ging hij met de persoon die hij nooit vertrouwde en van wie ik nu weet dat hij ook niet te vertrouwen is. Het liefst waarschuw ik me ex voor hem, maar het is zijn keus en hij mag straks de klap op gaan vangen die ik nu al 3 maanden aan het verwerken ben. Ik heb hem een e-mail gestuurd dat hij me met rust moet laten en ik voor mezelf kies in plaats van iemand die niet alleen kan staan. Ook dat is weer zijn probleem, en het liefst neem ik hem terug omdat ik zijn persoonlijkheid en toekomst heel goed bij mij vind passen en hij dat ook andersom zo voelde. Is het raar dat ik zo lang met dit gevoel rondloop? Want hij gaat plotseling met iemand verder die totaal niet bij hem past en dat weet hij toch? Rebound neem ik dan maar aan!. Ik weet dat ik er wel zal komen, alleen was ik ervan overtuigd dat hij en ik bij elkaar zouden blijven till the end of time… dat deed hij me ook geloven… maar dat mocht niet zo zijn…

Radeloos, 30-12-2011 14:16 #12
Ik ben verliefd op de droomvrouw van mijn leven. Ze heeft me in alles gezien en het was liefde op het eerste gezicht. Toen voor allebei.Ondanks dat het 10 jaar verschild tussen ons, ging alles volgens plan. We zijn samen wat begonnen en alles klopte precies, de aanrakingen, de timing, dus eigenlijk gewoon alles. Ziij heeft naar 5 maand relatie bepaald dat ze niet meer verder wou. Haar reactie was dat ze al een maand liefde had gefaked. Maar ik vind dat je liefde niet kunt faken, want elke aanraking van mij bij haar reageerde haar lichaam met een soort rust op. Ik weet dat ze erge last heeft van winterdepressie en ben zo bang dat die haar zo'n angst heeft gegeven dat ze nu dus niet meer verder wil met mij, bang om mij pijn te doen.
Ik ben nog steeds smoorverliefd op haar, hoe veel pijn ze me ook heeft gedaan. Iedereen in mijn omgeving zegt dat ik gewoon verder moet gaan en niet aan haar moet denken. Maar ze heeft zoveel spullen achter gelaten bij mij die ik niet weg kan gooien dat ik echt niet kan stoppen met denken aan haar. Als ik iemand zie die op haar lijkt dan voel ik hoe mijn hart een sprong maakt van geluk, als ik iemand haar naam hoor roepen voel ik hoe mijn lichaam reageert en alles om me heen langzamer lijkt te gaan.
Zij heeft mij nu in alles geblokt en laat niks meer van zich horen, terwijl hoe jammer ik het ook vind dat ik haar niet meer mag liefhebben ik haar wel als vriendin wil houden. Heb haar gesmst met woorden als ik wil gewoon vrienden blijven hoe veel ik ook van je hou en ik weet dat je niet verder met me wil maar ik mis je wel heel erg. Ik heb nog zoveel vragen onbeantwoord en weet niet hoe ik dit moet oplossen zonder jou antwoorden. Geef mij alsjeblieft de kans ze te stellen.
Maar ze reageert nergens meer op, ik voel me nu dus radeloos en doe me best om haar te vergeten. Maar mijn verstand en mijn gevoel schreeuwen heel hard dat ik haar niet moet laten gaan, dat ik moet blijven vechten omdat de liefde er nog is. Alleen het vreet zoveel energie de liefde en het immense verdriet.

Hoe zien jullie dat, kun je een maand doen alsof je van iemand houdt en bij elke aanraking je lichaam laten reageren terwijl je geen liefde meer voelt? Kun je dan diegene in de ogen kijken en zeggen schat ik hou super veel van je en wij worden samen oud?

