Wat moet ik doen als ik mij eenzaam voel?

Nathalie, 15-12-2011 09:26
Hoi Susan, het klopt helemaal met wat jij zegt ik wil inderdaad gehoord worden maar helaas en het gekke is dat mensen altijd wel spontaan tegen me praten bij een bushalte of in een winkel (dan ben ik niet verlegen en praat ik lekker terug) maar nieuwe contacten maken is zo moeilijk voor mij ik heb echt iemand nodig die me aan het handje meeneemt maar dat doet niemand natuurlijk. Bedankt voor de tips die je hebt gegeven ik ga hier zeker wat mee doen.

Anoniem, 14-12-2011 02:29
Ik ben een man van 46 en ik heb jaren lang te kampen gehad met het gevoel van eenzaamheid, vermoeidheid en het gevoel van ongelukkig zijn. Ik was getrouwd, had een kind, veel vrienden en eigenlijk alles wat mijn hartje begeerde. Toch voelde ik mij enorm alleen en eenzaam. Jaren lang huilde ik in mijn eentje en had het gevoel dat niemand mij begreep. Ik was voor de omgeving grappig en leuk en sociaal maar ondertussen kwijnde ik weg. Ik heb van alles geprobeerd, hardlopen, pillen, vreemdgaan, veel geld uitgeven maar uiteindelijk hielp niets en mijn gevoel bleef het zelfde. Uiteindelijk ben ik gaan wandelen in de bergen van Oostenrijk, helemaal in mijn eentje en natuurlijk werd dat weer door niemand begrepen. Uiteindelijk ben ik beland bij een schaapsherder en met hem heb ik 3 dagen opgetrokken. Alsof ik hem al jaren kende wandelde ik met hem en zijn kudde, ik vroeg niets eens of dat wel mocht maar het leek bij hem een vanzelfsprekend hij te zijn. Toen ik terug kwam in NL. Heb ik gedaan wat ik voor onmogelijk hield. Ik heb alles opgegeven, mijn huwelijk, huis, auto, baan, vrienden enz. En ik ben een nieuw leven begonnen, dit zonder 1 rooie cent. Ik woon nu al 4 jaar in Thailand en werk voor een foundation die weeskinderen op weg helpt naar een beter bestaan. Dit was altijd al een droom van me iets dergelijks te doen. Durf je droom te leven en volg je hart. Want als je goed nadenkt weet je waar je problemen liggen, het uitvoeren lijkt onmogelijk maar geloof me, waar een wil is, is een weg.

Susan, 13-12-2011 17:04
Hai Nathalie,
Toevallig kwam ik vandaag ook op deze site. Ik vind het erg lastig voor je dat je de andere moeders ontwijkt van school. Ik snap dat het niet eenvoudig is om je in het gesprek te mengen, en het maakt je nog eenzamer indd als je van een afstandje gaat kijken.

Weet je wat Nathalie? Laat die moeders maar. Zoek je eigen vriendenkring buiten die vrouwen om. Er zijn genoeg vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten als jouw, of juist van die sociale vlinders die jou in hun netwerkje betrekken, lijkt je dat niet heerlijk?

Ik merk dat aanspraak jou heel veel goeds doet. Jij wilt graag gehoord worden en je niet zo alleen voelen. Ik snap je perspectief en je moet dus ook echt maatregelen zoeken om van dit gevoel af te komen, voordat je helemaal in dat cirkeltje terecht komt. Ik heb zelf namelijk een sociale angst gekweekt door dit gedoe. En probeer nu echt stappen te ondernemen want vermijden dat maakt je alleen nog maar kapotter en hopelozer.

En wie wil er nou een whining bitch zijn die hopeloos is elke dag weer? NO WAY.
It's time for action!

Kijk eens op vriendinvoorjou.nl of zoek lotgenoten contact .Zijn er zat over eenzame mensen (ja klinkt nogal somber) en daar kun je dan contact leggen, en don't worry, het is niet somber! Die mensen willen dolgraag net als jou een goede vriendin die dat begrijpt, is dat niet top?

Dus aarzel niet en maak die stap.

En wie weet fiets jij binnenkort die schoolmoeders voorbij met een aantal vriendinnen en zeg je ''Hey goeiemorgen allemaal, wij gaan even lekker winkelen!'' .

Dan zien ze een heel ander beeld van jou.

En wat je ook kunt doen, is als je dochter vriendjes of vriendinnetjes uitnodigt de ouders uitnodigen op hyves, facebook etc. En een leuk praatje maken.

Je kunt ook naar buurt evenementen gaan, maar dat ligt geheel aan jezelf.
Of jij dat leuk vind of niet, ben er zelf namelijk niet zo van, maar dat ligt aan het dorp waar ik woon :').

Heel veel succes en je staat er niet alleen voor, wees maar gerust van niet!

Groeten

Nathalie, 12-12-2011 13:42
Ikzelf ben 6 jaar geleden verhuisd naar een totaal andere woonplaats ik heb 2 oudere dochters en die zijn inmiddels helemaal gewend nu heb ik nog mijn jongste dochter die ik naar school breng maar ik krijg maar geen contact met andere moeders soms praten ze tegen me om vervolgens de volgende dag helemaal niets te zeggen ook heb ik geen contact met buren. Nu ben ik zelf niet z'on prater maar als iemand tegen mij praat klets ik altijd gezellig terug. Ik ben dit niet gewend want in mijn oude woonplaats waren de mensen veel spontaner en werd je vanzelf bij een gesprek betrokken ook mijn oude buren (waar ik nog steeds kerstkaartjes van krijg) had ik altijd leuk contact mee.
Zoals het nu gaat heb ik er geen zin meer in en begin ook expres later op school te komen om de moeders te ontwijken dus bewust meer afstand nemen terwijl ik dit helemaal niet wil maar goed zal ooit wel goed komen.

Leentje, 12-12-2011 01:29
Yvonne, ik wil best met je mailen maar hoe kom je hier in contact met anderen?

Aly de Moor, 09-12-2011 23:56
Eenzaamheid kan best ontstaan door onevenwicht. Maar hoe hef je die op? Woon sinds 2 jaar in Frankrijk, vlakbij waar 11 jaar en 8 maanden terug mijn man overleed. Ben met een vriend hier gekomen. Toen een vriend, nu.... Hij gaat bijv. met kerst en oud en nieuw naar zijn familie en vraagt niet of ik mee wil. Ik zou niet naar zijn familie willen maar zou proberen een huisje te huren en dan naar mijn vrienden willen gaan. We hebben 2 huisjes maar ik kook elke dag. Ben in zekere zin vrij. Ik weet waardoor het mis is gegaan, denk ik. We zitten op een verschillend niveau. Hebben andere interesses. Ik zoek/zocht iemand die weer mijn maatje kon zijn maar die is er niet. Dus blijf ik eenzaam. Hier heeft niemand wat aan, maar ik heb het van me afgeschreven. Ben 65 jaar. Bedankt voor het lezen en een fijne kerst!

Aiwhend, 08-12-2011 00:12
Tja ik ben ook alleen komen te staan door altijd te werken en plots hub daar sta je dan zonder werk maar oke de relatie ging toen berg afwaars oke uit elkaar gegaan maar ik liet het de niet bij zitten ik ging veel wandelen positief denken dat deet ik daar voor ook altijd maar ik gaf de moet niet op tegen slagen gehad maar ja daar kom je wel over heen .
nu elke dag vroeg uit bed wandelen fietsen zo lang de geen sneeuw ligt huis houden doen enzv maar mensen denk positief laat het je niet nemen ik wacht op ook dat ik weer een vrouw tegen komt ik sta de voor open....

Leentje, 07-12-2011 02:32
Ik ben een vrouw van 43. Vaak voel ik me eenzaam, ik verlang intens naar vriendschap en gezelligheid. Ik heb twee jonge kinderen, zij vinden het heerlijk om bezoek te krijgen maar dat gebeurt bijna nooit.. Daar voel ik me dan weer vreselijk schuldig over. Wat voor een voorbeeld ben ik! Doordat ik geen sociaal netwerk heb is het voor mijn kinderen ook een stuk minder leuk en daar baal ik echt als een stekker van.

Hello_eenzamheid, 30-11-2011 20:13
Ik ben ook altijd heel eenzaam mijn ouders zijn toen ik 3 jaar was gescheiden en zie mijn papa van jongsafaan niet meer. Ik had eerst een poes maar die is een maand geleden overleden en ik had ze al vanaf mijn geboorte ze luisterde enkel naar mij. Deed nooit een muisje, vogeltje, vliegje dood. Ik voel me sinds toen nog eenzamer dan ooit. Ik krijg geen nieuw eigen poesje want we hebben er nog 2. Mijn mama heeft het heel erg moeilijk en daar lijdt ik ook onder....

Mike, 30-11-2011 10:28
In mijn jeugd was ik vaak alleen, en toen voelde ik kij al heel eenzaam. Mijn moeder is heel jong gestorven, en mijn vader is snel hertrouwd. Ik ben enigskind, en ik heb niet echt een fijne jeugd gehad. Ondanks dat heb ik het toch goed voor elkaar gekregen.Een vaste baan, leuk appartement. En best een paar goede vrienden. Maar ik ben soms zo eenzaam. Het gekke is soms vind ik het fijn om alleen te zijn, bijvoorbeeld na een drukke werkweek om zaterdagavond lekker alleen thuis te zijn voor de buis. Maar anderszijdsondanks dat ik een paar goede vrienden heb' maar die hebben ook hun eigen leven. Ik weet niet met wie ik op vakantie kan gaan.... Met wie kan ik oudjaar vieren....?Vorig jaar heb ik via internet een jongen leren kennen en die is bij mij geweest, om oudjaar te vieren. Dat was super! Ik moet gewoon smeken... lijkt het wel... Dat kost soms zo veel energie. Wie herkent dit ook?

Judian, 26-11-2011 09:14
Ben ook erg eenzaam geworden en mis me relatie die ik had erg. ik communiceer veel op internet daar heb ik stuk of 6 programma's voor. alleen het is voor mij niet voldoende ik moet iemand kunnen aankijken of even iemand haar zijn stem horen. het gevoel hebben dat je echt iets samen onderneemt doet me vreugt. het kan heel simpel zijn. vroeger was ik nooit huis om het maar zo te zeggen. dat is sinds 5 jaar veranderd. maar ik heb heel snel het gevoel dat ik me opdring aan iemand. ook heb ik wel eens iets van ja dat kan natuurlijk ook intresse zijn naar iemand toe. ik voel me ook snel te veel of overbodig. toch merk ik wel dat waar ik ook comminiceer het negeer gehalte erg hoog is. en maakt niet uit of ik iemand gebeld heb. of dat ik gesmst heb met iemand of facebook. heb ster het idee dat mensen mij gewoon niet mogen in me slechtste dagen. ;)

Yvonne, 19-11-2011 16:46
Hallo, ik voel me ook ontzettend eenzaam. Ik ben getrouwd met een Algerijnse man die daar nog woont (en voorlopig zit het er waarschijnlijk niet in dat we elkaar snel zullen zien) en ik zit hier alleen op een kamertje van 12 m2, heb geen familie die iets om me geeft, geen vrienden en ik zie het soms echt niet meer zitten. Daarbij ben ik ook nog slecht ter been (ben pas 40, maar heb ongeluk gehad in 1991) en heb geen vervoer.
Is het misschien een idee om te mailen en als het klikt misschien elkaar eens te ontmoeten om zo de eenzaamheid te proberen te overwinnen of is dat een dom idee?

Lisa, 16-11-2011 18:08
Ik voel me ook vaak eenzaam omdat ik ook een slechte jeugd gehad maar ook nu voel ik me bij mijn eigen familie niet op mijn gemak alleen bij mijn vrienden voel ik me op mijn gemak omdat ik me dan voor doe als een stoer iemand om eerlijk te zijn weet ik niet wie ik ben wat voor karakter ik ben altijd bezig geweest uiemand te zijn wie ik niet ben dat ik ben vergeten mezelf te ontdekken

Mercedes, 05-11-2011 18:17
Angel, ik herken gedeeltes van je verhaal heel goed. Ook ik heb veel moeite (gehad) omtrent uitgaan, etc, en moeite met iets vinden wat je zelf leuk vindt om te doen en mensen om dat mee te doen. Van karakter ben ik ook niet iemand die snel op mensen afstapt of iemand belt om af te spreken, door onzekerheid en angst om gekwetst te worden. Ook al weet ik dat ik eigenlijk niets te verliezen heb, iets houdt mij tegen. Van de andere kant ben ik ook vaak teleurgesteld dat als ik niks laat horen, mensen mij ook bijna nooit uitnodigen. Ik ben dus ook vaak eenzaam en voel me vaak niet begrepen. Toch weet ik dat het vooral in mijn hoofd zit en dat er om mij heen ook veel mensen zijn die hetzelfde hebben en die ook zitten te wachten om een keer uitgenodigd te worden of op een goed gesprek. Het enige wat je kunt doen is jezelf geven aan dingen waar je voor wilt gaan en waarvan je aan het eind van je leven had gewild dat je het had gedaan, en hopelijk jezelf niet te gekwetst voelen als je een keer wordt afgewezen. Hoewel dat echt heel eng is (durf het zelf ook 9 van de 10 keer niet) Ik gun iedereen dat hij/zij kan doen wat er diep vanbinnen in zit, je talent uitoefenen zegmaar. Zelf geloof ik ook dat dat Gods liefste wens is dat jij tot je doel komt in je leven, dat is mijn hoop! En ik denk als je op je plek zit en durft te zijn wie je bent dat je dan ook mensen om je heen krijgt die daar bij passen. Bless you iedereen :)

Sefiera Nanhekhan, 04-11-2011 21:43
Linda, ik voel precies het zelfde als jij.
Ik ben een allenstaande moeder met een dochtertje van 22 maaanden en een zoon van 8 jaar, maar die blijf bij mij moeder. ls ik ergens ga kom ik alleen gezinnen tegen of koppels,
en als ik dat zie denk ik waarom kan ik dat niet hebben. Ik voel mij vaak eenzaam en af en toe begin ik te huilen. De vaders van mij kinderen heb ik geen contact mee, en ze zien de kinderen niet. Ik kan moeilijk contact maken met andere mensen, soms wil ik iet zeggen, maar ik durf niet. Mijn familie willen geen contact met mij. Op dit moment ben ik hele dag thuis om te huishouding te doen, en voor mij dochtertje te zorgen. Ik mis gewoon om met iemand te praten, en mij gevoelens te uiten. Als iets mij dwars zit hou ik het binnen.

Leeuwtje, 31-10-2011 09:26
Maris, ik voel mij precies hetzelfde als jij. Mijn oudste zit sinds kort op school, een nieuwe periode. Het leek me een goed begin om contacten te maken. Helaas is het me (nog) niet gelukt. De klas zit vol met kletsende moeders, ik zit alleen aan een tafeltje bij m'n kind.
En 1 persoon waarvan ik dacht wel "iets" te hebben blijkt iemand anders veel interessanter te vinden en daar sta ik dan weer, alleen ... En waarom? Ik ben volgens mij ook gewoon aardig, ik doe echt mijn best maar waarom krijg ik geen reactie. Waarom moet ik altijd mijzelf uitnodigen? Ik voel me echt heel erg verdrietig.

Joli Qoeur, 25-10-2011 00:10
Last van eenzaamheid. Eenzaamheid lijkt je beetje bij beetje, langzaam van binnenuit over te nemen, als n monstertje eet het je op. Heel verdrietig is dit, heel kut. Er was er iets dat mij deed beseffen dat als ik me zo bleef voelen ik niets voor elkaar zou krijgen, ik niet ik kan zijn, er dus eigenlijk helemaal niet ben, er niet toe doe en het net zo goed kan opgeven. Van die gedachte werd ik zo boos en besefte me opnieuw...DAN HEB JE DUS OOK NIETS TE VERLIEZEN! Sindsdien vind ik het minder erg een blauwtje te lopen, de rug toegekeerd te krijgen of in t ergste geval zelfs te worden uitgelachen. Wat het ook is dat je zoekt, een vriend, gezelschap of een relatie. Eerlijk waar, van elke tien pogingen die ik heb durven ondernemen zijn er zeker meer dan de helft positief ontvangen en daar van meer dan de helft zelfs liefdevol beantwoord. Gewoon proberen, wat heb je te verliezen als je er toch al niet denkt uit te komen.

Linda, 16-10-2011 16:10
Hoi Toslink, Idd ik ben het volkomen met je eens, zij met hun gezinnetje lopen nu te zaniken dat ze zijn eenzaam zijn. Ik ben echt helemaal alleen, geen ouders, geen fam. die ooit om me gegeven heeft, geen fam weer ik bij opgegroeit ben, geen vrienden enz. Maargoed ik ben niet zielig(misschien heb ik dat wel benadrukt) Mensen motten me gewoon niet. Vandaag een heerlijke dag om te wandelen, maar vergeet dat maar, overal maar dan ook echt overal kom je gezinnetjes tegen of koppels. Het lijkt wel alsof iedereen samen is en ik de enige ben die alleen is en blijft.

Xo-Angel-Ox, 13-10-2011 19:12
Aan Toslink: Hoe durf je te zeggen dat mensen met een partner of een kind niet eenzaam zijn en zeveren! Wie ben jij om te beslissen hoe wij ons eigen voelen? Ook in een relatie of iets dergelijks kun je eenzaam zijn en dat wil nog niet zeggen dat wij ons hart niet mogen luchten! Ik kan hier zo boos om worden, zeker omdat ik zelf in het schuitje zit. Hoe durf je! Ik weet zelf toch het beste wat ik voel? Moet ik dan maar zeggen: Ik heb een partner en daarom hoef ik mij niet eenzaam te vinden!? Ik zeg toch ook niet tegen jou dat je zevert want er zijn mensen die het nog slechter hebben; mensen die naar de voedselbank moeten en iedere maand de eindjes aan elkaar moeten knopen; mensen in de 3e wereld landen die vergaan van de honger en dorst, mensen in oorlogsgebieden. Ik zeg dan toch ook niet dat je zeikt en gewoon blij moet zijn met wat je hebt? Je zou juist blij moeten zijn dat er andere mensen zijn die zich net zo voelen als jij, die jou gevoelens begrijpen en dat je dus NIET alleen bent. Ik vind het nogal brutaal om dan in feite te zeggen dat wij dan maar op moeten rotten met ons verhaal en niet zo moeten klagen? Eenzaamheid is een groot begrip, iedereen kan zich eenzaam voelen, zelfs mensen met een hele hoop vrienden en familie! Die mensen kunnen juist daardoor zo eenzaam zijn. Maar wie zijn wij om daar over te oordelen? Wij maken immers hetzelfde mee, maar in een ander content! Die mensen voelen zich zoals ze zich voelen en daar kan niemand iets over zeggen, want je bent dat persoon helemaal niet.

Ik kan er dan ook niet met mijn pet bij dat je zegt dat de meeste (!) mensen die hier hebben gereageerd en hun zwakke plek hebben laten zien, zeveren om niks!

Aan allen die ook eenzaam zijn in wat voor content dan ook: Iedereen die hier post, weet wat eenzaamheid inhoudt en begrijpt hoe je je voelt! (Geldt in ieder geval wel voor mij!) Ik leef echt met iedereen mee en hoop dat iedereen er uit zal komen!

Katrien Coppenolle, 12-10-2011 15:21
Ik voel me eenzaam sinds mijn mama 4jaar geleden gestorven is,ik ben invalide sinds 15jaar door 4maal geopereerd te zijn in mijn rug,kan niet meer uit gaan werken,baatte vroeger een horecazaak open waar veel volk over de vloer kwam en ik veel bij de mensen was,mijn vent is chauffeur en werkt elke dag 15uur zodanig als hy s'avonds thuis komt dat hy ook moe en versleten is,in het weekend gaan wij nooit weg omdat ik dat niet meer zie zitten,heb 1hele goeie vriendin dat ik af en toe eens mee ga winkelen en boodschappen doen,ik heb 2kinderen 1uit mijn 1ste humelijk een dochter van 25die nu in januari alleen gaat wonen met haar vriend en heb dan nog een zoon van 15jaar die nog naar school gaat,mijn 1ste man waar ik van gescheiden ben is nu ook al 15jaar gestorven,mijn vent dat ik nu gehuwd ben en een zoontje heb van 15jaar had ook 2kinderen uit zijn 1ste huwelijk,hun mama was bij een andere man en die moest niet van kinderen weten zodanig dat ik die kinderen ook heb opgevoed,nu die zijn nu al alle 2gehuwd en hebben elk al een zoontje van bijna 2jaar,1dag per week zorg ik ook voor 1 van die kindjes om hun centen te sparen,dus wat is mijn leven ,ik heb ook 10jaar gezorgd voor mijn mama dat ik heel graag zag en met al mijn problemen terecht kon,mijn papa heb ik verloren toen ik 10jaar was,ik zie het leven echt nioet meer zitten ,wat moet ik doen? wat is mijn leven nog elke dag mijn huishouden doen,maken dat mijn kinderen en mijn vent niets te kort komt en andere mensen helpen waar ik geroepen ben om te helpen,maar wie kan mij een goeie raad geven,wat hoef ik hier nog te doen op deze wereld groetjes

Toslink, 11-10-2011 07:37
Wat is dat nu voor zever.... ik lees hier over mensen die een partner hebben, mensen met een kind... en die voelen zich eenzaam? Ik heb effectief niemand!

Angel, 09-10-2011 13:45
Wat een opluchting dat er meerdere mensen zijn die het zelfde probleem hebben als ik. Op de middelbare school had ik een hele hechte vriendengroep en gingen we heel close met elkaar om. Sinds iedereen zijn eigen gang ging daarna, zijn we elkaar uit het oog verloren. Sommige mensen gaan nog wel met elkaar om, maar ik zie bijna niemand meer. Ik heb er ook bijna geen goede vrienden aan overgehouden. Ik mag God op mijn blote knieën danken dat ik nog 1 beste vriendin heb overgehouden, maar als ik zie hoe de andere 'vrienden' omgaan met andere denk ik wel eens: waarom heb ik dat niet? Zeker als die 'vrienden' mij zeer veel verdriet hebben gedaan vroeger, mij hebben laten stikken terwijl ik er altijd voor die mensen ben geweest, dan denk ik wel eens dat het zo oneerlijk is dat zij wel lol beleven, veel vrienden hebben en ik er maar niks van bak... Ik vind het dood eng om op onbekende mensen af te stappen en gezellig een praatje te maken, ik heb daarom ook moeite met uitgaan, terwijl ik het echt graag wil, naar buiten gaan en plezier maken. Ik heb wel een vriend en het lastigste is dat hij wel van uitgaan houdt en dit ook regelmatig doet. Ik ga dan niet mee want ik weet dat ik het niet gezellig ga vinden en ik wil zijn avond niet verpesten. Maar als ik dan thuis alleen op de bank hang, dan voel ik mij zo eenzaam, rot, verschrikkelijk, in de steek gelaten, terwijl ik zelf die keuze heb gemaakt. Ik ga er aan onderdoor. Heeft iemand dit ook? Ik zou zo graag eens goede tips willen ontvangen ipv steeds het zelfde verhaal: Ga toch uit, probeer iemand aan te spreken, probeer toch plezier te hebben... Dat riedeltje heb ik al veel te vaak gehoord en toegepast maar steeds wordt ik op mijn hart gestapt wanneer ik toenadering zoek tot iemand.

Ik heb een ex gehad waarmee ik veel problemen had, omtrent het uitgaan. Dan was ik een avond bij hem, lekker gezellig en ergens in de loop van de avond vertelde hij mij dat hij die avond nog uitging met vrienden en ik niet mee mocht. Nou dat is even lekker als je vriend dat tegen je zegt. En dit ging jaren door. Ik denk dat mijn problemen daar mee te maken hebben, maar ik kan het niet fixen, dat probeer ik nu al zo lang. Ik zit er over te denken om naar een psycholoog te gaan, maar dat durf ik niet omdat buitenstaanders dan meteen gaan denken dat ik gek ben.

Ik heb het er wel eens met familie over gehad, alleen dan wordt ik in mijn gezicht uitgelachen en wordt er gezegd: Schei toch eens uit, joh. Daar heb jij echt geen last van! Maar hoe weten zij nou hoe ik mij voel? Op zo'n moment voel ik mij zo onbegrepen en wil ik het liefste ver weg en alleen zijn, omdat de enige die mij snapt ikzelf ben.

Daarnaast wil ik zo graag iets met mijn leven bereiken, ik ben bijna 24, maar ik heb toch een leeg gevoel in mijn bestaan. Alsof ik iets groots wil doen voor mijzelf maar niet weet wat dat is.

Pfff, dat lucht op zeg, echt zo eventjes naar buiten te brengen....

Sabine, 03-10-2011 19:21
Beste Maris er is wel een site dat www.depressief.nl heet soms ga ik daar ook op en dan kan ik alles kwijt wat ik zeggen wil en wat gewoon binnen in me zit maar het helpt mij tenminste wel. En ik begrijp ook precies wat je bedoelt met dat je heel veel verdriet hebt maar probeer juist naar liedjes te luisteren die druk zijn dan naar liedjes die je laten huilen. Verwen jezelf door bijvoorbeeld maskers te doen,nagellak, komedie of romantische films en allemaal hapjes voor jezelf regelen. En steeds als je een spiegel ziet kijk in de spiegel en zeg steeds: 'Ik ben de beste ik ben zo gemaakt en als je daar problemen mee hebt zoek het bij jezelf uit.' En dat dan steeds opnieuw bij mij helpt het wel. Veel succes en ik hoop dat mijn tips voldoende zijn groetjes Sabine

Maris, 01-10-2011 17:11
Eenzaam... Ja ik ben eenzaam, sinds een paar maandjes moeder... maar eenzaam voel ik me nog steeds. Nooit zal iemand mij eens vragen van Goh wat ga je doen dit weekend, vandaag? Heb je misschien zin om langs te komen.... Ik moet mijzelf uitnodigen wil ik uberhaupt onder de mensen zijn. Ik heb hier heel veel verdriet van. Ik ben geen onaardig mens, al zeg ik hetzelf.. Weet iemand misschien een soort van clubje waar mensen zijn die zich ook zo voelen.... Lotgenoten zeg maar, want weet je. Ik vind dat niemand zich alleen en eenzaam mag voelen, want het is niet leuk....

Marijke, 25-09-2011 15:40
Ik zou ook graag nieuwe mensen leren kennen, gelijkgestemden. Ik ben een vrouw van uitersten, kan een dag lekker rustig op t strand liggen of een wandeling maken zonder al te veel gepraat, maar houd ook van dansen, muziek, een gezellige kroeg en een feestje bouwen, alles op zn tijd. Alles zolang t maar 'echt' is en daarmee bedoel ik zolang hetmaar past en goed voelt in dat moment. Ik ben heel sensitief en voel snel mensen en sferen aan. Ben op dit moment in mijn leven toe (na jarenlang vechten voor mijn bestaansrecht) aan meer 'beweging in mijn sociale leven' in de zin van nieuwe mensen leren kennen die net als ik inmiddels de klappen van de zweep kennen, no nonsense, echt en eerlijk (kwetsbaar durven zijn maar uit hun slachtofferrol) zou t leuk vinden om je beter te leren kennen. Hartelijke groet; Marijke

Mimi, 19-09-2011 10:03
Ik ben een vrouw van 50+. Ook ik voel me heel vaak heel eenzaam. Ik ben gehuwd, heb kinderen en kleinkinderen. Ik ben huisvrouw en heb om zeggen geen sociale contacten. Mijn leven speelt zich vooral thuis af. Heb af en toe last van angstaanvallen als ik me buiten begeef. Zou heel graag een vriendin hebben die een beetje is als ik. Iemand met wie ik kan babbelen, die het ook niet altijd makkelijk had in het leven. Iemand die financieel niets tekort komt en die toch eenvoudig is en geen hoge eisen stelt. Moest ik zo iemand hebben, dat zou mij echt heel gelukkig maken. Ik zou die persoon natuurlijk ook steunen. Ik ben er zeker van dat er vele mensen zijn zoals ik maar die door altijd thuis te zitten niet in contact komen met zielsverwanten.

Tino, 11-09-2011 21:51
Het gevoel van eenzaamheid kende ik niet. Ik was altijd samen met mijn lieve vrouw. Tot zij in 2008 overleed. Vanaf dat moment heb ik geen tijd gehad om me eenzaam te voelen. Tot ik het gevoel kreeg dat mensen mij gingen mijden. Gevolg daarvan dat ik mij afsloot voor de buitenwereld. Had geen zin meer in het leven. Het verleden steeds maar in mijn hoofd en niet naar morgen willen kijken. Ongelukkig zijn ondanks het mooie wat ik van mijn kinderen zie en krijg. Zal ik ooit nog gelukkig kunnen zijn? Heb een nieuwe relatie geprobeerd maar dat was het ook niet. Ben nu weer 1 jaar verder. De eenzaamheid slaat weer ongenadig en hard toe. Ik probeer mijn leven op te pakken maar steeds weer dat gevoel van eenzaamheid. Komt er nu geen eind aan? Ik denk wel eens aan doodgaan. Dat lost voor mij alles op. Dan ben ik ook weer bij mijn geliefde en ben dan nooit meer eenzaam. Ik weet dat ik die stap nooit zou kunnen zetten tenzij ik mijn kinderen overleef. Ik hoop dat de eenzaamheid over gaat...

Robo, 09-09-2011 10:27
Ik voel me ook erg eenzaam. Zelf ben ik nu 23 en heb nog maar 2 goede vrienden overgehouden na een hele moeilijke periode in mijn leven. Mijn vader is ook nog wel in leven maar daar is de band nooit sterk mee geweest. Verder heb ik ook nog geen baan of opleiding en de eenzaamheid vreet aan mij. Ik vind het een probleem dat er nergens goede opties worden aangedragen als een cafe of dergelijke waar vreemden elkaar kunnen ontmoeten voor een leuke gezellige avond. Eenzaamheid is moeilijk op te lossen merk ik en ik vind het verschrikkelijk zelf er ook dupe van te zijn. Het is wel fijn om te lezen dat dit gevoel bij zoveel voorkomt in zoveel andere situaties, een kleine houvast niet alleen te zijn, hoe dubbel ook.

Plantsoentje, 26-08-2011 23:42
Herkenbaar allemaal wat iedereen zegt. Ondanks een heel boeiende baan, kind en sociale contacten, het gevoel van eenzaamheid overvalt mij ook regelmatig. Definitie hiervan: mijzelf ervaren en dit niet herkennen in de buitenwereld.

Rish, 20-08-2011 00:07
Mensen, mensen, mensen toch... waarom zien jullie jezelf als slachtoffers voor diegenen die niet open willen staan jou toe te laten in hun leven. Ieders verhaal is herkenbaar voor mij, bij sommige zie ik zelf een kopie van me eigen leven. Maar laten we naar ons zelf kijken. Wij/ jullie zijn stuk voor stuk prachtige mensen, ieder heeft iets bijzonders in hun karaktereigenschappen/ competenties. En alsjeblief mensen, laat je niet fucken* door "eenzaamheid" want niemand is alleen. Accepteer dat ook! Je sterkste orgaan zijn je hersenen, als je blijft denken "eenzaam" te zijn ga je er zelf in geloven en uiteindelijk wat is van de meeste heb gelezen dat ze bij de pakken gaan neerzitten.

Ik ben trots op me leven en accepteer mezelf hoe ik ben. Waarom ik dit zeg is het volgde: pas geleden ben ik een vriend tegengekomen die "gelukkig" getrouwd is. Kind enz., totaal plaatje. “Eenzame”, vb. van Sjouke, zielen wensen dan dit beeld. Als je vriend dan zegt niet gelukkig te zijn, dan doet het je pijn omdat je graag zijn levensbeeld had. Andersom heeft die vriend respect voor me omdat ik bewust een keuze maak of misschien wel onbewust om niet die stap te nemen. Zet er geen drang voor iets. Nergens voor nodig. Ook al woon je thuis, zoek de voordelen en niet de nadelen.

Domkopje heeft een goede balans erin gevonden en denk dat vele dat moeten doen. En echter schoonheid zit van binnen en niet van buiten. Wanneer je van binnen fijn voelt straal je dat ook uit...Positieve energie uit je aura trekt gauw zielen aan. In een spiritueel wereld zijn we niet alleen omdat ons zielen verbonden zijn met elkaar. Wacht niet totdat iemand tegen jou "hoi" zegt bij de bus/tram halte. Wees spontaan. Nogmaals niemand is alleen!

Dit is een vrij moeilijke onderwerp om erover te praten, jullie zijn geestelijk sterk genoeg om je boek te openen hierover. Wij zitten hier met een gezamenlijk “probleem”, dat maakt ons niet “eenzaam” of wel? Dat zegt genoeg, vinden jullie ook niet? Voor meer adviezen kunt u mailen met rss_1982@hotmail.com

*Excuses voor me taal, kan gewoon niet tegen als men zichzelf als een slachtoffer zien.

Troelie01, 13-08-2011 22:06
Ik herken dat van Truus, ik ben ook een tijd gescheiden. Er zijn ook veel dingen gebeurd, waardoor je in een isolement komt. Ik probeer contact te zoeken, maar die is er niet Het zijn tegenwoordig standaard mensen die je als aan object zien, en niet als een mens, die ook wel eens behoefte heeft aan een arm om mij heen. Of gewoon een normaal praatje, en dat je begrepen wordt, maar bij de meeste mensen voel je niet begrepen of ze hebben gauw een negatief oordeel over je, waardoor je je weer terug trek inje schulp.
Wat ik zoek is begrip of een praatje zonder bij bedoeling.

Gnoom, 10-08-2011 17:10
Ik ben erg bang om eenzaam te sterven. Ik ben nu 24 jaar en het enige dat ik nog heb is mijn vader, moeder en één oma. Mijn ouders zijn allebei enig kind en ik ben enig kind. Ik heb een vriend en ook hij is enig kind. Dus geen ooms, tantes, broers, zussen, neefjes, nichtjes, zwagers....niets. Mensen in mijn omgeving weten af van deze angst, maar zeggen allemaal: "Och, een grote familie is ook niets. Altijd maar die verjaardagen, speciale familiedagen en die ruzies tussen broers en zussen." Zij begrijpen mij dus niet. Wanneer er sprake is van een niet-verbroken relatie tussen bijv. 2 zussen en één van hen komt te overlijden, dan rouwt de andere. Er is een bepaalde vorm van liefde geweest in hun leven samen die ik nooit zal kennen. Als ik kom te overlijden zijn de enige personen in mijn leven mijn partner en (hopelijk) kind(eren). Natuurlijk heb ik vrienden, maar wie zegt zich niet eenzaam te voelen zonder familie?

Truuus, 10-08-2011 14:50
Ik ben nu een jaar gescheiden. Alleen geen kinderen, geen man meer. Nu ik alleen ben, komt de eenzaamheid nog meer op mij af. Ik was eenzaam in mijn huwelijk. In mijn jeugd heb ik ook geen genegenheid gehad. Ik heb niet het gevoel dat ik bij mijn vrienden terecht kan. Ja wel voor leuke dingen, voor ditjes en datjes, maar kom niet te vaak praten over je eenzaamheid, daar hebben ze geen zin in. Wat zou ik graag genegenheid willen voelen. Een man die mij begrijpt, die er voor mij is. Die mij op de eerste plaats zet. Ja, Hans ik heb me ook ingeschreven op datingsites en na 2 dagen weer uitgeschreven, omdat ik mezelf daar moest verkopen. Het is zo moeilijk iemand te vinden die bij je past. Het kost zoveel energie. Ik denk dat je het in jezelf moet zoeken, maar het zou fijn zijn als je dat met iemand zou kunnen doen. Ik wens alle eenzamen onder ons veel sterkte toe.

Sjouke, 08-08-2011 10:32
Ja ik herken deze dingen ook heel erg. Ik heb zelf verder ook geen vrienden, omdat ik daar ook geen behoefte aan heb. Waar ik vanaf mijn 17 altijd al naar verlangde is om een vrouw te hebben aan mijn zij. Maar al die relaties liepen allemaal naar de knoppen, vrouwen hielden het nooit lang met mij uit. Ik ben nu inmiddels 26 en ik ben al maanden vrijgezel. Tegen mijn familie zeg ik niks dat ik me eenzaam voel enzo, en dat het vrijgezel wezen me erg afvalt, want ze gaan er meteen tegen in, omdat zij gemakkelijk praat hebben. Het vreemde is, mijn broer heeft al 3 kinderen en mijn zusje die een jaar jonger is dan mij, heeft ook 2 kinderen en de derde is al onder weg. Mijn oudste zus van 41 heeft 4 kinderen. Maar ik ben de enige overblijver en woon als enige nog bij mijn ouders. Ik had ook graag een gezin willen stichten.

Maar ja, ik kwam tot de ontdekking dat vrouwen na een tijdje op mij uitgekeken zijn. En ik snap ze ook wel, ik sta gewoon anders in het leven.

Een voorbeeld: als een kerel in zijn gedachte met lust naar een andere vrouw staart, gaat in zijn hart al vreemd, omdat hij op dat moment zijn hart gesteld heeft op die ene vrouw, terwijl hij al een vriendin heeft.

Maar blijkbaar vinden vrouwen dit een beetje abnormale gedachte, terwijl ik het juist normaal vind om zo te denken. Dat zijn één van die punten waarop vrouwen al gauw op mij uitgekeken zijn. Ik ben zelf erg serieus ingesteld, al vanaf mijn kinderjaren besefte ik al tussen goed en kwaad, en was ik serieus opgesteld. Maar blijkbaar is dat vandaag de dag uit de tijd, zoals men dat dan zegt. Ze roepen dat je met de tijd mee moet gaan, met andere woorden; mensen zijn gewoon afhankelijk geworden van de tijd, wat ik dus totaal niet ben.

Mensen roepen altijd wel, accepteer elkaar zoals je bent, totdat het er op aan komt, dan trekken ze die woorden al gauw weer terug. En zo is het ook in relaties. In het begin zijn ze zo enthousiast de meiden, in hoe en wie ik ben, dan roepen ze: er zijn weinigen zoals jij. En na een aantal maanden of jaren zijn ze op je uitgekeken. Hoe echt was de liefde dan? Ik heb in al die relaties zoveel tijd en moeite ingestoken, en ik bleef ook aanhouden in het doen van moeites, maar het heeft me nergens gebracht.

Sinds januari ben ik alweer vrijgezel, ik doe alsof het me bevalt, doe ik voor familie. Maar inwendig voel ik me dood ongelukkig. Als ik zie hoe mijn broer en beide zusters van mij gelukkig zijn met hun gezin, wat ik ook altijd al wilde, dan doet het me soms enorm zeer. En aangezien er eigenlijks totaal geen meid op me valt, bestaat er voor mij weinig kans om een meid te treffen. Datingsites, hebben mij ook altijd teleurstellingen opgeleverd.

Je kunt heel gemakkelijk zeggen dat je ook kunt kijken van wat je wel hebt. Nou van wat ik nu wel heb mag mij gestolen worden, hecht ik totaal geen waarde aan. Een vrouw en een gezin te hebben dat is wat ik gewoon altijd al wilde. Maar ja, zolang vrouwen mij nooit zien staan, en niks in me zien, zal het moeilijk gaan om een gezin te stichten. Ik mis soms de armen van een vrouw om me heen, ik mis het vrijen met haar soms heel erg, ik mis haar knuffels soms heel erg. Toen ik vorigt jaar uit puur geluk en toeval een vrouw trof die beetje ouder dan me was, voelde ik me zo gelukkig. Ze beloofde me zelfs dat ze graag een gezin met mij wilde stichten, toen was ik nog blijer. Maar ja alles bleek dus een leugen te zijn. En aangezien het voor mij al moeilijk genoeg is om een vrouw te vinden, doe het me toch zeer. Je komt thuis van het werk, en altijd maar weer de voeten onder de tafel van je ouders. En op mezelf gaan wonen lijkt me al helemaal niks, dan word ik al helemaal gek. Ik ben geen man om alleenstaand te blijven.

Ik ben altijd mezelf, maar juist dat zal me wel saai maken waardoor vrouwen gauw op mij uitgekeken zijn. Ja, ik kan mezelf niet eens zijn, zo erg is dat gewoon geworden. Want er is geen vrouwelijk wezen verder dat op mij valt, puur, omdat ik mezelf ben. Ik ben een romantische typ, ik ben totaal niet iemand die agressief is ofzo, en stoer is of voordoet ofzo. Ik doe me niet meer voor dan dat ik ben. Want ik ben simpel en ik ben mezelf, maar juist dat word blijkbaar niet geaccepteerd onder de vrouwen.

Ik heb zoveel pogingen geprobeerd om een vrouw te versieren of om mezelf te bewijzen dat ik het waard ben, maar het leverde nooit wat op. Het enige dat ik hoop dat ik een vrouw tref voordat mijn beide ouders komen te sterven, aan gezien zij al beiden op een behoorlijke leeftijd zitten. Want als ik alleen verder moet, dan word ik al helemaal gek.

Ik ben veel opstap geweest, maar daar was het al helemaal niet te vinden.

Ja ik zie weinig kans van slagen. Maar goed ik zeg dan ook ma weer: het geluk in de liefde is niet voor iedereen weggelegd. Ik ben er blijkbaar niet goed genoeg voor. Misschien moet ik dat maar leren te accepteren.

Domkopje, 07-08-2011 23:40
Hey daar allemaal. Wat een herkenning maar toch ook wel van een paar jaar terug. Dus dat geeft weer hoop voor de eenzamen onder ons......
Ik heb me echt heel erg eenzaam en alleen gevoeld hoor. Ben geen gemakkelijke in de omgang dat stoot mensen af. Denk en praat op een hele andere manier dan de mensen om mij heen. En ja de `bergen` vrienden en vriendinnen die men om mij heen heeft daar was ik vaak jaloers op. Maar ik heb toch ook in de jaren iets geleerd en ik ben toch al 41!
Het maakt heel veel uit hoe je je verwachtingen en prioriteiten stelt.
Ik keek eigenlijk alleen maar naar het zwarte gat(mijn leven genaamd) dat voor mij lag.........Geen vrienden, niet geliefd, altijd maar knokken om te kunnen zijn wie je bent en ga zo maar door........ Tot ik me realiseerde dat als ik dat blijf doen mijn leven over is voordat ik er goed en wel aan begonnen ben. En dat is toch ook zonde?!
Ik ben nu eigenlijk aan het kijken naar wat ik wel heb. En als ik goed kijk is dat best veel.......ik heb ten 1ste mezelf, een woning, water/kleding/etc,mijn katjes, en al kan ik ze op een halve hand tellen er zijn wel vrienden, als de zon schijnt kan ik daar lekker met mijn snoet in gaan zitten en als het regent krul ik voor de tv op de bank......en ga zo maar door.
Van die kleine tot grote dingen om je heen kun je heel gelukkig worden en je eenzaamheid veranderen in kracht voor het leven. Dat straal je dan weer uit naar je omgeving en je zult zien................het helpt!

Veel liefde en sterkte allemaal!

Hans, 03-08-2011 18:57
Ik ben nu één jaar, negen maanden en drie en een halve week weduwnaar. Niet dat ik het bijhoud. Ik heb me drie of vier keer ingeschreven bij een dating-site en in alle gevallen binnen drie of vier dagen weer uigeschreven. Soms er nog voor betaald ook. Zou zij het wel goed gevonden hebbben? Ben ik er wel klaar voor. Soms lijkt alleen blijven net zo aantrekkelijk/afschrikwekkend als met iemand anders zijn. Zij was mijn eerste, en na een scheiding, toch ook weer de laatste. Ben ik met 52 al klaar, of te jong om het te laten zijn? Enige feed-back?

Miranda, 29-07-2011 17:09
Ook ik ben eenzaam, ik zoek vaak contact maar mensen willen me niet omdat ik dik ben en er niet mooi uitzie, ook sociaal ben ik erg onhandig, gelukkig heb ik mijn kinderen nog, maar toch wat zou ik graag met vriendinnen naar een libelle fair gaan, mijn schoonzussen moeten me niet omdat onze intresses, erg anders zijn en omdat ze me teveel vinden zeuren, ik heb het gewoon een beetje moeilijker, ik pas niet in hun perfecte plaatje. ik beleef ook niet zoveel omdat ik niet meer op straat durf te komen omdat ik zo lelijk ben, wat zou ik toch graag vriendinnen willen hebben om heerlijk mee te roddelen shoppen en een beetje klagen en zeuren.

