InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Sociaal > Wat moet ik doen als ik mij eenzaam voel?

Wat moet ik doen als ik mij eenzaam voel?

Wat moet ik doen als ik mij eenzaam voel? Mensen die eenzaam zijn voelen zich vaak verdrietig en leeg van binnen. Ze voelen zich niet bij machte om hun emoties te veranderen. Eenzaamheid ontstaat door een onevenwicht in sociale vaardigheden, de leefsituatie en omgeving. Hoe komt het dat niemand me begrijpt, waarom heb ik geen contacten en hoe ga ik hiermee om? Dit zijn de meest gestelde vragen waar deze mensen mee zitten.

Hoe pak ik eenzaamheid aan?

Het is vaak lastig om iets aan eenzaamheid te doen. Meestal wordt er een bepaald therapie aangeboden of in sommige ernstiger gevallen, medicatie voorgeschreven. Soms kan dit noodzakelijk zijn, maar gaat de eenzaamheid daadwerkelijk weg, kan het terug komen of wordt het alleen maar onderdrukt?
Het is goed om voor jezelf uit te vinden wat je precies mist in het leven. Hunker je misschien naar een relatie, contacten of erkenning in een relatie? Pak een pen en papier en maak een plan hoe je de eenzaamheid kan aanpakken. Je moet gemotiveerd zijn en nooit opgeven! Probeer uit te zoeken wat je mist en wat je hier aan wilt veranderen. Schrijf alles op, zodat je de eenzaamheid kwijt kan en helemaal tot jezelf kunt komen. Vind uit wat je leuk vind om te doen, wat je aanspreekt, welke contacten je graag onderhoudt of misschien bij welk religie je je thuisvoelt. Zoek dit uit en doe iets met deze informatie! Deel ze zonodig met iemand die je vertrouwt!

Eenzaamheid bij huisvrouwen

Eenzaamheid komt ook vaak voor bij huisvrouwen, die de hele dag thuis zitten om voor de kinderen te zorgen en de huishouding te regelen. Het is namelijk niet makkelijk om het anderen steeds naar hun zin te maken, en totaal geen tijd meer hebt voor jezelf. Het vergt veel kracht van een persoon en het kan je helemaal uitputten. Dit overkomt veel vrouwen. Zorg je niet goed voor jezelf of maak je geen gaatje in de dag dat alleen bestemd is voor jou, dan komt het gevoel van leegte en verdriet vaak voor. Als de kinderen naar school zijn en je ma is aan het werk, probeer dan eens tijd te nemen voor jezelf, ga een stukje wandelen samen met een vriendin of buurvrouw. Ken je nog niemand in je buurt of ben je er nog niet in geslaagd om nieuwe contacten te maken? Dan kun je altijd nog even kennis maken met je nieuwe buren, een winkel binnenlopen en tijdens een wandeling vind je altijd wel iemand (meestal wat oudere vrouwen) waarmee je een gezellige woordenwisseling kan hebben.
Uiteraard is het belangrijk om een goed contact te onderhouden met jouw partner. Mocht je je eenzaam voelen doordat je het gevoel hebt niet erkend of respect te worden, probeer dan rustig met je partner te praten op een gunstige tijd.
Heb je het gevoel dat je tegen een muur aan praat en wordt de eenzaamheid daardoor alleen maar groter? Dan raad ik aan om echt een paar dingen in jouw leven drastisch te veranderen, daarmee bedoel ik om bepaalde te aspecten te leren accepteren en zelf dingen te gaan organiseren.

Ik maak niet snel makkelijk contact, hoe komt dat?

Mensen die eenzaam zijn zonderen zich vaak af van anderen. Ze voelen zich 'niet begrepen' en snappen dan ook niet waarom ze geen aandacht krijgen van anderen. Een zonderling, wordt ook wel eens gezien als een 'vreemdeling' en niet als iemand die zich gewoon eenzaam voelt en eigenlijk toch graag mee wilt doen met de rest. Mensen laten deze personen dan ook vaak met rust. Wanneer dit gebeurt neemt de eenzaamheid ook vaak toe. Eenzame mensen lijken schuw, maar willen gewoon niet gekwetst voelen en nemen vaak niet de eerste stap om contact te zoeken.

Eenzaamheid kan ook een angstaanjagend gevoel geven. Je wilt wel leuke dingen doen, maar je durft niet. Je wilt wel de menigte in, maar het komt overweldigend over. Je wilt best een praatje maken met iemand, maar iets houdt je tegen. Deze mensen verschuilen zich vaak achter het mom van : ik vind de menigte te druk, daarom ga ik niet mee. Of: Het gespreksstof van de mensen intereseert me niet, daarom maak ik geen praatje met ze.
De kunst is, om te erkennen dat je een probleem hebt en je af te vragen waar de oorzaak ligt. Ben je iemand die vroeger vaak is afgewezen of misschien zelfs verlaten? Zijn jouw verwachtingen ten opzichte van een ander veranderd?

Hulpmiddelen

Maak voor jezelf een vragenlijstje van gevoelens en aspecten die de oorzaak kunnen zijn van jouw eenzaamheid. Probeer initiatief te nemen in het maken van contacten, gesprekken en organisaties. Lees wat meer informatieve boeken, zodat je verstand van zaken hebt, zodat je voortaan weet waar je over praat tijdens een gesprek. Probeer zoveel mogelijk informatie te verschaffen om jouw persoonlijkheid sterker te maken.
Leer mensen te begrijpen, zodat ze jou ook kunnen begrijpen. Luister goed naar mensen, zodat mensen het prettig vinden om met jou een gesprek te voeren. Maak tijd voor jezelf en neem het ervan, verwen jezelf af en toe met iets lekkers, of een cadeautje en blijf altijd in beweging!
© 2007 - 2014 Gabrielle, gepubliceerd in Sociaal (Mens en Samenleving) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Eenzaamheid in een wereld vol communicatieEenzaamheid in een wereld vol communicatieNooit eerder zijn er zoveel communicatiemiddelen geweest, zoals mobiele telefoons, MSN, e-mail, chatrooms, internet, net…
Eenzaamheid is een taboeEenzaamheid is een taboeVeel mensen voelen zich anno 2009 eenzaam. Sociale verbanden zijn weggevallen, de noodzaak om elkaar bij te staan is er…
Eenzaamheid, wat nu?Eenzaamheid of je eenzaam voelen, komt veel voor. Een op de drie mensen in Nederland voelt zich regelmatig (of zelfs hee…
Oorzaken eenzaamheidOorzaken eenzaamheidWat zijn de oorzaken van eenzaamheid? En wat is het verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn? Worden we meer eenzaam d…
Religie, genetica en evolutie: een theorieDe rol van evolutie t.a.v. religie wordt indirect uitgedrukt in wat religie doet voor mensen. Evolutie heeft de mens voo…

Reageer op het artikel "Wat moet ik doen als ik mij eenzaam voel?"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Lieke, 28-10-2014 18:02 #263
Ik voel me al een hele tijd eenzaam. Ben in een andere woonplaats gaan wonen voor de liefde. En heb hier wel 1 beste vriendin gehad maar zij heeft me laten vallen voor een ander.
Ik heb ook kinderen maar op school lijken heel veel mensen elkaar al te kennen en ga er dan ook niet makkelijk bij staan. Ik heb in het begin weleens een moeder op de koffie gevraagd maar daar hoor je dan niets meer op. Bij school sta ik alleen en dat doet me wel zeer.

Ik woon trouwens in de buurt van eindhoven. Misschien vind ik nog een leuke vriendschap

Nienke, 25-10-2014 22:48 #262
Het even van me afschrijven… Alleenstaande moeder… Werkzaam, meer dan 36u per week. Ik herken het verhaal van Jeroen vooral. Alles kwijtraken incl jezelf in zeer korte tijd. ( En vele andere punten…) De uitvlucht van de datingsite's maken het ook voor mij lastig. Iedere keer blijk ik gewillig slachtoffer te zijn van mijn eigen sabotage. Vaak laat ik iemand toe, tot die persoon te dicht bij komt… en dan komt er een of ander monster in mij boven die alleen nog maar beren op de weg ziet. Mijn eenzaamheid is diepgeworteld wegens een knik in mijn jeugd… helaas, ebt dat tot de dag van vandaag door. Nu kerst weer voor de deur en de donkere dagen, ben ik ook weer geneigd in te schrijven op de eerder genoemde datingsite's… 'Maar doe het niet'! Het kost me echt kruim… vluchten in de armen van 'iemand'… Mijn vrienden hebben het ook voor elkaar… Huisje boompje beestje… het naar de buitenwereld 'perfecte' plaatje.

Het kost wat… soms wat tranen en vooral veel eigenwaarde. Ik noem het soms 'momentje eenzaam'. Om mezelf vooral voor te houden ; 'morgen kan ik aan'… Momentjes gaan voorbij… Al is dit 'rotgevoel' wel verdomd hardnekkig…

Carina, 24-10-2014 13:33 #261
Wat mij meteen opviel was dat er zo veel mensen zich eenzaam voelen. Ik leef met jullie mee, want ook ik voel mij eenzaam. Ik ben een vrouw van 52 jaar en heb al heel wat meegemaakt. Scheiding van mijn echtgenoot. Mishandeling, zowel geestelijk als lichamelijk, borstkanker enz. Door wat ik meegemaakt heb, heb ik nog maar heel weinig vertrouwen in mensen. Nochtans ben ik van nature een heel spontaan iemand. Maar de laatste tijd merk ik dat ik mij meer en meer isoleer. En daar voel ik mij helemaal niet goed bij. Ik vraag mij af wat ik kan doen om deze situatie te veranderen. Groetjes aan iedereen die dit leest.

Patrick, 18-10-2014 14:20 #260
Inderdaad het is niet makkelijk voort te doen na echtscheiding. Blijkbaar is een nieuwe relatie moeilijker dan ik dacht. Zo sprong het af met mijn vriendin. Nu afin, ik doe zo goed mogelijk verder. Ik ben wat geinteresseerd in survival en probeer daar inspiratie uit te halen: zo rustig mogelijk blijven, niet panikeren, toch durven doorzetten als het moeilijk gaat en gezond verstand gebruiken.

Sjannie, 16-10-2014 16:05 #259
Geldt dit onderwerp ook als een je een relatie hebt en je je daarin eenzaam kunt voelen?

Ik heb namelijk al meer dan vijf jaar een lat relatie. Ik heb uit mijn huwelijk 3 zoons die nu inmiddels getrouwd zijn, hij 1 zoon van 34 die bij hem woont. Zijn zoon heeft geen verdere contacten dan alleen zijn vader, en het zijn twee handen op één buik. Oke allemaal prima. We hadden voor elkaar gekozen dus dan heb je wel eens strubbelingetjes. Maar nu heb ik het idee dat mijn vriend een beetje te ver gaat.

Normaal zijn we samen met de feestdagen en blijft zijn zoon ook slapen. Vorig jaar had zijn zoon niet veel zin dus bleven ze thuis en ik zat alleen, je kunt je voorstellen dat ik me niet prettig voelde, dat deed gewoon pijn. Ik heb wat later toen tegen mn vriend gezegd dat flik je me niet meer! Nu moet ik er bij vermelden dat zijn zoon iets heeft wat op asperger lijkt en ik dan moet denken dat het dan logisch is dat hij voor hem kiest. Begrijp me goed, ik vind het normaal dat hij hem niet afvalt cq voor zijn zoon kiest dat is het punt niet, ligt er aan hoe of wat. Maar ik vroeg me toen wel af waarom kon zijn zoon dan niet gewoon alleen thuis slapen als ie geen zin had mee te gaan? In die 5 jaar tijd dat we elkaar kennen mocht ie altijd komen slapen ookal dacht ik wel eens van, wordt het niet eens tijd dat je op die leeftijd thuis slaapt? Tuurlijk heb ik dat wel eens naar voren gebracht, maar dan zegt mijn vriend, die jongen is anders en ik laat die jongen niet alleen met die dagen. Tijdens de weekenden die we hebben, slaapt zijn zoon wél alleen thuis, het gaat dus alleen om de feestdagen.

Omdat ik vorig jaar te horen kreeg dat zijn zoon zich zou vervelen bij mij, liever in zijn eigen bed sliep enz, heb ik gezegd, oke, prima, voortaan slaap je lekker thuis waarop mn vriend me afviel waar zijn zoon bij zat door te zeggen: jij slaat de deur voor zijn neus dicht, als hij niet mag komen slapen komen we wel met de kerst maar als hij thuis moet slapen ga ik met hem mee naar huis! Dat vervelen snapte ik ook niet echt want we doen spelletjes, ik sluit de Nintendo voor hem aan, maak allerlei hapjes klaar enz. maar goed…

Nu staan de feestdagen weer bijna voor de deur en heb ik te kennen gegeven dat die regel nog steeds geldt waarop vriend weer zei dat hij dan wederom niet komt slapen en dat hij misschien de tweede kerst ook niet mee gaat op de koffie bij mn moeder wat we elk jaar doen. Dit staat er dan tegenover. Zeg het maar, zei hij, het ligt aan jou! Dus als ik toegeef, dan is er niks aan de hand… en normaal ben ik iemand die niet moeilijk doet en zeker niet met die dagen maar ik voel me nu onder druk gezet ookal vind hij van niet en wil er niks meer over horen.

Ik voel me soms zo eenzaam ookal heb ik een relatie. Vooral in dit soort dingen die ik niet begrijp. Of ligt het aan mij? Doe ik dan zo moeilijk om te zeggen dat ie voortaan maar thuis moet slapen? Het drukt momenteel zwaar op mn schouders want ik ben absoluut geen onmens! Moet ik om de lieve vrede te bewaren dan maar toegeven?

Omdat ik mijn gevoelens er over niet kwijt kan, laat staan als we erover zouden praten draait hij als een blad om. Dus ik zit momenteel met mijn gedachte van wat moet ik nu doen. Hij vindt dat er niks aan de hand is, de keus is immers aan mij punt uit! Ik lig er soms van wakker. Zelfs in een relatie kunt men zich naar mijn mening wel eens eenzaam voelen… althans ik wel vooral omdat ik het gevoel heb dat mijn vriend me had laten zitten en het zo weer zou doen met die dagen.

Ik ben benieuwd naar jullie mening.

Ml, 13-10-2014 14:38 #258
Ik ben sinds 1 juni na 19 jaar dienstverband werkeloos. Ik heb geen vriendin of vrienden. Ik heb altijd lange dagen gemaakt om mijn eenzaamheid te verbergen. Nadat ik 2 jaar geleden een burn-out heb gehad, ben ik vorig jaar januari weer volledig begonnen met werken. In december van dat zelfde jaar kreeg ik plotseling mijn ontslag. Ik zou niet goed functioneren. Achteraf zijn er nog vele collega's ontslagen doordat er geen werk meer was.
Ik ben al lang aan het solliciteren, maar nog steeds zonder resultaat. De eenzaamheid gaat mij nu steeds meer opspelen. De dagen duren lang en het is op dit moment uitzichtloos.

Eenzaam, 03-10-2014 23:59 #257
Hier ook alleenstaande moeder van 2 kinderen 1 van 8 maanden en 1 van 3, ik voel me zo eenzaam pfff ik heb geen vrienden of vriendinnen alleen me moeder en vader een zus en een tante veder niemand. ik kan ook nooit weg omdat ik altijd de zorg van de kids heb, het leven is best zwaar hoor! Ik zou zo graag geliefd zijn bemind worden, en kletsen en leuke dingen doen, ik voel me zo alleen!

Paul60, 21-09-2014 21:14 #256
Hoi Gabrielle, je roept wel wat op, gezien de vele reacties. Dank je wel voor je tips. Ik denk dat je voor een keuze staat, namelijk je eenzaamheid accepteren en niet meer 'zeuren'. Of dingen, alleen, gaan ondernemen, zo veranderingen genereren. En dan loop je inderdaad risico's, maar het opent ook mogelijkheden. Dus ga alleen naar het filmhuis (laagdrempelig, daar zijn meer alleengaanden). Ga alleen met vakantie, maar bouw wat zekerheden in. (eerste keer niet te ver of te lang, zorg dat je ook weer weg kan, maak een programma, plan bijvoorbeeld ook een kort bezoekje bij een familielid of kennis). Maak foto's, maar wat belangrijker is, deel ze via de mail met anderen. Bewondering is dan je deel. Verras ook eens een kennis door hem of haar, gratis mee te nemen naar de schouwburg. Op die manier doe je voor een ander ook iets terug. Of vraag een andere alleenstaande of iemand waarvan de partner niet uit wil, eens. Koop een museumjaarkaart of vraag die als verjaardagcadeau. Die haal je er zo uit. En musea zijn zeker niet meer oubollig. Ga uitgezette routes wandelen, fietsen of per auto rijden. Tracteer jezelf daarna op iets lekkers. Als je een doel hebt, gaat het allemaal gemakkelijker. Ikzelf was eens -alleen- in Londen. Het was nog winter, grauw en koud. En ik had nog een volle dag te besteden. Ik werd daar heel verdrietig van, kon geen kant op. Heb toen toch alle moed opgeraapt en heb aan de hand van een plattegrond, een wandelroute uitgezet. Eerst door een park, dan door een wijk. En zie daar, de zon begon opeens te schijnen en er stonden zelfs bomen in bloei! En ik kwam bij het warenhuis harrods, wat toen ook al op zondag open was. Nu ja, het werd plotseling een fijne dag en ik was daar erg trots op. En dat kon ik weer op mijn werk delen met anderen. Dat leverde bewondering op en zo deelde ik mijn positieve ervaringen toch weer met anderen! Tip bij eenzaamheid is ook om, desnoods voor een periode, met anderen in een groep te gaan wonen. Ikzelf heb 7 jaar bij een woongroep van Centraal Wonen gewoond. Eigen huurhuisje, met gemeenschappelijke, niet verplichte, activiteiten. Op een gegeven moment had ik er (schoon) genoeg van, maar ik heb er heel veel van geleerd. En ik heb er toch veel van genoten. Vooral de eerste jaren gaf het veel hoop hoe het leven ook kan zijn. Maar ik ben er toen uit gegroeid. Conclusie: neem vooral berekend risico's als je onvrede heb over hoe het gaat met je leven. En bedenk dat je ook de keuze hebt om te stoppen met klagen. Iedereen maakt in zijn leven vervelende dingen mee. De omgeving pakt dat, achter je rug, vaak niet positief op. Je zal het tenslotte zelf naar je hand moeten zetten. Hopelijk komt het niet te belerend over, maar ik ben een ervaringsdeskundige. Veranderingen bewerkstelligen kost gewoon pijn, maar de beloning is super als het lukt.

Jeroen, 12-09-2014 14:04 #255
Ik ben een gescheiden man van 38. De afgelopen 4 jaar heb ik zo'n bak ellende over mij heen gehad dat ik in een soort van isolement ben geraakt. 4 jaar geleden, mijn ex vrouw een burn-out, alle zorg van de kids kwam op mijn schouders terecht en ik liep op de toppen van mijn tenen omdat ik sterk het gevoel had dat mijn ex bij mij weg zou gaan. Ondertussen was ik ook erg druk met mijn onderneming, dit liep ook niet meer zoals het ooit gelopen had. Datzelfde jaar heb ik het faillissement aangevraagd en ben daardoor letterlijk alles kwijt geraakt, mijn werk, huis, auto, spaargeld, alles… Maar ik had mijn gezin nog… Toen kwam mijn zoon van 4 overspannen thuis te zitten, dat gaat je ook niet in de koude kleren zitten… Uiteindelijk bleek dat hij hoogbegaafd is en is hij van school veranderd, dat liep allemaal weer. Een half jaar later geeft mijn ex aan te willen scheiden, wij kenden elkaar al 18 jaar. Er zijn nog veel meer dingen voorgevallen maar dit zijn de hoofdpunten. Na de scheiding ben ik letterlijk helemaal ingestort en ben ik 3,5 week opgenomen geweest om mijzelf in bescherming te nemen.
De 1,5 jaar daarna ben ik 5 dagen per week in therapie geweest om van mijn zware depressie af te komen en mij weer enigszins goed te voelen.

Sinds mei dit jaar doe ik alles weer op eigenkracht, ik slik geen medicijnen meer, ik heb een grappig huisje, de kinderen zijn om het weekend bij mij en ik heb een vaste baan.
Ook had ik een tijdje weer een vriendin. Omdat ik zo bang ben om haar ook weer te verliezen ging ik verkrampt reageren in sommige situaties… Als ik op woensdag een berichtje kreeg, zie ik je zaterdag? Dan schoot ik in de stress… zaterdag pas? Dan hebben wij elkaar een week niet gezien… dacht ik dan, meteen schoot er van alles door mijn hoofd… ze zal mij wel niet leuk vinden etc etc etc. Dan gaat er een knop om en neem ik een soort van zelfbeschermingsmodus aan en zeg ik dingen die ik niet meen, op zoek naar bevestiging. Dit pakt ook weer helemaal verkeerd uit waardoor ik inmiddels weer een maand alleen ben.

Ik heb wel een aantal vrienden/kennissen, dit zijn mensen waarbij ik mijn verhaal goed kwijt kan maar ik wil niet iedere keer als zeur overkomen, daar heb je Jeroen weer met zijn problemen… ik hoor het ze denken, maar weet niet of ze het daadwerkelijk denken. Tevens zijn mijn vrienden allemaal gesetteld en druk met hun gezin, geen types om eens mee naar de kroeg te gaan om nieuwe mensen te leren kennen. Al met al voel ik mij zo ontzettend eenzaam en betrek ik echt alles op mijzelf… ik stoot de mensen af, ik walg van mijn karakter, waarom wil ik mij altijd manifesteren… dat zijn allemaal dingen die door mijn hoofd schieten… Mijn sociale leven is beperkt, maar in combinatie met een leuke vrouw/vriendin heb ik er wel genoeg aan. Alleen… kom ik alleen te staan dan slaat de paniek toe… ik eet slecht, slaap slecht, rook me helemaal suf… Vaak val ik dan weer terug op Lexa of Tinder… op zoek naar een nieuwe vrouw… lekker veilig achter mijn computer… terwijl ik mijn vorige relatie nog niet heb verwerkt, gedoemd om te mislukken dus. Dit besef ik mij ook heel goed… maar die verrotte pijn en leegte van eenzaamheid is soms ondragelijk waardoor ik mij weer erg depressief voel.

Ik wil/moet het nu anders aanpakken, ik moet niet bang zijn om alleen te zien, ik moet niet te graag willen… Maar door die eenzaamheid val ik vaak weer in oude patronen…

Re-Birth29, 02-09-2014 21:42 #254
Ik ben een alleenstaande moeder van twee jonge kinderen. Ondanks het feit dat ze me beide de hele dag bezig houden, en dus vrijwel geen tijd heb voor mezelf voel ik me ontzettend eenzaam. Ex partner heeft mijn leven geruïneerd waardoor ik mijn zelfvertrouwen ben kwijtgeraakt. Vriendinnen die me aan de kant hebben gezet omdat ik het zwaar had. Ik zou zo graag weer eens een leuke baan en vrienden willen hebben. Ik wil meer doen dan alleen een huisvrouw zijn. *zucht*

Lise, 27-08-2014 22:42 #253
Heel herkenbaar, hetzelfde hier. Ik heb wel vrienden, maar ik heb al jaren en jaren geen partner, geen maatje, altijd alles alleen doen. Opstaan, eten, slapen, winkelen alle domme kleine en grote dingen. En het is echt niet dat ik thuis zit te verkommeren, integendeel. Maar dat gevoel van verbondenheid met iemand…

Anonym, 15-08-2014 12:54 #252
Ik heb nooit erg veel vrienden gehad op school. Tijdens de werkuren heb ik wel veel menselijk contact. Maar ook die contacten spreek ik niet buiten de kantooruren. Ik denk dat het beter is om mijn privéleven en werk gescheiden te houden. Iedereen heeft natuurlijk andere interesses. Wat ideaal is, is mensen zoeken met dezelfde interesses. Ben je bijvoorbeeld creatief, ga dan een schilder of patchworkcursus volgen. Ben je geïnteresseerd in een bepaald land of cultuur, volg dan een taalcursus. Hou je van koken, ga dan in één of andere kookvereniging. Mijn persoonlijke favoriet: voor wie houdt van denksporten: het bordspel Go. Omdat het niveau in Europa zo laag is, krijg je vanaf het begin het gevoel dat je misschien ooit de sterkste speler van Europa kan worden. Verenigingen ontvangen iedereen met open armen.

Lola, 28-07-2014 14:26 #251
Ook ik pleit voor een 'clubje', gezellige mensen om leuke dingen mee te ondernemen, vriendschap opbouwen. Dat eenzame gevoel is een rotgevoel. En het lijkt wel of mensen om je heen een geweldig druk leven leiden en altijd plezier hebben. Even alleen zijn op zijn tijd is prima, maar teveel alleen wordt frustrerend en eenzaam… Ik doe mee! Mail me gerust

Jasmine, 28-07-2014 00:43 #250
Hi eenzame,

Ik ben ook vaak eenzaam. Mijn omgeving denkt vaak dat ik veel vrienden heb maar dat is helemaal niet zo. Ik ben een makkelijke prater maar om heel eerlijk te zijn weet niemand echt wie ik ben. Soms vraag ik mezelf af. Weet ik zelf wel wie ik ben? Wat ik leuk vind?

Ik stel veel doelen maar echt iets bereiken doe ik niet. Zoveel dromen maar de moed om bepaalde wegen in te slaan heb ik niet. Het is angst voor het onbekende, angst om te falen, angst om dingen alleen te doen.

Had ik maar vrienden met wie ik kon praten.of juist een luisteren oor kan bieden. Iemand waarbij ik me prettig voel met wie ik m'n verhaal kon delen. Een wandeling kon maken of vertellen hoe zielig ik mezelf soms vind(Ja echt… -_-) Een maatje die zou zeggen kop op. Alles komt goed!

Vrienden die eenzaam zijn. Het leven is maar betrekkelijk so. it's now or never?

Morgen weer een dag vol bekende gezichten. Mensen die denken dat mn leven perfect is.en ja weer een dag met mn masker op. 'Het gaat goed' is zowat mn lijfspreuk geworden.

So? Wanna be my friend? Mail me.

Bedankt voor het lezen.

Ingrid, 14-07-2014 14:45 #249
T.a.v. Saskia, bericht geplaatst op 15 juni jl.
Dat is ook wat ik zou willen, af en toe met groepje erop uit, dagje weg, dagje strand. Dingen doen die je anderen samen ziet doen. Ik trek er veel te veel alleen op uit. Dat maakt me eenzaam.
Mail me terug Saskia,
met vriendelijke groeten,
ingrid

Peter, 06-07-2014 20:49 #248
Ben na een vervelende periode van faillissement van mijn zaak na 14 jaar proberen er weer bovenop te komen.
Ook tegelijkertijd mijn vriendin kwijt vanwege ze het niet vertrouwde dat ze haar eigendommen kon behouden.
Daarna ben ik alleen maar verder gegaan en na vele malen een baan zien te vinden. Is een aantal keren gelukt een baan te vinden maar telkens na een half jaar of tegen een vast contract weer de ww in.
Ben toch maar weer voor mezelf gaan werken en het gaat redelijk de goede richting in. Maar besef wel dat het ontzettend moeilijk is in deze tijd om alles alleen te doen. Ben best wel iemand die dus snel contact kan leggen en ook wel mijn best voor doe. Maar elke keer kom ik de verkeerde vrouw tegen die de excuses hebben heb een vriend of ben er niet aan toe of wat dan ook. Of ik nu een vrouw met kind tegen kom of niet maakt niet uit. Heb zelf helaas geen kinderen wat wel mijn wens was en nog steeds is. Sommige stellen gaan scheiden met kinderen en vinden binnen een paar maanden weer een nieuwe partner.
Het lijkt toch veel makkelijker te gaan als je een kind hebt als zonder een kind. Dating bureau heb ik ook een paar keer geprobeerd maar… inschrijven gratis… bij allemaal, maar wat er daar na komt ge woon om misselijk van te worden. Toch gedaan 3 maanden daten, ontzettend veel reactie maar reageer je terug geen antwoord.
Wel iemand wat verre weg van je keus is wat voor mij dan ook niet zal klikken.
Ben niet uit op een topper maar wel mijn maatje maar de dating sites te veel fake. Maar voel me steeds eenzamer en vervelend
en dan maar het beste van te maken en verder met mijn werk op te bouwen. Maar intussen krijg je toch gevoelens die verdrietig zijn omdat dat je een leuke vrouw zoekt. Soms ga ik op bezoek bij vrienden en daar de kleine van geeft me altijd een knuffel als ik kom en ze (3j) wil dan op de trampoline en praat dan met mij als de beste. Houd ook de auto's in de gaten die ik een heb en pikt mij er toch altijd weer uit. Maar als je dan weer weg gaat doet het je wel wat. Dus eenzaamheid vind ik vervelend en hoop toch een keer de ware tegen te komen met of zonder kind. groet Peter

Q., 23-06-2014 18:37 #247
Of het echt eenzaamheid is dat weet ik niet… Ik ben iemand die op zich snel contact maakt, maar daar tegenover vind ik het heel moeilijk contacten te onderhouden. Even een keer spontaan iemand bellen of mee afspreken, iets houd mij daarbij tegen. Zoals sommige zouden omschrijven ik trek mij zelf terug, als het ware afwachtend totdat iemand anders naar mij komt. Naar mijn idee en gevoel is het zo nu en dan wel prettig alleen te zijn. Echter de contacten met alles erbij zijn ook wel fijn. Nu ik werkeloos thuis zit komt het nog harder op mij af. Het in mijzelf terug trekken doet zich versterkt voor. En ik krijg het niet voor elkaar om mijzelf in het nekvel te pakken en ook daadwerkelijk wat te gaan doen. Praktisch alles lijkt een grote drempel te hebben. Hetgeen sommige mensen in mijn omgeving helemaal niet verwachten of verwacht hadden… Maar dan vraag ik me af hoe goed zij mij eigenlijk kennen of gekend hebben. Schijnbaar hebben ze alleen het masker gezien en de andere dingen als 'dat heeft iedereen wel eens' afgedaan.

Saskia, 15-06-2014 14:22 #246
Vreemd eigenlijk dat er nog geen site is voor mensen die gewoon een maatje zoeken, om samen dingen te ondernemen, iemand die je in vertrouwen kan nemem, goede vrienden dus. Ik ben ook best teleurgesteld in mijn omgeving, ik heb wel wat vrienden maar ieder met zijn eigen leven of die zwaar gesetteld. De laatste tijd ben ik bewust eens geen contact op gaan nemen en het op hun beloop gelaten en het valt me op hoe stil het is aan die overkant. Eigenlijk zouden we een clubje moeten oprichten met zijn allen iets ondernemen eens in de zoveel tijd zoals naar een pretpark, museum, hapje gaan eten dat soort zaken om zo onder de mensen te komen die eigenlijk allemaal met hetzelfde kampen dat rotte lege (eenzame) gevoel. Denk dat daar best behoefte aan zou zijn. Heel veel sterkte allemaal.

Daniël Claeys, 31-05-2014 03:51 #245
Soms kun je de muren op lopen de ene dag goed de andere dan weer niet. contact met vrouwen is moeilijk net als vele heb ik ook slechte ervaringen.het is zo mooi als je verliefd bent maar na een tijd begint er iets je tracht toch iets te doen en je vraagt je dan af wat doe ik fout. ze ligt dan bij een andere ze komt bij jouw als of er niets aan de hand is en na een tijd gaat ze bij hem gaan wonen je bent weer allen verloren loop je door de straaten je gaat bij je vrienden maar het helpt niet ze blijf waar je ook gaat in je hoofd spoken. je wilt er van af je schuurt de foto's en brieven van haar je wilt wel maar het is zwaar. maar de les leert je hart niet want je word weer verlieft maar ze moet je niet en als troost ga naar vrienden of gaan drinken. nummer 3 waar van twee relaties met bedrog nu enkel tv en internet

Ikke, 21-05-2014 21:23 #244
@Eddyo ik heb vnl slechte ervaringen met mannen hoor die enkel aan zichzelf denken, hun werk, hun gevoel en véél profiteren van de ander, beliegen En bedriegen. Ik ben er nog altijd kapot van. Heb zo'n egoïstische broer (nog agressief ook) en eenn egoïstische ex-lief die me ongelooflijk bedot heeft op vele vlakken (zei op t laats nog dat hij eigenlijk homo was… vraag me nog steeds af of dat zo is of als t om te kwetsen was. Kan me weinig schelen, maar mijn jonge leven ben ik kwijt… het had zo anders kunnen zijn EN DAT doet zo'n verschrikkelijke pijn.

Ikke, 21-05-2014 21:12 #243
Door werkloos te worden en nergens echte kansen te krijgen maar wel overal beoordeeld en veroordeel te worden ben ik eerst eenzaam en daarna angstig en depressief geworden, ook door agressie van een alcoholist in mijn nabije omgeving

Mandy, 10-05-2014 21:32 #242
Hoi! Alleenstaande moeder (39) die verschrikkelijk eenzaam is. Steeds meer aan het isoleren ook. Niet goed ik weet het. Maar het voelt zo vaak als of ik geen keus meer heb. Sinds een jaar in therapie na overlijden partner en kort daarna de opening van een beerput met onverwerkte mishandeling van mijn narcistische vader. Ik kan het net allemaal nog dragen. Ben inmiddels emotioneel uitgeput en mijn zoontje van zes heeft daar veel last van. Ik sta er echt helemaal alleen voor. De enige steun die ik nog heb is van mijn moeder. Met mijn vader heb ik het contact verbroken, mijn zus en mijn broer zie ik heel weinig. Ik heb zo veel behoefte aan liefde omdat ik daar zo weinig van heb gekregen. Ik ben mezelf helemaal kwijt, kan nergens meer van genieten. Mijn zoontje is me alleen maar tot last omdat ik niets meer kan verdragen. Ik heb ook wel wat betere periodes (lees: dagen) en is er dus volgens mijn therapeut geen sprake van een depressie. Ik voel me een gevangene. Ik heb werkelijk geen idee hoe ik hier nog uit moet komen. Ik wens jullie allemaal veel kracht toe.

M., 08-05-2014 19:10 #241
Heey allemaal ik herken alles wT jullie allemaal zeggen. Ben 23 alleenstaande moeder die ook eenzaam kan hele lange verhalen en di gen opnoemen maar staat alles in hier wat jullie typte.

Uhmm… weet niet wat ik moet zeggen zo onzeker ben ik. Bedankt dat jullie alles zeggen weet ik dus dat ik niet raar of enige bent.

Xx

Sandra, 26-04-2014 23:49 #240
Herkenbaar verhaal.
soms lijkt het of ik van een anderen planeet kom, ben van mezelf een spontaan persoon zoek graag contact, stap zoveel mogelijk op alles af, heb familie neefjes, nichtjes zit bij de sport club, doe mee aan hardloop training met af toe een loopje tussen door, geen baan op het moment, wel een huis, en twee katten goed voor elkaar verder.
heb een redelijke goede vriendin alleen helaas kan niet altijd op haar bouwen.
dus komt het toch weer op mezelf neer, daarin tegen ook nog eens vrijgezel al ruim 5jaar.
het lijkt wel niet mogen lukken, zoon teleurstelling, ook het vertrouwen in de mens word af toe beschaamd.
vroeg ging het mijn veel makkelijker af, in mijn jonger jaren veel vrienden, feesten, lachen, lol hebben.
nu 34jaar en voel me soms zo alleen gelaten, rot gevoel geeft dat.
fietsen alleen, eigenlijk alles alleen het knaagt soms aan me word er angstig van.
wat is er mis met mijn? help wat gebeurd er met mijn? twijfel dan zo aan mezelf wanhoop.
onbeschrijfelijke gevoel, wil zo graag dat dit veranderd voor mijn mezelf. maar hoe?

Ien, 09-04-2014 23:47 #239
Herkenbaar maar ook weer niet. Zelf worstel ik met het gevoel van eenzaamheid sinds mijn jeugd. het gevoel alsof er nooit naar me geluisterd wordt en alles wat ik zeg of voel is aanstellerij. Ik heb een grote familie, maar waarom voel ik me dan alsof ik er niet echt bij hoor? Lieve man en lieve dochter. Sinds een jaar is mijn man veel in het buitenland en dochterlief is in de puberteit beland. Of dit nu mijn gevoelens versterkt? Ook op mijn werk kamp ik met deze gevoelens. ik voel me vaak genegeerd en onbelangrijk. Daardoor wordt mijn eenzaamheid sterker. Ik wil heel graag leren om die negativiteit uit te bannen en sterker te worden. Maar hoe? Ik heb 1 goede vriendin die 2 uur van mij vandaan woont, haar wil ik ook niet altijd lastig vallen met mijn negativisme. Maar soms ben ik radeloos en verdrietig. Het is moeilijk om uit te leggen want ik besef dat ik degene ben die dit kan veranderen, maar ik heb geen idee hoe…

Maria, 23-03-2014 13:00 #238
Ik herken mij heel goed in al deze verhalen… Vraag mijzelf af. Ligt het aan mij. Ikzelf denk van niet. Maar waarom heb ik dan geen vrienden… Echte vrienden. Waar je jezelf niet hoeft uit te nodigen. Nu ben ik alleen maar bezig met steeds zelf contact op te nemen met mensen. Anders komt het er gewoon niet van. Ik heb dan ook echt het gevoel dat ze alleen willen afspreken uit een soort van medelijden. Zo van nou laten we maar met der afspreken dan is zij ook weer blij… Nou daar word ik echt niet blij van. Ik zou graag het gevoel hebben dat t wederzijdse vriendschap is… En eerlijkheid. In de zin van omgaan met mij omdat je dat wil en niet uit medelijden.

Roos, 22-03-2014 14:04 #237
Hier nog een eenzame moeder van 37, 3 kids. Vroeger toen ik nog alleen woonde had ik altijd een huis vol met vrienden, veel uitgegaan, lang leven de lol, veel gelachen, nooit alleen.
Maar sinds ik moeder ben zijn vriendschappen verwaterd, de paar vrienden die ik heb daar heb ik eigenlijk alleen maar contact mee als ik dat met hun zoek, anders zullen ze me missen als kiespijn, totale desinteresse naar mij toe.Verhuisd naar dorp en na 5 jaar nog steeds niemand die mij op de koffie uit zal nodigen. Voel me erg eenzaam en zou graag anderen die in t zelfde schuitje zitten willen leren kennen. Die ook gewoon een normale jeugd hebben gehad en nu eenzame moeders zijn. Omgeving Haarlemmermeer Amsterdam

Dochtervan18, 26-02-2014 10:02 #236
Mijn moeder is nu 47, ze is heel erg sociaal en is super spontaan. Ik ben haar jongste dochter ik ben 18 en mijn zus is 20. Mijn moeder is al gescheiden met mijn vader toen ik 4 was dus ik weet niet beter maar toen ik 8 was trouwde ze met een andere man. Hij leek in eerste instantie een super toffe man. Maar na een jaar ging het al helemaal mis. Zijn ware aard kwam te voorschijn en hij ging al die tijd al vreemd. Hij heeft mijn moeder bedrogen, bedreigd, geslagen en uitgescholden. Maar na een aantal jaar dat ze uit elkaar waren kwam hij weer is langs en hij zei dat hij echt veranderd was. Dus m'n moeder geloofde hem langzaam steeds meer. Uiteindelijk kwam hij op het idee om naar Drenthe te gaan. We woonde in den haag en m'n moeder had hier veel vrienden en familie, maar we besloten toch om mee te gaan. Na drie maanden ging het al mis en nu zitten we nog steeds in Drenthe, en vriendin maken in Drenthe is onmogelijk. Alle familie leden wonen in de zelfde straat en hebben dus alleen elkaar nodig. Nou vroeg ik me dus af zijn er meer mensen die verhuisd zijn naar drenthe of Overijssel (in de buurt) die dit probleem ook hebben? Ik hoop dat er iemand reageert want m'n moeder is echt toe aan een goede vriend of vriendin!

Ignusx, 23-02-2014 20:36 #235
Ook dit is een zeer bekend probleem bij mij. Ik ben een jonge man, van 30 jaar oud ongehuwd & kinderloos. Ik ben sinds eind vorig jaar, naar een nieuwe provincie verhuist. En nog kan ik er niet mijn draai vinden nog. Ik ben zelf van oorsprong van Limburg, en woon nu dus in de provincie Zeeland. Maar het valt niet mee om hier te zijn. Op het moment is het te rustig bijna eng rustig. Heb geen vrienden of kennissen hier, en alles is vreemd. Wat familie betreft die heb ik hier ook niet zitten. Heb ook geen vervoer of rijbewijs, dus ik kan me ook nergens verplaatsen, behalve met openbaar vervoer. Ik ben dus letterlijk alleen en eenzaam. En de reden van deze verhuizing, was ook dat het volgens de familie en kennissen een betere oplossing zou zijn voor mijn leven en mijn gezondheid. (Een nieuwe start en begin zeiden ze tegen mij) Maar op het moment ben ik daar dus niet zeker meer van. Ik weet dus op het moment ook niet wat ik moet doen om wat meer leven hiero in de brouwerij te krijgen. Want op het moment sta ik en de tijd stil, en blijf dus hangen wat dus niet erg bevorderlijk is. Dus ja ik weet maar al te goed hoe het is om eenzaam te zijn. Wordt er elke dag mee geconfronteerd. Heb ook al maatschappelijk werk ingelicht maar die schijnen hier dus ook alle tijd van de wereld te hebben. Dus ook geen goede zaak. Want wou met hun gaan praten over wat de mogelijkheden hiero waren maar zover is het dus nog niet gekomen. En als jullie oplossingen weten of advies voel je vrij om ze te delen. Voor de rest is er naar mijn weten in het dorp waar ik woon weinig tot niks te doen. Er zijn wel wat verenigingen en dergelijke ook minimaal maar ik geloof niet dat het wat bijzonders is. Ik zat ook te denken om misschien ook eens te gaan kijken voor vrijwilligers werk (Is ook maar een suggestie). Het gaat er voor mij gewoon puur om onder de mensen te zijn want ben van nature wel een sociaal (In de zin dat ik er van hou om door mensen omringt te zijn en met ze bezig te zijn) & gezelschapsdier maar op welke manier als je niemand ziet hoort en kent. En contacten leggen doe ik niet zo snel en makkelijk als ik iemand niet ken (Heeft ook met teleurstellingen in het verleden te maken) Maar het is wel raar in het echt praten mensen zowiezo haast niet meer met elkaar, of zien ze elkaar niet staan. Want dan mag je al blij zijn als iemand bijvoorbeeld goeie morgen zegt of wat dan ook. Het zijn vaak de kleine dingen die het doen, die veel kennen doen met individuen, en die ook degelijk van invloed zijn op het gestel van de mens. Maar goed de mensen praten nu daarentegen wel stukken makkelijker en openlijker op het internet (Maar laten we eerlijk zijn is toch anders dan dat je iemand in het echte leven spreekt). Ik vraag me weleens af van waarom het wel allemaal op het internet kan maar niet meer in het echte leven. Vroeger was er geen internet en toen waren de mensen ook normaal open eerlijk socialer en spraakzamer. Toch? Anyway bedankt alvast voor het lezen van dit stuk.

Moedervan27, 18-02-2014 23:13 #234
Het valt me op dat de mensen hier graag met elkaar in contact willen komen. Ik ben dus niet de enige. Maar vreemd dat er nergens een website bestaat waar dat mogelijk is! Ik woon in de buurt van Zoetermeer. Het zou leuk zijn om iemand te hebben waar ik gezellig mee kan kletsen.

Marlies, 14-02-2014 22:11 #233
@ mandy jouw verhaal is echt herkenbaar voor mij. Ik ben zelf 27 maar voel me ook heel eenzaam en zit thuis en durf vaak niet naar buiten. Ook een kut jeugd gehad vroeg het huis uit gevlucht vanwege een erg dominante stiefvader en veel meegemaakt waardoor ik paniekaanvallen kan krijgen en mensen niet begrijp, veel verlaten en genegeerd waarom zijn ze zo egoistisch en gemeen?
therapie lijkt bij mij ook niet veel te helpen dat heb ik al in verschillende vormen gehad en al jaren lang.
bestaat er geen site waar we met elkaar in contact kunne komen? al is het mailen maar dat we ons minder eenzaam zullen voelen want het lijkt toch een taboe om eenzaam te zijn en die mensen kom je op straat dus niet tegen.

Linda, 14-02-2014 09:44 #232
Ook ik voel me eenzaam, ik ben 32, getrouwd en moeder van 2 kinderen, goed contact met mijn ouders en zusjes en ook met de schoonfamilie maar toch voel ik me eenzaam. Ik heb het gevoel dat ik niet begrepen wordt, ik wil ook heel graag praten over mijn gevoelens, ik moet het kwijt maar het kropt maar op, zowel mijn familie als de schoonfamilie en mijn partner zijn geen praters. Ik loop inmiddels voor de 3e keer bij de psycholoog vanwege mijn angstklachten en dat komt mede doordat ik alles zelf moet oplossen, en ik regelmatig te horen krijg dat ik niet moet zeuren.
De vraag van de psycholoog of ik iemand had waar ik steun bij kon vinden of waarmee ik kon praten kwam hard aan, nee dat heb ik niet, geen vrienden of vriendinnen en geen familie waar ik bij terecht kan.
Ik worstel me iedere dag weer door de dag heen.

@ moedervan27, ook ik ben aan het zoeken naar mogelijkheden om nieuwe mensen te ontmoeten, maar mijn grootste probleem zit in het contact maken en onderhouden, het contact blijft oppervlakkig, net alsof ik het van me af duw, terwijl ik zo graag een vriendin zou willen om gezellig mee te kletsen, die me begrijpt en die ik in moeilijke momenten en situaties om raad kan vragen. En hopelijk in de toekomst, zodra ik van mijn angst verholpen ben, ook echt leuke dingen mee kan doen. Ik woon in de omgeving van Rotterdam, wellicht zijn er hier meer mensen uit deze buurt.

Inez, 13-01-2014 17:15 #231
Ja, ook ik ben eenzaam, een vrouw van 45. Ik heb een partner, een aantal vrienden maar toch sta ik er alleen voor. Vorig jaar was een heel zwaar jaar. Ik woonde samen en de eerste drie maanden van dat jaar was mijn partner door een operatie depressief geworden. Het was een moeilijke tijd omdat hij niet met gevoelens kan omgaan en daardoor niet te bereiken was.
Twee maanden later kwam één van de kinderen van mijn partner full-time bij ons wonen. Er was geen andere optie en ik stond en sta er nog steeds achter maar niet wetende dat onze relatie 360 graden zou veranderen. We hadden geen normale relatie meer en voelde mij wederom buitengesloten.
Zelf had ik een zweepslag opgelopen en was daar weer 3 maanden zoet mee. Tussendoor speelde de ex vrouw van mijn partner, met wie ik altijd goed kon opschieten ook een grote rol en leegde haar problemen bij ons zodat de rust continue ver te zoeken was. Helaas kwam mijn partner niet in opstand en liet alles maar gebeuren.
Om mezelf en de relatie te redden ben ik ergens in een dorpje vlakbij Alkmaar gaan wonen terwijl deze plek nooit goed heeft aangevoeld. Het zou minder erg zijn als ik nog een baan zou hebben maar deze ben ik in oktober j.l, mede door de thuisomstandigheden kwijtgeraakt. Ik voel me hier heel erg eenzaam, het lukt mij niet om contacten te leggen of een baan te vinden. Mijn vrienden… zie ik af en toe maar zijn voornamelijk met hun eigen leven bezig.
Mijn partner zie ik één of twee keer in de week maar ik kan niet met mijn gevoel bij hem terecht. Alles wat ik voel ziet hij als een aanval en ondertussen sterft mijn gevoel beetje bij beetje. Als ik bij hem ben voelt het voor mij niet meer als een thuis.
Ik merk dat ik nu helemaal leeg ben en ergens vorig jaar ben ik mezelf kwijtgeraakt. Ik mis de vrouw met de twinkelende ogen die ik ooit was, Vandaag de stap genomen om de huisarts in te schakelen. Het was een grote stap om te erkennen dat ik depressief ben.
Ook in een relatie of met vrienden om je heen kan je je dus eenzaam voelen. Het is inderdaad jammer dat we niet met elkaar in contact kunnen komen, er is zoveel erkenning! Sterkte allemaal!

Mandy, 07-01-2014 17:51 #230
Heey allemaal,

hier nog een eenzame meid. ik ben 21 jaar en heel me leven ervaar ik al ellende. ook 17 toen ik het thuisfront verliet en een hele deprimerende jeugd gehad. zo lang als ik me kan herrinneren ben ik al depressief. na 3 jaar misbruikt geweest te zijn dagelijks op jonge leeftijd, en geestelijke marteling. besloot ik echt de benen te nemen. maar vanaf dat moment werd het van kwaad tot erger.

we zijn nu 4 jaar verder, alles wat in mijn jeugd qua karakter was lijkt nu zijn omslag te hebben. van het meisje die juist mensen on zich heen wilde hebben, veel contacten maakte. en zich toch zelfverzekerd voelde (ondanks de shit)wanneer de makeup laag der op zat en wat sexy kleding aan had.
zich liet gebruiken door jongens omdat ze "lief" voor je waren. zo blind als een kip zonder kop.

naar een meisje die nu al het besef heeft van de wereld en waarbij de hooggevoeligheids sensoren al afgaan bij de kleinste gebeurtenis. waar daarna een flinke paniek aanval het overneemt.

ik heb mijn studie niet afgemaakt, werk niet meer zit alleen nog thuis. niemand meer om me heen geen vrienden of sociaal netwerk (ja facebook of een whatsupje)

elke dag word ik wakker met de vraag en nu?… ik durf niet meer naar buiten, ben zo onzeker als de pest en in me hoofd blijf ik maar razen. het zou zo fijn zijn om met een lot genoot te kunnen praten, iemand die me begrijpt, want qua hulpverlening en psychologen schiet ik niks mee op.

ook ik heb me meerdere malen geprobeerd me zelf van het leven te beroven, en heb ook de nodige alcohol en drugs al gezien.
nu ben ik al bijna een jaar clean en ben ik zelfs gestopt met roken, en had gehoopt dat ik daardoor wat positieve "karma" zou ontvangen. als ik me gevoel niet verstopte in alcohol en drugs.

sommige mensen zien het leven als een uitdaging, en sommige als een beproeving. dat laatste ligt wel in mijn straatje. en toch maar door blijven vechten met de vraag waar voor.

Moedervan27, 25-12-2013 16:58 #229
Ik ben ook eenzaam. Sinds ik kinderen heb zie ik niemand meer. Iedereen waarmee ik omging is verdwenen als sneeuw voor de zon. Mijn man werkt 's avonds dus ik kan 's avonds nooit de deur uit. Mijn ouders willen niet oppassen (zelfs niet toen ik ging bevallen van de tweede) Het heeft me toen enorm veel stress bezorgd om nog ergens iemand te vinden want ik wilde mijn dochter niet bij mijn bevalling hebben! Sporten, mijn contacten (die ik had) alles gebeurt 's avonds na mijn werk maar dan moet ik thuis zijn voor mijn kinderen. De enige hobby die ik nog heb is bakken en koken. Dat kan ik wel thuis doen.

Mijn moeder heeft me met 17 jaar het huis uitgezet. Mijn vader lag heel ziek in het ziekenhuis en revalidatie, die situatie kon mijn moeder niet aan en ze dacht dat de beste oplossing was om haar oudste dochter het huis uit te zetten. Dat voelde voor haar als een zorgen minder. Ze heeft me nooit gebeld of zich zorgen om me gemaakt. Toen ik 21 was besloot ik het contact maar weer te herstellen maar het is eigenlijk nooit meer geworden zoals het zou moeten zijn.

Nou zocht ik op internet een website waar ik misschien in contact kon komen met nog andere eenzame mensen bij mij in de buurt maar zo een website ben ik helaas nog niet tegen gekomen

Lotus, 22-12-2013 20:13 #228
Ben bijna 50, tel niet de jaren die we vieren deze dag, tel je vrienden om je heen die jezelf erg graag mag (Ik heb geen vrienden). Tel waar je staat en wat je hebt bereikt (huisvrouw) Tel de gene die trots naar je kijkt (het is een onder gewaardeerd beroep) Tel de warmte en liefde die passeerde in je jaren (deur dicht, licht uit, weet je wel wat dat kost, het wordt tijd dat je ook is gaat werken, te veel hagelslag, zo jij denkt dat het niks kost) Tel de herinneringen die je altijd zal dragen (zeg het met goud dat was bijna 25 jr terug) Tel de vreugde van vrienden die je kent en bedenk dan pas dat je weer een jaartje ouder ben (af en toe een keer weg… alleen… iets gaan ondernemen… en soms kan ik dan ook behoorlijk alleen zijn.

John, 17-12-2013 18:45 #227
Ben 44 en al weer anderhalf jaar alleen. Daar voor een relatie van 4 jr en daar voor ook 3 jaar alleen. Eenzaamheid in de tussen liggende tijd alwaar ik aan gewend ben geraakt. Leuk/fijn is het niet, maar dat je alles weer vanaf 0 je weer moet "opbouwen" zorgt ervoor dat de motivatie en zin ook zo langzamerhand 0 wordt. Done this, Done that… Altijd je zelf bezig zien te houden en er maar weer op uit… alleen… iets gaan ondernemen… alleen… en soms kan ik dat ook behoorlijk zat worden of is de omgeving minder meewerkend hierin als je hoopt, dus komt er uit eindelijk wederom niks ergens van terecht. Dat is de eenzaamheid die ik beleef

De Groote Suzanne, 13-12-2013 11:13 #226
Dag, kom alleen de deur uit om met hond te wandelen.sluit me dus op eet aan een stuk door, gelukkig is er pc. maar kan soms de muren oplopen, hoe kan ik dit doorbreken, reeds naar club huisjes geweest kan mijn draai niet vinden man 3 jaar overleden gingen vaak op reis iedere week waren we weg. geen vrienden kring

Hallo, 25-11-2013 20:34 #225
@Meid van 24
Geef de hoop niet op, ik zelf (jongen van 24) heb ook al heel lang geen relatie meer gehad. Echter ben ik niet eenzaam, waarschijnlijk omdat muziek mij helpt om de eenzaamheid weg te nemen, alle emoties gaan bij mij in muziek zitten. (klinkt als een cliche ik weet het, maar voor mij werkt het). Vaak ben ik ook druk bezig, waardoor ik niet eens tijd heb om er over na te denken, heel af en toe denk ik wel van: het zou leuk zijn als ik een meisje had, maar dat is nog niet zo, maar wat nog niet is kan nog komen. 24 is nog geen 90 :P dus je hebt nog genoeg jaren voor je. Geef niet op, blijf positief, vroeg of laat komt alles goed.

Sabne, 22-11-2013 09:58 #224
Ik ben een vrouw van 46 jaar een verschrikkelijke jeugd gehad. met 17 uit huis gezet 3 vaste relatie s gehad waarvan ik er bij 2 zwaar ben mishandeld. heb 2 kinderen 1 van 20 woont bij me ex en 1 van 18 die woont samen. met de oudste heb ik nog contact hij komt iedere dag even, maar ziet zijn moeder weg kwijnen. ben 36 kilo afgevallen in 1,5 jaar tijd de stress is naar binnen geslagen dus kan bijna niet meer eten ik heb 12 zelfmoordpogingen achter de rug schaam me om het te zeggen mijn familie en vrienden hebben me laten vallen. mijn ex overheerst hier in de stad. iedereen is bang voor hem dus niemand durf contact met me aan te leggen. voor 2 weken geleden heeft hij me telefonisch met de dood bedreigd. de luidspreker stond aan, 2 politie agenten waren bij me. wat krijgt ie? 1 dag gearresteerd en 500 euro boete, terwijl al 3 jaar gezeten had voor poging tot moord op een man. ik ben opgenomen geweest maar dan doen ze ook niks. bv aan je verleden werken, over je leven praten nee ze doen sport knuyselen koken enz. daar heb ik geen baat bij ik ben nu zover dat ik besef dat ik een poosje anoniem weg moet. niemand mag weten waar ik zit want ik ben op. echt helemaal o, . huil hele dagen, heb niks geen weerstand meer. ik moet op krachten komen ben altijd een vechter geweest maar het is nu op. mijn huisarts zegt: sabine als je zo doorgaat haal je de 50 niet. maar ik heb geen knopje in mijn hoofd die ik om kan zetten. de mensen zeggen: je ziet er goed uit. mooi wijf zoals ze dat zeggen maar als je iemand leertkennen draait het maar op 1 ding uit: sex, nou zo ben ik niet en wil ik ook niet. ik wil gewoon een poosje weg naar een plek wat niemand. weet wie kan mij helpen of in elk geval advies geven? ik kan niet meer. bvd sabine

Peggy, 20-11-2013 22:38 #223
Triest om te lezen dat er zoveel mensen zo eenzaam zijn. Zelf zit ik nu werkeloos thuis, heb een vriend en twee geweldige kinderen. Het enige wat ik mis zijn echte vrienden. Gewoon waar je soms ff gezellig mee kan kletsen, huilen, lachen etc. Geen zin meer om gekwetst te worden! Dus lieve mensen, ik begrijp jullie verdriet, maar probeer toch te geloven dat het ook goedkomt! Blijf positief! Ik woon trouwens in Arnhem, bakkie koffie staat klaar!

Didier, 19-11-2013 17:04 #222
Wat is dit allemaal herkenbaar… Heb wel een grote "vriendenkring" en sta altijd voor iedereen klaar.
Ik merk wanneer ik hen nodig heb dat er eigenlijk niemand is omdat ze het blijkbaar niet zien…
Ben succesvol en heb alles wat ik wil en toch mis is iets in mijn leven, het is net alsof ze denken dat ik dat niet nodig heb.
Maar wat ben je met succes en geld als je je niet goed voelt? Mijn idee is dat ze denken dat alles toch ok is omdat ik toch alles heb wat ik wil maar dit is juist niet zo.

Meid van 24, 18-11-2013 12:31 #221
Ik voel me ook erg eenzaam. In heel mijn jeugd ben ik emotioneel vernedert en gekleineerd.
daardoor werd ik erg onzeker en verdrietig.

Ik heb in heel mijn leven nooit een relatie gehad, of échte vrienden.
Ook ik deed mijn best om contact te maken met mensen, maar nooit kwam het van 2 kanten. :(

Ik heb me er nu bij gelegd dat ik nooit een vriendje zou krijgen en ik eenzaam sterf.

Ooit heb ik 1 persoon gekend die oprecht interesse in mij toonde, alleen die ben ik kwijt geraakt. Nu voel ik me echt alleen hier en vind soms moeilijk om nog door te gaan.

Liefs,

Meisje van 24

Rik, 10-11-2013 18:34 #220
Wat een herkenbare verhalen allemaal. Centraal bij ons allemaal die overweldigende eenzaamheid. Ik 45 jaar, van de buitenkant alles voor elkaar. Eigen zaak, grote villa, leuke vrouw, 3 prachtige kinderen. Van de buitenkant allemaal zo mooi maar o, o, o wat voel ik me van binnen zo volkomen anders dan de succesvolle man die ik z.g.n. uitstraal. Geloof me mensen. Wat je bezit zegt echt helemaal niets over je binnenkant. Ik heb geprobeerd de leegte op te vullen. Train me lichaam veel, zie er strak uit, leg het aan met dames maar niets, niets kan het gevoel van eenzaamheid opvullen.Het begin me nu ook echt op te breken en kan de schijn nog maar moeilijk ophouden. Denk ook regelmatig, wat doe ik hier nog. Eigenlijk heb ook ik min of meet een probleem om echt contact met mensen aan te leggen. Ik kan zaken wel verstandelijk beredeneren maar als het gevoelsmatig wordt breekt het me op en trek ik me terug achter mijn masker. Bang om gekwetst te worden. Weinig eigenwaarde, gecompenseert met uiterlijke zaken, verscholen achter een masker, een groot masker. Moet ook zeggen dat ik met veel mensen niks op heb. Te glad, onecht, alleen maar koetjes en kalfjesgelul. Niks voor mij. De verhalen die ik hier lees doen me verdriet, gewoon het verdriet van zo veel verborgen leed.

Tycho, 02-11-2013 20:37 #219
Hoi, ik ben 11 jaar. toen ik klein was spelde ik heel vaak met mijn vader, maar nu ziet hij alleen nog maar werk. hij is wel in het weekend vrij maar dan slaat hij het meestal af. ik zit op een speciale school voor kinderen met een probleem(bascule), ik kan moeilijk concentreren en heb moeite met alles. ik ben daarom ook erg verdrietig. wat kan k doen?

gr tycho

Lut, 01-11-2013 00:56 #218
Goede nacht,
ik ben Lut, 60 jaar en lijk hetzelfde probleem te hebben als Brenda. ik heb een lieve man en twee kinderen, heb fotografie als hobby, ik hou van de stilte en de kleurensymfonie in de natuur, hou van muziek. Uit mijn jeugd heb ik geen goede ervaringen, misschien komt het daardoor dat ik moeilijk contact kan maken met mensen, ik probeer wel maar ik heb ook het gevoel dat het éénrichtingsverkeer is. Ik doe mijn best te praten met mensen, maar een echte vriendin dat heb ik nog niet gevonden. men nodigt me ook zelden uit, alhoewel ikzelf wel steeds uitnodig. Soms drukt die eenzaamheid erg zwaar. Lieve nachtgroet, Lut

Ewout, 31-10-2013 23:46 #217
Hallo, na het lezen van alle verhalen kan ik mezelf ook hierin herkennen. Ik ben een 17 jarige 5 Havo student, maar ik voel me ook vaak eenzaam, maar dit heb ik al mijn hele leven. Ik ben het altijd al gewend om meteen na school door te gaan naar m´n kamer, waar ik de rest van de dag doorbreng met m´n laptop en tv. Ik weet niet. Ik ben gewoon totaal niet sociaal of spontaan en ik kan nog zo mezelf zijn, maar dat is juist het probleem. Door als die jaren proberen erbij te horen weet ik niet meer wie ik ben. Niks wat me echt aanspreekt of mijn interesse heeft. Ik heb dan ook geen hobbies. Ik ben niet het type dat vragen stelt of een mening heeft. Ik ben dan ook geen prater en in deze individuele maatschappij ga je dan zeker ten onder.

Ik heb een paar goede contacten op school, maar met m´n klasgenoten en de rest van de school heb ik niet veel. Als ik iemand ontmoet probeer ik het gesprek op gang te houden, maar ik ben gewoonweg niet zo interessant en al snel gaan ze met iemand anders praten met wie ze een beter gesprek kunnen voeren. Soms kan ik wel een goed gesprek voeren, maar hoe je hieruit een vrriendschap opbouwt is mij een raadsel want op die manier heb ik nog nooit vrienden gemaakt. Ik heb een baantje met veel collega´s waar ik het wel gezellig mee kan hebben, maar het blijven collega´s en buiten de werkvloer hebben we niet veel met elkaar te maken en men zou niet eens vermoeden dat we elkaar kennen. Ik zou kunnen zeggen dat ik contacten genoeg heb, maar geen enkele die ik als een goede contact beschouw met wie ik een activiteit zou doen.

Ik heb een paar goede vrienden die ik maar 2x per maand zie wegens drukte en verschillende opleidingen, maar daar heb ik niet veel aan aangezien ze een vriendin hebben en daardoor ook minder tijd. Ik heb zelf nooit een relatie gehad en dan hoor je iederen wel zeggen dat je op 17 jarige leeftijd nog te jong bent en dat is waar als je op zoek bent naar de vrouw van je leven, maar ik wil gewoon ook eens het gevoel hebben dat iemand van me houdt om wie ik ben. Iemand met wie ik kan praten over lief en leed. Maar een aardige jongen die voor je klaarstaat is niet voldoende voor een vrouw. Ze willen iemand met status en karakter en ik heb geen van beiden. Het is dan ook best irritant om altijd te zien hoe de aandacht naar een ander gaat.

Ik doe wel alsof het me niet zo veel kan schelen, maar ik voel mezelf gewoon wegkwijnen. Ik heb meestal geen reden om op te staan dus zie ik niet in waarom ik uit bed zou moeten komen in het weekend. Ik zou gewoon zo graag wat nieuwe mensen willen leren kennen met wie ik vaker iets leuks kan doen zodat ik het gevoel heb dat mijn leven meer zin heeft. Het enige belangrijke in mijn leven is mijn opleiding op de Havo, waar ik het goed doe, maar dit is dan ook alles wat ik heb.

Marleen, 29-10-2013 18:02 #216
Hallo, ik ben nieuw op de site, omdat ik mij de laatste tijd ook heel eenzaam en soms onbegrepen voel, nam ik even de tijd om is te googelen en kwam ik hier uit. hoe het er hier dus aan toe gaat weet ik niet, maar aan de verhalen te lezen ben ik gelukkig niet alleen
en danny je hoeft niet in de schelde te springen.
hopelijk krijg ik van iemand een reactie.
groetjes marleen

Anita, 29-10-2013 17:46 #215
Ik ben een alleenstaande vrouw zonder kinderen. Dus echt helemaal alleen. Vrienden? Die hebben mij vorig jaar ook laten vallen als een baksteen toen bleek dat ik een burn-out had, net zoals mijn echtgenoot waar ik net 7 maanden mee getrouwd was toen hij wegging, niet vertelde waar hij was, zich verder onvindbaar heeft gemaakt langs alle kanten. Dus als vermist opgeven is geen optie. In de week dat hij wegging, raakte ik ook mijn baan kwijt. Ik wist al dat ik mijn baan zou gaan verliezen en daardoor helemaal in paniek geschoten. Dus burn-out, paniek i.v.m. kwijtraken baan, een man die mij negeerde en als het hem uitkwam mij begon te slaan tot hij wegging heeft mij tot een enorme depressie gebracht. Ik heb 4 maanden met een deken over mijn hoofd gezeten in de zomer. Niemand wilde ik zien, niemand wilde mij te woord staan. Zelfs voor mijn eigen ouders heb ik me afgesloten. Alleen… alleen met mijn 4 katten. Geestelijk ingestort en financieel ingestort. Doordat hij is gegaan en niets meer meebetaald kan ik voor alle kosten opdraaien omdat ik met hem getrouwd ben. Met banken kan ik niets regelen omdat er een handtekening van hem nodig is en hij is niet te traceren. Niet via internet, niet via zijn familie en er zijn geen vrienden meer over waar we gezamenlijk contact mee hebben. Mary, mijn verhaal is verwant aan jouw verhaal. Het idee om een club voor eenzame mensen op te richten is volgens mij een super idee. Dan kun je je ei kwijt en iedereen snapt wat je bedoeld. De een natuurlijk wat beter dan de ander.

Lieve groet, Anita

Mary, 26-10-2013 15:55 #214
Pff moeilijk hoor bal die verhalen.

Ben zelf een alleenstaande moeder van 50 jaar weer. En inderdaad van al die verhalen hier, herken ik veel.

Vooral het onbegrip van familie en vrienden.
Heb op zich wel een goede jeugd gehad met zijn vijven. 2 broers en zussen, maar wel altijd alleen gevoeld.in het gezin.
Moeizame contacten, weinig vrienden. Ook vroeger. Ben 2 keer getrouwd geweest, maar beiden vreemd gegaan en nieuwe partner. Dan ga je wel heel erg aan jezelf twijfelen. Daarna nog 3 x een relatie gehad en ook zij gingen er van door met een ander. Of macht der gewoonte bleek later. ik heb 3 kinderen, waarvan 2 uit huis geplaatst, ook moeilijk ben nee niet omdat ik een bitch ben maar juist andersom en mannen en kids over mij heen liepen. Wel nu ben ik sinds 3 maanden weer vrijgezel heb niks meer. Tuurlijk mijn oudste dochter bij wie ik in woon. Mijn ex-vriend gooide mij eruit omdat ik een burn-out ( doordat mijn kind uit huis werd geplaatst, mede door hem )had ook geen werk meer, geen inkomen meer, ook door economische crisis. Was zzp'er in de thuiszorg geen collega's en nu geen werk en geld. Heb inmiddels een bijstandsuitkering aangevraagd. Wil absoluut geen zelfmedelijden, maar ik wil zo graag eens leuke vriendinnen, die je kunt vertrouwen. Nog beter dan een relatie en nog alleen voelen. Misschien hoop ik dat er zoiets bestaat idd als een eenzame club, leuke en niet leuke dingen delen. ik hoop dat iemand met mij dit idee wilt delen.

Hoor graag van jullie!

Liefs Mary.

Joke, 16-10-2013 20:11 #213
Hee eddyo. wil wel jouw vriendin zijn. heb ook niets als tegenslag eenzaamheid in mijn leven.

Danny, 15-10-2013 15:18 #212
Hoi,

Hier hetzelfde verhaal in Antwerpen. je zou zeggen dat je in een grote stad wel iemand tegenkomt. vergeet het maar hoor. ben ook alleen en raak er meer en meer van overtuigd dat het aan mij ligt. je hebt het of je hebt het niet en ik heb het niet. mooi lichaam, mooie kledij, goed loon en ik vind niemand. tijd om in de schelde te springen.

Eddyo, 10-10-2013 13:01 #211
Eenzaamheid? Ik weet niet of jullie mijn verhaal willen geloven, maar echt ik ben net 42, en heb nog geen vriend, of vriendin gehad. En de verhalen van: komt wel goed, of: er komt wel iemand voor jou, of: wat erg he, ik bid voor je… Jaja, maar zelf met jou een leuke band opbouwen, ho maar. En dan hoor je vaak van: Ja, ik heb ook nog een priveleven! Okee.
Ondertussen, hoor jij, in niemand z'n priveleven, en blijf jij maar zo lopen! Nooit eens een vriendinnetje gehad ofzo, dan loop je in de stad rond elke dag, en zie je verliefde, verloofde, of getrouwde stelletjes lopen, denk je gewoon, yess, ik ben het gewoon simpelweg niet waard. Oja of je ziet groepen mensen lopen, en dan denk je van, waar zijn die elkaar toch tegengekomen… En dan weet je, die hebben dan ook veel meer kans op een vriendin. En ondertussen loop ik elke dag maar weer alleen, en alleen, en alleen in de stad van Rotterdam rond. Bij occupy rotterdam liep ik eind 2011' ook rond. Ik dacht toen bij mezelf, daar kom ik vast wel wat lotgenoten tegen. Denkie? de meesten wel, en jij niet. En occupy verdween ook snel weer. Toen ben ik gaan denken, bestaat er geen club voor eenzame mensen ofzo? Nee hoor, dan kom je alleen maar bij datingbureaus uit. En wees eerlijk, bijna overal zie je het, en hoor je het, de meeste vrouwen zijn echt jammer genoeg alleen maar voorberekend, voor-en-na-oordelend, niet op trouw uit., of niet op samen opbouwend uit, en alleen maar op meer, duurder, hoger, perfecter, uiit. Iemand die funny is, en die me kan laten lachen!… Daar zakt de moed ook van in je schoenen. En ik wil wat dat betreft, alleen maar iemand die trouw, en niet hoogmoedig is. Dat zijn toch niet zoveel eisen? Zelfs heb ik na al die jaren al eens een paar keer aan zelfmoord gedacht. Een paar keer een poging getracht, maar ik heb simpelweg gewoon het lef nog niet. Als ik dat heb, ga ik dat wel proberen. Wat moet ik anders? Altijd maar alleen, alleen, alleen, alleen, alleen. Ik ben dat zat.

Brenda, 09-10-2013 21:06 #210
Mijn naam is Brenda 36 jaar oud. Op zich kan ik mezelf goed vermaken ik doe vrijwilligerswerk en heb verschillende hobby's. Ook ben ik moeder van twee dochters en ik sta vaak op het schoolplein. Ik merk dat mensen mij negeren, ondanks dat ik uit mezelf een praatje maak. Toch vanaf mijn jeugd ben ik heel erg vaak genegeerd. Ik word nooit uitgenodigd voor een kop koffie. Er wordt niet naar mij geluisterd, wel andersom. Het voelt alsof ik onzichtbaar ben. Het zal zo fijn om een leuke gezellige vriendin te hebben. Iemand die net als mijn man echt ook om mij, als persoon geeft. Het is nemen en geven toch?