Hopeloos, 27-12-2011 23:13 #11
Hoi ik ben al 5 jaar hopeloos verliefd op een leuke vrouw. Maak dat niet veel mee iemand zien en direct binnen de min was die aantrekking daar. Tis eigenlijk een moeilijke situatie ik moest op een bepaald moment om iets dat er gebeurd was op t'werk naar een psychologe om erover te praten en ik zag haar en er was een klik een aantrekking verliefd tot over mijn oren en moest nog beginnen babbelen toen. Ik was getrouwd toen en heb niets laten merken van mijn gevoelens aan niemand. Maar kan er niet mee leven en heb besloten om uit mijn huwelijk te stappen niet met de bedoeling om iets te ondernemen met de andere vrouw maar kon niet liegen. Het was het begin van jaren van ellende en had mijn psychologe nodig. Jaren van gesprekken zware ook maar naar mate het beter ging met me kwamen die gevoelens sterk terug. Het waren die gesprekjes tussen door en ik was verloren en heb op een bepaald moment beslist om het haar te zeggen en onze gesprekken stop te zetten. maar blijf haar opzoeken dus na een lange periode van stilte heb ik terug contact gezocht. Dus kan ik haar weer even kunnen zien hopeloos natuurlijk en pijnlijk ook voor me. weer stop gezet deze keer iets beter afscheid genomen. Van haar gevoelens weet ik niets, er waren momenten bij dat ik dacht dat ze iets voelde voor mij. Maar het is om zoveel reden onbereikbaar, zij is getrouwd kindjes en zij is jaren mijn psychologe geweest. Ik zou graag nog ene keer proberen maar weet niet hoe zonder mijn eigen belachelijk te maken 1 keer om zeker te zijn dat het niet wederzijds is of misschien toch… Iemand advies?

Sonia, 15-10-2011 00:45 #10
Graag zou ik ook hier mijn verhaal kwijt willen aangezien ik het aan niemand kan vertellen. Ik ben al bijna 3 jaar heimelijk verliefd op een collega… en ja hij is al 20 jaar getrouwd. Het laatste jaar werd onze relatie vriendschappelijker en spraken we een aantal maal af om na werktijd iets te drinken. Dat was altijd heel gezellig maar platonisch hoewel ik wel altijd chemie voelde. Ik heb hem nooit laten merken dat ik zo verliefd op hem ben. Heb ook tijdenlang het gevoel proberen te ontkennen gezien de omstandigheden.
De voorlaatste keer had ik het gevoel dat er van zijn kant meer in de lucht hing en namen we afscheid met 2 zoenen op de wang en een voorzichtig vluchtig kusje op de lippen. Dat was de dag voordat hij met vakantie ging. Vervolgens heb ik hem ivm vakantieperiode weken niet gesproken tot afgelopen vrijdag waar we samen de hele avond bij elkaar stonden op de vrijdagmiddagborrel. Toen we naar buiten gingen vertelde hij me dat hij me de vorige keer eigenijk had willen zoenen maar dat dit niet kon, toch? Beetje aangeschoten van de drank zijn we een stukje gaan wandelen en in een zijstraatje hebben we hartstochtelijk gezoend. Het was hemels en hij keek me verliefd aan en zei dat hij me lief vond. Dagen erna hoorde ik niets van hem. Wel zakelijk wat contact maar niets over die avond en wat er gebeurd was. Daags daarna zelf maar op hem afgestapt. We zijn kort apart gaan zitten en hij zei dat ie het fijn vond om er even over te praten maar dat wat gebeurd was natuurlijk geen vervolg kon hebben. Op mijn vraag of hij het vervelend vond of spijt had dat het gebeurd was antwoordde hij nee, maar hoopte dat onze werkrelatie niet beinvloed zou worden. Maar ook dat hij zich wat overvallen voelde dat ik in dat straatje het initiatief nam om met hem te zoenen (terwijl hij er zelf notabene over begon!). Tenslotte zei hij dat ie me wel leuk vond en streek over mijn arm. Ik vertelde er ook geen spijt van te hebben en hoopte dat hij zich nu niet raar of afstandelijk zou gaan gedragen omdat hij zou denken dat ik allemaal dingen van hem zou willen. We gingen vriendelijk maar toch wat ongemakkelijk uit elkaar. Later die middag belde hij me op om te zeggen dat hij toch een rotgevoel had over ons gesprekje van die middag en hoe we uit elkaar waren gegaan en dat we binnenkort samen wat gaan drinken. Ik heb hem daarna nog een sms gestuurd dat ik het attent vond dat hij belde en ik meende dat ik hem een lieverd vind. Maar geen reactie terug. En vanmiddag kwam ik hem dus in het voorbijgaan tegen en leek hij een stuk afstandelijker en ook zou hij me vandaag bellen over hoe iets zakelijks was afgelopen maar heb niets meer van hem gehoord. Natuurlijk begrijp ik dat dit inderdaad geen gevolg kan hebben. Maar ben er toch wel verdrietig over dat de band die we leken te hebben nu mogelijk lijkt te verkoelen. En baal dus achteraf dat dat zoenen misschien wel alles heeft verpest. Aan de andere kant weet ik nu wel waar ik aan toe ben. zit nu nog met de vraag hoe moet ik me komende tijd tegen hem opstellen. Heb zelf de neiging om hem dan maar een beetje te mijden en proberen van die verliefdheid af te komen… hoewel ik in mijn hart liefste bij hem zou zijn…

