InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Antisociale Persoonlijkheidsstoornis (ASPS)

Antisociale Persoonlijkheidsstoornis (ASPS)

Antisociale Persoonlijkheidsstoornis (ASPS) ASPS wordt gekenmerkt door egocentrisch, impulsief, agressief en soms ook gewelddadig gedrag. Er is geen verantwoordelijkheidsgevoel en ook schuldbesef ontbreekt. De wet wordt regelmatig overtreden en niet altijd houdt iedereen evenveel rekening met elkaar. Soms zo erg dat je van asociaal gedrag kunt spreken. Wanneer iemand echter niets ontziend, zonder enig schuldgevoel een spoor van ellende achterlaat, is er waarschijnlijk sprake van ASPS.

Kenmerken

Volgens de DSM heeft iemand een antisociale persoonlijkheidsstoornis wanneer deze aan drie of meer van de volgende criteria voldoet. De persoon is minstens 18 jaar en het gedrag treedt niet alleen op als onderdeel van schizofrenie of een manische periode.
  1. Houdt zich niet aan de wet en overtreedt deze regelmatig
  2. Liegt en bedriegt voor eigen voordeel en plezier
  3. Impulsief, kijkt niet vooruit, plant niets voor de toekomst
  4. Aggressief en gewelddadig
  5. Roekeloos, houdt geen rekening met eigen veiligheid of die van anderen
  6. Onverantwoordelijk, komt (financiële) verplichtingen niet na, moeite met een baan te houden
  7. Geen schuldgevoel wanneer hij een ander benadeeld heeft in welk opzicht dan ook

Vaak is er al sprake van een gedragsstoornis (men spreekt bij jongeren van antisociale gedragsstoornis omdat het mogelijk van voorbijgaande aard is) voor het 15e levensjaar, de eerste symptomen beginnen soms al vanaf een jaar of 8, minimaal drie van de volgende criteria.
  1. Pest, bedreigt of intimideert vaak anderen
  2. Begint vaak vechtpartijen
  3. Gebruikt een wapen (ook knuppel)
  4. Mishandelt mensen
  5. Mishandelt dieren
  6. Steelt en breekt in
  7. Seksueel misbruik
  8. Brandstichting
  9. Vandalisme
  10. Liegt veel
  11. Blijft vaak, ondanks verbod van ouders, 's nachts van huis weg.
  12. Is minstens tweemaal van huis weggelopen en 's nachts weggebleven.
  13. Spijbelt regelmatig

Algemeen

Naar globale schatting komt ASPS bij ongeveer 2 tot 3 procent van de volwassenen in westerse landen voor. Waarschijnlijk zit deze schatting aan de lage kant, het is erg moeilijk de diagnose te stellen aangezien mensen met ASPS zelden eerlijk zijn over zichzelf en meester zijn in het misleiden. Ze leggen de schuld van hun problemen altijd bij een ander. In de gevangenis loopt het percentage op tot 75 procent. Het komt meer bij mannen (3 procent) dan bij vrouwen (1 procent) voor.

Er is een erfelijke factor aangetoond en vaak is er sprake van een lichte neurologische afwijking (mogelijke hersenbeschadiging op jonge leeftijd). Omgevingsvariabelen zijn meestal bepalend (mishandeling, achterstandswijk) en bij kinderen met ADHD is het risico groter das ASPS zich kan ontwikkelen. Ongeveer 20 procent is ook psychopaat. De stoornis komt het meest voor bij personen van 25 tot 44 jaar. Na deze leeftijd neemt het criminele gedrag vaak af maar genezen doet het niet.

Omdat een persoon met ASPS gewetenloos is, ziet hij geen enkele reden om hulp te zoeken, wanneer hij in de problemen komt, zal hij de schuld bij een ander leggen. Hij ziet ook niet wat hij verkeerd doet en zijn eigenbelang gaat voor alles. De omgeving ondervindt over het algemeen veel meer problemen en pas wanneer ze in hechtenis zijn genomen zijn ze geneigd een hulpverlener te zoeken. Dit zal dan meer vanuit het oogpunt hun straf te ontlopen zijn dan vanuit hun problemen.

Relaties met andere mensen

Mensen met ASPS hebben meestal een hechtingsprobleem, waardoor zij vaak alleen maar met anderen omgaan omdat ze hen kunnen gebruiken. Vaak is er ogenschijnlijk niets met hen aan de hand, uit hun voorgeschiedenis blijkt meestal pas dat er iets is misgegaan in hun ontwikkeling. Tegenover de andere sekse kunnen ze zich heel charmant opstellen, maar tegen hun eigen geslacht stellen ze zich vaak manipulerend op. Hun wisselende stemmingen zijn vaak lastig te volgen en nog erger wordt het wanneer ze zich agressief en gewelddadig gaan gedragen. Woede en opgewondenheid zijn vaak de enige oprechte gevoelens die ze hebben, emoties worden over het algemeen geveinsd want in werkelijkheid voelen ze niets. Ze overdenken nooit de gevolgen van hun daden waardoor ze vaak met justitie in aanraking komen, omdat ze geen spijt kennen, leren ze er ook niet van waardoor vaak in herhaling treden. Soms weten zij toch hun omgeving dusdanig te manipuleren en misleiden dat deze hen de hand boven het hoofd blijft houden.

Relatie met een partner

Het valt niet mee om met iemand met ASPS samen te leven. Van liefde is meestal geen sprake, de relatie wordt meer gekenmerkt door macht, dwang, overspel en soms mishandeling. Ook is er vaak sprake van lichamelijke klachten, depressies, drankmisbruik en drugs. Hoewel iemand met ASPS meestal wel heel goed het eerste contact kan leggen, kan hij maar moeilijk langdurige relaties aan.

SPS in vergelijking met andere persoonlijkheidsstoornissen

Borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS)
  • ASPS: persoonlijk gewin
  • BPS: aandacht zoeken
  • Overeenkomst: manipulatief en gewelddadig gedrag

Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS)
  • ASPS: gewetenloos
  • NPS: eist bewondering
  • Overeenkomst: weinig tot geen invoelend en empatisch vermogen

Lees verder

© 2007 - 2014 Jaszzx, gepubliceerd in Psychologie (Mens en Samenleving) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde links
Psychopathie + Hare Checklist.
Gerelateerde artikelen
Diagnose: Antisociale persoonlijkheidsstoornisDiagnose: Antisociale persoonlijkheidsstoornisIn dit artikel geef ik u informatie over de antisociale persoonlijkheidsstoornis (APS). Deze stoornis wordt vaak moeilij…
Alcoholverslaving en comorbiditeitAlcoholverslaving en comorbiditeitEen alcolholverslaving an sich is een heftig fenomeen met verstrekkende gevolgen voor het sociale, persoonlijke en zakel…
Oorzaken van geweldsdelicten bij jongerenGeweld en agressie onder jongeren is tegenwoordig een veelvoorkomend fenomeen. Steeds vaker is in het nieuws dat jongere…
Kinderpsychiatrie: antisociale gedragsstoornisEen stoornis die veel wordt gezien bij oudere kinderen en adolescenten is de antisociale gedragsstoornis. In het Engels…
PersoonlijkheidsstoornissenPersoonlijkheidsstoornissenJe persoonlijkheid is je 'eigen aard,' waarmee je je in de omgang herkenbaar onderschiedt van anderen. Dat is iets ander…
Bronnen en referenties
  • Beknopte handleiding bij de diagnostische criteria van de DSM-IV-TR / druk 2 The Dsm-Iv Personality Disorders – W. John Livesley www.korrelatie.nl www.e-psychiater.nl www.who.int

Reageer op het artikel "Antisociale Persoonlijkheidsstoornis (ASPS)"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Kim, 18-11-2013 09:09 #30
Na alles hebben gelezen gaan mijn ogen nu open, altijd legde ik de schuld bij mijzelf het verhaal van een moeder met twee dochters wat eerder hier is geschreven komt helemaal overeen met mijn verhaal machteloos voel je kapot hoe kan ik mijn dochters helpen na zo vaak de grond zijn ingetrapt door leugens terwijl je alles voor hun over hebt en geen stukje verder komt. deze vraag brand mij op de lip komt het ooit weer goed, ook ik mag mijn kleinkids haast niet zien terwijl zo ik zo graag oma wil zijn. soms merk ik dat mijn dochters het niet leuk vinden dat mijn kleinkids mij aardig vinden. misschien vind ik via deze weg ook moeders of vaders die met het zelfde probleem zitten hoe gaan wij om met deze gedrag en hoe kunnen wij onze kinderen helpen?

A. E. Witstein, 13-11-2013 11:23 #29
Ik heb een vraag heb een zoon die minimaal 3 van de boven genoemde dingen heeft, graag zou ik willen weten weer ik terecht kan voor wat vragen en de behandeling in de omgeving van Rotterdam. alvast bedankt.

Overbodig, 07-11-2013 03:54 #28
Waar zal ik eens beginnen. Ik studeer psychologie meestal word er gezegd dat doen de mensen die zelf wat hebben mee gemaakt en het niet verwerkt hebben, of zelf wat hebben. Zeker mee eens! Vele die de studie doen hebben anorexia gehad, zelfmoord pogingen, vader met ptss etc. Ik heb de studie niet om deze reden gekozen. Maar nu komt het ik vermoed dat mijn vader bordeline heeft. Hij heeft mijn moeder kapot gemaakt en zij heeft meerdere malen pogingen tot zelfmoord ondernomen. En tja als buitenlander ben je slecht en word je niet geholpen. Want de Nederlander is in ons land heilig. Nou niet dus. Nu ben ik aan het leren en las ik over asps. Wat verdomd veel op mijn vriend lijkt. Tja dat is het nu mijn voorbeeld figuur (figuurlijke zin) vader is ziek val ik ook op een zieke. Al hoewel ik een sterke persoonlijkheid heb. Ik sta sterk in me schoenen. Ben overtuigd van me kunnen en uiterlijk. Alhoewel ik niet perfect ben, zelf kan ik makkelijk contact maken met mensen. Echt geen probleem maar dat onderhouden van contacten is erg lastig. Ik heb vanuit huis niet geleerd hoe je contact moet houden. Aangezien er nooit iemand op bezoek kwam en als voor mij. Misschien is het ook de Nederlandse mentaliteit en verwacht ik te veel van vriendschappen. Wat het voor mij moeilijk maakte is dat mijn ex en vader niet met elkaar kunnen. Mijn vader kan met niemand. Als ik vroeger over een vriendje begon, zei hij dat ik op het fietspad moest gaan liggen als ik zou willen worden geneukt. voor loopsehond uitworden gemaakt. En als ik ergens was geweest met me ex dan zei hij: hij kwam alleen voor het neuken. erg sexueel gefocused waarschijnlijk vroeger misbruikt door een priester. sinds zijn hersenbloeding is hij rustiger geworden.
Maar anyway:

Ik heb me altijd iemand gewenst die van me zal houden om hoe ik ben. En niet om hoe ik eruit zie. Meestal wilde partners gelijk na 2 maanden met me naar bed. Nou dat is echt te snel! En uiteindelijk kwam dan mijn vriend/ex. Eindelijk iemand die niet alleen aan borsten, bier en voetbal dacht.

Onze relatie verliep in het begin rustig, hij accepteerde dat ik wilde wachten. Maar we hadden snel ruzie. Na vijf minuten in de auto, bracht hij me terug naar huis. Ik was heel koppig en hij agressief. Zo heeft hij toen zijn moeder zeurde de kleding kast kapot geslagen en zijn hand gebroken. Een raam thuis, auto raam, een deur, ern aantal kaken, mij op me been of arm en wat blauwe plekjes bezorgd. Helaas een keer mijn gezicht toen hij zich had bezat nadat hij hoorde dat zijn lievelings oom overleden was. Hij wilde een soort troost seks daar had ik geen zin in dus ik kreeg de frustratie over me heen. Zo heeft hij ook wat klappen moeten incasseren. Ik heb hem toen alleen gelaten hij ging huilen als een klein kind. Nooit had ik hem zien huilen na die 4,5 jaar. Was ook de eerste keer dat ik een dikke lip had (en de laatste ik pik zoiets niet) Hij ging op de knieen en kuste mijn voeten. Hij was altijd agressief als iemand scheef naar hem keek, of toeterde dan was het al trammelant. De enige manier hoe ik hem rustig kreeg is door hem vast te houden. Vaak als ik er bij was gebeurde er nooit wat hij wilde meestal niet met me weg omdat hij bang was dat me wat zou overkomen. Als hij dan bij een vriend was geweest had hij weer eens ruzie met iemand gekregen. Waar ik erg boos om word.
Hij heeft een lactose allergie waardoor hij extra snel gepikeerd is. Tevens oorlog mee gemaakt. Zijn moeder heeft hem hard opgevoed zij heeft haar halve familie verloren in de oorlog en was erg gefrustreerd dat ze zo n vervelende zoon had. Elke keer als hij van school kwam had hij weer ruzie gemaakt. Toen kreeg hij dus klappen.
Dit alles heeft zijn sporen achter gelaten, hij had namelijk last van zijn ledemaat die kon hij een halfjaar niet bewegen. Zo kapot was hij er van dat hij alles kwijt was. In mij kwam dus niet het idee op dat hij asps zou hebben. Hij heeft me niet bedrogen zo ver ik weet, of bestolen. Wel vond hij het altijd leuk om me bijv hard te bijten in me arm of wang (zoals hij dat zei smaak ik lekker), of op me kont te slaan (wat mij dermate irriteert). Onze verbinding is gecompliceerd als ik hem wat vraag zegt hij soms direct de waarheid en soms niet. Als ik nog eens vraag zegt hij iets negatiefs. Iets wat ik wil horen volgens hem. Als ik vraag bijv waar was je? Bij vriend is het antwoord en ik zeg het zelfde nog eens. Zegt hij bij een meisje. En dan is er bonje. Hij scheld mij uit ik kan het zelfde terug doen. Geen probleem
Als ik ergens mee zit (probleem heb met iets van hem) bijv (een probleem in het begin) hij geniet ervan dat ik boos word als hij naar meisje kijkt. Hij noemt dat een teken van houden van. Dit doet hij nu al een tijdje niet aangezien ik hem goed voor paal heb gezet. En hij veel mensen kent waardoor hij zich gedraagt. Anyway als ik dit bespreek doet hij lief. Ja is niets ik hou van jou, doe ik om je boos te maken dat ik zie dat je om me geeft. Ik kreeg immers te weinig aandacht. Nou prima maar op het moment dat hij me omhelst dan knapt er iets en laat ik tranen vloeien. Hij schrikt word agressief gaat schelden begint zich zelf te slaan. Hij heeft een paar keer zijn kop kapot geslagen en hij heeft liever dat ik hem sla dan dat ik zeur. Zoals hij zegt doet het hem meer pijn dat ik pijn heb. Maar dat merk ik niet. Hij wil me niet zien huilen. Hij had een telefoon gekocht voor een familie lid en gebruikte deze als eerst zelf. Whatsapp erop gezet een foto van een meisje en dan tegen me praten. Ja ben je vriendin van hem. Etc etc net doen of hij meisje is. Maar ik word niet eens boos omdat het me niet meer interesseert. Vervolgens komt hij en laat zien dat hij het was. Zo zegt hij soms zulke meisjes als jou zijn overal. Dacht het niet. En dan later zegt ie. Ja je maakt me boos en dan zeg ik zulke dingen die niet waar zijn die je pijn doen. Zodat je ophoud met zeuren. Vervolgens komt dan dat hij van me houd. En als ik het niet geloof wil hij voor me ogen een mes in zijn hart steken.

Bij conflicten wanneer hij mij grote mond geeft doe ik zelfde terug maar erger. Vroeger deed ik dit niet. maar het hield niet op. Vervolgens ben ik zijn methodes tegen hem gaan gebruiken. Zodat hij zelf zegt dat hij niet meer kan. En opgeeft. Nu is hij laatst achter mij rug naar de psychiater gegaan. Hij denkt dat er wat niet klopt. Die zei na een gesprek je bent een psychopaat. Dus asls. Nu wilt hij dat ik hem verlaat en een jonge zoek die goed voor me is. Volgens hem verdien ik beter.

Ook vanuit zijn kant is het probleem er dat hij mijn niet aan kan, aangezien wij de afgelopen week veel ruzie hebben gehad en ik niet opgeef. Voor ik dit wist zouden we uit elkaar gaan, ik laat me niet zo behandelen. Iemand die 1 x slaat zal dit altijd doen. En ik heb ook geen zin om hem nog eens fysiek pijn te doen (maar ik laat niet over me heen lopen) Daar pass ik voor! En dan hele tijd dingen beloven en niet nakomen. Dat was het ergste, om te kotsen. Op een gegeven moment kon ik het ook niet meer horen. Mijn roze bril is af. En zijn charmes moet hij maar bij een ander uitproberen.

Ik ben er klaar mee. Dus iedereen contact verbreken weg ermee. Weer een ervaring die onnodig is eigenlijk. En je schiet niets op met deze bullshit

Niet Belangrijk, 07-11-2013 01:27 #27
Aan die met twee dochters. Ik lees niets over de vader. Asps ontstaan door biologische eigenschappen en ervaringen (zoals trauma's). Denk aan jezelf laat ze lekker stikken. Verhuis desnoods. Je hebt je leven voor hun opgeheven en een dank je wel hoef je niet te verwachten. Empathie missen ze immers! En over het geweld dat uit zich meer bij mannen.

Aleida, 25-08-2013 09:32 #26
Al ruim veertig jaar, pest en treitert mijn vader mij. Is altijd aan het ruzie zoeken. En nu op mijn bijna 51 ste, weet ik het niet meer. Ik weet niet meet hoe ik het anders moet doen.

Anoniem, 25-06-2013 09:09 #25
Ik heb deze probleem met twee van mijn dochters. alles wat hier boven staat komt zo'n beetje overeen behalve geweld. het is voor mij heel moeilijk omdat ik verschrikkelijk veel van hun hou, maar ze maken mij geestelijk kapot zo maken ze mij slecht bij anderen en vertellen de waarheid niet. anderen waar zij mee praten denken dat ik een slechte moeder voor hun ben geweest omdat ze de leugens geloven van mijn dochters. ik zeg niet dat ik perfecte moeder ben geweest maar mijn kids zijn mijn alles. vroeger toen ze nog klein waren hadden ze al gedragsstoornis problemen en heb ik altijd hulp gezocht maar door de verdraaide verhalen was het voor een hulpinstanties ook moeilijk wel werd mij gezegd dat ik moest leren leven met kinderen met een handicap ben echt door een hel gekomen. nu is het wel zo dat de andere dochter het iets anders heeft dan de andere.ze zijn nu volwassen de oudste probeert nu boven mij te staan en mij te behandelen of ik een gestoorde ben en moet volgens haar regels leven contact heb ik niet veel, dat komt omdat ze zoveel leugens over mij gezegd hebben die ik echt niet gedaan heb en dat kan nog wel eens weer uitkomen. klein kids mag ik niet zien. Maar goed wat ik er mee wil zeggen ook voor een moeder is het niet makkelijk om kids te hebben met deze probleem je wilt ze zo graag helpen maar dat lukt niet is mij nog niet gelukt. wanneer komen ze er achter dat ze anderen kwetsen door leugens te vertellen die helemaal niet waar zijn, waarom voelen zij geen spijt/verdriet wat ze andere aan doen. want dat voelen mijn dochters totaal niet. soms is het net of ze mij straffen omdat ze deze beperking hebben. zijn er meer ouders die deze probleem kennen?

Jkm, 03-04-2013 21:50 #24
Dit zou veel verklaren, dit gaat dieper dan ik dacht (ASPS, NPS, BPS…)… bij mij… maar echte hulp? Waar en wie? Al die dokters… de kosten die je hebt… dat is schandalig duur om jezelf te willen veranderen naar een goed mens. Ze hebben me ondertussen al een paar keer met een echte platte portefeuille achtergelaten. Het rare eraan is dat een persoon zoals ik "normaal" rond loopt over de straten, tussen het volk, op het werk. Maar nooit echt gelukkig. Nooit eens relaxed. Altijd maar "mijn" zin krijgen of anders barst er iets. Tal van jobs naar de vaantjes ermee geholpen, tal van relaties en tal van vrienden de mist in. Omdat ik deze verstoorde visie heb. Is dit het nu? Dit is al 30 jaar mijn leven. Dit kan toch niet. Anoniem zijn heeft zijn voordelen hier maar jezelf aankijken in de spiegel… jongens toch… Soms word ik er gekker en gekker van. Alles loopt dan in het honderd. Ik switch van onbegrip naar sarcasme zo over naar seksuele aanstootgevende gesprekken. Vervolgens terug naar (verbaal) agressief gedrag tot ik tenslotte weer als een jankende hond in de hoek sta, mezelf de lomperik te noemen. Een hoop stress dat ik daarmee ook niet gezond kan verwerken… dan begint dit ritueel van evenementen alsof het een avonturenfilm is. Praten helpt? Ja jezelf staan promoten dat je een stuk sukkel bent, een "slachtoffer". Want andere mensen die je kennen noemen het "zielig stukje aandachtstrekker". Terecht want zo ook men vrouw als sommige naaste van me hebben al heel wat koek mogen slikken van me. Daarom dat ik me ondertussen bezig hou met muziek, veel luisteren, bewerken. Mijn hobby is ondertussen een dwang geworden om alles van me af te zetten, the bigger picture of life bestaat al lang niet meer bij. Ik heb jaren gezopen om van dit ellendig bestaan af te willen zijn… ben ermee gestopt… ziek zijn aan de maag is niet zo fijn meer als je iedere dag op de pot ligt. Nu heeft muziek dit vervangen. Niet eender welke muziek. Donkere muziek. Een soort van alter ego dat zegt, jij gaat brute gore muziek beluisteren jongen want dat fairytale-achtig lijfje van je is te broos om ook maar iets te doen. Getwiste waarheden en geneigd zijn tot instorten… Het is soms onlogisch, het gevoel van: ik wil er niet meer zijn, hou op met zagen en doe die deur dicht en wandel uit men leven. Heb ik tegen bijna iedereen gezegd. Soms speelt er een loshangende emotie in mijn lichaam. Het gevoel van ik wil dood. Terwijl je eigenlijk niet dood wil zijn. Gewoon ophouden met bestaan zonder woorden. Creepy eigenlijk.
Echt waanzin soms…

Peggy, 22-02-2013 19:42 #23
Onze kleinzoon heeft voor kort samen met zijn vriendin in een studentenhuis gewoont.
Hij gaf zijn studie op en vond geen werk dus kon hij de huur niet meer betalen daar liet hij zijn moeder voor op draaien tot voor 2 maanden toen is de huur opgezegd en is hij thuis weer ingetrokken.

Zijn moeder heeft sinds kort een nieuwe relatie en tussen mijn kleinzoon met haar vriend klikt het absoluut niet. Begrijpelijk, de vriend zag een nietsnut die zijn moeder uitbuit en voorliegt en bedriegt. Mijn dochter ziet dat nu ook zo en heeft mijn kleinzoon uit huis gezet.

Sinds 14 dagen woont onze kleinzoon van 20 nu bij ons in. We wisten al dat hij problemen heeft, diverse opleidingen gevolgd maar niet afgemaakt, diverse baantjes gehad maar na 1 week 14 dagen de brui er aan gegeven, enz. enz. Ook financieel heeft hij grote problemen. We zijn er, nu hij bij ons woont pas echt achter gekomen wat het probleem precies is, willen hem wel helpen maar hoe.

Hij heeft een vriendin, zij volgt een studie en is door de weeks in haar studentenkamer en net als ik bij diversen lees, de ouders van zijn vriendin lopen weg met hem. Daar slaapt hij in de weekends als zij thuis is. Zijn vriendin ziet geen probleem dus ik vermoed dat hij haar goed voor de gek kan houden, hoe lang nog? IK ben niet degene die haar ogen gaat openen… gaat de relatie kapot dan zijn de rapen rijp denk ik.

Inmiddels hebben we de huisarts om raad gevraagd en is hij bij iemand van het RMC gaan praten. Kijken of hij toch nog een opleiding kan gaan volgen.

Ik weet niet of wij dit lang uithouden, inmiddels al achter in de 60, vraag me dus ook af of mensen zoals wij hier niet ook begeleiding in moeten krijgen. Hoe ga je om met iemand met ASPS…

Rob Slinger, 24-01-2013 11:55 #22
Ik heb een pleegzoon (19 jr.) waar ook het grootste deel van de bovenstaande kenmerken op van toepassing zijn, overigens de kenmerken van een pathologische leugenaar komen ook voor het grootste deel wel overeen met hoe ik hem ken.

ADHD en ODD zijn ooit al eens door het Riagg bij hem vastgesteld.

Zijn moeder, waar ik 7 jr. mee heb samengewoond is in 2007 overleden en zijn biologische vader is uit beeld.

Behalve dat het al lastig genoeg is om een dergelijk kind te proberen op te voeden hebben ik en mijn nieuwe (LAT)partner ook nog eens aardig wat moeite met de omgeving die totaal geen problemen zien.
Zoals zijn oma en opa van moeders kan uit Limburg (ik woon zelf in Rotterdam) die hem alleen af en toe op een paar vakantiedagen zien.
Zijn tante (zus van zijn moeder) die in Griekenland woont en hem dus zelden ziet.
Maar ook de ouders van zijn verkering die hem op handen dragen, maar ja die zien hem alleen in het weekend.

Dus de mensen die hem alleen in een weekend of een vakandiedag waarop niets hoeft en alles mag meemaken merken niets aan hem. Daar is hij de ideale schoonzoon/kleinzoon/neef.

Maar thuis is het beeld heel anders en ergeren we ons kapot aan hem waardoor de sfeer inmiddels ver beneden het nulpunt is.
Als ik zijn opa, oma of tante in het verleden aan de telefoon had dan kon ik ook niet erg positief over hem praten (eigenlijk alleen maar negatief) met als gevolg dat dat contact aardig verwaterde.

Mijn pleegzoon is tegenwoordig vrijwel ieder weekend bij zijn vriendin thuis, zo ook b.v. met kerst.
Op facebook lees je nu opmerkingen van zijn tante dat ze zo blij is dat zijn “schoonmoeder” zo goed voor hem zorgt!

En bedankt he, graag gedaan die inmiddels 5 jaar (+7 jaar met zijn moeder) die ik voor hem zorg en alle ellende meemaak.
Nou ja het eind is gelukkig in zicht, hij staat ingeschreven voor begeleid wonen en de verwachting is dat hij innen enkele maanden een plaats krijgt.

Er uit is er bij mij ook definitief er uit. Opa, oma en tante zullen we daarna wel nooit meer iets van horen.
Nou ja het zij zo.

Vroeg me wel af of anderen dit herkennen. Bij buitenstaanders de perfecte jongen (ach we doen allemaal weleens iets) maar thuis!

Tio, 18-01-2013 13:39 #21
In het begin zie je er niets aan af en dat is het verraderlijke er aan. De gewone burger en het slachtoffer krijgen vervolging in plaats van de dader. En beklagen zich bij derden als het slachtoffer zich terecht over hun beklaagt.

Karla, 27-12-2012 15:56 #20
Ik ben voor mijn opleiding informatie aan het zoeken over ASPS en nu ik dit lees begint er een belletje te rinkelen over mijn vriend. We hebben 2 jaar een relatie en hebben vaak ruzie gehad. Nooit ziet hij in wat hij fout doet, nooit mag ik hem ergens de schuld van geven en nooit bied hij ergens zijn exuses voor aan. Dat moet ik dan allemaal doen, en uit onmacht en schuldgevoelens die hij mij aanpraat bied ik dan mijn excuses aan. Hij heeft me ook regelmatig bedrogen en zelfs als hij wist dat ik het wist ontkende hij het. Steeds was ik kapot van verdriet en dat waren dan de enige momenten dat hij wel zijn excuses aanbood. Hij heeft waarschijnlijk alleen spijt als ik erachter kom, maar verder niet. Hij heeft ook geen moeite om te liegen, als hij er maar beter uit komt. Hij kan zich zo makkelijk overal uitpraten. Maar hij blijft dezelfde fouten maken. Als hij een nieuwe leuke collega o.i.d. heeft moet hij zich even van zijn charmante kanten laten zien en kijken of hij 'kans' maakt. Ik kan hem niet vertrouwen. Hij word ook erg snel boos en soms is het dan ook echt oorlog. Hij heeft mij ook een keer aangevlogen. De striemen stonden op mijn armen, dat was mijn eigen schuld en hij had zich nog ingehouden, zei hij. Ook heeft hij een rechtzaak lopen omdat hij iemand een gebroken neus heeft geslagen met stappen. Hij heeft in het verleden vaker gevochten, voor de kik. Verder blowd hij elke dag, al 5/6 jaar lang. Hij heeft vaak beloofd om te stoppen maar daar houd hij zich nooit aan. Hij vind het ook leuk om met andere drugs te experimenteren. Met alcohol gaat hij ook regelmatig zijn grenzen over en ligt de volgende dag kotsend op bed. Ik ben veel te lief en te goed voor hem. Iedereen probeert mij duidelijk te maken dat ik beter verdien. Maar hij kan zo lief voor mij zijn en ik ben ook gek op hem.

Hoe moet ik het hier met hem over hebben? Hij heeft zo'n groot ego dat ik hem niet duidelijk kan maken dat hij misschien ergens last van heeft. Er is niks mis met hem, in zijn ogen. Het zou zo fijn zijn als hij ook door heeft dat ik het moeilijk heb met zijn gedrag en dat dat er iets niet goed zit,

Stella, 30-11-2011 20:19 #19
Ik herken bij mijn dochter van 25 jaar ook wat van bovenstaande symptomen. Als kind was zij voor mij heel lief, voor vriendjes en vriendinnetjes niet altijd, maar ze heeft nooit echt getreiterd of geterroriseerd. Zij liegt zoveel dat ik niet meer weet wanneer iets echt waar is. Ze is erg beïnvloedbaar. Had de verkeerde vrienden. Was vroeger al veel aan het blowen en drinken. Ook nachten de hort op. Houdt geen baan of relatie vast omdat ze steeds weer de fout ingaat. Haar laatste relatie, een jongen waar ze waanzinning gek op is, heeft ze onder invloed van alcohol en drugs (cocaïne) bedonderd. Hij was dat gelieg en bedrieg zat en heeft er een punt achter gezet. Verder is haar financiële administratie een drama. In het verleden heeft zij nog weleens geld van me gestolen, maar dat was in de puberteit.
+Wat ik niet herken is gewelddadig gedrag en dieren kwelling. Ze is niet gewelddadig en houdt heel veel van dieren. (Niemand moet een dier pijn doen want dan krijg je met haar te doen.)
Kortom: ze heeft de nodige problemen en ik zit met mijn handen in het haar. Ik weet niet hoe ik haar moet helpen of haar kan overreden om hulp te zoeken en daarbij ook open kaart te spelen. Inmiddels woont ze weer bij mij. Ik probeer haar wel met de feiten te confronteren, maar zij ziet zelf het probleem niet echt. Volgens haar doet ze haar best. Ondertussen ben ik ook bang dat ze m.b.t. alcohol een veelgebruiker is. Ik wil heel graag dat ze beter gaat worden en dat ik haar weer kan vertrouwen, zo schiet het niet op. Maar wat is de juiste weg?

Help;, 19-11-2011 13:14 #18
Ik ben totaal de draad kwijt, mijn ex heeft presies het zelfde dingen.
ik wil heel diep gaan hoe ik alle puzelstukjes kan plaatsen over de asps, hoe kan je zo iemand wijs maken dat die een probleem heeft, hij ging liegen uit e pest, als ik hem betrapde met een leugen of gedrag die niet ok was gaf hij niet toe, werd agresief en drukde op mijn fouten en praate mij tot diep in de grond van schaamte en schuldgevoelens. nooit hield hij rekening met begrip voor mij, altijd was het zijn verdriet. wat voor mensen zijn dit? mensen zonder emotie mensen zonder respect voor zelf en ander? mensen die leven uit groot leugen staan? mensen die andere gebruiken oplichten voor zn eigen belang. wat is de oorzaak van dit gedrag, en hoe ga je ermee om met zo iemand? ik gloof niet dat hij bewust is van zij gedrag nog steeds niet? waarom denken ze alleen aan hun eigen wat maakt dat van belang welke emotie welke denk patroon. ik ben zelf nu 8 maanden bezig met een dgt terapie bij de psq dat raad ik ook iedereen aan het is een enorme leerzaame terapie waar zelf je emotie onder controle kan houden, je zelf beheersen, je gedachten beheersen hoe dat komt waarom dat komt en wat de gevolgen daar van zijn. daarna ga je stappen ondernemen hoe je dat gaat anders doen. bewust zijn van hoe je inelkaar zit wat je denkt is heel belangerijk, en onderscheit maken tussen je emotionele en wijze geest, ik raad dit iedereen aan. maar zelf wil ik dat mensen mij helpen met asps hoe het in elkaar zit. wat hun dwars zit, waar ze bang voor zijn,

Anoniem, 11-09-2011 14:54 #17
Jouw verhaal is heel herkenbaar. Vroeger was ik ook spontaan en heel erg attent maar de afgelopen jaren is dit allemaal weggegaan. De goede vriendschappen die ik toen heb opgebouwd zijn behoorlijk verwaterd en het gekke is ik kan de oude persoon niet meer worden en kan er ook niet bij dat ik toen zo was. Vroeger had ik veel vrienden om me heen maar tegenwoordig ben ik een veel minder prettig om mee te leven. Ook het ziekelijk liegen heb ik. Alhoewel ik daar al wel mee bezig ben. Ik loop op dit moment bij een psychiater en heb net de diagnose add gekregen. Zelf zit het me alleen niet lekker omdat ik vermoed dat ik meer heb maar de goede woorden niet kan vinden om het echt goed te vertellen omdat ik een normale jongen lijk en ook wel redelijk ben hoor;)

Ik hoop dat er mensen zijn die er ervaring mee hebben en die mij tips kunnen geven hoe ik het nu verder moet doen want ik wil weer op een normale manier kunnen genieten en contacten onderhouden zonder dat ik mezelf niet in de hand heb en al weer een kwetsende opmerking heb gemaakt voordat ik het zelf door heb.

Ik, 18-07-2011 16:53 #16
Na het lezen van bovenstaande zie ik veel overeenkomsten met mijzelf.
Vroeger was ik anders (zeggen mensen om me heen) toen was ik spontaan, ging veel meer met mensen om e.d.
Nu niet meer. Ik lieg, soms de ergste dingen waarover een ""normaal" mens niet kan liegen. en heb hier ook helemaal geen schuldgevoel over. alleen wanneer iemand erachter komt. maar ook dan, als e rover gepraat is en alles is weer goed. geen schuldgevoel. ik wil er wel vanaf komen, en eerijk en open zijn. maar om de een of andere reden lukt dat niet.
Geweldagig / agressief e.d. ben ik niet, nooit geweest ook. heb ook een heel fijne jeugd gehad, met heel lieve ouders en broers.
nooit in aanmerking gekomen met de politie of justitie. alhoewel ik wel soms wel kleine dingen steel uit winkels. (dit was vroeger ook al het geval). maar nooit hiervoor ben gepakt.

Ik merk dat ik vaak lieg over de meest onnozele dingen, maar ook over grote zaken die er wel toe doen.
Heb ik nu ASPS? kom je daarvan af. Is dit te genezen? Hoe wordt ik weer een normaal persoon. Die wel leuk is om mee om te gaan, die wel ergens bij kan horen en die wel een normale relatie kan onderhouden zonder elke 2 weken flinke ruzie te hebben over liegen en egoistisch gedrag?

Ik, 18-07-2011 16:50 #15
Na het lezen van bovenstaande zie ik veel overeenkomsten met mijzelf.
Vroeger was ik anders (zeggen mensen om me heen) toen was ik spontaan, ging veel meer met mensen om e.d.
Nu niet meer. Ik lieg, soms de ergste dingen waarover een ""normaal" mens niet kan liegen. en heb hier ook helemaal geen schuldgevoel over. alleen wanneer iemand erachter komt. maar ook dan, als e rover gepraat is en alles is weer goed. geen schuldgevoel. ik wil er wel vanaf komen, en eerijk en open zijn. maar om de een of andere reden lukt dat niet.
Geweldagig / agressief e.d. ben ik niet, nooit geweest ook. heb ook een heel fijne jeugd gehad, met heel lieve ouders en broers.
nooit in aanmerking gekomen met de politie of justitie. alhoewel ik wel soms wel kleine dingen steel uit winkels. (dit was vroeger ook al het geval). maar nooit hiervoor ben gepakt.

Ik merk dat ik vaak lieg over de meest onnozele dingen, maar ook over grote zaken die er wel toe doen.
Heb ik nu ASPS? kom je daarvan af. Is dit te genezen? Hoe wordt ik weer een normaal persoon. Die wel leuk is om mee om te gaan, die wel ergens bij kan horen en die wel een normale relatie kan onderhouden zonder elke 2 weken flinke ruzie te hebben over liegen en egoistisch gedrag?

M. Jacobs, 20-06-2011 20:36 #14
Na het lezen over personen met ASPS kom ik tot de ontdekking dat mijn ex man veel overeenkomsten heeft. Voor mij wordt zijn raar, gevoelloos en egoÏstisch gedrag steeds duidelijker. Het beangst me nu dat ik 33 jaar met zo`n persoon heb geleefd.
Hij heeft mij (en anderen) heel veel verdriet bezorgd. Op emotioneel en financieel gebied.Nu zoekt hij weer nieuwe slachtoffers. Nooit, nee nooit zal hij dat zelf inzien.
Omdat ik zelf zeer trouw en betrouwbaar en eerlijk ben heeft hij zo jaren zijn gang kunnen gaan.Hij heeft mij als prooi gehad.Zo zie ik dat nu. Mensen met deze stoornis laat je a.u.b. behandelen voordat je anderen heel veel pijn bezorgd.

Anoniem, 08-06-2010 21:27 #13
Ik heb de hele avond zitten zoeken en kom hier uit. Ik heb een broer van rond de dertig. Hij is al zijn hele leven een speciale jongen. In mijn herinnering begonnen de problemen vanaf een jaar of 10. Nu moet ik zeggen dat hij en ik twee handen op 1 buik waren dus mss heb ik een vertekend beeld. Hij was niet perse constant agressief maar er waren uitspattingen. Hij deed vanaf een bepaalde leeftijd wel wat hij zelf wilde ongeacht wat mijn ouders wilde. Mijn ouders naar mijn idee fijne opveoders geweest. Verwaarlozing zeer zeker niet, mijn vader had eerder de neiging om mijn broer te laten winnen met spelletjes omdat hij niet tegen zijn verlies kon. We hebben een fijne jeugd gehad bij mijn ouders.

Mijn broer ging op zijn 17 het huis uit omdat de ruzies tussen mijn vader en hem steeds hoger op liepen. Toendertijd heeft een psycholoog van het riagg eens geopperd dat hij wat autistische trekken zou hebben maar dat kon destijds niet want men kende alleen de klassieke autist.
Mijn broer heeft vanaf die tijd regelmatig schulden, liegt over zijn schulden, als we hem ermee confronteren ligt het altijd aan de uitbetalende instanties. Mijn ouders hebben hem vaak geholpen in deze moeilijkheden maar sinds een jaar of drie doen ze dat niet meer.
Nu is mijn broer een tijd geleden opgepakt in zit in het buitenland in de gevangenis. Hij dacht zijn schulden snel op te lossen. Het is overigens niet de eerste keer dat hij iets crimineels heeft gedaan, al twee maal eerder waren er incidenten waar hij niet voor is opgepakt. Hij heeft ons daar wel van op de hoogte gesteld maar we hebben hem de hand boven het hoofd gehouden want hij betuigde spijt en had het toch zelf verteld aan ons dus zou hij er wel van geleerd hebben. Nu heb ik er spijt van. Ik heb lang gedacht dat hij autistisch was maar als ik bovenstaande kenmerken van ASPS lees dan klopt bijna alles, behalve bij de kenmerken onder de 15, daarvan zie ik er maar 1. Ik vraag me af of hij ASPS zou kunnen hebben, ipv autistisch te zijn.

Dineke, 01-06-2010 15:15 #12
Ik ben een student, en begeleid momenteel iemand op stage met ASPS. hier zit ook een opdracht voor mij aan verbonden, en nu is het de bedoeling dat ik een bepaalde theorie aan dit gedrag moet koppelen, alleen kan ik de juiste theorie hier niet voor vinden, zou iemand mij misschien een tip kunnen geven? Alvast bedankt! Trouwens respect voor de mensen die ASPS hebben, en hierover hieronder schrijven!

Fenedro, 26-05-2010 18:10 #11
Hey, ben man van 20j met een stempel als antisociaalpersoonlijkheid! ik verlies alles wat me lief is door eigen toe doen van mijn gedrag en denkwijze. ik weet niet meer wat ik moet doen, eenmaal wil ik geholpen worden anderzijds is het leven gemakelijker door emotioneelloos rond te dolen. het eenigste waarvoor ik wou veranderen was voor mijn prinsesje die ik ben kwijtgespeelt door mijn eigen duistere kanten, ik mis haar enorm en wil haar een plaats geven. maar inplaats daarvan zit ik onschuldige mensen te kwetsen die dicht bij me staan, en daardoor nog meer verlies. ik vind het jammer dat ik onschuldigemensen zit te kwetsen om mezelf beter te voelen omdat anderen me zodanig veel stres geven. ik wil graag verder in mijn leven maar blijf steken zie geen oplossing alleen maar een doolhof omhult met mist. Reactie infoteur, 31-05-2010
Om toe te geven dat je verkeerd bezig bent (geweest) verreist al een hoop moed. Heb je dat haar ook laten weten? Of je ASPS hebt, zou ik zo niet kunnen zeggen, mensen met ASPS hebben over het algemeen geen spijtgevoelens en geven er niets om dat zij anderen kwetsen. Jij doet dat wel dus dat is al heel wat en je geeft ook toe dat je dingen verkeerd doet. Het zo dus ook zo kunnen zijn dat je geen ASPS hebt maar problemen met omgaan met je emoties en frustraties. Het is hoe dan ook, aan te raden om hulp te zoeken, een goede therapeut kan je helpen je gevoelens in goede banen te leiden. Veel succes!

Mary Tjalkens, 31-03-2010 14:50 #10
Dag Jadjana,
Wat goed van je erover praat! Je vertelt dat je niet meer weet wat je verder moet doen of bij wie je terecht kunt. Ik ben maatschappelijk werker en reclasseringswerker. Ik zou je kunnen helpen door je informatie te geven waar je hulp kunt krijgen. Ik geef je het telefoonnummer van kijn werk, je mag me rustig bellen. Als je belt (070-3119444), neemt de receptie op. Vraag dan even naar mij, dan krijg je mij aan de telefoon. Je spreekt mijn naam uit als Merie Tjalkens.
Bel me gerust op Jadjana! Reactie infoteur, 01-04-2010
Dank je wel Mary, ik denk dat meer mensen dankbaar gebruik zullen maken van je aanbod!

Jadjana Kowal, 10-03-2010 19:00 #9
Ik ben een alleenstande moeder met twee kinderen. Ik heb heel moeilijke relatie met mijn ex/partner achter de rug. Ij zijn al drie jaar gescheiden maar de problematiek duurd er steeds. De hele steeds heb ik aan mijzelf de schuld gegeven tot nu toe. Mijn ex/partner al in het onze relatie toonde tegen mij zeer agrsieve en geweldadige gedraag. Elke keer dreigde hij mij met dood als ik ga proberen bij hem weggaan. Toen ik uiteindelijk had besloten om te weggaan dan heeft hij mij rug gebroken met behulp van het politie ben ik in het ziekenhuis beland en kinderen in het pleeggeziennen. Toch na deze drama zocht steeds waar heb ik er verkeerd gedaan? Na een jaar heb ik geprobeerd omgang tussen mijn kinderen op te starten met het resultaat dat ik weer door hem mishandeld werd.
Elke keren dit problem herhalde zich dat ik door hem mishandeld werd. Ik ben door hem in mijn eigen huis aangevallen. Hij deed alsof hij een Postboden was alleen om mij weer te grijpen. Ondanks van alles heeft hij recht om kinderen te zien. Het word niet door de rechter nagekeken. Ik ben zeer bang van zijn geweldadige kant. Soms leekt het ene keer wat rustiger te zijn. Wanneer ik begin weer hem geloven dat het toch mischien goed gaat dan valt hij mij weer aan. Elke keer beschuldig hij mij en van alles. Hij heeft geen spijt wat hij heeft mij aangedaan en nog steeds doet. Nu probeer ik op mijn benen te staan, werken, op mijn kinderen zorgen normaal leven. Door zijn agresieve gedraag lukt mij dat niet. Ik weet niet meer wat ik moet verder doen bij wie ik moet terecht komen. Reactie infoteur, 11-03-2010
Beste Jadjana,

Ik weet niet zeker of dit in de rubriek persoonlijkheidsstoornissen thuishoort maar dat je hulp nodig hebt is zeker.
Wacht niet af maar neem het heft in eigen handen! Sinds het laatste familiedrama staat de politiek op scherp in dit soort gevallen. Maak daar gebruik van. Ga naar de gemeente en blijf daar net zo lang "zeuren" tot iemand je serieus neemt en actie wil ondernemen.
Door je manier van schrijven, ga ik ervan uit dat je Nederlands vrij gebrekkig is. Daardoor zou je verhaal wel eens niet zo kunnen overkomen als de bedoeling is.
Zorg ervoor dat duidelijk is wat je wilt vertellen, sleep desnoods een buurvrouw mee die je daarmee kan helpen.
Je moet stappen ondernemen want wanneer je gaat zitten wachten tot iemand je komt helpen, zou die hulp wel eens net te laat kunnen komen.

Wanneer je echt zo bang bent voor zijn geweld en je voelt ook echt de dreiging: vraag een straatverbod aan.

Natuurlijk is het niet jouw schuld, wat je ook verkeerd zou hebben gedaan in zijn ogen, niemand heeft het recht om een ander zo gewelddadig te behandelen!

Vecht! Voor je zelf en voor je kinderen.

Succes!

Ilona, 04-03-2010 21:46 #8
Mijn zus 40 jaar oud. Heeft nooit vrienden, losse flodders, kan vriendschap niet behouden. Als zijn ruzie heeft met haar zoveelste vriend wordt ze helemaal des duivels. ook heeft ze een laag iq daarom twijfel ik vaak. ligt het aan dr iq of is het meer aan de hand? ze liegt over dingen waar een normaal denkend mense niet eens ove na zou denken om te liegen, als ze zegt dat ze naar de bakker is geweest is het de slager. Ik wil hier mee aangeven dat ze liegt over het minste. iedereen zet ze tegn elkaar op, vele ruzies zijn er ontstaan door haar toedoen. we weten allemaal hoe ze is maar toch trappen we erin. Wat is dit in hemlesnaam hoe kan ik haar helpen? Reactie infoteur, 10-03-2010
Vanuit zo'n korte beschrijving is het natuurlijk niet mogelijk om te beoordelen of uw zus een persoonlijkheidsstoornis heeft. Niet iedereen met vervelende karaktereigenschappen heeft een persoonlijkheidsstoornis. Jeugd, omgeving en eventuele traumatische ervaringen kunnen ook invloed hebben op de manier hoe iemand in het leven staat.
Wanneer iemand echter continu een "last" voor zijn of haar omgiving is, kun je overwegen hulp te zoeken.
Meestal vindt de patient zelf dat er niets aan de hand is dus het valt niet mee om hem/haar bij een therapeut te laten komen. Geduld en zoveel mogelijk open en rustige communicatie is een stap in de goede richting. Verwacht echter niet te veel.
Eén ding mag je echter nooit uit het oog verliezen, wanneer je er zelf aan onderdoor dreigt te gaan, moet je ten alle tijden voor jezelf kiezen en afstand nemen.
Laat je nooit een schuldgevoel in je schoenen schuiven, ook niet met de woorden dat je de persoon in kwestie hebt laten vallen, het heeft namelijk voor niemand zin als je zelf niet meer verder kunt.

Paula, 07-12-2009 14:23 #7
Ik vermoed sterk dat mijn broer (23) aan asps lijd.
Al jaren word hij door mijn ouders keer op keer uit de brand geholpen.
Begin dit jaar hebben ze hem een ultimatum gesteld: hulp zoeken of weggaan.
Met de reden dat hij eerst wat geld wilde verdienen en sparen (ahum) voordat hij hulp zou gaan zoeken is hij vertrokken naar Turkije. na ruim een half jaar en heel veel sores is hij weer terug.
Hij zegt dat hij geen onderdak heeft en blijft mijn ouders lastigvallen. Mijn ouders laten hem absoluut niet meer het huis in, maar hij blijft terugkomen: Aanbellen, bonken op de deur, etc.

Mijn ouders hebben hem nu gezegd dat hij hulp moet zoeken en zijn van plan om een kamer voor hem te vinden en dan 2 maanden zijn huur te betalen om hem op weg te helpen.
Dit vind ik een uiterst slecht idee!
Op deze manier krijgt hij precies wat hij wil en is hij niet geneigd hulp te gaan zoeken; hij heeft dan immers alles wat hij nodig heeft.
Ik probeer mijn ouders over te halen niks meer voor hem te doen behalve met hem naar de huisarts/instantie te gaan, maar mijn moeder heeft er erg veel moeite mee omdat het tegen haar gevoel in druist.
Heeft iemand misschien tips/suggesties over hoe ik dit aan moet pakken?
En kunnen we ook ergens anders terecht dan de huisarts?
Mijn broer zegt namelijk dan altijd dat hij daar onder dwang is en dat hij absoluut geen problemen heeft of wat dan ook waarna we gewoon weer naar huis gestuurd worden.
Tijd begint toch wel te dringen voordat het nog erger uit de hand loopt. (heeft al ruit ingegooid bij ouders, (nog meer) waardevolle dingen meegenomen en begint mij ook vaker lastig te vallen) Reactie infoteur, 17-01-2010
Misschien een idee om zelf hulp te zoeken, niet omdat er met jullie iets mankeert, het kan je wel helpen zaken te verwerken en eenmaal in het circuit kan een psycholoog je misschien verder helpen met deze problemen.

Bij strafbare feiten kun je overwegen de politie in te schakelen…

Bram, 30-11-2009 19:57 #6
In bovenstaand artikel staat precies waar ik aan leid. Ik erken pas sinds een paar maanden dat er iets met me aan de hand is. In het begin wist ik het niet zo. Ik ben toen naar een psycholoog gegaane, en ga daar nu ook wekelijks heen. Moet toegeven dat het niet makkelijk is om er weer iedere week heen te gaan. Maar ik weet dat het voor mezelf, mijn toekomst en mijn relatie erg belangrijk is.
Achter veel van de sympthomen kan ik JA zetten. En dat is best schrikken als je dat zo ziet.
Ben met justitie in aanmerking geweest, mishandeling. Ben impulsief ik lieg enz. Ook de dingen die bij voor 16 jaar staan kan ik bijna overal JA op antwoorden.
Ik heb op dit moment een relatie, en het gaat op het moment verre van goed. Mijn partner weet niet meer wat ze met me aan moet. Ze mist aandacht en gevoel bij me, en ze heeft het gevoel dat het aan haar ligt. Hoewel ik haar regelmatig vertel dat het niet haar schuld is, laat ik haar toch te vaak merken dat het wel aan haar ligt.
Doordat het me maar niet lukt om me in haar te verplaatsen, snap ik gewoon niet waar het probleem telkens ligt. En dat frusteert mij en doet me pijn. Geeft me het gevoel van machteloos zijn. Ik wil het allemaal goed doen voor haar, maar dan zal ik eerst moeten inzien wat fout is, en moeten leren wat goed is. EN dat snap ik gewoon niet. Ik krijg het maar niet er in.
Ik ben aan de ene kant blij dat ik naar een psycholoog ga, maar vraag me af of het helpt. Ik zie geen vooruitgang, en alle zaken waar ik op moet letten ben ik zo weer vergeten. Zo moet ik meer rekening houden met anderen door bijv naar anderen te luisteren, en te laten uitpraten. En de feedback die anderen (voornamelijk partner) te accepteren.
Het vreemde van alles vind ik dat ASPS het hevigst is als ik met mijn partner ben, op het werk weet ik me goed te beheersen en pas ik me aan, maar thuis lukt het maar niet.
Soms vraag ik me af of mijn partner te zwak is voor mij. Ik weet niet of dat fair is maar toch denk ik zo. Ook denk ik vaak dat mijn partner dingen met opzet doet. Als ze feedback geeft extra dingen verdraaien of omslachtig doen.
Ik weet het vaak gewoon niet meer. Reactie infoteur, 17-01-2010
Dank je wel voor je eerlijke reactie.
Meestal is het zo dat we ons afreageren op de persoon die het dichtst bij ons staat. Door jouw stoornis heb je een aantal karaktereigenschappen ontwikkeld waar je zelf ook niet blij mee bent. Gelukkig maar want dat geeft alleen maar aan dat er heel veel goeds ook in je zit. Dat je partner hier het meest onder te lijden heeft, betekent dat jij je partner volop vertrouwt en bj haar helemaal jezelf kunt zijn.
Misschien een twijfelachtige eer voor je partner, aan de andere kant is het wel belangrijk om zoveel mogelijk de zaken positief aan te pakken.
Het kan zijn dat je psycholoog niet de juiste voor je is. Het gebeurt wel vaker dat mensen soms al 6 psychologen hebben gehad, voor ze de juiste vinden. Dat kan verschillende redenen hebben, bv. geen klik hebben of zelfs de deskundigheid van de psycholoog (of juist het ontbreken daarvan). Onthoud, psychologen zijn ook maar mensen dus als er geen klik tussen jullie is, kan het best zo zijn dat het gewoon niet werkt tussen jullie.

Vergeet niet, je bent op de goede weg, acceptatie is al een hele stap, de wil om er wat aan te doen een nog grotere.

Veel sterkte.

Saskia, 31-10-2009 03:18 #5
Ik herken veel, heel veel, na 4 jaar relatie heb ik het op gegeven Ik moet wel, dit gaat ten koste van mijn leven en dochtertje.
Ik heb hem ook willen steunen, ondanks het mishandelen, bedriegen.maar weet nu dat een verloren strijd is…
Ik heb mijn kind zo enorm te kort gedaan, ik hoop dat ik mezelf dat ooit kan vergeven.
De politie noemt hem een gevaar voor de samenleving, hij is alles in zijn leven kwijt geraakt, is 41 jaar en kent totaal geen schuld… ja, wanneer het hem uitkomt. Ik ben ook in de war, omdat ik weet dat er geen hoop is… Reactie infoteur, 17-01-2010
Vergeven is erg belangrijk voor een "genezingsproces". Begin met jezelf te vergeven, blijf niet achterom kijken, je heb nog een heel leven voor je. Wanneer je voor jou en je kind een fijn leven opbouwt, weet je kind straks niet eens meer hoe vervelend het vroeger was, zoveel herinneringen blijven er niet hangen van de eerste jaren. Zolang je maar positief en optimistisch blijft. Natuurlijk heeft je kind inmiddels wel wat beschadigingen opgelopen, dit hoeft echter geen dramatische gevolgen in de toekomst te hebben. De keuze is altijd aan jezelf.

E. A. de Gruyter, 16-02-2009 16:56 #4
Het is een van de duidelijkste beknopte teksten over dit onderwerp die ik heb opgezocht: dank! Reactie infoteur, 19-02-2009
Fijn om te lezen, dank je wel!

Wendy, 10-01-2009 23:24 #3
Ik heb nu een 3 jarige relatie met een man die ook ASPS heeft. Momenteel is hij door de politie opgepakt, in de gevangenis is ook vast gesteld dat hij last heeft van ASPS, nu is hij 22 jaar oud. Ik heb de tekst op deze site gelezen. Helaas komt er heel veel overheen met eigenschappen van deze man. Nu ben ik erg in de war en weet ik niet meer wat het beste kan doen. Hij heeft mij erg gemanupileerd en ik ben er erg bewust van dat hij me bedrogen heeft enzo. Maar toch wil ik hem steunen. Wat kunt kan ik het beste doen? Hij ziet namelijk niet in dat hij hier last van heeft. Reactie infoteur, 14-01-2009
Reactie per email

Sylvia Kraan, 30-07-2008 21:10 #2
Mijn zoon voldoet aan een aantal kenmerken, die voorkomen bij ASPS. Maak me erg ongerust. We zitten al een aantal jaren met probleemgedrag. Hij is nu 18. We weten het echt niet meer. Hij vindt dat er niets met hem aan de hand is, wij weten wel beter, maar worden door hem voor gek versleten. Reactie infoteur, 24-08-2008
Probeer hem mee te krijgen naar een deskundige of probeer hem zover te krijgen literatuur over dit onderwerp te lezen. Probeer in gesprekken zo begripvol als mogelijk is, te zijn, hem een spiegel voor te houden en hem de voordelen van de andere manier van leven uit te leggen. Heel veel sterkte en succes, de weg zal lang zijn en de uitkomst onzeker.

Drs Sneep, 04-03-2008 15:14 #1
Te overdreven, extreme geval, dus meer de psychopathische kant. Het criminele en extreem gevoelloze wijst meer op een psychopaat dan dat het echt perse aanwezig moet zijn om antisociaal te zijn. Reactie infoteur, 24-08-2008
Volgens DSM-IV (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) vertoont ASP veel overeenkomsten met klinische diagnose Psychopathie. Van personen met de diagnose psychopathie voldoet 80-90% aan de diagnose ASP. Omgekeerd voldoet een minderheid (30-40%) van de personen met ASP aan de diagnose psychopathie.

Zie gerelateerde link voor beschrijving psychopathie

Infoteur: Jaszzx
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Special: Psyche
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 30
Schrijf mee!