Sanya, 04-10-2013 18:35 #209
Hoi Etta,

Bedankt voor je reactie, ik zou het wel leuk vinden denk ik om via mail contact met je te houden en proberen of we elkaar kunnen helpen om uit deze situatie te komen.
Echter ik weet niet hoe we onze emailadressen kunnen uitwisselen?
Laat me weten,

Etta, 29-09-2013 09:58 #208
He Sanya,
Als ik je verhaal hoor lijkt het net alsof ik mezelf hoor praten. Ik kamp namelijk met een hoop van dezelfde problemen die jij ook heb. -k zou ook graag met iemand willen praten die ik echt kan vertrouwen. Kunnen we anders mailen om te kijken of we elkaar kunnen helpen hierin?

Sanya, 25-09-2013 23:41 #207
Hallo allemaal,

Blij dat ik me "ergens" bij kan aansluiten. Ik wordt over twee weken 31 jaar, voel mij net als velen van jullie eenzaam en vooral niet begrepen. Ik heb jullie verhalen gelezen en begrijp jullie emoties/gevoelens, omdat ik ook met soortgelijke gevoelens te kampen heb.
Ik wil niet zielig overkomen. Ik ben iemand met bepaalde waarden en normen, ik kies bijvoorbeeld om niet te roddelen, en daardoor ben ik steeds meer van mensen (familie en vrienden) gaan vervreemden, ik heb geen werk, ben al 2 jaar zoekende, mijn relatie met mijn man gaat ook niet lekker, en ik voel mij heel erg rot. Alsof ik echt een grote nul ben, echt niks waard.
Ik zou heel graag met iemand willen praten over al mijn problemen, angsten, verdriet, ellende, maar moet iemand zijn die ik echt kan vertrouwen.
Ik wil graag ook creatief bezig zijn, bijv. leren breien of haken, zodat ik iets heb om te doen. Verder probeer ik van alle ellende af te komen d.m.v. muziek, maar ja lukt niet altijd.

Karen, 13-09-2013 22:34 #206
Hallo, ik ben een vrouw van 32 j en ook eenzaam.Ben vrijgezel en geen kinderen.Heb wel lieve ouders en broers en schoonzussen.Enkele vrienden maar die zie ik nauwelijks… dat doet verdorie pijn! veel licht voor allen hier.

Anke, 08-09-2013 18:38 #205
Hallo ik ben anke en ben heel erg depressief. Daardoor voel ik me ook heel eenzaam omdat ik me niet begrepen voel. Ik zou het liefste een eind aan mijn leven willen maken omdat ik het al zolang heb. Vanmiddag kreeg ik te horen van iemand " je moet je niet zo slachtofferig gedragen" weer zo iemand die niet weet wat of een hele diepe depressie is. Ik voel me heel afhankelijk van mijn man. Kan me totaal niet concentreren op de omgeving, t.v. Muziek en noem maar op. Nee voor mij is dit leventje niets. Ik hoop dat andere eruit kunnen komen want mij lukt het niet. Groetjes anke

Rika, 27-08-2013 15:57 #204
Ik voel me eenzaam: omdat ik geen afleiding heb. geen werk om mijn vaardigheden te delen. niemand om mee te discussiëren. geen geld om uit te geven hierdoor raak ik geïsoleerd. etc…

Gonnie, 27-08-2013 00:09 #203
Ik kwam op deze site, omdat ik me afvroeg waarom ik dat gevoel van eenzaamheid niet heb, terwijl ik heel weinig contacten heb.

Eenzaamheid is een gevoel. Je kunt nog vele malen heel erg eenzaam zijn als je getrouwd bent met een vreselijk persoon en een vreselijke schoonfamilie.

Waarschijnlijk voel ik me niet eenzaam, omdat ik vreselijke dingen heb meegemaakt die mijn ex deed. En sinds ik 10 jaar geleden los kwam van hem ging het steeds beter met me. Maar merk ik ook dat ik gauw genoeg heb van mensen. Ik merk dat best veel mensen graag macht willen en omdat ik een dictator als echtgenoot heb gehad zie ik heel snel wanneer mensen manipuleren om hun zin te krijgen. Andere mensen hebben het dan niet direct door of veel later, maar ik meteen. Het is mensen eigen een voorkeur voor eigenbelang te hebben. Je hebt mensen die gebruik maken van de goedheid van sommige mensen en mensen die goed zijn en dat toe laten.

Dat maakt dat ik helemaal niet zo zit te wachten op veel mensen om me heen. Ik heb ook wel het karakter dat ik heel goed mezelf kan vermaken. Het gekke is dat mensen wel graag bij mij willen komen. Maar dat ik niet erg enthousiast ben als ze iedere week langs willen komen. Dan proberen ze toch door te douwen. Gewoon omdat ze hun zin willen hebben, omdat ze zich niet kunnen vermaken. En hebben ze mij uitverkoren hun animeermeisje te zijn.

Maar nu trek ik wel mn grens en zeg sorry ik heb nu geen zin. Ook wil ik niet dat ze zonder eerst te bellen langs komen. Sommigen proberen het toch en dan word ik fel. Gewoon omdat er jarenlang over mijn grenzen is gegaan zonder dat ik mn grens aangaf. Nee is Nee en dat recht heb ik.

Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk dat ik niet net als de buurvrouw ben en alle dagen mensen om haar heen moet hebben.

Ik heb een paar keer met dat warme weer mijn deur open gelaten en hoorde de gesprekken. Het gaat altijd over anderen en geroddel.

En dan denk ik: wat een leuke en diepzinnige gesprekken weer. Blij dat ik er niet aan deel hoef te nemen.

Ik wil alleen maar zeggen dat als je veel alleen bent je nog niet eenzaam hoeft te voelen en mensen die heel veel mensen over de vloer krijgen er ook niet altijd beter van worden.

Je kunt je gedachten ook positief beinvloeden en denken wat heb ik het toch fijn. Niks geen gezeik om me heen en ik kan doen en laten wat ik wil.

Kost heel veel energie sociaal zijn. Er komt nog een dag dat ik een heel lief klein puppietje neem en daar heel goed voor ga zorgen.

Hopelijk kunnen jullie ook een beetje op deze manier denken. Sterkte

gonnie

Lia, 20-08-2013 17:43 #202
Ik ben 75 jaar en 50 jaar lang was ik zo eenzaam dat ik heb geprobeerd om mijn leven te beëindigen. Toen ik bijkwam ui deze mislukt poging om mezelf te doden viel het kwartje, ik moet vechten ik leef en heb rechten en eenzaam zijn wil ik niet langer. Dus ging ik wandelen en naar mensen kijken en probeerde een praatje te maken, over het weer en langzaam kreeg ik contact met andere mensen, werd trots op mijzelf want ik deed het toch maar. Nu sta ik tussen de mensen en niet langer aan de kant en dat kun jij ook, je moet het zelf doen en niet wachten dat anderen na jou toe komen. Wees niet langer zielig maar doe er iets mee, wordt wakker. Lia

Johannes, 03-08-2013 22:02 #201
Hallo lotgenoten,

Ik ben Johan, 41 jaar, en zit momenteel in een echtscheiding. Ikzelf heb al mijn hele leven moeite gehad met het opbouwen van goede vriendschappen, wat te herleiden is tot een bij de geboorte opgelopen zuurstofgebrek. Daardoor is er moeite met het uiten van emoties, waardoor veel mensen mij niet willen of kunnen begrijpen. Daarbij ben ik in mijn jeugd ook misbruikt, gemanipuleerd, emotioneel mishandeld, wat de nodige beschadigingen heeft achtergelaten. Het misbruik had ik al die jaren heel diep weggestopt, maar door een burn-out in de 2e helft van 2012, kwam de hele weggestopte beerput naar boven.

Mijn (ex)vrouw heeft hier heel veel moeite mee gehad, toen ik haar vlak na de burn-out vertelde over mijn misbruik. Zij wist hier niet mee om te gaan, en trekt het gebeuren zelfs in twijfel tegenover haar vrienden. Uiteindelijk is door haar de scheiding aangevraagd, omdat zij niet meer met mij zegt te kunnen leven. Zij heeft gewoon nooit begrip kunnen opbrengen voor mijn kwaal van de geboorte, en toen mijn misbruik naar boven kwam borrelen, was het hek helemaal van de dam.

Ikzelf heb nagenoeg geen vrienden meer, mede door toedoen van mijn ex. Ja, ik voel mij verdomd eenzaam en dat al heel veel jaren. Als ik eens veel tijd in een vriend of hobby stopte, kwam steevast het commentaar van ex om de hoek kijken. Ik heb vaak genoeg gedacht: wat zou het mooi zijn om te gaan slapen, om vervolgens gewoon niet meer wakker te worden. De eenzaamheid sloopt mij gewoon enorm, en het is dat ik mijn 2 katten en hobby's nog heb, iets anders heb ik gewoon niet meer. Ik heb door die burn-out ook geen werk meer, en kom momenteel zo min mogelijk de deur uit. Ik ben ook erg bang om weer gekwetst te worden door wie dan ook, en vermijd contacten momenteel ook zoveel mogelijk. Mensen zomaar vertrouwen kan ik simpelweg niet meer, want dat vertrouwen is meermalen totaal geschaad, zelfs enkele malen door mijn ex in de 15 jaar dat wij elkaar kenden.

Dit alles maakt mij enorm eenzaam, en dat doet verdomde zeer. Ik heb gewoon met tranen in de ogen enkele reacties hier gelezen, omdat ik zo goed weet hoe het gevoel van eenzaamheid is: slopend en pijnlijk. Ik wil de lotgenoten dan ook alle sterkte toewensen, en dat doe ik uit de grond van mijn hart.

Johan,

Natalie, 07-07-2013 20:34 #200
Hallo iedereen,
Hier nog een eenzame Remy… Veel herkenbare verhalen en veel mensen lukt het net als ik niet om een stap te nemen. Ikzelf ben een vrouw van 45 jaar. Heb een onveilige basis in mijn jeugd gehad, 2 echtscheidingen meegemaakt als kind. De eerste toen ik 2,5 was, de 2e toen ik 11 was. Emotioneel misbruik, verwaarlozing, lichamelijk misbruik, kortom geen fijne jeugd. Ik heb veel therapieën gevolgd, zelfs in een therapeutische leefgemeenschap gewoond en tot nu toe niet de juiste vorm van therapie of de juiste persoon ontmoet die mij verder kan helpen. Daarom had ik als laatste redmiddel laatst een eendaagse coaching gedaan. Gigantisch duur, maar ik had er veel vertrouwen in en zag geen andere weg verder. Heel goed gesprek gehad met veel inzichten, maar nu sta ik weer op het punt: en nu? ik heb zoveel dingen die ik in mijn leven moet en wil veranderen, dat ik erin verzuip en uiteindelijk tot niets kom. Ook ik heb de stempel Borderliner op me gekregen. Ik kan er soms heel boos om worden, maar zie wel dat ik een emotionele regulatiestoornis heb. Momenteel kan ik zo weinig hebben dat ik me wel eens agressief voel en wil gaan meppen… Ik ben best wel eens bang dat ik krankzinnig word. Niemand die me echt begrijpt, mensen doen wel hun best en vaak krijg ik te horen dat ik zoveel inzicht in mezelf heb. Ja, wat heb ik daaraan? ik kan het niet in de praktijk brengen. Ik denk vaak aan de dood de laatste tijd. Ik heb dan wel geen kind, wel een poes en voor haar doe ik het niet. Eigenlijk is dat ook niet wat ik wil, maar op deze manier is mijn leven al te lang een hel, een ware hel… Wat me wel vaak even helpt is bellen met Sensoor, een neutraal iemand aan wie je je verhaal even kwijt kan. Vaak is dat wel fijn, misschien helpt het mensen even door een moeilijk moment heen. Heb ik wel vaak steun aan gehad, maar ik merk ook dat ik steeds vaker de telefoon pak. Door iemand van Sensoor ben ik gewezen op EMDR (eye movement Desensitisation and Reprocessing). In augustus heb ik de intake, dus ik kan jullie nog niets over mijn ervaring vertellen.
Iedereen veel liefde en warmte voor zichzelf gewenst.

Anja, 05-07-2013 15:22 #199
Ik ben een vrouw van 53 en ben ook eenzaam. Jullie reacties raken mij best wel, merk ik. Het onbegrip wat ik kreeg, zullen veel van jullie ook herkennen. Mensen gaan er vaak vanuit dat je hier voor kiest, alsof je een eersteklas sukkel zou zijn! Het tegendeel is waar, denk ik. Waarschijnlijk zijn we een groep JUIST mooie droevige mensen. Mensen die teveel voor onze kiezen hebben gekregen, toen we nog heel klein waren. Het resultaat hiervan blijkt pas later… als je merkt dat je niks wezenlijks op kunt bouwen en met een berg verdriet rondloopt. Ik heb nooit een oplossing hiervoor kunnen vinden. En mijn God, wat heb ik hard gezocht! Toch ben ik er van overtuigd, dat er voor mij/ons ook een manier moet zijn om te kunnen genezen. En dat die manier wel eens veel simpeler zou kunnen zijn, dan iedereen tot nu toe dacht. Een sociaal probleem vereist wel een sociale oplossing, denk ik.
Misschien is het mogelijk om via deze site wat gelijkgestemde mensen bij elkaar te brengen? Ergens aan zee of zo. Misschien kunnen we bij elkaar begrip vinden en ideeen uitwisselen, inspiratie opdoen. We hoeven dan geen masker op te doen, maar serieus dit gruwelijke probleem aanpakken. en waar nodig elkaar steunen. De pijn moet eruit!
Zorg voor elkaar hebben, vriendschap gaan voelen… Elkaar helpen met verwerking.
Dit zou een start kunnen zijn.
Kan dit? Graag reaktie…

Peter, 05-07-2013 11:40 #198
Ik ben 17 jaar en voel me ook verschrikkelijk eenzaam. Het breekt je af en geeft een leeg gevoel. Echt pijnlijk:'( Het komt misschien ook omdat we verhuisd zijn, ik ken hier niemand, en ik voel me zo geïsoleerd.

Sara, 04-07-2013 17:38 #197
Ik ben een vrouw van 31 ik voel me ook enorm eenzaam, heb geen relatie geen kinderen ik heb niemand. Eenzaamheid maakt je kapot. Ik had het liever anders gewild huisje tuintje boompje.

Leen, 03-07-2013 11:08 #196
Ik ben een vrouw van 39, en voel me erg alleen. Het doet erg diep pijn. Ik weet niet zo goed wat eraan te veranderen.

Andre, 16-06-2013 23:25 #195
Jeetje marcel,

Ik voel me ook wel eenzaam (veel van de lezers hier, anders waren ze niet op dit onderwerp gekomen). Zelf ben ik 3 jaar ziektewet/werkloos en moet ook met 1450 euro rondkomen, lukt net met zijn 2-en (ik en mijn zoon) en een huur van 700 inclusief GLW. Heb wel mijn auto onlangs weggedaan, We doen wel leuke dingen, maar beetje simpel allemaal.
Niet meer 2 x poer jaar naar het buitenland, geen weekendjes weg meer, en geen restaurantjes, minder verjaardagen etc etc. je raakt als je niet uitkijkt volledig in een isolement inderdaad.

ik heb 22 jaar een relatie gehad en gelukkig wel 2 kinderen. Die houden je niet eenzaam… maar ik kan ze weinig bieden.

als je in de buurt woont vna den haag wil ik je wel een komen helpen met je gordijnen etc (wat ik kan doen)

groet andre

Marcel, 11-06-2013 21:53 #194
Hoi. ik ben eenzaam ik heb geen contact meer met mijn familie en heb geen vrienden. ik heb enorme schulden. ik woon in een huis wat niet af is geen vloerbedekking in de slaapkamer, geen vloerbedekking in de keuken, geen gordijnen in de woonkamer ik heb alleen de basic spullen daarom durf ik ook niemand uit te nodigen, want ik schaam me voor mijn woonomgeving. ik ben 100% afgekeurd dus geen werk. dus ook een liefdesrelatie heb ik niet, want wie wil nu een afgekeurd persoon die geen geld heeft om leuke dingen te doen. ik heb ook geen kinderen en aangezien ik al 46 jaar ben zal dat ook nooit meer gebeuren. dus mijn leven stelt niets voor. ik wil niet meer zo leven.

Bianca, 09-06-2013 17:03 #193
Hoi, hoi iederéén,

Wat een hoop verschillende reakties over eenzaamheid, de één heftiger dan de ander!
Ik voel me een klein beetje schuldig over mij neenzaamheid.
Ik heb er zelf ook vaak last van, en zal het vertellen.
Ik ben sinds 2004 verhuist naar Overrijssel, na 27 jaar in Friesland te hebben gewoond, was dit een enorme overgang.
Ik moest vreselijk wennen aan mijn nieuwe omgeving en de taal en nieuwe buren om me heen.
Zo anders, ik had nauwelijks vriendinnen, ik kon niet goed leren, en was vrij negatief opgevoed, vader aan de alcohol.Z,on 10 jaar lang gepest op school, en dacht dat het allemaal aan mij lag.
Wat doe je er aan als je jezelf minderwaardevol vindt.
Op dit moment is dat nog zo, we hebben 2 kinderen 1 van 6 en 1 met 20 weken zwangerschap overleden in 2010
Weinig steun van mijn man, hij verwerkt het anders dan ik het doe, we groeien uitelkaar.
Goeie hulp gehad met traumaervaring, mensen in je omgeving moeten je niet, en snappen het niet, willen het niet aanhoren.
Ik ging wel dingen ondernemen, maar komt niet terug, en nog niet je voelt je aan de kant staan, vooral op school, ieder voor zich, pronken met dure dingen, en zichzelf, ik kan niet echt met iemand praten, ik zoek soms diepgang en andersom.
Mijn buren zijn op zichzelf je maakt een praatje gaat koffie drinken, verder zijn er geen kinderen voor ons kind om te spelen, ze heeft ze verderop wel, ik mis gezelligheid en warmte.
Mijn man zit in 5 ploegendienst, dus zie ik hem niet veel, we praten weinig, hij is dat niet, bescheiden, veel vrienden hebben we niet hierdoor, omdat ik de stappen moet ondernemen.
Mensen mijden mij, heb ik het gevoel, had een tijdje iemand die langs kwam maar nu ze er een kindje bij kreeg géén tijd meer voor me heeft, je voelt je gebruikt, want ze had ook 2 nare zwangerschappen gehad, dan heb je een klik, nu het goed gaat, is ze weg.
Wij hebben géén facebook, twitter, en tablet, i pad, volgens mij mis je een heleboel roddels over elkaar.
Je moet met de maatschappij meedoen om erbij te horen, dat vindt ik vreselijk moeilijk.
Ik geniet van elke dag, valt gewoon niet mee, want echte vriendinnen vinden is lastig, als je sport of wat dan ook ieder heeft zijn eigen ding, en hoeft géén domme meid!

Judith, 09-05-2013 23:09 #192
Hallo, ik ben 21 en ook onwijs eenzaam. Ik heb 2.5 jaar op mezelf gewoond, maar ben daarna weer bij mijn ouders gaan wonen omdat mijn school en stage hier zo dichtbij zitten. Ik heb een hoop goeie vrienden gehad, waarvan 1 die ik alles kon vertellen en waar ik een hoop lol mee gehad heb. Nadat ik weer bij mijn ouders ben gaan wonen ben ik iedereen kwijt geraakt. Afgelopen winter is er 1 iemand van hun met haar verloofde bij mij op mijn verjaardag geweest. Vond ik erg leuk, ze zei voordat ze wegging dat ze het leuk zou vinden als ik weer een keer bij haar langs zou komen. Dus ik een afspraak maken, ze zat zonder werk en was veel alleen thuis. Toen zei ze later dat ze niet kon omdat ze ineens wel moest werken. Een dag later kreeg ik het bericht dat ze vond dat ik genoeg vrienden had waar ik nu woon, en dat ze mij uit haar leven wilde bannen. Ik heb helemaal geen vrienden, en omdat zij zo leuk is geweest tegen mijn "vrienden" van toen te zeggen dat ik wel vrienden heb, ben ik die ook allemaal thuis. Mijn ouders zeuren de hele dag aan mijn hoofd dat ik vrienden moet maken en uitgaan. Maar uitgaan is geen reet aan zonder vriend(en). Ik ben vreselijk eenzaam en het enige leuke op het moment is mijn school, omdat ik daar mensen spreek. Maar niemand die met me uit wil gaan oid. Ik wil errug graag vrienden om lol mee te hebben, en die me nemen zoals ik ben, ondanks het feit dat ik suikerziekte heb.

Dkm, 02-05-2013 11:21 #191
Ik ben 32, zoontje van 6. gelukkig getrouwd. ik heb 2 beste vriendinnen en nog 2 stellen waar we af en toe wat mee doen. die hebben nu babys en onze werelden verschillen nu nogal.
omdat mijn zoontje op school zit, maak ik contacten met andere moeders en vriendinnen van vroeger.
altijd al ik mensen uitnodig, willen ze wel afspreken. maar ik word NOOIT zelf is uitgenodigd voor iets. mijn man heeft 1 maat. is ook niets speciaals. die heeft niet eens een baan. om trots op te zijn.
hoe kan ik meer sociolizen en zorgen dat mensen ons ook is appen om ergens te gaan zwemmen, af te spreken? tips ontzettend welkom! word hier ook eenzaam van en ongelukkig in mijn relatie. alles komt altijd van mijn kant!

Demy, 23-04-2013 22:38 #190
Ik kan me helemaal in deze verhalen vinden. Eerst had ik een superleuke vriendin we deden echt alles samen naar de stad etc.Ik had echt het gevoel dat we een soort speciale band hadden. Toen ze een nieuwe vriend kreeg veranderde opeens alles en zag ze mij niet meer staan. Ik had hier eigenlijk wel een beetje begrip voor, dacht dat het na verloop van tijd wel weer over zou gaan. Nu voel ik me heel eenzaam zonder haar. Sinds kort probeer ik wel wat meer contacten te leggen maar, soms valt dat toch niet mee. Hebben jullie ook zoiets meegemaakt?

Eric Bijnen, 13-04-2013 06:05 #189
Ik ben 42 jaar. Misschien ben ik niet de beste prater, al kom vaak wel druk en vrolijk over. Graag zou ik eens vrienden willen hebben, die een schouder om je heen leggen als je het moeilijk hebt. Het lijkt soms wel of ik niet mee tel. Ik zou graag eens iets terug willen krijgen en niet alleen maar liefde geven.Mijn geschiedenis met pesten thuis door mijn moeder, maar vooral bij het voetballen, in mijn puberteit, met eens een keer afgelopen zijn. Ik heb nog steeds last van spanning in mijn lichaam en enigszins gefrustreerd. Ik ben vooral heel apathisch geworden. Waar zijn de echte vrienden?

Sila, 22-03-2013 19:29 #188
Misschien moet ik even eenzaam zijn. om aan mezelf te denken, om te denken hoe ik mijn toekomst wil plannen. Het is zoeken naar mezelf. Pas wanneer ik mezelf ken, kan ik mensen zoeken die bij me passen, vrienden, partner, .enzv. Ik moet eerst zorgen voor Mijn innerlijke stabiliteit. pas nadien zal ik duurzamere relaties opbouwen. Eenzaamheid is goed, eenzaamheid is oké. Als tip geef ik je mee: ga naar het vrijdagsgebed, af en toe naar de moskee, groepsreizen naar mekka is ook altijd leuk, … en leer vooral eenzaamheid aanvaarden en haal de mooi zaken eruit. en wees blij met het geluk van je naasten.

Lizzy, 21-03-2013 19:52 #187
Ik ben 14 jaar en bijna 15. Ik heb nooit veel vrienden gehad. Nu heb ik er 1, die na schooltijd geen tijd meer voor me heeft en met iemand anders gaan skypen. Ik heb thuis ook niet iemand om uren mee te praten. Ik ben iemand die graag praat met iemand, uren en iemand waar je iets mee kan doen.
Toen ik naar de eerste klas ging, ben ik al mijn vrienden verloren door een leraar. Daardoor ben ik met een verkeerde meid vrienden geworden. Ik verloor alles en was lang alleen. Tot de meid die ik toen heb leren kennen, die mij nu weer vervangt voor een ander. Ik ben gewoon een meid die graag met iemand wil praten, het liefst van mijn leeftijd en plezier hebben, maar dat heb ik nooit echt gehad. Ik ben ook bang dat ik snel jaloers word, maar ik voel me gewoon echt alleen.

