InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Herkennen van dominant gedrag bij een vader en/of moeder

Herkennen van dominant gedrag bij een vader en/of moeder

Herkennen van dominant gedrag bij een vader en/of moeder Kinderen, tieners en volwassenen die in hun jeugd te maken hebben (gehad) met een dominante ouder, kunnen daar in hun latere leven veel last van ondervinden. Een dominante ouder; een vader, moeder of beiden, kunnen het leven van een kind namelijk zó controleren dat deze (veel) moeite heeft om op eigen benen te staan.

Dominante ouder(s)

In dit artikel wordt gesproken over dominante 'ouders'. Dit kan ook één ouder; een vader óf een moeder zijn.
Meestal leren kinderen van dominante ouders dominant gedrag pas herkennen wanneer zij de leeftijd van een tiener hebben bereikt of pas vele jaren later. Want hoewel dominant gedrag voor buitenstaanders misschien gemakkelijk te herkennen lijkt, is dit voor een kind van dominante ouders veel moeilijker. Een kind groeit namelijk op met bepaalde gedragspatronen van ouders en 'weet niet beter' dan wat hem of haar geleerd en overkomen is. Daar komt nog bij dat kinderen van dominante ouders meestal moeilijk worden 'losgelaten'; zij leren vaak pas op late leeftijd om voor zichzelf te denken en te zorgen.

Hoe herken je dominant gedrag?

Er zijn verschillende manieren waarop ouders zich dominant kunnen gedragen. Bij het woord 'dominant' denken veel mensen meteen aan een schreeuwende of scheldende vader en/of moeder. Dit hoeft echter niet persé het geval te zijn. Dominante ouders zijn wel altijd overheersende ouders; bepaald (manipulatief) gedrag is té sterk en té overheersend aanwezig. Het heeft niets of weinig meer te maken met ouderlijk gezag en respect. Een aantal uitingen/vormen van dominant gedrag bij ouders zijn:
  • Voortdurend streven naar perfectie
  • Sterke drang om te controleren
  • Verzamelen van spullen
  • Spullen niet laten aanraken
  • Zichzelf goed doen voorkomen
  • Altijd een (weer)woord hebben
  • Wil kinderen isoleren
  • Neemt successen/falen van kinderen persoonlijk

Voortdurend streven naar perfectie

Dominante ouders zullen voortdurend willen streven naar perfectie. Ze vragen van hun kind om altijd 'het beste' te geven en te doen. Hoe hard een kind zijn of haar best ook doet, dit zal voor de ouder(s) niet genoeg zijn. Dominante ouders plaatsen namelijk bijna altijd een 'maar', zelfs bij een opdracht die goed volbracht is. Bijvoorbeeld: 'Je hebt een mooie tekening gemaakt, maar wat doen die rare krabbels daar in de lucht?'

Sterke drang om te controleren

Controleren, en oefeningen om controle uit te oefenen, kan typisch gedrag van dominante ouders zijn. Een ouder zal soms zelf de competitie met een kind aan willen gaan om zijn of haar superieure positie te willen benadrukken. Een potje handje drukken kan voor de ouder een serieuze oefening zijn om zichzelf tegenover het kind te bewijzen. Zo van 'Zie je wel? Ik ben sterker. Je kunt me niet aan.'

Verzamelen van spullen

Lang niet iedereen die spullen verzamelt is meteen een dominant persoon, maar in combinatie met andere gedragingen kan een bepaalde verzamelwoede een teken van dominant gedrag zijn. Dominante personen controleren namelijk vaak hun omgeving door spullen te verzamelen; ze willen als het ware de spullen 'vasthouden'. Dit kunnen bijvoorbeeld spullen zijn die met het verleden te maken hebben, zoals familiefoto's, meubels of boeken.

Spullen niet laten aanraken

Dominantie bij ouders kan zich uiten doordat een vader en/of moeder het niet toestaan wanneer je bepaalde spullen aanraakt. Ouders worden bijvoorbeeld boos wanneer je meubels verplaatst die op een 'bepaalde plek horen te staan' of wanneer je spullen verschuift waarmee hij/zij bezig is.

