InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Diversen > Website van NVVE: hulp bij zelfmoord voor een humane dood

Website van NVVE: hulp bij zelfmoord voor een humane dood

Website van NVVE: hulp bij zelfmoord voor een humane dood Ieder jaar sterven mensen door zelfdoding of zelfmoord (suïcide). De meesten verkeerden in een zware depressie en zagen geen toekomst meer voor zichzelf. Daarbij worden gruwelijke methoden gebruikt. Sinds een tijdje is er een website van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) waar iemand die een eind aan zijn of haar leven wil maken tips kan krijgen om de zelfmoord of zelfdoding met medicijnen uit te voeren. Volgens de NVVE helpt zij met tips voor een waardige dood. Mensen die naasten hebben geholpen bij zelfdoding (misdrijf dus strafbaar), kunnen hun verhaal kwijt bij de meldlijn van de NVVE.

Website met hulp bij zelfdoding

Een website die tot in details een aantal methodes voor zelfdoding beschrijft.

Ieder jaar voelen ongeveer 410.000 mensen zich zo depressief dat zij overwegen om zelfmoord te plegen. Voor 94.000 personen gaat de overweging over tot een daadwerkelijke poging tot zelfdoding.

Zelfmoord is nog één van de laatste taboes. Euthanasie is inmiddels wat uit de taboesfeer gehaald, maar voordat iemand euthanasie 'mag' plegen moet aan veel eisen worden voldaan om 'Ondraaglijk te lijden'. Veel mensen willen deze weg niet volgen en zoeken daarom zelf naar een manier om te sterven. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde wil deze mensen helpen. Zij heeft een website gelanceerd die tot in details een aantal methodes voor zelfdoding beschrijft. De bedoeling is dat de zelfdoder daardoor een waardige dood sterft in plaats van voor één van de gruwelijke methoden te kiezen.

De meest voorkomende manieren van zelfdoding

Er zijn uiteraard verschillende manieren om uit het leven te stappen.
De 5 meest voorkomende vormen van zelfdoding:
  • Ophangen en/of verwurging
  • Medicijnen en/of alcohol
  • Voor trein of metro springen. Bij jongeren onder de 20 is voor de trein springen de meest verkozen methode.
  • Vanaf grote hoogte springen (gebouw, brug e.d.)
  • verdrinken
  • Daarna komen niet nader genoemde andere manieren.

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde wil gruwelijke vormen van zelfmoord aanpakken.

Zij wil via de website aangeven dat er een humane manier van sterven is. Uit ervaring weet de NVVE dat de meeste mensen, die echt uit het leven willen stappen chronisch psychiatrische patiënten en ouderen zijn. De vereniging vindt dat zij voor hen op de bres moet springen, omdat zij anders aan hun lot worden overgelaten. Met behulp van een combinatie van medicijnen geven zij aan dat dit een menselijke manier is om uit het leven te stappen.

Twee grootste groepen zelfdoders

Ouderen:

  • Zij zijn meestal klaar met het leven. Vaak is hun hele familie en/of kennissenkring vóór hen overleden. Het hoeft allemaal niet meer.
  • De ernstig zieken onder hen willen de dingen niet ondergaan die hen te wachten staan.

Chronisch psychiatrische patiënten:

  • De meesten willen niet meer verder. De enige oplossing is de dood die hen bevrijdt van alle ellende.

Hulp bij zelfdoding is strafbaar. De NVVE met de website ook?

Wie in ons land iemand helpt bij of aanzet tot zelfmoord is volgens de wet strafbaar. Het valt in de categorie misdrijf.

De NVVE vindt dat de vereniging niet strafbaar is. Zij helpt niet bij en zet niet aan tot zelfmoord, maar geeft alleen maar informatie. Bovendien wordt iemand met een spontane overweging tot zelfmoord doorverwezen naar hulpinstanties.
Alleen diegenen die een duidelijk, helder en zeer serieus besluit nemen kunnen bij de NVVE terecht.

Toegankelijkheid website hulp bij zelfdoding

De medicijnen die de dood veroorzaken zijn niet gemakkelijk te verkrijgen. Het duurt een behoorlijke tijd voordat de fatale combinatie bij elkaar is verkregen.

Alleen leden van de NVVE kunnen op deze site. Zij krijgen informatie over de dodelijke combinatie van medicijnen, waarbij zij vooraf eerst worden gewaarschuwd te gaan praten. Iemand met een impulsbesluit tot zelfdoding heeft niets aan deze site.
Alleen degene die de beslissing genomen heeft om onherroepelijk een eind aan het leven te willen maken en daar door niets en niemand van af is te brengen zal baat bij de site voor hulp bij zelfdoding hebben. De medicijnen die de dood veroorzaken zijn namelijk niet gemakkelijk te verkrijgen. Het duurt een behoorlijke tijd voordat de fatale combinatie bij elkaar is verkregen.

Feiten over zelfmoord, zelfdoding.

  • Ieder jaar denken 410.000 mensen wel eens aan zelfdoding.
  • 14.000 van hen komen in het ziekenhuis terecht.
  • Het aantal gevallen van suïcide bedraagt jaarlijks ongeveer 1500 mensen.
  • Ruim 30% heeft vooraf psychiatrische hulp gehad,
  • De meeste personen die zelfmoord plegen hebben de leeftijd van tussen de 30 en 50 jaar.
  • Het aantal zelfdodingen onder ouderen neemt toe.
  • Het aantal Protestanten dat zelfmoord pleegt is groter dan het aantal Rooms-Katholieken.
  • Het aantal hoogopgeleiden dat zelfmoord pleegt is groter dan het aantal laagopgeleiden.
  • Het aantal zelfdodingen in Nederland ligt lager dan in de ons omringende landen.

ProRail neemt maatregelen tegen zelfdoding op het spoor.

Het aantal zelfdodingen dat plaatsvindt op het spoor steeg in het jaar 2009 naar 1525 personen.
Spoorbeheerder ProRail wil in samenwerking met het ministerie van volksgezondheid dat aantal voor 2013 met 5% terugbrengen. Volgens ProRail wordt ongeveer de helft van het aantal zelfdodingen via het spoor gepleegd door mensen die bij instellingen voor geestelijke gezondheidszorg in behandeling zijn of zijn geweest. De spoorwegbeheerder wil het probleem ook samen met met de psychiatrische inrichtingen gaan aanpakken. In de buurt van inrichtingen rond het spoor moeten hekken geplaatst worden. Een ander optie is om treinmachinisten in contact te brengen met mensen met suïcidale gedachten. De treinmachinisten lopen vaak trauma's op als ze meemaken dat mensen zich voor hun trein gooien. Door er over te praten met mensen met zelfmoordplannen zouden zij hen op andere gedachten kunnen brengen. Of dit werkelijk ook zo is wordt na 2013 bekeken.

Zelfmoordpogingen: een schreeuw om hulp.

Van alle zelfmoordpogingen was een derde bedoeld als een schreeuw om hulp. De overlevenden geven aan dat het niet de intentie was om dood te gaan. Dit blijkt uit een onlangs verschenen studie van het Trimbos Instituut die het in opdracht van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft gemaakt.
Van alle Nederlanders geeft 8,3 procent aan ooit aan zelfmoord te hebben gedacht, 3 procent heeft ook daadwerkelijk een plan gemaakt om een einde aan het leven te maken.
Uit de cijfers blijkt verder dat ruim een kwart van mensen met gedachten over zelfmoord uiteindelijk een poging doet. Dit komt neer op 2,2 procent van alle Nederlanders.

Meldlijn voor mensen die naasten hebben geholpen bij zelfdoding

Mensen die naasten hulp hebben geboden bij zelfdoding kunnen sinds augustus 2012 hun verhaal kwijt bij de meldlijn van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE).
Hulp bij zelfdoding is strafbaar in Nederland. Daarom vertellen veel mensen er niet over als ze het gedaan hebben.
De NVVE wil de verhalen die ze binnenkrijgt, anoniem op haar website zetten.

Aantal zelfmoorden neemt weer toe. Economische crisis en depressies mogelijke oorzaken.

toegevoegd op 22-08-2012
In 2011 pleegden 1647 mensen zelfmoord, het hoogste aantal sinds 1984. Deze stijging komt mogelijk door de economische crisis en depressies.

economische crisis..

Geen uitweg meer zien in de financiële situatie kan voor mensen aanleiding zijn om een einde aan het leven te maken.
Sommige banken laten medewerkers van de hypotheekafdeling preventietrainingen volgen om depressies bij hun cliënten te ontdekken.

Depressies

Psychiatrische patiënten plegen zelfmoord niet om financiële redenen. Uit deze groep mensen komen de meeste zelfdodingen door voor de trein te springen. Dit aantal is ook gestegen

Aantal zelfdodingen op het spoor met 31 procent gestegen.

toegevoegd op 9 december 2012: Bron: De Telegraaf.
In de afgelopen 8 jaar is het aantal zelfdodingen op het spoor met 31 procent gestegen. Dat blijkt uit cijfers van de Inspectie Leefomgeving en Transport.
  • In 2011 wierpen zich 215 mensen voor de trein.
  • Bovendien raakten 26 mensen in 2011 gewond bij een mislukte poging om zelfmoord te plegen.
  • Daarvan belandden 21 mensen zwaargewond in het ziekenhuis.
  • In 2004 pleegden nog 165 mensen zelfmoord door zich voor de trein te werpen,
  • Slechts eenmaal daalde het aantal tussendoor: in 2008 pleegden 160 mensen zelfmoord op het spoor.
  • In 2011 maakten in totaal 1647 mensen een einde aan hun leven.
Ook dat is iets meer dan in de jaren daaraan voorafgaand. Voor de trein springen is niet de meest voorkomende manier om uit het leven te stappen.

Zelfmoord door pesten

Het wordt steeds vaker duidelijk dat jongeren zelfmoord pleegden, omdat zij gepest werden.
  • Tim Ribberink pleegt zelfmoord.(2012) Nederland was geschokt door zijn afscheidsbrief die duidelijk aangeeft wat zijn motief was.
  • Meisje uit Staphorst springt voor trein: pestslachtoffer (2012)
  • In de bossen bij Wassenaar wordt het levenloze lichaam van de 15-jarige Annas gevonden. Zelfmoord als gevolg van pesten
© 2009 - 2017 Henbro, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Zelfdoding onder jongeren: de cijfers en statistiekenZelfdoding onder jongeren: de cijfers en statistiekenZelfdoding is nog altijd een taboe. En met name zelfdoding onder jongeren wordt door velen nog altijd in de doofpot gest…
Zelfmoord met pijnstillers: een overdosis is zelden fataalZelfmoord met pijnstillers: een overdosis is zelden fataalZelfmoord plegen met pijnstillers is een van de meest gebruikte methoden bij een zelf gekozen dood. Het innemen van een…
Zelfmoordpoging of zelfmoordZelfmoordpoging of zelfmoordPer jaar sterven er in Nederland ongeveer 1700 mensen aan zelfdoding. Bij vrouwen komt een zelfmoordpoging vaker voor da…
Schizofrenie: zelfmoord bij schizofrenie en psychoseSchizofrenie: zelfmoord bij schizofrenie en psychoseSchizofrenie (Psychose Gevoeligheid Syndroom - de nieuwe naam voor schizofrenie) is ongeneeslijk en dus blijft er een ka…
Heeft een Levenseindekliniek kans van slagen in Nederland?Heeft een Levenseindekliniek kans van slagen in Nederland?Op dit moment wordt er een discussie gevoerd over de haalbaarheid van een Levenseindekliniek. Een kliniek waar mensen na…
Bronnen en referenties
  • De Gelderlander
  • De Telegraaf

Reageer op het artikel "Website van NVVE: hulp bij zelfmoord voor een humane dood"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Johan, 27-09-2017 12:41 #180
Beste Emma. Ik lees zojuist je bericht en ik zou je willen vragen om m'n berichten nogmaals te lezen. Dit omdat ik uit je bericht veel opmaak dat je een interpretatie van uit je eigen gedachtengoed er aan geeft en ik me niet herken in zoals jij het beantwoord in je bericht.
Bijvoorbeeld wil ik wel graag leven en richting aan m'n leven geven, enkel doen sommige gedachten te veel pijn om deze nog te dragen. Ik hoop voor je dat het beter gaat en wens je het beste. Groet.

Emma, 18-06-2017 09:42 #179
@ Johan: Wat ben ik blij dat je naast alles wat je geeft ook ruimte maakt voor het delen van jouw eigen persoonlijke. Je verhaal, vanaf je eerste troosten tot en met het geen richting meer willen geven is zow herkenbaar. Er helemaal voor jezelf te zijn is het allermoeilijkste dan. Zelf toch wat mooie ervaringen opgedaan en ik hoop dat jij zulke momenten ook kent en dat deze je bemoedigen om bezig te blijven. In ieder geval de aandacht er laten zijn al is het door af te wassen en te wandelen, dat volhouden en je niet af laten leiden. Uit de stukjes die je schreef weet ik dat jij dat kan en dat het een kwestie van tijd is.
Je schreef ergens dat je het niet verstandig vind boeken te lezen die spiritueel georrienteerd zijn of zoiets. Ik weet niet of je al weer wat bij zinnen bent, maar als je je stevig voelt zou je 'De geheimen van de ziel' kunnen lezen' om dat verder te bekrachtigen.
Beetje een stomme titel, verder is het boek nuchter, helder en voornamelijk gericht op onze fysieke werkelijkheid.
Het allerbeste en veel liefs,
Emma

Jan Gelderop (68 Jr), 17-06-2017 22:11 #178
Idem. Jezelf een humane voltooiing van je leven gunnen is dan toch iets.
Op humane wijze het leven beeindigen vind ik nog een heel ander verhaal;
ik ben bang dat daar geen adviezen voor zijn.  
Wel heeft je vriendelijke reactie mij een beetje verder geholpen.

Vriendelijke groet,

Jan Gelderop (ongehuwd en kinderloos)

Henk Backx, 10-06-2017 11:08 #177
Ik ben nu bijna 8 maanden in intensieve behandeling. Ik wil een humane voltooiing van mijn leven. Ik ben 62; niet getrouwd, geen kinderen. Ik wil het leven op een humane wijze beëindigen. Graag uw advies.

Vriendelijke groet,

Henk Backx (Niet getrouwd geweest, geen kinderen)

Anne, 28-05-2017 21:21 #176
Hallo Johan, je plaatste je reacties al een hele tijd geleden; ik hoop dat het je inmiddels wat beter gaat en wil je hartelijk danken voor je inbreng; voor mij gaat er een geruststellende werking vanuit, hoopgevend ook. Mogelijk vind je het fijn wat blogs op psychosenet te bekijken. Mijn doodswens steekt meestal de kop op als ik in strijd ben verwikkeld met mijzelf en dermate lijd dat ik echt nu zo niet meer verder wil. Dit voel ik momenteel met enige regelmaat, maar na ieder dal win ik mijzelf terug van de 'gemene' man, die ik ook zelf ben. Voor mij komt het er op neer dat er echt geen enkele ander weg is dan te gaan voelen en geven wat ik heb, kwetsbaar aanwezig zijn. Persoonlijke beslommeringen inbrengen heeft verder weinig zin, ik kies soms iets te delen dat mogelijk de ander spiegelt, maar mijn ervaringen wegen en inzichten hou ik verder zo veel mogelijk voor mijzelf. Samengevat komen deze er op neer dat en hoe wij onderling verbonden zijn. Ik merk dat ik me vooral eenzaam voel wanneer ik niet meer helemaal samen ben in mijzelf en dat ik dan verdund aanwezig ben en waar ik moedeloos van wordt is dat ik geen structurele en concrete rol heb in onze maatschappij op een manier die het toelaat dat ik mijzelf ben en bezig ben met werkzaamheden die ook voedend zijn. Op dit moment maak ik schoon, soms ben ik bang voor verdere teloorgang omdat ik geen dromen meer heb en soms wat moe ben, maar tegelijkertijd weet ik ook dat ik alleen maar in het diepe hoef te springen en dat alles dan altijd al goed was.

Johan, 27-02-2017 05:24 #175
Aansluitend op m'n vorige verhaal wordt het blijven wonen in m'n woning voor mij ook steeds meer onmogelijk en ongewenst op deze manier als ik er zelf niet iets leuks van kan maken en bijv met een vriendin.
Financieel loop ik elk jaar ook steeds meer achter de feiten aan en stapelen de rekeningen steeds meer op, hierdoor de huurovereenkomst al eens op gezegd en vervolgens weer terug gedraaid. Omdat ik ineens meer mensen opbezoek kreeg die bezorgd waren leek mij dit toch het beste. maar van binnen voelde het niet goed en krijg ik steeds meer het gevoel o.a. door niet zelf richting aan m'n leven te kunnen geven en door er heel vaak per week letterlijk 24 uur per dag mee bezig te zijn ook niet meer het gevoel in of aan het leven te zijn, begint het pijn te doen zowel lichamelijk als in m'n gedachten.
Tips zal ik niet vragen omdat dit structureel voor mijzelf niets oplost en ik voor het financiële de wegen zelf goed weet te bewandelen.
113 heb ik al eens eerder gebeld en hoewel het niet iets voor m'n probleem veranderde luchte het gesprek met iemand anders enigszins toch op voor me en zie ik verder wel.
Gr.

Johan, 26-02-2017 21:47 #174
Voor mij gebeurd er nog steeds teveel in m'n gedachten waardoor ik ook even m'n verdriet wil delen. Na jaren (23 a 24 jaar) heb ik nog steeds niet het gevoel richting aan m'n leven te kunnen geven. Hiervoor liep het ook niet zoals ik het graag Wilde en wat ik Wilde was niet zo ingewikkeld, een vaste baan aansluiting vinden bij familie, vrienden enz. en hierdoor ( dat het me teveel was) heb ik uiteindelijk de stap naar de huisarts heb weten te maken, die mij doorverwees naar het Riagg destijds.
Jaren stond ik onder behandeling bij de ggz waar ik wel graag Wilde praten over sommige dingen maar wat mij niet echt lukte. Bij werkingen van medicatie hadden niet echt effect op mij gezien het feit dat ik me heel m'n leven al emotioneel geblokkeerd of afgestomd voelde.
M'n laatste jaar bij de ggz in 2011 was doordat ik doorverwezen werd naar een psygoloog het beste jaar voor mij waar ik toch enigszins over mezelf kon praten. Nu 6 jaar verder ( ook zonder medicatie) is er nog steeds niets wezenlijks verander voor mij. Tuurlijk komen en gaan er lieve mensen in iemands leven alleen zou het prettig zijn als ik dan mezelf kan zijn, iets waarvan ik nog nauwelijks heb mogen/ kunnen ervaren.
Ondertussen doe ik dan maar wat ik altijd al doe en dit houdt in veel bezig blijven met dingen doen. Al moet ik zeggen dat ook dit heel langzaamaan steeds meer onmogelijk lijkt te worden wanneer het gevoel niet jezelf kunnen zijn of richting aan je eigen leven kunnen geven nu alleen nog maar de overhand heeft in m'n leven.

Syl, 23-01-2017 02:01 #173
Lieve Ik ben het zat,
Ik voel een intens verdriet voor jou en je lijdensweg. Lieve schat, probeer door te zetten. Alsjeblieft. Eens ben je van die broer af. En de schooltijd gaat voorbij. Geloof daar in alsjeblieft. Jongeren kunnen vreselijk zijn met hun gepest. Maar weet dat je niet de enige bent. Zoek naar lotgenoten. Probeer hulp in te schakelen. Een leraar of lerares. Een goede buur of via een website.
Mijn hart breekt en ik zou je willen helpen. Ik hoop dat mijn woorden enige steun bieden. Geef alsjeblieft niet op lieverd. Er zijn mensen die je kunnen helpen.
Ik denk aan je en ik wens je heel veel kracht.
Ikzelf ben een moeder van 2 zonen waaronder 1 van 18. Zoek alsjeblieft hulp.
Veel liefs van een moeder

Barbara, 30-11-2016 15:31 #172
Hallo. Ik ben een vrouw van 46 jaar. Inmidels leef ik al bijna 18 jaar met M.S. Ik woon nu ook in een 24 uur locatie. Ik leef iedere dag met extreem veel pijnscheuten. Daarbij komt ook mijn mentale gesteldheid die achteruitgaat. Ik heb in dit leven veel dingen overwonnen oa drugs en alcohol verslaafing. Heb 2 mooie kinderen grootgebracht. De wens om dood te mogen gaan bestaat voor mij al jaren. Ondertussen heb ik alles wat er van je verwacht word om het positieve erruit te halen gedaan. Theraphie gevolgd meerdere keren. 9 maanden dubbeldiagnose opgenomen geweest. Tactus Mediant en noem maar op of ik heb het gedaan of geprobeerd. Levenseindekliniek is geen optie voor mij duurt te lang om vervolgens afgewezen te. worden omdat mijn IQ te laag scoort. Naar mijn mening ben ik staat om te weten wat ik wil en wanneer ik dat wil. Geen drama's geen toeters. Mijn niet behandel verklaring is ook getekend. Nu alleen de vraag wat heb ik nodig om zonder paniek dood te gaan liefs B

Bob, 23-11-2016 17:20 #171
2 Dagen terug is een hele lieve buurman van ons. op leeftijd, gestopt met verder te leven middels euthanasie; ik kan hem goed begrijpen gezien zijn toenmalige situatie. Ik oordeel daar niet over, hij heeft er alle recht toe denk ik; ik ben een stukje jonger, maar ik denk ook vaak genoeg, "ik zou graag willen sterven". Kun je egoïstisch noemen, maar de mensen kennen mij niet.
Ik heb het van kleins af aan moeilijk gehad, moest leren te overleven, zette mijzelf opzij voor anderen in de hoop op een prettig leven; helaas, mijn broertje was de afgod, altijd geweest; zo zijn er nog veel meer mensen die het nog veel zwaarder dan mij hebben gehad in hun leven, dus ik kan ze best begrijpen als zij zelfmoord plegen, en wie ben ik om daar iemand voor te moeten veroordelen; ik heb veel verlangd naar de dood, en dat heb ik nog; ik zou het toejuichen als ik te horen zou krijgen dat ik terminaal zou zijn, en dat er niets meer aan te doen is.
Let wel, ik wil niemand pijn doen met deze uitspraak, omdat ik uit ervaring om mij heen mensen heb gekend die gestorven zijn aan kanker, ook mijn familie, dus dat wens ik niemand zo maar toe; ik hoop dat er mensen zijn die enig begrip kunnen opbrengen voor mijn verhaaltje, mijn leven, mijn verdriet, mijn misbruik die ik heb meegemaakt; ik ben niet gelukkig, weet niet eens wat dat is, ik ben vaak levensmoe, wet niet of ik verder moet in mijn huwelijk,
Al met al, ik kan begrijpen dat er mensen zijn die zelfmoord plegen, niet altijd, want er zijn soms gewichtige redenen daar voor, en soms ook onnodige redenen denk ik, maar nogmaals, wie ben ik om daar een oordeel over te geven; ik wens een ieder die het moeilijk heeft om verder te leven, veel wijsheid toe,

Bertha, 02-11-2016 17:52 #170
Vreselijk om jullie reacties door te lezen. Heftige verhalen. Hoe moeilijk het ook is. Het is erg belangrijk dat je praat. Zelf deed ik dat niet toen ik nog wat jonger was. Een meisje dat altijd liet merken dat ze alles veel beter kon knapper was enzovoort. Maar zolang je beseft dat je niet jezelf moet vermoorden voor een ander, diegene heeft dan gewonnen. Je moet sterk zijn en kunnen laten zien dat je op jezelf kunt bouwen.

Matthijs, 23-09-2016 21:02 #169
Ik begrijp precies de redenen dat mensen dood willen en niet meer verder willen en letterlijk gezegd gewoon niet meer kunnen. Ik verkeer zelf ook in een zware crisis sinds juni 2014 waar plotseling door toedoen van anderen een combinatie van problemen ontstonden en ik in onverklaarbare situaties verzeild raakte en met dwang bij een psychiater terecht kwam die geen enkele hulp te bieden had. Ik raakte mijn baan kwijt werd heel eenzaam en angstig en mijn eigen ik werd aangetast. Ik woon nu zelfstandig op een onrustige plaats waar ik niemand ken en steeds meer een anoniem leven leid.

Johan, 23-08-2016 03:22 #168
Beste 1987,
Ik heb je verhaal gelezen en ja waarom overkomt ons mensen sommige gebeurtenissen.
In je zoektocht naar antwoorden ben ik blij te horen dat je een lief iemand hebt ontmoet die je steunde in de moeilijke tijden voor jou. Zelf denk ik dat dit misschien nog wel belangrijker is dan het zoeken naar of het vinden van antwoorden. Zelf heb ik ook het een en ander mee gemaakt en voel ik me al een lange tijd niet lekker in m'n vel zitten.
Ik haal dan vaak ook troost uit bezig blijven met dingen doen en contact hebben met voor mij toch belangrijke mensen. Je tips voor bepaalde boeken zullen ongetwijfeld zinvol en mooi zijn. Echter naast dat ik al jaren door slechte concentratie vermogen nauwelijks boeken lees, lees ik ook niet vaak of graag zulke boeken.
Met vriendelijke groet, Johan

Johan, 23-08-2016 02:55 #167
Beste ik ben het zat,
Behoorlijk pittig verhaal van je en het zegt meer iets over je familie of de klasgenoten als over jezelf. Zij zijn degene die jou waarschijnlijk niet weten te waarderen en te respecteren. Ik hoop dat je er over kunt praten op school met een vertrouwenspersoon die misschien met je mee kan denken. Een tip is misschien ook om eens met het crisisnr. 113, ik luister te bellen of met stichting sensoor. Zij kunnen niet alleen goed luisteren, ook kunnen zij met je meedenken naar oplossingen, bijvoorbeeld naar de mogelijkheid om op kamers te gaan wonen. Het ga je goed en wie weet wat morgen dan weer brengt.
Groet, Johan

Johan, 22-08-2016 22:38 #166
Beste Sandra,
Ik lees zojuist je reactie van 07-07-2016 en het zijn hele mooie woorden.
Je hebt inderdaad ook gelijk dat het bij zelfdoding niet alleen om de persoon zelf gaat.
De mensen die met het verdriet achter blijven hebben het vaak ook moeilijk nadat een naaste van hen overleden is. Ik mag het hier op deze site misschien niet zeggen maar zelf ben ik er van overtuigd dat de persoon na een bepaald proces wel degelijk zonder zijn/haar lichaam heeft geleerd te denken/brengen bij het dood gaan. In mijn mening de mensen ook na dit proces alsnog de liefde of een glimlach mogen ontvangen.
Ik hoop dat deze woorden misschien wat troost geven aan de mensen die achterblijven of voor hen die ondraaglijk aan het lijden zijn. Waarbij ik euthanasie zo gek nog niet vind, zodat men meer op een humane manier en misschien wel met steun van de naasten afschijd van dit leven kan nemen. Helaas is het nog niet zo ver en vindt men dit zowel in de politiek als binnen de ggz nog een grijs gebied om het ondraaglijk lijden te kunnen toetsen.
Groet, Johan

Matthijs, 16-07-2016 10:29 #165
Alles alles alles alles alles tot in elke cel zit tegen.niks geen seconde meer iets plezierigs. totaal hopeloos.

Sandra, 07-07-2016 22:18 #164
Hallo,
Wauw, wat een verhalen! Ik wil alleen kwijt dat ik het kan begrijpen dat iemand zijn ogen wil sluiten en niet meer wakker wil worden. Geen pijn, verdriet, ellende. Maar dan voel je ook geen geluk, liefde, zie je geen lach. Als iemand kinderen heeft of goede ouders kun je niet zomaar gaan. Dan telt het verdriet meer door wie je achterlaat dan jouw verdriet. Ik hoop dat anderen troost kunnen vinden in wat ik zeg. X

1987, 29-06-2016 15:21 #163
Hoi allemaal, ik heb de reacties op deze pagina gelezen. Ik ben zelf (ook) door ondraaglijk lijden gegaan en heb vele malen overwogen om een einde aan mijn leven te maken. Maar ik leef nog steeds. Wat mij steun gegeven heeft is op zoek te gaan naar antwoorden, over waarom mij dit overkomen is. Ik heb veel gehad aan gesprekken met een hele lieve vrouw en verder aan de volgende boeken:
The power of the now - Eckhart Tolle (Vertaald: De kracht van het nu - echt steengoed boek)
Your Soul's Plan en Your Soul's Gift - Robert Schwartz (Vertaald: Moedige keuzes). Over het hoe en waarom van zware tegenslag in je leven.
Suicide: what really happens in the afterlife - Klimo and Heath (zelf nog niet gelezen)
Stephen lives - Anne Puryear (zelf nog niet gelezen)
En voor wie nog verder wil lezen:
Stemmen van de overzijde - Rosemary Altea
Door licht verbonden - Loes van Loon
Het licht van de ziel - Jeannette Bunnik
Succes!

Ik Ben het Zat, 15-05-2016 02:13 #162
Ik ben 17 jaar, bijna 18. Ik word al heel mijn leven lang gepest. Voornamelijk Door mijn eigen broer. Ik ben klein, dik en heb een lichte stem. Ik heb het gevoel dat mijn familie zich voor mij schaamt. Ik woon bij mijn moeder samen met een broer van 20 en een broertje van 16. Mijn vader heeft mijn moeder vaak mishandeld en is nu definitief uit het plaatje verdwenen. Ik doe voor de 2e keer havo 5 en er zit veel druk op mij. Ik word vaak mishandeld door mijn broer, uitgescholden en mijn geld en spullen worden door hem afgepakt. Mijn moeder heeft kanker en ik ben het zat om in angst te leven. Heb al eerder in een pleeggezin gezeten. Ik ben in een alcoholcoma geraakt en jammer genoeg overleeft. Ik ben het zat.

Joke, 09-04-2016 02:47 #161
Eric, ik herken mij in jou, jouw bericht van 27-07-2015 las ik nu net bijna een jaar later. Ik ben ook te laf om er een eind aan te maken, maar echt vrolijk word ik niet van het leven, jouw bericht zou het mijne kunnen zijn. Reactie infoteur, 11-04-2016
Ik onthoud mij van een antwoord, aangezien het om een reactie op een bericht van een lezer gaat

Zeeuwtje, 29-02-2016 23:37 #160
Beste Annigjen,
Wat een triest levensverhaal tot nu toe. Veel om verdrietig over te zijn. Dat snapt ieder mens. Maar, gezien je 2 huwelijken, je leeftijd zal ergens rond de 45/50 zijn, misschien wat ouder, ik vraag me af of je echt niks meer hebt om voor te knokken? Kinderen, vriendschappen, en… jezelf? Laat niet dit mislukte huwelijk je de dood in drijven. Ik hoop dat je jezelf kunt herpakken en vinden. Sterkte met alles!

Annigjen, 29-02-2016 12:06 #159
Hoi ik ga vanmiddag naar de huisarts om ook hulp te vragen bij zelfdoding. Ik heb veel tegenslagen in mijn leven gehad. Als jong meisje misbruikt. Moeizame jeugd gehad. Mijn moeder was niet iemand die je graag als moeder zou willen hebben. Mijn zus die verongelukt is samen met haar verloofd en nog een vriend erbij. Mijn vader die op jonge leeftijd is overleden. Mijn eerste huwelijk was een hel. Mijn tweede huwelijk dacht ik dat die perfect was. Ik bloeide er helemaal in op. 15 mooie jaren gehad. Maar nu ten einde. Ik zag het niet aan komen. Hij had nooit iets gezegd. Dat hij weg wilde. Dit is voor mij een hele zware tegenslag. Ben helemaal terug bij af. Ik zie het niet meer zitten. Het hoeft voor mij allemaal niet meer.

C,j, Verschoof, 12-10-2015 17:33 #158
Ik heb een oude moeder van 93 jaar. Zij is altijd heel goed geweest, echter juli. j.l. heeft zij een herseninfarct gehad. Zij is hier slecht uitgekomen. Zij is vaak enorm in de war en heel somber. Lopen kan ze bijna niet meer, ze valt regelmatig, waardoor ze nog meer in de war raakt, ze is heel verdrietig en wil alleen maar dood. Ze is van een sterke zelfstandige vrouw naar een hopeloos oud mensje gegaan. Ik ben nog haar enige dochter en woon 200 km bij haar vandaan. Mijn enige zusje is 4 jaar geleden overleden. Dat heeft zij ook nog moeten meemaken! De huisarts vindt het nog te vroeg voor euthanasie maar mijn moeder is helemaal klaar met het leven. Ze zit in een klein kamertje in een verzorgingshuis met natte luiers aan. Het is mensonterend en mijn moeder is doodongelukkig. Ik zou haar graag willen helpen met het beëindigen van haar leven. Niemand wil zijn moeder kwijt, ook ik niet, maar het is zo verdrietig haar zo te zien afglijden. Hoe kan ik haar helpen?

Alma, 13-09-2015 19:17 #157
Ik zeg als je 49 jaar bent en daarvan 40 jaar gedacht hebt; waarom leef ik? Nou, dan is euthanasie wel verantwoord.

Lena, 30-07-2015 13:22 #156
Wat een egoistische opmerkingen durven sommige mensen te plaatsen. Hoe kan iemand zelfmoord als laf en egoistisch zien. Naar mijn mening heeft diegene totaal geen greintje verstand. Iemand doet dit niet om anderen te plagen of omdat hij laf is. Diegene zit er helemaal doorheen. Dag in dag uit in een zware depressie, niet wetende hoe hij verder moet. En tuurlijk denkt hij aan zijn omgeving. Maar hoeveel egoistischer is het van zijn omgeving om te verwachten dat diegene gewoon doorgaat ondanks dat iedere dag een ware hel voor diegene is. Hoe kan iemand met zijn volle verstand dit laf en egoistisch vinden. Voor mij zijn dit juist de sterkste mensen. Het heeft heel veel moed nodig om dit uberhaubt te kunnen doen. Voordat iemand tot zoon daad overgaat, geloof me dan zit deze persoon er volledig doorheen. En iemand die dan nog durft te zeggen dat het laf en egoistisch is, moet bij zichzelf ten rade gaan of je wel helemaal honderd procent bent. Lekker makkelijk om zo te praten terwijl je niet weet hoe het is om zo te moeten leven. Walgelijk zoon uitspraken van personen die zelf niet helemaal sporen. Euthanasie is ook legaal geworden, ook zelfmoord. Zijn deze mensen ook egoistisch omdat ze de helse pijn niet meer aankunnen en terminaal ziek zijn. Misschien moeten ze euthanasie ook maar gaan afschaffen. Want het is oohhhh zo egoistich om die helse pijn niet te willen doorstaan. Geen woorden voor deze mensen met zulke uitspraken. Hebben naar mijn mening zelf hulp nodig.

Eric, 27-07-2015 21:46 #155
Fijn dat er een partij is die mensen willen helpen die zich, om welke reden dan ook, niet meer "thuis" voelen op deze wereld. Ik geloof niet dat ik al zover ben, maar het begint wel steeds vaker en langer door mijn hoofd te spoken. Zo ben ik ook op deze site terecht gekomen om zodoende tips te vinden. Ik heb ook geen zin om hulp te zoeken om daardoor op andere gedachte te komen. Want dat wil ik niet. Mijn dieren zijn voor mij reden om nog hier te blijven. Hierdoor heb ik ook niet de moed om het echt te doen, denk ik, en dat doet me dan ook weer verdriet dat ik zo'n slappeling ben, pffff. Ik word gek van mezelf. Ik heb er zelfs, misschien egoïstisch, over nagedacht om mijn hondjes mee te nemen.

Soms zou ik het uit willen schreeuwen dat ik er geen zin meer in heb, maar dan wordt er direct geroepen: "Mensen die er over praten, die doen het niet". Alsof zij daar iets vanaf weten. Oordelen en veroordelen, daar zijn we allemaal zo "goed" in.

Misschien zijn er hier nog wel meer mensen die zich hierin kunnen vinden of dingen herkennen. Ik hoor het graag.

Anoniemie, 26-05-2015 01:55 #154
Dank je wel Mohammed, dan krijg jij ook een plaatsje in mijn hart.

Johannes, 22-04-2015 10:47 #153
Wat nou, als je niet depressief bent maar leven als een voortdurende herhaling ervaart… waar nauwelijks leuk vermakelijke, interessante en wonderbaarlijke dingen plaats vinden? Een leven waar één ieder om je heen lijkt te krijgen wat men toekomt en waar bij je zelf alles aan je voorbij ziet komen en gaan… zonder dat je hartenwensen ooit eens in vervulling gaan? Een leven waarin -dat wat je niet leuk vindt- gebeurt en de leuke dingen al in duigen vallen… voor het ervaren er van. Om vrijheid te ervaren, in een wereld… waar vrijheid een luxe lijkt te zijn? Waar men nauwelijks tijd heeft, voor anderen dan zichzelf… omdat men alleen maar bezig is, met overleven. Is dat dan de ultieme bezigheidstherapie, binnen deze monetaire maatschappij, met haar financiële wanorde?

Maria, 20-04-2015 14:20 #152
Beste Heidi de Klerk,
Ik wil je graag heel veel sterkte wensen. Respect voor je keus om niet door te behandelen. Inderdaad dieptriest dat je je lijdensweg 'af moet maken' en je enkel nog zelfmoord rest. Onze huisdieren mogen we ondraaglijk lijden besparen maar zelf mogen we niet waardig sterven. Raar land. Ik hoop dat je toch nog een oplossing zult vinden.
Groetjes, Maria

Heidi de Klerk, 16-04-2015 16:02 #151
Ik ben 48 jaar heb borstkanker en uitgezaaid nog wel te behandelen maar niet te genezen. Daarbij komt ook dat ik al meer dan 30 jaar zwaar depressief ben. Wil niet behandeld worden heb pijn en mijn lichamelijke conditie gaat wekelijks achteruit heb nu 2 keer een verzoek gedaan voor euthanasie dat is dus afgewezen. Nu blijft er nog maar een weg voor mij open zelfmoord en dat is triest want daar heb ik nu 30 jaar voor liggen knokken.

Anoniem, 07-04-2015 21:55 #150
Laten we eens wat leuker met elkaar omgaan, ook al heeft diegene zijn dag niet. Het kan niet de bedoeling zijn dat iemand jarenlang getreiterd word. Het ergste is dat er mensen zijn er achterstaan dat mensen getreiterd worden. Die groep zal weg moeten. Dat vind ik ook zo raar aan Nederland. Mensen gunnen elkaar niets.
Laten we elkaar eens wat minder dwingen en aardiger voor elkaar zijn en als iemand kwaad is eens bij jezelf nagaan wat er gebeurd zou kunnen zijn en vooral elkaar positieve handvaten geven zodat het voor diegene die kwaad is makkelijker wordt te begrijpen wat hij verkeerd doet, i.p.v. elkaar kritiek geven, niet bout zeggen je doet dit of dat fout, het is de toon die de muziek maakt, vaak heeft men niet eens in de gaten waarom iemand zo is geworden, of wat er vooraf allemaal aan gebeurd is. Iemand word niet zomaar kwaad.

Maris, 10-03-2015 17:11 #149
Het leven is geven en nemen ik ben nu wel achter dat je niet altijd alles kan hebben en vaak kunnen dingen pijn maar het is vaak hoe jij of de mensen maken en breken kan. Ik kan je vertellen dat ik al toen ik 2 was ben ik in duizend stukjes gebroken ik ben nu iets boven de 30 en nog steeds ben ik niet compleet van mij 2/8 ben ik misbruikt op mij 12/13 leerden ik blowen ik kreeg een vriendje leerden in 1 week speed coke en pillen. Kreeg slechte vrienden er zijn medere keren geprobeerd mij om te brengen op mijn. 18de leerden ik iemand kennen het ging zo goed :-( not dat ik in ziekenhuis belanden. Op me 20ste kreeg ik een huis nou je kan na gaan slechte vrienden drugs vooral coke. Dus op een avond laat. Ben ik bij 2 personen in gestapt. Wat er gebeurden:-( dus liet het achter mij. Ik wilden het vergeten. Nou paar dagen later werd dood leuk mijn ruit in geslagen weer wilden ze mij uit schakelen dus dook onder. Kreeg mijn 3de vriend nou die spoorden niet.! Heb even op een kamer gewoond. Kreeg een heel schattige huisje en eindelijk ging het een keer goed dacht ik dan. Was aan het werk toen ik telefoon kreeg van mijn zus met de woorden mama licht in coma. Dus ik naar huis de trein bus aan gekomen ziekenhuis. Na 2maanden mocht zij naar huis. Kwam terug voor mijn moeder. Nou niet zoveel later moesten ik mijn zussen broers en de rest DNA test doen. Dus zat bij mij moeder telefoon gaat ziekenhuis. Bleek dat ik ook de zelfde aandoening heb dat betekende dat ik en mijn moeder terminal ziek zijn de rest markeren niets
En dan heb ik nog niet verder verteld wat er nog mij over komen is dit is het kwart maar. Dus kan je na gaan zoveel mee gemaakt en ik ben er nog. Wil niet zeggen dat ik daar nooit aan gedacht heb. Maar dat zou naïef zijn van mij soms moet leven met de pijnlijkste dingen. Als je dat over tref over tref je alles voor iedereen hoop dat deze waar verhaal moed geef

Carry, 12-02-2015 17:56 #148
Ik ben 2 jaar geleden mijn zoon van 17 verloren door een schot afgerukt uit mijn leven. Voor mij lijkt het net als de dag van gisteren. Toen hij wegging zei hij tot later mama zoals altijd. Maar die later kwam nooit meer terug. Terwijl hij zat te vechten met zijn leven in het ziekenhuis was ik aan het werk. En pas 8 uur later hoorde ik het bericht dat hij s morgens in het ziekenhuis al was overleden.
Dit verschrikkelijke bericht hoorde ik via de telefoon. Mijn hele leven stortte in en tot heden kan ik nog steeds niet beseffen dat hij er niet is. Ik wacht nog elke dag op hem en praat ieder dag met zijn foto. Heb ook geprobeerd van het onrecht wat mij is aangedaan weg te gaan uit dit aardbol. Heb ieder dag genoeg van het leven en kan zit gevangen tussen 4 muren. Ik heb mij afgesloten van de buitenwereld ben 2 jaar niet naar buiten geweest. Zit met heel veel vragen aan God waarom, ik wil antwoord. De helft van mij lichaam is afgerukt.Ik kan niet meer verder en hang ergens tussenin kan niet naar boven en ook niet naar beneden. Heb nog een zoon van 23 jr kan waarvoor ik verder moet gaan maar zit de hele dag met de foto van mijn overleden.zoon en ben constant afwezig met huilbuien. Ik mis hem ieder moment van de dag. Met alles wat ik eet of doe is hij in mijn gedachten en kan dan niet meer verder. Slaappillen, antidepressie middelen zijn nu mijn enige bezigheid en overgewicht van al de medicijnen spelen mijn parten. Wou dat het einde snel komt en dat ik bij mijn andere zoon kan gaan waar gerechtigheid is. Hier is dat niet alleen mijn ander zoon die zelf ook niet meer ziet zitten maar wil over mij waken. Zo blijven wij samen in het leven steken zonder enige doel. Wij hebben sinds het verlies van mijn zoon geen blijdschap meegemaakt dan alleen maar verdriet en dat tot heden. Hoe lang wij dit volhouden is nog een vraag. Ik wil zo snel mogelijk uit het leven stappen en hoop dat het vanzelf komt. Heb in niemand en nergens meer vertrouwen in en kan niet eens even buiten kijken. Ben bang en heb het idee dat niemand me zal begrijpen als ik mijn pijn en verdriet vertel. Iedereen gaat meeleven maar als moeder zijnde je zelf niet heb meegemaakt is het moeilijk je te verplaatsen in de persoon. De dromen die mijn kind had is van hem afgepakt. Ik kan het net meer zien groeien, nooit meer zijn kinderen meemaken. Net 2 maanden voor zijn verjaardag is hij zomaar afgemaakt. Hij had nog zoveel plannen voor de toekomst, wilde zijn 18de verjaardag vieren met vrienden was alles aan het regelen en studeerde heel hard. Ik bad iedere dag tegen God om mijn kids te beschermen en dat ze niet voor mij moeten gaan. Nu ben ik al het vertrouwen kwijt. Ik kan geen plaats geven. Als ik met iemand praat over het gemis van mijn kind wordt er vaak gezegd dat ik een plaats moet geven en het leven moet verder gaan. Maar daar heb ik moeite mee. Door de pijn die ik voel daardoor hou ik hem in leven.

Peter, 31-01-2015 21:11 #147
Ben je 66, je voelt je 44. was ongewenst kind alles ging vervolgens verkeerd in je leven; 2 keer kanker, en hodgskin is gevolg van 'ongewenst' zijn, dat draag je je hele leven met je mee. Ondanks 23 jaar huwelijk en twee lieve kinderen. Nu in de schuldsanering, de ultieme vernedering zonder mijn schuld! Althans gedeeltelijk. Kon ik maar naar een beter leven, maar waar dan? Geen relatie eenzaam etc. nee ik ben er klaar mee, ook met politiek nederland wat een stel schoften daar in den haag!
weg uit deze kanker wereld en god is de grootste schoft! Dat krijg je ervan "christelijk" te zijn opgevoed. Stel huichelaars zijn het!

*anoniem*, 02-01-2015 23:06 #146
Ik ben 13 jaar en ik lig elke nacht wakker omdat ik niet meer weet wat ik moet doen. Mijn hoofd bonkt en mijn hart gaat op en neer. Ik ben de jongste van mijn familie en iedereen sluit me buiten, ik heb (bijna) elke dag ruzie met iemand(mijn vader) en heb nog iets waar je echt niet blij mee kunt zijn. ik zit nu op mijn 4e school en ben op alle 4 de scholen gepest en dat zit me nog steeds dwars maar ik hou toch vol en iedereen heeft een eigen mening en dat is goed en daar heb ik echt te veel respect voor maar ik zou ook willen dat je eerst nadenkt voor je het besluit neem want je verlies te veel, en een vriendin van mij heeft een keer tegen mij gezegd "als je dit doet kun je nooit meer terug dat moet je je echt beseffen" en ik denk dat ze gelijk heeft. Ik hoop dat jullie hier echt even over nadenken en dan moet je er mee doen wat je wil STA OOK OPEN VOOR JE EIGEN KEUZEN.

Blijf Graag Anoniem, 19-11-2014 17:53 #145
Ik ben hier terecht gekomen omdat ik in een land leef waar euthanasie voor de wet verboden is, het is niet voor mezelf maar voor een nichtje van mij van 35 jaar. Zij heeft baarmoederhalskanker, is daar eerder voor behandeld met hele zware chemokuren, nu is de kanker terug en zeer agressief en haar werd verteld dat ze niet meer te behandelen is. Zij heeft een dochtertje van 10 jaar en gaat dus bewust met haar gezin die vreselijke lijdensweg op, lopen kan ze al niet meer en is vreselijk vermagerd, eten lukt ook al niet meer. Ik wilde kijken voor haar wat er mogelijk is, zodat zij het zelf in de hand heeft en het met haar partner kan bespreken, want je moet er zelf voor kunnen kiezen vind ik als je geen uitzicht hebt op beter worden. Zij kiest hiervoor niet eens voor haarzelf maar vind het vreselijk voor haar man en dochter en andere familieleden dat ze machteloos moeten zien hoe zij knokt, en waartegen? Ik zou het vreselijk vinden haar te moeten verliezen, maar kan mij haar keuze zo goed voorstellen. Dit wil je de mensen waar je van houdt vooral haar dochter zo vlak voor de pubertijd niet aandoen. Kan iemand mij misschien vertellen waar ik terecht kan om uit te zoeken voor haar wat er mogelijk is, want ze wil iemand anders er niet mee lastig vallen en een mooi en waardig afscheid hebben, hartelijk dank vast voor de reacties

Fer, 09-11-2014 11:56 #144
Ik wil graag een reactie geven op "Lees Dit" Wat is dit ik denk niet dat je weet waar over je schrijft. Een ieders gevoel is anders. Ik zie ook geen positieve uit weg. Heb 4 jaar op straat geleefd. ben 2,5 jaar aan het knokken. mijn ouders willen me niet meer zien. Het LBIO wil dat ik mijn vaste lasten van € 1004,00 met € 850,00 ga betalen en ik woon alleen. en ben 42 jaar heb reuma en moet dan ook nog eens eigen risico betalen van € 350,00 per jaar. Dus in een klap alles weg alles waar ik ruim 2 jaar voor gevochten heb is weg en de 2 vrienden dat ik heb. bij een kan ik niet door mijn allergie. en de ander is net zo depressief. Dus AUB let op wet je schrijft het maakt me boos. Mocht er iemand hierop reageren ik denk dat ik over een maand weer op straat leef.

Lees Dit, 07-10-2014 19:10 #143
Ik kwam op deze website omdat ik informatie wilde over wat euthanasie inhoudt, welke manieren enz. Nu zie ik bij de reacties tientallen vreselijke verhalen over mensen die het niet meer zien zitten en een einde aan hun leven willen maken. Als het leven niet gaat zoals je wilt, moet je er iets aan veranderen. Er is altijd wel iets wat je kan veranderen in wat je blijer maakt. Niet geschoten is altijd mis. Ga op zoek naar dingen die je blij maken of blij maakten. Zoek mensen op met dezelfde problemen en praat erover. Huil jezelf leeg, zing of schreeuw het eruit. Ga eens buiten zitten of gebruik een week je mobiele telefoon niet. Ga wandelen op een zondagmorgen, slaap eens uit of ga aan tafel zitten en bepaal wat of wie je wilt zijn/worden. Ik wilde dit even kwijt en ik hoop dat jullie nog tien keer nadenken voordat jullie je leven beïndigen want het leven kan zo mooi zijn. Denk aan je familie die in een hel gaan leven als je opgeeft, er zijn altijd mensen die van je houden en om je geven.

G. Jansen, 06-10-2014 20:02 #142
Tja soms wordt telkens en telkens gaat elkaar steeds sneller elkaar opvolgen. Heb er geen zin meer in. Vraag elke avond aan god laat me inslapen wil geen gruwelijke dood waar ik een onbekende pijn mee doe wil gewoon pillen innemen en gaan slapen ben 67 en heb er nu 52 werk jaren opzitten stoppen nee dat kan niet want dan kom ik onder de brug terecht wil gewoon inslapen en rust vinden

Schieveen, 01-10-2014 18:46 #141
Goedemiddag,
Mij ervan bewust zijnde dat ik het getroffen heb met mijn gezin en familie, geen ruzie geen ziekte en allen verzekerd van een inkomen. zou ik mijn handen moeten dichtknijpen. Echter, ik kan het niet vinden met hoe het met de mens, de dieren en de natuur gesteld is. Als ik zie dat wreedheid onder de dieren iets vanzelfsprekends is, zelfs bomen elkaar verdrukken om de zon te ontvangen, en insecten worden gespiest door vogels om later zo vers mogelijk gegeten kunnen worden en als ik zie dat de meeste conflicten ontstaan door verschillende religies en dat kinderen daarvoor geslachtofferd worden, zou je ergens op terug moeten kunnen vallen. Ik geloof dat onze schepper de plank hier en daar heeft misgeslagen. Ook in hem heb ik geen vertrouwen meer, want wie haalt het in zijn hoofd om orca's te laten dollen met een zeehond die kansloos is, of een goedwiilende geslachtofferd te zien worden door volgelingen van allah en in het aanzien van de ouders de keel van het onschuldige slachtoffer met een nonchalant gebaar het hoofd van het lichaam te zien scheiden. Hoe kun je als almachtige toekijken
wanneer kilometers lange rijen van moeders, kinderen ouderen en geesteszieken hun dood tegemoet lopen in de "desinfectieruimten" van sobibor of auschwitz. Diegene waarin je vertrouwen zou moeten hebben, heeft het te vaak laten zitten om bij hem nog troost te kunnen vinden. In deze kille harde wereld kan ik niet meer lachen en dat is een kwalijke zaak wannneer je bedenkt dat een dag niet te hebben gelachen een verloren dag is.
Zou er dolgraag een einde aan maken maar dit word mij onmogelijk gemaakt door mijn lieve vrouw en lieve kinderen, kleinkinderen. Ik kan er niet uitstappen voor hen, dus ik zal zuinig moeten zijn op mijn lachmasker en nog zo'n tien jaar het vele leed in de wereld moeten aanzien. Moeilijk, heel moeilijk… liever niet meer maar ik heb geen keuze, ik heb niet het recht al mijn liefhebbenden pijn te doen Godverdomme

Roos, 14-09-2014 23:17 #140
Ik ben het ook eens met de post van Boerema. Het zou me veel rust geven als ik zou weten dat ik t.a.t. een einde aan mijn leven zou kunnen maken, en dan op een humane, pijnloze manier. Nu ben ik pas bijna 40, maar toch voor mijn gevoel compleet uitgeleefd. Ik denk dat ik ondanks mijn chronische depressies nooit in aanmerking zal komen voor een humane dood.
Had ik maar een keuze.