Iemand, 10-09-2011 19:01 #9
Lieve Roberta, dank voor uw reactie! Het deed me zo goed, en bij het lezen dat de kans er in zit dat hij ook iets zou voelen deed mijn hart zo sneller kloppen. Het streelt mijn ego en doet me lachen, maar héél diep vanbinnen weet ik dat dat niet zo is. Hij voelt niets voor mij, dat weet ik bijna zeker, al wilde ik van wel! Misschien kijkt hij naar me omdat hij nèt vind dat ìk naar hem kijk. En soms schaam ik er me zo om. Want soms komt hij langs met anderen om zich heen, en op dat ogenblik heb ik slechts oog voor hem. Het is gewoon sterker dan mezelf. Achteraf denk ik dan, "oei, die anderen hebben me zo zien kijken naar hem, wat moeten zij er niet van denken?!". Maar goed, ergens laat het me toch koud. Ik heb niet gevraagd om wat voor hem te voelen, het is er gewoon, zo ineens, zonder uitnodiging. Komende week zal ik heel de week daar aanwezig zijn. Zal me goed voorbereiden om zo weinig mogelijk aan hem te denken en zo min mogelijk naar hem te kijken mocht hij voorbijlopen…

Iemand, 08-09-2011 22:20 #8
Heb het ook zitten. Enorme gevoelens voor die ene man die ik eigenlijk helemaal niet ken. Waarvan ik weet dat hij getrouwd is. Zit zelf ook in een relatie (bijna 10jaar) Het is allemaal begonnen door het "naar elkaar kijken". Gewoon kijken. En daarna vriendelijk "goeiemorgen/middag/smakkelijk" zeggen. Niet meer, niet minder. Door het feit dat ik merkte dat ie altijd naar me keek wanneer hij langskwam, ben ik me op hem beginnen concentreren en zijn die gevoelens van kwaad naar erger gegaan… De voorlaatste keer dat ik hem zag bv. kwam hij naar beneden, en ik wist dat hij het was, maar keek hem niet aan. Een tiental minuten later kwam hij de gang uit en bleef hij aan de trappen staan, rug naar mij, en dacht na. Dan draaide hij zich om en wandelde naar buiten, bij het buitenwandelen keken we elkaar aan. Ik ging toen weg en nam de trappen naar beneden, naar de garage toe. Terwijl ik de garage uitrij, kom ik hem daar toch niet tegen zeker. Buiten bleef ik even stilstaan tot hij langsreed, en reed hem achterna. Aan het rode licht stond ik naast hem, en geloof me, ik durfde niet eens te kijken. Het werd groen voor mij en ik reed weg. Voelde zo vreemd aan. Hierna schreef ik mezelf een brief waarin ik mijn gevoelens beschreef en afscheid nam, want werd het echt moe. Vandaag zag ik hem weer, we keken elkaar heel even aan, maar er stonden zoveel mensen dat ik niet langer kon kijken, en ook hij was niet alleen. Hij liep verder en toen ik weer opkeek, zag ik dat hij net zijn hoofd terugdraaide, en vraag me nu af, keek hij me weer aan, of keek hij naar de mensen die er stonden te praten. Heb wel gemerkt dat die brief die ik naar mezelf schreef, en achteraf