Jeffrey, 06-03-2013 00:11 #186
Hallo ik ben 24 en voel me nu al een behoorlijk lange tijd eenzaam. Ik had alles wat ik me wensen kon, huisje boompje beestje noem t maar op. Leuke hobby goed verdiende baan enz. Tot dat ik een ongeluk kreeg… Ik heb een lang revalidatie proces moeten volgen om mijn benen weer te kunnen gebruiken en te kunnen lopen. Dat proces was een flinke last voor de mensen om mij heen. Want doordat ik niet meer kon wat ik altijd kon begon ik mijn vrienden te verliezen. Omdat ik niet meer met hun mee uit kon gaan zoals we dat altijd deden. Toen ging m'n vriendin ook steeds vaker uit met haar vriendinnen omdat ik niet veel leuks meer met haar kon doen. Tot op een dag ze vertelde niet meer verder te willen omdat ze genoot van het uitgaan enz en daar nog langer van wou genieten als vrijgezel en het huisje boompje beestje nog liever uitstelde. Toen volgde de rest: huis kwijt, baan kwijt, terug bij m'n ouders inwonen. Met m'n ouders heb ik ook niet bepaald een sterke band en al helemaal niet als het over gevoelens gaat. Dus ik bevond me grootste deels van de tijd in m'n kamer met n tv en pc en zo begon elke dag eruit te zien. Eenzaam en opgesloten. Inmiddels ben ik nu 2 jaar verder, ik kan weer lopen ik heb weer een baan maar de eenzaamheid is niks veranderd. De vrienden die ik had heb ik geprobeerd weer een band mee op te bouwen maar dat ging niet bepaald zoals ik gehoopt had. Want nu ben ik de gene in het vrijgezellen leven die uit wilt gaan en noem maar op en nu hebben zij in de tijd een huisje boompje beestje opgebouwd. Dus elke dag is voor mij het zelfde: werken tv kijken slapen, en de weekenden… Die zijn het ergst! Want het liefst zou ik uit willen maar met wie moet ik uit gaan als je niemand meer om je heen heb die dat ook wilt. En om alleen op pad te gaan of om te proberen met iemand in gesprek te komen zijn dingen die ik niet doe omdat ik te laf ben om een eerste stap te zetten. Dus ook de weekenden beleef ik alleen en zijn steeds het zelfde ingevuld. En eerlijk gezegd denk ik vaak of dwalen mijn gedachtens af na het afscheid nemen van alles. Maar wat me nog op de been houd? Ik weet t ook niet. Misschien zelfs daar te laf voor?

Ella, 07-02-2013 11:01 #185
Graag kom ik in contact met Angel. Herken veel uit je verhaal, misschien fijn om over te praten?

Marianne, 05-02-2013 08:45 #184
Ik zit op het moment er ook maar eenzaam bij. Mijn enigste beste vriendin die heeft weer redelijk contact gekregen met oud collega en daar is ze nu helemaal vol van. Het ene leuke ding wordt na het andere gedaan, waardoor ik mijn eigen eenzaam ga voelen. Net of ik even niet meer voor haar besta. Ik probeer het van me af te zetten, maar toch door waarschijnlijk een tikkeltje jaloezie blijft het ergens knagen van als ze me nu maar niet helemaal in de steek laat.

Jan, 09-01-2013 02:31 #183
Zoveel mensen die alleen zijn en zich eenzaam voelen. Ik weet wat het is. Het maakt je soms behoorlijk depri. Doordeweeks gaat het wel. Veel werken dan gaat de tijd vanzelf snel voorbij. Maar de zaterdag avond en de zondag dat zijn bij mij de minder leuke dagen.

Angel, 15-12-2012 20:22 #182
Ik ben 30 jaar en eenzaam als hell…

Ben een alleenstaande moeder van een meisje van 2.5, maar heb eigenlijk alleen mijn dochter. Ja tuurlijk mijn familie, maar die hebben hun eigen leven, werk en vrienden over de vloer. Ik ben veelal bij mijn moeder die vecht tegen kanker en rpbeer mijn leven op te pakken door papietjes te halen om verder te kunnen met werk, na 4 jaar thuis te zitten dat is gekomen door een vervelende jeugd en dingen op de werkvloer, ben daar helemaal kapot gemaakt in een mannenwereld…
Zit in therapie, maar de eenzaamheid is nu wat me kapot maakt. 'sAvonds als zij op bed ligt gaan mijn gedachtes vaak de loop en soms wou ik dat ik 's ochtends niet wakker werd, maar dit kan ik mijn kkind niet aandoen. Zij is ook de enige reden waarom ik door moet wil ik haast zeggen. Heb wel een paar mense waarmee ik omga, maar die wonen in een andere plaats en zie ik niet wekelijks. Mijn telefoon blijft aardig stil. Op af en toe een praatje met de buren na en de keren dat ik op school zit en haar naar school breng heb ik niks, helemaal niks.
Heb verschillende dingen geprobeerd maar elke keer loopt het uit op niks, hoor en zie je mensen niet meer… Mensen beloven dingen en komen ze niet na. doordat mijn vertrouwen zo beschaamd is, houd ik mesen zelf ook afstand en laat bijna niemand toe en wil ik het zelf wel, dan laten hun het afweten. Heb buiten mijn nichtje en neefje niemand die met mijn dochter kan spelen en dit vreet ook aan mijn gevoel een goede moeder te zijn.
Fianancieel kan ik ook niks, dus ook daar loop ik tegen een dikke muur op.
Nou is het zaterdagavond en ik zit lekker alleen achter mijn laptop met de tv aan voor wat geluid om me heen, anders word ik helemaal gek. Door al deze dingen ben ik vaak moe, het zuigt al mijn energie leeg en aangezien ik ook van weinig energie krijg weet ik het soms niet meer Heb het gevoel hiermee alleen te lopen, daarom geeft het een beetje troost doordat ik verhalen lees van mensen die er ook mee zitten en tegen dezelfde dingen aanlopen…

Maar goed, morgen krijg ik weer even visite, daar kan ik zó naar uitkijken. Voor nu ga ik maar weer voor de tv, waar niks op is…

Gina, 31-10-2012 20:31 #181
Ik ben 14, en ik zit in het 3e atheneum. Begin dit jaar kwam er een meisje in mijn beste vriendin haar klas, die op haar vorige school gepest werd en thuis wordt mishandeld. Ik heb voor haar helemaal uit gezocht hoe ze het geweld kon stoppen, met rechtzaken en procedures enzo. Mijn vriendin steunt haar helemaal, en dat nieuwe meisje is bijna elke dag bij haar. Ik ben al jaren vriendinnen met haar, en ik kan alleen door het vele huiswerk haast nooit afspreken… Ondertussen praten wij nog nauwelijks, en dat meisje trekt al haar aandacht. Ik voel me vervangen. Heeft iemand een tip of idee hoe ik dat haar kan suggereren of vertellen? Ik praat nu nog zelden, alleen als iemand, zoals wanneer mn ouders, wat vragen, maar verder heb ik geen contact meer met de buitenwereld. Ik voel me zo slecht, heeft iemand een idee wat ik moet doen?

Lonelyme, 20-10-2012 20:10 #180
Elk meisje-vrouw die ik ooit heb uit gevraagd heeft mij afgewezen. En dat is een trent die doorzet. Ik ben nu 26, paar weken geleden voor het laatst zo dom geweest mijn gevoelens te delen. Had het kunnen weten, geen interesse.
Ik zal wel onaardig of lelijk zijn, weet het niet eens. Wat ik wel weet is dat het pijn doet keer op keer te ervaren dat je alleen bent, en als je dat lang genoeg bent… dan word je vanzelf eenzaam.

Myrte-Sophie, 08-10-2012 19:06 #179
Ik snap er nog steeds niets van ik ben bijna 10 dus… ik heb het al sinds groep 2 ongeveer dat ik werd gepest. Nu is dat ongeveer al over, omdat iemand in mijn klas dat ook werd en nu heb ik een strenge meester en die wil dat niet, pesten. Alsnog voel ik me heel eenzaam. Ik word bijna niet uitgenodigd bij feestjes, ik heb maar 1 en half vriendin en verder ook niets, maar bedankt voor jullie tips!

Van Bocxlaer Manuel, 05-10-2012 00:24 #178
Hoi ieder1,
Zoals ik veel heb gelezen van jullie wil ik even iets kwijt. Ik heb een turbulente jeugd achter de rug. Het ergste wat je kan meemaken op 11j leeftijd is je zus verliezen aan kanker. Op je 16de je jeugdliefde zien verongelukken voor je ogen. Ik mis deze mensen nog steeds. Vooral m'n meisje. Ik ben zeer vlot met contact te leggen via internet, maar in het dagelijkse leven ben ik heel gesloten. Als ik mij te eenzaam voel of teveel moet nadenken vlucht ik weg in m'n werk. Hoe meer uren ik kan doen zoveel te beter. Al is het 14u per dag. Voor juist thuis te zijn om te eten en te slapen, maar kan niet meer vluchten in m'n werk. Deze site ben ik terecht gekomen door iemand die ik niet persoonlijk ken maar via internet. Ik ben een 32j man met 4kids

Mario, 20-09-2012 14:35 #177
Hi Roos,

Ik denk dat je moet heel snel verhuizen en vooral een leuk maatje vinden waar je kan mee praten, lachen, sporten en leuke dingen doen.

Groetjes,
Mario

Roos, 05-09-2012 21:09 #176
Beste mensen,
Ik ben een vrouw van 36 en voel mij ook verschrikkelijk eenzaam! Ik heb twee leuke kids en ben dus huismoeder! Ik zie niemand overdag en ben alleen met de kids bezig! Ik heb geen rijbewijs en woon echt ik een wijk vol met kinderen maar voor de rest is hier niets te beleven! Ik heb geen contacten met moeders want ik woon in een welvaart wijk en bijna alle moeders werken! Ik woon echt afgelegen! Er is hier geen park waar ik lekker met de hond kan wandelen! Het is zo nieuw en zo somber! Ik moet altijd met de bus als ik wegwil en dat vind ik verschrijkkelijk! Iedereen in de buurt lijkt zo gelukkig met hun leven en ik word eigenlijk alleen maar eenzamer en ook ongelukkiger! Ik kom uit Amstelveen maar woon in Aalsmeer. Wij hebben een geweldige huurwoning hier maar ik wil zo graag terug naar Amstelveen maar is zo wat onmogelijk! Ik probeer woningruil te doen maar is nog niet gelukt! Ben al zes jaar bezig! Ik mis mn buurtje en lekker groen en leuke dingen doen! Ik ben echt n loper en in Amstelveen loop ik overal naartoe en hier is er echt helemaal niets! Ik blijf de hele dag binnen af en toe een boodschapje doen maar daar blijft het bij! Ik word alleen maar eenzamer! Iemand nog tips voor een eenzame heimwee huisvrouwtje?

M., 23-08-2012 18:10 #175
Hallo,

ik ben een meisje van 16 bijna 17 jaar, ik heb veel vrienden, alle ja of je het vrienden kunt noemen weet ik zo niet maar ik praat met veel mensen, en ik leer heel graag nieuwe mensen kennen. Maar mijn probleem is juist omdat ik altijd nieuwe mensen wil leren kennen laat ik de mensen die echt iets om mij geven in de steek… gewoon omdat echt helemaal bezig ben met die niewe mensen. en juist daardoor ben ik mijn eigen verloren ik weet nietmeer wie ik ben of wat ik juist wil in het leven… ik heb ook geen vaste vrienden meer omdat ik ze in de steek heb gelaten… ik kan wel nog fun hebben met andere maar daar blijft het ook bij…
Niemand merkt dat ook echt aan mij dat ik er echt onder lijdt omdat ik altijd de hyperactieve ik ben.

Heb jij misschien een idee wat ik hiertegen kan doen?
groetjes

Petra, 05-08-2012 22:57 #174
Wat moet je doen als je eenzaam bent. de gene die zich eenzaam voelt moet zich zelf eens af vragen hoe dat komt.
1 Leg aan je zelf omdat je het moeilijk vind om met andere in contact te komen?
2. of leg aan andere.

ik voel me ook vaak eenzaam… komt niet door mezelf… ik ben prater en hou van gezelligheid.

Ga dingen onder nemen. met of zonder vrienden / vriendin(nen)
hoe moeilijk dat ook is…

je zelf niet uit veld laten slaan maar er juist voor gaan!
de aanhouder wint!

Esmeralda, 01-08-2012 20:55 #173
Beste Dollemina,

Ik las je verhaal en ik denk dat wij best wel op elkaar lijken en ik hoop dat je contact met me wil leggen. Ik ben een meisje, ook 17 jaar en ik ga naar 6VWO.
Ik had eerst 2 heel goede vriendinnen, maar een andere vriendin van me nam ze in beslag. Nu spreek ik ze eigenlijk bijna nooit meer. Alleen in de vakanties spreken we nog wel eens af. Toen had ik ineens alleen nog mijn gewone vriendinnen. Maar dat werd ook al snel verleden tijd, toen bleek dat ze achter m'n rug om over me aan het roddelen waren. Ik was zogenaamd 'onvolwassen' en ik 'weet niets over jongens of relaties'. Naar mijn mening ben ik volwassener dan de meeste meisjes van mijn leeftijd. Maar die zogenaamde vriendinnen baseren volwassenheid op of je een vriendje hebt (gehad) of niet. En ik heb nog nooit een vriend gehad, ook al zou ik dat wel willen. Nu heb ik 3 nieuwe 'vriendinnen'. Met twee daarvan kun je wel lol hebben, maar niet echt je gevoelens delen. De derde heeft een vriend gekregen, en sindsdien heeft ze niet veel aandacht meer voor mij. En sindsdien ben ik gewoon eenzaam geworden.
Ik heb niemand waar ik mijn gevoelens kan delen. Dat is soms erg moeilijk. Zeker toen er bij mijn vader een maand geleden een tumor vast is gesteld. Het is gelukkig goedaardig, maar daarmee is het drama eromheen nog niet over. Door de operatie werkt zijn aangezichtszenuw (tijdelijk) niet meer, waardoor hij zijn oog niet meer dicht kan doen en hij kan de linker helft van zijn mond niet meer bewegen. nja blablabla het is gewoon ***.
Het lijkt gewoon alsof niemand mij ziet zitten. Ik ben zo ongeveer met alle meisjes van mijn klas vriendinnen geweest, maar steeds wordt ik aan de kant gezet, of ze krijgen een vriendje. Iedere keer word ik door iemand anders vervangen. Een betere versie ofzo.
Ik ben ook niet erg spontaan en vind het moelijk om op iemand af te stappen en contact te leggen.
Ik wou dat ik gewoon iemand had :/. Zeker nu. Het is vakantie en niemand heeft me nog gesmst, behalve 1 vriendin.

Bas, 20-07-2012 04:53 #172
Wat ik heb gedaan tegen eenzaamheid is gebruik maken van een soort netwerktheorie. Deze theorie (bewezen) beweert dat iedereen op de wereld elkaar kent via 5 mensen… Dus via via kent iedereen dus Rafael Van Der Vaart bijvoorbeeld. Dus de rijkste bron aan nieuwe contacten ligt in de contacten die je al hebt! En als je geen goede contacten hebt, dan raad ik aan om goed te investeren (aandacht geven, interesse tonen) in de contacten die al hebt met mensen die je aardig vindt, totdat je ze tot vrienden kan rekenen. Als je ook niet zulke oppervlakkige contacten hebt, dan kan je deze maken. Buren en familie die in de buurt wonen zijn altijd een goede start. En anders zoek je iets wat je leuk vind en ga je naar een club/vereniging waar ze dezelfde interesses hebben. Vrijwilligerswerk is ook zoiets. Zorg dat je hier zoveel mogelijk mensen leert kennen en zoek de leukste uit om goed bevriend mee te raken. Ik kende maar een paar mensen, die voor de rest niet met elkaar omgingen. Toen bracht ik ze bij elkaar en maakte ik er een kleine vrindengroep van. Na verloop van tijd vroeg ik hen om vrienden, broers, zussen enzo keertje mee te nemen naar feestje, bbq, verjaardag enz. De leukste of degene met de meeste connectie bond ik aan me en maakte ik deel van het groepje :). Dit voelde allemaal heel natuurlijk en al snel werd ik aardig populair. Dit ging allemaal niet zo makkelijk zoals ik het hier beschrijf, omdat ik namelijk een sociale fobie had, die moest ik eerst aanpakken ;). Dit deed ik door zo leuk mogelijke gesprekken te voeren tegen wild vreemden. Ik zag toen al snel dat de meeste mensen eigenlijk heel lief, leuk en spontaan zijn. Dat is een soort besef die je moet ondergaan. Net zoiets als een spin over je hand laten lopen als je een spinnenfobie hebt. Spinnen doen je niks :P.

Anton P. Staal, 13-07-2012 19:05 #171
Ja ik kwam heel toevallig op deze site terecht. En de rede hiervan is uiteraard dat ik me ook heel eenzaam en alleen voel. En de stappen die ik tot nu toe hebt ondernomen hebben me alleen veel geld gekost en hebben me nog tot niets verder gebracht.Heb op div relatie sites geprobeerd een vriendschaps relatie te vinden vele houden je aan het lijntje en als je dan een ontmoeting heb geplant zeggen ze plots af.
Op deze manier heb ik geen vertouwen meer in vrouwen. Ben inmiddels al haast 2000 Euro lichter. Ok ik ben niet de jongste meer maar dat is maar een nummer meer niet je bent zo oud als je je voelt zeg ik maar. En ik voel me af en toe pas 30 maar ben 70 en kwa uiterlijk zie ik er ook uit als een 30 ger. Ja ik heb een zeer slechte jeugd gehad ben vondeling en op gegroeid in weeshuizen, ben twee keer gehuwd geweest een keer geschijden en nu ben ik weduwnaar. Kan heel moeilijk tegen alleenzijn. En momenteel huil ik weer gewoon omdat ik het niet meer ziet zitten en niet weet hoe het verder moet. Als iemand weet hoe ik het moet aanpakken graag want ik weet het niet meer.

Jannick, 09-07-2012 20:01 #170
Best Dollemina,

Ik kan me heel erg vinden in hetgeen jij hebt meegemaakt en de situatie waarin je nu zit.
Ik ben zelf ook 17 jaar en heb ik ook niet gek veel vrienden. Het moeilijkste vind ik altijd om in contact te komen met Meiden. Daarom doe ik dat ook niet heel veel mijn jeugd was eigenlijk heel triest als ik terugkijk. Mijn probleem is dat ik Heel erg verliefd was op een meisje en gewoon zwaar teleurgesteld ben door haar. Nu heb ik al mijn vertrouwen verloren in de meiden en ook wel een beetje in mezelf. Graag zou ik wat meer met je willen praten over de eenzaamheid.

Grr

Petra, 08-07-2012 00:07 #169
Wat moet ik doen als ik me eenzaam voel… ik zou niet weten de stappen die ik tot nu toe heb onder nomen lopen op niks uit… waar je ook naar toe gaan of wat je ook doet maak niet uit. overal loop je met je kop tegen een dikke muur. de wereld is keihard
heb de af gelopen jaren te veel mee gemaakt in deze tijd kom je er achter wie je echte vrienden en vriendin(NEN) zijn… ik dacht nog 1 vriendin over te hebben maar al gauw kwam ik er achter dat die net zo nep was als al die anderen… in deze wereld en deze maatschappij bestaan geen vrienden meer. de enige vriend die je heb dat is de wind die kan je alles vertellen, hij veroordeeld je niet, ga zo maar door

Dollemina (infoteur), 01-07-2012 21:28 #168
Beste lotgenoten,
Ik heb precies hetzelfde probleem als jullie allemaal. Ik voel me eenzaam en ik ben ook eenzaam. Dat is mede door mijn angst om contacten te leggen met mensen. Ik ben een meisje van 17 jaar en ik ben net geslaagd voor mijn havo. Op school word ik over het algemeen wel geaccepteerd. Ik ben nooit gepest, maar toch heb maar een paar vrienden op school. De meeste kinderen op school vinden me een raar type, omdat ik rustig ben, niet graag in de spotlights sta, naar school gaan niet erg vind en ik houd van lezen en schrijven. Ik ben niet echt gediend van kleding die nogal sletterig lijken (denk hierbij aan korte rokjes of dikke make-up lagen). Deze dingen bij elkaar opgeteld, maakt me een raar type.
Mijn familie is ook niet echt een helpende hand. Alle liefde en aandacht gaat naar mijn zusje die autistisch is. Daarnaast durf ik ook niet meer met problemen bij ze te komen, want mijn moeder vertelt alles door (ook al zeg je nadrukkelijk dat ze het niet moet doen) en mijn vader interesseert het niks. Een vriendje heb ik nog nooit gehad. Ik ben dan ook niet echt een supermodel, dus tja… jongens zien je dan al snel niet staan.

Al deze dingen bij elkaar (en vooral het feit dat ik weinig/geen vrienden heb) geven me het gevoel dat ik eenzaam ben. Toch lijkt het me leuk om in contact te komen met mensen die hetzelfde probleem hebben.

Maaike, 22-06-2012 01:54 #167
Hoi Leah,

Allereerst wil ik zeggen hoe waanzinnig goed en helder je je niet al te makkelijke levens verhaal zo even hebt samen weten te vatten.

Ik vind het verschrikkelijk om te horen dat je zo veel traumatische momenten hebt meegemaakt en je dit op latere leeftijd altijd nog bij je draagt en opnieuw beleefd door narigheid wederom. Iedereen maakt wel eens wat mee maar ik denk dat jij een tijdje even goed rust nodig hebt en het wel welletjes is nu. Ben enorm blij voor je dat je een lief kindje hebt. Wat een kado lijkt me dat!

Wat ik je vragen wil is of je wel eens een moment van succes hebt gevoelt waarbij je ook echt voor jezelf stond, niet alleen om te overleven maar omdat je van je zelf hield, je eigen waarde kende en trots was, gewoon om het zijn van Jou.
Haal dat gevoel naar voren, visualiseer het moment en probeer het gevoel een minuutje vast te houden zonder oordelen.
Dat gevoel pertinent te voelen is waar je vanaf nu naar zou kunnen streven.
Want genoeg is genoeg!

De eerste stap heb je al gezet; je hebt duidelijk in kaart gebracht welke ervaringen, en wat voor ervaringen jou schade hebben gedaan en in de toekomst zullen doen als je hier weer in terecht zou komen.
Wanneer je zoontje slaapt is het meer dan logisch dat je sombere gedachten de boventoon voeren na wat je hebt meegemaakt. Op het moment dat we alleen zijn gaan we nadenken en dit is altijd aan iets uit het verleden of de toekomst. Als deze gedachten vrijwel allemaal een negatieve lading hebben, dan kan je je enorm ellendig voelen over jezelf en je leven en kom je in een neerwaartse spiraal terecht.
Met je zoontje kan je weer even helemaal in het hier en nu zijn en daar is alles goed zoals het is. Je hoeft nergens over na te denken, er wordt onvoorwaardelijk van je gehouden voor wie je nu bent. Op dat moment sta je denk ik het dichtst bij jezelf.

Hoe zou het leven voor jou zijn als je die herinneringen en gevoelens een plekje zou kunnen geven en vrij zou zijn van die emotionele bagage die je telkens in iedere situatie met je meedraagt?

Dat is de tweede stap.

Gelukkig heb je advies en remedie gezocht bij een arts, je staat er dus zeker wel voor open om hier begeleiding bij te krijgen en dat is super goed.
Maar je moet maar net de juiste treffen hoor! En dat is vaak niet 123 gedaan.
Het is heel belangrijk dat je naar iemand opzoek gaat, een therapeut, die de missie heeft mensen te Helpen. Het lijkt zo logisch. maar er lopen wat therapeuten rond die niet erg empathisch zijn en enkel uit het boekje zich in de mens proberen in te leven.
Als je in je directe omgeving niet echt zo iemand kent dan kun je misschien een oproep doen op een lotgenoten forum, er is vast en zeker iemand dicht bij jou in de buurt die verder kijkt dan in welk hokje je geplaatst kunt worden.