Zichzelf goed doen voorkomen

Heb je ooit je ouder(s) 'negatief' over zichzelf horen praten? Kan een ouder fouten toegeven? Indien dit niet het geval is, is de ouder waarschijnlijk dominant. Dominante mensen zullen namelijk niet graag hun eigen onvermogen/zwaktes laten zien. Ze hechten veel waarde aan hun goede voorkomen en zijn geneigd om op een wat 'pochende' manier over zichzelf te praten. Ze vertellen bijvoorbeeld hoeveel geld ze op hun bankrekening hebben of welke mensen ze uit de brand hebben geholpen.

Altijd een weer(woord) hebben

Je bent een verhaal aan het vertellen en het gebeurt dat jouw vader en/of moeder precies hetzelfde hebben meegemaakt maar dan nog een stuk leuker/mooier/beter. Dominante mensen hebben vrijwel altijd een (weer)woord, zijn in hun hoofd al bezig met de volgende zin en proberen je te allen tijde te overheersen met hun woorden.

Wil kinderen isoleren

Kinderen van dominante ouders kunnen soms behoorlijk 'geïsoleerd' leven. Er wordt ze bijvoorbeeld 'vriendelijk doch dringend' verzocht om niet met bepaalde mensen om te gaan of om niet naar dat ene feestje te gaan. Dominante ouders zullen geneigd zijn hun ongezouten mening te geven over mensen/dingen die hun kinderen leuk vinden. Ze kunnen soms ook raar uit de hoek komen door iets gemeens te zeggen over iemand die bijvoorbeeld net op de koffie is geweest en toen de hemel is ingeprezen.Ook kunnen dominante ouders bepaalde zaken uit handen nemen/houden van kinderen. Ze regelen bijvoorbeeld, zonder dat het kind hier inspraak in heeft, de bankzaken van een kind.

Neemt successen/falen van kinderen persoonlijk

Wanneer een kind een succes behaalt, bijvoorbeeld op school, dan zal een dominante ouder hier waarschijnlijk 'overdreven blij' mee zijn. Een dominante ouder pronkt graag met overwinningen van een kind, en neemt successen zeer persoonlijk. Bijna alsof de ouder zelf succes heeft behaald. Het falen van een kind, bijvoorbeeld wanneer een kind een slechte voetbalwedstrijd speelt, wordt door een dominante ouder gezien als een persoonlijk falen. Een dominante ouder zal dan alles doen wat in zijn/haar mogelijkheid ligt om het kind te laten 'slagen'.
© 2010 - 2019 Jolene1984, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Het DISC model: omgaan met rode types of dominante typesHet DISC model is een veelgebruikt model in de verkoopwereld dat klanten in 4 types of kleuren onderverdeelt. Hoe ga je…
Bruine ogen: een dominante verschijning!Bruine ogen: een dominante verschijning!Ieder mens is uniek in zowel het uiterlijk als het innerlijk. De oogkleur is een fenomeen waar men maar al te graag over…
Lethal white syndromeLethal white syndromeHet lethal white syndrome, ook wel white foal syndrome genoemd, is een genetische fout die ervoor zorgt dat je veulen bi…
Basisgenetica vachtkleur bij bengalenBasisgenetica vachtkleur bij bengalenHoe krijg je met een marble bengaal toch spotted kittens? Hieronder volgt een zeer versimpelde uitleg wat betreft de vac…
Signalen van dominantie en onderdanigheid bij hondenSignalen van dominantie en onderdanigheid bij hondenHonden communiceren met elkaar en met behulp van lichaamstaal. Honden geven een groot aantal signalen af voor ze daadwer…
Bronnen en referenties
  • www.wikihow.com

Reageer op het artikel "Herkennen van dominant gedrag bij een vader en/of moeder"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Ankie Brouwers, 09-01-2019 06:25 #8
Als een kind opgevoed wordt door een dominante vader, is de kans dan groot dat hij dan ook op zijn vader gaat lijken?