verscheurd heb, toch wel wat geholpen heeft. Want kon vandaag mijn gevoelens onderdrukken, het voelde niet aan zoals die andere keren. En was toen zo fier op mezelf. Heb ook, toen ik naar het liedje "ik leef niet meer voor jou" luisterde op de radio, gedaan alsof ik het voor hem zong :-) Het lukt wel hoor, en geeft ook een fijn gevoel van zelfwaardering en voldaanheid. - Waarschijnlijk beeld ik het me allemaal in, en kijkt hij gewoon, normaal, zoals iedereen wel eens kijkt. Weet het gewoon niet meer. De man zoekt helemaal geen contact met mij en spreekt mij ook nooit aan, hij kijkt alleen maar. En ik kijk alleen maar terug. Ook dat verhaal in de garage, ik dacht waarom deed hij zulk een omtoer om hier uit te komen? Waarom deed hij dat? En dan ga ik denken dat hij dat voor mij deed. Maar eigenlijk is dat helemaal niet zo. Hij kon toch niet weten dat ik op dat moment wegging. Om gek van te worden toch?! Ben blij dat ik het hier ook eens kwijt kan. Wil van het gevoel af, en anderzijds wil ik het niet kwijt. Maar ik weet wel beter. Eigenlijk zou ik er willen blijven over doorratelen, maar dan gaan de lezers zich vervelen. Dus zal ik het hier maar bij laten. Het gezegde is gezegd :) Veel succes aan allen in dezelfde situatie. Jezelf wat extra waarde geven en in gedachten je boven hem/haar stellen kan wonderen doen, voor een moment althans… Reactie infoteur, 09-09-2011
Beste Iemand,

Je mag net zo lang doorratelen als je zelf wil hoor! Wees vrij en voel je welkom om hier je hart te luchten! En wees niet bang dat je andere lezers verveelt: de meeste zijn juist op zoek naar informatie hoe anderen het doen? Hoe gaan anderen om met deze overweldigende gevoelens?

Besef dat de man in je verhaal naar alle waarschijnlijkheid "stoeit" met zijn gevoelens. Dat hij geen contact met je zoekt is een keuze: hij is getrouwd en als hij inderdaad gevoelens voor je heeft is het veiliger (voor jullie allebei!) om geen contact te zoeken. Wel met de ogen, want als je verliefd bent op elkaar zoeken de ogen automatisch contact.

Beste Iemand, heel hartelijk dank voor je bijdrage en mocht je de behoefte voelen om vaker je hart te luchten: wees van harte welkom en voel je vrij om je gevoelens van je af te schrijven! Ik wil je heel graag heel veel succes en sterkte toewensen!

Met vriendelijke groet, Roberta

R., 19-08-2011 01:31 #7
Hoe moet het met het contact geheel en voor altijd verbreken als je met het meisje in kwestie een hele goede, diepgaande vriendschap hebt opgebouwd die je al zeker niet kwijt wilt?

Bloem_14, 17-07-2011 22:17 #6
Ik ben op iemand verliefd die niet geloofd. ik wil voor mijn geloof gaan, maar het is echt ontzettend moeilijk omdat we een hele goede klik hebben. nog tips?