Toch wil ik zeggen, mensen met de diagnose 'Borderline' zijn niet gek of psychisch gestoord.
In de meeste gevallen zijn het mensen, net als jij en ik, die verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt in hun jeugd en/of op latere leeftijd tijdens de persoonsontwikkeling die je als adolescent doorgaat.
Dit zijn mensen met enorme paniek en angst van binnen op het moment dat ze de controle over een situatie of persoon dreigen kwijt te raken. Er is namelijk altijd een leegte die opgevuld moet worden door bevestiging van buitenaf. Ik weet uit eigen ervaring dat het oneens zijn met iemand met Borderline voor de grootste problemen en dramatiek kan zorgen. Geen feedback of kritiek kunnen ontvangen omdat dit een bevestiging is van de intrinsieke overtuiging 'niet goed genoeg' te zijn en dit op een abnormale manier te uitten, zorgt ervoor dat de buiten wereld op eieren gaat lopen en uiteindelijk gewoon vertrekken. En zo herhaalt zich een patroon die de persoon met Borderline zelf in stand houdt en precies datgene is wat die niet wil.
Ik kan me voorstellen dat je schrikt van zo een diagnose maar keep it cool, dat jij emotioneel gewond bent en pijn hebt bij de minste aanraking van het litteken, betekend nog niet dat je Borderline hebt. Daar komt nog een hele reeks aan symptomen, waaronder wraak acties en vaak ook psychoses, bij kijken.
En met Borderline valt te leven, wanneer je echt goed weet te herkennen waar je zwakke plekken liggen. Mijn vriendinnetje weet dat precies en ik ben super blij met haar.

Als je eenmaal iemand hebt gevonden om mee te praten en het klikt, dan is dit de grootste stap naar een nieuwe jij.
En laat je niet meer tegenhouden, als je al deze dingen hebt kunnen doorstaan, dan kan jij echt waanzinnig veel bereiken in je leven. Je kent het leven al van dichtbij, dus waarom er zorgen over maken? Zaak is om de kans op narigheid te reduceren. Van jezelf houden zorgt ervoor dat je in niet- destructieve situaties maar in opbouwende situaties terecht komt die eer dragen aan de persoon die jij bent en de kwaliteiten die jij bezit.

Erken dit, en heb het lef om zonder angst een van je kwaliteiten; je oplossingsgerichtheid, optimaal te gebruiken. Zonder dat je in je overlevingsmodus zit. Ook jij kan een gelukkig leven hebben.
Als dit betekend afscheid nemen van bepaalde mensen die hier niet aan toe bijdragen dan is dat zo. Uiteindelijk verzamel je, door het beste met jezelf voor te hebben, namelijk alleen de mensen en situaties om je heen die bij jou passen. En als iemand dan een blunder maakt moet dit niet ten koste van jou gaan, maar op het moment dat dat gebeurd zeggen en menen: dit is niet echt wat voor mij en hoe ik mijn leven voor me zie, Thank you, Goodbye, No hard feelings!
Logisch gegeven.
Je moet het alleen zelf mee maken, en als je dat eenmaal doet dan is er geen stoppen aan.

Kortom, mijn advies is: blijf dus vooral niet in je hoofd zitten maar ga door met actie ondernemen en jezelf op een positieve manier leren kennen. Alleen zijn met je zoon is misschien wel het beste wat je is overkomen. Nu heb je de kans om voorgoed met je verleden in het reine te komen, jezelf te leren kennen hoe je nu bent en dit zonder afleiding te kunnen doen.
Jij bent het verschuldigd aan het kleine meisje die je was, zij kon er niks aan doen, en jij nu wel. Stap voor stap. Go girl!

Heel veel liefs!

Maaike

Jess, 18-06-2012 20:46 #166
Hey leah zou je ook contact willen? Hoe oud ben je? Groetjes Jessica

Leah, 13-06-2012 15:02 #165
Hoi allemaal,

Ik lees allerlei verhalen van eenzame mensen. Als we elkaar leerden kennen zouden we allemaal wat minder eenzaam zijn haha. Ik ben eigenlijk al mijn leven erg eenzaam, er zijn momenten in mijn leven geweest dat dat gevoel minder was en soms helemaal niet aanwezig was. Ik kom uit een eenoudergezin, een moeder die alles over had voor haar kids, maar toch ook depressief was door jeugd en huwelijk en scheiding. Het is ook niet niks om er alleen voor te staan met 4 kids, geen familie en weinig geld. In ons gezin was er altijd ruzie, omdat mijn jongere broer een persoonlijkheidsstoornis heeft sinds hij klein was, altijd vechten of klappen krijgen en schelden over en weer. In een omgeving opgegroeid waarin criminaliteit genormaliseerd was, Ik ben op een jonge leeftijd misbruikt geweest door een familielid, niet geloofd door mijn familie, op een jonge leeftijd al geprobeerd te vluchten uit de onstabiele leefomgeving waarin ik emotioneel opgesloten was, ik kon nooit wat goed doen, had wel vrienden maar ik heb nooit echt vriendschap gevoeld in die tijd. Uiteindelijk als jong volwassene op eigen benen, veel en vaak mensen toegelaten door dat knagende gevoel van eenzaamheid, mensen die het niet met mij meenden, roddel en achterklap, mensen over me heen laten lopen, ik was zelfs op een punt in mijn leven dat ik als 18 jarige mezelf zo waardeloos vond dat ik in de prostitutie ben beland, zelf eruit geklommen, gewone baan gezocht, en mijn heil in eten gaan zoeken en toch weer en steeds de verkeerde mensen toegelaten. Mensen waar ik niet gelukkig van en mee werd, van relaties waarbij de laatste 10 jaar er maar 1 persoon is geweest die wel van me hield maar ook op zijn voorwaarden. Alle mannen waarmee ik intiem was, was ik niet mooi genoeg voor, niet perfect genoeg, niet lief, te lief, te goedgelovig, te bitcherig, ik ben altijd alles te. Wat een excuus is om enkel seks met me te hebben en meer niet… ja een leuk gesprekje en dat is het dan ook. Wanneer ben ik het eens waard. Ik heb onlangs 4 van mijn vriendinnen uit mijn leven laten gaan. Het lijkt alleen maar een voortdurende kommer en kwel scenario te zijn en blijven in mijn leven, roddel achterklap. Ik ben altijd de persoon waar ze tegen aan roddelen over elkaar ik bemoei me nergens mee sta altijd maar weer klaar. Ik hou gewoon niet meer van mezelf, ik ben moeder van een mooi en lief kindje van 15 maanden, ben gelukkig daarmee, maar behalve mijn kind is er niks waar ik gelukkig mee ben en voel. De vader van mijn kind heeft mij tegen het einde van de zwangerschap verlaten voor een ander, we hadden al een problematische relatie ups en downs aan uit. Toen ik in verwachting was kwam ik erachter dat ie al een relatie had, wij zagen elkaar nog maar 9 maanden en dit leek de ware persoon te zijn, zei de juiste dingen deed de juiste dingen en toch weer verraden, tijdje alleen geweest tijdens de zwangerschap en toen toch weer samen om ons gezin een kans te geven, en toen kwam de genade klap. Ik ben vrij snel met hem in een relatie gekomen nadat mijn expartner in een psychose is geraakt en mij heel veel geweld en kwaad had aangedaan. Ik weigerde toen om het me leven te laten beïnvloedden en sprong in het diepe met de vader van mijn kind. Juist omdat hij prins op het witte paard leek te zijn… niet dus! Sindsdien sta ik er alleen voor en ik doe het verdomd goed met die kleine van me, maar wanneer hij slaapt overvalt me alle eenzaamheid alle negativiteit die ik meemaak en heb meegemaakt. Mijn vertrouwen is beschadigd in mijzelf in anderen, ik wil accepteren en ik wil vergeven zowel mijzelf als een ander, maar elke keer wanneer ik mensen toelaat word ik zo gekwetst. Ik snap het niet ik wil maar niet alleen zijn en ik zie daardoor niet in wie echt is en wie niet… als ik mijn kind niet had, had ik er allang een einde aan gemaakt want ik ben helemaal op… leeg en dood van binnen, behalve wanneer ik met mijn kleine ben. Dat is het enige wat ik heb in mijn leven… ik ga nooit uit, of gezellig iets doen met vrienden omdat ik een kind heb, weekenden alleen met mijn kind, ik kom er gewoon niet uit, ik heb wel eens gepraat met een psychiatrisch verpleegkundige maar die labelde me als borderline, maar ik heb gewoon veel meegemaakt ben niet gek… een vrouw die dr hele leven struggelt emotioneel en fysiek om te overleven hoe kun je dan psychisch gestoord zijn als je simpelweg vanaf je jeugd negativiteit meemaakt maakt dat je nog niet gek… maar wel dat je erg moe bent en ongelukkig bent omdat je type mensen toe laat die je kent die het vertrouwde hebben van de mensen uit je jeugd omdat dat het enige is wat je kent… ik ben gewoon erg eenzaam en alleen…

Mbo, 09-06-2012 23:11 #164
Hoi,

Dit is eigenlijk een hele grote stap voor mij om dit te posten. Maar ik doe het!
Ik sta nu op een punt in me leven dat ik aan het uitvogelen ben wie ik nou ben. Ik ben 24 en een hele moeilijk relatie achter de rug, zo moeilijk dat ik na bijna een jaar hem nogsteeds niet uit me hoofd krijg.
Nu kom ik er ook steeds meer achter dat "so called friend" niet te vertrouwen zijn en waar ik niet op kan rekenen. Ik neem dus steeds meer afstand van hen, waardoor er bijna niemand overblijft. Ik spreek dan wel nog is met die vrienden af, alleen om het feit dat ik anders niemand heb om wat mee te doen.
Iedereen om me heen heeft ook een gezinnetje of heeft een relatie, dat wil ik ook graag. Alleen contacten leggen met andere is niet mijn sterkste vak. Ik wil er dolgraag wat aan doen, maar ik heb die zet nog nodig.
I

Sola Mente, 09-06-2012 22:25 #163
Goh, ik dacht dat IK mij eenzaam voelde… maar er zijn er zooooo veel meer. "gelukkig" maar. Op mijn werk (ik werk 32 u/week als secretaresse) praat iedereen over zijn/haar leuke weekenden ("we hebben vrienden op bezoek gehad" ik ging met vriend/in naar de bioscoop) en dan denk ik: dat heb ik nu nooit, zulke dingen. Ik heb nooit iets te vertellen. Ja alleen dat ik 't hele weekend 's avonds op de bank zit.
Ik ben gescheiden. Ik ben een vrouw van 48 jr. Mijn kinderen zijn 16 en 20. Behoorlijk onafhankelijk en doen hun eigen dingen. Ze zijn om de week bij mij. Maar gaan natuurlijk zaterdagmiddags sporten, 's avonds trainen, uit, en zondag ook de nodige dingen. En dat accepteer ik natuurlijk ook. Ik weet immers hoe belangrijk het is om sociale contacten te hebben en te houden. Dus ik stimuleer ze vooral (ook al baal ik stiekem dat ze dan weg zijn - ssssstt )
Mijn collega's vinden mij leuk, spontaan, lief, vrolijk, gek, enthousiast. En dat ben ik ook allemaal echt. Ze vertrouwen me zelfs hun verhalen toe. En toch, weer thuis gekomen, voel ik mij vreselijk eenzaam. Ik ben blij dat ik mijn werk heb, dan ben ik toch nog onder de mensen en is het gezellig. Ik heb verder niemand. Ik heb nog een vader en moeder (beide 77) die er zelf nog veel op uit trekken en 30 km verderop wonen. Ik kom daar niet zo vaak omdat ze een rijk sociaal leven hebben. Verder heb ik een vriend die ik om de week zie (maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit meer is om mij niet alleen te voelen). En mijn kinderen natuurlijk, maar zoals ik hierboven al schreef, die hebben hun eigen dingen. Ik woon in een buurt waar ik niet graag contacten leg (ik ben hier komen wonen ná mijn scheiding en was gedwongen een goedkope woning te zoeken) dus om hier geen contacten te leggen daar kies ik bewust voor. Ik weet ook dat ik - om contacten te krijgen - iets moet ondernemen. Dus ik heb ik me sinds een jaar bij een wandelgroep gevoegd. We wandelen 1x in de 3 weken 25 km. Ach ja, het is wel leuk, ik ben er even uit, en dat is het dan ook. Er zit niet echt iemand bij met wie ik een klik heb. Ik ben 48 jr, maar voel me absoluut niet zo.Voel me veel jonger. Ik hou van klieren, lol maken, een drankje, niet roken, een keer een avondje uit, af en toe een serieus gesprek, filmpje, top 40 muziek, leuke kleding, ik loop 2-3x per week hard, lekker koken. Ik ben ook absoluut niet bang om een praatje te maken. De mensen in die wandelgroep "doen" allemaal zo "oud", ze praten (meestal de dames nu ik er over nadenk) over burn-outs en depressies en welke pillen ze nú weer van de arts gekregen hebben. Als je daar over mee kunt praten, heb je dus een klik, maar ik heb daar niets mee en ik kan daar ook niets mee. Ik hoor 't aan, zeg af en toe wat en toon mijn medeleven. Dan ga ik maar weer eens naast een man lopen, die hebben vaak leukere dingen om over te praten (sport, vakantie, grapjes). Na de wandeling drinken we nog wat en dan ga ik weer naar huis. Ik weet ook dat - zoals hier wel meer mensen aangeven - dat je niet thuis moet blijven zitten. Dus met bijv. hemelvaartsdag en koninginnendag pak ik mijn fiets en ga een eind fietsen. Ik neem mijn portemonnaie mee, voor een drankje op een terrasje en ga fietsen. Maar al fietsende voel ik mij z o e e n z a a m. Fiets ik daar in mijn eentje. Zit in mijn eentje op een terrasje. Maar goed, ik ben buiten, zoals het "moet". En dan kom ik weer thuis en dan denk ik: nou, oké, ik ben buiten geweest en heb een zere kont van het fietsen. Heb ik contacten opgedaan? Nee! Maar, ik heb in ieder geval wel frisse lucht gehad en ik ben gezond bezig geweest. Dan ga ik maar weer op de bank zitten of trek de hardloopschoenen aan en de volgende dag mag ik gelukkig weer werken. En zo gaan de dagen voorbij. Nu heb ik me opgegeven voor een teamsport in september. Misschien tref ik daar iemand met wie het klikt. Het is ook niet zo makkelijk besef ik me, want de meesten van mijn leeftijdscategorie zijn getrouwd en iedereen heeft tegenwoordig drukke agenda's. Ik heb absoluut geen drukke agenda. Ik wilde maar dat ik dat had. Als ik ooit dood ga, dan komen er waarschijnlijk 10 collega's, 1 vriend en 4 kinderen.

Woon je ook in de buurt van 053 en ben je vrouw met ongeveer dezelfde trekken als ik (zie hierboven) mail me gerust.

Johan, 08-06-2012 12:32 #162
Hallo allemaal, nooit gedacht dat ik me zo kan verplaatsen in menig persoon.
Ben zelf 41 en voel me al een tijdje behoorlijk alleen. Na een behoorlijke jeugd (rot kan ik het niet noemen) div. internaten en pleeggezinnen ben ik vrij jong (16) gaan werken. Op me 18e zelfstandig gaan wonen en alleen maar werken en feesten. Op me 27e vader geworden getrouwd en gescheiden, daarna een relatie van 9 jaar met een vriendin die een eigen zaak had, door de crisis failliet gegaan en door de krappe woningmarkt feitelijk gedwongen om in een afgelegen uithoek een huis te accepteren. Na jaren van alleen maar hard werken contacten verwaterden dus we hadden alleen nog elkaar. Helaas ging onze relatie over en bleef ik achter in dat dorp. Feitelijk heb ik alles een eigen plekje, geen schulden en red me prima. In zo'n dorp is het toch vaak ons kent ons en zie daar maar tussen te komen. Ben volledig afgekeurd dus via werk kom je ook al niemand tegen. Misschien went het wel, valt niet echt mee om na zo'n lange tijd met jezelf te moeten leven, in het begin is het wel lekker, maar het begint me af en toe toch wel te benauwen. Ik word momenteel wakker om 's avonds weer te slapen

Julia En Christiaan, 19-04-2012 10:04 #161
Hallo allemaal, We hebben samen de verschillende reacties gelezen, en 1 daarvan viel ons wel heel erg op! Mijn vriend en ik voelen onszelf ook vaak eenzaam. En ook al hebben wij elkaar, dat gevoel blijft. Maar, we lazen de reactie van Bianca en Kevin en na heel wat wikken en wegen hebben wij toch besloten om het te proberen. Dus jawel, wij zijn naar een parenclub geweest. Dit heeft onze ogen geopend. We hebben hele goede ervaring met club Mystique. Misschien is dit wel een grote stap voor jullie, maar geloof ons, dit was echt geweldig! We hopen op wat reacties.

Artiest Ultra-Lexicon, 25-03-2012 14:44 #160
Dag beste mensen,
ik voel me ook net als jullie eenzaam
Maar ik heb gemerkt dat de antwoorden op mijn vragen 9 van de 10 verkeerd beantwoord zijn of ik zit met een leegte opgeborgen waar heel moeilijk uit kan stappen.
ik heb in mijn jeugd tijd lang in instellingen gezeten omdat de thuis situatie vaak niet stabiel was.

mijn moeder heeft voor me verzorgd tot mijn 10e jaar uiteindelijk
werden we dakloos omdat mijn moeder door de alcohol en drugsverslaving niet de huur kon betalen en toen mijn vader los kwam had hij me opgevangen voor na 3

want mijn vader zat vreselijk vaak in de bajes.
ik voelde me toen zo vreselijk ellendig en eenzaam en maakte me telkens zorgen om mijn ouders en ik had bijna geen vrienden die me onder steunen en das al 15 jaar geleden.

en ik ben nog steeds heel eenzaam ik zit alleen thuis mijn familie komt me bijna nooit opzoeken alleen als ik zelf naar ze toekom, ik heb de meeste contact met me buurman want die ziet hoe eenzaam ik leef en zelfs hij is alleen maar voelt zich minder eenzamer dan ik maar hij heeft ook een grote familie en hebben dagelijks telefonisch contact dus dat scheelt het wel weer maar ik wordt bijna nooit gebeld door vrienden of familie heel af en toe met me zus maar die is ook die enige persoon waar ik een beetje iets aan heb financieel en liefdadig want haar situatie is beter maar zij heeft het wel heel druk met 3 kinderen en ze is zwanger van de 4e dus ze heeft ook geen tijd van mij en mijn middelste zus neemt nooit contact met me op maar zij komt ook alleen bij me oudste zus ook alleen maar omdat ze geld heeft dan zie ik er af en toe langs komen. maar in feiten was ze altijd ongeïnteresseerd geweest over ik me voelde. dus ja als het nou slecht met haar gaat moet ze ook niet bij voor de deur komen om haar gezeik aan te horen hoe slechts ze het heeft.

op school werd ik ook vaak gepest en buiten op straat ook bij me in de buurt van me jeugd en nou ben ik bijna 23 en ik heb nog steeds nooit een relatie gehad of een leuke vriendin en ik weet toch zeker dat mijn geaardheid heteroseksueel is, maar sommige mensen zien me nooit met een meisje en denken dat ik homo ben.

maar hoe kan ik een meisje vinden als ik niet naar school ga of werk niemand tijdens het uitgaan mensen kijken me allemaal vreemd aan van wie is hij nou en wat komt die doen.

ik kan slechts heel mijn leven alleen thuis zitten als een kluizenaar of alleen op straat wandelen als een vreemdeling.

en veel mensen waar ik omgeef zijn ook uit mijn leven gegaan en dat vind ik vreselijk kut maar je kan er niks aan doen en de contacten met de buitenwereld vervagen.

nooit een vriendin gehad geen normale ouders bijna geen vrienden en familie dat naar me om kijkt.

ik heb er genoeg van zijn er nou echt geen mensen die geinteresseerd want ik heb wel interesse in mensen liefde en vriendschap.

ik heb er alles voor over.

Isabel, 18-03-2012 20:27 #159
Na het lezen van deze reacties voel ik me eigenlijk schuldig om te zeggen dat ik mij ook heel eenzaam voel. Ik begrijp inderdaad dat er mensen zijn die echt eenzaam zijn, terwijl ik alleen het gevoel van eenzaamheid heb. Gecondoleerd aan iedereen die een familielid verloren heeft, dit is het ergste wat een mens kan overkomen en het moeilijkste om eroverheen te komen. Ik woon met mijn moeder en zij is de enige familielid die ik heb, eigenlijk alles wat ik heb, zou zonder haar helemaal niet kunnen overleven, ze steunt mij enorm in alles. Toch voel ik mij ontzettend eenzaam, omdat je liefde voor je moeder niet kan vergelijken met de liefde voor een man. En ondanks nog andere problemen in mijn leven voelt het toch alsof een goede man is de enige die ik nog mis. Ik ben 25 jaar en met mijn laatste vriendje is het uit sinds mij zeventiende. Sindsdien heb ik niet eens losse afsprakjes gehad. Dit is niet zo dat ik naar de ware op zoek bent, mensen ontmoeten elkaar en gaan uit elkaar, zo is het leven. Ik vraag me alleen steeds af waarom niemand met mij iets wil beginnen. Ik zie de mannen wel naar mij kijken maar komen nooit naar mij toe om kennis te maken, bekenden maken wel complimenten maar versieren mijn vriendinnen. Ik schaam me om te zeggen dat ik al 7 jaar alleen ben, en dan bedoel ik niet dat ik geen relatie heb gehad maar wel date's, nee, ik ben al 7 jaar niet met een man geweest, maar aan mijn vrienden zeg ik dat ik wel af en toe date maar niets serieus, omdat ik bang ben dat ze gaan lachen als ze erachter komen dat ik al 7 jaar geen seks heb gehad. Natuurlijk als ik een of ander man voorstel om gewoon seks te hebben, dan gaat het zeker gebeuren, maar ik kan niet zomaar met iemand betekenloze seks hebben, heb ook nooit onenightstands gehad. het doet echt pijn om verliefde mensen op straat te zien die hand in hand lopen, zoenen… Ik weet niet wat voor vloek op mij rust, maar ben bang dat ik eenzaam door het leven zal blijven gaan…

Daan, 14-03-2012 19:25 #158
Als je eenzaam ben moet je het heft in eigen handen nemen en contact maken met mensen (Lau). mensen zijn net als jou, ze vinden het leuk als iemand ze belt. als je niet terug wordt gebeld is het niet meteen een grote oneerlijke wereld maar kan het geen kwaad om iets te doen aan je sociale vaardigheden. eenzaamheid is een toestand waar je iets aan kan doen.

Lau, 10-03-2012 12:59 #157
Ik ben 24 heb 17jaar oudere vriend die in het weekend alleen de deur uitgaat voor boodschappe eenmaal thuis gaatie liggen slapen hoe saai is dat wil niet met me het dorp in. ik heb meer lol als ik single ben

Christien, 04-03-2012 14:04 #156
Hallo ik mijn naam is christien 47 jaar
ik voel erg eenzaam mijn moeder is pas overleden 10 nov mijn vader leefd niet meer is wel 27 jaar overleden. zo sta je alleen voor ik weet niet hoe ik op moet pakken heb een vriendschap daar kun je niet altijd heen. ik zoek meer mensen. ik heb zelf hersenbloeding gehad ik praat onduidelijk en hoor slecht. ik voel dat mensen mij af wijzig hoe ik ben zelf goede vriend wijz mij af en toe af van jij praat onduidelijk dat hij nooit ze. wat is toch mis met mij hoe moet ik mijn leven op pakken kan goed met geld om gaan, ben af gekeurt
ik vind moeilijk mijn leven op pakken. mijn email is christienkosters@live.nl heb msn komt uit overrijssel

Anoniem123, 01-03-2012 22:11 #155
Kijk maar zelf wat jullie hiervan vinden:

Ik ben een jongeman van 16 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden doordat mijn vader niet om kan gaan met geld en zijn taken als vader niet kan uitvoeren. Hier komt ook nog bij dat de rest van mijn gezin ook tegen mij is en ik geen vrienden heb. Ik ben mijn hele schoolcarriere gepest en tegenwerkt omdat ik een slimme jongen ben, maar niets mij is gegund. Op dit moment doe ik Gymnasium en zie dat er daar ook alles aan word gedaan om mij van school te sturen, terwijl ik een hele rustige jongen ben. De leraren en de kinderen zijn tegen mij. Alles wat ik doe is fout en niets wil maar lukken. Ik ben gewoon helemaal alleen en iedereen is tegen mij. Ik besef gewoon dat de enige die ik heb Allah is.

Op een schaal van 1 tot 10, hoe eenzaam is dit?

D. K., 16-02-2012 02:13 #154
Als ik de reacties hier zo lees, vraag ik me bij sommige af of ik wel recht van spreken heb. Ik heb een leuke baan waar ik veel sociale contacten aan overhoud, een mooi huis, net een nieuwe auto gekocht, een aantal vrienden waar ik het goed mee kan vinden etc.

Maar toch voel ik me af en toe eenzaam. Ik ben inmiddels 26 jaar, en van een paar losse afspraken na eigenlijk al 7 jaar single. Ik heb behoefte aan een lieve vriendin waar ik samen leuke dingen mee kan ondernemen, lekker op vakantie gaan, een goed gesprek mee kan hebben, elkaar ondersteuning kunnen bieden. Maar iedere dag na het werk ben ik toch min of meer alleen. Ik zie collega's om mij heen van mijn leeftijd die nu een gezinnetje beginnen, die al een aantal jaar samen zijn en nu kinderen krijgen. Ik zou dat ook graag willen.

Ik hoop dat er toch nog iemand op mijn pad komt, alleen is ook maar alleen, spullen kunnen dat nooit vervangen.

Gabellen, 09-02-2012 14:12 #153
Sommige dingen zijn de moeite waard om voor te vechten. Er zijn vaak zoveel mensen om je heen die om je geven, maar soms zie je dat gewoonweg niet. Je alleen voelen is zwaar klote, koester de mensen om je heen die wel graag bij je zijn, want vaak zie je toch dat het bij jezelf ligt. Je kruipt weg in een hoekje en zegt tegen je zelf ze mogen me niet, ik ben vervelend, ik denk dat ze me niet aardig vind. Maar je kunt er ook positief tegen aan kijken en zeggen ik ben de moeite waard, ik denk dat ze me aardig vind, wat is er dan makkelijker om op iemand af te stappen en een leuk babbeltje te gaan maken en dan niet achter de pc, maar de buren, in de winkel, op de ijsbaan ;) Maak van je slechte dagen goede dagen en ga de uitdaging aan. niets komt vanzelf aanwaaien en soms is het heel erg moeilijk die drempel te nemen, ik weet er alles van, maar jezelf nog deprier praten dan je al bent daar ga je het niet mee redden en die ene persoon die jou zo ontzettend graag ziet en andersom steeds weer klakkeloos zonder een woord te zeggen dumpen omdat jij je niet lekker voelt en je verschuilt achter de woorden "ik ben zo"… dan word het tijd om heft in eigen handen te nemen en eens te laten zien dat je niet zo bent.

Iedereen in deze wereld is de moeite waard, maar vooral JIJZELF! Zorg dat je met je zelf kunt leven, zie in wat je zwakke plekken zijn en kom er eerlijk voor uit. Wees eerlijk tegen jezelf en neem zelf toch eens aan dat je de moeite waard bent om als vriend of vriendin te hebben, als je dit niet kunt hoe kunnen anderen je dan aardig en leuk vinden, want waarschijnlijk zijn er die mensen wel, maar die sluit je zelf buiten, omdat je jezelf het niet waard vind en dat is zonde voor zo'n kort leventje als dat van ons… durf meer jezelf te zijn en maak dingen af als je eraan begonnen bent, zorg er zelf voor dat je trots op jezelf bent, neem van mij aan dan komen die vrienden vanzelf ;)

Wendy, 08-02-2012 20:31 #152
Hallo
ik kamp al enig tijdje met mij eenzaam voelen wil wel veel onder nemen maar als het zo ver is heb ik altijd wel weer iets om het niet te doen.drukte is mij teveel ik voel mij niet begrepen,
ik loop al jaren bij hulp verleners en ben nu met deeltijd bezig dat huodt in drie hele dagen in theraphie, er wordt ook door mijn partner gezegd dat ik niet van mezelf hou, en dat ik geen regie heb over mijn puber kinderen enz steeds negatief.ik voel mij alleen hoe moet ik dit aan pakken.

Bianca, 21-01-2012 15:03 #151
Hallo,
Door het lezen van jullie tips heb ik echt veel meer genoten van mijn vrije dagen!
Het heeft me echt zo'n vrij gevoel gegeven en voel mezelf een stuk vrijer dan voorgaande jaren.
Sinds de relatie met mijn man uit is, nu is hij mijn buurman, heb ik veel thuis gezeten als eenzame huisvrouw. Op een middag zoeken op internet kwam ik via-via op jullie site terecht. Ik ben gelijk aan de slag gegaan met deze tips, en geloof me, het werkt fantastisch! Ik heb mij ingeschreven op een datingsite en daar heb ik mijn vriend ontmoet. Hij heeft veel in mij losgemaakt, en me geleerd anders naar dingen te kijken. Hij heeft een speciale interesse, hij vind het namelijk geweldig om naar een parenclub te gaan. Daarvoor heeft hij mij ook uitgenodigd. Afgelopen weekend ben ik samen met hem daar naartoe gegaan. Dit was een hele bijzondere ervaring. Ik heb helaas wel een negatieve ervaring daarvan opgelopen, ik heb namelijk een SOA. Maar daar heb ik nu een antibiotica kuur voor gekregen. Ik hoop dat ik jullie middels mijn verhaal heb geïnteresseerd in een parenclub. Dit was allemaal zo herkenbaar wat ik meemaakte! Met lieve Groetjes Bianca en Kevin

Nathalie, 21-01-2012 09:46 #150
Zo herkenbaar allemaal. Goeie baan, wonend in een bruisende stad. En toch.steeds die eenzaamheid. Na het werk thuiskomen en als een berg opzien tegen de avond die komen gaat. Opzien tegen de weekenden. Hopeloos vrienden bellen, die allemaal al wat te doen hebben. De hele week is ingepland met afspraken. Ik kan op een clubje gaan of zo, maar ik weet net wat en ik wil ook niet geforceerd contacten moeten maken want dan lukt het juist niet. Niemand belt eens even met: hoe gaat het met je? Gewoon, zomaar. Als klap op de vuurpijl ook nog een leuke man ontmoet een half jaar terug, toen voelde ik me nog goed. Maar de man is niet verliefd op mij. Ik zou zo graag wat avonden met hem doorbrengen, maar hij belt nooit spontaan om iets met mij te delen. Als ik zelf bel.tja.dan spreekt hij wel wat af. Maar veel behoefte heeft hij er niet aan. Achter deze "relatie" moet ik een punt zetten want het maakt me alleen maar eenzamer. Ik ben een soort dood vogeltje aan het worden; hunkerend naar contact, steeds verder afglijdend in eenzaamheid. Daar waar ik eerst een vrolijke vrouw was. Op de social media lijkt iedereen zo'n topleven te hebben. Ik heb het niet. En ik heb ook geen geld om van alles en nog wat te gaan doen, vakanties, uitgaan etc. Ook dat zorgt voor sociaal isolement. Hopelijk kom ik er eens uit. Maar het moet niet te lang gaan duren.

Anoniem, 11-01-2012 16:36 #149
Familie & kennissen heb ik voldoende maar ze hebben het altijd "te druk" en "te weinig tijd" door andere zaken (hun werk, hun vrienden, reizen, hun eigen leven).
Met mijn zussen heb ik zeer weinig contact de laatste jaren. Vroeger was er regelmatig contact en kwamen ze vaak op bezoek. De laatste 5 à 6 jaar is het contact verwaterd en zijn we vervreemd van elkaar. Ik zie ze nog 1-2 keer per jaar, meer niet. Ze sturen niet eens een mailtje. Vroeger waren er feestjes op Nieuwjaarsdag met de familie, dit is ook weggevallen.
Met mijn ouders is er een zéér goede band, als ze ooit wegvallen ben ik helemaal alleen. Het nadeel van alleenstaande zijn is dat je geen partner hebt om samen leuke dingen te doen zoals een goed gesprek, reisje of uitstapje.
Het is ook zo dat ik geen vertrouwen heb in mensen, vooral onbekenden.

Gijs, 03-01-2012 00:34 #148
Anoniem van 27-12-2011
Helemaal gelijk, het is dezelfde niet helpende, niet informerende clichés die ik overal zie. Geen tips, geen bruikbare informatie. Ik zelf ben inmiddels zolang alleen dat ik een achterstand heb opgelopen in mijn sociale vaardigheden. Ik kan dan prima overweg met iemand van 18 of 50 maar zodra mensen van mijn leeftijd zijn (30) dan merken ze mijn achterstand. Ik heb niet het idee dat ik hier iets aan kan doen.

Blijf Liever Anoniem, 27-12-2011 13:15 #147
Mijn mening over het artitkel: wat een gemakkelijke ijskoud advies van het kaliber: wees warm en goed gevoed, maar je geeft iemand helemaal niks. Het geschreven artikel is gewoon eigenlijk de instandhouding van een onhebbelijk zelfzuchtig Nederlands trekje om door te gaan met de eenzamen gewoon te laten kreperen en links te kunnen laten liggen, zonder je vingers aan te hoeven branden. Walgelijk typisch Nederlands, om alleen maar per saldo met je zelf bezig te blijven en niets te veranderen.

Ch-Anoniem, 17-12-2011 21:07 #146
Ik denk aan jou, ik denk aan hem, ik denk niet aan mezelf. Ik wil jou, ik wil hem, ik wil helemaal niets. Het enige wat ik wil ik mezelf zijn. Wie ben ik eigenlijk? Mensen vinden me leuk, spontaan, enthousiast en sociaal. Ik voel me niemand, voel me een hoofdrolspeelster in de film van mijn leven. Het voelt als één grote acteersessie, mijn hele leven lang. Houden van, wat is dat? Verliefd zijn, wat is dat? Constant aan iemand denken, constant aan een ander denken, constant fijn voelen wanneer men aandacht geeft en leuk en lief doet. Het acteren begint weer. Grote glimlach opzetten, diep aankijken wanneer men je aankijkt, meeleven, meekletsen, gewoon gezellig doen. Hij vindt me leuk, ik vind dit leuk. Nummers uitwisselen, constant appen, constant bellen… ben ik nu verliefd? Ik zeg van wel, zeg dat ik naar hem verlang en bij hem wil zijn en ook nog eens het liefst mijn hele leven. Van binnen voelt het als een kwelling, want ik wil het niet, maar stoppen kan ik het ook niet. Iets in me laat me die woorden zeggen, iets in me laat me doorgaan met dit alles. Hij wil afspreken, ik wil dit niet, maar mijn hoofd wil het wel. Voor ik het weer eens doorheb lig ik naast de jongen die ik onlangs heb ontmoet. Vooraf duidelijk aangegeven dat ik niet wil zoenen en geen seks wil, zit tenslotte midden in een relatie. Voordat ik het doorheb lig ik naakt naast die jongen. Ik vertel hem hoe fijn ik het heb gehad en dat ik verlang naar meer. Van binnen ben ik leeg, zegt mijn gevoel dat ik wel kan janken en het liefst wil vluchten, ver hier vandaan. Ergens waar niemand me kan vinden en ik mezelf eens goed kan gaan zoeken. Tegelijkertijd zegt mijn hoofd dat ik dat niet kan maken en er mensen zijn die om me geven, mensen die ik hiermee ontzettend veel pijn ga doen. Dit is dan ook de rede waarom ik blijf, waarom ik wéér eens niet doe wat ik zelf echt wil. Keer op keer hetzelfde, ik voel me machteloos in mijn eigen leven!

Lena, 16-12-2011 00:08 #145
Ik ben voor de 2de keer getrouwd, heb 2 kinderen uit mijn eerste huwelijk 1 woont bij zijn vader en 1 bij mij. Ik ben 46 jaar heb 2 herseninfarcten gehad en 2 tia, s heb er alleen psychische klachten aan over gehouden en dagelijks hoofdpijn en vermoeidheid. ik heb verder alles wat ik wil, maar niemand begrijpt mij, je ziet er goed uit zeggen ze dan, en als je vertelt wat je voelt dan zijn ze in eens weg. Als ik alleen thuis ben en mijn dochter (14) is naar school dan voel ik me eenzaam, wat kan ik hier aan doen.

Hans, 15-12-2011 20:34 #144
Ga op een camping staan of huur eerst voor een paar weken een caravan. Vraag de buurman en/of buurvrouw voor een kopje koffie en de rest gaat vanzelf. Beetje initiatief tonen en hopla, weg eenzaamheid!

Nathalie, 15-12-2011 09:26 #143
Hoi Susan, het klopt helemaal met wat jij zegt ik wil inderdaad gehoord worden maar helaas en het gekke is dat mensen altijd wel spontaan tegen me praten bij een bushalte of in een winkel (dan ben ik niet verlegen en praat ik lekker terug) maar nieuwe contacten maken is zo moeilijk voor mij ik heb echt iemand nodig die me aan het handje meeneemt maar dat doet niemand natuurlijk. Bedankt voor de tips die je hebt gegeven ik ga hier zeker wat mee doen.

Anoniem, 14-12-2011 02:29 #142
Ik ben een man van 46 en ik heb jaren lang te kampen gehad met het gevoel van eenzaamheid, vermoeidheid en het gevoel van ongelukkig zijn. Ik was getrouwd, had een kind, veel vrienden en eigenlijk alles wat mijn hartje begeerde. Toch voelde ik mij enorm alleen en eenzaam. Jaren lang huilde ik in mijn eentje en had het gevoel dat niemand mij begreep. Ik was voor de omgeving grappig en leuk en sociaal maar ondertussen kwijnde ik weg. Ik heb van alles geprobeerd, hardlopen, pillen, vreemdgaan, veel geld uitgeven maar uiteindelijk hielp niets en mijn gevoel bleef het zelfde. Uiteindelijk ben ik gaan wandelen in de bergen van Oostenrijk, helemaal in mijn eentje en natuurlijk werd dat weer door niemand begrepen. Uiteindelijk ben ik beland bij een schaapsherder en met hem heb ik 3 dagen opgetrokken. Alsof ik hem al jaren kende wandelde ik met hem en zijn kudde, ik vroeg niets eens of dat wel mocht maar het leek bij hem een vanzelfsprekend hij te zijn. Toen ik terug kwam in NL. Heb ik gedaan wat ik voor onmogelijk hield. Ik heb alles opgegeven, mijn huwelijk, huis, auto, baan, vrienden enz. En ik ben een nieuw leven begonnen, dit zonder 1 rooie cent. Ik woon nu al 4 jaar in Thailand en werk voor een foundation die weeskinderen op weg helpt naar een beter bestaan. Dit was altijd al een droom van me iets dergelijks te doen. Durf je droom te leven en volg je hart. Want als je goed nadenkt weet je waar je problemen liggen, het uitvoeren lijkt onmogelijk maar geloof me, waar een wil is, is een weg.

Susan, 13-12-2011 17:04 #141
Hai Nathalie,
Toevallig kwam ik vandaag ook op deze site. Ik vind het erg lastig voor je dat je de andere moeders ontwijkt van school. Ik snap dat het niet eenvoudig is om je in het gesprek te mengen, en het maakt je nog eenzamer indd als je van een afstandje gaat kijken.

Weet je wat Nathalie? Laat die moeders maar. Zoek je eigen vriendenkring buiten die vrouwen om. Er zijn genoeg vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten als jouw, of juist van die sociale vlinders die jou in hun netwerkje betrekken, lijkt je dat niet heerlijk?

Ik merk dat aanspraak jou heel veel goeds doet. Jij wilt graag gehoord worden en je niet zo alleen voelen. Ik snap je perspectief en je moet dus ook echt maatregelen zoeken om van dit gevoel af te komen, voordat je helemaal in dat cirkeltje terecht komt. Ik heb zelf namelijk een sociale angst gekweekt door dit gedoe. En probeer nu echt stappen te ondernemen want vermijden dat maakt je alleen nog maar kapotter en hopelozer.

En wie wil er nou een whining bitch zijn die hopeloos is elke dag weer? NO WAY.
It's time for action!

Kijk eens op vriendinvoorjou.nl of zoek lotgenoten contact.Zijn er zat over eenzame mensen (ja klinkt nogal somber) en daar kun je dan contact leggen, en don't worry, het is niet somber! Die mensen willen dolgraag net als jou een goede vriendin die dat begrijpt, is dat niet top?

Dus aarzel niet en maak die stap.

En wie weet fiets jij binnenkort die schoolmoeders voorbij met een aantal vriendinnen en zeg je ''Hey goeiemorgen allemaal, wij gaan even lekker winkelen!''.

Dan zien ze een heel ander beeld van jou.

En wat je ook kunt doen, is als je dochter vriendjes of vriendinnetjes uitnodigt de ouders uitnodigen op hyves, facebook etc. En een leuk praatje maken.

Je kunt ook naar buurt evenementen gaan, maar dat ligt geheel aan jezelf.
Of jij dat leuk vind of niet, ben er zelf namelijk niet zo van, maar dat ligt aan het dorp waar ik woon :').

Heel veel succes en je staat er niet alleen voor, wees maar gerust van niet!

Groeten

Nathalie, 12-12-2011 13:42 #140
Ikzelf ben 6 jaar geleden verhuisd naar een totaal andere woonplaats ik heb 2 oudere dochters en die zijn inmiddels helemaal gewend nu heb ik nog mijn jongste dochter die ik naar school breng maar ik krijg maar geen contact met andere moeders soms praten ze tegen me om vervolgens de volgende dag helemaal niets te zeggen ook heb ik geen contact met buren. Nu ben ik zelf niet z'on prater maar als iemand tegen mij praat klets ik altijd gezellig terug. Ik ben dit niet gewend want in mijn oude woonplaats waren de mensen veel spontaner en werd je vanzelf bij een gesprek betrokken ook mijn oude buren (waar ik nog steeds kerstkaartjes van krijg) had ik altijd leuk contact mee.
Zoals het nu gaat heb ik er geen zin meer in en begin ook expres later op school te komen om de moeders te ontwijken dus bewust meer afstand nemen terwijl ik dit helemaal niet wil maar goed zal ooit wel goed komen.

Leentje, 12-12-2011 01:29 #139
Yvonne, ik wil best met je mailen maar hoe kom je hier in contact met anderen?

Aly de Moor, 09-12-2011 23:56 #138
Eenzaamheid kan best ontstaan door onevenwicht. Maar hoe hef je die op? Woon sinds 2 jaar in Frankrijk, vlakbij waar 11 jaar en 8 maanden terug mijn man overleed. Ben met een vriend hier gekomen. Toen een vriend, nu… Hij gaat bijv. met kerst en oud en nieuw naar zijn familie en vraagt niet of ik mee wil. Ik zou niet naar zijn familie willen maar zou proberen een huisje te huren en dan naar mijn vrienden willen gaan. We hebben 2 huisjes maar ik kook elke dag. Ben in zekere zin vrij. Ik weet waardoor het mis is gegaan, denk ik. We zitten op een verschillend niveau. Hebben andere interesses. Ik zoek/zocht iemand die weer mijn maatje kon zijn maar die is er niet. Dus blijf ik eenzaam. Hier heeft niemand wat aan, maar ik heb het van me afgeschreven. Ben 65 jaar. Bedankt voor het lezen en een fijne kerst!

Aiwhend, 08-12-2011 00:12 #137
Tja ik ben ook alleen komen te staan door altijd te werken en plots hub daar sta je dan zonder werk maar oke de relatie ging toen berg afwaars oke uit elkaar gegaan maar ik liet het de niet bij zitten ik ging veel wandelen positief denken dat deet ik daar voor ook altijd maar ik gaf de moet niet op tegen slagen gehad maar ja daar kom je wel over heen.
nu elke dag vroeg uit bed wandelen fietsen zo lang de geen sneeuw ligt huis houden doen enzv maar mensen denk positief laat het je niet nemen ik wacht op ook dat ik weer een vrouw tegen komt ik sta de voor open…

Leentje, 07-12-2011 02:32 #136
Ik ben een vrouw van 43. Vaak voel ik me eenzaam, ik verlang intens naar vriendschap en gezelligheid. Ik heb twee jonge kinderen, zij vinden het heerlijk om bezoek te krijgen maar dat gebeurt bijna nooit. Daar voel ik me dan weer vreselijk schuldig over. Wat voor een voorbeeld ben ik! Doordat ik geen sociaal netwerk heb is het voor mijn kinderen ook een stuk minder leuk en daar baal ik echt als een stekker van.

Hello_eenzamheid, 30-11-2011 20:13 #135
Ik ben ook altijd heel eenzaam mijn ouders zijn toen ik 3 jaar was gescheiden en zie mijn papa van jongsafaan niet meer. Ik had eerst een poes maar die is een maand geleden overleden en ik had ze al vanaf mijn geboorte ze luisterde enkel naar mij. Deed nooit een muisje, vogeltje, vliegje dood. Ik voel me sinds toen nog eenzamer dan ooit. Ik krijg geen nieuw eigen poesje want we hebben er nog 2. Mijn mama heeft het heel erg moeilijk en daar lijdt ik ook onder…

Mike, 30-11-2011 10:28 #134
In mijn jeugd was ik vaak alleen, en toen voelde ik kij al heel eenzaam. Mijn moeder is heel jong gestorven, en mijn vader is snel hertrouwd. Ik ben enigskind, en ik heb niet echt een fijne jeugd gehad. Ondanks dat heb ik het toch goed voor elkaar gekregen.Een vaste baan, leuk appartement. En best een paar goede vrienden. Maar ik ben soms zo eenzaam. Het gekke is soms vind ik het fijn om alleen te zijn, bijvoorbeeld na een drukke werkweek om zaterdagavond lekker alleen thuis te zijn voor de buis. Maar anderszijdsondanks dat ik een paar goede vrienden heb' maar die hebben ook hun eigen leven. Ik weet niet met wie ik op vakantie kan gaan… Met wie kan ik oudjaar vieren…?Vorig jaar heb ik via internet een jongen leren kennen en die is bij mij geweest, om oudjaar te vieren. Dat was super! Ik moet gewoon smeken… lijkt het wel… Dat kost soms zo veel energie. Wie herkent dit ook?

Judian, 26-11-2011 09:14 #133
Ben ook erg eenzaam geworden en mis me relatie die ik had erg. ik communiceer veel op internet daar heb ik stuk of 6 programma's voor. alleen het is voor mij niet voldoende ik moet iemand kunnen aankijken of even iemand haar zijn stem horen. het gevoel hebben dat je echt iets samen onderneemt doet me vreugt. het kan heel simpel zijn. vroeger was ik nooit huis om het maar zo te zeggen. dat is sinds 5 jaar veranderd. maar ik heb heel snel het gevoel dat ik me opdring aan iemand. ook heb ik wel eens iets van ja dat kan natuurlijk ook intresse zijn naar iemand toe. ik voel me ook snel te veel of overbodig. toch merk ik wel dat waar ik ook comminiceer het negeer gehalte erg hoog is. en maakt niet uit of ik iemand gebeld heb. of dat ik gesmst heb met iemand of facebook. heb ster het idee dat mensen mij gewoon niet mogen in me slechtste dagen. ;)

Yvonne, 19-11-2011 16:46 #132
Hallo, ik voel me ook ontzettend eenzaam. Ik ben getrouwd met een Algerijnse man die daar nog woont (en voorlopig zit het er waarschijnlijk niet in dat we elkaar snel zullen zien) en ik zit hier alleen op een kamertje van 12 m2, heb geen familie die iets om me geeft, geen vrienden en ik zie het soms echt niet meer zitten. Daarbij ben ik ook nog slecht ter been (ben pas 40, maar heb ongeluk gehad in 1991) en heb geen vervoer.
Is het misschien een idee om te mailen en als het klikt misschien elkaar eens te ontmoeten om zo de eenzaamheid te proberen te overwinnen of is dat een dom idee?

