InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Zelfmoord of zelfdoding

Zelfmoord of zelfdoding

Zelfmoord of zelfdoding Zelfmoord of zelfdoding is het vrijwillig en eigenhandig beëindigen van het eigen leven. Zelfmoord is niet strafbaar, hulp bij zelfmoord echter wel. Toch kan in bepaalde gevallen een arts een verzoek tot zelfdoding beantwoorden, mits de arts aan bepaalde voorwaarden voldoet.

Zelfmoord

Zelfmoord of zelfdoding is het bewust eindigen van het eigen leven, uitgevoerd door zichzelf. Het wordt ook wel suïcide genoemd. Een zelfmoordpoging is wanneer men zelfdoding toepast en deze mislukt. Wanneer iemand een zelfmoordpoging doet maar niet dood wil, en dit doet als schreeuw om hulp en aandacht, wordt dit parasuïcide genoemd.

Waarom zelfmoord

Redenen waarom men aan zelfmoord denkt of daadwerkelijk zelfmoord pleegt kunnen heel erg uiteen lopen. De voornaamste redenen zijn het geen uitzicht in het leven hebben of psychische ziekten. 90 procent van de mensen die zelfmoord pleegt heeft een psychische stoornis.
  • Verlies van een dierbare zoals de partner, kind, ouders, broer, zus ed.
  • Geen relatie kunnen vasthouden of kunnen aangaan (eenzaamheid en geen geborgenheid)
  • Geen vrienden om zich heen hebben (eenzaamheid)
  • Grote schulden
  • Persoonlijkheidsstoornis (bijvoorbeeld borderline)
  • Problemen met werk
  • Zelfhaat (geen zelfvertrouwen of zichzelf lelijk vinden)
  • Na een psychische trauma (zoals mishandeling of verkrachting)
  • Lichamelijke ziekten die niet geaccepteerd worden of ondraaglijk zijn

Cijfers

Jaarlijks zijn er ongeveer 410.000 Nederlanders die aan zelfmoord denken. 94.000 mensen doen een poging tot zelfmoord. Hiervan vinden ongeveer 1.600 mensen jaarlijks de dood. Deze cijfers gelden voor volwassen. Bij pubers is zelfmoord een van de grootste doodsoorzaken.

Methoden van zelfmoord

Er zijn verschillende methoden waarmee mensen zelfmoord plegen. De ene methode is snel en pijnloos, de ander langzaam of pijnlijk. Vaak kan men de persoon toch nog redden, indien het tijdig ontdekt wordt of de poging mislukt. Onderstaande voorbeelden geven aan hoe verschillende mensen zelfmoord trachten te plegen:
  • Voor een trein springen: Machinist en omstanders die het zien gebeuren houden er vaak heel lang een trauma aan over. Soms wordt een sprong voor een trein overleefd, met vaak lichamelijk letsel als gevolg.
  • Verdrinking: Zichzelf verzwaren met bijvoorbeeld stenen en in het water springen. Na anderhalve minuut raakt men bewusteloos. Na 4-5 minuten is men dood. Verdrinking is vaak een doodsstrijd.
  • Van een gebouw of brug springen: zichzelf te pletter laten vallen. Water komt van grote hoogte net zo hard aan als beton. Soms overleeft men de val, vaak wel met ernstig letsel.
  • Verstikking: een plastic zak over het hoofd trekken. De handen moeten geboeid zijn anders rukt men uiteindelijk zelf de zak weer van het hoofd, dit is een overlevingsmechanisme van het lichaam zelf. Verstikking kan langzaam gaan.
  • Ophanging: bij een te lang touw sterft men langzaam, bij een te kort touw wordt men onthoofd.
  • Polsen doorsnijden: vaak gebruikt door mensen die schreeuwen om hulp. Er moet diep genoeg gesneden worden om de slagaders te raken. De meeste mensen overleven dit echter. Indien men toch dood gaat, duurt dit vrij lang.
  • Vergassing: Eerst raakt men bewusteloos, daarna treedt de dood in. Soms overleeft men dit.
  • Zichzelf neerschieten: Vaak direct door het hoofd, de dood volgt direct.
  • Elektrocutie: in water zitten en een elektrisch apparaat erin gooien. Er volgt dan onmiddellijk een hartstilstand. Wonderwel zijn er mensen die dit overleven.
  • Overdosis medicijnen: vaak worden slaappillen hiervoor gebruikt. Men valt in slaap en word nooit meer wakker. Bij een te lage dosering overleeft men het.
  • Dood rijden: met een auto tegen een gebouw of boom rijden met hoge snelheid, of een ravijn in. Het geeft vaak onverwachte gevolgen want soms overleeft men het ongeluk.
  • Zelfverbranding: een hele wrede zelfmoord. Zeer pijnlijk en langzaam.
  • Moord door agent: een agent net zo lang uitdagen zodat deze een dodelijke schot lost. Agenten zijn er echter op getraind om in een niet vitaal lichaamsdeel te schieten, zoals het been.

Alle bovenstaande pogingen geven geen garantie, veel mensen overleven een zelfmoordpoging dan ook. De kans bestaat dat men na een eerste zelfmoordpoging ook een tweede zelfmoordpoging doet. Hulp is daarom van belang.

Hulp

Denk je aan zelfmoord? Dan heb je het helemaal niet makkelijk. Je ziet geen vooruitzichten meer in je leven. Je hebt het gevoel dat niemand je begrijpt of dat niemand je kan helpen. Maar dit is niet zo. Hoe uitzichtloos of eenzaam je leven er ook uitziet, er is altijd wel iemand die om je geeft. Familie, een vriend, een collega, de buren, wie dan ook. Probeer het maar eens en glimlach naar iemand. Je krijgt vast en zeker een glimlach of een andere reactie terug. Diegene vind jou aardig. Voor ieder probleem is een oplossing, Dit klinkt heel eenvoudig, maar dat is het niet altijd. Daarom is er goede hulp te krijgen. Via je huisarts, via een vertrouwensarts, via internet. Ga eens op een forum rondkijken. Dan zul je ontdekken dat je niet de enige bent die er zo over denkt. En dat maakt het wel bijzonderder: want je kunt met elkaar hierover praten. Lekker anoniem. Niemand hoeft te weten wie jij bent. En dan zie je dat er mensen zijn die weten hoe jij je voelt en je begrijpen.

Het belangrijkste is om te praten. De problemen die je hebt kan je niet alleen oplossen. Praat met familie, vrienden, een collega, een vertrouwensarts of via het internet. Door te praten en gehoord te worden, valt er vaak al een last van de schouders. Door het zoeken naar hulp kan gezicht worden naar oplossingen. Er zijn zeer veel instanties die kunnen helpen, afhankelijk van het onderliggend probleem. De huisarts weet vaak precies waar je terecht kan.

Stichting 113online biedt hulp aan mensen die suïcidaal zijn of te maken hebben met suïcidalen.
© 2010 - 2019 Bibiana, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Zelfdoding onder jongeren: de cijfers en statistiekenZelfdoding onder jongeren: de cijfers en statistiekenZelfdoding is nog altijd een taboe. En met name zelfdoding onder jongeren wordt door velen nog altijd in de doofpot gest…
Hoe gaat de uitvaartverzekering om met zelfmoord?Hoe gaat de uitvaartverzekering om met zelfmoord?Wanneer een dierbare door zelfdoding om het leven komt, blijven de nabestaanden ontredderd achter. Niet alleen is er ver…
Zelfmoord: de oorzaken en signalenZelfmoord: de oorzaken en signalenJaarlijks plegen er ongeveer 1600 mensen in Nederland zelfmoord en doen 94000 mensen een poging waarvan 9200 personen in…
Schizofrenie: zelfmoord bij schizofrenie en psychoseSchizofrenie: zelfmoord bij schizofrenie en psychoseSchizofrenie (Psychose Gevoeligheid Syndroom - de nieuwe naam voor schizofrenie) is ongeneeslijk en dus blijft er een ka…
Zelfmoord (zelfdoding) bezien vanuit Joods perspectiefZelfmoord (zelfdoding) bezien vanuit Joods perspectiefIs het stoppen van zelfmoord (zelfdoding) louter een kwestie van publiek belang of is het ook een spirituele zaak waarbi…
Bronnen en referenties
  • http://www.zelfmoord.nl/forum/
  • https://www.113online.nl/missie-en-visie

Reageer op het artikel "Zelfmoord of zelfdoding"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Marijkie, 06-10-2017 23:48 #60
Wat is het verschil? Reactie infoteur, 09-10-2017
Er is geen verschil tussen zelfmoord en zelfdoding. Beiden betekenen hetzelfde.

Anoniem, 05-12-2015 08:56 #59
Hallo

Ik wil liever anoniem blijven, ik ben een meisje van 14 jaar. Vroeger werd ik veel gepest en heb dus al deze websites al bekeken. Ik zit in het 3e middelbaar en het gaat nu al zo'n 3 jaar goed, ik word niet meer gepest of uitgelachen. Gisteren stuurde mijn beste vriend heel de avond erge dingen naar mij, ik weet niet wat ik verkeerd heb gedaan. Maar hij stuurde dat ik dan hulp moest zoeken. Ik stuurde dat ik zelfmoord ga plegen en dan plots stuurt hij dat ik het moet laten bezinken dat ik niemand meer heb!😭 hij was 3 jaar mijn beste vriend en ik wil hem niet kwijt maar hij mij wel.😭 Ik wil graag zelfmoord plegen omdat hij dan beseft dat hij fout was/is en te ver is gegaan, maar ook omdat ik het leven beu ben, we liepen altijd samen en nu heb ik niemand meer😪.

Anoniem, 11-06-2015 23:06 #58
Beste Samir,

Ik weet hoe je je voelt. Ik heb ook een vriendin. Waar ik de laatste tijd steeds vaker ruzie mee heb. Oorzaak is dat ik niet word geaccepteerd door haar moeder. Die ruzie is zo uit de hand gelopen dat mijn vriendin alleen nog bij mij kan komen. Waardoor zei ook veel stress heeft. Veel stress van beide kanten vandaar ook elke keer de escalaties. Elke keer is het mijn schuld of neem ik de schuld op mij omdat ik niet een persoon ben die graag ruzie zoekt/heeft. Wil altijd goed voor een ander zijn en wil alles voor mijn vriendin doen om haar gelukkig te maken. Maar ik besef wel dat ik niet beter dan men best kan doen. Verder spelen er nog veel meer situatie waar ik me druk over maak. Een familie ruzie veel stress om school en het gemis van een dierbare (opa). Mijn gezondheid gaat daardoor ook echt achteruit. Ben door de stress een week lang in het ziekenhuis beland. En omdat ik me zo druk maakte heb ik ook hart ritme stoornis. Ik zit zelf ook elke keer met die donkere gedachten en ik ben ook niet iemand die er met iedereen over praat. Want tegenwoordig is er niemand meer te vertrouwen. Wou even mijn verhaal kwijt en misschien dat andere mensen dit ook herkennen. Zoals ik ook een aantal dingen herkende bij Samir. Ik hoop dat iemand mij een oplossing kan geven. Vind het moeilijk om zelf een stap te ondernemen want ben bang dat er gelijk over me word gedacht dat ik geestelijk niet goed ben. Het is meer de situatie wat mij zo maakt. Ik ben mezelf niet meer. Maar goed ik sluit dit bericht af en ik hoop dat het in de toekomst allemaal wat beter zal gaan. Anders ben ik bang dat er andere gevolgen aan vast zitten.

Groet Anoniem (18)

Sandra, 10-06-2015 12:48 #57
Er staat dat deze mensen een psychische stoornis hebben en erna volgt een rijtje zaken, waarom iemand dat kan doen. Sorry, maar een zus o.i.d. verliezen en alles wat er verder staat is natuurlijk geen stoornis.

Wel goed dat er staat: ga praten… Desnoods anoniem…

Samir, 31-05-2015 13:49 #56
Hallo iedereen. Eerst en vooral wil ik mijn medeleven betuigen voor al deze trieste verhalen onderstaand, in veel getuigenissen vind ik mijn verhaal/gevoelens terug.