Ex Student, 19-12-2016 23:19 #7
@ Beau7788

Herken ik. Ik zat er zo doorheen tijdens mijn 2e studiejaar dat ik ook uiteindelijk (tegen vrijwel iedereens zin) op kamers ben gegaan. Ik moest ook alles zelf betalen en regelen, en ik zit nu met een studieschuld van 5000 euro. Maar het is het allemaal dubbel en dwars waard. Die studieschuld komt echt wel als je eenmaal werkt. Het terug betalen ervan merk je bijna niet in de kosten.
Wist je trouwens ook dat je tot en met je 21ste recht heb op financiële steun van je ouders? (onderhoudsplicht) Ik wist dit helaas niet, maar het had mij sowieso denk ik zowat mijn studieschuld gescheeld! https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/scheiden/vraag-en-antwoord/onderhoudsplicht
Onderhoudsplicht ouders en kinderen
Ouders zijn wettelijk verantwoordelijk voor de verzorging en opvoeding van hun kinderen. De alimentatieplicht voor uw kind geldt tot uw kind 18 jaar wordt. Daarna geldt een voortgezette onderhoudsplicht voor de kosten van levensonderhoud en studie tot uw kind 21 jaar wordt. Als ouders uit elkaar gaan, moeten ze hiervoor een financiële regeling afspreken. Dit heet kinderalimentatie.

Succes

Beau7788, 25-10-2016 13:49 #6
Hallo allemaal, ik zit met een probleem en ik zou jullie hulp enorm waarderen.

Ik ben 18 jaar en ik woon nog thuis. Alles wat hierin wordt verteld daar herken ik mijn vader in. Ik wil zo graag weg, maar als student heb je niet veel mogelijkheden. Op het moment dat ik nu wegga moet ik m'n eigen studie gaan betalen en natuurlijk een huis en alles daar omheen. Als geld geen probleem was; was ik al weg. Heeft iemand tips hoe ik z.s.m. weg kan?

Liefje, 17-05-2015 14:04 #5
Ja, ik ken dat, het is heel moeilijk leven met een dominant persoon. Mijn moeder woont in omdat toen mijn schoonmoeder op haar aanvraag, niet meer enkele uurtjes per werkdag kon zorgen voor m'n rustig, lief kind omdat haar bijzit dat niet meer wou. M'n echtgenoot dacht toen de oplossing gevonden te hebben door haar zonder mij te raadplegen te vragen kom inwonen, een dominant alcoholistisch persoon. M'n pa was intss overleden dus ze was alleen en ze heeft daar op gesprongen. Ik heb gevraagd als het niet lukt, probeerde een inbreng te hebben dan even goede vrienden en ieder zijn huis maar dat heeft dus nooit gelukt, ik moest zo snel mogelijk haar huurappartement opzeggen enz. dus ze was safe en m'n man en ik veel te braaf. Ze zei weliswaar op een manier van, zullen we vandaag dat eten, denk aan je strijk enz. Als ik goed overeen kwam met mijn man zei ze me jaja 'nu zijn jullie twee handen op 1 buik' en nog meer. Het leven samen was niet meer leuk, had regelmatig ruzie die niet kon uitgesproken worden want ze was er altijd, in de living, de keuken, ging nooit eens weg, intss 2 super kids dat wel maar hetgeen je moet inhouden, niet kan, mag uitspreken. Ik stond 's morgens meestal de zaterdag te bibberen op m'n benen want we hadden samen ja zo ver had ze ons gekregen, gedronken en de waarheid gezegd dat het zo niet verder kon maar oh, ze sprak niet tegen mij, dan wist ik genoeg, de ruzie zou nog volgen als m'n man werken was, iedere week van hetzelfde. Intss, ja m'n man vreemdgegaan, de dag erna opgebiecht, dus dat mocht ik er nog ff bij nemen en na 28 jaar moeilijk huwelijk o.a. door de dominante maar de liefde was er zeker tss ons ja hoe dan ook ik heb hetzelfde gedaan en 1 van onze kinderen is uit de kast gekomen, allemaal in die periode, de alcohol en ja hij zelfmoord gepleegd. Ik ben hier nog steeds met de dominante, vreselijk, voel me gewoon niet thuis in mijn eigen huis, ze zegt ook, neen het huis is van mij, nochtans m'n echtgenoot en ik hebben het gekocht en ervoor gewerkt, zij betaalt maandelijks voor eten en drinken. Nu ja, ik lees, ik ben niet alleen in een moeilijke situatie, maar wie dit ook leest, we mogen ons niet laten doen, hulp is er soms onverwachts, Angel

K., 29-12-2013 01:49 #4
Ik ben een jonge vrouw van 34, een trotse alleenstaande mama van een zoontje van 1,5. Al heel mijnleven probeer ik uit de 'klauwen' van mijn dominante moeder te raken, maar niets helpt… Op 15 jaar liep ik weg van huis, doch ze wist me wel te vinden en stuurde me in therapie. De psychologe vond niets abnormaals aan mij, doch concludeerde dat ik ver 'voor was op mijn leeftijd'. Mentaal gezien stond ik zeer sterk en was zeer zelfbewust.
Op m'n 17de, ging ik alleen wonen en dacht op die manier rust te vinden, maar niets was minder waar. Elke dag werd ik gebeld door mijn moeder, of stond ze ongevraagd aan de deur, dag in, dag uit… Op materieel vlak kwam ik nooit iets tekort en daar ben ik altijd dankbaar voor geweest, alleen wist ik toen al dat dat ter compensatie diende van het onbegrip dat ik moest slikken. Mijn moeder denkt nog steeds dat ik dezelfde noden heb als zij… Ze heeft altijd veel aandacht nodig gehad en zoekt dat dan ook bij eender welke gelegenheid, ze moet altijd in de belangstelling staan. Ik daarentegen, ben een rustige, integere persoon die liever observeert en analyseert. Al die aandacht hoeft voor mij niet en als ik tegenslagen moet verwerken doe ik dat liever in m'n eentje…
Op m'n 23ste scheidden mijn ouders. Ik was enorm opgelucht, want al heel mijn leven kreeg ik tijdens hun dagelijkse ruzies te horen dat ze maar bij elkaar zouden blijven 'voor het welzijn van het kind' (alsof ik er niet bijstond toen ze over me spraken (?) Ik hoopte op een normaal leven na hun scheiding. Maar dat draaide anders uit. Mijn moeder ontwikkelde een extreme jaloezie ten opzichte van de band die ik creëerde met mijn vader > voordien had hij namelijk nooit veel interesse in mij.
De laatste vakantie die we samen doorbrachten, (als 3 individuen), nam die jaloezie de bovenhand en probeerde mijn moeder me op vakantie letterlijk te verstikken, 's nachts… door een kussen op m'n hoofd te drukken.
Ik heb daarvoor klacht neergelegd bij politie en artsen, maar gezien er niet afdoende bewijs was (buiten wat blauwe plekken) + het mijn moeder betrof, werd er nagenoeg geen gevolg aan gegeven. Datzelfde jaar verhuisde ik naar het buitenland en trok 2,5 jaar van Griekenland, naar Portugal, naar Frankrijk… Weg! Weg van m'n moeder. Toch belde ze me nog steeds dagelijks. Ondertussen was ze opnieuw een relatie begonnen met mijn vader. Waarom hij ooit naar haar terugging zal ik nooit begrijpen.

Na enige tijd besefte ik dat ik wel kon blijven vluchten, en de afstand zo groot maken als ik wou, toch zou ik nooit 'aan haar opdringerigheid kunnen ontkomen'… Ik besloot om terug te keren naar m'n thuisland en vond daar een man en een goeie job. Mits duidelijke en goeie afspraken met mijn moeder, probeerden we de draad weer op te pikken. Zij bleek zich niets meer te herinneren van de poging tot verstikking en wimpelde date hele verhaal af door te doen alsof ik toen in een depressie zat en de situatie niet naar behoren kan inschatten… Het is en blijft mijn moeder, en ook al stelt ze zich vaak aan, ik blijf haar graag zien… Hoe raar het ook mag klinken.

Gelukkig hielp mijn (zeer dominante en narcistische) man haar op een afstand te houden. 2012 kochten we samen een huis. Het moment dat we verhuisden, bleek ook dat we zwanger waren. Mijn geluk kon niet op! Huisje, tuintje, boompje… Mijn leven viel eindelijk in de plooi. Na 5 maanden zwangerschap, stelden de artsen vast dat mijn zoontje zou geboren worden met klompvoetjes. Ik panikeerde en ging ten rade bij mijn moeder, mijn man wilde de zwangerschap laten onderbreken, maar dat wou ik niet. We ondergingen allerlei testen om alle mogelijke andere complicaties en syndromen uit te sluiten. Ik moet zeggen dat ze me toen wel emotioneel goed heeft bijgestaan. De dag dat m'n zoontje werd geboren, was voor mij de mooiste dag van m'n leven. Ik hoopte dat m'n moeder dat ook zo zou ervaren en kunnen meedelen in de vreugde. Desalniettemin besloot zij diezelfde dag opnieuw te scheiden van mijn vader. En dus zat ik aan m'n kraambed opgescheept met een moeder die me alle vreugde ontnam. Ze zat daar met een uitgestreken gezicht, zei tegen niemand een woord en projecteerde alle aandacht op zichzelf als zijnde 'een slachtoffer' van een slechte relatie… Later bleek dat ze me verdacht van een complot tegen haar te hebben gesmeedt, samen met mijn vader en de papa van m'n kind. God mag weten waar ze dat idee ooit vandaan haalde?

Na de geboorte begon ze me te stallen, nare berichten te sturen, verwijten te maken die ongegrond waren en me te beschuldigen van meerdere complot-theorien tegen haar.
Mijn toenmalige man pikte dat niet en verbood alle contact. Het deed me allemaal veel pijn, voelde me gekwetst en in de steek gelaten… Onbegrepen door m'n man, onbegrepen door m'n moeder… Ik overtuigde haar dat als we samen in therapie zouden gaan, dat ze dan haar kleinzoon mocht zien. In eerste instantie stond ze daar niet voor open, maar na enige pogingen haar te overtuigen, stemde ze er toch mee in.

Na 6 sessies is de bom gebarsten, mijn moeder is letterlijk ontploft en haar ziekelijke denkpatroon en opgekropte agressie uitte zich bij de psychologe zelf, tijdens de sessie. Uiteraard werd dit niet getolereerd en de psychologe concludeerde dat ze echt psychiatrische hulp nodig heeft… Maar zonder mijn moeders toestemming kan dit niet worden opgelegd.
Alle contact werd opnieuw verbroken, voor mijn eigen welzijn en dat van mijn kind.

Toen m'n zoontje 4 werd, maakte mijn man een einde aan onze relatie onder het mom dat hij me al maanden niet meer wou… Ik viel in een duister gat… Wou een einde maken aan mijn leven… Was het allemaal zoooooooo beu! Het moment dat ik met pillen in m'n hand zat, begon m'n kleintje te huilen en toen wist ik : IK MOET VERDER! Ik laat me niet kapotmaken en ik zal de rest van m'n leven alles geven om dat kleintje ventje gelukkig te maken!

Op 2 weken tijd had ik mijn deel van het huis verkocht aan m'n ex, een nieuwe woonst gevonden en zocht ander werk.
2013 werd een zwaar jaar… Mijn ex begon me te stallen, m'n telefoon laten aftappen, mailaccounts hacken, liet me achtervolgen door illegalen in wagens met geschrapte nummerplaten, liet me achtervolgen door privé-detectives en deurwaarders, bedreigde me, chanteerde me, ging overal rondbazuinen dat ik aan de drank en drugs zat (wat niet zo is) en dat ik mijn kind mishandel en verwaarloos (wat ook niet zo is)… Onze scheiding werd een heuse 'vechtscheiding' en in de rechtbank werd het vonnis in mijn voordeel uitgesproken. Mijn zoontje werd full-time aan me toegewezen en mag slechts 1 keer per week worden opgepikt voor een paar uurtjes door de papa.

Rond maart 2013 nam ik het initiatief mijn moeder opnieuw aan te spreken. Ze is tenslotte de oma van m'n kind en het me pijn dat ze haar kleinkind niet zou zien opgroeien. Opnieuw maakten we duidelijke afspraken en ze zou hem 1x per week mogen bezoeken.
Al gauw vond ze meer en meer excuses om hem vaker te zien en te babysitten ed. En aangezien het als alleenstaande mama met een fulltime job niet makkelijk is, gaf ik haar de kans om mee in te springen waar nodig.

Deze maand verhuisden m'n zoontje en ik naar hetzelfde dorp als waar mijn moeder woont, waar ikzelf ook opgroeide. Er is nog geen enkele dag voorbij gegaan dat ze niet onverwacht aan de deur staat… Ze stuurt dagelijks 3-4 smsen, belt elke dag en begint me meer en meer te verstikken met de overdreven aandacht.