Maria, 16-07-2014 22:18 #139
Ik wil al zo lang ik mij kan herinneren dood.ik voel mij schuldig tegenover mijn dieren, niet tegenover de mensen die ik zal achter laten, die doen mij toch alleen maar pijn, bewust of onbewust, ik kan niet tegen invloeden van buiten af, voor een ander lijkt het of ik de hele wereld heb, m'n vriend loopt net de deur uit en zegt het was leuk bij zee, allemaal lekkere wijven, ik die moeilijk meer lopen kan, hij die 7 jaar een spierziekte heeft, durft dat te zeggen, laat mij maar gaan naar de mensen die wel van mij hebben gehouden

Peter, 13-07-2014 22:02 #138
Meestal zijn zelfmoord pogingen geen schreeuw om aandacht! Maar het uiterste redmiddel om uit dit leven te vertrekken! Die schreeuw wordt toch niet gehoord! Het leven is dan meer en meer dan genoeg geweest! Je hebt niet gevraagd om het leven!

P., 05-07-2014 20:19 #137
Mijn vader heeft vorig jaar een einde gemaakt aan zijn leven, hij had geen andere keuze vond hij zelf. Ik zag hem worstelen, jaren lang en ben erg verdrietig over het feit dat hij dit in al zijn eenzaamheid heeft moeten doen. Zelfdoding is niet altijd een impulsieve actie of een schreeuw om aandacht, soms is de koek gewoon op.
Mijn droom is dat we deze mensen kunnen steunen in het proces waar ze door moeten en dat ze heel eerlijk durven en kunnen zeggen dat ze niet meer willen leven. Ik had graag naast je willen staan papa, ook al was het alleen maar om je hand vast te houden.

Dinges, 22-06-2014 00:07 #136
Ik wil niet leven, maar ook niet dood. Ik wil niet leven omdat mensen als ik niet mogen leven, ook niet volgens de goedmens in mezelf. Zo goed is de conditionering, bravo. Ik ben een paria, een monster volgens jullie. Omdat ik ben zoals ik mijn hele leven ben. Niks engs, wel anders. Ik geloof namelijk niet in debiele taboes. Hoe hoog er ook van de toren geblazen wordt. Net zoals miljoenen andere mensen, maar daarmee pas ik niet in de algemene maatschappij. Bedankt Nederland. Voorlopig blijf ik dus leven. Of wat er voor door gaat. Schiet me door m'n hoofd, iedereen blij. Gooi een foto op Geenstijl, #lachuh! Succes verder met het verneuken van de natuur, en succes met heksenjachten. Voorlopig ga ik niet dood. Over mijn lijk.

Debbie, 31-05-2014 00:50 #135
D.
Ik ben een vrouw van 57 en moeder van een zoon die vorig jaar om het leven kwam in een verkeersongeval.
Mijn zoon was net geen 28.
Hij is mijn enig kind en van de ene seconde op de andere heb je een ander leven, geen leven!
Het is nu 14 maand geleden en moet zeggen dat ik de pijn van alle dagen niet meer aan kan…
Ondertussen hangt er een echtscheiding boven mijn hoofd en huis staat te koop, maar dat zijn peanuts vergeleken met het verlies van je kind…
Voor mij hoeft het niet meer…

Mohamed, 22-05-2014 21:30 #134
Beste mensen allemaal,
Ik heb echt met veel belangstelling en verwondering bepaalde verhalen gelezen. Ik stelde mij de vraag of er geen platform is waar de mensen met dezelfde gevoelens elkaar kunnen treffen. Ik denk dat veel mensen, uiteraard niet iedereen, kunnen geholpen worden.

in alle geval hebben jullie allemaal een plaats in mijn hartje.

S., 22-05-2014 15:37 #133
Ik kan mij niet voorstellen dat mensen die het leven gewoon zat zijn een einde aan hun leven maken. Ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die zwaar getraumatiseerd zijn, misbruikt, mishandeld, fysiek, mentaal of beide, of door hun werk getraumatiseerd zijn en dit niet kunnen verwerken, mensen die chronisch ziek zijn, lichamelijk of psychisch, etc etc, een einde aan hun leven maken wanneer ze er alles aan gedaan hebben, aan therapie, om er uit te komen. En natuurlijk ieders draagkracht, draaglast is en ligt anders.
Ik vecht al meet dan 25 jaar om mezelf staande te houden ondertussen ben en bleef ik maar zorgen voor anderen in mijn werk en de thuissituatie vroeg daarom. Mijn hele leven ben ik gebruikt en misbruikt lichamelijk, en psychisch. Door vele mensen, mannen en vrouwen, hoe heeft het kunnen gebeuren? Tot ver na mijn 40e toen kwam er eindelijk een einde aan. Na een "vriendschappelijke" relatie in mijn ogen kwam na15 jaar een einde aan misbruik wat. Ik had verdrongen. Ik was kapot weg vertrouwen. Ik haatte mezelf en nog.
Nu heb ik weer een depressie, ik kan alleen nog maar denken aan de dood, alles overheersend is dat. Ik voel me zo wanhopig dat ik me totaal geen raad meer weet. Erover praten vind ik vragen om een vorm van negatieve aandacht en daar schaam ik me enorm voor dus dat doe ik niet. Ik ben wel erg bang maar degenedie dat zelfde gevoel ook hebben zullen dat wel herkennen.
Dat maakt het dan ook extra eenzaam.

E. H. Hoffmann, 20-05-2014 11:17 #132
Na mijn relatiebreuk heb ik mijn kinderen niet meer gezien, ook mijn kleinzoon niet. ik krijg nooit bezoek van ze. ik krijg dreig brieven van mijn ex. ik zit nu al 7 maanden alleen in huis. heb nu een vriendin waar ik smoor op ben maar zij wil alleen vriendschap. heb het gevoel dat ik alles om me heen verlies. ik wil zo niet verder leven. wie herkent dit?
dat ik nu zelf doding wil doen, ben ik dan egoïstisch? is er nog hoop voor mij. ben zo moe van het vechten. vechten tegen die eenzaamheid

Miel, 01-05-2014 15:37 #131
Ik kan al die mensen wel begrijpen die het leven zat zijn.
Ik heb er zelf ook geen puf meer in.
Mijn vrouw heeft 12 soorten medicijnen, een handvol slikken is niet moeilijk
maar je weet nooit of hetl lukt en dan word je een kasplantje die gevoerd moet worden.
Ik ben 68, twee zusters zijn niet meer in leven.Bij de laatste zus kon ik mijn verhaal doen.
Waarom niet gewoon een pil kunnen kopen bij de apotheek en deze in de avond als je slaapt krijgt innemen.
Ik baal van alles.
Scheelt de staat weer een AOW en klein pensioen uitkering, wij ouderen zijn toch een blok aan het been na ruim 50 jaar gewerkt te hebben.

Lilian, 07-04-2014 19:43 #130
Heb al jarenlang last van zware depressies na herstel van darmkanker. De gevolgen van het overleven zijn net zo vreselijk als het sterven eraan. Ik ga er lichamelijk en geestelijk aan onderdoor. Had vergevorderd contact met de einder hetgeen is geblokkeerd door mensen die van mij ''houden''. Ik wil niet meer verder leven maar moet dat wel van hen.Ze kunnen mij niet missen. Nu: ik hen wel want ze willen mij in leven houden voor hun eigen gemoedsrust.

Jos, 01-04-2014 13:39 #129
Mensen, die al een lange lijdensweg achter de rug hebben, fysiek of/en psychisch en er echt helemaal niet meer uitkomen en hun leven willen beëindigen, kunnen altijd een gesprek aanvragen met een counselor van de Einder.
De website van "De Einder" is makkelijk te vinden en ook een counselor bij U in de buurt.
Eindelijk kunnen praten met iemand, die U zonder vooroordelen tegemoet treedt, kan soms al opluchten.
Als Uw doodswens blijft bestaan, kan een counselor U volgen in Uw proces naar een zachte dood. Doorgaan met een heel moeilijk leven vergt moed, de stap naar de dood maken vergt ook moed. Ik weet, hoe het voelt om in een impuls er een eind aan te willen maken, het is afschuwelijk en ik wens het mijn ergste vijand niet toe, om zich zo te voelen. Trek aan de bel, stap onmiddellijk naar huisarts, GGZ, vrienden etc
Het is denk ik altijd beter, voor omgeving en voor u zelf, om in alle rust afscheid te nemen van dit leven, als dat mogelijk is. Ik denk, dat niemand dood wil, maar het bestaan kan zo ondraaglijk zijn en als er geen hoop meer is op verbetering, dan vind ik dat iemand het recht heeft om weg te gaan, om te stoppen.

Ellen, 04-03-2014 20:03 #128
De reactie van Tineke van 16-02-2014 spreekt mij heel erg aan. Toen ik dit las dacht ik gelijk hoe herkenbaar is dit. Dank je wel om dit te lezen.
Groeten, Ellen

Tineke, 16-02-2014 22:36 #127
Het zijn vaak de goede mensen, die zelfmoord willen plegen. Er zijn hele nare mensen, die zich eventjes "goed" denken te voelen door anderen te kwetsen of naar beneden te halen. Ze denken door een ander te kwetsen dat hun leven dan ineens geweldig zal worden.
Dat zijn de domme en kwaadaardige mensen van deze wereld. Zij zouden zelfmoord moeten plegen. Maar net zij doen dat niet. Ze brengen hun leven liever door met het uithalen van kwaadaardige dingen. Zij zijn het nou net niet waard jezelf iets aan te doen. Echt, er zijn goede mensen. Je hebt veel geduld nodig ze te vinden, maar je vindt ze alleen door de slechte mensen direct uit je leven te weren. Slechte mensen geen macht over je geven. Ik heb gemerkt dat je dan wel de juiste tegen gaat komen. Het heeft bij mij 6 jaar geduurd voordat ik de goede tegenkwam. En die kwam ik tegen juist door de slecht mensen duidelijk te maken dat ze weg moeten wezen en mij niet lastig mogen vallen. Het contact direct verbreken zodra ik merk dat ze misbruik willen maken en roddelen over anderen etc etc. Ban ze direct uit je leven Ze zijn geen stuiver waard. Het zijn ook vaak wraakzuchtige mensen, die gewoon niet goed in elkaar steken. Foute mensen noem ik ze.
Ik hoop dat als goede mensen dit lezen en ook met hetzelfde zitten door mijn ervaring gesterkt worden. Ik hoop dat deze mensen alle geluk van de wereld krijgen. Dat hoop ik echt.

vr gr Tineke

Bolleke, 06-02-2014 10:12 #126
Je hebt gelijk, ik kan enkel spreken over mijn ervaring. Moest ik mijn hondje verliezen zou ik er ook niet goed van zijn. Ik ga zekers de andere mensen niet beoordelen. Shock, emotionele shock, dat je niet kunt verwerken. Dat is het.

Francine, 31-01-2014 21:02 #125
Ik ben het totaal niet eens, dat er gezegd wordt, dat mensen of een psychiatrische achtergrond hebben, of alle andere reden die genoemd worden hier.
Dat is beslist niet zo.
Je kan van t leven houden en je prima voelen en je leven goed invullen en toch door een schock en plotseling verdriet zelfmoord plegen.
dat kan al bij n plotseling verlies van een huisdier, waar je een heel speciale band mee had en je dat van kind af aan al had.
ik ben het hier totaal niet mee eens. er wordt makkelijk ingevuld voor diegene die zelfmoord pleegt of wilt plegen, dat er meer speelde. dat is zeker niet altijd het geval! misschien krijg je daar wel alles van, van een overleden huisdier of persoon.
niemand mag dan oordelen dat er meer aan de hand was. dat vind ik een grove vergissing.

Bolleke, 28-01-2014 18:23 #124
Beste allemaal,
Ik zit in volle depressie. Probeer me af te sluiten van de rest van de wereld. Ben uitgeput, uitgeblust, uitgebrand, noem maar op. Mijn energie is op. Ik wil gewoon rust. Ben het strijden beu. Hoe ik op deze site terechtgekomen ben, is door een vraag die mijn zoon me een paar dagen geleden stelde : wat zou mijn reactie zijn moest hij zelfmoord plegen?
En toen las ik hier al de artikelen. Mijn eerste reactie was: ik vind me terug in de verhalen. Mijn tweede reactie : Ik ben niet alleen.Waarom hebben we dat voor? Mijn antwoord is we zijn te goed, veel te goed en daar moeten wij, al de depressieve mensen aan werken. Ik wil niet sterven, de andere zijn het niet waard. Al de mensen die zich niet gedragen hoe het moet, die verkeerd bezig zijn, zijn het niet waard. Laat het aub niet zo ver komen. Rust, sluit u af van die wereld. Kom ik contact met positieve mensen. Goede mensen. Die bestaan. Hier op de site vind je er al. Zou dat je uw batterijen (energie) opnieuw oplaad en gaat dan opnieuw de strijd aan. Ik wens jullie het beste toe.Wij, lieve mensen moeten kost wat kost de strijd winnen tegen het kwade.

Sander, 12-12-2013 17:10 #123
Ik heb een vraagje, als iemand bijvoorbeeld tegen mij zegt, ik wil voor de trein springen en ik ga dit binnenkort doen en die gene meent het echt is het dan mogelijk dat ik daarover aangifte doe of niet, kan ik daarvoor aangifte doen?

Gwen, 10-12-2013 23:23 #122
Mijn zus Debora pleegde zelfmoord in 1999, ze was toen 22 jaar oud. Ze was een goed mens, erg begaan met de rest van de wereld. Ze vond het verschrikkelijk om te leven in een wereld vol oorlog, leed en pijn, en het ergste vond ze nog wel het dierenleed dat zoveel in de wereld gebeurde. Debora was gek op dieren. Als er dieren mishandeld werden, deed haar dat heel veel pijn en verdriet. Ze trok zich dat zo aan, dat ze er nachtenlang om kon huilen. Een ex van haar wist van haar dierenliefde en kon haar op geen enkele manier emotioneel meer pijn bezorgen door haar twee katten te doden, voor haar ogen. Ook was Debora erbij geweest toen een vriendin van haar in het verkeer om het leven kwam. Zelf heeft ze vlak voor haar dood iemand aangereden, met als gevolg dat diegene voor de rest van zijn leven in een rolstoel zit. Debora was verscheurd door schuldgevoelens. Debora wilde niet meer leven in een wereld vol ellende, haar verlangen en nieuwsgierigheid naar het hiernamaals was te groot. Ze had verder een goed leven; ze was gezond, had een leuke baan, veel vrienden en genoeg hobby's. Maar niets was genoeg om haar ervan te weerhouden. Ze had al wel vaker gezegd zelfmoord te willen plegen alleen om te weten wat er na de dood is zodat ze niet meer geconfronteerd zou worden met het 'verschrikkelijke' leven op aarde. Ik had alleen nooit gedacht dat ze het echt zou doen.

Joost, 07-12-2013 12:57 #121
Beste Jacqueline,
Allereerst dapper dat je je verhaal zo open stelt aan meerdere mensen.
De andere zijde is uiteraard dat ik alleen maar kan zeggen, doe het niet.
Je hebt veel nare dingen mee moeten maken, maar je bent er nog wel! Je hebt ze wel allemaal overwonnen!
Graag zou ik met jou in contact komen, maar alleen als jij dat zou willen.
Ik zie een eventuele reactie vanuit jou wel verschijnen.

Sola, 18-11-2013 23:55 #120
Lieve Jaqueline,

Ik kan je helaas geen hart onder de riem steken, ben zelf het einde nabij. Het enige wat ik kan zeggen is denk aan je kinderen. Zolang zij het goed met je voorhebben is er reden tot leven.

Sola

Jacqueline, 14-11-2013 13:31 #119
Heb zelf een ongelofelijk rotleven achter de rug waar ik met bloed zweet en tranen uit ben gekomen… dit betrof een heftige poly verslaving dus alles; heroine, cocaine, lsd, ghb noem maar op ik was toen zelf heel zelfdestructief bezig nadat ik sinds mijn 3e levens jaar tot ik volwassen ben misbruik moest meemaken waarvan de hele familie wist behalve ik. Ik heb me staande weten te houden een muurtje om mij heen gebouwd. maar dat maakte het enkel maar erger. Nu ben ik de man van mijn leven tegengekomen. Dat niet alles ineens goed kan gaan wist ik wel maar dat ik zoveel ellende alweer verdiend had dat had ik nooi verwacht ik was immers zo goed op weg. ik gebruikte niks meer en ik had een mooie baan een leuke lieve dochter en zijn zoon beschouwde mij als moeder. Totdat zijn ouders mij niet mochten omdat ze achter mijn verleden kwamen. (Verleden heet niet voor niets verleden… het gaat om het hier en nu). Want ik kon zo goed met hun overweg totdat… idd ze alles wisten. Toen was ik een heroinehoer werd ik geslagen zodra ik bij hun op het bedrijf kwam om mijn man op te halen en dat was niet mals. (durfde nooit aangifte te doen). Ze hebben express het bedrijf van mijn man failliet laten gaan en omdat wij in gemeenschap van goederen zijn getrouwd kreeg ik dt er ook nog eens bij. Toen bewindvoering aangevraagd maar die laten ons weken zitten (een gezin met kinderen zonder boodschappengeld) maar wel ons salaris netjes ontvangen. het is voor mij nu zover gekomen (ik heb er vroeger al vaak over nagedacht ben ik nog wel gelukkig als mens op deze wereld kan ik het nog wel aan en gaan die beschadigingen van mij straks ook andere mensen beschadigen? Dat is wel het laatste wat ik wil. Dit is niet zomaar een gedachte hoor, verscheidene gesprekken met psychiaters, eerstelijn psychologen hielpen niet heb zelfs meegemaakt dat de persoon waar ik mee moest praten een professioneel iemand die je zou moeten kunnen vertrouwen mij ook misbruikt heeft tijdens zijn spreekuuur. Dit was de druppel. Ik zie alles zwart er is geen geluk meer ik kan niet meer lachen voel me ellendig en zou zo graag willen dat het snel voorbij was maar hoe dacht ik. pijn is niks voor mij met veel heel veel slaappillen leek mij de beste oplossing. ik ben nu aan het sparen en zodra ik er genoeg heb doe ik het.

Benito, 02-11-2013 23:20 #118
Ik ben niet depressief, Maar zoals die belastingdienst die verziekt het voor mij. Ze komen telkens weer met iets anders. En dat maakt mij somber. Ze kunnen wel met grote sommen geld smijten naar dat gespuis uit polen, bulgarije, en andere oost europese landen. En de belasting betaler uit Nederland is de dupe. Ik word er helemaal gek van.

Nathasja, 01-11-2013 05:14 #117
Gewone mensen worden gekild, vermoord tijdens het leven. In een sociaal isolement gezet. Zolang er nog iets te halen is, ben je bruikbaar. En zodra deze oogkleppen open gaan wordt je aan de kant gezet. Dat is wreed en ontoelaatbaar.

Menno, 28-10-2013 13:00 #116
Als ik zo de verhalen lees is het vooral een discussie met jezelf. Misschien wel het allergrootste taboe dat we kunnen benoemen. Ergens op deze pagina staat een percentage genoemd van mensen die wel eens aan zelfdoding denken of hebben gedacht. en dan verbaas ik mij hoe laag dat percentage is. Toegeven dat je wel eens vaag of concreet de overweging hebt gemaakt zal het gros van de mensheid niet toegeven. omdat het een brevet van onvermogen is. het toegeven van falen. Een antwoordt voor alle problemen die hier voorbij komen is moeilijk of niet te geven en misschien is de berichtgever wel op zoek naar argumenten. voors en tegens. Ik kom natuurlijk ook niet per ongeluk op deze site terecht en het geeft stof tot nadenken. Was er maar ergens een heel klein deurtje met daarachter een grote groene weide en schone lucht. waar je diep adem kon halen en vrij kon zijn van je eigen verdriet. Persoonlijk denk ik dat je zelf de sleutel hebt en het is aan jou de keuze om die te willen gebruiken. en natuurlijk is het gras niet zo groen en de lucht niet zo schoon als gehoopt. De keuze is aan jezelf. het afstrepen van argumenten. voors en tegens. Welke keuze je ook maakt. het vergt moed. Ik heb ook zo'n lijstje waarvan ik mij telkens afvraag of mijn argumenten wel de waarheid zijn. Natuurlijk. het opgeven geeft even rust in je hoofd. het geeft een uitweg. maar is het wat je werkelijk wilt? Als je een wens mocht doen. wat zou je wensen? Ik wens jullie allemaal veel kracht en wijsheid.

Dianne, 25-10-2013 01:26 #115
Ik ben absoluut niet levensmoe, integendeel. toch zou ik het heel fijn vinden, geruststellend, als ik vrij de beschikking zou hebben over een humane manier om mijn leven te beëindigen als dat aan de orde mocht komen. in een laatste levensfase (al dan niet zelf gekozen) afhankelijk te moeten zijn van artsen of anderen die je wel/niet willen helpen óf veel tijd nodig hebben om benodigde pillen te "sparen" stuit mij erg tegen de borst en voelt heel onvrij… mensen beschermen tegen impulsbesluiten om zichzelf te doden is m.i. onmogelijk: als iemand echt wil doet ie het toch wel, alleen dan op voor iedereen minder wenselijke wijze.

Martin, 06-10-2013 14:42 #114
Ben werkloos eigenlijk vrijwillig omdat ik tijd nodig had mezelf te vinden. Maar wordt zo moedeloos van mijn financiele situatie en hebben van geen contacten dat ik me soms in een depressie bevind

Marij Schings, 03-10-2013 09:01 #113
Ik kan mij helemaal vinden in de overtuiging van A. Boerema, ik ben nu 59 jaar en ook ik heb de wens om op een door mij te bepalen moment op een humane manier uit het leven te stappen.

Brenda, 26-09-2013 11:39 #112
Beste Mensen
Oordeel niet over iemand die een einde aan zijn leven wil maken met domme opmerkingen, ik ben ook iemand die al heel lang met zichzelf in de knoop zit en een mislukte zelfmoordpoging op haar naam.
ik weet als geen ander hoe die mensen zicht voelen, ik zie het nu ook niet meer zitten en wil er ook uit stappen, zoals die vader laatst die zichzelf en zijn 3 kinderen heeft omgebracht zo mooi verwoorden hij heeft nu rust, dat wil ik ook maar me kinderen laat ik met rust die zitten veilig bij hun vader maar ik wil zo graag stoppen met dit leven, ben er zo klaar mee elke dag te moeten vechten tegen gemeentes, strijden voeren met mijn ex-man afgewezen worden voor banen, ik weet dan komt iedreen weer met goedbedoelde adviezen van dat mag je je kinderen niet aan doen bla bla bla, maar wat hebben hun aan een moeder die niet meer vrolijk in het leven kan staan en alleen maar denkt aan hoe kan ik het beste van mijn eeuwige rust gaan genieten.
Dus mensen laat ons in onze waarde en heb gewoon respect voor onze keus wij doen dit echt niet omdat we het zo leuk vinden hoor maar puur alleen omdat we rust willen op wat voor manier dan ook en omdat we het vechten tegen alles en iedereen zat zijn.

Anoniem, 11-09-2013 00:34 #111
Ik had een heel goede vriend maar sinds jaren niet meer gezien, bij navraag waar woont hij tegenwoordig was het antwoord "zelfmoord". hij schoot zich dood met een geweer. zijn vrouw was gestorven aan longkanker en uitzaaiingen in het hoofd dan zat hij in dezelfde schoenen prostaatkanker. hij wilde de helse pijn die zijn vrouw beleefde niet meemaken. zijn oordeel zelfdoding was zijn beslissing verder leven heeft geen zin meer.

A. Boerema, 26-08-2013 15:08 #110
Ik ben momenteel 73 jaar oud en gezond en heb al lange tijd besloten niet oud te willen worden. Hoe oud kan ik nu nog niet zeggen. Het is een geruststellend idee, als ik weet dat ik er op een humane manier kan uitstappen, zodra ik klaar ben met mijn leven. Mijn moeder heeft een eind aan haar leven gemaakt, toen ze 85 jaar oud was, mijn vader op 78 jarige leven, mijn grootvader op 65 jarige leeftijd; en zo kan ik nog wel even doorgaan in mijn familie. Er is niets triests aan; ze hadden hun leven geleefd, niemand was meer afhankelijk van hun; het was genoeg.
Dit is moeilijk uit te leggen, maar voor mij is dit de gewoonste zaak van de wereld.
Ik hoop van u een reactie te ontvangen.
Met vriendelijke groeten,
A. Boerema.

Marco, 22-07-2013 17:38 #109
Waarom is het verkeerd als iemand bij zijn volle verstand, zegt ik wil niet in deze wereld leven?
In mijn optiek mag iemand zelf beslissen of hij wilt leven in zo'n maatschappij, waarom wordt in deze wereld je eigen vrijheid ontnomen?
En dan pleit ik er voor dat iemand op een humane manier dit kan doen zonder andere op te zadelen met bijv dat je van een brug springt of voor de trein en daardoor de nabestaanden en buitenstanders hiermee dupeert.
Wat is er mis als er een pil is die je vreedzaam in laat slapen?

Huysmans A., 10-07-2013 19:49 #108
Ik hoorde onlangs van een 'kaartje' waarop instructies kunnen genoteerd worden voor sommige omstandigheden. O.a. 'euthanasie' zou er op voorkomen. Kunt u mij daar info over, ev. e-mailadres van bezorgen?

Met dank

A. Huysmans

Rob, 10-07-2013 16:05 #107
Als je gebruikt wordt in alle facetten van het leven en je getracht hebt om te luisteren naar ouderen die zeggen dat ze het beter weten en me vertellen dat het woord geloven waarheid is en eindelijk blijkt het een marscade te zijn, en ondanks andere wil redden van ongeneeselijke ziektes en zelfs daar heeft men geen oren na wat doe ik dan nog op deze planeet? Ik zal een vreemde vogel blijven en me nergens thuis voelen.

Voel me niet alleen verraden maar gebruikt en misbruikt. In dit Godverlaten Limburg.

Annie, 25-06-2013 15:00 #106
Al mijn hele leven val ik buiten de boot. Ben wel getrouwd en heb kinderen maar heb daarnaast niemand die ik vriend zou kunnen noemen. En dit is al 20 jaar zo. Problemen zoals de ziekte van mij zoon, het overlijden van mijn moeder, verliezen van mijn werk en inkomen, zorgen voor mijn depressieve vader etc etc. Het zijn allemaal dingen die ik in mijn eentje moeten zien op te oplossen. Mijn man ziet niet na al die jaren nog steeds wat het met me doet. Al die jaren blijf ik positief en zeg het komt wel goed. Maar nu, na de zoveelste tegenslag, ben ik zover dat ik kan zeggen ik kan niet meer. De koek is letterlijk en figuurlijk op.

Moppie, 19-06-2013 23:33 #105
Is het gevoel derdeburger te zijn je bekend. Is het gevoel je bekend dat automatissch weet dat het verkeerd gaat. Door traagheid van anderen je maanden op oplossing moet wachten. Dat je financieel zo vast zit dat je soms niet eet. Maar wel full time baan hebt. Dat is zoals mijn leven beetje rooskleurig eruit zoet. Mijn dochter is nooit thuis en als ze er is wil ze geld. Ik wil niet meer maar weet niet hoe ik eruit kan stappen. Ik ben op moe kapot ik wil stoppen met leven.

Dat Wil Ik Even Kwijt, 15-06-2013 09:07 #104
Ik ben weer depressief en weet niet of ik het nog zin heeft om verder te gaan; zoveel financiële tegenslagen veroorzaakt door een ander. Ik voel me verlaten, losgelaten door mijn geliefde die geen toekomst meer in me ziet door mijn ellende. Wat heb ik verder nog? Alleen mijn pc waar ik de hele nacht mee bezig ben geweest als afleiding. Misschien zoeken naar een vriend waar ik mijn hoofd op zijn/haar schouder kan leggen. Nergens warmte meer in de wereld voor mij.

Cor, 28-05-2013 11:01 #103
Bij mij speelt ook wel eens de gedachte om er een einde aan te maken, ik zit in een fase dat alles tegen zit en het blijft maar opstapelen, mijn vrouw overleden aan kanker, enorme problemen met mijn kinderen 16 en 17 jaar verkeerde vrienden, drugs, coma drinken moet nu zelf voor de rechter komen omdat ik ze daartegen wilde beschermen. Mijn bedrijf dat bijna failliet is door een nieuwe belastingwet. Door dit alles voel ik mij zwaar depressief.
Echter wat komt er van mijn kinderen terecht als ook ik er niet meer ben. Dit is dus een goede reden om te blijven leven. Zolang er nog andere zijn die om je geven en nodig hebben vind ik het egoïstisch en zwak om zelfdoding te doen. Er komen ooit betere tijden.

Fa, 26-05-2013 23:33 #102
Ik zou de medicijnen alvast in huis willen hebben, omdat er zo moeilijk aan te komen is.

Al heb ik nog lang niet de intentie een eind aan mijn leven te maken. Maar het zou mijn leven beter maken met het idee dat ik die medicijnen heb.

Ik ben 30 jaar lang geestelijk en fysiek gemarteld door mijn ex en ik zie door zijn macht mijn kinderen niet meer en kleinkinderen ook niet. Mijn kinderen hebben zich geïdentificeerd met hem. Ik weet intussen dat het nooit meer goed komt. Uit ervaring weet ik dat naarmate ze ouder worden alleen nog maar erger worden. Hetzelfde gebeurde bij mijn ex.

Ik heb medicijnen om het verdriet te temperen en die werken goed genoeg zonder een zombie te worden. Maar geregeld heb ik een gevoel van onbehagen met het idee als ik oud word en afhankelijk word van zorg. Of zelfs dement dan kunnen mijn kinderen het werk van hun vader voortzetten en mij ook gaan mishandelen.

Ik heb nu mijn leven ondanks die nachtmerrie in deze omstandigheden toch nog een klein beetje zinvol kunnen maken mede dankzij mijn karakter. Maar mocht ik iets in huis hebben wat jaren later nog gebruikt zou kunnen worden om een eind aan mijn leven te maken dan zou dat mijn leven in dat opzicht een klein beetje minder zorgelijk maken.

Ik speel het toch nog klaar om een blij gevoel te krijgen als ik een lief hondje zie of een klein kindje wat naar me lacht.

Fa

Yvonne, 08-05-2013 12:40 #101
Ik ben zelf als kind 12 jaar zwaar verwaarloost en gelijk en lichamelijk mishandeld. ik ben nu 48 jaar met een leven met veel drank en drugs is de pijn niet te voelen. ik begrijp het zo goed. zelfdoding.

Kimberley Pex, 16-03-2013 22:44 #100
Als iemand er 'n punt achter zet, kan ik alleen maar zeggen; wat heeft DIE persoon zich ellendig gevoeld. Zo iets doe je absoluut niet zomaar. Dan zit je in 'n zwart uitzichtloos gebied, zonder hoop, zonder lichtpunten. Geen hoop meer op 'n verbeterde situatie, alleen, uitgestoten, onbegrepen, doodziek, of 't "doorGodverlaten gevoel". Triest, heel erg triest. 't Commentaar erop is vaak barbaars; mensen begrijpen totaal niet hoe vreselijk iemand zich moet voelen, om zoiets te doen. Ze begrijpen er geen zak van.

Andre, 13-03-2013 19:20 #99
Zolang anderen niet voelen wat jij voelt, kunnen en mogen ze niet oordelen.

Ghost, 02-03-2013 09:23 #98
Moi kan het best voor stellen ik wil ook dood wat de politie van delfzijl heb me leven zuur gemaakt zelf met geweer bedreigt om ik ruzie heb met de buren en ze me leven kapot maakte en te kost van me fam en ik voor nikt 9 maand bak in moet en weer en nu zit ik verzorghuis tot rechter uit spraak doet ter wel de buren het gedaan heb en nog vrij loopt en ik alles kwijt ben en daarom wil ik zelfmoord.ghost

Borian, 10-02-2013 23:52 #97
Slechte zaak zo'n site met tips. zo'n site heeft al eens online gestaan, maar dan in het engels in de tijd dat ogrish.com nog bestond. hier werd in tot de details beschreven hoe je zelfmoord kunt plegen, hoe lang het duurde en alle methodes, van trein tot medicijnen, ophangen enz. maar ook wat je er aan overhoud als het niet lukt. Een site met tips tot zelfdoding is helpen met zelf doding, meer kan ik er iet van maken. Een labiel iemand kijkt niet meer naar waarschuwingen van weet je het zeker? nee die voert het uit.

P. Frensch, 10-02-2013 16:57 #96
Zelfdoding of een eind aan je leven maken is een keuze waar de persoon vrij in moet worden gelaten waarom zou de wet (regering) ooit kunnen beslissen over deze keuze een mens komt niet zomaar zover met deze beslissing er zijn tal van redenen te noemen dat het leven op dat moment geen enkele zin meer heeft. Ik kan dit onder de lijve bevinden ik loop al vanaf mijn 23 jaar regelmatig met deze gedachte en elke keer moet je weer verder waarvoor waarom het verdriet wat je misschien achterlaat kan niet opwegen vaak. Ik vind dat men te gemakkelijk praat over aandacht of die persoon is gestoord, vaak word het door mensen die om je heenstaan uitspraken gedaan die mensen verder de put in duwen in plaatst van iemand te helpen. Het is geen verdrietige of zieligs iets voor iemand die zo ver is, maar de oplossing en als het volgens de wet niet kan zullen deze personen zeker blijven zoeken naar een definitieve oplossing het is niet zo dat deze personen er iemand mee willen belasten maar gewoon de laatste uitweg.
Peter

C. Combrink-Van Huizen, 05-02-2013 09:06 #95
Zelfbeschikking moet mogelijk zijn, speciaal voor ouderen. Het beschikken over de middelen en de begeleiding maakt het voor de ouderen een stuk lichter om hun einde
tegemoet te zien.
c.c.combrink.

Dromer, 15-01-2013 22:14 #94
Ik wil even reageren op de reactie van Roeli. Alweer iemand die denkt te weten wat een depressie is en er totaal geen verstand van heeft. Zonder meer uitspreken dat mensen die er over praten het niet echt willen is een van de domste vooroordelen die ik ooit gehoord heb. Fijn dat u kennelijk een gelukkig leven heeft en het u goed gaat en daarom de verwoestende woorden uit durft te spreken dat u er om moet lachen. Vraag me trouwens af wat u dan op een site als deze doet, misschien op zoek naar leedvermaak?

Zonnetje, 13-01-2013 16:37 #93
Dom dom hart!
Ook ik vind het zo makkelijk gezegd van mensen dat het aandacht trekken is of egoïsme als het leven te zwaar wordt! Leven gaat met ups en downs, maar als het alleen nog maar bestaat uit downs is het moeilijk door te gaan en te blijven vechten voor dat zonnestraaltje in dat grote zwarte gat. Nooit de echte liefde gevonden, altijd gezocht en vaak is daar gebruik van gemaakt. Nu kwam het op mijn pad maar was het pantser zo dik wat ik om mij heen had gebouwd dat ik er niet voor open stond. Tot hij ziek werd en zou gaan sterven. Toen werd het pantser met een ruk doorbroken en voelde ik hoeveel ik van hem hield en hij van mij. Eindelijk echte liefde, niet gebaseerd op uiterlijk of seks, maar zo mooi en puur, en deze keer zag ik het te laat. Nu is hij overleden en krijg het verdriet, het gemis, en het feit dat ik het niet eerder heb toegelaten niet verwerkt. Heb al hulp gezocht maar wordt daar ook niet veel wijzer van. Leven begint zijn glans te verliezen.

Andrea, 22-12-2012 20:01 #92
Ik heb lieve vrienden en fijne ouders. Ik heb een goede jeugd gehad.
Ik ben nu 41 en ik ben al een paar jaar moe. Ik zie de zin van dit leven niet in. Ik blijf leven voor anderen. Niet echt mijn eigen keuze. Gisteravond heb ik voor het eerst bij een vriendin aangegeven hoe ik eigenlijk echt in het leven sta. Ik hangt het niet aan de grote klok en ergens schaam ik me ervoor. Toen ik een paar jaar geleden hoorde dat de broer van een kennis er een punt achter had gezet, was ik jaloers. Hij had opvang voor zijn hond en kat geregeld en is gegaan. Een briefje achter gelaten met Treur niet om mij. Ik ben nu gelukkig. Ik vond het zo mooi.
Ik kan nu nog niet gaan. Ik kan het mijn moeder niet aandoen. Ik zorg voor haar en we hebben een hele intense band. Maar wanneer zij er niet meer is, dan wil ik ook gaan. Ik heb genoeg van dit leven. Ik ben zo benieuwd of er daadwerkelijk een humane weg is. Ik wil geen "troep" achterlaten.

Jasin, 11-12-2012 23:48 #91
Ik voel me ook niet meer zo goed, ik heb zo veel tegenslagen dat ik niet meer weet wat ik moet doen. En het aller grootste is dat de gemeente mij zo moeilijk maakt dat ik niet meer mensen kan vertrouwen. Iedereen heeft vooroordelen, ze hebben mij al veroordeeld voordat ze mij aanspreken, ze maken alles moeilijker voor mij, ze doen overal een stokje voor steken waardoor ik nog erger in de problemen kom. Kortom… ik heb geen kracht meer… alles en iedereen werkt mij tegen… ik weet niet of ik nog wel verder wil leven zo… IK HEB HULP NODIG EN GEEN TEGENWERKING. SOS :(

De Clercq, 10-12-2012 13:41 #90
Hoe kan ik met de juiste combinatie van medicatie een einde maken aan mijn leven? Ik ben chronisch ziek, al 7 jaar invaliditeit. De ene tegenslag volgt de andere op. Ik loop al 4 jaar met deze gedachten en wil er nu eindelijk effectief iets aan doen. Kunt u me alsjeblief helpen? Zou het zo pijnloos mogelijk willen. verhanging dacht ik aan, … maar waar dan?
Gezien ik veel medicatie moet nemen, is dit misschien dan niet zo omslachtig. Dit is geen noodkreet maar een vraag om me te helpen bij het einde van mijn leven. Alvast bedankt

Suske, 05-12-2012 02:09 #89
Nu ik wist niet dat er zoveel mensen met zelfde probleem zaten tot ik dit allemaal las. Ik ben bijna 50 jaar, heb het altijd goed gehad tot vier jaar terug operatie gehad die niet echt gelukt is. Crisis als zelfstandige, ik had eigen huis, nu in huurwoning die ik amper kan betalen, maar als ik dit allemaal lees zijn er veel meer mensen met veel groter problemen dan ik en al veel langer daar doe ik men petje voor af hoor sterke mensen ik had het zolang niet kunnen uithouden. Dat de wereld gaat vergaan dit jaar da zal niemand kunnen zeggen maar de mijne wereld laten stoppen kan ik gelukkig zelf bepalen. Ik ben er er klaar mee met betalen betalen of we zien je niet graag meer ik maak plaats voor jonge mensen die de strijd van het geld willen aangaan.

Roeli, 02-12-2012 11:53 #88
Mensen die uit het leven willen stappen, hoor of zie je niet zij hangen dit niet aan de grote klok.zij voeren het uit.
Wil ik mee zeggen die verhalen over zelfdoding hier op de site.daar lach ik om.
Mensen doe iets met je leven ipv te klagen.
En voor dat je het doet, denk dan aan die gene die u op moet rapen.
Veel wijsheid kan ik niet geven maar kijk in de spiegel en lag.

Miriam V/d Belt, 26-11-2012 14:42 #87
20-11-2012 miriam 44 jaar! ik vind de website met tips over zelfdoding heel goed en positief, de taboe hierover moet weg, het moet bespreekbaar worden. zelf zit ik ook niet goed in me vel, en zie ook geen manier om verder te leven, wat voor doel heb ik nog? ik weet het niet! ik woon in een instelling waar dit onderwerp beslist niet word besproken. ik vind het leven zo vreselijk moeilijk en dan de financiele crisis nog, nee mijn hoofd zit vol met allemaal dingen die mij zijn overkomen, vroeger en nu! ik heb veel pijn en heb de spierziekte dystrofie, arm van mij moest worden afgezet ( ook wel amputeren genoemd) en ik heb de geestelijke ziekte borderline. is vreselijk lastig om mee om te gaan! ik wil als meisje van amper 5 jaar al dood, werd veel gepest geslagen en geschopt door klasgenoten en ik hoorde nergens bij, op een gegeven moment ging ik in de auze`s naar huis huilend nu ben ik heel gauw geprikkeld en boos en roep ik vaak; welke slager heeft m`n arm eraf gehakt?tot nu toe heb ik veel trammeland gekent en een pa die dominerend is! ik wil gewoon niet meer ik wil naar boven vliegen als een vlinder ( ben een vlindergek) vrijheid! weg geestelijke pijn en kwellingen ik heb behoefte aan rust… ben levensmoe…!

Andre, 14-11-2012 08:16 #86
Hallo ik ben nu 41 jaar en heb alleen ellende pijn en verdriet gekend doordat ik mishandeld ben geestelijk en lichamelijk door mensen die me aan t hart gingen en instanties. Daardoor ben ik softdrugs gaan roken om rust te vinden in mn hoofd. In de shop waar ik altijd naartoe ging viel ik op door mijn depressieve gedrag en vroeg men of ik nog familie of vrienden had waar ik contact mee had. Mijn antwoord was nee want die had ik ook niet op dat moment en toen zeiden ze dat hun dan wel mijn vrienden wilde zijn, en wanhopig als ik was nam ik dat voor waarheid aan met als gevolg dat men mij op een gegeven moment onder druk zette om drugs te smokkelen van Marokko naar Nl. Ik wilde dat niet doen en toen wilden ze mij vermoorden zeiden ze, de enige manier om te blijven leven was dus er mee in te stemmen. Slim als ik dacht te zijn ging ik direct naar het politiebureau en vertelde ik wat mij was overkomen en dacht dat ze mij zouden helpen. Niets was minder waar, de verklaring die ik had gegeven hebben hun doorgelekt aan de personen die mij bedreigde en ik moest toen op de vlucht met als gevolg dat ik ruim 10 jaar gedwongen adresloos heb geleefd op een camping in België waar ik ook geestelijk mishandeld ben en veel misbruik van mij is gemaakt. Dat maakte mij zo boos op de Nederlandse politie dat ik uit een gevoel van rebellie zonder rijbewijs meerdere malen in een auto heb rondgereden om het gevoel te krijgen dat ik ze terug gepakt heb. Dat was dus erg dom achteraf gezien omdat ik daar nu waarschijnlijk ook nog eens de gevangenis voor in moet en er een paar dikke bekeuringen op me liggen te wachten terwijl het in mijn ogen hun schuld is dat ik zo heb gereageerd, want als zij mij hadden geholpen in plaats van verraden aan criminelen had ik die rare reacties ook niet gehad en was ik nooit zo in de problemen gekomen. Nu zit ik zo aan de grond met alles dat ik geen uitweg meer zie en er over denk uit het leven te stappen want ik heb na 41 jaar ellende niet erg veel zin om de 2e helft van mijn leven ook met pijn verdriet financiële problemen en een constant gevoel van dreiging en psychische onmacht te leven. Ik heb gevochten als een leeuw om hier uit te raken maar het lukt mij niet omdat ik niemand meer durf te vertrouwen. Dus ik denk er serieus aan om een arsenaal aan pillen te slikken, ik heb genoeg oxycontin en ander vergif liggen om dit te doen maar ik zal het wel doen als ik flink wat alcohol gedronken heb om zeker te zijn van succes want ik wil niet dat ze nog een mogelijkheid hebben me te redden. Het enige waar ik moeite mee heb is het verdriet wat ik er mijn moeder en mijn vriendin mee doe, dat is het enige wat zelfmoord voor mij moeilijk maakt. en mensen die zeggen dat zelfmoord laf en egoïstisch is beseffen niet dat je er heel veel moed voor nodig hebt om dat te kunnen doen. Ik denk dat diegenen die dat zeggen alleen zelf niet durven doorzetten en daarom op anderen afgeven omdat ze zelf te laf zijn. Ik hoop dat ik goede hulp kan vinden om uit mijn probleem te komen maar het moet niet lang meer duren want dan stap ik er toch echt uit, wat men er ook van vind. Mensen die denken dat er altijd een oplossing is leven volgens mij in een sprookjeswereld of hebben geen serieuze problemen en degene die zeggen dat uitstappen laf en egoïstisch is kunnen beter hun bek houden dan mensen nog verder te kleineren, want kleinerende mensen zijn voor velen de oorzaak van zelfmoord. En daarbij komt ook nog dat ik ook invalide ben en dus geen toekomst meer zie omdat ik niet mag werken omdat de arbeidsdienst mij niet willen verzekeren omdat ik een risicofactor ben met mijn handicap dus mezelf uit de financiële problemen werken is er voor mij niet bij en dat wil dus zeggen dat ik de rest van mijn leven op een houtje mag bijten en dat verdom ik dus ik wacht tot ik de mogelijkheid heb om mezelf ongestoord te doden met de zekerheid dat ze mij pas 8 a 10 uur later vinden. anders lukt het weer niet.

Geheim, 07-11-2012 00:52 #85
Het is vaak makkelijk voor een buitenstaande te oordelen, het is een schreeuw om hulp, er is altijd hoop, aandacht trekken, egoïsten zijn het denken alleen aan hun zelf. Zo makkelijk, zo rechtlijnig. Zij weten niet hoe het is, je hele leven moeten vechten om erkenning, om liefde, om begrip, zelfvertrouwen, zelfrespect. Ik als geen ander probeer altijd het goede te zien, er voor te vechten voor wat je lief is, goed zijn voor anderen. Maar als je telkens faalt, het zij als moeder, het zij als kind, het zij als partner, het zij je werk, telkens moeten knokken, maar niets gaat goed, je kinderen glijden weg tussen je vingers, je werk is een kattensteroven, je heb zo je best gedaan, en je moet weer van voren af aan beginnen, de instanties hijgen je in je nek, je vriend druk je met je rug tegen de muur, en geen enkele relatie wil lukken omdat je of gebruikt wordt of je wordt in een hoek gezet als een of andere debiel.
Met 15 het huis uit, omdat je tot je botten bent mishandeld geen enkele ouder liefde in je leven gehad, alleen maar gezegd dat je teveel bent en niets goed doet. Nog ben je positief en knokt door, niet aan de drugs, alleen maar hard werken, 3 banen te gelijk om je hoofd boven water te houden. Je kinderen moeten achterlaten omdat je ouders anders een rechtszaak tegen je gaat aanspannen, je verliest alles, dan de crises 2 banen in een jaar tijd en allebei fait, geen geld krijgen van instanties, vechten omdat je ex je met schulden achter laat ect, ect. Raar dat je dan eens denk ik zie het even niet meer zitten, mijn kinderen hebben niets aan mij, ik heb gefaald in het leven, raar he, dat je dan een keer een klap in je gezicht krijg en het even niet meer zie zitten… en er zijn mensen met veel ergere dingen. Een beetje begrip voor die mensen zou veel meer helpen dan alleen een vingertje wijzen en zeggen… die denken alleen aan hun zelf, het is een schreeuw om aandacht… nee die mensen zijn het zat om te vechten, om zich elke keer weer te bewijzen, waarvoor… om elke keer weer de grond in geboord te worden, het zijn juist die mensen die dat zeggen deze mensen de afgrond in helpen… wees trots op je zelf… die mensen blijven over, die geen gevoel in hun donder hebben die alleen maar kunnen afgeven op anderen. De goede en kwetsbare mensen gaan te onder en wat blijft er over… een harde en egoïstische mensen die alleen maar slecht over andere denken. Nou in zo'n wereld wil ik niet meer leven, ik wil geen medelijden, ik wil alleen maar rust en vrede… en die heb ik niet op deze aarde

Stephany, 03-11-2012 20:18 #84
Ik voel me zo intens lelijk dat mijn uiterlijk echt alles voor me verpest. Ik haat mezelf van buiten en van binnen. Ik kan er ook met niemand over praten, want thuis begrijpen ze me niet en worden ze er moe van als ik weer over mijn uiterlijk of wat dan ook begin. Ik denk er steeds vaker over om uit het leven te stappen, want ik kan echt niet leven met zo'n lelijk hoofd. Ik heb ook niet het idee dat iemand me zou missen.

Ronald, 29-10-2012 20:37 #83
Vanaf mijn 14de geestelijk steeds meer in de war geraakt en druk op me hoofd wat de artsen niet kunnen verklaren niks lukt en voelt fijn.
Gek in me hoofd geworden en snap het niet meer wil dood maar ben bang voor de dood… iemand die dit gevoel kent? het leven in een droomwereld die vroeger zo egt was,

Inuyasha, 26-10-2012 06:33 #82
Het is weer zover winter en donker, erg donker. Zojuist een sociale klap gehad, de liefde van mijn leven dreigt weg te gaan, erger nog ik was in illusie! Veel erg veel achter de rug, zelf een overheids hotel… dit wegens het feit dat ik liefde geef maar nooit goed overkomt. Veel liefde verloren, ouders/familie, eerste liefde vermoord. en dan verliefd worden op iemand die mij(terecht achteraf ) arresteert… en nu dit… Ik WAS lid van de NVVE maar omdat je in een overheids hotel zat is de zegens schap over mijn administratie uit handen gegeven en is deze lidmaatschap opgezegd. Overigens geen goed idee voor mij NVVE, pillen zijn duur, en niet makkelijk te verkrijgen, geloof mij. Stap maar eens een apotheek in UK of elders binnen en vraag dan ik klap dicht en u? Doe mij maar 100 van die en 200 van deze etc ze zien me al! Ook is het in UK strafbaar, kan levenslang krijgen als ze erachter komen dat je iets van plan bent, heb alles aan lijve ondervonden! Maar ik weet het goed gemaakt, ik woon in een jachtgebied, pas nog een jager die per ongeluk een andere jager neerschoot, vlakbij… verder hoef ik niet in te vullen wat ik van plan ben! Anders zijn er rond kerst altijd nog bomen om te decoreren! Ik ga NIET naar een overheidshotel meer of mooi wit gebouw met witte jassen. Blaffende honden bijten niet, maar wolven wel! Tot nooit!Hoop dat het lukt en ik het niet hoef na te vertellen! Liefde kent Geen grenzen, in de hemel of waar je ook komt… op aarde heeft liefde een conventionele grens, . landen, leeftijd, ras, etc… voor je het weet ben je een crimineel… nope, ik ben geen fout persoon, zou en fout persoon zijn hele leven willen geven voor liefde? Zou een fout persoon zijn erfenis willen tekenen voor die persoon? Zou een persoon alles zelfs zijn financien in het slob laten lopen omdat hij zo graag bij haar wil zijn? Zou een fout persoon willen emigreren uit liefde en alles van de grond af moeten opbouwen heb een huisje boompje plekje hier! Ja ik doe alles voor mijn geliefde, die nu blikt toch niet is… had eerder moeten inzien, liefde is niets voor mij! Dat krijg je als je te bang bent om te binden, . adoptie… schipperskind… gebroken ziel… liefde. wat is dat uberhaupt! een zieke inventie van de hersenen! want als het hart spreekt wordt de mond gesnoerd! Ik ben als dood niemand tot 'last' Het doet erg pijn. familie is familie, vrienden zijn vrienden. maar geliefde, genegenheid? NEE Ik wil geen foute dingen zoals seks BLA! Nee als het een fijne relatie is kan ales, maar NOOIT is het mijn uitgangspunt! Loop ik in de stad(soms wordt aardig xenofobisch) zie ik overal stelletjes. twee altijd twee. met kids of zonder. denk ik, ben ik daarvoor geadopteerd? Om alleen te blijven en in de goot getrapt te worden door de samenleven vanwege een misstap die ik niet kon voorzien? Niemand weet dat ik ook liefde wil… nodig heb. altijd klaar voor anderen. zelf… nee. 2012 eindigt snel. de wereld vergaat niet, maar ik wel. Gegroet, ik voeg mij bijn mijn eerste liefde die vermoord is… de film 'what dreams may ccome true"is mijn verhaal. of "Finding a famile"… alk iemand mij wil leren kennen. "max and Marry "is wat mij overkwam… tot aan de andere zijde… ik zal genietend nog luisteren naar {MLP_Fim} Smile smile smile evening star DnB remix op You Tube Ik wens hem veel geluk een goede muzikant te worden 16 is hij, ongelooflijk. die kans kreeg ik nooit, wel maak ik muziek, maar geen you tube in mijn tijd! Als reincarnatie echt is, . wellicht? Eerst maar dood, dan ben ik vrij van de pers en stalkers die mij NIET eens kennen een reden voor mijn zelfmoord! Dank je jullie hebben gewonnen! Ik heb mijn hele leven al verloren. Game Over!

Wilma, 19-10-2012 23:15 #81
Ben het niet met John eens. Geen enkel probleem is zo groot dat het niet op te lossen is? Dat geldt alleen voor normale mensen! Er zijn zeker problemen die je nooit meer oplost in het leven. Wat dacht je van een ernstige vorm van autisme en geen bescherming krijgen van instanties. Heel je leven vechten en het alleen uit moeten zoeken en alles tot aan je 37ste jaar mislukt. Geen familie, geen baan, geen vrienden, geen relaties en altijd alleen zijn en nooit iemand spreken.

Zou jij zo'n leven aankunnen?

Sascha, 18-10-2012 05:24 #80
Hallo ik ben 28 jaar. Het is al oktober. Dit is niet de eerste keer dat ik er aan denk. Het zit zo al ongeveer sinds dat ik 12 ben ben ik anders, ik maak niet zo snel nieuwe vrienden. Maar heb wel een vriendin. En toch zie ik het niet meer zitten. Mijn grootste wens is het zijn van een vrouw… Ik kan er niks aan veranderen. Al mijn hele jeugd werd ik lastig gevallen door mijn sadistische broer, eindelijk na lang vechten ben ik volledig bevrijd van mijn broer. Nu heb ik een buurman die mij aanvalt zonder een doorgronde rede. Aangiftes worden niet verwerkt als ik ze plaats en nu ben ik diegene die lastig is alleen omdat ik mijn recht en dat van mijn vriendin probeerde te waarborgen. Ben zelfs geïntimideerd op het politiebureau dat als ik naar de advocaat zou stappen dat de politie niks meer voor mij kan beteken. De advocaat die mijn vriendin heeft heeft mij gezegd dat ik moet verhuizen. Nu heb ik niks meer waar ik iets om geeft, thans het voelt zo definitief. Ik wil weten wat doet geen pijn, ik ben bang…

Justin, 17-10-2012 15:23 #79
Angela beschrijft precies hoe ik me voel. Alleen ben ik dan een jaartje ouder. Voor mij heeft het leven gewoon weinig zin en inhoud meer. Een maand geleden ben ik samen gaan wonen met de liefde van mijn leven, helaas heeft ze nu ineens besloten om bij me weg te gaan. Dan blijf je alleen achter in een veel te groot huis met veel te hoge maandlasten! Helaas ben ik ook zo stom geweest om mijn baan op te zeggen i.v.m. het samenwonen anders was dit niet mogelijk geweest. Wat moet je dan nog. Ik zit nu al 3 dagen binnen zonder iemand gezien of gehoord te hebben, is dat leven? Heb altijd met het gevoel geleefd dat ik niet geheel volwassen zou worden omdat ik er zelf zou uitstappen. Dat gevoel is de laatste weken alleen maar sterker en sterker geworden… Werk vinden is er tegenwoordig niet meer bij zelfs ongeschoold werk in amper te vinden. Dan houdt het toch gewoon op? Wat moet je dan nog. Je kunt niets meer betalen, je kunt niets meer gaan doen. je durft binnen 2 maanden de post niet meer te openen en dan is het einde zoek. Heb al verschillende manieren overdacht om ermee te stoppen. Verstikking lijkt me vreselijk pijnlijk en tsja zo triest dat ik dat niet durf ben ik dan weer wel. Voor mij was de heliummethode de beste keuze, de tank is besteld en de rest kan ik halen bij de bouwmarkt. Maarja. is dit wat ik wil. mijn moeder en opa achterlaten. Ben ik egoïstisch als ik ermee stop of zijn hun egoïstisch om van mij te verlangen dat ik ongelukkig doorleef? In mijn omgeving is er niemand waarmee ik hierover kan praten, vandaar dat ik het maak hier zoek. alleen heb ik niet echt het idee dat er ook daadwerkelijk iets mee gaat gebeuren op deze site. Een zogenaamde hulplijn a 1euro per minuut is al helemaal schandalig. Het liefst had ik gewoon een pistool liggen. daarmee heb ik een paar seconden en kan ik me niet meer bedenken na het overhalen van de trekker.

Zevenster, 08-10-2012 10:29 #78
Tis hier ook niet al te best. Ik kijk terug op een leven waarvan 17 jaar in twee lange knallende psychoses zijn doorgebracht. Tijdens de psychoses dacht ik dat het best wel goed met mij ging. Ik heb mij uit de reguliere psychiatrie weg kunnen houden. De werkelijke oorzaak van alles is zware emotionele en fysieke mishandeling tijdens mijn allervroegste jeugd. Altijd dat unheimliche gefuhl dat er iets niet goed was met mij en dat er vroeger iets gebeurd was. Ik miste altijd al contact met de realiteit. Pas op 36-jarige leeftijd kreeg ik toegang tot de gruwelijke mishandeling en begon ik wat van mijn leven te snappen en mijzelf. Als tegenreactie op de diepe fysieke pijnen ben ik gaan uittreden uit mijn lichaam en zo op deze wijze in psychoses (lees: andere dimensies) terechtgekomen. Het was de hemel en de hel gelijktijdig. De weg terug naar het lichaam was nog verschrikkelijker. Pijn, verkrampt, flashbacks, aan de alcohol gekomen door de verschrikkelijk overweldigende herinneringen. Afgekickt. Huis opgeknapt, infecties gebit genezen. Maar ik kan niet leven met de psychosomatische pijnen en ben therapie moe. Alles geprobeerd. Haptonomie, EMDR, speciale vitamines, psychotherapie, medicatie, cognitieve therapie, regressie, hypnotherapie en nog een stuk of 10 dingen meer. Het leven ben ik moe. In mijn lichaam en ziel is geen rust te vinden en het lichaam heb ik slecht onder controle door de chronische uittredingen. Uitgeput. Angstig voor het zien van dingen. Hogere chackra's afsluiten. Fysiek naar de kloten toe. Ik heb werkelijk ALLES heb gedaan om in essentie beter te worden. Leef geïsoleerd. Heb mijn levensoverzicht gemaakt, balans opgemaakt. Tis niet best. Geen contact met eigen gevoel, dissociatief, borderline, schizofreen, psychotisch, 'waanbeelden' door mijn hoge gevoeligheid. Als je uit het lichaam bent ben je ook niet meer in deze realiteit. Tis een hel. In feite al van kinds af aan 'verborgen' psychotisch maar in redelijke tijden volledig functionerend op de automatische piloot. Ik heb altijd de hoop gehad het toch te kunnen genezen op de een of andere manier. Ik ga ook niet in opname zitten want ik weet exact de oorzaken van mijn ellende. Ik ga niet nog dieper dat gezeik omhoog halen van wat er vroeger is gebeurd en om therapie te gaan volgen. Nee, ik doe dat niet meer. Het is genoeg geweest. Naarmate ik mijzelf dieper en dieper voel en de slechte toestand van mijn leven ben ik bang dat dit gaat eindigen in zelfmoord. Ik heb twee goede manieren nu. Maar ik heb de moed nog niet om het te doen… Ik durf het nog niet. Ik vermoed dat er een moment gaat komen dat ik het uiteindelijk toch in een keer ga doen. Pats boem. Als het echt helemaal genoeg is geweest met alles. Op het moment dat het simpelweg genoeg is geweest…

Steve, 25-09-2012 09:34 #77
Randy man, ik snap je gevoel over zelfdoding en dat 't allemaal laf en egoïstisch is. Heb namelijk altijd gedacht… maar helaas zit ik nu zelf met de zelfde laffe egoïstische zelfdodingsgevoelens. Ik ben een man van bijna 40, heb 3 kinderen en een 4e is onderweg… op dit moment zitten dingen me zo hoog dat het idee dat men mij laf en egoïstisch zou vinden niet heel erg zwaar leeft. Ik word alleen intens naar van binnen als ik denk aan mijn kinderen, dat zij eigenlijk de enige zijn die last zullen hebben van 'te feit dat papa er niet meer zou zijn… egoïstisch, ja precies, daar hadden we 't over. Ik ben in mijn leven heel vaak, en 8eraf te vaak, beschuldigd van dingen die niet zo waren als verteld… begon allemaal met mijn lieve mama. Dat is echter eigenlijk nooit opgehouden door de jaren heen. Wat ik nu weet is dat ik mijn best heb gedaan, en als gelovig opgroeiende jongere was ik alles behalve egoïstisch… want als ik dat was zat ik waarschijnlijk niet in deze kutsituatie.had ik maar meer aan mezelf gedacht… heb 3 kinderen bij 2 verschillende moeders, die 4e die onderweg is komt dan van moeder #3. Dat was nooit de bedoeling voor mij. Maar 't waren de moeders die de keuze hebben gemaakt om alles alleen te doen… terwijl ze mij allemaal als de perfecte vader voor hun kind hebben gezien en geprezen. En was absoluut niet zo dat ik me als brave Hendrik voor heb gedaan om vervolgens te ontpoppen tot een monster… nee hoor, Steve is altijd zichzelf… ten alle tijden. "what you see is wat you get". En laf? Tja als je je hele leven wordt uitgemaakt voor dingen die niet waar zijn… maar toch als zodanig wordt behandeld… nou ik weet niet hoor. ls je eenmaal zo diep bent gezonken dan maakt dat ook niet meer zoveel uit… ja noem me maar laf… en egoïstisch, alleen God weet… laten we 't

Angela, 17-09-2012 21:12 #76
Ik raak alles kwijt door de crisis. Mijn baan, mijn appartement, mijn vrijheid. Ik zit werkeloos thuis als 24-jarige en iedere dag is een sleur. Het idee dat dit nog enkele jaren doorgaat is vreselijk. Ik voel me nutteloos; ik sta aan de rand van de samenleving en kijk toe hoe andere verder gaan. Ik tel niet meer mee. Dag in, dag uit huilbuien. Bij ieder ritje op de weg de gedachte 'ik kan de auto zo in de boom boren'. Ik wil niet meer, het is op. Dadelijk weer een nacht, met wat geluk blijven mijn ogen morgen gesloten.

Karina, 28-08-2012 21:27 #75
Ik voel me net zo eenzaam en onbegrepen als veel mensen hier op deze site. Ik kan en wil echt niet meer verder. Niemand zal mij missen. 10 jaar GGZ, pillen en vier opnames (op papier vrijwillig) hebben mij veel meer kwaad dan goed gedaan. Ik ben doodsbang voor hulpverleners. Probeerde nog een ander soort hulp te vinden, maar volgens mijn huisarts wil ik niet beter worden. 10 jaar strijden, zonder resultaat vind ik wel genoeg. Vrienden heb ik niet meer. Wel familie, maar voel me erg onbegrepen. Geld, wat ik nooit vraag ook al heb ik geen geld meer om eten te kopen, kan ik altijd krijgen. Ik zou zo graag eens begrepen willen worden. Dat heeft voor mij veel waarde dan geld.

Richard, 12-08-2012 19:32 #74
Je wordt als kind geboren, je ouders zijn stevige rokers en drinkers en dus wordt je zwak, ziek en lelijk geboren, je hebt een rotleven, je hebt geen vrienden en geen werk, je leeft volledig geïsoleerd, tussentijds raak je ook nog verslaafd aan drank en drugs, je hebt geen toekomst en niemand die het ook maar iets interesseert en dan moet je uiteindelijk zelf ook nog zelfmoord plegen door voor een trein te springen ofzo. Wat een walgelijke maatschappij leven we toch in. Hoe kan een maatschappij dat een mens aandoen?

Richard, 12-08-2012 10:21 #73
Mijn ouders zijn rokende alcoholisten en daardoor ben ik totaal misvormd en heel ongezond op de wereld gekomen. Omdat ik zo lelijk ben maak ik geen contact meer met andere mensen en zit daarom al 10 jaar zonder werk, totaal geisoleerd, alleen in huis. Er is geen toekomst meer voor mij omdat niemand nog iets met me te maken wil hebben, ik ben simpelweg niet aantrekkelijk genoeg en ik zal de rest van m'n leven alleen zijn. Ik leef van een uitkering en kost veel geld terwijl er geen toekomst is. Leuke dagen ken ik niet en omdat ik zo geisoleerd leef heb ik psychische problemen en daarom ben ik ook altijd ziek. En dan vraag ik me af of er mensen zijn die dat normaal vinden. Een mens hoort gewoon te kunnen functioneren en het leven te kunnen leiden zoals hij dat wil als mens zijnde. Ik leid een volledig nutteloos bestaan en dat vind ik zinloos en hoeft van mij niet zo eerlijk gezegd.

Catharina, 21-07-2012 19:59 #72
Een aantal weken geleden kon ik niet meer(ben 73 jaar ) en werd gek van het lawaai in mijn hoofd, Had vijf doosjes van een bepaald medicijn in huis en dacht… ik neem er eentje van… Ben zo dom om dat iemand te vertellen.
Komen er ineens een ambulance en een politieauto voorrijden., Ik werd meegenomen… als een boef. Mijn hond werd achtergelaten, Had niks bij me.Kon net mijn jas pakken en zelfs mijn sleutels niet. Ik werd rechtstreeks naar het politiebureau gebracht en heb daar vijf uur gezeten… en ik schreeuwde van frustratie maar niet door een psychose zoals drie demagogen mij vertelden. Werd naar een inrichting gebracht, Alras bleek ik helemaal geen psychose te hebben maar was ik doodziek.van alle narigheid. Een paar dagen later kwam er zelfs een rechter en griffier. De advocaat zat er voor de show bij… maar zei weinig dat van belang kon zijn, Ik kwam achter de tralies Al gauw bleek ik helemaal geen psychose te hebben en na twee weken zat ik op een open afdeling en kon af en toe naar huis om te kijken hoe alles er voor stond, Men probeerde mij allerlei zaken aan te smeren die heel verslavend werken, Dat heb ik geweigerd… heb nu alleen dingen die maken dat ik kan slapen. Heb pittige mails naar de burgemeester en de politie gestuurd, Hoezo krijg je een IBS als je niet psychotisch bent maar alleen wanhopig. De politie heb ik voor het e.e.a. uitgemaakt, Men heeft daar per brief op geantwoord… dat zolang ik het Gestapomanieren noemde mijn geval niet in behandeling genomen zou worden. Daarom alleen al ga ik hier weg… De politie en demagogen zouden meer kijkop de zaak moeten hebben., En pompt men de maag van iemand die iets genomen heeft niet leeg om te zien of het waar is. Betekent het ook niet dat als ik de politie zeg… de overbuurman wil zelfdoding plegen. Laten ze liever boeven vangen dan iemand oppakken omdat hij/zij even rust heeft, Weet U het dan weet ik het ook, Dit is nederland op zijn smalst., Volgend jaar wordt alles heel slecht en zullen veel meer mensen het gaan proberen… door in het water te springen… van hoge gebouwen… ik noem maar wat.

Dit Wil Ik Even Kwijt, 20-07-2012 20:57 #71
Hallo,
Ik ben bijna 65.
Ook ik ben teleurgesteld in het leven en zie geen toekomst meer, door ingrijpen van de regering heb ik financiële problemen en wordt het leven steeds onaangenamer.
Na 2 jaar geholpen door Psy Q heb ik weer elke week een bezoek bij hun maar dat lost voor mij niets op. Alle vreugde is voor mij weg en leef met de dag.
Voor mij zie ik geen toekomst meer in deze wereld.

Remco, 12-07-2012 00:49 #70
Hallo allemaal,
Ik had nooit verwacht ooit nog eens een reactie te plaatsen op het internet. Maar ik doe het nu dus toch. Waarom is het leven voor een groep mensen zo zwaar vraag ik mij af. Elke dag maar vechten, met mezelf. Hoe komt dit, hoe kom ik er weer vanaf! Daar geloof ik al een tijdje niet meer in. Ik loop al sinds mijn 13e met mezelf in de knoop. Identiteitsproblemen, en nooit heb ik er mee om kunnen gaan. Het blijft maar binnen zitten. Je bent zo'n lieve jongen zeggen mensen dan. Ik kan het niet meer horen. Het zal wel denk ik dan. Daarmee bereik ik niets in deze wereld. Ik heb ook helemaal geen drive, geen prikkel om wat te doen in het leven. Dat is er al jaren niet meer. Helemaal weg geveegd! Totaal geen motivatie meer. Ik ben 28 nu, bijna 29 & al ruim 2 jaar werkloos. Bijna 2 jaar loop ik bij de GGZ, maar zelfs dat helpt niet. In totaal 4 maanden in een kliniek gezeten. Ben je weer thuis begint het weer. Het wil maar niet weggaan. Ik voel me zwak, een valer. Ik heb geen opleiding af kunnen maken, heb alleen de MAVO. En ik weet ook totaal niet wat ik wil doen. Nee het leven is voor mij een zware last, al heel lang! Vroeger lachte ik nog veel enzo. Maar diep van binnen niet gelukkig. Sinds dat naar boven is gekomen, kom ik er niet meer uit! Ik ben zo ongelukkig. Ik niet alleen, maar wel eenzaam. Vorig jaar heb ik een hele periode gehad met zelfmoord gedachten. Ik kon ook niet meer thuis zijn. Nu ben ik weer thuis. Maar het niet meer willen leven is ernstig toegenomen. Ik wil gewoon weg zijn, rust hebben. Geen druk meer willen voelen. Weg met dat zwarte gat… X

Neeltje, 05-07-2012 10:49 #69
Hallo. Ik loop eigenlijk als ik terug denk in me leven te denken… wat doe ik hier. Ik ben zo moe! Ik wil gewoon niet meer! Ik heb zeker mooie tijden gekend in me leven, maar elke keer loopt het weer in de soep. Ik verziek het elke keer weer. Niet alleen voor me zelf, maar ook voor andere. Ik zou graag willen slapen en nooit meer wakker willen worden. Alleen hoe? Weet je het is ook niet eerlijk… mensen die lichamelijk erg ziek worden en sterven uiteindelijk, die gaan in mijn ogen gedrongen dood. Ik die dood wil gewoon krijg de kans niet om dood te gaan. Waarom mogen we het zelf niet bepalen?

Nick, 21-05-2012 18:30 #68
Hallo.
Sinds dat ik 11 jaar was, heb ik God gesmeekt dat ik niet verder meer wilde leven.
Waarom? Ik had het altijd gedaan met iets. Nooit gepest op school, nee dat niet. Maar ik kreeg overal de schuld van. Ook van ruzie(s) thuis.

Nu ben ik 38 jaar. Een HELE lange tijd is het goed gegaan, getrouwd, een dochtertje, leuke vooruitzichten gemaakt.
Helaas toen de crisis in 2008 kwam, is het wel een beetje bergafwaarts gegaan. Nog wel goed vol te houden, maar toch…
2012, is het alsmaar bergafwaarts gegaan, ook financieel. Liefde is een stuk minder geworden, ik krijg weer overal de schuld van. Dit gevoel is 100x sterker geworden als toen ik 11 jaar was. Ik zie het inderdaad niet meer zitten.

De familie/vrienden die ik vertrouwde… zijn ook heel ver op afstandgebleven.
Elke dag denk ik… ligt het aan mij, wat heb ik verkeerd gedaan?!?
Ik hoef maar even adem te halen en voordat ik het weer uitadem, krijg ik al een hele lading kritiek op me afgeworpen. {zucht, daar gáán we wéér}.

Eerlijk waar… dit is maar een korte uitleg, maar ik heb elke dag een mega-rot-gevoel.
Ik denk ècht (!), dat uitstappen in dit leven wel de beste methode is.
Misschien kan ik wel zeggen, dat ik eindelijk die zware jas van lood… van mij af doen.

Jonsma, 20-05-2012 18:26 #67
Al is zelfmoord laf en egoistisch, nou en, wie ben jij om te bepalen hoe een mens sterft.
Als je klaar bent met het leven, je al jaren vecht of pijn hebt, wie is een ander dan om te zeggen dat het niet mag. Het is mijn leven en ik vind het een klote leven. Ik kan niet leven zoals ik wil, mensen begrijpen me verkeerd of horen me niet. Genoeg is genoeg. Ik geloof niet meer in t sprookje van later komt all
es goed, onzin.
Weet je hoe het voelt om een jantje lacht, jantje huilt te zijn, het is vreselijk. Je voelt je prima en dan BENG daar ga je weer, alsof je verdrinkt.
Ik ben er klaar mee, heb nog wat zaken af te ronden, afscheid te nemen en dan ga ik.
Je mag me laf en egoistisch vinden maar zo verder moeten leven is geen optie meer.
Ik wens iedereen veel wijsheid, doe niets onbezonnen en neem afscheid voor je gaat.

Wanhoop, 15-05-2012 13:55 #66
Zelfdoding heeft ook met absolute wanhoop te maken. In deze tijd zal zelfdoding toenemen omdat te veel mensen naast persoonlijke of medische problemen ook grote financiele problemen hebben. De banken hebben de mensen tot over hun oren in de schulden gestoken. Zelf ben ik bij de Rabobank, die net zo erg is als de boeven van de de DSB Bank. De Rabobank is een bank die niets weet over zorgplicht of passend adviseren. Ik ken iemand die de dood is ingejaagd door deze Rabobank omdat hij geen uitweg meer zag. 45 jaar waren deze mensen klant bij de Rabobank en zijn zonder blikken of blozen afgeserveerd. Naast ziekte, arbeidsongeschiktheid of werkloosheid is uitzichtloze schuld een reden uit het leven te stappen. Wanneer je geen advocaat kunt permitteren om tegen een bank in te gaan staat de weg open naar het KIFID. Maar dan is de bank nog almachtig. De politiek laat het gebeuren terwijl zij eerder hadden moeten ingrijpen bij het onbeperkt verstrekker van geld.

Anoniem, 30-04-2012 23:52 #65
Ik ben een meisje van 12, mijn leven vroeger was Ge-wel-dig maar nu…
Nee, al mijn vrienden zijn tegen me. Niemand help, steunt of doet haast aardig tegen me. Daan, een jongen van 12 was vroeger mijn allerbeste vriend. Hij begon dit allemaal.
Nu loop ik rond met een gevoel van om mijn kop eraf te hakken of me zelf te laten stikken of iets anders.
Zelf wil ik het zo graag maar als ik het doe, stel ik mijn moeder en vader teleur.

Sdg, 30-04-2012 23:02 #64
Wat zijn mensen toch kortzichtig. Ook mensen die een einde aan hun leven maken willen niet dood! Er is niemand die dood wil. Voordat iemand uit het leven stapt gaat er wat aan vooraf.
Sommige van jullie vinden dit laf, mensen verdienen geen respect, zoals ik in een berichtje las.
Weet je wat ik daarvan vind. Egoïstisch. Vreselijk egoïstisch dat dit wordt geschreven.
Ouders die hun kind hebben verloren lezen dit ook. mensen die hun partner hebben verloren lezen dit ook!
Voor een vader of moeder is er geen verschil ik het missen van hun kind.

Jullie bepalen met zulke domme uitspraken het verdriet voor een ander.

Ik ben mijn broer verloren aan zelfmoord.
Hij was 21 en stond op het spoor te wachten op de eerst volgende trein.
dit is toch triest. In en in triest. Dit en mooie knappe jongen op die leeftijd het niet meer ziet zitten.
Hij had psychische klachten. Psychisch ziek.
Voor mensen die niet weten hoe dit voelt, waaronder ikzelf kunnen zich hier niks bij voorstellen, gelukkig maar.

Wees gewoon voorzichtig met zulke uitspraken.
Soms moeten meningen niet worden geuit. Jullie zeggen dat zelfdoding geen respect verdient. Ik vind dat jullie daarmee geen respect tonen.



Ze zijn hun kind verloren. Nu maken jullie het nog erger met zulke uitspraken.
de manier van verdriet zal anders zijn. Of je een kind bent verloren aan zelfdoding of aan ziekte

Randy, 30-04-2012 20:29 #63
Ik ben het met John eens. En niet omdat ik niet weet hoe het is om je ongelukkig te voelen of omdat ik niet weet hoe moeilijk het is. Nee, ik weet juist heel goed hoe het is om ongelukkig te zijn. Al mijn hele leven maak ik dingen mee die mentaal niet bepaald een positieve invloed op me hebben. Ik heb hier ook vaak over nagedacht en dat doe ik nog regelmatig (anders was ik dit niet aan het schrijven). Maar er zijn twee redenen waarom ik nooit zelfmoord zal plegen: egoïsme en lafheid. Als je zelfmoord pleegt ben je een egoïst die alleen maar aan zichzelf denkt, geen rekening houdt met degenen die van je houden.

Maar de belangrijkste reden is dat zelfmoord de uiterste vorm is van lafheid. Zelfmoord is opgeven. Zelfmoord is je laten verslaan door het leven en de dood, door je gevoelens, je emoties, de mensen om je heen. Hoe ongelukkig ik ook ben, hoe ongelukkig ik vooral de afgelopen jaren ben geweest, ik heb mezelf ten doel gesteld dat ik hier uit kom. Dat ik boven mezelf en iedereen uitstijg, dat ik een succesvolle en gelukkige toekomst tegemoet ga. Ik pleeg geen zelfmoord, omdat ik anderen dat plezier niet wil geven. Ik ben niet laf. Ik ben er ook van overtuigd dat ik pas dood ga als ik kan zeggen: ik ben gelukkig en ik heb alles wat ik wilde hebben. Tot die tijd blijf ik leven, ik ben niet bang voor de dood.

Mensen die daadwerkelijk overgaan tot zelfmoord(poging) verdienen geen respect. Zelfmoord is lafheid.

Emile, 30-04-2012 18:00 #62
Emile 30 april 2012

Beste mensen, Ik ben 63 jaar en mijn geluk is dat ik niet meer aan zelfdoding hoef te denken. Ik heb een aandoening en vanaf vandaag stop ik met mijn medicijnen te slikken. Maar wat ik zeggen wil, is, dat zefdoding niks met egoisme te maken heb. Mensen die dat zeggen zijn domme mensen, er zijn heel veel moed nodig omdat te doen. Ik heb het lef zelf niet om mij te verhangen, 2 maal heb ik de strop om mijn nek gedaan op de zolder van mijn garage, maar 2 maal ben ik huilen van af gestap. Het is nu afwachten wanneer mijn tijd is. Ook zijn mensen die zeggen dat je moet islamitiseren, die persoon probeerd zelfmoord pogende mensen te rekruteren. Omdat de islaam zeg als je met een bomgordel zelfmoord pleeg niet zonde is. Dan wordt je nog beloon en ga je naar de hemel met tientallen mooie schonen. Belachelijk is dit. Geloof mij maar, het geloof kan je niet van af helpen. Ik had gehoop dat het wel beter wordt, maar helaas!

Remco, 15-04-2012 21:41 #61
Beste mensen, jong en oud, Wat erg om te lezen hoeveel ongelukkige mensen er zijn.
Ik ben er ook één. Ik probeer te leren, om hetgeen ik voel te voélen en er niet over te oordelen. Ik probeer, een onderscheid te zien tussen wat ik voel en wat ik denk. Wij mensen, oordelen zo hard over wat wij voelen. De gevoelens die wij hebben kunnen we vaak niet accepteren. Het is verschrikkelijk om te voelen hoe verdrietig we zijn, hoe verslagen, hoe gekwetst, hoe boos, hoe verloren, hoe angstig vast wij zitten. De machteloosheid, de pijn, de minderwaardigheid, het geen controle hebben, het gebrek aan liefde, de vuiligheid, de smerigheid, het onrecht, het niet meer weten en het uiteindelijk ook echt niet meer willen. Echt ten diepste niet meer willen. Lieve mensen, probeer te zien, dat al die gevoelens niet jij zelf bent. Jijzelf is hetgeen dat die gevoelens waarneemt.
Jij neemt die gevoelens waar. Jij neemt waar dat je die gedachten hebt die daaruit voortvloeien. Probeer een klein beetje respect op te brengen voor het wezen dat je bent en geef het een kans. Geef jezelf een kans. Doe dat, door niet te oordelen over wat je voelt. Jij hebt het volste recht om je zo ongelukkig te voelen. Voel dat maar gewoon. Probeer te ontdekken dat er iets is in jou wat iets te vertellen heeft. Niemand is te dom of te jong of te beschadigd… geef jezelf een kans om te zien dat JIJ niet dat nare gevoel bent. Natuurlijk, je bent moe, je bent er echt serieus in alle ontspannenheid klaar mee. Ik ook. Voel het, identificeer je er niet mee en doe maar even voorzichtig met jezelf. Ik ook, voel me verschrikkelijk ongelukkig. Ik, wil, echt, niet, meer. Probeer te leren van wat er nu bij jou van binnen gebeurt. Probeer hetgeen aan te pakken wat het leven jou nu blijkbaar wil zeggen. Jij mag groeien, jij mag leren, jij mag iets ontdekken wat je nog niet wist. Stop met oordelen over jezelf, respecteer jezelf, een beetje. Juist ook die gevoelens. Dit is geen poging om iemand te redden, ik oordeel niet over zelfdoding, maar wij hebben dit probleem allemaal en ik hoop dat wij op de een of andere manier mogen ontdekken, dat wij er ondanks de ellende toch mogen zijn voor elkaar, misschien wordt ons eigen leven dan ook weer een klein beetje de moeite waard. Ik wens iedereen sterkte en succes toe en, een gedeelde traan.
Wat jij ECHT bent is altijd onbeschadigd… al lijkt dat misschien ver weg…

Marta, 11-04-2012 22:51 #60
Geachte john, jij vindt zelfmoord een egoïstische actie, wel ik kan je vertellen dat dit zeker zo niet is. Ik heb een jaar in de psychiatrie gezeten voor posttraumatische stress stoornis, wegens seksueel misbruik van mijn vader gedurende 6 jaar. Afgelopen 2 jaar ben ik geïmmigreerd, deels om mijn verleden letterlijk achter me te laten we hadden ons huis verkocht, het meeste van onze inboedel. Na 2 maanden ben ik in de steek gelaten omdat mijn ex al meer dan 3 jaar een verhouding had met een andere vrouw. Hij heeft ook een nieuwe auto, 3 weken oud ontvreemd en 20.000 € van mijn account gehaald. nu zit ik in een zodanig financiële strop dat wanneer ik begin volgende week mijn achterstallige huur en kosten niet betaal ik eruit word gezet. Als jij vindt dat er altijd wel een uitweg is, wel stel het mij dan concreet voor want ik zie geen uitweg meer. En nog iets, ik vraag geen hulp, ik wil gewoon rust en eindelijk van al mijn problemen af komen en als jij dit egoïstisch vind, tja…

Krollie, 09-04-2012 15:36 #59
John

Jij snapt er absoluut de balle van! Het is wel zeker dat jij je nog nooit zo gevoeld hebt en dat jij degene bent die de egoïstische is hier! Jij snapt mensen niet die met die gevoelens rondlopen en dat maakt van jou een zeer egoïstisch mens!

Het is echt niet zo gemakkelijk om naar hulpverlening te stappen, juist door mensen zoals jij, die zo'n houding hebben en die de drempel nog groter maken.

Denk hier maar eens over na ipv je grote mond te openen en denken dat je met je mening meer goed doet dan slecht.

John, 08-04-2012 08:26 #58
Ik vind zelfmoord een egoistische actie. En als ik hier naar de reacties kijk op dit artikel heb ik gelijk, bijna iedereen van jullie vraagt om hulp, niemand geeft dat, er staan alleen maar verhalen over je eigen leven. Mijn oom heeft zelfmoord gepleegt, heeft 2 jonge kinderen, zijn vrouw, zijn ouders en mijn vader achtergelaten, allemaal voor de rest van hun leven getekend door zijn egoistische daad. Als je je depressief voelt, ga dan naar een psycholoog, zoek hulp, er zijn genoeg instanties om jullie te helpen, er is altijd wel een uitweg, geen enkel probleem is zo groot dat het niet op te lossen is.

Geen Idee, 07-04-2012 13:44 #57
Ik wil niet dood, alleen de gedachte eraan geeft me wel een gevoel dat er een uitweg is. Het klinkt misschien raar maar ik woon het liefst ergens waar ik bijna nooit een mens tegen kan komen. Jeep voor de deur als ik eens wat mensen wel spreken, ergens ver weg in een stad of dorpje. Ik lijdt een leven met deels een uitkering een deels werk ik ergens waar ik het helemaal niet naar me zin heb. Daar ben ik gekomen door omstandigheden buiten mij om. Ik voel me opgesloten en dat ik overal met mijn rug tegen de muur aansta. Ik heb het gevoel dat ik geen kant op kan. Ik heb ook het gevoel dat iedereen mij in de gaten houdt. Ik wel rust en ruimte om me heen maar ik kan het hier nergens vinden. Ik voel me diep en diep ongelukkig en de gedachtes aan de dood, geeft me steeds meer een gelukkig gevoel. Op het werk wordt ik gemanipuleerd, uitkerings instatie manipuleren ook. Ik heb in mijn jeugd te maken gehad met zeer manipuleerden mensen, toen kon ik ookal geen kant op. Ik zie het ook niet zitten om 30 jaar te werken voor een baas en de maatschappij. Voor jezelf beginnen ben ik ook altijd afhankelijk van andere mensen. Ik wil gewoon nergens meer afhankelijk van zijn! Ik wil doen en laten waar ik zin in heb. Het lijkt alsof dat gewoon niet in dit leven kan! Ik wil rust, heel veel rust! Mensen trekken onbewust misschien te veel aan me! Ik haat verplichtingen, en heb daarom ook geen vrienden. Met vrienden zit je gelijk vast aan verjaardagen, bruiloften enz enz. Toch voel ik me ergens wel alleen en anders. Iedereen lijkt het gemakkelijk af te gaan. Elke dag denk ik of ik vertrek naar een rustige plek in het buitenland of ik maak een einde aan mijn leven. Hulp ik al veel gehad en dat helpt niet. Ik weet het niet meer. Als mijn ouders mij hadden gevraagt of ik geboren wilde worden hier, dan had ik gelijk nee gezegt. Ik wil niet een baas hebben die mij vertelt wat ik moet doen. Ik wil niet dat mensen in den haag deels over mijn leven besluiten. Ik wil niet dat vrienden mij verplichten om op hun verjaardag te komen. Ik wil geen bijdrage leveren aan deze maatschappij! Kortom ik wil helemaal met niemand verbonden zijn!

C., 16-03-2012 19:57 #56
Ik verwacht een beter leven na de dood.
47 jaar, 16 jaar getrouwd met een bloedmooie vrouw van 39, maar haar koek is op.
Ik weet niet wat ik kan doen om te voorkomen dat ze de knoop doorhakt en me gaat verlaten.Wat moet ik?…
Dood wil ik. punt.

K. Jansen, 15-03-2012 08:39 #55
Hoe kan ik lid worden van de NVVE?

Mike, 08-03-2012 16:56 #54
Is het dodelijk wanneer ik van 5hoog van een flat spring? of is 13 hoog het beste om zeker van mijn zaak te zijn

Leven kan ik niet, sterven kunnen we allemaal.

Walter, 02-03-2012 16:59 #53
Ik ben een man van 60 jaar, en ook heb al jaren te kampen met de eenzaamheid, door je vrouw verlaten, je familie die je voor dood beschouwen, mijn dochter die sinds 4 jaar geleden mijn bestaan nog van wil weten.De buren die je tot de nek aan kijken, ook ik ben diabetes, moet gebruik maken van een scootmobiel, en gebruik velerlei medicijnen.
ja ook ik loop op in toren hoge schulden en tot 4 x toe afgewezen te zijn, hulp en instantie,
waar ik geen hulp kan krijgen, hun klare antwoord is, ja we zijn niet opgeleid in die situatie waar in u erin verkeerd meneer, of je wordt van de ene bureau naar de ander gestuurd.
En je voelt je zo eenzaam, en uitgesloten van de maatschappij, je voelt dat je gewoon er
niet wordt geaccepteerd, en aan je huisarts heb je er ook niks aan, die doet gewoon
of ze je niet begrijpt, ook ik ben werkeloos geworden, en zal ook niet meer aan het werk kunnen komen.En wat is er voor mij dan nog op deze wereld, vaak denk ik ook op een manier vanzelf doding, en ik lees andermans ervaring, zodat ik weet of er een poging wel nut heeft.Binnen kort moet ik ook een half jaar in detentie, waarbij het zeker is dat ik mij huurhuis kwijtraakt omdat er geen hulp of.Financieel hulp aanwezig is voor het behouden van de woning.En dan ook nergens terecht kan. niemand om contacten mee te leggen of hebben.Ik zou daarom ook graag met u contact willen hebben, om voor elkaar een troost te zijn, om voor elkaar iets te kunnen betekenen, en ik hoop dat mijn mailadres zichtbaar mag zijn voor wie ook uit de eenzaamheid willen en contact met ander wil hebben.
Ik heb in ieder geval behoefte, en hopen dat dat we er ook voor elkaar er kunnen zijn.
Men mag mij Mailen op dolfijn_134@live.nl.
Maar ook ik blijf er mee zitten over het zelfdoding veel sterkte allemaal.

Hier zie ik ook mensen deels zelfde probleem

A., 09-02-2012 20:35 #52
Beste en lieve mensen,
Kijk eens even naar je leven door een spiegel en zoek is naar uitzonderingen in je leven waarbij je je wel goed voelde. En vraag je af wat er toen anders was dan nu en wat je toen allemaal deed? en pak dat op. Daarnaast wil ik de mensen die zelfmoord willen plegen het advies geven om zich in het Islamitische geloof te verdiepen. als je dit gaat doen, dan is de kans minimaal dat je zelfmoord wilt en gaat plegen.

Ik meen het ga op onderzoek naar het Islamitische geloof.

De hel is erger dan het leven wat je nu lijdt.

Kjeld, 06-02-2012 00:28 #51
Ik ben 16 en heb al 3 zelfmoordpogingen achter de rug, telkens mislukt, niet verkeerd uitgevoerd maar altijd op tijd gevonden, ja inderdaad ik zeg op tijd.
mensen echt ik heb moord gezien, zelfmoord gezien, mensen die me nauw aan het hart hebbe me laten vallen, familieleden op korte periode dood, heb men moeder al paar keer tegengehouden van zelfmoord, ik heb men beste maat die ik als men tweede ik beschouw(de) voor men ogen zien verongelukken, getiiraniseerd door men ex-stiefvader die me 5 jaar had opgesloten in men kamer, ouders die van men 6 uit elkaar zijn, men vader-zoon relatie is naar de knoppen, wat is het resultaat van dit alles? ik heb bij men laatste poging die mislukt was op 27 september 2011 zelf ingezien dat het niet het juiste was omdat je pijn hebt die vanbinnen maar je familie dat meer zou hebben als je weg bent, ik heb zelf 112 gebeld en 2 maand naar jeugdpsychiatrie geweest te Sint-Niklaas voor adolescenten (pubers) echt het is een normale leefwereld waar je komt in een groep en ik ben als herboren truggekomen, ik heb school nu, ik werk, heb vrienden en familie die om me geeft en terug contact met men vader! dus mense als je dit leest zullen de woorden je amper raken of intereseren maar weet ; er zijn miljoenen problemen en iemand die er zoveel heeft kan even erg aanvoelen als iemand met maar 1 probleem, maar voor elk probleem bestaat een oplossing en door zelfdoding los je ze niet op maar sticht je er zelf, denk aan een familielid die je misschien zou volgen doordat jij weg bent! hou vol, heb moed, en hoe oud het ook klinkt, alles komt ooit wel goed.

Quinten, 15-01-2012 21:48 #50
Ik ben 16 jaar. Niemand mag mij en alles mislukt alleen maar bij mij. Ik zie het nut van leven niet meer zitten en zoek naar een makkelijke oplossing. Mijn eerste poging is al mislukt.

Erik, 15-01-2012 10:53 #49
Vanaf jonge leeftijd kwam ik in een kindertehuis, in de steek gelaten door mijn ouders en zo ben ik met veel angsten en onzekerheid opgegroeid, het leven is niet rechtvaardig maar ik ben ervan overtuigd dat alles een reden heeft, dagelijks denk ik aan het beeindigen van mijn leven, vaak hevige verlangens naar de dood maar ook weer angstig voor de dood, ik heb bijna geen mensen meer om mij heen en ben hele dagen alleen en ik zit maar thuis. in 2008 kreeg ik ook nog een ongeluk en hoe verzekeringsmaatschappijen met een verkeersslachtoffer omgaan, de zin van het bestaan velen zijn zoekende, het leven duurt kort 70 of 80 jaar en dan is het voorbij. het leven als een uitdaging zien.ja het is allemaal makkelijk gezegd en je moet het alleen doen voor alles is een oplossing hoe zwaar het ook is, we leven tegenwoordig in een harde wereld waar zwakte niet geacepteerd word en van instanties in dit land hoef je echt geen hulp te verwachten maar toch blijf ik zeggen doorgaan het leven stopt vanzelf wel een keer dat hoef je zelf niet te doen, de overheid heeft het het liefst dat mensen die het leven niet aankunnen het beeindigen want dan kost je de overheid geen geld, we streven naar perfectie en als een mens daar niet aan voldoet dan hoort hij of zij er niet bij, dat is een echte zieke gedachte maar word ons wel opgedrongen door overheidswege… lieve mensen probeer de kleine positieve dingen in het leven te koesteren en nogmaals na regen komt zonneschijn al blijft het voor velen lang weg komen doet het zeker een keer
is het leven lijden.zelf denk ik ook dat zelfdoding niet de oplossing is en dat god het niet goedkeurd, het leven is ons gegeven en hoe moeilijk het ook is probeer een positief punt te vinden en die zijn er ook.dat de overheid het leven van burgers zwaar maakt

Angel, 03-01-2012 23:56 #48
Hoi ik zit nu bij ipse de brugge, zwammerdam. 2 januari heeft een medebewoonster heel veel pillen geslikt. nu is ze er niet meer. zoveel heeft ze meegemaakt, het doet mij erg veel pijn. Zelf wil ik ook niet meer, maar ik durf niet ik ben bang voor de hel. Ook dat heeft een reden ik wens iedereen heel veel succes en sterkte. mijn advies is doe het niet.

Esmo, 26-12-2011 13:31 #47
Ik ben 14, nog een maandje en ik word 15.
maar wat mij betreft word ik geen 15 meer. als het aan mij licht ga ik nu nog dood.
ik zie het leven niet meer zitten, ik word op school gepest en niet geacepteerd. thuis
heb ik altijd ruzzie, 'k heb 2 autistische broertjes en een autistische vader.
ik houd een dagboek bij, elke dag weer staat het woord zelfmoord of moord er wel minstens 5 x in. ik heb een mes op mn kamer liggen, waar ik me wel eens mee snij, als je in mn computer geschiedenis kijkt staat er alleen maar, zelfmoord, tips voor zelfdoding ect.ect.
ik moet tips hebben om me zelf van het leven te kunnen berofen, zo snel mogelijk en zo pijnlijk mogelijk. misschien denk je nu wel; "ach z'n puber meisje dat zich aansteld!" maar nee ik stel me niet aan. echt niet! en hoe kun je aan die pillen waar deze site het over heeft krijgen / kopen?

Mama, 24-12-2011 21:29 #46
Ik voel me zo slecht, ik loop al heel lang met de gedachten om een eind aan m'n leven te maken. Ik heb het een aantal jaar terug al een keer geprobeerd met een overdosis pillen. het is toen niet gelukt werd op tijd gevonden. Ik was toen 20 en dacht dat m'n leven zwaar was. Maar nee de echt zware jaren kwam daarna. Verschillende keren verkracht, slachtoffer geweest van ex partner die me zwaar mishandelde elke dag hoopte ik toen dat ik de volgende dag zou halen hij wilde me elke dag vermoorden, maar het is hem nooit gelukt. Nu ben ik een aantal jaar getrouwd (met een andere man) heb 2 jonge zoons en ben nu zwanger. Maar ik kan niet meer. Als m'n man en ik ruzie hebben haalt hij altijd mijn verleden naar boven en herbeleef ik het elke keer weer. Ik ben nu zwanger van een zoon die niet helemaal gezond is in m'n buik. En ik kan echt niet meer. Ik wil niet meer leven, ik weet dat als ik dit leven beeindig ik ook het leven van m'n ongeboren zoon beeindig. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil dood, maar moet ik ook het leven van dit kindje daarin meenemen? (ben 20 weken zwanger) ik zat er al over te denken om eerst te bevallen, maar daarna is voor mij het leven voorbij. Ik kan en wil echt niet meer. Heb een rot leven achter de rug en m'n leven nu is ook niet echt geweldig. mama is zo labiel dat m'n jongens over me heen lopen, vriendinnen heb ik niet meer. Vrienden die ik heb heb ik niks aan. M'n familie laat me links liggen. M'n schoonouders accepteren me al niet sinds ik hun ken. En m'n zoons zijn beter af zonder mij. Maar wat moet ik toch doen? Elke dag leven is voor mij een straf. Voor de trein springen wil ik niet. Zit eerder te denken aan een verkeerde combi van pillen, maar wat kan ik dan gebruiken? Ja ik voel me een hele slechte mama dus vertel me dat aub niet ook nog.

Tineke, 20-12-2011 11:38 #45
Connie, ik begrijp het gevoel van uitzichtloosheid en eenzaamheid, maar jij zoekt hulp voor je financiele problemen en de dreiging van zelfmoord, (hoop dat je het laat) zegt eigenlijk iets over jouw wanhoop. Helaas moet je niets verwachten van instanties. We worden op de wereld gezet en geacht het gekregen leven in te vullen op wat voor een manier dan ook. Dat lukt niet altijd en dan wordt het een gevecht, zoals ik ook dagelijks ervaar. Maar wat is het ergste wat je kan gebeuren? Op straat gezet worden? Ga naar een blijf van mijn lijf huis en zeg dat je slachtoffer bent van huiselijk geweld of zoiets. Heb je een dak boven je hoofd in ieder geval. Wij, en dat geldt voor iedereen, moeten minder waarde gaan hechten aan ons materiele bestaan. Spullen hebben is ballast. Simpel zat. Eigenlijk is het overleven op wat voor manier dan ook, het mooiste dat iemand kan overkomen. Het leert je andere waarden te hebben en zelfs, als je vanuit een positivisme je leven zelf weer op de rails krijgt, geeft je dat een enorm zelfvertrouwen. Het is nog niet zo donker of het wordt wel weer licht. Heb vertrouwen in jezelf.

Tineke, 20-12-2011 11:26 #44
Voor traangas,
Ik heb alles meegemaakt wat jij hebt meegemaakt, ben inmiddels 47, een man en een kind rijker en heb mezelf het dus nog moeilijker gemaakt er een einde aan te maken, want heb nu de verantwoordelijkheid voor een dochter en die wil ik niet met een trauma opzadelen. Maar zeker nu met de feestdagen in het verschiet onstaat bij mij een gevoel van stress. Opgedrongen vreugdegevoelens die ik niet ervaar. Verplichtingen van familiebezoekjes voelen als verkrachting: je moet iets doen waar je dus echt geen zin in hebt. Eigenlijk voelt alles als verkrachting. Je moet van alles en hebt er totaal geen zin in.
Maar gelukkig heb ik wel momentjes die er mee door kunnen. Die maken dat ik me realiseer dat ik eigenlijk niet dood wil, maar een ander leven waarbij ik zelf de touwtjes in handen heb. Ik wil bepalen wat en wanneer. Inherent aan slachtoffer zijn van geweld, denk ik. Wanneer wordt het leven dus zwaar en ondraaglijk? Als je het gevoel krijgt te worden geleefd. Advies: Wees assertiever en kies voor jezelf. Ook al betekent dat onaardig gevonden te worden…

Conny Zijdeveld, 18-12-2011 23:47 #43
Ik begrijp jullie allemaal zo goed. kan zelf ook niet meer verder door allerlei fysieke en mentale klachten. nu ik niet meer werk ook financiele problemen. nergens begrip en de huisarts helpt me niet met levensbeeindiging. zoek het in de drank en lig alleen nog op bed en bid om in te mogen slapen. heb pillen verzameld en ga ze maar nemen ik weet het niet meer. ga steeds naar de spoed van ziekenhuizen maar vind geen gehoor. ze laten je gewoon sterven. heb zelfs contact gezocht met de politie maar die doen ook niets zelfs niet als je aangeeft je leven te beeindigen. ik schreeuw om hulp maar niemand helpt…

Kees, 16-12-2011 22:22 #42
Ja ik ben er klaar mee. Waarom moet ik nog. Mijn man is afgelopen zomer onder de trein gegaan en heeft me met niets achtergelaten. Ik heb geen werk en leefde van zijn inkomen. Ik wil ook gaan. Waarom mag dat niet. Moet ik ook onder de trein of zo. Krijg van de huisartrs niet eens een kalmeringspil. Hoe verlos ik mezelf uit deze ellende. Ik wil niet alleen verder.

Anke, 30-11-2011 13:49 #41
Het zelfbeschikkingrecht is een van de pijlers van het gezondheidsrecht.
Waarom moet je naar verre oorden om daar vesperax of nembutal proberen te
verkrijgen, zoals zo velen al hebben gedaan? En dan meestal zonder succes.
Of kiezen voor een intercity, ophanging en andere vreselijke methoden, waarmee nabestaanden met een trauma achterblijven?

Mijn vader heeft in zijn langdurige en pijnlijke ziekte gesmeekt te sterven en niet meer
te hoeven lijden. Zijn toestand was ten hemel schreiend.
In die tijd was er veel minder mogelijk op het gebied van pijnmedicatie bij kanker.

Met inachtneming van de wettelijke zorgvuldigheidseisen voor het effectueren van een
zelfgekozen levenseinde (euthanasie en hulp bij zelfdoding) is het pleidooi hiervoor
legitiem en is het een goed dat NVVE ook voor mensen die niet geheel aan deze eisen
voldoen (laatstewilpil) onderzoek verricht en hiervoor pleit.
De suïcideconsulenten zijn goed geïnformeerde mensen met wie hierover in vertrouwelijkheid kan worden gesproken.
Referende aan het boek van theoloog Kuitert "Suïcide wat is er tegen?" zou het zinvol
zijn hierbij het zelfbeschikkingsrecht van mensen te respecteren.

Zieke, 27-11-2011 12:30 #40
Heb weet ik de ziekte van lyme maar is gevonden door een alternatieve arts, Is onbetaalbaar geworden. De reguliere dames en heren willen er niet aan. Ik tob en tob maar, Ik wil niet meer want de kwaliteit van leven is verdwenen,

Traangas, 09-11-2011 21:36 #39
Ik ben 20jaar. en ik heb heel wat meegemaakt.ik ben gepest… ik ben verkracht. ik ben geslagen vaak genoeg.ik ben gekleineerd. alles bij elkaar heeft mij tot een hele onzekere meisje gemaakt. tot de dag van vandaag haat ik mijzelf ik walg van mijzelf. meerdere malen heb ik zelfmoordpogingen begaan waarvan 1 in ziekenhuis ik snij mezelf nu elke dag.elke dag val ik huilend in slaap ik kan het niet meer ik wil zo graag dood zo graaag…

HELP MIJ!

H. Groen, 05-11-2011 19:39 #38
Ben al sedert 1982 lid van de NVVE… Afgelopen week heb ik iemand van de ondersteuningsdienst bij me gehad om te praten over zelfdoding. Het leven is voor mij genoeg geweest. Wat mij nu nog rest is een verpleeghuis ivm een ernstige ziekte. Heb mijn moeder gezien in een verpleeghuis… ze wilde niet meer en gelukkig was ze ook lid van de NVVE. De zorg wordt alleen maar slechter en mijn gezondheid navenant. Ik wil mezelf besparen wat mijn moeder is overkomen.

Mark Kleinhesselink, 05-11-2011 16:26 #37
Graag zou ik wat info ontvangen of jullie mogelijkheid zien mij te helpen bij zelfdoding. Ik heb al jaren last van zware depressies en heb al hulp gehad van meerdere psychologen maar niets helpt. Ik ben nu 40 jaar en heb geen zin meer om verder te leven.

b.v.d.

Mark Kleinhesselink

Alain, 30-10-2011 21:27 #36
Ik ben vaak suicidale gedachten.Mijn moeder, mijn vader kijkt niet naar me om.Ik zou vooral een pijnloze, snelle dood willen.Maar ik ben gelovig, en als ik zelfmoord, moet ik naar de hel en eigenlijk is het gemakkelijk om van een hoog gebouw te springen, maar ik vind het te akelig.Er zijn mensen die zeggen dat mensen die zelfmoord (willen) plegen, lafaards zijn.Ze hebben waarschijnlijk dan nog nooit zo'n gevoelens gehad want volgens mij is er niemand die uitkijkt om zelfmoord te plegen.Het is gewoon de laatste stap die je zet in een leven die niet te leven valt…

Remco, 27-10-2011 23:36 #35
Eenzaamheid creëert meer eenzaamheid, dat is bekend. Op een bepaald moment kun je je gevoelens niet meer delen, omdat ze dieper en vreemder zijn dan 'gewone' mensen ze ervaren. Het leven kan dan ondragelijk worden. Dus eenzaamheid moet een reden voor euthanasie zijn. Aangezien 'gewone' mensen, medici, hulpverleners dit niet in (willen) zien, hebben ze ook niks te klagen over mensen die voor de trein springen.

Remco, 25-10-2011 18:53 #34
Wordt er overigens wel eens naar gekeken hoe het kan dat ondanks de psychiatrische 'hulp' hele volksstammen voor de trein springen? Wat klopt er niet in dat plaatje? En waarom wordt iemand die suïcidale gedachten heeft ook nog eens, vanwege het taboe, in de steek gelaten, terwijl wordt verondersteld dat hij/zij het niet moet doen, en dus hulp kan gebruiken? Ikzelf heb diverse malen aangeklopt bij de GGZ om te waarschuwen, maar een kluitje in het riet is wat je kunt krijgen. Er is al jaren een grote workload in de GGZ.

Remco, 24-10-2011 12:48 #33
Ik weet niet meer waarom ik suïcidaal ben. Ik wil niet dood, maar ik kan het leven niet meer aan. Ik snap de verhalen die ik hier lees zo ontzettend goed. Ik ben tegenwoordig elke dag de hele dag bezig mezelf op te peppen. Soms voel ik me goed, en daar loop ik op. Ik ben niet depressief te krijgen, en dat gun ik de schepper ook niet, met alle respect overigens. U en ik weten hoe het is om in dit schuitje te zitten. Mensen die dat niet begrijpen, daar zit de wereld vol mee, daarvan moet je maar denken dat ze gewoon niet beter weten. Vandaag een goede dag. Dat weet ik elke dag zeker. Suïcide is moeilijk en tegennatuurlijk. De stap om het te doen vergt naar mijn overtuiging een gigantisch grote geestelijk pijn, zoals ik die hier lezen kan.

Josephine, 18-10-2011 18:30 #32
Ik heb het boek Hulp bij zelfdoding gelezen, maar als ik om de genoemde medicijnen vraag bij de dokter, weet hij meteen wat de bedoeling is, want het zijn echt hele specifieke middelen en die krijg ik nooit met mijn achtergrond. Daar heb je dus niks aan, want ik ga me echt niet in het illegale cirquit begeven en op internet stikt het van de oplichters, dus de kans dat je hier iets koopt en vervolgens ook echt ontvangt is mimiem.
Een wassen neus dus deze vereniging. Gewoon maar hopen dat ik nooit meer (zwaar) depressief word. Moet altijd lachen als ik zie dat er op de T.V. weer eens zelfmoord gepleegd wordt met een handje vol pillen. Alsof het zo makkelijk is. Kurt Cobain heeft eens zo'n 45 tabletten Rohypnol binnen gekregen. Daar heeft hij wel een paar dagen van in coma gelegen, maar hij heeft het wel overleefd. Ik vind het bovenstaande artikel dan ook niet echt een nuttige leidraad. Zelfmoord plegen is gewoon moeilijk /pijlijk en dat is denk ik maar goed ook, want anders zou het in deze moeilijke tijd erg stil worden op straat, denk ik.

Marley, 17-10-2011 03:51 #31
Een ieder heeft z'n verhaal. Mijn grootste liefde is gelukkig getrouwd en enorm gek met mij. Mijn huwelijk is gestrand op mijn burn-out zo verteld mijn ex, inmiddels getrouwd en nu wil zij mij graag terug. Mijn dochter heeft kanker en dan zal ik niet uitweiden over mijn gebreken. Ach zoals bij velen is het een lang verhaal, ik ben het zat, ik ben moe.

Margreet Vorstermans, 12-10-2011 22:20 #30
Ik vind dat iedereen over zijn leven moet kunnen beslissen

Nietvanbelang, 30-09-2011 18:42 #29
De wereld is inderdaad rot! Op mn 12de dacht ik al aan zelfmoord. Nu ben ik 56 en ik denk er meer dan ooit aan. Ben al bijna 4 jaar in psychiatrische behandeling en niks helpt. Voor de buitenwereld heb ik een goed leven, maar wat weten zij ervan. 3 x ben ik op mn werk gepest, de laatste keer was de druppel, ik kom er maar niet meer boven, heb er nog steeds nachtmerries van en voel me een komplete nul. Nu is mn vader ook nog dit jaar gestorven, heb zelf geen kinderen en heb nu echt het gevoel dat ik toch niks meer achterlaat. Heb dan ook nog een schoonzus die me vanaf ik thuis ben gebleven omdat het echt niet meer kon, me met de nek aankijkt want mensen die zo'n gedachten als zelfmoord hebben (of het effectief doen) zijn egoïsten volgens haar! Voor hulp of een goed gesprek moet ge daar niet naartoe gaan hoor. Zelfs als ge zegt dat mensen die dat doen met hun rug compleet tegen de muur staan en nergens serieuze steun vinden, dan nog begrijpt ze het niet. Thuis kan ik er ook niet over praten, mijn man is direkt op zijn tenen getrapt en neemt het persoonlijk op, hij kan daar ook met zijn verstand niet bij, dus zwijg ik maar. Het is hier één tranendal en zeker inwendig, iedere dag een gevecht, maar nog voor hoelang?

Mens, 25-09-2011 02:25 #28
Beste lezers,
Ik begrijp mensen die je zeggen dat je jezelf niet mag doden niet, maar zij gaan niet aan je deur staan om je op te beuren, zij gaan je niet helpen als het moeilijk gaat. We hebben helaas het leven gekregen en we kunnen nergens anders dan op deze wereld vertoeven. Maar de wereld is rot; wetten, dictators en mensen die hun wetten en waarden aanhangen leggen ons een levensstijl op waarin je geen inspraak hebt. Je moet alsmaar, elke dag opnieuw aan die hoge eisen voldoen, of je dat nu wilt of niet. JE zult gestraft worden als je niet deelneemt aan de maatschappij je zult uitgesloten worden, je zult bekritiseerd worden, mensen zullen je veroordelen voor het niet volgen van de ziekelijke regeltjes die ons worden opgelegd. Nee, het leven is lelijk… tja vogels, bloemen en zonneschijn zijn maar klein bier naast moord, bedrog, hypocrisie, uitsluiting, verplichtingen en de slavernij die we elke dag ondergaan. De wereld is een trieste, zielige plek, waarin mensen elkaar voortdurend belagen en de wet te koop is. Enkel een onwetend en naïef iemand ziet de wereld als een mooie plaats… waren we allemaal maar zo dom als velen. De mens is een walgelijk schepsel en ik kan wedden dat iedereen die dit leest denkt "ja maar ik ben een uitzondering", maar hoe kan je dit over jezelf denken als je zo kortzichtig bent om niet te zien dat we allemaal onze perverse systemen in stand houden: door belastingen te betalen geven we overheden geld om moorden te begaan, door nooit te protesteren of acties te ondernemen tegen de menige moorden, genocides, roven en oorlogen maken we het mogelijk dat anderen uitgebuit worden, door deel te nemen aan de consumptiemaatschappij creëren we nood aan grondstoffen waardoor weer mensen worden uitgemoord en oorlogen worden onderhouden… ironisch dat ik dit moet vertellen vanachter mijn pc vol coltan waarvoor al die genocides door onze regeringen zijn georganiseerd… ja de wereld is een rotte plek dus als je dan wilt sterven neem dan een aantal corrupte politici mee in je graf, je zult er velen gelukkig mee maken.

Anoniem, 18-09-2011 21:55 #27
Ik heb al sinds ik ongeveer 7 jaar ben gedachten en de neigingen om zelfmoord te plegen ik heb ook een poging tot zelfmoord gedaan op mijn 10, ik ben nu 12 en ik denk elke dag aan die dag terug, ik wil nog steeds zelfmoord plegen ik wil een overdosis medicijnen nemen. Ik heb altijd het gevoel dat ik op de achtergrond sta, ik doe tweetalig VWO, en het zet zo een grote druk op mij dat maakt me geestelijk wel een beetje kapot doordat iedereen het hoogste van me verwacht. Ik heb altijd het gevoel dat iedereen me haat ik ben lelijk en dik en ik heb nog nooit een vriendje gehad! Ik wil dit leven gewoon niet meer!

Jessica, 17-09-2011 23:31 #26
Ik ben 34 jaar en vrouw van een hardwerkende eerlijke man. Zelf had ik al een zoon van een vorig huwelijk, en samen hebben we ook een zoon gekregen. Van de buitenkant ziet alles er zo beschaafd en gewenst uit, maar ik ben zo ongelukkig. Al 24 jaar denk ik aan zelfdoding. Vaak heb ik met pillen en messen gestaan en het toch niet gedurft. Als ik er bij hulpverlening mee kom, zeggen ze dat ik aan mijn kinderen moet denken. Maar wat hebben die aan me als ik altijd duister en donker vertrokken ben naar mijn droomwereld. Nu heb ik een definitief besluit genomen en al een afscheidsbrief in de pc opgeslagen. Wanneer en hoe, dat weet ik nog niet. Mensen die met argumenten komen als; 'God houdt van je' of; 'denk eens aan je gezin' kunnen beter hulpverleners worden. Daar heb ik net zo veel aan. Al jaren voel ik mijn tijd bij hulpverlening verloren. Kortom, ; als er een gemakkelijke weg bestond om met 1 pilletje van het leven af te zijn, nam ik die zonder aarzelen in. Ik ben gewoon klaar hier…

Penelope, 17-09-2011 14:35 #25
Ben een vrouw van 41. Als klein kind heb ik veel gezien met een alcoholische vader. Door vriendje van moeder aangerand, vernederd en getreitert, waardoor ik een verkeerd beeld van mannen heb.( die klootzak is nu nog getrouwd met mijn moeder) Veel misbruikt door vriendjes, maakten ook gebruik van mijn goedheid. Toen ik 17 was overleed mijn vriend, daar kom ik nooit meer overheen. Op mijn 23e een zoon gekregen van een man welke zich ontpopte tot een ware duivel. Ben vaak verkracht en mishandeld door hem en het gaat maar door dat getreiter, maar nu via mijn zoon. De emotionele mishandeling was nog het ergst. Veel problemen met mijn zoon, hij haat me. Heb al 16 jaar zeer respectabele baan, dat is het enige wat mij nog op de been houdt (en mij het gevoel geeft dat ik niet zo gek ben als iedereen zegt.). Ik ga kapot van binnen, heb gefaald in dit leven en ben altijd alleen, dus niemand gaat mij missen. Vrienden heb ik niet, die bleven weg door alle stress om mij heen. Weet alleen niet waar ik moet beginnen, hoe kom je aan pillen cq vuurwapen? Hoop dat ik gauw een weg vind.

Kelly Haverbeke, 31-08-2011 23:21 #24
Ik ben op deze site beland om een manier te vinden om een einde te maken aan alles.
Ik ben dan nog maar achtentwintig jaar maar als je al van je twaalf jaar de eerste poging ondernomen hebt en die wens om er niet meer te zijn al die jaren gebleven is denk ik dat ik het beter zou hebben.Ik weet dat hoe erg ook weinig mensen mij zullen missen.
Ik heb geprobeerd iets te maken van mijn leven maar helaas blijft alles tegengaan ik vind geen woonst ben fysiek ook al kapot en mentaal gaat het helemaal niet meer.
ik heb nooit veel gewild of verlangd alleen een moeder die mij graag zag maar ook dat is mij niet gegund. de mensen die wel om mij gaven ben ik helaas op korte tijd verloren.
er zijn natuurlijk nog vriendinnen maar ik weet hoe moeilijk het is om zoiets te verstaan.

Kayra, 09-08-2011 20:44 #23
Lieve Marie-Anne, Ik schrik van je berichtje, de 1e die ik las.
Je moet het wel heel erg moeilijk hebben om zo ver te komen. Wil je het heel aub NIET doen?!?! Denk aan je kinderen. Zij hebben je nodig! Als je hen achterlaat met zoiets verschrikkelijks, is hun leven kapot… Wil je dat? Jij bent gezegend dat je kinderen hebt. Ik wil ze heel graag maar het is er nog steeds niet van gekomen… : ' (
Er zijn veel mensen die wel van je houden. Kijk naar alles wat je hebt ipv naar alle negatieve dingen in je leven. Ik weet dat het makkelijk gezegd is, maar richt je op de goede en positieve dingen. Wat mij altijd helpt als ik het niet meer zie zitten, is bidden. Je kunt aan God, Jezus en Maria bidden en je kunt de Engelen om hulp vragen. Doe het gewoon en zij zullen je helpen. Zij houden heel veel van je! Ik had ook een heel moeilijk leven en veel tegenslagen. Ik wou ook vaak graag dood om van alles af te zijn. Maar als ik denk aan de mensen die ik achter laat, kan ik het niet. Mijn leven wordt steeds beter en mooier. Ik ben een sterker mens geworden. Geniet van de kleine dingen in het leven zoals de vogels en bloemen(geur) in de tuin, een vriendelijk gebaar van iemand, het samenzijn met je kinderen, de zon die schijnt en je huid verwarmd, schrijf je mooiste herinneringen van je leven eens op en voel die vreugde opnieuw. Richt je op de mooie dingen. Ik wil dat je gelukkig wordt en ik zal voor je bidden. Je bent het waard! GOD LOVES YOU!

Hameeuw Marie-Anne, 05-08-2011 23:22 #22
Na een leven vol traumatische gebeurtenissen, zowel in mijn jeugd, tijdens mijn huwelijk en echtscheiding en ziekten bij de kinderen, het verlies van mijn beste vriend en maatje, en na bij verschillende psychiaters, dokters en therapeuten in behandeling te zijn geweest, heb ik besloten om een eind aan mijn leven te maken, dat voor mij totaal geen zin meer heeft, zonder anderen daarbij te betrekken, Graag had ik informatie gekregen over de beste manier om uit het leven te stappen. Graag de website met tips.
Hopende op een reactie van uwentwege, en bij voorbaat dank.

De Mijne, 27-07-2011 22:06 #21
Waarom, waarom is en blijft de grote vraag… Hoezo mag je zelf niet beslissen of je uit het leven wilt of niet, waarom moeten (zoals eerder beschreven) er zogenoemde hulpverleners zich bemoeien met het feit, dat je klaar bent met het leven. Moord is strafbaar, zelfmoord volgens het wetboek van strafrecht ook, maar ach, zulke mensen zijn niet echt goed bij hun hoofd, schijnt er dan gedacht te worden.

Laten wij nu eens stoppen met die onzin. Ten eerste heb je er niet om gevraagd om op deze aardbol te mogen rondhuppelen, dat is voor je gedaan. Moet er nu ook een ander beslissen of je er eindelijk de brui aan mag geven? Waar blijft onze onvolprezen, ozo geroemd recht op zelfbeschikking?

Geen wonder dat je naar draconische maatregelen moet grijpen, ALS je eenmaal tot de conclusie bent gekomen, dat je er klaar mee bent.

Het zou fijner zijn voor een aantal mensen, als zij op een menswaardige manier, dit leven zouden mogen verlaten. Er zijn namelijk mensen, die dit besluit weloverwogen nemen en niet aan een impuls toegeven.

Rens Kuiper, 26-07-2011 19:54 #20
Ik ben een man van 55 jaar, ik heb het wel gehad in het leven, geen familie (die er toe doet), geen werk, geen toekomst. In ieder geval voor mij geen menswaardig bestaan meer. Ik heb het afgelopen 2 jaar 2 mislukte pogingen gedaan, 1 poging om van grote hoogte springen, op het terrein van de SHELL raffinaderij Pernis, puntje bij paaltje durfde ik niet. Vorige maand de 2e poging gedaan thuis. Omdat ik inmiddels wist dat ik niet durf te springen, en ook niet aan een strop durf te gaan hangen heb ik het dit keer anders aangepakt. Ik had genoeg anti depressieve liggen, die volgens de bijsluiter bij een overdosis tot gevolg heeft dat je buiten bewustzijn raakt. Dit wetende heb ik een mooie strop gefabriceerd boven aan de trap op zolder. Ik heb toen ongeveer 40 pillen doorgeslikt, waarvan ik er 3 weer uit moest braken, daarna ben ik met de strop om mijn nek op de rand gaan zitten van de balustrade op zolder. En nu maar wachten tot in bewusteloos raak, en val, en zodoende met een smak aan de strop kom te hangen. Ik denk dat ik daar ongeveer een uur heb gezeten, zonder dat er iets gebeurde, en voor mijn gevoel ook niet duizelig of iets dergelijks raakte, ik ben toen terug naar beneden gegaan en ben daar aangekomen plotseling bewusteloos gevallen. 2 dagen later werd ik wakker in een plas met bloed (flinke hoofdwond) helemaal slap, er lag een stoel op me die ik waarschijnlijk in mijn val heb meegenomen, ik kreeg die de eerste uren er niet afgetild en kon ook nog niet opstaan. Helaas was ik dus te ongedurig en heb niet lang genoeg gewacht met de strop om mijn nek. Maar mijn wens om met dit niet zo fijne aardse leven te stoppen blijft. Ik had ergens op internet gelezen dat de huisarts je kan helpen met sommige dingen, besluiten nemen, instanties die eventueel raad kunnen geven enz. Ik afgelopen maandag naar de huisarts toe, die wist er toen geen raad mee, ze had het nog niet eerder bij de hand gehad en zou me er later over berichten wat te kunnen of te gaan doen. Nog geen uur later kreeg ik een telefoon van iemand van de crisis dienst (Rotterdam), of ze langs mochten komen. ik dacht ach… kwaad kan het niet, (wat heb ik hier spijt van gekregen). Uurtje later stapte er 2 mannen binnen bij mij thuis, een verpleger en een psychiater. Na een uurtje te hebben gepraat waarin ik aangaf dat ik idd dood wil en wel door middel van medicijnen, gingen ze naar buiten om te beraadslagen. Dit beraadslagen duurde ongeveer een halfuur, en kwamen toen weer binnen. Mijn vriendin die bij het eerdere gesprek niet aanwezig was, zat er nu wel bij, zij kent mij, en mijn doodswens, ze vind het niet leuk maar respecteerd mijn wens wel, ze weet dat het niet zomaar ff een plotseling opkomende gedachte is maar een wel overwogen gedachte. De “heren” van de crisis dienst vertelde me toen dat ik in behandeling moest, anders zouden ze me gedwongen opnemen. Ze hebben in hun tekst in hun gebouw in de portiers loge staan respect te hebben voor hun patienten maar hieruit blijkt toch duidelijk iets anders. Ik moest toen duidelijk zeggen dat ik mijn plan niet zou gaan uitvoeren, en me die dag om 16.00 uur melden op hun adres ' s gravendijklaan 122 rotterdam. En ik moet mijn medewerking verlenen bij hun therapie. Ik ben die dag om 16.00 uur daar geweest onder voorwaarde dat ik na een gesprek ook weer naar buiten kan, en naar huis kan. Dit strijkt mij zo tegen haren in dat ik denk, als ze dat bij anderen doen, dit JUIST lijdt tot voortijdige zelfdoding. Daar in dat uurtje dat ik daar was heb ik alleen wat gegevens doorgegeven, naam, adres, verzekering, enz enz.
Mijn volgende “sessie” is volgende week dinsdag avond. Is dit hulp? Dit is juist het tegnover gestelde en maakt mensen zekerder van hun zaak en dit is mensen afschrikken van die zogenaamde hulp verleners.

Baps, 24-07-2011 23:49 #19
Vanaf mijn 22e jaar heb ik verschillende zelfmoordpogingen ondernomen. ik ben nu 61 jaar oud en ben het beu om zo te strijden tegen mijn depressies, angsten, eenzaamheid etc. lichamelijk ben ik ook chronisch ziek. ik wil geen oud eenzaam ziek en gestoorde vrouw worden, hoe ouder ik word hoe erger ik mijn ondraaglijke innerlijke pijnen voel elke dag.genieten ergens van kan ik al jaren niet meer. het leven heeft voor mij echt geen zin meer. Ik heb al te lang overleefd, tot echt leven ben ik niet in staat en ook niet geweest! Ik wil geen medelij, en heb het gevoel dat niemand me begrijpt. mijn familie heb ik al jaren niets van gehoord. wordt als een lastig iemand beschouwd. mijn moeder leeft nog, maar zie ik ook nooit. kontakt kan niet meer. ik word letterlijk ziek IK HAAR ZIE. ik wil gewoon rustig inslapen, het leven zie ik echt allang niet meer zitten, maar het vechten wordt me te zwaar en waarvoor? ik heb zelf geen gezin, ben altijd alleen geweest. en wil gewoon weg van deze wereld. ik wil eindelijk rust! wilt u me hierbij helpen aub. m vr gr. baps

Henk, 23-07-2011 01:43 #18
Ik wil nog graag even een correctie maken in mijn tekst van Henk, 19-07-2011 02:59.
Er staat "Heb sinds 1 jaar de ziekte van Crohn". Dat moest zijn "Heb sinds 11 jaar de ziekte van Crohn". Waarschijnlijk heb ik door de late tijdstip, omdat ik bijna geen één nacht meer een oog dicht doe, dit over het hoofd gezien. Mijn excuses voor de fout!

????, 21-07-2011 00:54 #17
Ik ben een jongen van 26 heb 2 dochters een van 3 jaar en een van 6 maanden hou heel veel van ze helaas in de relatie met de moeder stuk gelopen.
ik ben verslaafd aan cocaine al 6 jaar heb torenhoge schulden en heb geen plek voor me eigen vader is onlangs overleden en heb een slechte band met mijn moeder.
denk vaak eraan om uit het leven te stappen maar mijn kinderen houden me tegen ik ervaar nu zelf hoe het is om geen vader te hebben. ik ben nu al 2 dagen wakker heb een hoop op het liefst zou ik gewoon in slaap vallen en nooit meer wakker worden. ik weet dat er mensen zijn die om mij geven maar ik zie ze niet ik ben best een gesloten persoon en praat niet zomaar over mijn gevoelens. ik heb al een aantal keer met een potje van 50 stuks temazepam en dormicum voor me neus gestaan maar zie dan de gezichten van me kinderen voor me.
wat ben ik voor een vader als ik bij ze ben geniet ik echt dat zijn de gelukkigste momenten voor me maar wat hebben hun aan hun vader die geen huis heeft geen baan verslaafd is en torenhoge schulden heeft.
ik twijfel want het staat gewoon binnen handbereik.

peace

Henk, 19-07-2011 02:59 #16
Voor, Wil, 17-04-2011 17:49 Ben een vrouw van 48, bijna 49!
Ik weet precies wat je voelt meid.
Ik heb heel mijn leven al een gevoel dat ik niet gewenst ben op deze wereld.
Had een vader die met zijn handen regeerde en me voor het geringste al in elkaar sloeg, tot de dag dat ik niet bang meer was en terug sloeg.
Op school altijd gepest, omdat mijn ouders jehova getuigen waren en ik nergens aan mee mocht doen, zoals sinterklaas of kerst, laat staan dat je verjaardag gevierd werd.
Ik heb daardoor altijd een hekel aan school gehad en deed er ook alles aan om maar niet naar school te gaan, wat tot gevolg had dat ik vaak slaag kreeg omdat ik weer niet naar school was geweest.
Roen moest ik maar gaan werken van mijn vader want ik moest kostgeld in het laatje brengen vond hij
Op mijn 22'ste kwam ik mijn grote liefde tegen, waar ik tot vorig jaar augustus 26 jaar mee samen heb gewoond en 2 dochters van heb.
Heb sinds 1 jaar de ziekte van Crohn en ben daardoor vaak zeer vermoeid, mijn ex kon met dit alles niet overweg en liet me overal maar mee zitten, bv naar het ziekenhuis voor de onderzoeken, ik moest me overal maar alleen mee redden.
Twee jaar geleden kreeg ik plots van haar te horen dat ze al jaren lang niet maar van me houd en dat ze via internet een Amerikaanse vriend had ontmoet, die ze nog nooit heeft gezien maar waar ze tegen zegt dat ze van hem houd zoals ze nog nooit van iemand heeft gehouden.Ze is in eerste instantie een tijdje bij me weggegaan en een paar maand later weer terug gekomen. Dat bleek alleen te zijn voor een overbrugging tot ze een huis had en sinds augustus 2010 is ze definitief vertrokken
Ik heb haar uit liefde geholpen haar huis klaar te maken, ze deed toen ineen weer zo alsof er nog wel liefde was. We zouden dan maar als LAT relatie door gaan spraken we af, maar dat bleek schijn te zijn. Ze gebruikte mij om haar huis klaar te krijgen vertelde ze me later en zei er bij "ja ik weet dat ik gemeen ben geweest en trapte me alsnog de deur uit. Ik ben stapel gek met mijn dochters. De oudste woont op zich zelf en de jongste bij haar, maar ze laat mijn jongste dochter aan het lotje over, zolang zij maar rust heeft en achter haar pc kan zitten met haar vriendje kletsen.
Daardoor is mijn jongste dochter van inmiddels 14 met dingen bezig wat ze nog niet hoort te doen zoals alcohol drinken en sex met jongens.
Ik heb geprobeerd haar op het rechte pad te krijgen, maar kreeg toen ik te horen dat ik me er niet mee moest bemoeien.
Ik hoor en zie soms weken lang niemand en voel me enorm in de steek gelaten, zelfs mijn familie zien ik nooit niemand van.
Ik zit dagen lang alleen thuis en loop vaak door m'n huis met de gedachten van wat doe ik nog op deze wereld.
Heb het gevoel dat niemand van me houd en dat zelfs mijn kinderen mij in de steek laten.
Dan heb ik het nog niet eens over de financiële kant de schulden waar je nooit uit komt.
De laatste tijd krijg ik steeds meer het gevoel van wat doe ik hier nog en waarom maak ik er geen eind aan. Ik weet dat sommige mensen zeggen dat is laf je zelf doden, maar ik voel het niet zo.
Waarom zou ik me zelf nog langer kwellen en zo doorgaan met veel pijn in mijn hart.
Ik ben niet die gene die gestopt is met houden van… Het voelt het zelfde als iemand verliezen die je dierbaar is, maar dan zie je die gene nog lopen en mag je haar niet meer aanraken. dit kan ik nooit een plekje geven.
Ik mis haar zo erg en heb zoveel pijn en verdriet dat ik me geen raad meer weet.
Ik lig vaak in mijn bed huilend in slaap te vallen, als ik al in slaap val.
Ik voel me net een zombie, laat ik dan maar die zombie worden en van deze wereld waar ik toch nooit gewenst was verlaten. Zo voel ik mij! Wie kan me dan een goede reden geven om door te blijven leven dan?

Marie-Aimé, 18-07-2011 02:01 #15
Ik ben steeds een zeer levenslustig iemand geweest, heb veel gefeest en eigegenlijk een mooi leven gehad. Al sinds kind was ik zwak van gezonheid maar oh ja zo erg nu ook weer niet. in 2000 kocht ik een klein huisje en verboude dat tot mijn droomhutje daarbij legde ik een klein rustgevend tuintje aan met veel waterpartijen. Toen door omstandigheden begon ik met poezen ik kreeg de fok microbe te pakken van het super edele dier de chinschilla shaded silver en golden persjes. Dat en natuurlijk mijn full time job werden mijn leven. En vorige zomer kreeg ik te horen dt ik ongeneeslijk ziek was.Ik heb nu een half jaar beha, delingen gedaan en in de kliniek gelegen maar zelfs opstaan is vermoeiend en mijn familie wil nu beslissen om mij mijn beestjes af te nemen. Het enige wat me hier nog enigsinds wat vreugde kan geven willen ze hier weg. Zij beslissen nu over alles hier in mijn leven zelfs mijn financien heb ik al geen zeggenschap meer op want ik kan dat zogezegd allemaal niet meer aan. Ik heb een vreselijke bazige en keurieuze schoonzus die al jaren probeert te achterhalen wat ik verdien.Nu ze alles weet en een heel mooi spelletje heeft gespeeld met mijn ouders die er met beide voeten zijn ingetrapt heeft ze haar slag thuis. Ik ben het zwarte schaap en ook nog ziek op de koop toe. Nou ze kunnen voor mij de pot op allemaal ik heb heel netjes alles al geregeld bij de notaris en de verzekeringen nog een kleinigheid moet gedaan worden?Mijn vriendin weet perfect wat ik wil en welke twee poesjes ik bij me in de kist wil daar zal de dierenarts nog toestemming moeten voor geven. Alleen wil ik nu graag een humane manier om te gaan
ik spaar al jaren stilnokt op lexotan glozan en laprazolan ook heb ik genoeg spierontspanners in huis om een koe om te leggen. In de tuin staat monikskap en vingerhoedskruid twee heel giftige stoffen indien verdeerd gebruikt.Ik ben hier nu enkele maanden mee bezig nu en vraag le met de dag leer af wat ik hier bog doe.Alleen mijn baby's zoals ik de poesjes noem houden me nog hier ik heb de verantoordelijkheid op me genomen voor ze te zorgen en wil dit dan ook doen. In dieniem mijn familie mij echt het mes op de keel zet om ze weg te doen zal ik dan ook een goede thuis zoeken maar ieder famililid zal dan ook zijn gepersonaliseerde brief krijgen dat elk mens ieder individu het recht heeft op een eigen leven of je nu ziek bent of niet.Daarom vraag ik jullie aub geef mij de site waar ik die humane dood zelf kan plannen ik wil dit bewust ook niet thuis doen want dan confronteer je daar de mensen steeds weer me die later in je huis wonen en dat is niet de bedoeling. De bedoeling is om mooi afscheid t e nemen en ergens in een heel mooie kamer waar ik al geld voor heb heel sereen kan gaan. Kunnen jullie helpen aub

Anoniem, 01-07-2011 23:58 #14
Ik ben 23. Ik loop al vanaf mijn 14de met zelfmoord neigingen. Al wel een paar keer geprobeerd en 1 x daarvan in het ziekenhuis gekomen. Het is erg jammer dat het steeds mislukt, en ben ook af en toe op zoek op internet wat ik het beste kan gaan doen om uit het leven te stappen. Sommige mensen vinden het onzin. Misschien is dat ook wel zo. Maar heel veel mensen waaronder ik kunnen gewoon niet meer met de pijn die we hebben verder leven en zien gewoon geen toekomst meer in hun leven. Ik heb daar ook last van. Ik heb eigenlijk de hele dag een masker op, mensen die me echt kennen waaronder mijn moeder, 1 zus en mijn beste vriendin die kunnen daar door heen kijken. Met hun kan ik gelukkig ook praten. Maar de gedachtes in mijn hoofd die blijven. Sexueel en lichamelijk mishandeld op mijn 14de, 2 jaar lang. Vriendjes die je zo kleineren en het vertrouwen in jezelf en in andere mensen weg halen. Het houden van jezelf is weg, zelf respect is weg, minderwaardigheids complex komt sterk naar boven. Een ongeluk gehad, met een levenslange letsel eraan over gehouden wat nooit meer weg gaat. Niet het werk kunnen doen waar je van houd. Het eigenlijk helemaal niet meer kunnen werken omdat het gewoon niet gaat. Geen goede hulp krijgen van de GGZ omdat ze gewoon niet weten wat ze met sommige mensen aan moeten. Er staan zelfs hele belangrijke dingen niet in mijn dossier. Ik word niet gebeld, krijg geen hulp. Helemaal niks. Mijn (ex) vriend die is zelf zo depri dat ie mij van alles aanpraat wat ik nog allemaal ga geloven ook. Dat ik slecht ben, dat ik niks goed doe. Dat ik alles kapot maak met mijn gedrag. Dat ik mag sterven van hem. Ik ben niet slecht en ik probeer dingen goed te doen. Maar dat ik alles kapot maak met mijn gedrag, ja dat geloof ik wel. En sterven, tja ik wil niets liever dan dat zijn wens uit komt.

Hulpeloos, 01-06-2011 19:35 #13
Ik had zo'n mooi leven. ik trok mij als kind niet zoveel aan van opmerkingen enzo… Maar ik kom in de puberteit, en niet alleen mijn persoonlijkheid verandrt maar ook mijn uiterlijke enz. ik trek mij alles aan. Als ze een opmerking geven dan loop ik de hele dag te denken dat ik niet goed genoeg ben. als ik hoor dat ze roddelen dan probeer ik er alles aan te doen om mezelf te veranderen. onlangs zeide ze in school iets van mn haar, dat het kort was (een beetje over mijn shouders) en dat als ik het stijl het onmiddelijk weer krult als ik op school kom. dus ik mocht van mijn ouders voor mijn goed raport extensions hebbe. die doe ik elke dag aan en mijn zelfvertrouwen groeide met de dag. maar opeens hoorde ik weer een roddel dat mijn haar op niets trekt enzo dus loop ik weer iedere dag met de gedachte rond dat ik niet goed genoeg ben. Mijn meter is onlangs gestorven aan kanker. dit is een zware slag voor mij, want bij haar kon ik met alles terecht en nu niet meer. op school zeide ze van ja trek u da ni aan, tleeve ga voort eh… dus op school krijg ik ook niet veel steun. ik begin mezelf vanalles opkroppen en ik loop nu al bijna 3maand rond met zelfmoordgedagtes. ik heb al pogingen gedaan maar het mislukte altijd. ik wil zooo graag bij mijn meter, oma en andere tante (allemaal overleden van kanker) zijn in de hemel. maar de pogingen lukken niet ;s wat nu? help aub. xx

Verandering, 24-05-2011 15:34 #12
Ik heb een beetje iedereen zijn verhaal gelezen, ik ervaart zoveel pijn en denkt altijd dat het zal ophouden als ik niet meer zal bestaan. Ik heb zoveel ellende meegemaakt dat ik niet weet wat ik met mijn leven moet. Ellende vanaf mijn 6 jarige leeftijd, misbruik van de ene naar de andere man en dan een kind gekregen toen ik 14 jaar oud was. Nu jaren later denk je dat je iets goed heb gedaan door toch het kind te houden en op te voeden, blijk dat zij voor 2 jaar misbruik werkt door loverboys. Precies op het moment dat ik dacht dat ik geluk had gevonden, maar het bleek een droom te zijn. De man die ik een relatie mee had, besloot te trouwen en ik kan hem maar niet loslaten. ik vraag mezelf steeds af"jij hield toch van mij?" Maar blijkbaar was ik niet goed genoeg en waarschijnlijk zou ik dat nooit zijn. Zoveel mensen gaan dood die wel graag willen leven, maar ik nooit ziek of zelf nieteens verkouden. Wat heb ik gedaan om dit te verdienen dat is de vraag die ik me steeds stel.

Remco, 27-04-2011 21:45 #11
Als ik de verhalen hier lees denk ik dat ik niets te zoeken heb bij een site over suïcide. Ik loop ruim twintig jaar in de psychiatrie, en ben meer depressief dan levenslustig volgens mij hoewel ik de diagnose schizofrenie heb. Geen werk, geen sociaal leven, geen geld, een stigma (ben je zelf bij, ik weet het), bijwerkingen van medicatie (toename gewicht/impotentie), nooit een relatie gehad, trauma's, neurose, lichamelijke kwalen, tja, een paar dingen, niks bijzonders eigenlijk. En dan psychoses en wanen, vrijwel geen energie, maar tenminste geen pijn. Eigenlijk weet ik niet waarom ik dood wil. Ik heb al een paar 'pogingen', als je het zo mag noemen, achter de rug, vrij onschuldig. Vandaag ging ik zoeken en kwam dingen tegen op suïcide sites die me troost gaven. Ik 'slaap er altijd een nachtje over', want slaapproblemen heb ik ook niet gelukkig. Ik weet niet waarom ik dood wil, en aangezien ik nog steeds leef, en alle bezwaren zie van een egoïstische daad, draai ik elke dag de dag af met ups en downs. Tja, niks bijzonders eigenlijk.

Het gekke is dat je het heel erg vindt om iemand te moeten verliezen aan suïcide. Misschien omdat je weet wat het is. Ik wil ook nog wel kwijt dat ik de levensverhalen hier heel begrijpelijk vind. Ik heb de grote mazzel dat ik gemerkt heb dat als je volhoudt en doorzet, de zon uiteindelijk toch wel weer gaat schijnen. Ik ben me ervan bewust dat ik van geluk mag spreken.

Carlo Korver, 22-04-2011 14:02 #10
Meerdere therapieen geprobeerd, medicatie, opnames enz.enz.Ben erg moe en heb het gevoel dat ik het allemaal niet meer zo meekrijg.Doordat ik ook ADHD heb heb ik impuls handelingen, wat in mijn geval tegen mij werkt.Laatste serieuze poging;zomer 2010 met 4000 mg Seroquel.Daarvoor ook pogingen gedaanmaar helaas, ik wordt gewoon weer wakker.Sta op dit moment onder behandeling van de Mondriaan zorggroep, maar dat is een van zovelen die het geprobeerd hebben.Ik zie hier geen oplossing meer in.17 jaar op straat gestaan, hoezo alleen.Schulden van hier tot tokio en 80 100% afgekeurd sinds 2003.Wanneer houdt het op?

Wil, 17-04-2011 17:49 #9
Ben een vrouw van 48, bijna 49. Ik wil niet meer leven. Het leven doet te pijn, altijd al gedaan. Altijd verkeerd zelfbeeld gehad, lelijk, niet goed genoeg. Tot ik 2 jaar geleden een leuke gozer leerde kennen. Hij heeft er niets speciaals voor gedaan, slijmen, inpakken en noem maar op. Maar ik werd zo meer mezelf, bewuster en zelfverzekerder. Hij zat in een huwelijk wat al 20 jaar niet goed liep. Vorig jaar ben ik veel verloren. Konijn dood, kat dood, vader dood, baan kwijt, financieel in de ellende, m'n 2 vriendinnen die het lieten afweten en ook het vriendje is weg. Althans weg… hij weet zelf niet wattie wil denk ik. Rijdt rond m'n huis, stopt briefjes in de brievenbus, komt in mijn enige veilige haven, mijn stamkroeg. Ben zo leeg en op, het heeft allemaal geen zin meer. Zoveel verdriet en verlangen naar dat goede gevoel. Zal het nooit meer hebben, bestaat niet. Heb medicijnen en psychische hulp maar… Ik weet niet hoelang ik dit leven nog volhoud. Voel me schuldig, wat klaag ik… Ben gezond en niet eens de lelijkste, eigenlijk best een tof wijf, intelligent. Vrienden willen er niets meer over horen… Ben je nu nog met die gozer bezig? Meid laat hem barsten. Kan ik niet. Tis zo stil en leeg. Ik wil niet meer.

Kees Kamerbeek, 30-03-2011 19:16 #8
Ik zelf zou heel graag dood willen en heb div malen geprobeerd ereen eind te maken.
als je alles hebt verloren in je leven dan ben je er echt klaarmee er is dan geen enkele zin om verder tegaan, ik hoop dan ook echt om geen 61 jaar te moeten worden.
ik werd in 2000 vijftig jaar was in de zelfde maand 30 jaar getrouwd heb met mijn vrouw een korte vacantie kwamen thuis mijn vrouw moest voor controle naar het ziekenhuis dokter zegt alles in orde komt u maar overeind en zegt tegen de docter ik krijg zon pijn in het achter hoofd raakt in coma en overlijd. dan raak je al je kinderen kwijt in loop van een paar jaar en ook nog je werk, nou dan is je leven echt over.

Merline, 15-02-2011 21:00 #7
Als je eens ruzie hebt met iemand moet je het dan uitpraten want als je dat niet doet kan het misschien zijn dat hij/zij zelfmoord heeft gepleegd omdat hij/zij et misschien zo zwaar had ofzo, dus de goede oplossing is het altijd uitpraten misschien zal die persoon dan veranderen.

Jeroen, 27-11-2010 08:53 #6
Ik vind dat ieder mens recht heeft op zelfbeschikking en dus mag kiezen of hij/zij wil leven en hoe er eventueel een einde aan het leven gemaakt gaat worden. Het is mijn overtuiging dat mensen sowieso niet te stoppen zijn als ze de keuze eenmaal gemaakt hebben om uit het leven te stappen. Waarom dan niet een keuze geven uit hele humane manieren zodat je er op een rustige manier uit kunt stappen en er niemand last van heeft?

Veel interessanter vind ik om te kijken wat de maatschappij al dan niet heeft gedaan op het moment dat de persoon aangegeven heeft hulp nodig te hebben. Wat ligt er ten grondslag aan de doodswens? Is het een grondstemming? Een slopende ziekte? Een reactie op een gebeurtenis? Heeft iemand gewoon echt afgesloten met zijn leven? Zijn het financiële problemen die iemand in paniek laten raken en kapot maken?

Met name wat het laatste betreft vind ik dat de Nederlandse samenleving zich kapot zou moeten schamen, omdat ze vaak geen vinger uitsteekt. Uit wantrouwen, uit egoïsme, maar vaak wel met fatale gevolgen. Liever? zo heb ik zelf ervaren? noemen ze je een vuile profiteur die zijn eigen boontjes maar moet zien te doppen. Alsof het leuk is om om hulp te vragen. Alsof er potverdorie van de 16 miljoen mensen er niet een paar zijn die je uit de goot zouden kunnen trekken door iets te doen, hun netwerk ter beschikking te stellen, je een tweede kans te geven, of door simpelweg 1 of 2 Euro over te maken op je bankrekening zodat je weer uit de shit kunt komen. Door ze bij hun thuis op te nemen, of concrete hulp aan te bieden bij het doen van boodschappen of het kopen van Sinterklaas-cadeautjes voor hun kind. Het is een?investering? die je trouwens vanwege de dankbaarheid die je uiteindelijk terugkrijgt dubbel en dwars weer terugverdient.

Wie niet helpt, moet niet zeuren over de wens van mensen om er een einde aan te maken.

Phaedra, 30-09-2010 19:22 #5
Lieve mensen ik ben Phaedra dochter van een moeder zich zelf van haar leven beroofd heeft in Februari 2008. Ik begrijp mijn moeder goed, en snap door al haar verdriet dat zij zich zelf van het leven heeft beroofd. Wat ik jammer vind is dat zij zich gek heeft laten maken door anderen. Ik heb ook gedacht aan zelfmoord, dat doet iedereen wel eens. Zeker nadat ik mijn moeder verloor, wat heel erg zwaar was. Nu woon ik op mezelf heb een hele lieve vriend en heb ik een hond en kat waar ik gek op ben! Sinds kort ben ik weer begonnen met werken. En weet je waarom ik het allemaal doe, omdat ik degene ben die mijn leven in de handen heb, ik kan van mijn leven iets leuks maken. Dat kan niemand je afpakken.Kom op je bent 14 jaar je weet zelf toch beter! Wat kan jou het schelen dat ze je een hoertje noemen. Dat zijn geen vrienden, misschien zijn ze wel jaloers. En pijn in je lichaam dat is heel vervelend, ik ben 24 jaar heb redelijk vaak last van mijn voeten, dat is misschien minder erg, maar er zijn zo veel leuke dingen in het leven om van te genieten. Mijn moeder was depri, en was bang enz. Ze dacht dat wij oud genoeg waren en haar niet meer nodig hadden. Dat is niet waar iedereen is uniek. Het enige wat ik wil zeggen. Is dat jullie je eigen leven in handen hebben, en dat er zo veel moois is en het zonde zou zijn als jullie alleen maar negetief in het leven staan en zoveel andere mooie dingen zouden moeten missen. Succes maak er wat van!

Greet, 18-07-2010 02:50 #4
Waarom wil iedereen dood… Ik kan me een beetje voorstellen dat het allemaal te veel is om te verwerken of mee te leven, maar waarom gelijk dood… Zeker als je 14 bent. je hebt nog een heel leven voor je waar je nog meer "fouten"zal maken. Hoeveel mensen en zeker die je lief hebben zul je pijn doen en in ontwetendheid brengen als je er tussen uit stapt. Er zijn zoveel mooie dingen in het leven! Misschien moeilijk om te zien maar ze zijn er echt!

Ga er voor er zijn zoveel ergere dingen in de wereld! Ik hoop dat julie dat gaan zien en hulp krijgen die past bij jullie en ook al ben je jong of oud ga voor het mooie en dus niet voor de dood, die kan ook mooi zijn maar niet als je geniet van het leven wat je is gegeven!

Roos, 19-05-2010 18:13 #3
Ik ben meisje 14 jaar. ik had een geweldig leven. vol vrienden, vriendjes. altijd gelukkig, geen ruzie met ouders. maar ik veranderde en had het zelf niet in de gaten. ik deed wiet smoken. ik ben 3 dagen gestopt. ik was toen met een jongen naar bed gegaan waar ik 2 dagen mee had. maar ik had er ongelofelijk veel spijt van. ik had het tgegn vriendinnen gezegt. maar met 1 heb ik ruzie en die lulde het naar de hele school. nu zien ze me als hoertje aan. en mijn familie weet van niets en vinden mij verandert, hoe ze het weten…?IDK. ik word er gek van al die mensen, ik kan nieteens op shcool lopen! nieamnd geeft wat om mij! behalve paar vreinden, ouders beetje, en mijn bijna vriendje. maar toch zou ik graag kanker krijgen ofzo. dat ik dood ga. ik zie het echt neit meer zitten! help me aub. want vertrwouens persoon op school heeft ook niet veel zin. want heb ik al.

Marian Dijk, 14-03-2010 15:30 #2
Ik ben 50 jaar en leef al ruim dertig jaar met psychische problemen. Angst-en paniekaanvallen, niet durven en kunnen eten. Veel hulpverleneners gehad, heel veel, niets heeft geholpen, ik ben 3 keer gescheiden, heb 3 kinderen van dezelfde vader, 18, 17 en 14 jaar, die ik alleen heb opgevoed. De oudste 2 kinderen zijn uit zich zelf vertrokken, de jeugdzorg heeft de jongste van me afgenomen. Mijn middelste kind heef kanker gehad, is genezen. Ik heb al eerder een zelfmoordpoging gedaan, ik kan de psychsiche pijn niet meer aan, de kinderen kijken niet naar me om, ik leef op alcohol, om de pijn niet te voelen. Alleen mijn zus is op de hoogte van mijn doodswens. Eten doe ik niet. Ook wil ik geen contact met m'n ouders, om hun de pijn te besparen. Ik lijd ondragelijk, hoop dat ik een hartsilstand krijg of kanker, zodat ik een natuurlijke dood kan sterven, helaas in mijn lichaam erg sterk, dus zie ik geen andere uitweg tot een humane dood. Kan u me helpen hiermee?
Ik zie geen enkele toekomst meer, wil ik ook niet, want er is geen toekomst voor mij.

M. Langereis-Arents, 11-02-2010 17:04 #1
Ik ben 74 en word 75 jaar op 21 mei.ik kwakkel al jaren met rugpijn en vreselijke pijn in mijn lies nu ben ik 23 dec.j.l.
geopereerd aan mijn rug daaarvoor heb ik een vreselijk runtgelogies onderzoek gehad in mijn rug toen wist de neurochirurg waar hij moest operen nu vergeet het maar ik heb al 7 weken vreselijke pijn in mijn lies en rug en kan
haast niet lopen van de pijn ik moet nu op straat met een rolstoel want lopen gaat niet.ik heb absoluut geen zin om
ouder te worden met deze pijn en wil graag inslapen.u denkt die mevr heeft hulp nodig wij gaan met haar praten maar
dat wil ik allemaal niet ik praat met mijn kinderen die gaan weer naar huis maar ik zit thuis met pijn.ik groet u.mevr m, langereis -arents.

Infoteur: Henbro
Laatste update: 05-03-2017
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Diversen
Bronnen en referenties: 2
Reacties: 180
Schrijf mee!