Asje, 17-07-2011 01:14
Hallo allemaal, tja wat herkenbaar en hoevele zijn er "eenzaam:! Heb ersoms ook echt last van. Heel herkenbare situatie's. Ik heb gelukkig een baan en veel sociale contacten daarin dat gaat heel goed maar zodra de werktijd erop zit kom ik thuis waar niemand is waar ik dan in mijn eentje ben..Niemand vraagt, hoe ging het vandaag, wat maakte je mee. Heb je vrij dan ben je alleen alleen naar de winkel alleen iets ondernemen. Eigenlijk houd ik de schijn op naar buiten toe leuk en aardig ( camoufleren) en innerlijk je leeg voelen. Sluit me dan ook vaak af voor andere contacten het wereldtje wordt steeds kleiner...
maar juist door eenzaamheid kom ik op deze site!! Whow hoevele gelijkgestemde, dan denk ik maar goed dat er op deze manier wel contact ontstaat. We houden moed....we zijn NIET alleen.....

Toshan, 13-07-2011 14:17
Ik herken de reacties die ik hieronder lees ook heel goed. Ik zelf heb al een tijd het gevoel dat ik door een soort moeras loop en daar steeds dieper in zak. Ik ben altijd alleen geweest, en maak ook heel moeilijk contact met andere mensen. Als ik bij een groep mensen ben, durf ik over het algemeen niets te zeggen, tenzij iemand iets aan mij vraagt of mij bij het gesprek betrekt. Ik ben altijd bang dat ik of niet gehoord zal worden (heb een laag stemvolume), of ik heb geen idee wat te zeggen of op welke manier. Om die reden ben ik altijd stil en luister naar wat anderen tegen elkaar zeggen. Alle contacten die ik heb bevinden zich overigens volledig op mijn werk, privé heb ik geen sociaal leven en zit ik eigenlijk altijd thuis. Ergens maakt dit alles mij ook angstig. Alhoewel ik weet dat ik inhoudelijk goed ben in mijn werk, ben ik bang dat het feit dat ik de hele dag stil achter mijn computer zit en nauwelijks communiceer met anderen vreemd overkomt en negatief is voor mijn carriere.

Ik heb door de jaren heen van alles geprobeerd om uit deze situatie te komen; ik heb een assertiviteitstraining gevolgd, ik heb meerdere zelfhulpboeken gelezen, heb een tijd vrijwilligerswerk gedaan, me aangemeld voor cursussen e.d. en bezoek nu alweer bijna een jaar op regelmatige basis een psycholoog. Ik weet het gewoon echt niet meer. Ik besef dat hetgeen waar ik bang voor ben voornamelijk in mijn hoofd zit. Dat bepaalde ervaringen die ik heb negatief zijn geweest, wil natuurlijk niet zeggen dat dit altijd zo hoeft te zijn. Maar het is makkelijk om dit te beseffen en er bewust van te zijn (en geloof mij maar, ik heb de afgelopen jaren enorm veel nagedacht en aan zelfreflectie gedaan; alles wat er “mis” zou kunnen zijn bij mij is ondertussen wel bekend). Ik probeer nog steeds acties te ondernemen om mijn leven te veranderen. Er zijn momenten dat ik vol energie zit en ook actief aan de slag ga, allerlei actieplannen bedenk die ik wil uitvoeren. Dit kan helaas zo omslaan. Het volgende moment wordt het me allemaal te veel, weet ik niet waar ik moet beginnen en zie ik eigenlijk door de bomen het bos niet meer. Het gevolg is dat ik me weer depressief voel en nergens meer zin in heb.

Ik ben nu bijna 30, en waar ik nu bevreesd voor ben is dat de rest van mijn leven op deze manier zal blijven verlopen. Dat ik, net zoals de afgelopen 30 jaar, ik voor altijd een soort kluizenaar zal blijven. Ergens heb ik het gevoel dat het misschien het beste is dit maar te accepteren, en me meer te richten op de dingen waar ik me wel goed bij voel. Ironisch gezien lijkt zelfs dit onmogelijk te zijn. Het zij zo. Ik klaag niet meer, maar neem het leven maar voor wat het is. Wellicht dat er ooit nog iets zal veranderen, en zo niet, dan zal ik dat maar moeten verdragen.

Ikbenik, 03-07-2011 21:25
Nieke ik wil graag reageren op jouw bericht hier omdat ik me heel erg herken ik jouw verhaal. ik ben ook zo iemand die me intens eenzaam voel. ik ben een jaar geleden gescheiden van mijn ex omdat het niet meer ging meer ruzie dan plezier samen, hebben twee dochters van 7 en bijna 9 en na mijn scheiding ben ik een lesbische relatie aangegaan, wel voor korte duur, dit is op niets uitgelopen en toen ging ik mijn ex missen, nog een paar keer met mijn ex geprobeerd maar werkt niet, ik wil meer,.. ik wil liefde, samen lachen, huilen, gewoon samen zijn, hij wil zijn eigen prive leventje ernaast houden en dat maakt mij eigenlijk nog eenzamer en gefrustreerder dan alleen zijn, oftewel en ik nu een eenzame alleenstaande moeder, die meer wil dan dit, ik zoek heel erg naar liefde, vriendschap, aandacht, vertrouwen enz, maar kan het niet vinden en wordt steeds wanhopiger en mijn zelfbeel wordt steeds minder, terwijl anderen zeggen kom op je bent een leuke meid maak toch wat van je leven, lijk ik hier steeds dieper in weg te zakken.

S., 01-07-2011 23:05
Nicole, kan me helemaal vinden in jou reactie! Hier precies hetzelfde! Relatie over en ben in een diep gat gevallen, nooit eens iets leuks kunnen doen enz.!

M., 23-06-2011 17:20
Zelf ben ik gelovig maar niet in een religie maar spiritueel. Eigenlijk ben ik eenzaam, maar ben getrouwd en heb 2 kinderen. Eenzaamheid wordt niet geaccepteerd inde maatschappij, je bent een verschoppeling, zo voelt het. een melaatse die verstoten is. Er heerst een groot taboe over dit onderwerp en juist daar worstel. Ik heb juist geen problemen met eenzaamheid en zou gerust een kluizenaarsbestaan aan kunnen. Maar ook dat wordt niet geaccepteerd, ook door mijn partner niet.
Ik geloof echt dat ik mijn ware pad gevonden heb richting GOD. In deze tijd waar de dualiteiten steeds heftiger worden vind ik juist meer innerlijke rust. Echter de worstelingen worden steeds groter en heb het gevoel dat ik mijn gezin eerdaags moet achterlaten, ik heb jaren gevochten om liefde ind eze relatie. MAar het kwam niet en nu heb ik het gevoel het op te geven, verder te kijken. ik heb eigenlijk geen idee waarom ik dit vertel hier, maar je verhaal doen, ook al is het anoniem, helpt me wel.
Ik lijk aatschappelijk een nul, maar voel me zeer goed van binnen wat ik eigenlijk wil delen, maar er zijnz o weingien die dit begrijpen, weinige die verder kijken dan het maatschappelijke nut, weinig mensen doe ontwaken en willen uitzoeken wat het leven nou werkelijk inhoudt en toch is dat juist in deze tijd belangrijk.
voelen jullie die drang niet om te gaan zoeken? Ga zoeken naar de waarheid en wie oprecht zoekt zal uiteindelijk vinden.
Ik heb het gevoel dat er klappen gaan vallen in de wereld, de wereld zoals we die nu kennen zal er anders uit gaan zien, hoe is de vraag, maar zo kan het niet langer. Kijk nou eens oprecht wat we met elkaar doen en met de wereld? Is er nog liefde te vinden, ik zie afscheiding en indivualisatie. Mensen doen zowat alles uit eigenbelang, zelfs verliefd zijn is eigen belang.
Maar goed, we zullen zien over enkele jaren wat er van tercht is gekomen van mijn gevoel. Ik ben blij het hier te kunnen uitten al is het anoniem.

Nicole, 22-06-2011 21:47
Eenzaamheid... is echt niet leuk!! Ik ben 22 en woon sinds een jaartje op mijzelf. Vroeger veel meegemaakt en veel foute vrienden gehad, die ik uiteindelijk aan de kant heb gezet omdat het alleen maar vrienden bleken te zijn wanneer hun het uitkwam... Ik heb 6 jaar een vriend gehad, hij was alles voor mij. Nu is dat sinds een maandje over en ik ben in een diep gat gevallen. Ik heb welgeteld 2 vriendinnen die elkaar niet mogen, en ook mijn situatie niet begrijpen. Ik zit nu elke avond helemaal alleen op de bank terwijl leeftijdgenoten uitgaan en de bloemetjes buiten zetten! Ik wil dat ook, maar weet niet hoe ik uit dit gat moet komen. Er op uit gaan? Ja.. maar met wie? Moet ik in mijn eentje een cafe binnenstappen? En de reden hiervan weet ik ook wel, ben vroeger veel gekwetst en in de steek gelaten. Mensen die ik vertrouwde, bleken niet te vertrouwen te zijn. Heb een soort van muur om me heen opgetrokken en alleen mijn ex had die doorbroken en bij hem kon ik mezelf zijn en bij familie. Hoe krijg ik deze muur weer weg?

Abcd, 17-06-2011 10:14
De vrede zij met u! Het is niet leuk om eenzaam te zijn. Mag ik alle eenzamen aanraden om dankbaar te zijn voor de goede dingen die ze hebben: wellicht kleren, eten, drinken, fris en lekker water uit de kraan. Denken aan God die jou zelf geschapen heeft, en ook de mens gevoelens gegeven heeft, die Hij dan ook kan doen omkeren! Ik raad iedere eenzame mens aan om na te denken over het leven na de dood (of de hel, of het paradijs), over de ene God die Allah is, ga eens zien naar informatie over de islamitische godsdienst. Godsdienst is niet populair tegenwoordig, en moslims zijn ook niet populair geloof ik. Maar er is in deze laatste godsdienst die naar de aarde neergezonden is, ontzettend veel hoopvols en goeds, en licht te vinden voor diegenen die zich in de duisternis bevinden. Het boek wat je kunt leren kennen is de Edele Koraan. Moge Allah de eenzamen doen inzien dat ze nooit ofte nimmer echt alleen zijn! Amen

Michiel Peters, 14-06-2011 11:53
Ook ik heb hier best wel veel last van en ik wordt mij steeds bewuster van waar dit vooral vandaan komt. Belangrijk lijkt het dus ook om eerst te kijken waar het allemaal vandaan kan komen en dat je meer dingen gaat doen die passen bij wie je zou willen zijn! Zorg dat je lid word van iets, of dat je meer leert over de dingen die je interesseren.
Zoek eerst vrienden op basis van jouw interesses en kijk daarna verder.... Op deze manier weten mensen wie je bent, en kun je makkelijker meepraten. Ook zal het makkelijker zijn om je dan te interesseren in anderen, als je eenmaal zelf het evenwicht hebt gevonden denk ik. Het probleem waar ik alleen nu mee kamp, is dat mijn vriendenkring zo klein is omdat ik daar nu pas mee aan de slag ga. Hierdoor heb ik weinig mensen om mij heen waarmee ik mijn interesses kan delen, en dus zijn mijn verwachtingen van een ander ook hoger (dat maakt het zwaar). Maar goed, blijf jezelf en laat je niet van de wijs brengen zeg ik nu maar!

Nieke, 10-06-2011 16:18
Wat ben ik blij deze site te hebben gevonden. Waar mijn eenzaamheid vandaan komt? Vooral door een opéénstapeling van problemen waar ik zelf niets aan kon doen. Even kort opsommen. Ik ben door een burn-out verplicht moeten stoppen met werken waardoor ik nog weinig sociale contacten had. Mijn enige zus werd in die tijd terminaal ziek. Ben pas in mjn hetero huwelijk te weten gekomen wie ik echt ben. Met één van mijn kinderen heb ik serieuse problemen zowel op school als privè. Soort van ADHD met regelmatige woede uitbarstingen. Na een lesbische relatie van 5 jaar kwam ik pas echt in een leeg eenzaam gat terecht. Heel jammer want ik ben eigenlijk iemand die van het leven wil genieten. Langs deze weg zou ik graag in contact willen komen met 1) moeders van pubers met gedragsproblemen 2) mensen die zich eenzaam voelen 3) lesbische vrouwen.

Just Me, 10-06-2011 01:26
Ik heb al 4 jaar een relatie,in het begin vond mijn vriend bijna al mijn vrienden te laag voor mij en ik moest volgens hem niet met "dat soort mensen omgaan". ik had een hele grote vriendenkring en veel contacten ik was elke dag wel buiten de deur totdat ik hem leerde kennen. ik loog tegen mijn vrienden om bij hem te zijn, dat wilde hij ook. ik praatte alleen maar negatief over hen. 4 jaar later woon ik samen met hem.hij heeft al zijn vrienden nog. maar ik niet meer alles is weg. en ik vind het moeilijk om contacten te leggen want ik kijk, door al die ervaringen en reacties van mijn vrienden, anders tegen mensen aan. Ik zit vaak thuis terwijl hij veel met vrienden uit gaat, ik mag ook nooit mee. vroeger nam hij me nog wel mee naar het een en ander, maar dat is ook helemaal weggevallen. Speciaal voel ik me ook niet meer bij hem, hij raakt me nauwlijks nog aan in bed. terwijl ik dat elke dag bij hem doe. Ik kan er niet over praten met hem dan word hij ontzettend boos. Ik mis mijn oude leventje met alle mensen om me heen. Ik voel me erg eenzaam. Ik doe het ook zelf want als ik een keer in het jaar wel wat ga doen met een collega moet ik alleen aan hem denken dat hij alleen thuis zit en dan wil ik alweer naar huis, ik kan me niet meer vermaken buiten hem om. Ik zit hier ontzettend mee. Ik voel me ook dom en waardeloos.

Jonas Paasman, 09-06-2011 13:39
Ik voel me, met mijn handicap, ernstig buitengesloten, zo erg dat ik ooit heb geprobeerd een einde aan mijn leven te maken. Wat moet ik doen?

Marije, 07-06-2011 15:08
Ik herken het gedeeltelijk. Ik voel me ook eenzaam, maar ik ben wel sociaal vaardig. Ik doe zelfs een sociale opleiding en ik kan met heel veel mensen opschieten. Dat snap ik er niet aan. Dan zou ik toch hartstikke veel vrienden moeten hebben? Maar ik heb niet het idee dat ik bij iemand uit mijn klas pas, en ook als ik dat idee wel heb lijken ze nog onbereikbaar. Ik heb zo'n klas met allemaal vriendengroepjes, en ook al doe je iets met hen, je voelt je er toch niet helemaal bij horen. Verder ga ik graag uit met vriendinnen, maar als er nu ergens een feest is weet ik gewoon niet wie ik moet opbellen om mee te gaan. Iedereen gaat al met iemand anders, en dan voeg ik me daar wel gewoon bij, maar ik voel me alsnog het vijfde wiel aan de wagen. Het is echt een kutgevoel en ik begrijp het niet.

Jonnie, 05-06-2011 21:08
Eenzaamheid wie kent het niet. Ik heb zelf een enorm gevoel van eenzaamheid. Ik leef in een wereld die voor mij te groot is en daardoor voelt de eenzaamheid heel beklemmend. Je wilt wel kontacten maken maar het lukt niet omdat je zodra je de mensenmassa ziet je wer terug trekt in je veilige cocon die je hebt gesponnen. He rare is dat ik vroeger veel vrienden had en een grote kennissen kring maar nu is dat helemaal weg. Deels door mezelf omdat ik ben om gegaan met een vrouw die volgens velen niet deugde en alleen op eigen gewin uit was. Dat bleek jaren later te kloppen zodat mijn hele jeugd en mijn herinneringen als een veeg zijn uitgewist. Daardoor is de enzaamheid enorm toegenomen en voel me leeg, verlaten en onbegrepen. Wil graag wer vroienden maken en kennissen opdoen, maar de stap om te zetten is voor mij nu zo groot dat ik er bij voorbaat maar van af zie. Ook een familie leven had ik weer graag gehad en die heb ik nu helemaal niet meer en sta dus net als zovelen helemaal alleen in deze boze mensen wereld. Mochten er mensen zijn die net als ik graag weer iets willen ondernemen maar de stap ook groot vinden en niet weg willen kwijnen door altijd maar thuis te zitten, wel wellicht kunnen we samen iets doen. maar de eenzaamheid is een sluipmoordenaar en dals je daar van in de greep bent dan word het moeilijk om er uit te stappen.

Sky, 01-06-2011 23:03
Sunset..

Ik herken je verhaal heel erg goed!
Zou wel contact met je willen maar weet niet hoe????

Ay, 24-05-2011 10:26
Als ik me meer verbonden voel met andere mensen voel ik mij minder eenzaam.
Mensen, zorg ervoor dat je naar buiten gaat, de eerste beste persoon die je tegenkomt is ook wel is eenzaam. De ander is ook wel is bang, iedereen heeft liefde nodig en iedereen is daar naar op zoek. Dat geeft ons de kans om daarop in te springen. Authentiek mens-zijn lokt authentiek gedrag uit, mensen herkennen graag zichzelf in een ander. Ik herken mij in jullie, op deze pagina. Eenzaamheid betekend dat je (nog) de wil en behoefte heb om contact te krijgen, dat betekend ook dat je het tegenovergestelde gevoel kan hebben. Eenzaamheid is een persoonsgebonden gevoel en hoe zwaar het ook op sommige momenten lijkt, je hébt controle over dit gevoel.

Misschien klinkt dit best sterk en motiverend, maar ik voel me net zo eenzaam als de rest hier. Maar met kennis van zaken kan je eruit komen.

Stefan, 15-05-2011 16:08
Ik ben Stefan en ik voel me super eenzaam. Ik heb dan ook geen vrienden waar ik wat mee kan delen, oké ik heb dan één goede vriend. Maar ik wil bijvoorbeeld naar de kroeg, maar hij wil dit allemaal niet en daarom zit ik dus heel vaak alleen thuis in de weekenden. Hij doet dan ook een hoge opleiding en moet veel leren. Ik had gisteren een feest van hem waar dan 40 mensen waren, echt gezellig, maar ik ben bang dat als ik vraag of ik met hun mee uit mag dat ik dan afgewezen wordt.

Ik heb vroeger ook heel erg gepest, hierdoor heb ik op de basisschool ook maar één vriend gehad, totdat ik daar ruzie mee kreeg, ik had dus niemand meer. Toen ik naar de middelbare school ging, had iedereen vrienden en ging ik ook wel met wat mensen om, maar ik durfde toen al niet te vragen of ik bij hun in de groep mocht komen.

Weet iemand hoe ik dit kan oplossen zodat ik mij minder eenzaam voel?

Sunset, 13-05-2011 18:44
Ben een vrouw van 28 en voel me ook ontzettend eenzaam. Mijn leven voelt echt ontzettend leeg. Ik heb geen ouders, alleen een lieve oma waar ik wel regelmatig op bezoek ga. Heb ongeveer 10 jaar een relatie en woon samen maar de laatste tijd werkt het echt niet meer. Vaak proberen te praten over gevoelens maar het lijkt wel of het hem niet interesseert. De persoon die hij ooit was, mijn beste maatje, lijkt nu echt verdwenen te zijn. Dat is niet gemakkelijk. Ook al geeft hij aan bij me te willen blijven, hij ziet me gewoon totaal niet staan. Soms kan ik 's nachts ook heel moeilijk in slaap komen door de eenzaamheid en het verdriet. Zelfs een boek ofzo lezen helpt dan niet.

Ben als de dood om nu op mezelf te gaan maar ben bang dat er geen andere optie is. Nu kan ik me nog af en toe wat leuks kopen, ben bang dat dat niet meer gaat als ik op mezelf ga. Tenzij ik een goedbetaalde baan kon vinden, maar dat is ook niet makkelijk door bepaalde omstandigheden. Terwijl ik wel heel gemotiveerd ben en heel graag carriere zou willen maken zodat ik dus die leuke dingen voor mezelf kan blijven kopen en zodat ik uiteindelijk een leuk huisje voor mezelf kan kopen. Een echt thuis heb ik namelijk nooit gehad.

Ouders mis ik soms ook heel erg of een broer/zus. Ik probeer van elke dag het beste te maken en te genieten van de kleine dingen. Ondertussen blijf ik hopen dat er iets op mijn pad komt wat mijn leven positief zal veranderen. Maar soms is dat niet gemakkelijk...
Wens iedereen hier die zich eenzaam voelt het beste toe en hoop echt dat het snel beterder met jullie zal gaan. Ik weet hoe moeilijk en naar eenzaamheid kan zijn.
En als iemand mij wil mailen, ga gerust je gang maar alleen graag serieuze reacties.

Onbekend, 09-05-2011 23:00
Ben een alleenstaande moeder van 2 kinderen, zoontje van 5 en een zoontje van 6 maanden oud. Ik heb geen sociale contacten maar dat komt mede door mijn expartner. Iedereen was in zijn ogen slecht en mocht nergens mee omgaan. Mijn expartner was marokkaans. Altijd negatief, altijd ruzie en tog bleef ik bij hem. Ik vind het erg moeilijk om hem los te laten omdat ik me ook erg eenzaam voel, heb dus afentoe wel contact met hem.. Zou ook graag in contact willen komen met mensen die ongeveer het zelfde hebben.. Zie mails tegemoet:)

Marcel Rotgans, 07-05-2011 17:25
Ik denk dat ik wel weet hoe het komt dat er steeds meer mensen eenzaam zijn en in een sociaal isolement raken. Dit ligt in veel gevallen niet aan die mensen maar aan de manier waarop de maatschappij met sommige mensen omgaat. U merkt daar misschien niets van maar we leven in een behoorlijke associale maatschappij die alleen en uitsluitend om geld draaid. Ik ben een man van 51 jaar en niemand ziet er blijkbaar iets in contact op welke wijze dan ook te hebben en zoal ik zijn er vele.
Pillen slikken is niet de oplossing daar los je het probleem niet mee op er moet structureel iets veranderen maar dat word door de overheid en de mensen zelf tegen gewerkt. Dus zullen de problemen alleen maar groter worden en op den duur lijden tot zeer veel onrust want eens komt er een tijd dat de mensen die nu als vuil behandeld worden het niet meer pikken en in opstand komen en als dat gebeurd is er nog een veel groter probleem.

Dina, 05-05-2011 21:16
Ook ik heb veel meegemaakt in mijn 25 levensjaren. Ben een alleenstaande moeder van 25 jr en was een sterke, zelfverzekerde vrouw die aan de top vd wereld stond, op een dag whoeem alles kapot en weg. Familie, vrienden, ex partner allemaal hebben ze me keihard laten vallen omdat ik dacht dat ik op ze kon bouwen in slechte tijden. Ik haat de eenzaamheid en heb geen vertrouwen meer in de mensheid, iedereen om wie ik gaf heeft me gebruikt en laten vallen terwijl ik altijd klaarstond voor iedereen. Voor lotgenoten die willen mailen, ik zie jullie mails graag tegemoet.

Retrofreak, 04-04-2011 19:52
Ik ga nu al sinds de kleuterklas naar school, had goede momenten maar ook slechte momenten.
Alles ging perfect totdat ik naar demiddelbare school ging: de eerste klas, SUPER! 2de klas, gaat wel 3de klas... gefaald.
Ik doe nu de 3de klas opnieuw en ik drijg weer te falen. En dat alles gebeurde toen ik Zorg & welzijn koos, in dit vak werken we met een programma dat WPS heet. IK HAAT HET! ALS HET KON ZOU IK HET VOOR IEDEREEN VERBANNEN!
Heel WPS Vernield mijn leven! En nu kom ik weer aan het einde van het jaar en drijg ik van school gestuurd te worden.
Mijn ma overstuur, leraar laat me in de steek, vrienden verdwijnen... leven is klote!
Ik kan van het leven genieten (niet teveel als nodig is) ik ga graag naar de natuur, geniet van eten heb een zeer goede keuze uit muziek maar toch... langzaam verdwijnt alles om me heen.
Ik kan geen vriendin krijgen (hoewel de meiden toch naar me omkijken) omdat ik te nerveus ben om tegen een te praten.
Op school heb ik last van andere, naar de leraar gaan??? Het zijn oer domme leerlingen die je niets kunt leren tenzei je ze slaat zoals ze in het circus doen bij dieren.
De toekomst ziet er donker en zwart voor me uit... mocht alles in de toekomst falen, dan ga ik op mijn noodplan, ik ga met al het geld wat ik bij elkaar kan vinden de wereld overrijsen... weg van alles.
Dat is het enige dan hier blijven en in de problemen blijven zitten.

Ben de laatste van mijn stamboom... als ik doodga blijft er geen familie over die de achternaam kan overdragen en stopt het bij mij...

Game over lives: 0

Joel, 29-03-2011 14:39
Sinds een tijdje is mijn relatie van 3 jaar uit. Het ging al met ups & downs, maar dit was de laatste downer. Nu het afgelopen is hoor ik De Dijk in m'n hoofd non-stop bleren "een man weet niet wat hij mist, totdat ze er niet is". Overal ging ik met haar, deden alles samen en ik hoefde het maar te denken en ze zei het. Laatst zag ik haar voor m'n neus een ander zoenen en het breekt me nog steeds. Overal waar ik ga denk ik aan haar. Iedereen die ik zie lijkt wel een beetje op haar en elk nummer geeft me een schuldgevoel omdat ik niet goed genoeg voor haar was of geeft me gemis. Ik wou dat ik er met iemand over kon praten, maar de meeste vrienden zijn zo verdomd oppervlakkig. Auto's, studie en zoveel mogelijk neuken zijn de gangbare onderwerpen.

Door m'n ouders op straat gezet vanaf m'n 17e, en hoewel ik ze nu wel weer spreek vind ik het gek genoeg toch moeilijk om me zo bloot te geven. Ik heb altijd het gevoel dat, zodra ik klaar ben met praten, ze iets terug moeten zeggen. Advies geven, goeie raad en clichés als 'er is meer vis in de zee'. Advies hoef ik niet, spreek dagelijks tegen mezelf hoe ik het gevoel kan tegengaan (of juist moet omarmen).

Ik ben nu alles kwijt wat ik had. Ik was een stoere, ultiem zelfverzekerde (tot narcistisch aan toe), vrolijke en spontane jongen. Nu ben ik verbitterd en heb nergens meer zin in. Geen zin om naar buiten te gaan, geen zin om binnen te blijven. Geen zin om mensen te ontmoeten, geen zin om alleen te zijn. Niemand om mee te praten of zelfs een hond om te knuffelen. Godverdomme 20 jaar en in het hoogst van m'n leven.

Ik ben nu klaar met zeuren. Heb een keuze gemaakt. Ik ga naar het Franse Vreemdelingen Legioen. Succes iedereen.

Ivo, 28-03-2011 19:03
Ik ben 37 jaar en mijn hele leven al single en aangewezen op goede vrienden en familie. Door mijn introvertheid maak ik moeilijk contact met anderen en een gesprek aanknopen met een leuke vrouw is al helemaal moeilijk. In mijn werk heb ik totaal geen problemen, maar zodra ik aan de social talk moet, dan ben ik opeens een oppervlakkig persoon.

Een vaak gehoorde opmerking is dan ook dat ik zo serieus ben en dus niet grappig genoeg, zoals veel van mijn vrienden juist wel zijn. Ik moet gewoon eerst het vertrouwen winnen en dan kom ik best wel los, maar daar is in de kroeg geen tijd voor.

Inmiddels is mijn vriendengroep zo ongeveer aan de vrouw / vriendin en raak ik steeds meer buiten beeld. Vaak ben ik degene die het initiatief moet nemen om af te spreken, want zij hebben altijd hun vriendin of andere stelletjes om gezellig me te daten. Vaak is het dus ver vooruit plannen en maar afwachten of er tijd voor je is en met kinderen in het spel is het al helemaal erg. Vooral de weekenden op zondag vindt ik soms verschikkelijk als iedereen lekker buiten aan de wandel is of gezellig samen op pad.

Ik baal er gewoon van dat ik niet in staat ben een leuke vriendin te vinden en me leven op de rit te krijgen, want dat is gewoon het liefst wat ik wil. De laatste weken ben ik erg somber hierdoor en weet even niet meer hoe het op te lossen. Internetdating is niks omdat ik ook niet de knapste ben (ordinaire vleeskeuring) en alleen de kroeg in vindt ik ook zo zielige vertoning.

Al met al is bovenstaand een bekend verhaal.

Meis, 27-03-2011 19:20
Misschien kan ik jullie een tip geven om uit de eenzaamheid te komen. Sluit je aan bij bijvoorbeeld een wandelclubje. Kijk maar eens op 'Beweegmaatje'. Je kunt natuurlijk ook zelf een (wandel)clubje of eetclubje oprichten!

Cor, 15-03-2011 09:02
Ik ben 59 jaar en voel me zo eenzaam, verdrietig en alleen. Ik ben nog getrouwd maar mijn vrouw is 1.5 jaar geleden weer schizofreen geworden en eind november 2010 is ze uit huis gevlucht toen ik haar vertelde dat de rechter thuis zo komen om te besluiten over een voorlopige machtiging tot opname in een pschiatrisch ziekenhuis.Sindsdien heb ik haar niet meer gezien of gesproken en weet niet waar zij is. Ik hou nog heel veel van haar ondanks haar schizofrenie en ik mis haar nog elke dag ondanks dat het laatste jaar heel zwaar was en ik zelf onder de anti-depressiva zat. Ik heb alles voor haar gedaan om haar proberen te helpen maar zij wilde geen medicijnen nemen want volgens haar is zij niet ziek. Vrienden hebben we bijna niet meer omdat er niemand meer langs mocht komen van haar de laatste jaren. Ik werk wel weer maar vooral 'avonds en in het weekend voel ik me ontzettend eenzaam en dan kan ik alleen tegen mijn kat praten maar die zegt niets terug..

Cor

Stefan, 27-02-2011 12:21
Het is zondagmorgen en het regent. Ik voel me eenzaam en leeg, maar weet eigenlijk ook wel hoe dat komt! Door veel bezigheden, sport, werk, uitgaan, ontmoet ik veel mensen. Oppervlakkig gezien, leuke gezellige mensen. Maar zoals hier ook al veel wordt beschreven, is het ERG moeilijk iemand te vinden die dingen met je wil delen. Het hoeft niet perse een relatie te zijn, maar gevoelens delen vind ik erg belangrijk.

Een gesprek over computers, het weerbericht, auto's etc. dat is leuk, maar geeft geen voldoening op het persoonlijke vlak.

Als ik iemand ontmoet die me aanspreekt, probeer ik er goed voor te zijn. Als een open boek kan iemand dan met ZIJN problemen bij me terecht. Doordat ik erg prettig in de omgang ben, maken ze daar ook gretig gebruik van...
Zo kan er een leuke vriendschap ontstaan, waarbij je de HOOP houdt dat het inderdaad heel leuk blijft!
Maar... opeens komt er dan een verandering, wat voor veel schrijvers heel herkenbaar zal zijn ;-)

Je wordt als een vuilniszak aan de straat gezet, terwijl je alleen maar goed voor die persoon bent geweest. Natuurlijk begrijp je dat zelf totaal niet ( het ging to zo lekker? ), en de antwoorden die je graag zou willen horen, krijg je dan niet meer. WEER teleurgesteld in een mens, die je je vertrouwen hebt gegeven, en juist DAT is heel pijnlijk. Je hart scheurt, en je gaat huilen. Je voelt je onbegrepen en eenzaam, maar vooral verdrietig.

Als je er na een aantal weken weer helemaal tegen kunt, gaat je zoektocht verder.... En verrek! Je komt weer iemand tegen die je wel aanspreekt. Je kijkt de kat uit de boom ( want je wilt je hart niet WEER laten pletten! ), maar na een poosje denk je.... heyyyyy, deze persoon is echt anders! Wat een toffe peer!!!

Wat ben ik op die manier vaak geraakt tot op het bot. Mensen kunnen je heel erg kwetsen. Is het niet door afgunst, dan wel door iets anders, maar een langdurige vriendschap en leuke dingen doen met elkaar is me niet gegunt....

Door mijn sociale leven sta ik lachend tussen de mensen. Ze vinden me altijd vrolijk en een goeie sul. Iemand die goed in de markt ligt en overal succes heeft. En dat heb ik ook, maar wel OPPERVLAKKIG succes. ECHTE vrienden kom je helaas maar zeer zelden tegen. Mensen die echt van je houden zoals je bent. Je niet onnodig kwetsen, en je ook geen succes misgunnen.

Na al deze verhalen hier gelezen te hebben, is het toch een droom om iedereen bij elkaar te krijgen en iets leuks met elkaar te gaan ondernemen? We hebben dezelfde achtergrond en WETEN hoe het van binnen voelt. STEUN krijg je alleen al door te voelen dat het herkenbaar is voor de ander.

En ik denk dat veel mensen die in dit forum staan, heel erg de moeite waard zijn om te leren kennen:-)

Jullie zijn de moeite waard, vergeet dat nooit!!

Liefs, Stefan x

Brownie, 13-02-2011 19:41
Lieve mensen ik heb jullie verhalen gelezen en zou me erin herkennen een paar jaar geleden ik was erg negatief en voelde me heel erg eenzaam. ben alleenstaande moeder met 2 kids en heb echt alles meegemaakt wat je niet zou willen meemaken,maar ik ben een paar jaar geleden gaan beseffen dat als ik me eigen niet de moeite waard vind of niet van mezelf hou hoe kan ik dan van iemand anders verwachten dat die van me houd.en eenzaamheid is een illusie in mijn ogen want dat voel je als je je zelf afsluit van alles en iedereen dus doe je het je zelf aan want dat is het veiligst om niks mee te maken maar ik bedacht mezelf als ik al die vervelende dingen aankon dan moet ik wel een heel sterk persoon zijn en mag ik best trots op mezelf zijn. ik verwacht niet veel in mijn leven want ik ben een heel erg tevreden mens geworden ik prijs me elke dag gezegent dat ik elke morgen opsta en dat mijn kinderen opstaan en dat ik te eten heb en een dak boven mijn hoofd heb ik ben erg trots op wat ik allemaal heb bereikt terwijl het misschien niet zoveel is maar om een lang verhaal kort te maken jullie lieve mensen mogen trots op je eigen zijn en blijf toch geloven geef aub niet op want jullie hebben de kracht en jullie vervelende gevoel zal echt verdwijnen geloof mij soms moet je een hele vervelende en moeilijke tijd doorgaan maar dan komt er een tijd dat alle goeds naar jullie toekomt dat wens ik jullie allemaal en het gaat gebeuren wanneer je het niet verwacht.
heel veel liefde voor jullie ieder xxx brownie

Quasimodo, 11-02-2011 10:43
Ik ben met 90% met muisje eens. Vele 'vrienden' doen (en zeggen) dat ze je aardig vinden en als je problemen heb, kan je op ons steunen, etc,etc. Klinkt leuk. Ik moet ook zeggen dat ik dat ook doe, gewoon uit beleefdheid. Ik noem dat ook 'beleefdheidsemoties'. Maar als je ze echt nodig hebt, laten ze je vaak in de steek. Maar het kan soms ook erg raar lopen. Van de mensen waarvan je het niet verwacht (oppervalkkige kennissen) steunen je wel! Al durf ik daar meestal niet veel van te verwachten. Miscchien daarom wel dat ik ook positief verrast ben over die contacten.

Waar ik niet mee ens ben is dat rijken mensen alles kunnen kopen. Ik WAS rijk. Ik had een vrijstaande huis, met dure engelse auto's, en een badkamer met ingebouwde tv. Maar van niemand 'liefde'. Geen relaties, niets. Werk ging immers voor. Je moet het toch ergens van betalen. Totdat -knap- zware depressie. Over drie maanden baan kwijt. Kan hypotheek en auto's niet betalen, dus dat ook kwijt. En op het moment dat je dit krijgt te horen, geen steun van die 'vrienden'. Je bent tenslotte mislukt. Het is redelijk makkelijk naar een top te klimmen. Maar om die te houden is (in mijn geval) ondoenlijk geweest.Ik werkte voor een amerikaans bedrijf, en als je het heb over oppervlakkigheid, dan is dat een klassiek voorbeeld.

Dus hier zit ik dan, 35 jaar oud, 3 jaar lang al Anti-depressiva, psychiater, psychotherapeute, etc. Maar geen enkel persoon waar je savonds je kan uiten of kan liefhebben. Die ene vriendin, wat eerste kennis was, durf ik ook niet te overbelasten en durf dus ook niet contact op te nemen als ik het eventjes moeilijk heb. Bang dat ik het verpest ofzo.

En tv kan ik ook al niet kijken. Alleen niets-aan-de-hand-tv lukt nog. Lingo en nog meer van dat soort rommel. Journaal laat alleen maar zien hoe slecht mensen met elkaar kunnen omgaan. Verkrachtingen, moorden, oorlogen. En oh ja, er is sinds jaren een huismus in de tuin van piet paulusma gesignaleerd, echt wereld nieuws wat al het voorgaande weer goed maakt.

Verbitterd? ik? hoe kom je erbij?

Wat ik hiermee wil zeggen is niet het geld dat telt. Meer komt het doordat rijke mensen een uitstraling hebben als 'kijk, ik heb dat zelf gedaan, ik heb niemand nodig". Ze zijn dus vaak erg zelfverzekerd. En dat trek dus ook dames aan en leven ze lang en gelukkig (of totdat het geld op is, en niet meer zelfverzekerd zijn).

Ik blijf dus proberen om de eenzaamheid te verminderen, maar wat blijft dat moeilijk zeg.
Nu ga ik de stad in, er is daar beweging...

Succes verder!!

Mark, 09-02-2011 11:32
Ik deel de zelfde gedachten als Muisje... Heel grappig vind ik dat... Mijn eenzaamheid is momenteel kom er achter dat mijn vrienden eigenlijk niet veel toevoegen. Terwijl ik er voorheen wel heel veel in deze vriendschappen heb gestopt. Op een of andere manier zoek ik nu manieren om mijn leven totaal te gaan veranderen, maar hoe? In het buitenland gaan wonen, nieuwe mensen leren kennen?

Muisje misschien kunnen we eens mailen: mark19mark82@gmail.com.
Ik merk het wel.

Muisje, 07-02-2011 11:40
Hoi Eenzamen,
Heb veel herkend in wat ik hier heb gelezen.
Ik ben 26 jaar en alleenstaande moeder. Was ontzettend verliefd toen ik zwanger was. Ik dacht dat ik in een relatie zat. Toen ik mijn 'vriend' vertelde dat ik zwanger was, kwam de aap uit de mouw. Hij ging nog met zijn ex, dat was zijn vriendin. Mij had hij meer voor de lol. Maar die ex oftewel zijn vriendin was ook zwanger. Gezellig. Helaas was ik al 2/3 maanden zwanger.
Ik heb me nooit eenzamer gevoeld dan in de tijd dat ik hierachter kwam.
Ik was vanaf mijn 16e verlieft op deze gast. Steeds knipperlichtrelatie.
Zelf ben hindoestaans. Ik dacht dat het door mijn afkomst kwam. Misschien houden jongens niet van bruine dames, ze hebben liever blank. Of schaamt hij zich voor me. Ik heb er heel lang mee gezeten.....
We hadden zo'n beetje dezelfde vriendenkring. Ben er gauw achter gekomen dat ik geen echte vrienden had. Allemaal neppigheid, interessantdoenerij. Maar echt betrouwbaar zoals ik naar hun toe was........... nee. Wat een desillusie.

Ik heb mijn HBO afgerond en een tijdje gewerkt. HBO was sowieso niet leuk voor mij. De meeste waren jonger dan mij en vormden groepjes. Ik voelde me daar niet thuis, deed veel alleen, behalve als ik de opdracht kreeg met anderen te werken. Het was heel zwaar, alleen en de opvoeding van mijn kind.
Totdat ik iets in me brak. Ik ben zo zuur geworden. Hard en koel naar anderen toe, omdat ik mensen niet kan vertrouwen. De ene dag zijn ze je beste vriend en de andere dag wordt je genegeerd. Ik kwam in een depressie, had iedere avond huilbuien en begon wiet te roken. Merkte gauw dat je van een jointje lekker kan slapen. Het is allemaal zo heftig en zwaar geweest dat ik gestopt ben met werken. Ik zit nu in de ziektewet. Maar ik wil uiteindelijk wel weer aan de slag. Alleen het is zo fokking zwaar. Het opvoeden van een kind alleen is al zooo zwaar. Ik weet niet hoe het gelukt is mijn studie af te ronden....... Maar nu ben ik kapot, uitgemelkt en eenzaam.
Iedereen is tegenwoordig zo oppervlakkig..... Diepgang en betrouwbaarheid zijn maar moeilijk te vinden.
Het is dat ik het voor mijn kind doe....... anders zou ik geen zin meer hebben in het leven....

Het lijkt erop dat alleen rijke mensen kunnen genieten. En dan zeggen dat geld niet gelukkig maakt. Moet je zien wat je allemaal kan kopen.... alles is te koop. Bah.
De maatschappij/ wereld is zo ingericht dat de eliten alleen kunnen genieten. De rest van de sheeps moet maar zien te overleven. Zo is het altijd geweest..............

En dan die geromantiseerde shit in de media en tv, what fokking ever!!!
Iedereen gek maken met mooie beelden van mooie situaties en mooie dingen. Al die kutreclames. Al die commerciele shit, fokking waardeloos!!!! Leeg van binnen.
Het leven is hard, koel en eenzaam en geen geromantiseerde film..........

Ik hoop dat ik in de komende tijd vooruit zal komen en mensen in mijn leven krijg die betrouwbaar, liefdevol en loyaal zijn.

xxx Muisje
En dat wens ik alle eenzamen toe.

Brian, 06-02-2011 21:59
Ik woon net sinds kort weer in nederland. Ben terug gekomen voor de ''fam'' en wat blijkt je ziet elkaar nooit lekker is dat, als 29 jarige. Nergens klikt het lijkt wel bij het voetbal niet op werk. Niet dat ik vijanden heb maar dan zijn het mijn type mensen niet. Of :-( vraag me echt af wat ik moet doen heb nu geen vrienden en dat is gewoon klote elke keer weer verhuizen als ik net iets begin op te bouwen.

Sherryza, 29-01-2011 22:46
Ik voel me eenzaam,terwijl ik mijn familie en vrienden om mij heen heb. Zij kunnen de leegte niet opvullen. Ik voel mij onzeker en dat is mijn nekslag. Zo heeft iedereen een reden,maar kan je niet alles alleen aan. Schakel daarom hulp in,van vrienden,familie of een goede hulp instantie. Ik heb een hele tyd gedacht dat niemand my zou missen als ik dood zou zyn of dat mijn leven net zo goed over kon zijn. Ik heb mij hier erg in vergist. Nog elke dag worstel ik met de leegte,maar elke dag gaat beter en voel me gelukkiger. Al is het een beetje,het helpt.

Jaikvoelmijeenzaam, 25-01-2011 17:50
Wow ik wist niet dat zoveel mensen zich eenzaam voelen. Ik voel elke dag eenzaam desondanks dat ik een lieve vriend en 3 lieve vriendinnen heb, en een supergoeie band met mijn moeder. Ik kan niet werken ben afgekeurd en kan door een afwijking aan mijn rug ook geen vrijwilligerswerk doen. ben dus hele dagen thuis en kijk zo erg uit naar het weekend, dat ik leuke dingen kan doen met mijn vriend/en of vrienden. Ik baal soms zo van alles, is dit dan alles. Moet een mens zo leven. Mijn buurvrouw is single en die heeft nog meer sociale contacten dan mij, zelfs als ze een dagje vrij is
heeft ze soms bijna nonstop aanloop. Go Figure. Blegh!!!!

• Lees alle 153 reacties en antwoorden op de discussiepagina van dit artikel…