B., 18-06-2011 16:10 #5
Verliefdheid stoppen gaat niet zo makkelijk helaas. Tijdje geleden kwam er een nieuwe collega op het werk waar ik (nog steeds) smoor verliefd op ben. Ze heeft echter ook vriend dus ik wil van die verliefde gevoelens afkomen, maar dat gaat erg lastig als je elkaar regelmatig op het werk tegen komt. Ik probeer haar wel te mijden, maar als ik haar dan weer tegenkom dwalen mijn gedachten weer volledig af naar haar… Heb je daar nog tips voor Roberta?

Missy, 12-06-2011 13:14 #4
Mijn situatie is ook zo. Ik ben gek op een jongen maar hij niet op mij. Met de argument dat alle vrouwen hetzelfde zijn, alleen maar voor geld en plezier gaat. Hij is de liefde van mijn leven. Ik heb me nog nooit eerder zo gevoeld, wat kan ik doen hem te vergeten want dat speelt ook al een jaartje of 2. :s Reactie infoteur, 14-06-2011
Beste Missy,

Hoe moeilijk ook, hoe vreselijk moeilijk ook, de beste manier om een verliefdheid te stoppen is diegene waarop je verliefd bent, niet meer te zien. Nooit meer te zien zelfs. Geen enkel contact. Maar zelfs deze manier geeft geen garantie dat je je geliefde (snel) zal vergeten. Doorgaan met leven en genieten van het leven, zo goed en zo kwaad als dat maar gaat, kan helpen. Maar ook dat is geen garantie dat je je geliefde (snel) zal vergeten.

Als je echt verliefd bent, kan het 3 jaar duren eer de ergste verliefdheden zijn verdwenen. Oef!

Beste Missy, heeft deze liefde van je leven je ooit vertelt dat hij niets voor je voelt? Misschien verbergt hij zich achter stoer/macho gedrag? Of voelt zich onzeker over wat jij voor hem voelt? Heel veel sterkte!

Met vriendelijke groet, Roberta

Marcel, 21-03-2011 21:11 #3
Ik zit ook in zo'n situatie, ik heb vroeger nooit zoveel last gehad van verliefdheid enzo maar nu. jemig. ik ga dus nog naar school, zit in m'n 3de jaar van vmbo (ben 17 jaar) en ben ook verliefd op een meisje waarvan ik ook zeker weet dat het niet wederzijds is. Elke keer, elke dag als ik haar zie sta ik als een betonnen paal stil en volg ik iedere beweging van haar, ze knalt door m'n hoofd heen als ik aan haar denk en ik weet bij God niet wat ik hier mee aan moet, ik probeer haar te negeren maar na vandaag wordt dat zoveel moeilijker. Ik stond te wachten op de bus en ze stond een paar meter naast me. ik keek haar recht, RECHT in de ogen voor zo'n 10 seconden. shit wat is dit moeilijk zeg.

Wvl, 18-02-2011 22:02 #2
@vreni: ik zit in exact dezelfde situatie maar ik ben diegene die verliefd is op haar; mijn bureau staat pal naast de hare. man wat zie ik haar graag. Ik weet dat het niet wederzijds is maar somszijn er toch van die momenten dat ze dicht tegen me aan schuift en haar hand op mijn schouder legt… dan begin ik weer te dromen maar een paar dagen later zie ik het haar bij iemand anders staan flirten. pfff, dan breekt mijn hart.

Vreni Poelemeijer, 21-01-2011 08:32 #1
Is een goede tip. Maar mijn ex vriend is verliefd op een collega die in hetzelfde kantoor zit en de bureaus tegen elkaar aan. Zij heeft hem duidelijk gezegd dat ze niets voor hem voelt, maar hij zegt dat hij dit gevoel niet voor niets heeft gekregen. Blijft dus hopen tegen beter weten in. Hoe kun je zo iemand helpen? Hij kan niet weglopen uit de situatie. Wat te doen?

• Plaats zelf een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel…