Wat is een 'narcistische woede'?

Maes Karin, 22-05-2013 23:30 #31
Mijn vriend krijgt regelmatig woede aanvallen soms gewoon om dat iemand van mijn vrienden mij aanspreekt, dan straft hij mij door met zijn vroegere vriendin een weekendje naar de Ardennen of gewoon iets te gaan doen. Hij probeert iedereen waar ik ook maar contact mee heb tegen mij op te zetten, het rare is dat ik op de hoogte ben hoe een narcist in elkaar zit daar ik ook een vader had met vrij veel narcistische kenmerken toch blijf ik steeds denken dat zij misschien toch ergens iets van menselijke gevoelens in zich hebben.
Mijn vader is al enkele jaren overleden en heeft mijn vriend nooit gekend, aan de hand van verhalen over hem ziet mijn vriend naar hem op en had maar al te graag met hem een gesprek gehad eindelijk iemand zoals hij hoogverheven boven de mensheid. Ondertussen ben ik het zo beu van steeds gekwetst en vernederd te worden dat ik besloten heb nu hij weer eens samen is met zijn vroegere vriendin hem gewoon te laten vallen en zeker geen contact meer te zoeken wat niet simpel is want als zij zogezegd weer iets verkeerd doet begint hij weer met mij contact te zoeken. Het zal zeker niet makkelijk worden en zal echt moeten leren aanvaarden dat ik voor hem niet meer dan een deurmat ben.Ben nu al enkele weken bij hem weg en heb gelukkig nog steeds een eigen verblijfplaats en ben sinds lange tijd niet meer zo rustig geweest. Ik heb ook twee fantastische kinderen die mij steunen ook zij hebben heel wat nare ervaringen meegemaakt daar hij zelfs zo ver ging van hen ook te gebruiken en mij tegen hen op te zetten. Hoe dan ook met de nodige hulp moet het lukken.

Susanna, 21-05-2013 10:45 #30
Het moeilijkste lijkt meals je een narcist wilt verlaten, dat het ellende dan nog meer escaleert. Na 20 jaar huwelijk, woedeuitbarstingen, weken van doodzwijgen etc etc. heeft hij mij geprobeerd met een bijl te bedreigen terwijl ik net uit een kliniek kwam van een operatie. Hij kwam met drie dagen gevangenis en E 340 transactie ermee weg. Sindsdien leef ik sinds 4 jaar in een echtscheiding die geen eind vindt. Meneer heeft door de jaren stiekem al zijn geld veilig gesteld in het buitenland, bedrijven failliet laten laten gaan en bouwt zich nu een nieuwe toekomst in Hongkong op. Geden rechter die er wat aan doet. Meneer hoeft geen alimentatie te betalen bij 9 bedrijven omdat de jaarstukken er niet zijn en zijn inkomen niet vaststelbaar. Hypotheekrente betalen? ach, dat kan die zomaar stoppen want die arme man die met Balkenende op een foto staat en elke maand naar China kan vliegen en twee appartementen kan onderhouden, heeft geen geld. Het gaat hem zo slecht, die crisis… Dure advocaten kan die wel betalen en proberen het gezamenlijke huis voor een fluitje van een cent voor de WOZ waarde verkopen, daar vind ie ook nog een rechter voor. In totaal al 4 kort gedingen etc etc. en ik moet het allemaal betalen of iedereen de helft want geen rechter die de wet gebruikt voor proceskostenveroordeling terwijl die er bestaat. De rechters zijn het ergst in dit geval. Je kunt meterdikke bewijzen aanleveren, uiteindelijk besluiten ze met een natte vinger. Tegen mij zei hij ook altijd: bij mij hoef je niet te werken, ik heb bedrijven genoeg. Nu heb ik de jaren alleen op zijn kosten geleefd en mag kijken waar ik blijf, met koude uitsluiting (met dank aan zijn vrienden die mij belazerd hebben omdat ik uit het buurland kom). Iedereen van zijn vrienden werkt mee. Tja, wat moet ik dus zeggen? Een narcist laat niet eerder los dan dat je kapot bent, hij wil je totale vernieling. Pensioen? vergeet het maar, desnoods verzinnen de fiscale juristen nog wat achteraf. Liegen, documenten vervalsen, belasting ontduiken, frauderen etc.je overal als een idioot neerzetten of als een zielijk iemand die psychiatrische hulp nodig heeft, misschien nog onder curatele gesteld moet worden… Ik kan iedereen alleen maar aanraden, een heel snelle scheiding aan te vragen en je met weinig tevreden te geven anders wordt het een horrorverhaal zonder eind en de rechters en advocaten dolblij.

Johanna, 09-05-2013 06:15 #29
Ik vraag me af hoe je loskomt van zo iemand. Lijkt mij een heel langdurig proces dat wel enorm veel energie moet kosten. Wie kan achteraf nog navertellen hoe "goed" het is afgelopen na scheiding van een narcist? Leggen ze zich uiteindelijk erbij neer tot ze een nieuw "slachtoffer hebben gevonden? Reactie infoteur, 11-05-2013
Lees het boek: "Loskomen van een narcist"

Dit E-boek is er om je te voorzien van de informatie die je nodig hebt om jezelf te kunnen beschermen. Het is een handreiking over hoe je de narcist veilig kunt verlaten en hoe je verder kunt. Want, in het geval van een (ex) partner met buitensporig narcisme is kennis macht.

Het boek is te bestellen via deze link:
http://www.pumbo.nl/boek/loskomen-van-een-narcist

Lees voor meer info ook: deel 1 Narcisme en Relaties:
http://www.pumbo.nl/boek/narcismeweb

Fa, 30-03-2013 20:57 #28
Narcisten kosten de maatschappij bakken met geld. ben ik zo langzamerhand achter/
Ze laten een spoor van vernieling na. Als ik kijk naar mijn situatie> Hij mijn ex de narcist zit al vanaf zn 45 ste in de wao (drankmisbruik) Hij heeft mij zo getreiterd dat ik een zelfmoordpoging hen gedaan 11 jaar terug. Ik zit vanfaf ide tijd ook in de wao, omdat ik medicijnen moet slikken vanwege de pijn en het verdriet. (ik zie door zijn gestook en gemanipuleer de kinderen niet meer en nu ok de kleinkinderen die ook weer beschadigd worden. Ik heb een zus die een schoondochter heeft (in zwitserland) die ook de narcistische kenmerken vertoont. Mijn zus heeft lichamelijk klachten daardoor gekregen en kan haast niets meer. De zorgen om haar kleinkinderen maken haar kapot. Deze schoondochter schreeuwt tegen de kinderen en, mijn zus ziet dan de angst in de ogen. Enfin u kent de kenmerken die deze schoondochter dus ook heeft. Dan een vrouw die ik ken die in een rolstoel zit en niets meer kan vanwege een moeder die narcistisch is en een zus. Ze heeft sinds kort gebroken met haar familie. Maar het blijft moeilijk voor haar, want ze is al in de 50. Het had eerder moeten gebeuren dat breken. Maar ze dacht dat het aan haar lag. Dan een andere kennis die een narcitische man heeft gehad. Pas toen ik haar over de mijne vertelde vertelde ze over haar eerste man. De zoon die ze had met deze man ziet ze nooit meer. Ook vanwege gestook. Zij heeft ook enorme lichamelijk klachten. Ik heb het vermoeden dat er veel meer narcistien zijn dan we denken en ook dat ze een spoor van vernieling in de maatschappij aanbrengen.

Beste Wendy,

Als jij niet wil dat je zoon beschadigd word ga weg bij deze man. Dit kan echt niet. Als hij al zegt doe maar dan zou ik het al zeker doen en liefst zonder dat hij er erg in hebt. Regel de boel zonder dat hijn het merkt en ineende ben je weg en blijf maar weg bij deze man.

Dat advies geef ik je als je om jezelf geeft en om je zoontje

Wendy, 26-12-2012 14:44 #27
Ik weet niet bij welke stoornis mijn vriend hoort, ma na 5 jaar weet ik eindelijk dat ik geen normale relatie heb. Mijn zoontje van 10 j uit een vorige relatie, kan niet veel goed doen, en liefde kan hij niet geven, ik heb hem nog nooit met hem zien knuffelen, altijd maar negatieve commentaar geven, maar positief, . Ik en mijn zoon zijn 2 handen op 1 buik en dat kan hij niet verstaan.Hoe meer commentaar hij op op mn zoon geeft, hoe afstandelijker ik word tegen hem. Als ik hem dan negeer, dan begrijpt hij niet waarom en erover praten lukt al helemaal niet, want dan begint hij poeslief te doen, en begrijpt niet waarom ik afstandelijk ben.Ik weet niet meer wat ik voel voor mijn vriend, maar zo kan het niet verder. Hij loopt altijd met een lang gezicht, behalve als er andere mensen in de buurt zijn;dan is hij een heel andere persoon, leeft heel zuinig, werkt nochtans veel en hard, ik loop altijd op de toppen van mijn tenen als hij thuis is, altijd die commentaar, regeltjes, thuis kan hij nooit plezier maken, en een enorme controlefreak.Hij weet dat hij een probleem heeft maar wil er niks aan doen "want een mens kan je niet veranderen zegt hij". Dus maw te nemen of te laten, Als ik dan zeg dat ik weg ga, zegt hij doe maar, en de dag erna is er nietsaan de hand en lacht hij het weg.

Eline, 20-11-2012 15:45 #26
Ik ben zo opgelucht dat ik verhalen van mensen lees die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt! Ik kon er nooit tegen iemand iets over zeggen omdat ik me schaamde voor het gedrag van mijn vriend. Het was al zo uit de hand gelopen dat ik al serieuze vragen bestond te stellen of het nu uiteindelijk toch niet aan mijn lag. Het belangrijkste in het hele verhaal is wanneer de verliefdheid stopt en je eigelijk ziet wat er aan de hand is. Dan pas kun je helder nadenken en je beginnen realiseren dat de relatie eigelijk niet om liefde, maar om macht ging. Macht door chantage, bedreigingen, het hoge woord voeren, anderen slechtspreken… Zelfs toen ik hem wou verlaten 'mocht' ik niet van hem. Ik ben moeten gaan vluchten… En nu pas besef ik dat ik me nergens schuldig om moet voelen!

Herman, 15-11-2012 10:37 #25
Jee er is al veel geschreven over narcisten, het zijn zulke hekenbare patronen. Ik ben bang, nee was bang dat ik het zelf ook ben, een broer die een narcist is en zijn vriendin die nog erger is dan hij. Zij manipuleert hem helemaal. Als hem wat zou over komen dan wilde ze met mij trouwen, hij antwoordde er zeer chagrijnig op en zwart makerij over mij. Moest altijd doen wat hij wilde ja ook seksuele handelingen als 5 jaar jongere broertje op jonge leeftijd.
Wat ik weigerde gatver heb lijkt wel uren onder de douche gestaan walgelijk gewoon. Als ik zo terug kijk zag hij altijd een concurrent in mij. Met die uitspraak van haar was het hek van de dam, zij moest hem terug winnen en klaagde over mijn ouders en leugens de wereld in helpen om hem maar op een voet stuk te zetten en als slachtoffer te zien van mijn ouders en vooral van mij natuurlijk. En maar stoken andere familie leden inpakken en zo een plan smeden. Het gekke is dat in ieder geval nog een familielid slachtoffer van haar werd. Bij een etentje zag ik haar weer slijmen en het goed maken, tja die had zij ook nodig om tegen mij het duivelse plan uit te werken. Overal mee bemoeien en commentaar op en dan een bevestiging vragen aan mijn broer, ja toch he B. Hij durfde er niet tegen in te gaan gewoon angst om alleen te zijn of komen te staan. Alles hebben ze erbij gehaald andere personen en zelfs de bijbel erbij halen om mij te willen veroordelen, en als ze daar hen zin niet kregen dan was die ook niet goed. Zelfs mijn nu ex vriendin moest er aan geloven, alles en iedereen onder controle willen houden, zelf door middel van achteraf gezien te weinig pillen, de aandacht trekken. Rechtzaken aanspannen, de rechter zat te kijken met wat is dit nu waar gaat het over, tja over mij de zondebok. Het ging over een afwikkeling van erfenis. Ik mocht er niet zijn, had mijn eigen mening o jee dat was wat. Het oude patroon van vroeger kwam opzetten alleen met dat verschil ik ben ik nu en heb mijn eigen mening, dat werd niet geaccepteerd en loze argumenten volgde elkaar op en jij dit en jij dat. Bij een tweede rechtszaak die ik zelf had aangespannen, omdat ik een verantwoording moest tekenen, nou het was meer een schuldbekentenis van ik was slecht en hij geweldig, kwam de aap uit de mouw, zielig zwak mannetje met twee mee lopers met dezelfde symptomen. 6 keer de zelfde vraag van de rechter aan hem en hij wist het niet nee ging niet over mij maar over cijfertjes die hij opgesteld had. Nog een vraag van de rechter zouden jullie het verleden eens laten rusten, met zijn drieën tegelijk al ja knikkend ja ja heel zachtjes en met het hoofd naar beneden gebogen. Later kwamen er nog wat pesterijen. Ze hebben geen chantage middel meer in handen, het enige is wat ze doen stad en land af reizen naar familie en bekende om mij maar zwart te maken. Zijn schande willen verbergen en mij als onbetrouwbaar neer te zetten. Een advocaat die hier aan mee gewerkt heeft, aan dat boekwerk met valse aantijgingen, die heeft ook geen geweten. Ik moest me inhouden om geen medelijden met hem en zijn mee lopers te krijgen. Ik heb mijn angst over wonnen en sta er niet bij te juigen omdat ik ook wel bepaalde trekjes heb, nu met EMDR therapie kom ik er steeds meer van af. Ren niet voor de zaken weg nee ik loop rustig van die schilderijen van vroeger af, waarin ik verstart, doods en vol verwarring sta. Die kleine ik komt naar mij toe we hebben elkaar omhelst en niemand komt daar nog tussen. Een aangeleerd patroon komt soms nog weleens naar boven en dat is niet prettig, het is een overlevings patroon, waar aan ik werk om los te laten. las hier iemand schrijven met de wens een boek uit te geven, daar zit ik ook over te denken, eerst ook mijn eigen fouten toe geven. en dat hoort ook bij het verwerkings proces van,
" overleven naar leven "

Henk, 07-11-2012 07:56 #24
Wat te doen als je zelf beschuldigd wordt van narcisme door iemand die veel problemen heeft, waaronder wel heel veel narcistische trekjes?

De tips die in het bovenstaande stuk staan over omgaan met een narcist lijken de beschuldiging alleen maar te staven: het gedrag negeren kan worden uitgelegd als 'de stilte behandeling'. Proberen in contact te komen als je zelf de stilte-behandeling krijgt wordt uitgelegd als dat je niet om kan gaan met de frustratie dat de ander niet doet wat jij wilt.
Klachten die je zelf uit, worden omgedraaid zodat jij degene bent die al die waanzinnige pesterijen doet.

Petra, 15-10-2012 12:47 #23
Mijn zoon is gehuwd met een narcistische vrouw! Ik ben zelf de schoonmoeder en weet niet wat mij overkomt. Het ene moment ben ik de liefste schat van de wereld en het volgende moment mailt ze uit het niets net één afkrakende zin naar mij waarin staat dat als ik mijn kleinkind niet meer zie (van 2 jaar) dat die kleine daar niets aan verliest, (ook goedemorgen!)dit terwijl ik echt een lieve oma voor mijn kleindochtertje ben. Er staat dan totaal niet bij wat ze dan opeens tegen mij of mijn gedrag heeft. Alles wat hierboven staat is zo herkenbaar nu en ben dankbaar voor alle verhalen van anderen. Begrijp nu eindelijk wat er aan de hand is en hoe ik moet reageren… meestal reageerde ik niet (apathie) en draaide ze dan zelf weer bij… maar dat gaat behoorlijk voorbij aan mijn eigen gevoelens en pijn als het weer eens mis gaat en alle beledigingen en valse opmerkingen die we moeten slikken. Mijn zoon gaat nu scheiden wat een vreemd dubbel gevoel geeft… verdriet dat het nodig is… en opluchting dat er weer licht aan de horizon komt met hoop op een leven met normale relaties. Ik vraag mij af hoe andere schoonmoeders hiermee om zijn gegaan.

Rene, 14-09-2012 07:31 #22
Hallo,
Door vragen te gaan stellen op het internet van wat er allemaal gebeurde in mijn relatie ben ik erachter gekomen dat mijn vrouw een grote narcist is. Stom genoeg heb ik de eerste kenmerken al vrij vroeg in het begin gemerkt als ik er nu op terug kijk. De desinteresse in de dingen die ik leuk vind, geen rekening houden met mijn gevoelens, en het altijd zo draaien dat ik me schuldig voelde. Na twee maanden huwelijk heb ik mijn koffers gepakt en was vast besloten om te vertrekken, ze heeft zich toen met hand en tand verzet. Ze smeekte me om haar nog een kans te geven en haar toenmalige beste vriendin werd gebeld, samen hebben ze me verteld dat ze misbruikt was door haar vader. Dat was de eerste emotionele chantage achteraf gezien. Later lees ik dat dit soort traumas de oorzaak kan zijn van NPS of Borderline. Ik voelde me zelfs schuldig dat ik haar dit verdriet had aangedaan en was ontzettend boos op mezelf. Steeds meer en vaker ging ik rekening houden met haar, maar het gevoel van de afstand tussen haar en mij speelde toch regelmatig op. Als ik haar wilde knuffelen werd ik weggeduwd omdat het haar niet uitkwam op dat moment en daar kwam dan ook ruzie van. Ook mijn directe omgeving kon geen pijl op haar trekken, bijna iedereen noemde haar "de diepvries". Ik dacht gewoon dat ze anders was dan andere vrouwen.
in de loop der jaren kregen we twee kinderen maar na de tweede werd het alleen maar erger. In de tussentijd ben ik al zes keer weggelopen omdat ik het niet meer uithield.
Toch kwam ik altijd terug en ze beloofde dan ook te veranderen, maar dat was na een aantal weken alweer weg. In januari van dit jaar heb ik de beslissing genomen om te gaan scheiden. Lichamelijk en geestelijk was ik helemaal op. Alleen had ze hier niet op gerekend, ze wist niet hoe snel ze op zoek moest gaan naar een nieuw slachtoffer, mensen met een NPS zijn zeer geslepen en gewetenloos en gevoelloos naar de mensen die het dichtbij hun staan. Toen ik eenmaal weg was heeft ze mijn dochter met allerlei verhalen opgezadeld dat ze zich zo gedroeg omdat dat door mijn gedrag kwam. Gelukkig geloofde mijn dochter haar niet, omdat mijn kinderen dezelfde dingen ervaren met haar. Ze spendeert haar tijd alleen met vreemden op het internet zoals facebook en spelletjes waar je een virtuele wereld bouwd, hetgeen heel toepasselijk is voor dit soort mensen ze leven echt op fantasy island, want de echte realitijd kunnen ze niet aan. Ook heeft ze mijn dochter verteld dat ze niet sorry of ik hou van je kan zeggen als iemand haar iets gedaan heeft. Mijn dochter dacht meteen, wat hebben wij je dan gedaan? Wat ik door eigen onderzoek heb verkregen is dat mensen die dit soort trauma hebben ervaren uiteindelijk jou de pijn willen laten voelen die hun aan de lopende band ervaren, en blijven dit ook projecteren. Als je voor je eigen behoeftes wil opkomen zien ze dit als kritiek en niet goed genoeg zijn, en daar gaat dan uiteindelijk de ruzie over. Voor jou probleem is dan geen ruimte meer, dat is een tactiek die ze heel goed beheersen. Zolang jij je schuldig voelt hebben ze macht, en die willen ze onder geen enkel beding verliezen!

Chris, 11-09-2012 13:41 #21
Hallo,
Sinds ik gisteren op deze site ben gekomen, voel ik mij zéér opgelucht. Eindelijk kan ik de wereld vertellen wat mij overkomt, want de mensen geloven je niet als je al die anekdotes vertelt. Ik heb mij al duizend keer afgevraagd: wat doe ik nu verkeerd, wat kan ik nog doen om het goed te doen? Blijkbaar niets, want ik weet nu dat het niet aan mij ligt. Wij zijn dit jaar 33 jaar getrouwd. In het begin mooie praatjes. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik financieel afhankelijk ben van hem. Mijn werk kwijt, ik moest niet meer gaan stempelen, enkel nog voor hem zorgen dat was meer dan genoeg! Op dit moment is het gewoon niet meer leefbaar hier. Ik heb al veel informatie verzameld om de stap te zetten en weg te gaan. Zondag heeft hij de enige mensen die hier nog mogen komen op straat gezet: onze zoon en schoondochter! Hij heeft zelfs op straat geroepen dat hij mijn zoon ging vermoorden. Wat trouwens niet de eerste keer is, dit wordt dikwijls gezegd in een ruzie! 'Hij begrijpt dat er mensen zijn die hun familie uitmoorden, want die drijven zo iemand zover, dat de stoppen doorslagen.' Ik vind dit geen normale uitspraak!

Ik moet hier eigenlijk niets opsommen van punten van narcistische persoonlijkheidsstoornissen, want er is geen enkel punt dat niet overeenkomt met hem. Hij heeft letterlijk alle symptomen die opgenoemd worden! Nu heb ik te horen gekregen dat ik al 17 jaar, dat zijn de jaren dat ik thuis ben van het werk, op zijn kosten leef. Terwijl hij mij aangeraden heeft toen dit te doen! Gewoon dus om nog meer macht te hebben over mij!
Ik zit wel met een probleem: begin juli hebben wij een nieuwe auto gekocht die we in oktober zullen hebben. Hier zijn al ellenlange ruzies over geweest want hij is zijn geld kwijt! Toen ik zei dat die auto mij gestolen kon worden, zei hij dat ik deze op mijn naam mocht zetten, dan had ik ook een auto voor mijzelf. Sindsdien gaat er geen dag voorbij of hij verwijt mij dat ik al ZIJN geld (wat niet is, want de helft is voor mij) gestolen heb. Moet ik nu toegeven, en de auto toch op zijn naam laten staan, of voet bij stuk houden? Maw toen hij voelde dat hij geen druk meer kon uitoefenen, werd hij poeslief, deed beloftes, en zo vlug ik daar op inging, veranderde hij, en nu doet hij alle moeite van de wereld dat ik toch maar van gedachte zou veranderen. Hij heeft al met van alles gedreigd, maar voorlopig ben ik daar nog niet op ingegaan, omdat ik niet weet wat het beste is. Toegeven of niet toegeven.
Ik ben dit leven ook ZO moe, alle dagen opletten wat je zegt, wat je doet, of in zijn ogen juist niet doet, NIETS IS GOED! Al die beloftes, die eigenlijk nog nooit zijn uitgekomen! Resultaat: hyperventilatie, depressie, het leven moe. Lachen vergaat je ook helemaal, terwijl ik vroeger toch wel heel vrolijk was. Ik ben echt ZO BLIJ dat ik nu weet wat het is en heb ook al steun gehad aan de reacties van de mensen op deze site. Slapen doe ik al jaren niet meer goed, maar gisteren heb ik toch wel goed geslapen, waarvoor dank!
Groetjes

Anoniem, 29-08-2012 20:59 #20
Beste lezers,

Ik ben al meerder malen terecht gekomen op deze site. Ik lees het zovaak en herken alles wat beschreven staat. Ik heb 12 jaar lang een relatie gehad, die ik kort geleden heb verbroken. Samen hebben wij twee kinderen. Zelf dacht ik altijd dat ik deze narcist gelukkig kon maken. Maar helaas ik bekeek alles door een roze bril, en was te menselijk! Het doet mij pijn om dit alles te lezen, omdat ik bij elke regel die ik lees op de feiten wordt gewezen. Aan de andere kant ben ik ook heel blij met deze informatie, omdat ik te weten ben gekomen dat deze mensen niet te genezen zijn.
Al met al heb ik nu voor mijzelf en mijn kinderen gekozen en dit valt bij de narcist niet in goede aarde. Hij dacht altijd dat ik hem niet zou verlaten. Ik was volgens hem financieel afhankelijk van hem. Hij begrijpt niet eens waarom ik weg ben gegaan.
Hoe dom is hij eigenlijk. Ik durf nu zo stoer te praten, omdat ik nu een aantal maanden weet met wie ik te maken heb. Een narcist! Hij is zo gestoord, dat ik er nu eigenlijk om moet lachen. Hij heeft het brein van een acht jarige.
Nu de scheidingsprocedure in gang is gezet, ontvang ik bijna elke dag e-mails van hem, waarin hij mij erop wijst dat ik niet mee werk. Nee natuurlijk werk ik niet mee. Dit heb ik jaren gedaan. En nu is het aan mij!
Hij ziet de wereld niet realistisch. Gebruikt al jaren drugs, enkel om de wereld waarin hij leeft roziger te maken. De wereld waarin hij leeft is zwartgalgig. Niemand is in zijn ogen het leven waard, enkel hij heeft daar recht op. Soms doet hij zichzelf overkomen als een politieke leider die weet wat de wereld nodig heeft.
Hij heeft altijd al problemen gecreëerd in zijn leven. Met zijn ouders, familie en werkgevers. Hij is de man, waar het omgaat. En de rest er om heen bestaat gewoon niet. Anderen zijn dom en meelopers, maar hij totaal niet. Dat geloven jullie toch niet? Niemand is perfect, maar een narcist blijkbaar wel. Dus niet.
Ik voel me nu al vrijer dan voorheen. Ik ben trots op mezelf, dat ik uiteindelijk de knoop heb door gehakt. Je kunt gewoon geen gezinsleven met zo'n persoonlijkheid opbouwen. Het heeft voor hen geen waarde. Alles is waardeloos, behalve zij.
Voor de mensen die al het een en ander hebben gelezen en dit ook herkennen, het advies geven. Blijf bij jezelf en ga absoluut niet aan jezelf twijfelen. Zij zijn gestoord en niet jij. Reactie infoteur, 01-09-2012
Hartelijk dank voor je moed om dit verhaal met ons te delen, zeer inspirerend! Je schrijft een belangrijke les, waar we allemaal aandacht voor moeten hebben. Het mooiste is dat je schrijft::… "Ik voel me nu al vrijer dan voorheen".

Dit, is denk ik het verlossende moraal van je verhaal. "~ Inspirerend!

Mjon

Fa, 25-08-2012 16:25 #19
Ja Ria, Ze vallen over alles zelfs over niets. Enkel om ruzie uit te lokken. Ze kicken op ruzie en spanning.

Het is jouw huis zeg je. Kun je hem er toch uit laten zetten. Wees niet bang, want daarmee hebben ze je in hun macht (weet ik uit ervaring)
Echt je moet nu keihard tegen hem op gaan treden zeker als het huis jouw eigendom is. Eruit met dat monster.

sterkte Fa

Ria, 22-07-2012 10:25 #18
Ik heb ook met een narcist samen gewoont ben nu 3 weken alleen hij viel over elk klein ding wat er ook gebeurde overal maakte hij ruzie over ik mocht op het laatste moment niks meer ik mocht alleen nog maar thuis zitten en aandacht aan hem schenken deed ik dat niet dan lokte hij ruzie uit hij heeft mij geestelijk maar ook lichamelijk kapot gemaakt alles draaide altijd om hem hij wilde altijd het slachtoffer zijn terwijl ik het was om de vrede te bewaren gaf ik hem gelijk ben heel vaak weggelopen terwijl het mijn huis is ik ben geestelijk op en helemaal gestrest op het moment zit ik er doorheen en ben door hem bij de ggd terecht gekomen ik wil
iedereen waarschuwen laat het niet zo ver komen als bij mij m.vg. ria

Chantal Olijslager, 27-06-2012 22:33 #17
Komt het alleen bij mannen voor? of zowel voor vrouwen?

Fonnie, 17-05-2012 22:18 #16
Sterkte Astrid,

wat een ellende richten deze mensen aan. Ja als ik t zo lees moet je ze wel uit je leven bannen.

Er is geen anderen weg. Ik zit met hetzelfde probleem. Alleen bij mij zijn het beide dochters die of narcist zijn of psuedo narcist. Mijn ex stookt en hangt het slachtoffer uit.

Je begint niks helemaal niks. Je gaat kapot als je je blijft verdedigen tegen al die onzinnige uitlatingen die nergens op slaan.

Sterkte en hou je taai. Je bent het aan jezelf verplicht en blijf in jezelf geloven.
Fonnie

Ah, 14-04-2012 21:02 #15
Mijn dochter is getrouwd met een narcist, ik herken hem in bovenstaand artikel.In ons geval ben ik (de schoonmoeder) het slachtoffer.Hij probeert mij op kapot te maken, maakt mij zwart, (alles wat ik ooit gezegd of gedaan heb heeft hij op een A4tje staan! alles negatief verdraaid )bij mijn dochter, mijn zoon, mijn ex man.Hij is boos op mij, maar wil niet met mij praten, Ik heb een conflict met mijn dochter gehad, wij hebben dit allang uitgesproken. Hij blijft boos op mij, haalt er nu allerlei onzinnigheden bij… gaat echt nergens over! Na een paar pogingen om met hem in alle redelijkheid te praten ben ik er mee gestopt.(uit te praten) hij weigert met mij te praten, heeft tegen mijn ex man en zoon gezegd: ik moet het verwerken en er over nadenken… hij houdt de macht dus.Ik mag van hem ook niet meer over hem praten met mijn dochter(zijn vrouw) Inmiddels is hij de hele familie aan het bewerken.Hij zegt rustig tegen mijn exman: ze heeft mij zoveel aan gedaan! hij is het slachtoffer dus!.ik dacht steeds al : hij is gek!… na het lezen van dit artikel weet ik het! Hij is een Narcist! Mijn dochter zit in zijn web… ik hoop dat zij ooit inziet wat hij allemaal aan het doen is. Ik ga afstand nemen. Ik heb zelf na mijn scheiding een relatie gehad met een ander soort narcist, ben daar net van opgeknapt, heb geen zin meer in een gevecht. Ik hoop dat mijn dochter samen met hun zoontje van bijna 1 jaar echt gelukkig is met hem, ze beweert van wel namelijk…
Ik heb er veel verdriet van dat mijn dochter niet laat merken naar mij toe, dat ze ook voor mij een beetje begrip heeft… ik sta op het punt hen alle drie uit mijn leven te bannen… ik wil dit onzinnige gezannik om niets niet meer…

Fonnie, 04-02-2012 13:51 #14
Anna heel herkenbaar. Ik heb geen alimentatie, omdat de kinderen al groot waren.

Idd als je tegen sommig narcisten ingaat dan worden ze razend. Er zijn er ook die spiegelen. Als jezelf niet razend word dan worden het ook niet. Wat niet wil zeggen dat ze geen mentaal spelletje spelen. Die van mij werd wel razend (zacht uitgedrukt). Maar een ding weet ik nu wel en heb ik geleerd: word nooit meer bang van een narcist. Nooit. En ga je niet verdedigen van de zoveeste beschuldiging die kant nog wal raakt. Gewoon rustig blijven en idd negeren. Ik negeer alles totdat ik nadat ik al 8 jaar bij mn weg ben gescheiden ben en de boedel verdeeld is. Al die brieven (te erg voor woorden) die hij stuurt daar reageer ik niet op. Maar als alles achter de rug is dan schrijf ik hem 1 keer ::Ze hebben een boek over jouw geschreven het heet ratgevallen. En meneer de Narcist je krijgt niet altijd je zijn in het leven je moest toch ONS huis uit nadat je mij 8 jaar geleden in de kou midden in de nacht buiten zette. (voor de zoveelste keer) Ik zeg ONS huis, omdat ie altijd srpak over MIJN huis Ik schrijf het gewoon dat ie een narcist is. Het is de waarheid en hij ziet maar wat ie daar mee doet. maar bang zijn? NEEEEEEEEEEEEEEEEEE NOOIT MEER

Trouwens als ie die brief van mij aan anderen laat zien en ze zien het woordje narcist dan valt ie nog eerder door de mand. Dus die bief zal ie niet snel aan anderen laten zien. Eerder zal ie er weer een verhaal aan breien in zijn voordeel. Maar dat kan me niets schelen.
Sterke allemaal
Fonnie

Anna, 28-01-2012 23:17 #13
Mijn ex waarvan ik kinderen heb en alimentatie van hoor te krijgen, wil nog steeds de regie in handen houden door mij af te vallen, niet het volledige alimentatiebedrag te betalen. Zodra ik hier tegen in ga, wordt hij razend en de smsjes vliegen dan om mijn oren. Meestal reageer ik nog geen eens meer. Ik moet nu het LBIO inschakelen maar ik lig nu al weer wakker van zijn te verwachten reactie, herkenbaar?

F., 08-01-2012 13:04 #12
Ik begrijp Charlotte haar opmerking dat ze wachten op hun moeder dat ze richting kerkhof gaat. Het zijn uitspraken die door mensen veroordeeld kunnen worden. Maar ik begrijp hoe ver narcisten je kunnen brengen om zon uitspraak te doen. Ik hoop dat mijn ex zo snel mogelijk doodvalt. En ik zeg dat. Ik die helemaal niet instaat is om te haten zeg deze zin. Dan kan ie geen spoor meer maken van vernieling door zn achterbakse schijnheilige valse roddels en manipulatie. Twee bekende uitspraken van mijn ex: dat is dan jammer voor je en dat heb ik niet gezegd. Walgelijk.

Marian, 15-07-2011 12:28 #11
Ik heb een keuze gemaakt. Het is definitief uit. Waarom dan nu en niet eerder? Omdat ik zijn handelswijze nu pas doorheb en omdat ik na het lezen over narcisme weet dat het altijd nog erger kan. Hij gaf mij geen slaag. Nee, dat niet. Hij bezwoer mij dat hij dat nooit of te nimmer zou doen : zijn meisje slaan. Hij had dit afgezworen nadat hij in zijn jeugd zijn jongere broers had afgeklopt. Maar wat hij er niet bij vertelde was dat hij mij wel zou vernederen, kleineren, beschimpen, controleren, verbaal aanvallen, negeren en mijn leven fysiek op het spel zou zetten door snel en onverantwoord rijgedrag. Voor hem was het simpel : niemand had hem ooit tegengehouden! Hij gaat in therapie.oh ja. Maar eerlijk zijn tegen de therapeute, dat doe je toch niet.daarvoor is hij veel te beschaamd over zijn daden. Hij wil niet in een slecht daglicht komen te staan. Zijn imago weet je wel.

Kywele, 07-03-2011 03:29 #10
En wat als je kind een narcist is? Overal lees je over vrienden en partners die narcisten zijn, maar nergens over heo je als ouder met een narcist moet omgaan. Mijn zoon is nu 18 jaar, bijna 19 jaar en voldoet aan alles wat een narcist inhoud. Vrienden snappen niet waarom ik hem de deur niet uitgooi, maar tis wel mijn zoon, maar ik ga er kapot aan, ik mag /moet met spoed naar een herstellingsoord om uit te rusten, ik ben op, mentaal en lichamelijk. De keuze van wat je moetdoen is echt onmenselijk, tis je kind, je kind dat in het verleden iets is aangedaan door iemand die hij vertrouwde (misbruik) en daardoor van binnen is veranderd. We hebben echt van alles gedaan wat er maar mogelijk is en daar is dan nu de keuze: zelf kapot gaan of hem laten gaan. Als moeder weet ik dat ik een slachtoffer ben van die ziekte die er schijnbaar van geniet om te groeien in mijn zoon. Mijn echte zoon, die kleine van zoveel jaar geleden zit daar nog ergens in die persoon die mijn zoon is, maar hij kan er niet meer uit, die heeft ook levenslang. Probeer hier maar eens uit te komen, want als het mijn partner was, dan had ik hem eruit gegooid, maar tis je kind… Als iemand mij hierover advies kan geven heel graag, want ik kom er niet meer uit…

Hendrik, 22-02-2011 14:07 #9
Inderdaad kunnen narcisten kwaad worden. Mijn narcistische vrouw wordt al kwaad als ik zeg dat ze niet met haar minnaar op vakantie moet gaan, omdat haar kinderen haar zullen missen. Tenslotte ben ik met haar getrouwd en heeft ze twee jonge kinderen. Het getuigt van weinig respect naar mij en haar kinderen. De meeste vrouwen zouden direct van hun vent scheiden als ze zoiets deden, maar zij hoeven dan ook niet jaren alimentatie te betalen. Voor ons mannen blijft dus de keus tussen jarenlange armoe of die vrouw gewoon haar gang laten gaan en maar hopen dat die vent zijn eigen ogen opendoet. Dat laatste was snel gebeurd en ik was er dus met een prikkie er weer vanaf. Geen eergevoel? Daar zit in Nederland soms een heel duur prijskaartje aan!

Charlotte Bakker, 18-12-2010 22:27 #8
Ik hebzelf een moeder met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Mijn vader, inmiddels 1 1/2 jaar geleden overleden, heeft geen gemakkelijk leven bij haar gehad. Hij is al die jaren bij haar gebleven maar hij trok zich door de jaren heen steeds verder in zijn schulp terug. Van de 3 kinderen komen er 2 niet meer thuis, alleen de oudste nog eens heel af en toe. Het enige waar we nu nog op aan het wachten zijn is dat ze gezien haar leeftijd 82 afhaakt richting kerkhof.

Duvelke, 05-12-2010 02:14 #7
Sinds 1989 zijn we al samen, 21 jaar dus. Ze had altijd al een beetje een moeilijk karakter maar de laatste jaren is dat alleen naar erger geworden. In 94 zijn we getrouwd en de eerste jaren waren in mijn ogen heel normale jaren zoals de meeste gehuwde koppels ze beleven, tot ze in 96 tijdens mijn afwezigheid (ben trucker van beroep) werd verkracht door haar eigen neef! Dan zijn de eerste problemen opgedoken maar dat ging van kwaad naar erger, ze werd steeds als ze haar zin niet krijgt extreem kwaad en dreigt met zelfmoord als ik praat over uiteengaan, steeds werden die ruzies bijgelegd en dan ging het weer een tijdje goed. Maar als de tijd verstrijkt geraken we beide aan de canabis en op die manier houden we onze emoties over wat er gebeurt is onder controle, maar deze methode bleek verre van een goede.Nog steeds duiken die extreme woede buien weer de kop op met èèn constante in heel de affaire, alles wat er fout gaat is mijn schuld.
In die tijd ging ik er nog steeds vanuit dat die problemen komen uit het misbruik dat ze heeft mee moeten maken. De jaren glijden aan ons voorbij terwijl we nog steeds alles stevig weg roken.
In 2006 besluiten we dan maar om het huis waar alles is fout gelopen te verkopen en een nieuwe woning te laten bouwen waar ze zicht wel veilig kan voelen maar helaas niets mag baten, sinds we het nieuwe huis zijn ingetrokken gaat het pas goed fout, steeds weer hoog oplopende ruzies voor de kleinste dingen die bij haar dan weer de gekende woede uitbarstingen uitlokt als ze tegengesproken word of haar zin niet krijgt, begin dit jaar overreed ze me bijna op de oprit onbewust volgens haar maar ik ben er zeker van dat ze me aankeek toen ze als een wilde achteruit reed en me van men sokken wou rijden. Steeds gaat het verder met up's en downs en telkens hetzelfde liedje alles is mijn schuld, ik ben nu alle dagen thuis en als ik dan na een paar lange dagen achter mekaar een dag recuup krijg verwacht zij van me dat ik ipv me wat uit te rusten haar huishouden ga doen en ga staan koken in de keuken zodat ze zelf niets meer hoeft tedoen. Nu zijn we bijna kerst en door de nieuwe ingevoerde speekseltest gedwongen gestopt met roken, ik kan me namelijk niet veroorloven om een positieve test af te leggen als beroeps chauffeur dat zou natuurlijk het einde van mijn loopbaan betekenen maar ook daar doet ze extreem moeilijk over ze vind het niet rechtvaardig dat zij er dan ook maar mee moet stoppen omdat ik dat wil, dus gisteren daarover knetterende ruzie, ik heb haar toen gezegd dat ik me niet op men gemak voel als ze zo doet en dus gevraagd of ze op een normale manier met me wil praten en dan krijg ik plot de opmerking "bang om een mes in je rug te krijgen" dat deed voor mij de deur dicht en toen heb ik haar dan ook verteld dat ik van haar wegga en dat deed de bom pas goed barsten dan is ze na nogwat met de deuren gegooid te hebben kwaad haar bed ingegaan, en toen ze vanmorgen opstond was ze vrij vriendelijk tot ze doorhad dat ik nog steeds bij mijn standpunt stond en dat het voor mij hier ophoud, dus weer een dag vol verwijten, woede uitbarstingen en periodes van zielig doen! Ikzelf heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan tot een hele goeie vriendin me via de chat op deze pagina's wees en na een paar uurtjes lezen en doorklikken zijn er toch wel erg veel gelijkenissen te vinden die op haar van toepassing zijn.
Zelf ben ik teneinde raad en helemaal leeg gegeven, ik moet uit die relatie zien weg te komen voor het slecht afloopt want die opmerking over dat mes in de rug staat me helemaal niet aan, een "normaal" mens denk nog niet aan zo'n dingen.

Kaatje, 20-10-2010 10:04 #6
Mijn vriendschap (vriendinnen) met een narcist heeft welgeteld 3,5 maand geduurd. Inderdaad, in het begin merk je er niet zoveel van, totdat we samen op vakantie gingen. Ik had al wel wat vraagtekens bij haar gedrag, maar wuifde het weg 'ach, ik zal me wel vergissen'. De eerste dag al had ze al de grootste verhalen over het hotel (ze was er al eerder geweest); dat ze de SPA zijn gaan verbouwen omdat ZIJ een klacht had ingediend. Ze wilde een andere kamer omdat het douchewater niet snel genoeg wegliep. Toe ik daar wat van zei: 'Maak je niet zo druk, het is vakantie!' reageerde ze alsvolgt: "Jij wil toch ook dat het water snel wegloopt? Vind jij dit normaal dan? En waarom heb je de airco aangezet, ik ben daar allergisch voor!' Ze heeft zelfs iemand van de onderhoudsdienst laten komen om half 2 's nachts om een lamp te vervangen aan de BUITENKANT van de bungalow! En toen realiseerde ik me heel goed dat ze psychisch niet in orde is en dit nog wel eens een hele lange vakantie kon worden. Ik kan jullie honderden annekdotes geven, maar dat laat ik achterwege. Dag 3 heb ik, na weer een mislukte poging tot een goed gesprek, besloten de vakantie voort te zetten zonder haar en heb haar dat ook medegedeeld. Ik heb veel mensen leren kennen en enorm veel lol gehad. Zij wilde die mensen ook als vriend, maar nadat deze mensen 10 minuten met haar hadden gesproken (waarin ze vooral mij zwart maakte), waren ze al vrij snel 'genezen' en ontloopten haar sindsdien. De vriendschap tussen haar en mij is over. Wel is ze nog steeds bezig met het 'inpakken' van mijn vrienden en kennissen via de welbekende vriendensites. Ze heeft zichzelf zelfs heel slinks uitgenodigd bij een vriendin in Duitsland. Toen de Duitse dame als antwoord 'Zou wel een keer kunnen.' gaf op de vraag 'Zal ik je een keer bezoeken in Duitsland?'… boekte zij meteen een ticket voor december… zonder ook maar te overleggen of het uitkwam. Tja… en als de andere partij dan een tikkeltje onzeker is en geen nee durft te zeggen… bah!

Man, 20-09-2010 13:46 #5
In reactie op alle onderstaande reacties : ik heb 8 jaar een relatie gehad met een vrouw met woede-uitbarstingen. Ben er ook getrouwd mee geweest, maar direct na het huwelijk is het gedrag in extreme mate toegenomen. Ik betijfel of het om een narcistische stoornis gaat, of gewoon over een moeilijk karakter met woede-uitbarstingen. Eigenlijk doet het er ook niet toe. Mijn enige advies is : stap uit zo'n relatie, want het wordt alleen maar erger. En uiteindelijk raak je jezelf compleet kwijt. Er valt niet met dit soort mensen te leven. Trap niet in manipulaties & laat je zeker geen schuldgevoel aanpraten. Heel veel sterkte toegewenst.

Petra, 14-09-2010 21:50 #4
Mevr.mijnheer. Onze dochter is na ruim 12 jaar huwelijk gescheiden van haar narcistische echtgenoot, met wie ze samen 3 kinderen heeft. Nu bijna zeven jaren later is zijn gedrag alleen nog maar grimmiger en nog meer beschadigend geworden voor haar en de kinderen. Letterlijk alles is geprobeerd om e.e.a. te laten stoppen. Wij vrezen, dat het tot ongelukken zal gaan leiden. Onze wanhoopskreet is dan ook, welke weg kunnen zij gaan om dit tot stoppen te brengen, het is niet meer te ondergaan. Dit moet stoppen! Kunt u ons helpen, haar hierbij te ondersteunen. Bij voorbaat dank voor uw reactie.

Mieke van der Welle, 13-09-2010 02:29 #3
Tja NPS de narcist kan er niets aan doen dat hij zo is. Maar dat betekent dat je wanneer je met een narcist te maken hebt je aan de goden bent over geleverd. Mijn man werd jaren geleden bijna van de dijk gereden door zo'n narcist en waagde het te zeggen dat hij uit moest kijken. Heel de familie van deze man was zijn hele leven mee gebogen met hem. Het gevolg was dat hij de jaren erna ons gezin dag en nacht gestalk heeft en vorig jaar mijn man met een ijzeren staaf op heeft staan wachten en hem daar mee op zijn hoofd sloeg. De politie dacht dat een goed gesprek met hen wel voldoende was voor de narcist om het daar bij te laten. Eind maart heeft hij mijn man weer op staan wachten en heeft hem van achteren met zijn auto geschept. En is vervolgens over zijn hoofd en lichaam gereden. Mijn man is direct overleden. Het gezin van deze narcist zijn schuwe kruiperige mensen. Waarschijnlijk door jarenlang terroriseren. Wanneer je ontdekt met een narcist samen te leven moet je heel snel maken dat je weg komt. Hoe moeilijk dat misschien ook is. Blijven en mee veren maakt dat je de narcist voeding geeft. Mensen die NPS hebben moeten aangemeld worden bij politie en instanties. En er zou een protocol moeten zijn waardoor zij in beeld blijven.Wanneer iemand NPS heeft betekent dat dat ze een gevaar voor de samenleving zijn. Ik ben mijn man kwijt en wij hielden zielsveel van elkaar. Wij waren 38 jaar samen en ondanks vele overduidelijke signalen heeft de samenleving en met name de politie en het gezin van de narcist hem mijn man op afschuwelijke wijze laten vermoorden.

Karin, 30-08-2010 19:32 #2
Tja ista, het is niet makkelijk. maar blijf lezen ga alles zoeken wat je over narcisme kan vinden. zo kan je je inlezen om evt, verdere stappen te ondernemen. bedenk wel als je ooit zover komt dat je een lange weg te gaan hebt. hij probeer nl. terug te komen voor meer narsictische voeding.het is een langdurig proces voordat je uiteindelijk helemaal van hem af bent. sterkte

Ista, 30-08-2010 11:49 #1
Wat herken ik veel in dit artikel!ik ben nu 4 jaar getrouwd met een narcistische persoon. in het begin zette hij mij op een voetstuk om me er bijna direct na het huwelijk vanaf te trappen. Woedeaanvallen om (voor mij) onbenullige dingen.Eerst was ik in verwarring, snapte er niks van. Tot ik op mijn werk een artikel zag over de antisociale persoonlijkheid.Tot mijn verbazing herkende ik heel veel van mijn man hierin.Door dit artikel ben ik verder gaan zoeken in de psychopathie en las over de narcistische persoonlijkheid.De overeenkomsten waren treffend.Hij probeerde mij met manipulaties van mijn kinderen te scheiden hij kraakte mijn persoonlijkheid constant af om tussendoor weer zeer zorgzaam en lief voor mij te zijn. Tevens liegt hij werkelijk alles bij elkaar hij maakt mensen wijs dat hij een zeer succesvol man is die alleen woont in een grote stad.(Hij woont gewoon met mij in een dorpje). mensen vragen aan mij of ik het niet erg vind dat hij niet bij mij woont.Ik weet niet wat ik zeggen moet of ik hem als leugenaar moet ontmaskeren en z'n woede op m'n hals halen.ook weet ik dat hij bijna over alles tegen mij liegt. Hij vervalst e-mails met berichten over z'n zakelijke successen (die dus niet bestaan).Dit heb ik door maar zeg niks vanwege de woede die dan losbarst. Ook heeft hij afspraken met vroegere vriendinnen verzwegen, toen ik daar achter kwam draaide hij alles om ik was de boosdoener want ik was een gestoorde controlfreak!Over de verzwegen afspraak werd niet meer gesproken. Ach ik kan nog eindeloos doorgaan over de manipulaties en de leugens.ik reageer niet meer want de verbale woede is altijd een spraakwaterval van woorden waar geen eind aan komt. je komt er niet tussen.
Het is een grote sterke man lang een breed en als hij staat te schreeuwen en gillen zwijg dan maar.daarna wordt hij weer rustig meestal en doet of er niks gebeurd is en legt zelfs z'n arm om je heen!En o hij houdt zoveel van je beweert hij.Helaas ben ik nu financieel van hem afhankelijk maar ik probeer dit te veranderen.Ik probeer dit nog vol te houden. dat lukt me dankzij artikelen als boven. Hierdoor begrijp ik wat er aan de hand is en hou ik het hoofd koel.Ik snap wel dat dit niet door kan gaan. Het is moeilijk, soms zou ik wel willen ontkennen dat dit allemaal echt gebeurd. Ondertussen weet ik dat ik moet zorgen financieel onafhankelijk te worden en hier een eind aan te maken. Misschien is uiteindelijk een bijstandsuitkering als het me niet lukt een baan te vinden beter dan dit. Toch is loslaten heel moeilijk.
Het is zeer pijnlijk en verwarrend.

• Plaats zelf een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel…