InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Ouder en gezin > Als grootouders hun kleinkind niet meer mogen zien

Als grootouders hun kleinkind niet meer mogen zien

Het gebeurt heel vaak dat een kind besluit om het contact met de ouders te verbreken. Als hierbij ook kleinkinderen in het spel zijn en dit tot gevolg heeft dat de grootouders hun kleinkinderen niet meer mogen zien, is verdriet en wanhoop het gevolg. Hoe hiermee te kunnen leven en wat voor stappen kunnen ouders maken om hun kleinkind toch te zien?

Een kind besluit geen contact meer te hebben met de ouders

Soms besluit een kind het contact met de ouders te verbreken doordat de relatie al heel lang niet goed is, maar soms komt die beslissing ook zomaar ineens. De ouders staan dan vaak met hun rug tegen de muur en voelen zich machteloos. Het kind waar je zoveel van houdt, dat je grootgebracht hebt, dat je voorgelezen hebt, een pleister op zijn geschaafde knie geplakt hebt... Die wil geen contact meer en dat doet pijn.

Als er ook kleinkinderen in het spel zijn

Als je kind zelf ook kinderen heeft, betekent dit meestal dat na de contact breuk, de grootouders ook de kleinkinderen niet meer mogen zien. Het gebeurt ook vaak dat ex-schoonouders dit overkomt. De ex-schoondochter krijgt op een gegeven moment een nieuwe relatie en zegt dan in het belang van de kinderen te handelen en daarom deze beslissing neemt. De kleinkinderen zelf zijn vaak nog te jong en niet mondig genoeg om zich te kunnen uiten, maar dat dit ook voor hen emotionele gevolgen heeft, zal duidelijk zijn.

Wat kunnen grootouders zelf voor stappen ondernemen?

In sommige landen bestaat hiervoor een wet die voorschrijft dat grootouders een bezoekrecht hebben. Helaas bestaat deze wet in Nederland niet. Wel is er sinds 2008 een wet die ouders, wanneer ze gaan scheiden, verplicht een ouderschapsplan op te stellen. Door deze wet wordt het voor de grootouders ook anders. De grootouder heeft nu recht op omgang, tenzij het in strijd is met het belang van het kind.

Als eerste kan men het beste een mediator inschakelen, dat is een onafhankelijk persoon die probeert te bemiddelen. De mediator mag echter geen inhoudelijke sturing binnen het probleem geven.

Een andere manier is om met behulp van een familierecht advocaat de situatie op te lossen. Het familierecht valt onder het burgerlijk recht. De advocaat kan via gerechtelijke stappen ervoor zorgen dat de ouders verplicht worden tot een bezoekregeling. Deze manier is echter heel duur en garandeert geen oplossing. Als je als grootouders niet in aanmerking komt voor rechtsbijstand kunnen de kosten oplopen van 10.000 tot 20.000 euro.

Als grootouders beslissen om een omgangsregeling proberen af te dwingen dan kunnen zij soms aanspraak maken op rechtsbijstand. Bemiddelen en procederen kost geld. Mensen met weinig inkomen kunnen in aanmerking komen voor rechtsbijstand. Er wordt een eenmalige bijdrage van de grootouders verwacht tussen de 92 euro tot 690 euro. De overheid betaalt een vergoeding aan de advocaat. Er komen nog kosten bij, zoals: een bedrag voor griffierecht per procedure, soms moet men ook uittreksels bij de gemeente aanvragen. Tegenwoordig is er een grote groep mensen die op deze wijze procedeert. Voor bemiddeling kun je tegenwoordig ook rechtsbijstand krijgen.

Er mee leren leven

Sommige grootouders doen er alles aan om contact te krijgen met hun kleinkind. Ze sturen kaarten en brieven, bellen en sms'en, staan soms op een hoek bij de school van hun kleinkind om een glimp op te vangen. Vaak wordt er ook gehoopt dat als het kind ouder is dat het dan zelf contact opneemt. Dat is soms een strohalm waar ze zich nog aan vastklampen.

Grootouders die nog meer kleinkinderen hebben en die nog wel kunnen zien, kunnen het gemis enigszins compenseren.
Maar als het je enige kostbaarste bezit is, doet het heel veel pijn. Soms teveel om alleen te kunnen dragen. De goed bedoelde woorden van de omgeving helpen ook niet altijd en het is vaak beter om professionele hulp te zoeken om de scherpe kantjes van de pijn wat te verzachten.

Op internet vindt men vele forums over dit onderwerp, waar je als grootouders steun bij elkaar kunt vinden en om raad kunt vragen.
© 2011 - 2019 Liesmar, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Sparen voor de kinderen of de kleinkinderenOuders en grootouders willen graag maandelijks een bedragje opzij zetten voor de toekomst van hun kinderen of kleinkinde…
Oma en opa hebben kleinkinderen van gescheiden oudersOma en opa hebben kleinkinderen van gescheiden oudersAls je getrouwde dochter of zoon gaat scheiden, en ze zijn reeds vader of moeder, is dat dubbel erg. Maar het is voor de…
Fiscaal gunstig sparen voor de kleinkinderenFiscaal gunstig sparen voor de kleinkinderenGrootouders hebben fiscaal gezien de mogelijkheid om jaarlijks belastingvrij een bedrag te schenken aan de kleinkinderen…
Schenken aan kleinkind 2019 en 2020Schenken aan kleinkind 2019 en 2020Belastingvrij schenken aan een kleinkind, kleinkinderen of kinderen was ook in 2019 populair. Grootouders willen graag b…
Sparen voor de kleinkinderen: de kansen, de haken en ogenSparen voor de kleinkinderen: de kansen, de haken en ogenSparen voor je kleinkinderen is zowel leuk als nuttig. Maar het is wel iets om goed over na te denken. Wordt het sparen?…

Reageer op het artikel "Als grootouders hun kleinkind niet meer mogen zien"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Marleen Christiaens, 11-03-2018 17:04 #15
Wij hebben een kleinzoon van 9 jaar van mijn zoon die gescheiden is. Sedert hij een nieuwe vriendin heeft mogen wij het ventje niet meer zien, kan dat?

Petra Ten Dijke, 17-08-2017 08:22 #14
Mijn dochter neemt haar 3 jarige dochtertje mee naar haar schoonmoeder voor het eerst. wegens ruzie hebben ze elkaar niet meer gezien de laatste jaren. mijn vraag is: wat heeft dit voor gevolgen voor mijn kleindochter? ze weet niet dat ze nog een oma heeft en wordt hier zo in 1 keer mee geconfronteerd. brengt dit schade aan mijn kleindochter toe? Ik vind het absoluut geen goed idee. met vriendelijke groet. Petra ten Dijke

Lieve Neve, 22-01-2017 18:32 #13
Mijn verhaal begint toen mijn dochter 17 jaar was. Op haar 17 de leerde zij een vriend kennen en deelde met haar vriend een kot te Leuven. Ik zelf baten toen een horeca uit en had zodanig veel werk dat ik het niet in de mot had dat ze aan het verhuizen was.
De rede van haar vertrek was : dat ik geen tijd meer had voor haar en dat ze bij haar vriend wou zijn. Jaren gingen voorbij en in die jaren heb ik getracht nog met haar contact
op te nemen en telkens liep het uit op een flop. Ik vroeg me telkens af waarom zij het huis was uit gegaan. In de weinige keren dat ik haar zag en haar vroeg, waarom zij is vertrokken? zei ze: je bent mijn moeder en blijft mijn moeder maar ik heb mijn leven
opgebouwd en jij die van jou. Daar sta je dan als moeder, je afvragend: was het dat dan?
Heb ik haar daarom als klein meisje met heel veel zorg groot gebracht en nu nu ik wat minder aandacht kon geven keert zij hare rug, zomaar? Dat heb ik nooit goed begrepen.
Een goed gesprek is er nooit geweest of van gekomen. We werden vreemde voor elkaar.
Toen ze ging trouwen kreeg ik het nieuws te horen van mijn tweede dochter. Tijdens een bezoek aan het moederhuis waar mijn tweede dochter bevallen was van haar eerst kind heb ik haar met haar dik buikje gezien. Jaar in jaar uit had ik steeds een stille wens dat ze ooit eens aan mijn deur zou staan en dat we eindelijk alles eens konden uitpraten en dat we zouden in zien hoe belachelijk toch om zoveel jaren te laten voorbij gaan, en dat allemaal voor wat? Er is heel veel verdriet geweest in al die jaren. Een brug opblazen tussen moeder en kind voor iets dat we misschien allebei zelfs niet goed weten waarom, is achteraf bekeken de zot om los te lopen Er zijn nu vele jaren door gegaan. Haar zoon, (mijn kleinzoon) was 18 jaar als ik hem voor eerst heb gezien; Hij is bij ons 2 a 3 op bezoek geweest en daarna nooit meer. Achter af heb ik vernomen dat hij zich niet thuis voelde bij ons. Het zijn harde klappen die een moeder (grootmoeder) moet doorstaan.
En als klap op de vuurpijl verlies ik mijn enige zoon door een zwaar werkongeval. Dat was de druppel, . Om mijn verdriet te verwerken ben ik beginnen schrijven en tot de dag van
vandaag schrijf ik nog. En als je dan zou denken nu haar broer er niet meer is
zij terug contact zou opnemen met haar moeder, NEEN DUS. Hoe hard kan je zijn?
Ik heb gelukkig een fijne man hij is mijn tweede echtgenoot. Hij heeft me gesteund, mijn door het verdriet heen geholpen, eigelijk hebben we het verdriet samen gedragen.
Mijn hart heeft heel wat moeten doorstaan, maar ik ben er nog. Als ik een slechte dag heb richt ik mij tot mijn zoon en vraag hem om hulp, daar put ik mijn kracht uit, ik weet dat hij van uit de hemel me bijstaat in al wat ik doe. Mocht het zijn dat mijn verloren dochter aan mijn deur zou staan ontvang ik haar met open armen. Ik weet dat haar broer E.I.P het heel graag zou willen. Ik leef nu nog voor mijn mensen die ik graag zie. Angst om te sterven heb ik niet want aan de over kant wacht er een engel, een engel mijn, mijn enige zoon.
Lieve Neve

Duidelijk, 13-07-2015 15:09 #12
Luister niet naar Cornelie. Zij heeft de familie van haar eigen zoon afgepakt en mag meerdere kleinkinderen niet zien.

Agnes de Vries, 20-04-2015 09:30 #11
Hebben jullie ook nagedacht over een mogelijke ernstige verstoring van de relatie tussen kinderen en ouders? En wat als de ouders zich onheus hebben gedragen ten opzichte van het (volwassen) kind? Of wat als de ouders een psychiatrische ziekte hebben? Ik vind dit artikel heel eenzijdig en partijdig geschreven. Er zitten vaak veel meer (pijnlijke) kanten aan een breuk met de ouders…

Verfuurt, 08-02-2015 15:04 #10
Het probleem is groot, mijn dochter is nu bijna 3 jaar geleden gescheiden en heb haar opgevangen zo goed als dat ging. Het laatste jaar werd haar gedrag anders en naar het gezin de drie kinderen (13-10 en 9 jaar) en de hond. Aan mijn gedrag heeft ze gemerkt dat ik het daar niet mee eens ben en heeft in nov. de deur dichtgetrokken en wil niets meer met ons te maken hebben. De kleinkinderen mag ik niet meer zien, wij zijn de enige familie die ze hebben, geen oom en tante geen andere opa en oma! ze hebben niemand waar ze op terug kunnen vallen en wij hadden een enorme goede band met ze.
Inmiddels heeft ze de hond ook weggedaan (na 8 jaar), ze heeft slechte contacten ex. vriendinnen laat ze vallen ect. Bij school gaan kijken mag ik niet meer want ze staat niet voorzelf in, terwijl de blijdschap van de gezichtjes af straalt als ze ons zien, ik ben ten einde raad, wat kan ik of mag ik doen om toch de kleinkinderen te ontmoeten of te zien, het erge van alles is als ik ze toch zie, ik de kinderen ik daar de kinderen mee belast en dat wil ik ook niet!

N. Kros, 08-07-2014 19:54 #9
Ook wij mogen na een ruzie met schoondochter onze kleinzoon niet meer zien, de band tussen zoon en kleinzoon is altijd goed geweest, ik heb 9 jaar op mijn kleinzoon gepast, en toen door een onbenullig meningsverschil mocht ik hem niet meer zien
Ik heb hier heel veel verdriet van, heb intussen mijn eerste hartinfarct te pakken, en ben bang voor een tweede infarct door de stress.
Ik ben echt helemaal op en zou het liefst slapen en niet meer wakker worden.
Wie weet er raad voor mij, ik weet echt niet meer wat ik moet doen.

Mieltje, 27-09-2013 10:48 #8
Ik zit met een dubbel gevoel! Mijn man is enigst kind en sinds wij samenwonen, nu zo'n 16 jaar, is het contact met zijn ouders steeds slechter geworden. Over en weer zijn er fouten gemaakt, maar al drie keer hebben wij (lees alle 4) het contact verbroken & toch op een later moment weer opgepakt. Alleen het uitpraten werd steeds moeilijker.
Bij de laatste herstelpoging hebben wij afgesproken dat wij elkaar met respect zullen behandelen en elkaar in zijn/haar waarde laten. Nu is het helaas toch mis gegaan, doordat mijn schoonouders niet zijn komen praten, maar zijn op gaan kroppen & het op een gegeven moment explodeerde in een fikse scheld partij en bedreiging. Ze zijn geeindigd met de woorden dat wij daar nooit meer mogen komen. Nadien zijn ze nooit meer geweest & ook geen excuses aangeboden. Alleen nu verwachten ze wel dat wij onze twee kinderen daar heen brengen. Ik heb zo iets, van wij zijn niet welkom, dan geldt dat voor het hele gezin. Ik sta achter onze beslissing, die van mijn man en mij. De kinderen staan er buiten, maar ik wil geen extra spanning in ons gezin. Het dubbele gevoel, speelt steeds vaker bij mij op, omdat ik niemand wens om zijn/haar kleinkinderen te mogen zien. Ik heb aangeboden om hun toch via foto's en verhaaltjes over de ontwikkelingen op de hoogte te houden van de kinderen, maar dat hebben ze afgewezen omdat het gemis voor hun dan nog erger zou zijn. Tot slot heb ik hun meegegeven dat wij het nooit zullen verbieden om de kinderen kaartjes oid te sturen. Dit is inmiddels al weer een x aantal weken geleden, maar ze ondernemen zelf helemaal geen actie. Ik kan het gewoon maar niet begrijpen dat mijn schoonouders hun eigen gevoel voorop stellen, ten opzichte van hun kleinkinderen. Mijn dochter van bijna 9, zegt dat ze hun soms wel mis & dat doet mij dan wel pijn. Mijn man is écht heel stellig en wil absoluut geen contact meer op wat voor manier dan ook.
Is het raar dat ik mij hier toch niet helemaal prettig bij voel?

Stephanie, 22-07-2013 11:18 #7
Toen ik en mijn vriend zwanger raakten was de "oma" langs zijn kant zeer gelukkig, al snel kwam ze met een cadeautje en kaartje aanlopen. om nadien helemaal om te slagen, "is t wel van mn zoon… " en "zouden we niet beter een dna-test doen?",om toen ik er mee instemde (sta ook gewoon recht in mn schoenen) te zeggen "nee t is niet meer nodig, hierdoor heb je laten zien da het zo is". mijn zwangerschap is een helse tijd geweest (waarin ze te pas en te onpas iedereen vertelde hoe slecht ik wel niet was en dat mijn kind niet van haar zoon is) afgesloten door een traumatische bevalling. toen ik in het ziekenhuis lag kwam ze 2keer gezellig op visite, om nadien tegen mijn zoon te zeggen dat we de feestdagen maar "in ons gezinnetje" moesten vieren want we (ik) waren niet meer welkom.
Nu is onze zoon 10 maanden, heeft ze hem 3 keer gezien en eist ze weer een dna-test want ze wil zich niet hechten aan een kind dat niet van haar is, en heeft ze uitspraken gedaan als "ik heb kaarsen gebrand dat ze een misval kreeg". hierover zijn al grote ruzies geweest tussen mijn vriend en mij, maar hierdoor ben ik ook van het standpunt dat mijn kind NOOIT die gestoorde vrouw hoeft te zien.

Suze, 18-07-2013 11:51 #6
Jammer dat het hier alleen gaat over wat grootouders kunnen doen om toch hun klein kinderen te kunnen zien en hoe erg en zwaar het voor ze is als ze weg worden gehouden van de klein kinderen. Er zou ook bij moeten staan waarom het zo ver kon komen. Naar mijn mening gaat het namelijk nooit zomaar! Emotionele chantage is een vaak gebruikt wapen mensen, kijk ook eens naar je eigen aandeel en "ik bedoel het toch alleen maar goed" is een GROTE boosdoener!

Wilma, 04-07-2013 21:09 #5
Wij mogen onze kleinkinderen niet zien, doordat de relatie met onze zoon en schoondochter vertroebeld is. Onze zoon had altijd een goede band met ons en was een echt famikiedier. Al 2 jaar is onze schoondochter niet bij ons thuis geweest en het laatste bezoekje dat wij afgelegd hebben bij onze zoon thuis is op 7 febr 2013 geweest. Onze kleindochter is 2 en half en onze kleinzoon 8 maanden. Er is steeds iets, waardoor wij gestraft worden en onze kleinkinderen niet mogen zien. Mijn man was pas even daar om iets op te halen, maar onze kleindochter herkende hem niet meer als haar opa en de kleinzoon werd op afstand gehouden. De sfeer was ijzig. Het meest verdrietige is, dat er geen aanwijsbare reden is, waardoor wij ze niet mogen ontmoeten. Wij hebben meerdere keren geprobeerd om contact te hebben en gesprekken te voeren, maar het mag allemaal niet baten. Wij zijn ten einde raad en weten niet meer wat we moeten doen. Wij willen zo graag normaal contact. Even op de thee, of even een kort bezoekje, want voorheen was het ook niet meer dan dat. Onze schoondochter houdt de boot af, waardoor onze zoon enorm veranderd is. Hij doet er alles voor om zijn relatie in stand te houden, maar moet daar zijn familie voor opgeven. Is er iemand die ons kan zeggen wat we moeten doen, zodat wij onze kleinkinderen weer af en toe mogen zien. Kunnen de ouders van onze kleinkinderen gedwongen worden tot een omgangsregeling? Wij zijn de wanhoop nabij en zien er geen gat meer in. Onderhand groeien de kleinkinderen op en missen wij zoveel van hen, terwijl we zoveel van ze houden. Deze situatie is zo ontzettend verdrietig en we gaan er aan onderdoor!

Roy, 05-04-2013 11:02 #4
Wij worden geconfronteerd met het feit dat wij onze kleinkinderen niet mogen zien. De oudste hebben we nog wel gezien echter de jongste helemaal niet. Wij weten niet wat wij onjuist hebben gedaan in de richting van dochter en/of schoonzoon. Pogingen om de reden te weten komen stranden helaas. T feit dat wij de reden niet weten is verschrikkelijk voor ons! Hoe kan je het beste met deze problematiek omgaan? Graag advies van lotgenoten.

Annemie, 24-07-2012 10:36 #3
Ik mag mijn kleinkinderen niet meer ontmoeten, is er in Leuven een zelfhulpgroep waar ik steun kan vinden?
Ik heb met een vertrouwensarts gesproken omdat een pleegkindje mishandeld werd
de pleegdienst heeft het vertrouwen geschonden en mijn kinderen ingelicht waardoor ik nu mijn eigen kleinkinderen en pleegkind de laatste 5 maanden niet meer mocht ontmoeten niettegenstaande ik met de kleinkinderen een heel goede band heb

Cornelie van Well, 19-06-2012 11:44 #2
Het is voor grootouders ontzettend moeilijk om een omgangsregeling voor elkaar te krijgen als de ouders niet mee willen werken. Ook al is er 'family live'. Maar het belang van het kind moet bovenaan staan. Het kind zal vrijwel altijd loyaal zijn aan de ouders. Maar voor grootouders is het een trauma als ze na jaren voor het kind te mogen zorgen opeens geen contact meer hebben. Ook voor het kleiknkind kan dat een trauma zijn. Maak goede afspraken met behulp van een mediator. voor meer info lees het boek: Kleinkind onbereikbaar

Mary-Anne, 08-04-2011 13:15 #1
"Het kind waar je zoveel van houdt, dat je grootgebracht hebt, dat je voorgelezen hebt, een pleister op zijn geschaafde knie geplakt hebt… Die wil geen contact meer en dat doet pijn."

Misschien is er ook een reden waarom een kind geen contact meer heeft met haar ouders en deze ook hun kleinkind(eren) niet meer mogen zien. Als mijn ouders de bovenstaande tekst zouden lezen, zouden ze zwelgen van zelfmedelijden. Terwijl de werkelijkheid is dat die knie inderdaar geplakt werd, nadat zij hun kind hadden volledig in elkaar hadden geslagen. Of voorgelezen uit dat nieuwe boek, dat ze weer hadden gekocht om het kind maar weer stil te krijgen nadat hun handjes weer te los zaten of kleinerende woorden weer hadden gesproken. Als dit dan vervolgens ook tussen neus en lippen bij de kleinkinderen gebeurd en deze zelfs geen eten krijgen doordat ze te druk zijn met zichtzelf, kiest een ouder die wel respect heeft voor haar eigen kinderen er inderdaad voor dat opa en oma hun kleinkinderen niet meer te zien krijgen. Alles heeft twee kanten, zou fijn zijn als daar op deze website rekening meer gehouden zou kunnen worden.

Infoteur: Liesmar
Laatste update: 28-06-2011
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Ouder en gezin
Reacties: 15
Schrijf mee!