Vorige week hoorde ik van mijn vriendinnen dat mijn moeder hier rondverteld dat ik in een zware depressie zit en zo behandelt ze me ook.
Ik wordt gek van haar gemoei, opdringerigheid en overdreven en misplaatste bezorgdheid!

Vandaag is dan weer de bom gebarsten en krijg ik weer dezelfde verwijten als vroeger :
- dat ik van haar profiteer
- dat ik geen respect heb voor haar
- dat ik geen moederliefde ken
- dat ik nooit zo goed voor m'n zoon kan zorgen als zij voor hem zou kunnen
- dat ik een leugenaar ben
- dat ik niets waard ben en niets kan
- dat ik een schande ben voor haar en de rest van de familie (omdat ik door de scheiding in financiële moeilijkheden zit)
- dat ik complotten tegen haar smeedt
- ….

Ik weet me geen raad meer, en er is niemand die met haar durft praten, niemand die tot haar doordringt…

Wat kan ik doen?
Ik hoop dat m'n kind nooit hoeft te zien wat ik met haar moet doorstaan…. Reactie infoteur, 05-01-2014
Beste K,

Wat een moeilijke situatie, en wat heb je al een hoop meegemaakt; met je moeder maar ook met je ex.
Ik wens je het beste en veel kracht toe in 2014. Ik hoop dat je stevig in je schoenen blijft staan en dat je je kunt blijven richten op de positieve dingen.

Veel groeten, J

D., 27-02-2012 15:24 #3
Vreselijk als je dit allemaal hebt meegemaakt.

Ik ben een jonge vrouw van bijna 43, en heb allerlei "angsten" en fobieen aan mijn opvoeding overgehouden.
Ik was een, "volgens mijn moeder, ongewenst kind… en heb dit mijn hele leven gemerkt, zefs tot nu nog aan toe!
Mijn vader is inmiddels 10 jaar geleden overleden, en mijn moeder leeft nog.
Ik ben opgegroeid volgens een hele rare denk/zienswijze…
Wanneer mij iets lukte, werd mijn moeder boos… ik werkte als 15 jarige bij div. winkels, en
van de 10 sollicitatie's ben ik 10 x aangenomen… telkens als ik thuis kwam, stond mijn moeders gezicht op onweer… "ze hebben gebeld, dat je bent aangenomen"…
Volgens mijn cito score kreeg ik als advies… HAVO/ VWO, maar mijn moeder zei, "dat haal jij toch niet, en mocht je het wel halen, dan betaal ik i.i.g, niet voor een studie…

Als ik naar de huisarts moest, vertelde de arts mijn moeder, dat ze haar mond moest houden, wanneer hij iets aan MIJ vroeg!
Ik kreeg eten, en drinken… zocht mijn "vertier" op straat met vriendjes/innetjes, want we hadden geen balkon of tuin… en mn ouders werkten allebei.
Als soms de tafel werd gedekt, en mijn vader mij "vergat" dan moest ik zelf maar een bord pakken.ik was toch een rotjoekel en een hond…
Wanneer ik een schoolfeest had, moest ik maar thuis blijven, of zelf alles regelen (wat ik dus ook deed).
Mijn oudere broer was hun afgod… ze deelden zijn "hobby's, voetbal en brommers en auto's.
Hem werd om advies en mening gevraagd… en hij was de baas in huis…
Buiten ons huis echter… had hij geen vrienden.
Ik was een mooie meid, volgens sommige mensen, en mijn broer is van uiterlijk niet echt vlot, en dat is vriendelijk uitgedrukt.
Hij kreeg vaak te horen, hoe het kon dat hij zo een knappe zus had. en hij was dus ook samen met mijn ouders aan het "samenspannen" tegen mij.
Wanneer ik ma als tiener optutte… om uit te gaan… ging mijn moeder naast mijn broer zitten op de bank en als ik dan binnen kwam, dan vertelde ze me dat mijn poten veel te dik waren onder die rok ( ik woog 49 kilo) en dat ik zonder make up zo lelijk was… enz enz…
Ik heb v.a mijn mijn 7e levensjaar al met mesjes aan mijn pols gezeten, om "uit dit leven te stappen.
Ben getrouwd toen ik 18 was… 19 kwam mijn/onze 1e dochter, die een ernstige hartafwijking bleek te hebben.
Ik heb alles in mijn 1 tje moeten verwerken… en heb een hoop angsten en fobieen beleefd.
Op mijn 31e kon ik niet meer.
Op zolder van ons huis nam ik een beslissing. OF ik maakte er een einde aan.OF ik wil leven zoals IK dat wil, en ik heb voor het laatste gekozen.
Meteen heb ik mn examen aangevraagd voor de auto.en lessen genomen, nooit gedurft, omdat mn ouders zeiden dat me dat nooit zou lukken.
Ze waren dus vreselijk boos toen ik het haalde… en mn broer werd gek!
Ooit heb ik mijn moeder gevraagd, waarom deed en doe je zo tegen mij?
Haar antwoord, "jij hebt een grote bek… en je broer heeft niet alles mee.
Ik heb vorig jaar voor het eerst in mn leven proff. hulp gevraagd, toen mijn zaak, die ik wilde overnemen, 3 dagen voor overdracht afbrandde, ik geen dak meer boven ons hoofd had voor mn jongste van toen 6 en mij… zij werd gepest op school en mn vriend vreemdging…
Altijd heb ik mijn ouders geloofd dat ik niets kon… en die zaak is niet doorgegaan, maar
ik heb mijn dochters om voor te vechten… en zij geven mij kracht.
Ooit ga ik "knallen"… ik heb mijn fam. vergeven… omdat ik daartoe in staat ben na alles wat me is aangedaan.
Maar nimmer zal ik het kunnen vergeten. Sterkte voor iedereen!

Dik, 11-02-2012 13:30 #2
Ja ik herken het mijn moeder was ook zeer dominant.Ben nu 50,als kind had ik ook niets in te brengen werd altijd klein gehouden.Als ik ook iets verkeerd deed in ogen van mijn moeder krijg ik veel straf.Week binnen blijven, direkt na het eten 's avonds naar bed.Als ik ook tegen de regels in ging was het huis te klein, dus kon maar beter horen en luisteren maar ze verzon altijd wel iets om mij te straffen.Graag zou ik reactie van u ontvangen. Vriendelijke groet.

Otto van Nispen, 19-11-2010 18:02 #1
Bij het lezen van het het bovenstaand artiekel was ik blij te herkennen wat voor een gevolgen het voor mij heeft ten aanzien van mijn leven. Ik ben een 45 jarige man goed gezond en mag al zech ik het zelf er best wel zijn maar heb heel mijn leven in on- min met me zelf geleefd ben niet getrouwd en nooit nee nooit een echte relatie kunnen opbouwen.
Mijn vader die nu 92 jaar is is zo´n verschrikkelijk dominant typ. Hij overstemd iedereen met zij harde stem maakt altijd grapjes, spreekt iedereen aan of hij/zij al jaren kent. Omdat de man zeer gelovig is gaat het vaak over de wonderen van God de geboorte van een kind hoe wonderlijk dat allemaal is. Als hij een een lift staat in Nijmegen de stad waar hij vroeger jaren gewoond heeft spreekt hij mensen aan en vraagt of NEC nog gewonnen heeft hij is eigenlijk verschrikkelijk aardig doet geen vlieg kwaat iedereen krijgt hij aan het laggen en alle aandacht gaat naar hem. Vroeger is hij in dienst geweest nou dat militaire gevoel is nog steeds niet weg op zijn hoge leeftijd hij heeft onlangs nog in de houding gestaan voor mijn bejaarde moeder en wederom kreeg hij passanten aan het laggen. Een zeer overdreven aandachttrekker zonder schaamtegevoel. Vroeger ging ik daar tegen in maar tegenwoordig dank ik maar ik ken deze man niet. Ik weet dat deze man mij onzeker heeft gemaakt ik heb jaren hulp gekregen door div. psygologen maar nu weet ik wie de hulp nodig heeft want niet ik maar mijn vader is de ADHD er in huis geweest. Ik was de opkropper de binnevetter de stille doorzetter en inderdaat een opkropper met een tijdbom. Ik zou graag een reactie van u willen ontvangen na aanleiding van dit bericht over mijn vader.

Infoteur: Jolene1984
Gepubliceerd: 07-11-2010
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 8
Schrijf mee!