Ik ben een jongeman van 25 jaar en depressief, echter heeft niemand hier echt weet van aangezien ik dagelijks mijn 'masker' aantrek. Het gaat, naar mijn mening, inderdaad telkens om de gevoelens van een ander en moet me steeds wegcijferen en sterk wezen voor anderen…

Ik ben sinds 3 jaar een hypotheek voor een huis aangegaan, dit tezamen met mijn vriendin waar ik 8 jaar mee samen ben. De financiële problemen, werkstress (targets e.d.), emotionele stress wanneer ik thuis kom en mij nooit echt kunnen ontspannen is aanleidinggevend voor mijn ongelukkigheid vrees ik.

Ik en mijn vriendin zijn een maand geleden ons kindje van 4 maanden kwijtgeraakt, dit was voor ons zeer zwaar. Ben ik vorige vrijdag volgens mijn partner 'dronken' thuisgekomen (3 whiskey's?) en heb ik meteen mijn spullen moeten pakken en dool ik op dit ogenblik rond, van hotel naar hotel…

Ik heb het gevoel dat het steeds mijn schuld is als ik en mijn partner weer ruzie maken. Het draait, zoals ik zo vaak lees op dit forum, steeds een ander zijn gevoelens. Steeds krijg ik de schuld van vanalles en ik ben altijd diegene in de relatie die het moet goedmaken en aan mezelf moet werken want volgens haar ben ik een nietsnut en een alcoholieker. Dit verwijt krijg ik dan ook bijna dagelijks. In huis 'mag' ik geen alcohol hebben, niet eens een biertje want volgens haar ben ik dronkaard.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou nog steeds van haar en het idee om verder door het leven te gaan zonder haar maakt mij heel ongelukkig, anderzijds ben ik ook ongelukkig in onze relatie maar praten met haar werkt niet omdat ze alleen naar zichzelf kijkt en nooit eens 'sorry' zegt. Als we ruzie hebben ben ik de aanleiding, opnieuw en opnieuw.

Met vrienden/famillie, dokters et cetera praten is voor mij heel moeilijk omdat ik een gesloten boek ben en niet graag over mijn gevoelens praat.

Dag in dag uit is een sleur voor mij, zeker nu ik geen enkel doel meer heb of een gelukzalige gedachte waar ik naar uit kan kijken. Het leven vreet mij letterlijk op en langzamerhand verlies ik elke grip. De schaamte om terug huiswaarts te keren is groot. Ik weet het allemaal niet meer en mede daarom zit ik met zeer donkere gedachten die steeds erger worden.

Bedankt dat ik hier mijn verhaal kwijt kan, al weet ik niet of dit zoveel zal helpen.

Dank,
Samir

Ashia, 08-04-2015 23:41 #55
Ik heb nog niet alles gelezen, maar ik heb mijn mama moeten verliezen na een keuze waar ik begrip voor had. Het geeft heel veel gevoelens met zich mee, is dat egoïstisch?… nee! Het zegt hoeveel je van (in mijn geval) mama houdt! ' Had ik maar… wat als… als ik… ik kon ook… enz.'
Na bijna 19 jaar op en neer depressief zijn, vind ik dat de keuze juist was.
Respect dat mama dit zooo lang heeft volgehouden. Nu pas… helaas… kom ik erachter dat er een instituut bestaat die dit probleem genoemd 'levensmoe'… serieus neemt!
En natuurlijk komt er een brute 'screening' bij kijken en gaat er tijd overheen.
Maar als nabestaande kan ik zeggen : Laat dit menswaardig gebeuren en geef de kans voor degene die 'levensmoe' is èn de nabestaanden een kans om het een menselijk beloop te geven. In ons geval was het depressie, maar denk ook aan andere ziektes zoals Alzheimer enz…

Sterkte allemaal, mijn hart staat open voor jullie. X

Daphne, 25-10-2014 17:04 #54
Ik denk er zo juist aan, omdat ik overal zo hard voor vecht heb ik eindelijk een baan gevonden dreig ik dakloos te worden. Ik heb geen familie, kennissen of vrienden waar ik bij terecht kan. Geen enkelen instantie kan wat voor mij betekenen ook niet een dakloze centrum. Heb ook een heleboel schulden en niet eens elke dag te eten wat moet ik doen?

Hans, 25-07-2014 15:41 #53
Waarom denk ik zo vaak aan het beëindigen van mijn leven en doe ik er uiteindelijk niets mee? Is het angst of lafheid? Ik ben 53 jaar en al jaren vaste gast bij de psycholoog. Mijn eerste huwelijk is na 15 jaar gestrand omdat ik mijn ex beschuldigde van vreemdgaan met een klasgenootje van vroeger. Zij heeft nooit ontkend maar ook niet bevestigd. Oud en nieuw 2003/2004 is het uit de hand gelopen. Zij is toen weggegaan en kwam 2 dagen later vertellen dat zij bij me wegging. De afwikkeling van mijn scheiding heb ik op zakelijk emoties afgerond, waarbij ik zelf convenant, boedelscheiding en co-ouderschap heb geregeld met haar goedvinden. Mijn gevoelens voor haar waren ook direct weg. Kort daarna heb ik mijn huidige vrouw leren kennen. zij was hier op vakantie en is in 2005 met haar 2 kinderen naar Nederland gekomen. Al vanaf het begin waren er spanningen in de relatie en het omgaan met elkaar. Veel en vaak meningsverschillen. Door een auto-immuun ziekte belande ik in het ziekenhuis waar zij elke dag op bezoek kwam. Dat waardeerde ik altijd. Het rare is dat ik ontzettend van haar hou maar dat de spanningen enorm zijn. Is hier misschien sprake van aantrekking en afstoting tegelijk? In 2007 zijn we getrouwd en nu 7 jaar later zijn de spanningen en ruzies nog aan de orde van de dag. Op mijn vraag of ze van me houdt krijg ik alleen maar het antwoord dat ze anders niet hier zou zijn. Zelf denk ik er anders over. Nu is ze deze week met haar kinderen terug gekomen van een vakantie van bijna 4 weken. Telefonisch hadden we dagelijks contact en hebben we beide uitgesproken dat we veel aan de rust periode hebben gehad. Direct op de dag dat ik hun op Schiphol ben wezen afhalen is het alweer mis. Kinderen trekken zich terug op hun kamers. vrouw ruimt haar koffers leeg, komt nog even tegen me aanstaan en verdwijnt vervolgens ook in bed. Moe. Begrijpelijk hoor. Anderzijds vol ik mij genegeerd en ben ik er alleen om hen te behagen. Mijn gevoelens en gedachten spelen in mijn beleving voor hen geen rol. Het gaat er bij hen om hoe zij zich voelen. Bij mijzelf voel ik boosheid opkomen en heeft mijn psycholoog gehamerd op "ontspan". Dit zou de sleutel tot succes zijn. Ontspan, ontspan, ontspan. Jammer alleen dat dat blijkbaar bij mij niet werkt. Geen succes dus. Ik wordt alleen nog bozer en ongelukkiger. Volgens de psycholoog ben ik ook nog eens idealistisch. Geen slechte eigenschap zou je denken. Behalve voor mij dan. Omdat eerlijkheid en idealisme blijkbaar met elkaar verbonden zijn werkt het bij mij alleen frustraties op. Ik zeg eerlijk wat ik voel en denk. Mijn vrouw heeft hier geen boodschap aan. Voor haar is belangrijk hoe zij zich voelt. Als op dag 2 de kinderen zich weer afzijdig houden en pas tevoorschijn komen als ik reeds op bed lig en mijn vrouw van haar werk thuiskomt, uit ik mijn frustraties op een niet boze maar wel teleurstellende wijze. Helaas echter is net bekend dat het huis van mijn schoonouders tijdens hun afwezigheid is bezocht en overhoop gehaald. En juist op dit moment uit ik mijn teleurstellingen. Hypocriet misschien? Het zijn mijn gevoelens en gedachten maar die moeten maar even wijken voor wat zij allemaal doormaakt en voelt. Heel veel frustratie heb ik niet opgeschreven maar ik verzeker jullie die zijn enorm. Waarom dan denken aan zelfmoord? Omdat ik het gewoon niet aankan. Probeer na werkloos geworden te zijn een bedrijf op te zetten. Veel geïnvesteerd al ons geld en kredieten erin. Weinig klanten. gelukkig nog wel UWV maar hier komt ook een eind aan. dan begint een periode van financiele ellende. Ik heb daar geen zin in en ben machteloos en zonder levenslust om dit probleem het hoofd te bieden. Dit is voor mij allemaal te veel. Hoe kan ik op de meest humane manier zonder anderen er veel pijn mee te doen uit het leven stappen? En hoe kan ik mijn angst of lafheid hier de baas zijn?

HELP!

Marleen, 20-07-2014 08:02 #52
@ Lost
Triest om je verhaal te lezen en deels ook zo herkenbaar.
Ik lees zoveel zelfinzicht bij je, erg frustrerend want daarmee kun je niet de nare gevoelens wegtoveren.
Ik wens je veel sterkte toe en een warme knuffel! En hopelijk vind je ooit de kracht om weer terug te keren naar jouw oorspronkelijke pad…

Nicky Schoofs, 25-06-2014 12:23 #51
Ik ben een alleenstaande vrouw van bijna 61 jaar, ik heb een vreselijke jeugd gehad en dat kan ik nu wel een plaats geven. Wat ik niet meer aankan is: dat ik reeds 25 jaar moet vechten voor de vereffening en verdeling na echtscheiding van een man die eigenlijk een psychopaat die er in slaagt om mij bijna dagelijks de treiteren, zonder dat er iemand iets aan kan doen.

Ik heb er zo genoeg van, temeer omdat ik nergens de juiste hulp en steun vind.
Ik ben ten einde raad en denk eraan om eruit te stappen!

Lost, 15-06-2014 14:42 #50
Ik ben een man van 49, vader van twee zoons, 18 en 20 jaar. Ik verkeer voor mijn gevoel mijn hele leven in een permanente burnout. Ben vroeger veel gepest, vond geen aansluiting, werd nergens voor gevraagd. Gedurende middelbare schooltijd ging het beter, kreeg zelfs een paar vrienden en ging studeren in Amsterdam. Daar vereenzaamde ik compleet, zat de hele week uit om in het weekend bij een vriend naar de televisie piraat te kijken. Allebei wilden we een vriendin. Mijn vriend had zo nu en dan wel eens wat, ik niet. Als hij aandacht van een vrouw kreeg, huilde ik van binnen.

Toen ik 22 was, had ik eindelijk ook vriendinnen, maar nooit langer dan een paar maanden, omdat ik mij als een hondje gedroeg, die aandacht van het bazinnetje wilde. Daarna was ik ten einde raad. Mijn communicatie wordt als bot ervaren, is altijd recht voor z 'n raap, iets dat in bedrijven zelden wordt gewaardeerd. Dat brengt mij altijd in de problemen. Ik ben op m'n 26e getrouwd met een vrouw van 29 die de hele wereld had gezien, precies wist wat ze wilde en toe was aan kinderen. De eerste was een hel: de eerste drie maanden darmkrampjes. Ik voelde mij slecht omdat ik helemaal niet genoot van een kind. Na 15 maanden de volgende, want volgens de planning moesten ze snel op elkaar. Deze hield ons de eerste zes maanden wakker. Daarna werd de jongste verschrikkelijk gepest op de basisschool. Ook nu weer een permanent gevoel van falen en het niet goed doen. Mijn permanente stress maakte mij een agressieve vader, die continu op z´n kinderen lette en ze geen ruimte gaf. Bij een psycholoog geweest vanwege een angststoornis. Inmiddels slik ik antidepressiva, die niet helpen. Mijn huwelijk is een soort vreedzame coexistentie geworden van twee mensen die elkaar niets meer te zeggen hebben. Op mijn werk wordt ik aan de ene kant gewaardeerd door mijn scherpe inzicht en kritische blik en gelijk daarom door managers afgewezen. Momenteel zit ik voor de zoveelste keer in een dispuut met een manager om een in mijn ogen futiliteit. Ik ben bang dat ze mij aan het einde van het jaar weg wil hebben. Mijn oudste zoon confronteert mij sinds een paar jaar met de manier waarop ik hem behandeld heb, met een enorm schuldgevoel tot gevolg. Ik ervaar mijn hoge intelligentie als een grote last. Ik kan mij volgens mij niet goed inleven. Daarnaast slaat elke negatieve opmerking in als een bom. Een tijdje geleden heeft een ex collega zelfmoord gepleegd, omdat zijn vrouw tijdens een reis naar zuid afrika met de kinderen verhuisd was. Dat deed voor hem de deur dicht. Ik zit er ook tegenaan. Ik heb gefaald als vader, echtgenoot, en in mijn carrière. Ondanks psychologen, therapieën mindfullnes etc lukt het gewoon niet.

Matthijs, 13-06-2014 16:23 #49
Ik weet hoe vernederend het is om ziektebenamende processen te gebruiken en hoe vreselijk mensen tot in het diepste der ziel voor het leven getekend blijven en hoe de vergiftigingen liggen. Staan er ook andere bij stil dat hier juist oorzaken van zelfmoord liggen? Dat psychiaters zelf oorzaak zijn! Ik weet in elk geval wel wat echt is.

Kim, 06-05-2014 23:35 #48
Ik ben een meisje van 21.
ik heb vanaf me 3de tot me 17de op een internaat door gebracht. daardoor een hechtingstoornis ontwikkeld en een bordeline persoonlijkheidsstoornis. ik ben op me 18de samen gaan wonen met een zeer agressieve jongen die me opsloot en me wijs maakte dat ik niks waard was. nu woon ik sinds een jaartje alleen en me familie zie ik bijna niet. heb voor de rest geen hulp. wel wat vrienden die wel helpen. maar toch voel ik me steeds depressiever en heb ik vaak die gedachten.

-., 23-04-2014 01:20 #47
Ik snap dat een hoop mensen er gewoon geen zin meer in hebben, dat ze vrijwillig er een eind aan willen maken. Zelf loop ik al bijna een jaar met zelfdodingsplannen in mijn hoofd, maar om de een of andere reden kan ik t gewoon niet.

Ik ben nu bijna 21 en ben een jongeman, ik ben altijd een opgewekte jongen geweest maar dat was een masker. Ik heb een psychisch trauma(zoals dat zo leuk wordt genoemd) opgelopen doordat ik nooit een positieve reactie heb gekregen van mijn ouders (zijn gescheiden) of andere familieleden. Mij werd er altijd gezegd: het kan beter of je doet het niet goed. Hierdoor heb ik mijn gevoelens soort van uitgezet. Dit ging redelijk goed.

Totdat ik er anderhalf jaar geleden achter kwam dat ik op jongens val ipv op meiden. Ik wist al van mijn vader dat hij erg anti-homo is en van mijn moeder twijfelde ik. Mijn coming out was dus ook niet een leuke… Ik zal niet opschrijven wat ik toen allemaal naar mn kop gesmeten heb gekregen. Na een aantal maanden (dus vorig jaar februari) kreeg ik een relatie met een jongen. Ik werd gek van geluk en ervoer voor het eerst hoe het was om ook geliefd te zijn. In deze 3 maanden heb ik mijn masker afgezet zodat ik echt van hem kon houden. Helaas heeft dit sprookje niet meer dan 3 maanden geduurd en kwam ik in een leegte, dit werd alleen maar erger door mijn vader die mij toen de dood in wenste en al mijn "vrienden" die mij leuk in de steek lieten met of een berichtje dat ze geen contact meer wilden, mij dood wilde hebben of ik kreeg helemaal niets meer te horen. Met mijn studie was het al misgegaan en moest ik het jaar doubleren. Ik sliep ook bijna niet meer (maximaal 3/4 uur per nacht), ook begon ik stemmen te horen en dingen te zien die er niet waren. Mijn masker kreeg ik niet meer op, dat lukte niet meer omdat ik mij open had gesteld voor mn emoties, die kon ik nu niet meer afsluiten.

We zijn nu bijna een jaar verder en het ziet er niet goed uit. Ik zit iedere week bij een psycholoog maar ik zie het niet meer zitten. Ik ben mn eigen huis uit moeten gaan vanwege ruzie met mn zus(waarmee ik samenwoonde), bij mijn vader kom ik niet meer, ik woon nu bij mijn moeder maar ik heb al gehoord dat ik hier ook niet meer welkom ben. Een eigen woonplek gaat hem waarschijnlijk niet snel worden omdat ik er het geld niet voor heb omdat ik alles zelf moet betalen. Ik slaap nog steeds knudde. Iedere ochtend sta ik op met de hoop dat het die dag wel leuk gaat worden, maar uiteindelijk ga ik weer naar bed met bijna tranen in mijn ogen omdat het weer niet gelukt is om er een leuke dag van te maken.

Ik ga zo ook weer naar bed, ik ga proberen weer die paar uurtjes slaap te pakken maar eerlijk gezegd hoop ik dat ik niet meer wakker word. Ik zeg er nog even bij: Hulp (qua psychiaters en psychologen) is leuk en goed bedoeld, Helaas helpt het niet als je niet gesteund wordt in de omgeving en daar ook support van krijgt. Hou dus rekening met mensen die niet lekker in hun vel zitten en accepteer in hemelsnaam iedereen voor wat hij of zij is.

Zwarte Speler, 19-04-2014 10:03 #46
Ik heb begrip voor de mensen die vrijwillig uit het leven stapte, want ik heb ook suicidiale plannen, het is duidelijk hoe groot de pijn kan zijn voor nabestaanden, dat weet iedereen, en niemand gunt dat zijn mensen, maar toch kan de pijn ondraaglijk zijn, uitzichtloos dat men beter de dood kiest. Sinds mijn jeugd bewonder ik de gangsterlife, soldaat mentaliteit, toch ergens in mijn jeugd was ik sexueel misbruikt, dat was mijn grote geheim, had nooit last van, tot het momemt dat iemand achterkwam, en mijn afrikaanse landgenoten vertelde, ik werd achterdochtig, als mensen roddelen, ik kreeg angst om gediscrimineerd te worden, gepest, afgewezen… enz. Ik kom van een royal familie, wat het nog erger maakt en ik heb een baby en een vrouw, in mijn cultuur is homosexualiteit het ergste.

De pijn die ik continue heb is angst om geweld/discriminatie/afwijzing, de achterdocht om roddels, schaamte, spijt, ondragelijk aanhoudende emotionele pijn, en ik zie geen hoop van verbetering, want roddels is omkeerbaar, daarom wil ik rust van deze pijn, maar ik kan zelfmoord niet plegen wegens 2 redenen, omdat ik weet als gelovige dat zelfmoordenaars gaan naar hel, en dat gun ik me zelf niet, en ik heb familie die mij nodig hebben.

Mischien klinkt mijn probleem draagbaar voor autochtone Nederlanders, maar in mijn cultuur is dit heel anders. Tot nu gaat het redelijk goed, maar ik kan niet positief denken, last van grote vrees. Mijn tip voor mede lezers, wees aardig tegen anderen, want sommige mensen zijn kwetsbaar en zorgt voor grote ellende.

Silvia, 16-04-2014 19:36 #45
Ik kan het me heel goed voorstellen waarom mensen uit het leven stappen, het leven is niet voor iedereen het mooiste wat er is. Sommige mensen voeren een dagelijks gevecht, is het niet met zichzelf, dan wel met kinderen of familie/man etcetera.
Ikzelf zit nu op het randje door de zorg voor mijn autistische kind. Men vraagt zich misschien bij onwetendheid af waarom, maar een ander die dit zelf niet meemaakt weet niet hoe je leven en je hele zijn van je wordt afgepakt door de zorg voor een kind met autisme (niet alle autistische kinderen zijn zo), maar die van mij wel. Agressie, hele sfeer verpesten in huis, alles bepalen en dit alles ondanks een strak regime volgens alle auti regels. Je kind uit huis laten plaatsen is niet aan de orde, men ziet niet hoe erg mijn kind is en je moet door… Inmiddels ben ik gillend gek geworden en kan ik niet meer normaal functioneren door de stress.

Ik begrijp heel goed dat meer mensen voor deze keus staan. Niet iedereen heeft een fijn, gemakkelijk en normaal leven, sommigen moeten dealen met zaken die schadelijk zijn voor lichaam en geest. Ik wens iedereen heel veel kracht en wijsheid toe.

B., 09-04-2014 11:12 #44
Beste mensen,

Met tranen in mijn ogen lees ik hier alles en het raakt mij diep!Ik wens jullie allen heel veel sterkte toe!

Doet Er Niet Toe, 31-01-2014 09:21 #43
Hier zit ik dan, ook met deze gedachte. ben een vrouw van 45,getrouwd en 2 kids, maar zie het niet meer zitten. maar ik wil nog een laatste poging wagen om toch door te vechten. dadelijk moet ik naar mondriaan, en daar gaan ze kijken of ze me op gaan nemen. is mijn laatste hoop, anders weet ik het echt niet meer.

Anne, 16-12-2013 01:45 #42
Twee maanden geleden heeft mijn 28-jarige broer zich gesuicideerd. Een op het oog vriendelijke, spontane en vrolijke jongen die in zijn korte leven veel te veel meegemaakt heeft. Hij is afgewezen door onze ouders, door beiden het huis uit gezet. Je zou denken dat onze ouders daar behoorlijk zwaarwegende redenen voor hadden maar dat was niet het geval. Ik en mijn broertje waren nog jong toen onze ouders uit elkaar gingen. Daarna werd het een getouwtrek van hier tot ginder. De heftigste dingen vertelden ze over elkaar tegen ons. Ze konden zich moeilijk inleven in wat dit met hun kinderen deed waardoor ik en mijn broer ons terug trokken. Ik op mijn kamertje en mijn broer buiten met zijn vriendjes. Toen hij 14 was en zou blijven zitten in de tweede klas vond mijn moeder dat reden om hem het huis uit te zetten. En tot zijn 28ste is hij omstebeurt afgewezen door mijn ouders om futiliteiten, dingen die hen dwars zaten maar waar ze niet over communiceerden. Door het gebrek aan veiligheid en continuiteit was hij niet goed in staat om een goede stabiele relatie aan te gaan. Hij voelde zich leeg van binnen, wist niet hoe hij moest vertrouwen in de liefde, vertrouwen op het feit dat mensen bij elkaar kunnen blijven en je niet van de een op de andere dag in de steek laten. Langzaamaan zakte hij weg in een depressie, kreeg hij schulden omdat hij door zijn klachten geen energie meer had om te werken en bleef voor de buitenwereld 'de vrolijke, gezellige jongen waar je altijd mee kon lachen.' De zelfdoding van mijn broer heeft een ontzettend groot verdriet veroorzaakt. Hij was ongelukkiger dan iedereen dacht, hij was vermijdend en voelde zich vooral eenzaam, incapabel en niet de moeite waard. Tijdens zijn crematie zijn ongeveer 170 mensen gekomen. Als mijn broer dit had gezien dan was hij waarschijnlijk geshockeerd geraakt over hoeveel mensen aanwezig waren, hoe groot het verdriet was en hoe ontzettend het gemis en verdriet is en was. Meerdere mensen die van hem hielden zitten sindsdien met psychische klachten thuis, waaronder ikzelf. Ik merk dat ik niet vooruit kom. Van mijn ouders kan ik geen steun verwachten, mijn broertje was mijn alles (al voelde hij zich waarschijnlijk snel teveel en niet goed genoeg). Aan de mensen die hieronder een stuk hebben geschreven over hun suicidale gedachten wil ik vragen om eerst hulp te zoeken. Dit kan natuurlijk bij hulpverlenende instanties maar ook bij familie en vrienden. Er zijn veel meer mensen die om je geven en er kapot aan gaan als je er niet meer bent dan je zelf verwacht. Natuurlijk is het ieder's eigen keus, maar geef je leven een kans hoe groot je problemen ook zijn! Voor nabestaanden is dit een verdriet dat bijna niet te verwerken is…

Ann, 15-12-2013 17:24 #41
Ik heb geen woorden… door het verlies van mijn liefste ventje na zelfdoding.

Maria, 14-12-2013 11:03 #40
Een jaar geleden verloor ik mijn man aan zelfdoding. Wij bleven als gezin achter. Waarom hij deze daad verrichtte kunnen we enkel maar raden. Hij liet geen afscheidsbrief na. Mijn man was een heel lieve man, een hartelijke persoonlijkheid. Toch had hij problemen. Hij verloor zijn werk jaren terug en vond daarna verschillende banen. Mijn man was vaak heel erg boos over datgene wat hem was overkomen. Mijn man ging drinken wanneer hij uit zijn werk kwam en kreeg dan een kwade dronk. Dit was voor ons als gezin niet gemakkelijk. Wij liepen als het ware op onze tenen om hem vooral niet boos te maken. Het was afschuwelijk als hij zo was, terwijl hij normaal gesproken zo'n lieve man was. Nu is hij er niet meer. Wij missen hem nog iedere dag. Vaak denk ik, was toch bij ons gebleven en had hulp gezocht! Wij kunnen ons goed redden maar we missen hem zo.

Anoniem, 13-11-2013 21:38 #39
Graag wil ik hier ook iets kwijt, ik ben een man van 39 jaar en ook heb loop met suïcide gedachten rond, de redenen daarvoor zijn divers maar het zijn bepaalde gebeurtenissen en pechgevallen, zoals vroeger gepest op school waardoor ik nu weinig zelfvertrouwen heb en ook een lichte persoonlijkheidsstoornis heb. ook speelt mee dat in korte periode heel veel is gebeurt en heel aangrijpend is geweest zoals schuldloos echtscheiding. gelukkig geen kinderen. daarna zijn mijn ouders vlak achter elkaar overleden. 2 korte relaties gehad maar is ook weer uitgegaan. ik heb ook weinig contacten met familieleden en vrienden en ook nog eens onzekerheid op mijn werk. ik voel me hier onwijs eenzaam, alles draait hier van mij weg, ik begrijp er niets van, iedere keer als ik een stap vooruit doe dan moet ik opeens 2 of 3 stappen achteruit.
Gelukkig heb ik nog werk maar voor hoe lang? waarschijnlijk raak ik ook binnenkort mijn baan kwijt en dan?… als al die nare factoren opstapelen zoals eenzaamheid, werkloos, persoonlijkheidsstoornis en ik voel me zeker niet geborgen, liefde moet je blijkbaar verdienen, je krijgt het niet, je moet er om vragen of ervoor betalen. Nu nog werkloos en een enge ziekte en dan is het voor mij hier voorbij. ik voel me in de weg lopen bij andere mensen zoals familie en vrienden (´ooh nee, daar heb je hem weer… ´) iedere keer naar een huisarts of een psycholoog altijd maar weer die herhalingen te vertellen wat mij drijft om er niet meer te zijn.
Toch is er 1 die met ons verder wil en dat wij zouden leven en dat is ook het enige waardoor ik blijf leven en dat is Jezus!

?., 15-07-2013 14:05 #38
Goede middag.
mijn naam zeg ik liever niet. ik ben een man van 49 jaar mijn leven is altijd een grote puinhoop geweest alles wat ik had of heb raak ik altijd wel weer kwijt. ik ben maar alleen ik heb helemaal geen familie ook heb ik geen mensen om me heen ik heb helemaal geen sociaal netwerk ik leef heel erg terug getrokken zo erg dat ik mensen schuw ben geworden.
Ik besef dat ik vroeger veel mensen gekwetst en pijn gedaan heb dat betreur ik zeer helaas is het daar nu te laat voor. mijn leven is niet over rozen gegaan als kind werd ik verstoten ik heb altijd voor alles tot uitputting toe moeten vechten en ik won nooit, ik heb veel gezworven daar door raakte ik de weg helemaal kwijt en kwam in de gevangenis te recht. nu ben ik 49 en heb daar zo'n 16 17 jaar van vast gezeten zelf schuld denkt u misschien en dat is ook zo.
twee jaar geleden ben ik getroffen door alvleesklier ontsteking en leef vanaf toen al op flesjes voeding ik kan u vertellen dat is niet vol te houden. Ik wil niet meer ik wil echt niet meer leven. ik wil graag naar mijn vader en ik loop dagelijks meerdere malen met ideeën in mijn hoofd. het leven dat ik geleden heb is geen leven en heeft niks met kwaliteit te maken daarbij komt dat ik door de jaren heen ook nog eens een berg schulden op gebouwd heb.
ik woon in een plaats waar ik niet thuis hoor omdat dit een kleine gemeenschap is waar ik niet geaccepteerd wordt en me hier echt niet goed voel. Ik wil gewoon dood dat er een einde komt aan dit leven ik kots van dit leven. ik woon hier nu twee jaar kunt u zich voor stellen dat ik hier nog nooit bezoek gehad heb klinkt raar maar is wel waar. mensen zien mij helemaal niet staan of kijken me vreemd aan ik snap dat ook wel ik woon in een elite buurt en ik ben maar een getatoeëerde crimineel daarbij heb ik ook nog eens een erg bruut uiterlijk wat mensen wel op afstand houd, al probeer ik nog zo vriendelijk over te komen het maakt niks uit mensen gaan naar de overkant van de straat als ze mij aan zien komen treurig is dat eigenlijk. Ik ben op en moe van het vechten heb al van alles geprobeerd via het ziekenhuis euthanasie aan gevraagd tot twee maal toe maar blijkbaar moet ik het toch zelf doen want luisteren doet niemand. Ik ben nu bezig met de moed bij elkaar aan het verzamelen om deze rot wereld te verlaten dit heeft mij helemaal niks goeds gebracht.
hier stop ik maar ik kan nog wel een dag door schrijven maar daar door veranderd er toch niks.
gr?

Suus, 15-06-2013 19:16 #37
Ik ben verkracht door een ex-vriend toen we nog samen waren, omdat ik niet met hem naar bed wou en hij dat als reden zag dat ik volgens hem niet van m zou houden. Hij noemde me een hoer, omdat ik niet zou willen volgens hem omdat ik andere jongens zou willen. Hij gebruikte geweld, chanteerde me met dat ie aan iedereen zou vertellen wat voor hoer ik was als ik niet met hem naar bed ging. Ik bleef weigeren en we hebben hevig gevochten. Ik durf het mijn familie niet te vertellen. Het zal ze zo een pijn doen en dat wil ik niet. Daarnaast zullen ze me nooit meer alleen en onafhankelijk laten zijn, en vertrouwen dat ik het in mijn eentje kan. Mijn huidige vriend weet het. Maar ik had het beter niet kunnen vertellen. Hij doet het af als niks, en dat ik niet moet zeiken en het gewoon moet vergeten. Hoe kan ik zo iets nou vergeten.? Ik ben aangerand door twee mannen waarvan ik dacht dat ze mijn vrienden waren (ze logen t te ze zijn, maar in werkelijkheid waren ze verliefd -ten minste zij vonden dat- en wilden met mij naar bed) terwijl ik al een relatie had voor een tijd van 3 a 4 jaar… Ik was in goede vertrouwen bijvoorbeeld op een feestje toen een van hen mij opeens op ongepaste manier aanraakte. Ik schrok me rot. Hij zei: vind je het niet lekker dan? Ik dacht dat je dat wou. Ik werd boos toen ie dat zei. Hoe durft hij dat te zeggen? En waar maakt hij uit op? Ik heb het nooit te nimmer gevraagd, gehint of geseind, laat staan dat ik me ernaar kleedde. Ik was een van de preutst gekleede meisjes daar. Alles gewoon bedekt en beetje boy-ish zelfs. Hij begon te lachen: oh dus je wil me niet? Wacht maar, of je gaat met me naar bed, of ik zeg tegen je vriend dat je met me heb geneukt. Ik sloeg hem na die opmerking, ik was witheet van woede. Chantage. En dat noemt zich een vriend. Hij loog mij niet leuk te vinden terwijl hij bij anderen loog dat ie zelfs al met me naar bed ging. Ik heb daar nog steeds mee. Volgens mij gaat mijn huidige vreemd. Hij zit met meisjes uit zijn klas te flirten op whatsapp en ze noemen elkaar mijn schatje in een andere taal wat mij pijn doet zeker omdat hij mij nooit zo noemt. Hij zegt dat die twee aanrandingen eigenlijk vreemdgaan zijn. Hij kwelt me door dat steeds te zeggen. En hij zegt dat ik gedragsproblemen heb, gestoord ben, en dat ik me aanstel terwijl hij weet wat ik heb meegemaakt. Allerlei jongens willen alleen maar sex, mijn huidige vriend ook. Hij gebruikt me voor sex, steunt me nooit, staat nooit klaar voor me, luistert nooit naar mij, hij wil alleen afspreken voor sex en hij wil alleen ergens heengaan of wat anders doen als hij erna sex krijgt. Als we wat leuks doen wil hij altijd meteen naar huis voor sex… Hij noemde me zelfs een paar keer n hoer. Hij gaf gewoon toe dat hij me zo ziet. Zoveel vriendjes logen tegen mij, mijn huidige ook, echt over alles, het minst geringste, en anders verzint ie het wel en dan vind ie t raar dat ik hem niet vertrouw… Ze doen allemaal valse beloftes over dat ze echt van me houden, altijd van me houden, dat ik de enige ben, dat ze verder met me willen etc… Maar ze willen alleen maar sex. Ik voel me zo een hoer. Een sexpop dat alleen maar nuttig is om je pik in te steken, klaar te komen en dan bij t grofvuil. Totaal niet om geven of wat dan ook. Laatst werd ik tijdens het werken bij mijn bijbaan gevraagd door een vrouw om model te worden en bleef aandringen en duwde haar kaartje in mijn handen. Ik hou sowieso niet van camera's dus ik zei voor de beleefdheid dank u ik zal er over nadenken. Ik legde het kaartje in de papierbak, maar mijn collega zag dat en pakte het op en las voor: gevraagd: model/actrice in erotische video's. ik schaamde me kapot, en ik voel me doorgaans al een hoer door hoe mijn exen en huidige vriend me behandel(d)en en neuken, maar toen ook al helemaal… Ik wil gewoon dat een man van mij houd, echt van mij houd, trouw is, om me geeft, rekening met mij houd, lief is. Maar ze willen enkel sex. Ik weet het gewoon niet meer. Ik voel me zo vies. een hoer. Ik wil niet meer voelen. Ik haat gevoelens. die doen zo een pijn. Ik wil gewoon dood. Ik haat mijn leven. Ik haat mezelf. Ik haat het dat ik van mijn vriend hou. Ik haat het dat elke keer trap in die mooie gelogen praatjes van foute mannen. Geen van hen houdt van mij. Niemand wil van mij houden. Ik wil gewoon uit mijn leven. gewoon verdwijnen. in het niets. alsof ik nooit bestaan heb. dat heb ik in ieder geval nooit in de ogen van mijn huidige vriend…

Koos, 13-06-2013 10:24 #36
Ik wil dood maar het lukt gewoon niet mijn '"geweten" stopt me iedere keer heel irritant.

Peggy, 29-05-2013 10:55 #35
Beste mensen,
ik heb mijn vader nooit gekend, die is voor mijn eerste levensjaar aan kanker overleden, dus dat is al geen goed begin; ben opgegroeid met 2 broers en 3 zussen. heb mijn man leren kennen op mijn 15. ben dan gaan samenwonen op mijn 19 en ben moeder geworden op mijn 20. nu op dit moment heb ik 4 kinderen. toch allemaal goed zou je dan zo denken. heb als moeder veel problemen met de school gehad over mijn kinderen. vooral de 2 oudste. ze waren te stil en ze moesten maar eens meer meewerken in de klas. ze lagen altijd wel goed in de groep. nu ben ik ondertussen wel te weten gekomen door de druk van de school en het centrum voor leerlingbegeleiding, waardoor ik voor ze een diagnose heb moeten laten stellen. mijn kinderen hebben autisme en dat verklaarde dus hun communicatie gebrek en na een gesprek met de psychiater die de diagnose heeft gesteld heb ik ook het vermoeden dat mijn man autisme heeft. moet je weten dat met iemand samenleven die autisme heeft niet gemakkelijk is. laat staan met 3 personen die autisme hebben. nu moet je eigenlijk zelf iemand in het gezin hebben die autisme heeft om me te begrijpen. nog altijd niet zo erg zullen er wel een aantal denken.ok dan ga ik nu de problemen allemaal eens op een rijtje zetten: 3 personen met autisme- veel problemen met de school-man die toen de kids klein waren altijd boos was omdat de kinderen in zijn ogen te druk waren en die ik dan maar moest slaan jaren aan een stuk tot ik eindelijk de moed kon opbrengen om te zeggen nee ik doe het niet meer- jaren in ruzie leven door financiële problemen -ruzie over de kleinste zaken -een misstap die ik gezet heb omdat ik het met mijn man niet meer zag zitten (andere man leren kennen) is niets onherroepelijks gebeurt maar mijn man heeft het nooit geloofd, zelf nu na 16 jaar nog altijd niet geloofd. door al die problemen die op zich niet zo erg lijken maar die allemaal samen komen ben ik al jaren ongelukkig en depressief. komt er dan nog eens bij dat ik er met mijn man niet over kan praten omdat hij vind dat iemand met een depressie het zelf uitlokt en dat het maar in het koppeke zit. toen ik hem vertelde dat ik met zelfmoordgedachten rondliep werd hij boos en noemde me een dikke egoïst. heb in de loop der jaren zelf al eens aan hem voorgesteld om in therapie te gaan samen maar hij moet er niks van weten. dus moet ik al die jaren maar mijn zorgen opkroppen en loop ik al die jaren al rond met de gedachten over zelfmoord. het enige dat me nog hier houdt is het schuldgevoel dat ik heb. wat moet er met mijn kinderen gebeuren als ik er niet meer ben. bang van de dood ben ik niet, ik hoop zelf stiekem dat ik aan een ziekte doodga ofzo dan kan mijn man mij niet verwijten dat ik het zelf heb gedaan. dus ja hoe lang ik nog met die gedachten moet rondlopen? hopelijk komt er snel een oplossing, in welke vorm dan ook!

Hanneke, 21-04-2013 14:09 #34
Als ik hier zie hoe verdrietig iedereen is en ik zelf meestal ben, schaam ik me. Zelfmoord plegen is veel moeilijker dan ik dacht… eng! Ik durf dat echt niet, ook al wil ik het wel.
Dus ik moet wel vechten en dood ga ik toch wel… Ik kan er niets aan doen, het is een zwakte om het leven op te willen geven. Dus ik wens iedereen de kracht toe om toch te vechten en te blijven praten, Dat helpt enorm…
Lukt het niet, vraag hulp!

Heleen, 03-04-2013 16:10 #33
Wat ik nooit tegenkom is een poging door het inspuiten van lucht, die het hart bereikt en voor een hartaanval zorgt. Vrijwel altijd met dodelijke afloop. Reactie infoteur, 03-04-2013
Het artikel bevat ook de meest gebruikte methoden. Het artikel is niet bedoeld om tips uit te wisselen.

Hopeloos, 07-03-2013 10:27 #32
Lieve mensen allemaal,

Wie denkt er tegenwoordig niet aan zelfmoord? Heel de maatschappij om ons heen, zet ons daar toe. Al de media die ons laat zien hoe mooi het is om rijk te zijn, alles te kunnen kopen wat je maar wilt, je moet een grotere auto hebben dan de buurman, alle mooie verre reizen die worden aangeboden, noem maar op. Daar is het toch waar het allemaal om draait tegenwoordig. Ook ik zit helaas diep in de schulden, schulden die ik heb gekregen omdat mijn ex er met iemand anders vandoor is gegaan en omdat ik niks meer had in de plaats waar ik woonde, ben ik zelf maar weggegaan omdat ik sowieso het huis niet in mijn eentje op kon brengen. Tja, daar zit je dan met een schuld van 60.000 om de hypotheek hoger was dan de waarde van het huis, lange leve de crisis… gelukkig kort daarna weer een nieuwe liefde ontdekt, maar helaas, ook dat liep stuk. Nu, 41 jaar, denk ik, wat heb ik allemaal meegemaakt in mijn leven, wat is er nog zo mooi om te blijven leven. hmmm, laat me denken: een niet zo fijne jeugd gehad, ( nooit gewaardeerd door mijn ouders voor wat ik deed ), een meisje leren kennen die zwaar aan de drugs was en mij heeft meegenomen daarin, mij een overdosis xtc pillen gegeven in combinatie met rattengif, dit door mijn eten gedaan omdat ik haar verliet. Heb 9 dagen in coma gelegen, artsen zeiden al tegen mijn oudrs, neem maar afscheid, want hij gaat het niet redden. Nou, helaas, ik heb het wel gered, maar hierdoor zulke beschadigingen aan mijn hersens over gehouden dat ik niet meer lang kan onthouden en ja, dat is wel belangrijk met werk… dan die ex met haar leuke ouders, poe poe, zij hadden geld en mijn ouders niet… lopen te pochen met een blousje van 400 euro of dan weer een jasje van 600, - euro. Nou veel plezier er mee hoor. En dan zeggen dat je niks kan, je bent niet handig. mmm als je dat 10 jaar hoort, dan ga je het zelf wel geloven toch? Maar goed, ze ging er vandoor met een ander, dat hoor je even 2 maanden na het overlijden van je pa. Ja had de laatste periode van zijn leven toch nog wel een goeie band opgebouwd gelukkig. Kan je even verwerken hoor, nou NOT. Ach, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dan denk je, waarom ben ik in godsnaam op deze wereld terecht gekomen, ik die altijd lief is voor iedereen, krijg dit op mijn pad. Toen ik net uit coma was, lag de moeder van mijn beste vriend op sterven. Ze had nog de kracht om voor mij te bidden, ik vroeg haar toen, kunt u mij vertellen, waarom juist u, die altijd voor de kerk heeft klaar gestaan en zo hard nodig is voor uw 4 kinderen, waarom juist u van deze wereld wordt weggenomen? En waarom laten ze alle moordernaars, verkrachters en slechte mensen op deze wereld rondlopen? Ze zei mij toen : hij heeft mij daar nodig! Ja, dan ben je uitgepraat. Dat blijft me altijd bij. Maar weet je, en je zal het bevestigen, wat maakt deze wereld nou zo mooi, wat is de reden dat ik nog hier zou willen blijven? Kom op zeg, als het tegen zit, moet ik nog minimaal 25 jaar werken. En dan, dan ben ik te oud om nog te genieten van al het "moois" op deze wereld. Geld heb je niet om te reizen, want een pensioen, pfff, nou vet pot hoor. Dus eigenlijk is het een simpel antwoord, je bent hier om te werken en anderen te plezieren die flink geld aan je verdienen. Pas geledne heeft een goeie vriend van mij er een einde aangemaakt dmv de heliummethode. Het is hem gelukt, hij lag er vredig bij. Ik hoop dat hij nu wel zijn rust heeft gevonden. En weet je, ik zit er steeds meer over na te denken om het ook zo te doen. Snel en pijnloos.

Niels, 27-01-2013 22:53 #31
Hoi, ik ben 15 jaar en ik verveel me nu al ondertussen meer dan 3 jaar, uit verveling doe ik dan meestal domme dingen waardoor ik in de problemen terecht kom. Mijn verveling is nu vooral erg geworden nadat ik gestopt ben met mijn verslaving voor online spelletjes en spendeer mijn vrije tijd door de hele dag in mijn bed te slapen en naar mijn muziek te luisteren. Het antwoord is altijd hetzelfde: "zoek iets wat je interesseert of zoek een hobby" maar er is dus totaal niets wat ik leuk vind, en daardoor moet ik dus ook elke dag met veel tegenzin naar school gaan. Ik zie het niet zitten om zo al mijn jaren door te brengen en denk dus vaak aan zelfmoord, ik heb dit echter nooit geprobeerd omdat ik ooit zo kwaad en verdrietig was dat ik mijn ouders vertelde over mijn zelfmoordneigingen hoe ongelukkig ik was en nu zie ik toch hoeveel ze om mij geven, en als ik nu iedere keer aan zelfmoord denk barst ik in het huilen uit.

M., 12-12-2012 14:15 #30
Ik ben 16, wordt steeds gepest, uitgemaakt en gekwetst. Ik ben het beu zo elke dag te moeten leven, er zijn enkele mensen die wel om me geven, maar veel meer mensen haten me, schelden me uit. Dit is nu genoeg geweest, heb al dingen geprobeerd die niet gelukt zijn, zichzelf stikken lukt niet. Weet niet wat te doen met mijn leven…
M.

Miranda, 10-12-2012 02:16 #29
Ik heb zelf ook zelfmoordneigingen. Maar wat kan ik nog doen? Ik word steeds weer terug geworpen op mijn beperkingen, die mij steeds weer pijn doen. Toen ik van mijn therapeute te horen kreeg dat ik gehandicapt was, kon ik haar wel aan vliegen. Ik was nog jong en kon toch nog alles! Helaas, de waarheid is anders. Mijn lijf reageert als een veel oudere vrouw dan 48 jaar oud. Als ik teveel doe krijg ik koorts en meerdere andere verschijnselen. Ik wil het niet weten, maar mijn hart is inmiddels meer dan 70 jaar oud. Ik wil nog zo graag jong zijn! Maar mijn lijf verteld mij wel wat anders. Ik haat het! Ik ben toch nog jong en wil nog van het leven genieten. Mijn leven bestaat alleen nog maar om strijd om te overleven, maar eigenlijk wil ik zelfs dat niet meer. Ik verlang naar rust, rust van de dood en van niet meer vechten om te overleven. Ik wil slechts nog een ding; laat me gaan! Ik wil dit leven niet meer. Het doet teveel pijn om te leven.

Dirk, 30-11-2012 18:40 #28
Hallo, ik ben Dirk ben 27. Ik heb geen idee meer hoe ik verder moet. Ik heb letterlijk honderden baantjes gehad en ik heb geen motivatie meer om door te gaan met zoeken, elke keer als ik denk dit is het heb ik of een baas die of mijn salaris gewoon niet uitbetaald of een uitzendbureau die de registratie niet goed bij houd of omdat ik het simpelweg verknoei om welke reden dan ook. Ik woon in een straat waar iemand mij continu probeert te intimideren en mijn leven hier echt zuur maakt. politie help niet. (deze meneer bedreigt zelfs de burgemeester) mijn vriendin zegt dat ik het moet negeren en me eigenlijk een beetje aanstel. In mijn leven probeer ik mensen te helpen heb een moestuin waar ik wat groetjes in kweek en die geef ik dan wel weg. Ik kan mensen advies over het leven geven en ze dan ook echt helpen. maar ik zuig zelf gigantisch in alles wat ik doe. kan geen werk houden kan niemand mijn pijn laten zien of vertellen. Mijn familie denkt allen aan zich zelf. mijn moeder heeft nooit iets in mij gezien en dat heeft ze me ook vrij vroeg in mijn leven duidelijk gemaakt. mijn vader is een ego met een bord voor zijn hoofd. Hij had de kans om mij te leren kennen met een vakantie, die heeft hij maar alleen gemaakt.
mijn vriendin vind haar paard belangrijker dan mij ''al zegt ze van niet'' maar ik weet dat het wel zo is en dat ze andere prioriteiten heeft. soms barst ik in huilen uit en weet ik niet waarom. ik ben hier klaar mee. iedereen help alleen maar om te laten zien aan anderen dat ze helpen, en laten me zo weer vallen. heb een poging gedaan met co2 vergiftiging. ben naar het bos gereden ''mijn vaste blow plekje'' had alles klaar gezet. zet de motor aan wordt wakker in het zieken huis. 2 mountainbiker's zagen mijn auto met de slang door het raam. ''in the middle of nowhere'' was op dat moment wel blij dat het niet gelukt was. maar nu…

Frederik, 21-11-2012 23:55 #27
Hoi, ik ben een 30 jarige jongen. Ik ben als kind vroeger veel gepest geweest, ze gooide jassen over men hoofd sloegen en trapte me. Na maandenlang, gesprekken met leraren veranderde niets, was het niet in school dan was het wel daarbuiten. Ik ben daardoor lichamelijk wel sterker geworden en assertiever ergens denk ik. Op mijn 14e was ik ziek thuis en zag ik of hoorde ik iemand vallen, jongen sprong van de 8ste verdieping naar beneden en ik kan me nog vaag zijn lichaam zien liggen. 2 jaar later zag ik iemand omver rijden, een meisje van mijn school, zag ze meters vliegen ook weer een vaag beeld dat ik nog heb. Vele relaties gehad. Ben bedrogen geweest en zelf ook gedaan, ik denk door een laag zelfbeeld naar de constante nood aan bevestiging die ik niet kreeg of niet zag. 8 jaar in een relatie gezeten die vanaf het begin al niet goed zat. Uit elkaar gegaan, alles achter gelaten maar ik heb er nog wel 2 super lieve bengels aan over gehouden. Heb als tiener ook geëxperimenteerd met cannabis, alcohol, xtc. Onlangs veel te snel een nieuwe relatie begonnen met een borderline patiënte, zolang alles goed gaat is het de hemel, maar als het slecht gaat is het een hel. Ze heeft voor men neus haar eigen pols opengesneden met een schaar na een discussie. Nu zijn we uit elkaar en kan ik alles terug achterlaten voor de 2de keer op een jaar tijd. En nu zit ik hier niet meer wetende wie ik ben, wat ik kan, heel angstig naar de toekomst toe, want alles wat ik aanraak loopt blijkbaar fout. Ik hou zielsveel van mijn kinderen maar de laatste weken denk ik dat ik er beter een einde aan kan maken, liever geen pijn meer dan wetende of vermoedende dat de rest van mijn leven niet zal beteren…

Lara, 12-11-2012 22:40 #26
Ik ben een meisje van 15, ik zit zwaar in een depressie en ik wil dat me leven ophoudt. Ik heb altijd al gezegd tegen me ouders "waarom heb je nou een kind genomen"? Ik ben school zo zat dat ik spijbel en het mij niks meer kan schelen of ik problemen krijg want ik weet dat ik me examen niet meer zal halen want vroeg of laat houdt me leven op.

Onbekend, 07-11-2012 16:37 #25
Wauw! mooi artikel. Toen ik 9 was heb ik mijn opa verloren door zelfmoord. Ik heb een vriend die elk moment zelfmoord kan plegen. nu weet ik hoe ik het kan stoppen. Zelf heb ik er ook aan gedacht. Ik vind het egt mooi en ik ga mijn spreekbeurt over zelfmoord houden. bedankt Reactie infoteur, 07-11-2012
Hopelijk kan je je vriend helpen. Veel succes met de spreekbeurt.

Twan, 28-10-2012 08:47 #24
Ben een jongen van 32 jaar vorig jaar zomer zei mijn collega wat heb jij op je gezichtshuid. zag allemaal craquele lijntjes over mijn gehele gezicht kon het niet geloven mijn huid ziet eruit als iemand van 65 heb wel altijd een droge huid gehad maar niet zo. zit er zo mee dat ik uit het leven wil stappen ben al zo vaak bij psycholoog geweest en huidklinieken ben al 4000 euro kwijt aan behandelingen ben 15 kilo afgevallen en sluit mezelf op op mijn kamer heb bijna geen vrienden meer en ben doodongelukkig met mezelf moet alleen nog een gun hebben Reactie infoteur, 28-10-2012
Is alleen de huid in het gezicht extreem droog of ook op de rest van het lichaam? Was het gezicht zonder zeep: alleen met water. Gebruik sowieso zo weinig mogelijk water: water droogt de huid ook uit. Probeer de luchtvochtigheid in de leefruimte en werkruimte op peil te houden: een te droge lucht is slecht voor de huid. Gebruik meerder malen per dag een beschermende crème of vette zalf.

Laat de dermatoloog kijken of er sprake is van eczeem. Ook kan een andere ziekte de onderliggende oorzaak zijn.

Willem, 01-10-2012 18:09 #23
Hulp bij zelfmoord is strafbaar, toch vind ik hier methoden om zelfmoord te plegen, waarbij je als eerste leest dat voor een trein springen effectief is, persoonlijk kies ik liever voor de zak stenen in het water.

Ben benieuwd of er gevallen zijn van mensen die zichzelf hebben omgemaakt met dit artikel als laatst voor hun scherm. Reactie infoteur, 02-10-2012
Dit artikel is absoluut niet bedoeld als hulp bij zelfmoord, maar geeft verschillende redenen voor zelfmoord aan en methoden waarop men zelfmoord tracht te plegen. Ook bevat dit artikel cijfers m.b.t. zelfmoord. Overigens staat het gehele internet vol met methoden om zelfmoord te plegen, iets waar ik verder niet op in wil gaan.

Het is juist goed dat mensen met zelfmoordgedachten dit artikel lezen en zich er meer bewust van worden van de gevolgen van zelfmoord zijn.

Arno, 25-09-2012 15:49 #22
Ben 24 jaar, al 12 jaar leid ik aan een dwangpsychose, ik voel me eenzaam en niet begrepen. Ik haat mezelf en hoe ik eruit zie, ik haat men job. Ik heb geen rijbewijs omdat ik het niet durf en ik met voortdurende angsten zit. Heb 7 verschillende psychiaters bezocht en psychologen. Niets blijkt te helpen. Ik ben al mijn vrienden aan het verliezen. Ik ben het zo gvd zat

Anoniem, 30-08-2012 15:17 #21
Ben 48, gescheiden en kreeg een nieuwe vriendin. Haar zoon financieel geholpen met geld, heel veel geld en nu een schade post van ruim 130.000 euro. Meneer snoof blijkbaar alles door zijn neus. Mag mijn kinderen niet zien en mijn vriendin blijft de zoon maar geld toe schuiven terwijl we zelf diep in de schulden zitten. Ik kan niet gaan werken, want er wordt direct op alles beslag gelegd. Heb mezelf opgehangen maar de buurman zag het, trapte de ruit door en sneed het touw door. Heb 330 cc GHB gedronken, toen ik gevonden was, was ik klinisch dood maar toch ben ik er nog. Maar ik wil niet meer. Wie wil mij helpen er een eind aan te maken. Wil mensen geen trauma laten oplopen. Help mij aub ik ben het zo zat, zo verschrikkelijk zat.

Geert, 29-08-2012 10:43 #20
Ik heb alles geprobeerd om een zelfmoord te voorkomen: medicatie, psychiatrie, alle soorten therapie met verschillende therapeuten en wat is het eind resultaat niks helpt. Ik sta weer zover als toen ik op 20 februari binnen ging in de psychiatrie. Dus mijn conclusie is dat er niets helpt als je zwaar en lang depressief zijt.

Ann, 06-08-2012 16:10 #19
Ik ben 60 jaar en eenvrouw die in hoge nood verkeert denk dat ik eindelijk weet waarom ik altijd zo rusteloos en eenzaam ben geweest een lege huls die niet functioneert als ze geen anderen om zich heen heeft en zelf nooit met iets komt. Ben lesbisch of bi of nog erger. maar wel al lang getrouwd. Zit zo vast in mijn lijf en emoties en doodop. Kan het leven alleen niet aan en wanhopig. Weet niet hoe ik hieruit moet komen. Ben vorig jaar ingestort na gebruik van anti-rookpillen en wist toen al dat het een hopeloze missie was heb vanalles geprobeert. antidepressiva 9 heb ik nog) het hele alternatieve circuit. ben zeer destructief. Heb een lieve man en de liefste kinderen dus voor hen kan ik het niet maken om eruit te stappen maar ik kan niet meer en ze begrijpen het niet.

Iemandmaarvoeltalsniemand, 03-08-2012 15:11 #18
Alles voelt rot, ik denk niet eens meer aan hulp! Mijn beste vriendin wilde zelfmoordplegen, ben mishandeld door me vader tot me 8de (hij sloeg mij), veel met mij geplayed, en nu na 5 jaar nog steeds anorexia nervosa. Nu heeft mijn vriendje me een half uur laten wachten, en het boeit hem gewoon niks. Ik wil niet zo verder, maar ik wil niemand pijn geven of een trauma. Ik wil geen hulp, maar toch ook weer wel. Elke dag maak ik me darmen weer kapot op het zelfde liedje, zoveel laxeerpillen nemen als mogelijk. Elke dag probeer ik het niet te doen, ik probeer mijn best te doen zodat ik normaal lijk. Kan iemand mij hepen (anoniem?)?

G., 09-07-2012 23:20 #17
Mijn ouders hebben mijn jeugd verpest 18 jaar allang fysieke geweld die ze met elkaar hebben gedeeld en het gescheld kwam er ook nog eens bij. Ik heb harde klappen als kind gehad zowel geestelijk als lichamelijk, daardoor weet ik momenteel niet of ik in deze maatschappij thuis pas, ik ken mezelf niet een echt. Heb een MBO niveau 2 diploma ICT behaald daar een niveau 3 opleiding MMZ gedaan en afgebroken, 1.5 therapie gehad omdat ik vanaf mijn dertiende zwaar depressief was en nu zit ik vanaf mei 2011 tot juli 2012 zonder werk of opleiding het heeft me wel tijdelijk gelukkig gemaakt en ik krijg hulp van het UWV voor een werk traject hopelijk. Maar wat ik met mijn leven ga doen is de vraag. Ik wil nog steeds zelfmoord plegen omdat ik weet dat mijn leven tot niets uit gaat draaien daar zit ik echt niet op te wachten, logisch toch?

Joss, 26-06-2012 00:46 #16
Martine;

Hoe kom je erbij dat jij misplaatst bent, als je zo een intelligent verhaal kan schrijven?
Jij bent iemand, ik vind je top. Ik denk ook wel eens eraan om eruit te stappen.
Kom laten we eens praten

Evi, 25-06-2012 18:26 #15
Ja waar moet ik beginnen het houd nooit op… vroeger vader altijd werken moeder aan de drank, misbruikt door m`n zwager, was 15 jaar toen ik het oudelijk huis ben uit gegaan, getrouwd om de verkeerde reden op m`n 18 jaar een miskraam gehad, gescheiden weer op nieuw beginnen leuke man ontmoet alleen hij was er nooit voor mij wilde niet voor hoeredame zitten, weer opnieuw beginnen, zelfmoord poging gedaan helaas te weinig gebruikt werd na een week weer een beetje mens, ontmoeten dacht ik mijn liefde van m`n leven wat een vrouw geweldig alleen ze had bordeline en dat werd alleen maar erger je wil niet weten wat ik allemaal heb mee moeten maken, en nu na 12 jaar weer alleen weer opnieuw beginnen? weet het niet ben moe op en op wil alleen maar rust, waar vind ik dat door er niet meer te zijn?

Martine, 18-06-2012 12:39 #14
Beste A. Girl,
Ik wens jou ook veel sterkte, herken veel uit jouw verhaal. Overigens laat ik geen schulden achter als ik er uit stap, dus daar lig ik inderdaad niet wakker van. Ik heb alles netjes betaald, maar ze willen mij nu dwingen om expres geen rekeningen meer te betalen zodat ik in de schuldhulpsanering kan gaan zitten. Dat is volgens anderen de makkelijkste weg, waar ik zelf mij zelf echter enorm tegen verzet en niet voor wil kiezen. Anderen bepalen dat ik beter niet kan werken. Terwijl ik liever een rotbaan heb dan geen baan omdat ik dan in ieder geval onafhankelijk ben om eigen keuzes te maken in plaats van door instanties. Maar ik sta er alleen voor en tegen zoveel overmacht van anderen die allemaal andere plannetjes bedenken voor mij kan ik gewoon niet meer op. Mijn werk levert minder op dan de bijstand, maar het is mijn eigen keuze en zolang ik geen beter werk kon vinden heb ik hiervoor gekozen. Ben gewoon moe van al dat vechten en tegen muren aanlopen voor gewoon simpelweg een eenvoudig en rustig leven. Ik ben niet veeleisend, heb nooit enige luxe gekend, nog nooit van mijn leven op vakantie geweest, maar zelfs het meest simpele is mij niet gegund. Dan houdt het op. Letterlijk. Al vind ik het jammer, want het ging net de goede kant op, beter werk aangeboden etc. maar het komt helaas net te laat allemaal.

A. Girl, 17-06-2012 11:01 #13
Beste Martine… ik simone ben het helemaal met je eens als ze het goed met je voor hadden allemaal zouden ze wel meer dan 5 minuten voor je vrijmaken.
Geloof niemand behalve jezelf… en die schuld die je achter laat lig daar niet wakker van… de belasting betaler dezelfde dus die geen 5 minuten tijd voor je vrij kan maken draait er voor op…
Sterkte meid en wens dat vind wat je zoekt dat waar ieder mens recht op heeft.RUST…

Martine, 15-06-2012 14:27 #12
Zelfmoord is niet altijd verkeerd. Als je geen nabestaanden of familie meer hebt en niet de mogelijkheden hebt iets voor anderen te betekenen vind ik het voor mezelf juist positief om er een einde aan te maken. Een zinloos leven is geen leven. Ik ben bijna vijftig jaar, heb altijd alleen maar gewerkt, mantelzorger geweest, nooit vakantie gehad, al meer dan veertig keer alleen mijn verjaardag gevierd, al meer dan veertig keer alleen kerstmis gevierd. Toch altijd optimistisch gebleven, alles opgeofferd voor een studie, die ik nu net op de valreep niet mag afmaken door financiële problemen.
Buiten mijn schuld moet ik nu de schuldhulpsanering in en als ik daar uit kom ben ik te oud om nog mijn studie op te pakken en voor de zoveelste keer opnieuw te beginnen. Ik wilde eerst een goede basis, fatsoenlijk dak boven mijn hoofd, een goede baan, voordat ik kinderen op de wereld wilde zetten. Is ondanks al het gezwoeg niet gelukt en nu is het te laat. Als er geen nabestaanden of familie meer is, maakt het toch ook niet uit, als ik er uit stap doe ik er niemand verdriet mee, er zal zelfs niemand zijn die het in de gaten heeft. Ik had alleen gehoop dat er een pijnloze prettige manier was om eruit te stappen omdat ik vind dat ik dat wel verdiend heb. Ik heb niks verkeerds gedaan, alleen maar altijd klaargestaan en anderen geholpen. Aan professionele hulp heb ik niks, die komen met medicatie aan, dat is voor mij geen oplossing. Bovendien heb ik twee ouders gehad die beide zwakbegaafd waren en zoals de laatste tijd weer in discussie is zouden dergelijke ouders geen kinderen moeten kunnen krijgen. Ben ik het helemaal mee eens, ik had er ook niet moeten zijn. Maar ik zou het dan ook sportief vinden als er dergelijke maatregelen komen dat dit ook met terugwerkende kracht gaat gelden, dus kinderen die al uit zulke ouders geboren zijn recht geven op euthanasie, zodat ze op een rustige manier kunnen verdwijnen. Je krijgt namelijk niks van huis mee als je zulke ouders hebt en ondanks dat ik juist wel een hoog IQ heb kan ik daar niks mee omdat ik vatbaarder en naïever ben voor oplichting en misleiding. Als kind van zwakzinnige ouders duurde het gewoon jaren voordat ik een beetje geleerd hebt hoe het in de maatschappij allemaal werkt en nu ik dat eindelijk een beetje weet is het te laat en zit ik de rest van mijn leven vast aan de gevolgen van al die misleiding van de afgelopen jaren. Ondanks dat vond ik steeds weer een reden en een oplossing om verder te gaan en bleef ik hoop houden. Ik weet nu definitief dat het niet meer goed kan komen en heb ook geen zin en energie meer om weer opnieuw te beginnen. Ik ben tegen zelfdoding als je anderen achterlaat, maar dat is in mijn geval niet zo. Dus dan is het een heel ander verhaal. Voor mij is het leven nooit mooi geweest en weet ik nu dat het dat in de toekomst ook niet meer kan worden.

T. W., 29-05-2012 02:57 #11
A. Girl,
Ik hoop dat je er geen einde aan maakt, het leven is veel te mooi en bovendien het enige wat er is. Zelfmoord zal je geen verlossing bieden van je zorgen en zal bovendien geen verbetering in deze wereld creëren voor mensen die in een verkeerd lichaam geboren zijn.

Probeer alsjeblieft sterk te zijn en steek je tijd en energie in bewustzijn verspreiden in de wereld over mensen met jouw aandoening (heb er even geen fijn woord voor), zodat mensen die straks in een verkeerd lichaam geboren worden een betere start hebben dan jij.

Heel veel sterkte, ik hoop dat 't niet te laat is en dat je dit leest. Het zal niet makkelijk zijn, maar blijf alsjeblieft sterk.

Groet.

A. Girl, 24-05-2012 12:03 #10
Hoe moet ik dit in godsnaam beginnen…? Veel, heel veel is er gebeurd in mijn leven. Op dit moment ben ik uitzichtloos, geen werk, geen vrienden, geen familie, no nothing niemand om mee te knuffelen, niemand om eens mee te lachen te kletsen. Iemand die mij begrijpt en niet veroordeeld of in een hokje plaats… is er ook niet.
Wat doe ik eigenlijk nog op deze wereld vraag ik mezelf af. Wat houdt mij op de been om hier nog te zijn…? Zelfs ikzelf weet daarop het antwoord niet. Misschien dat mijn doorzettingsvermogen van de laatste jaren de bron van alle energie is…? Door de 4 operaties die ik heb ondergaan binnen een jaar tijd om te worden wie ik nu ben. Een mooie meid geboren als jongen, maar een meid die alles kwijt is geraakt door het traject wat zij doorlopen heeft… Onbegrip, pesten, bedreigingen met het mes op de keel, seksuele intimidatie op de werkplek, spugen door anders denkende. Waar heb ik het aan verdiend? Omdat ik vrouw ben, maar niet zo geboren ben… of een bedreiging voor de mannelijkheid omdat vrouwen zoals ik niet aan hun seksuele drift kunnen voldoen, namelijk voortplanten. Van de mensheid. Nee ik weet het niet. Nu ben ik wie ik wil zijn nu komt het ander item om de hoek krijgen discriminatie bij je zoektocht naar een nieuwe baan… uitzichtloos omdat je natuurlijk in een typisch mannelijk beroep zat speelt nu je CV je parten. Ik als vrouw pas niet bij mijn CV omscholing. Geen optie potjes zijn leeg net zoals mijn potje leeg is. Kan niet anders als je 20,000 eu aan operaties zelf moet betalen… ja heb daar bewust voor gekozen om mijn zuurverdiende centjes aan mijzelf te spenderen om passabel te kunnen leven… en niet terug in de maatschappij te steken die mij letterlijk heeft uitgespuugd.
Hulp is er niet voor mensen zoals ik… ja als ze eurie nodig hebben van den-haag dan laten ze zien wie ze zijn media geil en veren in hun achterste stekend voor het verhaal van een kansloze want nu zie ik mezelf zo…
Nee in al die jaren heb ik alleen gestaan sinds 2007 wel te verstaan. Ik wil zo niet verder ieder dag denk je er aan… volgend jaar komt de bijstand eraan en heb geen zin meer in een leven dat uitzichtloos is… in een hokje van de woning stichting.
Een wereld van mannelijke dominantie en discriminatie van vrouwen als ze geen aanzien hebben… De wereld is ziek en ik wil daar geen deel meer vanuit maken iedere maal bekijk ik de beste mogelijkheid om een eind aan mijn leven te maken… ik verkies pijnloos omdat ik te veel pijn in mijn leven heb ervaren ik wil netjes heen gaan…
Niemand maar ook niemand die mij uit mijn vroegere leven kent hoeft bij een eventuele crematie aanwezig te zijn, geen huichelaars… toen ik ze nodig had waren ze er ook niet.
Wie kan mij helpen… niemand dus is er maar een manier dat is er uitstappen de rust die ik verdien krijg ik dan eindelijk na al die jaren… Voor mij is het niet doe je het… maar gewoon wanneer.
Veel meer kan ik vertellen over dingen die pijn in mijn leven hebben gedaan allemaal door andere, meestal de man, aangedaan wat heeft het voor waarde niets. Best for this girl is to say goodby… let me go please.

M., 12-04-2012 16:07 #9
Lieve anoniem, Het is niet leuk wanneer je het leven als alleen maar ellende ervaart en je keer op keer het gevoel heb te moeten knokken tegen van alles en nog wat en het moeilijker en moeilijker wordt de positieve dingen te blijven zien. Toch hoop ik dat je nog niet opgeven zal. Je zegt dat je gelukkig wel vrij geliefd bent en je een prachtige vriendin en een kleine meid hebt. Ik weet zeker dat zij niet zonder je willen en het onwijs veel zeer doet als je er niet meer bent en dat wanneer jij zelfmoord pleegt dit de rest van hun verdere leven zal beïnvloeden. Ik hoop dat jij tenminste jezelf nog een paar jaar de tijd geeft om te kijken of zelfmoord wel echt is wat je wilt… ik bedoel dit kan per slot van rekening altijd nog. Ik weet dat na regen zonneschijn komt. Ik gun je het allerbeste, veel kracht en positiviteit. Liefs van mij, M

Anoniempje, 12-04-2012 15:15 #8
Ik krijg van iedereen te horen dat ik te goed voor deze wereld ben. Dat is allemaal heel positief bedoeld uiteraard, maar door mijn goedheid naar iedereen toe zit ik tot over mijn oren in de financiële shit. Vooral door mijn bloedeigen ouders, een vader die vroeger het huis tiranniseerde mede te wijten door alcoholisme. Die man heeft voor heel veel financiële ellende gezorgd evenals mijn moeder die geen handen heeft die ik jarenlang hun kop boven water hield door leningen af te sluiten. Ik dacht nooit na over dat het niet goed zou komen. Ze beloofde het altijd terug te betalen. Een grote nachtmerrie, ik ben al zeker 12 jaar bezig om uit deze ellende te komen en keer op keer gebeuren er negatieve dingen in mijn leven waardoor ik er niet uitkom, zelfs niet na jaar in jaar uit dagen van 30 tot 36 nonstop werken, weinig aflosmogelijkheden door allemaal extra kosten waar niemand op berekend is (in mijn visie want werkelijk zijn er zoveel mensen die het wel bewerkstelligen). Hoe het kan weet ik niet, heb vooral de laatste 2 jaar met professionele hulp aan de slag geweest al hun adviezen opgevolgd wat daar uit voortkwam nog meer ellende sta op het punt mijn baan te verliezen doordat ik niet meer dezelfde persoon ben. Nee gek he een levenslang ellende, een kind verliezen, erachter komen dat juist zij die je zou moeten kunnen vertrouwen je verder de stront in trappen. Gisteren dacht ik dat het nog wel goedkwam tot ik post kreeg van de rechtbank de wsnp is weer afgewezen zonder duidelijke onderbouwing. Ik heb er genoeg van. Heb geen zin meer om de rest van mijn leven aan de bedelstaf te moeten. Ben 37 en wil gewoon dood. Dit is voor het eerst dat ik erover praat/schrijf. Heb al heel lang deze gevoelens, maar ze zijn nu wel degelijk zo sterk dat het tijd is om op het internet wat info te verschaffen. Ik wil andere mensen geen trauma bezorgen door mijn acties hoewel dit niet te voorkomen is, omdat ik een vrij geliefd persoon ben in mijn directe omgeving en een uitgebreide kennissenkring heb. En het belangrijkste mijn vriendin en onze kleine meid ik kan het gewoonweg niet verkroppen, maar wat is eerlijker voor die kleine een zwaar depressieve pa of misschien dat moeders een andere leuke vent tegen het lijf loopt die hun wel kan bieden wat ze verdienen. Ik wil gewoon niet meer leven, zelfs gesprekken met de psycholoog kunnen deze gevoelens niet veranderen. Het leven is ondraaglijk en hard. Ik heb al zo vaak gehoord van mensen om mij heen ik had er allang een einde aan gemaakt. Hoeveel kan een mens hebben over mijn ellende en ik was altijd wel positief en gaf als antwoord het leven is te leuk. F*ck it, het leven is helemaal niet leuk, alleen maar ellende ik pas ervoor.

Anoniem, 05-04-2012 13:55 #7
Ik ben bezig met research naar zelfmoord, voor een verhaal dat ik schrijf. Nu ik deze verhalen zo lees, zou ik er best eens wat meer over willen weten. Wat zijn je gevoelens, uit je die tegen andere mensen of houd je ze liever voor jezelf? Hoe diep zit de pijn? Wat zijn je gedachten? Als er iemand is die nog een andere site weet waar ik veel informatie kan vinden, laat het dan weten alstublieft! Vergeet niet, er is altijd iemand die naar je luistert!

Zelfmoord, 03-04-2012 23:19 #6
Ik heb geen familie meer. Ik heb op me 13 het huis verlaten. Mijn vader sloeg me en schopte me, niemand wou me geloven. (Mijn ouders zijn gescheiden) Moeder niet broertje durfde het niet te vertellen. Mentor. Toen ik weg gelopen was zag het treinspor…Ik wou er onder springen alleen kon het niet. Ik heb aangifte gedaan de bij politie. Sinsdien heb ik mijn vader nooit meer gezien. Ik heb ook nooit meer contact gehad met zijn kant van zijn familie. Reactie infoteur, 25-04-2012
Je hebt op deze manier heel goed gehandeld. Kies voor jezelf!

Valerie, 17-03-2012 00:24 #5
Ik heb een paar redenen waarom ik zelfmoord wil plegen: Ik ben in de steek gelaten door alles en iedereen die mij lief is/was. Ik ben heel lang gepest. Ik had geen talenten en ik was dom volgens mijn pestkoppen. Daar hebben ze ook gelijk in gekregen. Daardoor ben ik perfectionistisch geworden en heb ik op alle vlakken faalangst gekregen. Reactie infoteur, 28-03-2012
Helaas, door pesten kan iemands zelfvertrouwen aardig diep dalen. Je wil daardoor alles goed doen, eigenlijk te goed en boven je eigen kunnen uit. De pestkoppen in jouw leven hebben absoluut geen gelijk gekregen: jij bent niet dom. juist degene die een ander pest, is ontzettend dom bezig en denkt niet na over de gevolgen hiervan.

Laurens, 16-02-2012 21:47 #4
Ja ik ben een persoon die in 30 jaren al veel zelfmoorden heeft voorkomen. En tot heden nog. Maar ik heb moeten ervaren als je inzet voor je naaste/ voor je partner kinderen en die hebben wwerkelijk met de afschuwelijkste zaken te maken gehad en je door de inzet voor je eigen gezinsleden je naaste en je wordt niet geloofwaardig geacht wat we onzerzijds hebben verwoord en geschrevenk, terwijl er de dood in het verschiet lag en sexueel overschrijdend handelen en een ieder maar toe zat te kijken hoe ons gezin totaal werd vernietigd en de partner onnodig heeft moeten lijden en strijden tot de dood. En werden onthouden van het verkrijgen van hulp en bijstand op gezondheid en juridische en WMO basis, waardoor we onschuldig werden ontslagen bij de werkgever, ten onrechte van de vrijheid ontnomen geweest en van huis en haar verdreven eigenhuis, en daardoor een schade hebben van honderden en honderden duizenden euro's schade. En wel niet meer door het schenden van de rechten. Ja ik nu spelen er vele zaken af, in mijn afscheid te gaan voorbereidnen. Ik heb altijd gezegd, als ik onschuldig heel mijn middelen kwijt geraak en de bodem is inzicht heb ik me voorgehouden, dat mijn dagen wel echter zijn geteld. Ik zal op een manier afscheid nemen van zelfverbranding, die pijn is nog niet zo erg als de pijnen die ik als een weduwnaar ouder van twee kinderen dagelijks voel, Het voelt niet aangenaam als je al 15 jaar onschuldig door het schenden van de rechten het slachtoffer bent. Als vader zal ik voorbereid gaan. In 1000 en 1000 mails gegeven op reacties, heb ik al een stuk van mijn aankomend afscheid al omschreven, daarin staat een heel inhoud van de pijnen omschreven. Alsmede zal alles in verhalen en liederen en gedichten en raps worden omschreven. Wat ik altijd heb verwoord in woord of geschrift, daar ga ik voor, Ik heb altijd gezegd ik zal al mijn onschuld aan vechten tot de dood. De belofte heb ik gedaan in samenhang met wijlen de moeder van mijn kinderen mijn allerliefste vrouw, om te vechten tot mijn dood. Maar wel met achterlating van de inhoud van de traan. Waarbij een ieder kan vernemen hoe en waardoor en door wie we zover zijn gegaan. Als je dagelijks onschuldig 15 jaren lang dag in dag uit jaar in jaar uit en meer dan 100 uren werken al per week al de jaren, dan hebben we toch wel voor rust verdiend. Nogmaals ik heb verwoord als de bodem zowat is te zin wat betreft onze middelen, dan zal ik zichtbaar afscheid nemen voor een gebouw, waar het fundament van de Ware Hel ligt. Met de zelfde woorden die wijlen de moeder van de kinderen mijn allerliefste vrouw nog voor haar dood handgeschreven heeft verwoord. Bedankt voor de dood en hett schenden van de rechten van de mens en kind en het vernieitigen van ons gezin en in de afgrond te hebben gebracht en van huis en huis verdreven of van beroofd.
Als iedereen mijn schoenen een aantrekt en in mijn voetsporen gaat lopen, dan zullen ze het wel ondervinden wat ik op mijn levenspad heb moeten doorstaan. Door het schenden van hde rechten van mens en kind en geen gelijkwaardige behandeling in de Staat der Nederlanden. Ook heeft ze het verzoek gedaan om de gemaakte film die voor haar dood is opgenomen om op youtoube te zetten. Ja twee transparante ouders hebben tot hun dood gevochten voor wat onzerzijds onschuldig is ontnomen of tewel ons waarborging van onze toekomst oudedagsreserve en wat na ons leven ten goede zou komen aan de kinderen. Ja door schending van de rechten en geen gelijkwaardigheid en door corruptie en dwaling partijdigheid en de regerende leugen heeft het zover geleid alsmede door leden van een partij enwel het CDA. Ja alles waar we onschuldig het slachtoffer van zijn is door niets als CDA leden. Alles kunenn we onderbouwen en dat zal een ieder vernemen voor het afscheid in film liederen gedichten verhalen. We zullen laten zien als een voorbeeld hoe en waardoor en door wie men onschuldig het slachtoffer wordt in de Staat der Nederlanden. Als we onze inoud van de pijn verwoorden naar partijen toe dan verkrijgen we het antwoord hoe hou je dit vol, wat hebben je als gezin veel moeten doorstaan., Ik was al lang hartstikke gek geworden ik had allang een eind aan mijn leven gemaakt. Maar onzerzijds laten we zien, tot we tot onze laatste snik of adem gaan voor dat we het de daad bij het woord voegen. En dan komt de vraag, hoe heeft dit kunnen gebeuren. Er is geen een instantie die niet weet van de inhoud van de zee van de Traan.
Maar lezers ik wens jullie alle goeds en hoop dat men nimmer met de inhoud van de zee van de traan geconfronteerd behoeft te worden. En de reiken de handen wel verkrijgen, die onzerzijds is onthouden, waardoor het onzerzijds niet meer leven is maar tot heden dagen overleven, waarbij ik als vader mijn kinderen door hetgeen niet die aandacht kan geven waar ze recht op hebben van een ouder. Ik zal mijn kinderen die aandacht nog geven die bij heel de voorbereidingen en streven voor gerechtigheid nog in mijn vermogen liggen. Ja beste lezers we voor streven en waar we vanaf eind negentig tot heden het slachtoffer van zijn en allemaal hebben omschreven naar alle instanties en ministeries en rechtsgeledingen en vele volksvertegenwoordigers en met de geschreven inhouden werden we nimmer in geloofwaardig geacht, terwijl het nu dagelijks nieuws is, zoals misbruik van kinderen/jeugzorg/gezondheidzorg/handelswijzen van advocatuur /dekens en recht/ Inspectie IGZ//medisch tuchtcollege. Dat zijn enkele zaken waar we als gezin mee hebben te maken gehad. alsmede ook moedwilig onthouden en oogluikend toekijken en laten van onnodig lijden en strijden tot de dood. Dit is nog maar een 40 % van de zaken die we als gezin hebben moeten doorstaan, nog niet te spreken over de 5 dierbare zijn ontvallen die te maken hebben gehand met KWF in de eerste en tweede graad in 7 jaren waarbij de wijlen de moeder van de kinderen mijn allerliefste vrouw op 51jr geleeftijd en en zus 48 jr een broer 53 jr zwager van 50 en vriend schoonzus 52 jr. En dan vraagt men hoe hou je dit nog vol. Ik heb toch wel echter voor rust verdiend met de geschreven inhoud van 40 %

Dertigplusser, 02-02-2012 23:11 #3
Ikzelf woon samen ben dol op mijn partner en de dieren, alleen door mijn torenhoge schulden heb ik er weleens over nagedacht om overal mee te stoppen. de meest pijnloze dood kwam ik wel tegen dat was met slaappillen.mensen begrijpen me wel maar ze kunnen je niet helpen ze helpen je wel door je eten drinken en een arm te bieden, ik ben daar wel blij mee. Verder heb ik nog een dochter die mij niet meer wenst te zien en dat is ook moeilijk.
Mijn hele leven ligt overhoop heeft het nog zin om te werken voor die schuldeisers? "iedere dag de hoop te houden dat je kind voor je neus staat? Reactie infoteur, 03-02-2012
Beste dertigplusser,
Het is voor de mensen om je heen vaak moeilijk te begrijpen hoe jij je voelt. Ze kunnen je helpen met voedsel en wat mentale steun, maar echt begrijpen hoe jij je voelt, dat is iets heel anders. Dit komt omdat hun situatie niet vergelijkbaar is met de jouwe. Dat je dochter jou niet wil zien, is ontzettend sneu om te horen. Ik ken de omstandigheden niet, maar bedenk dat het altijd je dochter blijft, en jij blijft voor haar altijd haar ouder. In de meeste gevallen van een verbroken ouder-kind-relatie, komt er uiteindelijk een ommekeer. Hoe lang dit gaat duren en of dit ook daadwerkelijk zover zal komen, is echter de vraag. Blijf in ieder geval aan haar denken met haar verjaardag en met de feestdagen, en stuur een kaartje. Zo weet zij dat je toch aan haar denkt.

Ik weet niet of het voor jou mogelijk is om schuldhulpverlening aan te vragen. In dit geval wordt je prima geholpen met je schulden, en worden na een aantal jaren de overige schulden teniet gedaan. Een en ander hangt af van je eigen inkomen, de schulden en je eigen inzet.

Wildood, 26-11-2011 12:55 #2
Niemand luister naar me of begrijpt me, heb me altijd anders gevoeld dan de rest als ik mijn familie wil waarschuwen dat ik het leven niet meer zie zitten zeggen ze of dat ik me net moet aanstellen of dat mensen met zelfmoordplannen er niet over praten en het gewoon doe dus dat ik gewoon aandacht wil, voor aandacht is het te laat. zo snel mogelijk. heb gister afsheid genomen van mijn baby neefje en zus en zwager maandag ga ik naar mijn broer en neem afscheid van zijn gezin, daarna bel ik mijn moeder die woont in het buitenland en daarna ga ik rustig op bed liggen en laat ik mijzelf inslapen. kan niet wachten om met mij vader herenigd te worden en de rust te vinden die ik altijd heb gezocht. ben benieuwd of ik mijn vaders armen om me heen kan voelen, heb zo'n behoefte aan een dikke knuffel van hem. tot snel papa! Reactie infoteur, 26-11-2011
Beste N,
Je familie begrijpt je waarschijnlijk niet, neemt jouw woorden niet serieus. Het is ook vreemd om zoiets te horen. Maar ze houden wel van jou. Ieder doet dit op zijn eigen manier. Denk even rustig na wat je nog wil doen met je leven, je laat toch een hoop mensen achter die heel erg veel om jou geven. Natuurlijk mis je je lieve vader. En hij mist jou ook. Maar hij gunt jou ook nog een gelukkig leven op aarde, samen met je familie. Ik hoop dat je tot een goede keus kan komen. Ik wens jou heel veel sterkte en kracht toe.

Anton, 22-09-2011 20:01 #1
In deze maatschappij moet je precies passen in het idee wat in den haag wordt uitgedacht.
Uniek zijn is dan alleen maar lastig tenzij er geld uit te halen valt.
Als er een regeltje wordt genegeerd vallen alle rechten op een normaal leven weg met als gevolg dat je steeds weer in een diep gat kijkt omdat aan die ene voorwaarde niet voldaan kan worden dor de regeltjes kom je nooit een stap verder ook niet door hard te werken ik denk dat dat laatste ook niet meer gewaardeerd word en eigenlijk ook fout is
want als ik op een doordeweekse dag in de stad moet zijn krijg ik de indruk dat er niemand meer werkt.
Ik heb het tot nu toe nog gedaan meestal 7 dagen per week en 15 okt word ik 60.
het is genoeg geweest ik heb nog zoveel ideeën in mijn hoofd en zou daar graag nog iets mee doen maar het gaat niet want ik moet de hele dag bezig zijn met geld maken om alles te kunnen betalen.
deze manier van wat dan heet leven ben ik beu. Reactie infoteur, 26-11-2011
Hallo Anton,
De maatschappij is helaas te gehaast aan het worden. We willen te veel en we eisen te veel van elkaar. Hoewel we er zelf nu niks aan kunnen doen, is het wel te hopen dat het de volgende generaties beter af zal gaan. Ik wens jou alvast een fijne verjaardag en van harte gefeliciteerd.

Infoteur: Bibiana
Laatste update: 16-06-2014
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Bronnen en referenties: 2
Reacties: 60
Schrijf mee!