Lisa, 16-11-2011 18:08 #131
Ik voel me ook vaak eenzaam omdat ik ook een slechte jeugd gehad maar ook nu voel ik me bij mijn eigen familie niet op mijn gemak alleen bij mijn vrienden voel ik me op mijn gemak omdat ik me dan voor doe als een stoer iemand om eerlijk te zijn weet ik niet wie ik ben wat voor karakter ik ben altijd bezig geweest uiemand te zijn wie ik niet ben dat ik ben vergeten mezelf te ontdekken

Mercedes, 05-11-2011 18:17 #130
Angel, ik herken gedeeltes van je verhaal heel goed. Ook ik heb veel moeite (gehad) omtrent uitgaan, etc, en moeite met iets vinden wat je zelf leuk vindt om te doen en mensen om dat mee te doen. Van karakter ben ik ook niet iemand die snel op mensen afstapt of iemand belt om af te spreken, door onzekerheid en angst om gekwetst te worden. Ook al weet ik dat ik eigenlijk niets te verliezen heb, iets houdt mij tegen. Van de andere kant ben ik ook vaak teleurgesteld dat als ik niks laat horen, mensen mij ook bijna nooit uitnodigen. Ik ben dus ook vaak eenzaam en voel me vaak niet begrepen. Toch weet ik dat het vooral in mijn hoofd zit en dat er om mij heen ook veel mensen zijn die hetzelfde hebben en die ook zitten te wachten om een keer uitgenodigd te worden of op een goed gesprek. Het enige wat je kunt doen is jezelf geven aan dingen waar je voor wilt gaan en waarvan je aan het eind van je leven had gewild dat je het had gedaan, en hopelijk jezelf niet te gekwetst voelen als je een keer wordt afgewezen. Hoewel dat echt heel eng is (durf het zelf ook 9 van de 10 keer niet) Ik gun iedereen dat hij/zij kan doen wat er diep vanbinnen in zit, je talent uitoefenen zegmaar. Zelf geloof ik ook dat dat Gods liefste wens is dat jij tot je doel komt in je leven, dat is mijn hoop! En ik denk als je op je plek zit en durft te zijn wie je bent dat je dan ook mensen om je heen krijgt die daar bij passen. Bless you iedereen :)

Sefiera Nanhekhan, 04-11-2011 21:43 #129
Linda, ik voel precies het zelfde als jij.
Ik ben een allenstaande moeder met een dochtertje van 22 maaanden en een zoon van 8 jaar, maar die blijf bij mij moeder. ls ik ergens ga kom ik alleen gezinnen tegen of koppels,
en als ik dat zie denk ik waarom kan ik dat niet hebben. Ik voel mij vaak eenzaam en af en toe begin ik te huilen. De vaders van mij kinderen heb ik geen contact mee, en ze zien de kinderen niet. Ik kan moeilijk contact maken met andere mensen, soms wil ik iet zeggen, maar ik durf niet. Mijn familie willen geen contact met mij. Op dit moment ben ik hele dag thuis om te huishouding te doen, en voor mij dochtertje te zorgen. Ik mis gewoon om met iemand te praten, en mij gevoelens te uiten. Als iets mij dwars zit hou ik het binnen.

Leeuwtje, 31-10-2011 09:26 #128
Maris, ik voel mij precies hetzelfde als jij. Mijn oudste zit sinds kort op school, een nieuwe periode. Het leek me een goed begin om contacten te maken. Helaas is het me (nog) niet gelukt. De klas zit vol met kletsende moeders, ik zit alleen aan een tafeltje bij m'n kind.
En 1 persoon waarvan ik dacht wel "iets" te hebben blijkt iemand anders veel interessanter te vinden en daar sta ik dan weer, alleen… En waarom? Ik ben volgens mij ook gewoon aardig, ik doe echt mijn best maar waarom krijg ik geen reactie. Waarom moet ik altijd mijzelf uitnodigen? Ik voel me echt heel erg verdrietig.

Joli Qoeur, 25-10-2011 00:10 #127
Last van eenzaamheid. Eenzaamheid lijkt je beetje bij beetje, langzaam van binnenuit over te nemen, als n monstertje eet het je op. Heel verdrietig is dit, heel kut. Er was er iets dat mij deed beseffen dat als ik me zo bleef voelen ik niets voor elkaar zou krijgen, ik niet ik kan zijn, er dus eigenlijk helemaal niet ben, er niet toe doe en het net zo goed kan opgeven. Van die gedachte werd ik zo boos en besefte me opnieuw… DAN HEB JE DUS OOK NIETS TE VERLIEZEN! Sindsdien vind ik het minder erg een blauwtje te lopen, de rug toegekeerd te krijgen of in t ergste geval zelfs te worden uitgelachen. Wat het ook is dat je zoekt, een vriend, gezelschap of een relatie. Eerlijk waar, van elke tien pogingen die ik heb durven ondernemen zijn er zeker meer dan de helft positief ontvangen en daar van meer dan de helft zelfs liefdevol beantwoord. Gewoon proberen, wat heb je te verliezen als je er toch al niet denkt uit te komen.

Linda, 16-10-2011 16:10 #126
Hoi Toslink, Idd ik ben het volkomen met je eens, zij met hun gezinnetje lopen nu te zaniken dat ze zijn eenzaam zijn. Ik ben echt helemaal alleen, geen ouders, geen fam. die ooit om me gegeven heeft, geen fam weer ik bij opgegroeit ben, geen vrienden enz. Maargoed ik ben niet zielig(misschien heb ik dat wel benadrukt) Mensen motten me gewoon niet. Vandaag een heerlijke dag om te wandelen, maar vergeet dat maar, overal maar dan ook echt overal kom je gezinnetjes tegen of koppels. Het lijkt wel alsof iedereen samen is en ik de enige ben die alleen is en blijft.

Xo-Angel-Ox, 13-10-2011 19:12 #125
Aan Toslink: Hoe durf je te zeggen dat mensen met een partner of een kind niet eenzaam zijn en zeveren! Wie ben jij om te beslissen hoe wij ons eigen voelen? Ook in een relatie of iets dergelijks kun je eenzaam zijn en dat wil nog niet zeggen dat wij ons hart niet mogen luchten! Ik kan hier zo boos om worden, zeker omdat ik zelf in het schuitje zit. Hoe durf je! Ik weet zelf toch het beste wat ik voel? Moet ik dan maar zeggen: Ik heb een partner en daarom hoef ik mij niet eenzaam te vinden!? Ik zeg toch ook niet tegen jou dat je zevert want er zijn mensen die het nog slechter hebben; mensen die naar de voedselbank moeten en iedere maand de eindjes aan elkaar moeten knopen; mensen in de 3e wereld landen die vergaan van de honger en dorst, mensen in oorlogsgebieden. Ik zeg dan toch ook niet dat je zeikt en gewoon blij moet zijn met wat je hebt? Je zou juist blij moeten zijn dat er andere mensen zijn die zich net zo voelen als jij, die jou gevoelens begrijpen en dat je dus NIET alleen bent. Ik vind het nogal brutaal om dan in feite te zeggen dat wij dan maar op moeten rotten met ons verhaal en niet zo moeten klagen? Eenzaamheid is een groot begrip, iedereen kan zich eenzaam voelen, zelfs mensen met een hele hoop vrienden en familie! Die mensen kunnen juist daardoor zo eenzaam zijn. Maar wie zijn wij om daar over te oordelen? Wij maken immers hetzelfde mee, maar in een ander content! Die mensen voelen zich zoals ze zich voelen en daar kan niemand iets over zeggen, want je bent dat persoon helemaal niet.

Ik kan er dan ook niet met mijn pet bij dat je zegt dat de meeste (!) mensen die hier hebben gereageerd en hun zwakke plek hebben laten zien, zeveren om niks!

Aan allen die ook eenzaam zijn in wat voor content dan ook: Iedereen die hier post, weet wat eenzaamheid inhoudt en begrijpt hoe je je voelt! (Geldt in ieder geval wel voor mij!) Ik leef echt met iedereen mee en hoop dat iedereen er uit zal komen!

Katrien Coppenolle, 12-10-2011 15:21 #124
Ik voel me eenzaam sinds mijn mama 4jaar geleden gestorven is, ik ben invalide sinds 15jaar door 4maal geopereerd te zijn in mijn rug, kan niet meer uit gaan werken, baatte vroeger een horecazaak open waar veel volk over de vloer kwam en ik veel bij de mensen was, mijn vent is chauffeur en werkt elke dag 15uur zodanig als hy s'avonds thuis komt dat hy ook moe en versleten is, in het weekend gaan wij nooit weg omdat ik dat niet meer zie zitten, heb 1hele goeie vriendin dat ik af en toe eens mee ga winkelen en boodschappen doen, ik heb 2kinderen 1uit mijn 1ste humelijk een dochter van 25die nu in januari alleen gaat wonen met haar vriend en heb dan nog een zoon van 15jaar die nog naar school gaat, mijn 1ste man waar ik van gescheiden ben is nu ook al 15jaar gestorven, mijn vent dat ik nu gehuwd ben en een zoontje heb van 15jaar had ook 2kinderen uit zijn 1ste huwelijk, hun mama was bij een andere man en die moest niet van kinderen weten zodanig dat ik die kinderen ook heb opgevoed, nu die zijn nu al alle 2gehuwd en hebben elk al een zoontje van bijna 2jaar, 1dag per week zorg ik ook voor 1 van die kindjes om hun centen te sparen, dus wat is mijn leven, ik heb ook 10jaar gezorgd voor mijn mama dat ik heel graag zag en met al mijn problemen terecht kon, mijn papa heb ik verloren toen ik 10jaar was, ik zie het leven echt nioet meer zitten, wat moet ik doen? wat is mijn leven nog elke dag mijn huishouden doen, maken dat mijn kinderen en mijn vent niets te kort komt en andere mensen helpen waar ik geroepen ben om te helpen, maar wie kan mij een goeie raad geven, wat hoef ik hier nog te doen op deze wereld groetjes

Toslink, 11-10-2011 07:37 #123
Wat is dat nu voor zever… ik lees hier over mensen die een partner hebben, mensen met een kind… en die voelen zich eenzaam? Ik heb effectief niemand!

Angel, 09-10-2011 13:45 #122
Wat een opluchting dat er meerdere mensen zijn die het zelfde probleem hebben als ik. Op de middelbare school had ik een hele hechte vriendengroep en gingen we heel close met elkaar om. Sinds iedereen zijn eigen gang ging daarna, zijn we elkaar uit het oog verloren. Sommige mensen gaan nog wel met elkaar om, maar ik zie bijna niemand meer. Ik heb er ook bijna geen goede vrienden aan overgehouden. Ik mag God op mijn blote knieën danken dat ik nog 1 beste vriendin heb overgehouden, maar als ik zie hoe de andere 'vrienden' omgaan met andere denk ik wel eens: waarom heb ik dat niet? Zeker als die 'vrienden' mij zeer veel verdriet hebben gedaan vroeger, mij hebben laten stikken terwijl ik er altijd voor die mensen ben geweest, dan denk ik wel eens dat het zo oneerlijk is dat zij wel lol beleven, veel vrienden hebben en ik er maar niks van bak… Ik vind het dood eng om op onbekende mensen af te stappen en gezellig een praatje te maken, ik heb daarom ook moeite met uitgaan, terwijl ik het echt graag wil, naar buiten gaan en plezier maken. Ik heb wel een vriend en het lastigste is dat hij wel van uitgaan houdt en dit ook regelmatig doet. Ik ga dan niet mee want ik weet dat ik het niet gezellig ga vinden en ik wil zijn avond niet verpesten. Maar als ik dan thuis alleen op de bank hang, dan voel ik mij zo eenzaam, rot, verschrikkelijk, in de steek gelaten, terwijl ik zelf die keuze heb gemaakt. Ik ga er aan onderdoor. Heeft iemand dit ook? Ik zou zo graag eens goede tips willen ontvangen ipv steeds het zelfde verhaal: Ga toch uit, probeer iemand aan te spreken, probeer toch plezier te hebben… Dat riedeltje heb ik al veel te vaak gehoord en toegepast maar steeds wordt ik op mijn hart gestapt wanneer ik toenadering zoek tot iemand.

Ik heb een ex gehad waarmee ik veel problemen had, omtrent het uitgaan. Dan was ik een avond bij hem, lekker gezellig en ergens in de loop van de avond vertelde hij mij dat hij die avond nog uitging met vrienden en ik niet mee mocht. Nou dat is even lekker als je vriend dat tegen je zegt. En dit ging jaren door. Ik denk dat mijn problemen daar mee te maken hebben, maar ik kan het niet fixen, dat probeer ik nu al zo lang. Ik zit er over te denken om naar een psycholoog te gaan, maar dat durf ik niet omdat buitenstaanders dan meteen gaan denken dat ik gek ben.

Ik heb het er wel eens met familie over gehad, alleen dan wordt ik in mijn gezicht uitgelachen en wordt er gezegd: Schei toch eens uit, joh. Daar heb jij echt geen last van! Maar hoe weten zij nou hoe ik mij voel? Op zo'n moment voel ik mij zo onbegrepen en wil ik het liefste ver weg en alleen zijn, omdat de enige die mij snapt ikzelf ben.

Daarnaast wil ik zo graag iets met mijn leven bereiken, ik ben bijna 24, maar ik heb toch een leeg gevoel in mijn bestaan. Alsof ik iets groots wil doen voor mijzelf maar niet weet wat dat is.

Pfff, dat lucht op zeg, echt zo eventjes naar buiten te brengen…

Sabine, 03-10-2011 19:21 #121
Beste Maris er is wel een site dat www.depressief.nl heet soms ga ik daar ook op en dan kan ik alles kwijt wat ik zeggen wil en wat gewoon binnen in me zit maar het helpt mij tenminste wel. En ik begrijp ook precies wat je bedoelt met dat je heel veel verdriet hebt maar probeer juist naar liedjes te luisteren die druk zijn dan naar liedjes die je laten huilen. Verwen jezelf door bijvoorbeeld maskers te doen, nagellak, komedie of romantische films en allemaal hapjes voor jezelf regelen. En steeds als je een spiegel ziet kijk in de spiegel en zeg steeds: 'Ik ben de beste ik ben zo gemaakt en als je daar problemen mee hebt zoek het bij jezelf uit.' En dat dan steeds opnieuw bij mij helpt het wel. Veel succes en ik hoop dat mijn tips voldoende zijn groetjes Sabine

Maris, 01-10-2011 17:11 #120
Eenzaam… Ja ik ben eenzaam, sinds een paar maandjes moeder… maar eenzaam voel ik me nog steeds. Nooit zal iemand mij eens vragen van Goh wat ga je doen dit weekend, vandaag? Heb je misschien zin om langs te komen… Ik moet mijzelf uitnodigen wil ik uberhaupt onder de mensen zijn. Ik heb hier heel veel verdriet van. Ik ben geen onaardig mens, al zeg ik hetzelf. Weet iemand misschien een soort van clubje waar mensen zijn die zich ook zo voelen… Lotgenoten zeg maar, want weet je. Ik vind dat niemand zich alleen en eenzaam mag voelen, want het is niet leuk…

Marijke, 25-09-2011 15:40 #119
Ik zou ook graag nieuwe mensen leren kennen, gelijkgestemden. Ik ben een vrouw van uitersten, kan een dag lekker rustig op t strand liggen of een wandeling maken zonder al te veel gepraat, maar houd ook van dansen, muziek, een gezellige kroeg en een feestje bouwen, alles op zn tijd. Alles zolang t maar 'echt' is en daarmee bedoel ik zolang hetmaar past en goed voelt in dat moment. Ik ben heel sensitief en voel snel mensen en sferen aan. Ben op dit moment in mijn leven toe (na jarenlang vechten voor mijn bestaansrecht) aan meer 'beweging in mijn sociale leven' in de zin van nieuwe mensen leren kennen die net als ik inmiddels de klappen van de zweep kennen, no nonsense, echt en eerlijk (kwetsbaar durven zijn maar uit hun slachtofferrol) zou t leuk vinden om je beter te leren kennen. Hartelijke groet; Marijke

Mimi, 19-09-2011 10:03 #118
Ik ben een vrouw van 50+. Ook ik voel me heel vaak heel eenzaam. Ik ben gehuwd, heb kinderen en kleinkinderen. Ik ben huisvrouw en heb om zeggen geen sociale contacten. Mijn leven speelt zich vooral thuis af. Heb af en toe last van angstaanvallen als ik me buiten begeef. Zou heel graag een vriendin hebben die een beetje is als ik. Iemand met wie ik kan babbelen, die het ook niet altijd makkelijk had in het leven. Iemand die financieel niets tekort komt en die toch eenvoudig is en geen hoge eisen stelt. Moest ik zo iemand hebben, dat zou mij echt heel gelukkig maken. Ik zou die persoon natuurlijk ook steunen. Ik ben er zeker van dat er vele mensen zijn zoals ik maar die door altijd thuis te zitten niet in contact komen met zielsverwanten.

Tino, 11-09-2011 21:51 #117
Het gevoel van eenzaamheid kende ik niet. Ik was altijd samen met mijn lieve vrouw. Tot zij in 2008 overleed. Vanaf dat moment heb ik geen tijd gehad om me eenzaam te voelen. Tot ik het gevoel kreeg dat mensen mij gingen mijden. Gevolg daarvan dat ik mij afsloot voor de buitenwereld. Had geen zin meer in het leven. Het verleden steeds maar in mijn hoofd en niet naar morgen willen kijken. Ongelukkig zijn ondanks het mooie wat ik van mijn kinderen zie en krijg. Zal ik ooit nog gelukkig kunnen zijn? Heb een nieuwe relatie geprobeerd maar dat was het ook niet. Ben nu weer 1 jaar verder. De eenzaamheid slaat weer ongenadig en hard toe. Ik probeer mijn leven op te pakken maar steeds weer dat gevoel van eenzaamheid. Komt er nu geen eind aan? Ik denk wel eens aan doodgaan. Dat lost voor mij alles op. Dan ben ik ook weer bij mijn geliefde en ben dan nooit meer eenzaam. Ik weet dat ik die stap nooit zou kunnen zetten tenzij ik mijn kinderen overleef. Ik hoop dat de eenzaamheid over gaat…

Robo, 09-09-2011 10:27 #116
Ik voel me ook erg eenzaam. Zelf ben ik nu 23 en heb nog maar 2 goede vrienden overgehouden na een hele moeilijke periode in mijn leven. Mijn vader is ook nog wel in leven maar daar is de band nooit sterk mee geweest. Verder heb ik ook nog geen baan of opleiding en de eenzaamheid vreet aan mij. Ik vind het een probleem dat er nergens goede opties worden aangedragen als een cafe of dergelijke waar vreemden elkaar kunnen ontmoeten voor een leuke gezellige avond. Eenzaamheid is moeilijk op te lossen merk ik en ik vind het verschrikkelijk zelf er ook dupe van te zijn. Het is wel fijn om te lezen dat dit gevoel bij zoveel voorkomt in zoveel andere situaties, een kleine houvast niet alleen te zijn, hoe dubbel ook.

Plantsoentje, 26-08-2011 23:42 #115
Herkenbaar allemaal wat iedereen zegt. Ondanks een heel boeiende baan, kind en sociale contacten, het gevoel van eenzaamheid overvalt mij ook regelmatig. Definitie hiervan: mijzelf ervaren en dit niet herkennen in de buitenwereld.

Rish, 20-08-2011 00:07 #114
Mensen, mensen, mensen toch… waarom zien jullie jezelf als slachtoffers voor diegenen die niet open willen staan jou toe te laten in hun leven. Ieders verhaal is herkenbaar voor mij, bij sommige zie ik zelf een kopie van me eigen leven. Maar laten we naar ons zelf kijken. Wij/ jullie zijn stuk voor stuk prachtige mensen, ieder heeft iets bijzonders in hun karaktereigenschappen/ competenties. En alsjeblief mensen, laat je niet fucken* door "eenzaamheid" want niemand is alleen. Accepteer dat ook! Je sterkste orgaan zijn je hersenen, als je blijft denken "eenzaam" te zijn ga je er zelf in geloven en uiteindelijk wat is van de meeste heb gelezen dat ze bij de pakken gaan neerzitten.

Ik ben trots op me leven en accepteer mezelf hoe ik ben. Waarom ik dit zeg is het volgde: pas geleden ben ik een vriend tegengekomen die "gelukkig" getrouwd is. Kind enz., totaal plaatje. “Eenzame”, vb. van Sjouke, zielen wensen dan dit beeld. Als je vriend dan zegt niet gelukkig te zijn, dan doet het je pijn omdat je graag zijn levensbeeld had. Andersom heeft die vriend respect voor me omdat ik bewust een keuze maak of misschien wel onbewust om niet die stap te nemen. Zet er geen drang voor iets. Nergens voor nodig. Ook al woon je thuis, zoek de voordelen en niet de nadelen.

Domkopje heeft een goede balans erin gevonden en denk dat vele dat moeten doen. En echter schoonheid zit van binnen en niet van buiten. Wanneer je van binnen fijn voelt straal je dat ook uit… Positieve energie uit je aura trekt gauw zielen aan. In een spiritueel wereld zijn we niet alleen omdat ons zielen verbonden zijn met elkaar. Wacht niet totdat iemand tegen jou "hoi" zegt bij de bus/tram halte. Wees spontaan. Nogmaals niemand is alleen!

Dit is een vrij moeilijke onderwerp om erover te praten, jullie zijn geestelijk sterk genoeg om je boek te openen hierover. Wij zitten hier met een gezamenlijk “probleem”, dat maakt ons niet “eenzaam” of wel? Dat zegt genoeg, vinden jullie ook niet? Voor meer adviezen kunt u mailen met rss_1982@hotmail.com

*Excuses voor me taal, kan gewoon niet tegen als men zichzelf als een slachtoffer zien.

Troelie01 (infoteur), 13-08-2011 22:06 #113
Ik herken dat van Truus, ik ben ook een tijd gescheiden. Er zijn ook veel dingen gebeurd, waardoor je in een isolement komt. Ik probeer contact te zoeken, maar die is er niet Het zijn tegenwoordig standaard mensen die je als aan object zien, en niet als een mens, die ook wel eens behoefte heeft aan een arm om mij heen. Of gewoon een normaal praatje, en dat je begrepen wordt, maar bij de meeste mensen voel je niet begrepen of ze hebben gauw een negatief oordeel over je, waardoor je je weer terug trek inje schulp.
Wat ik zoek is begrip of een praatje zonder bij bedoeling.

Gnoom, 10-08-2011 17:10 #112
Ik ben erg bang om eenzaam te sterven. Ik ben nu 24 jaar en het enige dat ik nog heb is mijn vader, moeder en één oma. Mijn ouders zijn allebei enig kind en ik ben enig kind. Ik heb een vriend en ook hij is enig kind. Dus geen ooms, tantes, broers, zussen, neefjes, nichtjes, zwagers… niets. Mensen in mijn omgeving weten af van deze angst, maar zeggen allemaal: "Och, een grote familie is ook niets. Altijd maar die verjaardagen, speciale familiedagen en die ruzies tussen broers en zussen." Zij begrijpen mij dus niet. Wanneer er sprake is van een niet-verbroken relatie tussen bijv. 2 zussen en één van hen komt te overlijden, dan rouwt de andere. Er is een bepaalde vorm van liefde geweest in hun leven samen die ik nooit zal kennen. Als ik kom te overlijden zijn de enige personen in mijn leven mijn partner en (hopelijk) kind(eren). Natuurlijk heb ik vrienden, maar wie zegt zich niet eenzaam te voelen zonder familie?

Truuus, 10-08-2011 14:50 #111
Ik ben nu een jaar gescheiden. Alleen geen kinderen, geen man meer. Nu ik alleen ben, komt de eenzaamheid nog meer op mij af. Ik was eenzaam in mijn huwelijk. In mijn jeugd heb ik ook geen genegenheid gehad. Ik heb niet het gevoel dat ik bij mijn vrienden terecht kan. Ja wel voor leuke dingen, voor ditjes en datjes, maar kom niet te vaak praten over je eenzaamheid, daar hebben ze geen zin in. Wat zou ik graag genegenheid willen voelen. Een man die mij begrijpt, die er voor mij is. Die mij op de eerste plaats zet. Ja, Hans ik heb me ook ingeschreven op datingsites en na 2 dagen weer uitgeschreven, omdat ik mezelf daar moest verkopen. Het is zo moeilijk iemand te vinden die bij je past. Het kost zoveel energie. Ik denk dat je het in jezelf moet zoeken, maar het zou fijn zijn als je dat met iemand zou kunnen doen. Ik wens alle eenzamen onder ons veel sterkte toe.

Sjouke, 08-08-2011 10:32 #110
Ja ik herken deze dingen ook heel erg. Ik heb zelf verder ook geen vrienden, omdat ik daar ook geen behoefte aan heb. Waar ik vanaf mijn 17 altijd al naar verlangde is om een vrouw te hebben aan mijn zij. Maar al die relaties liepen allemaal naar de knoppen, vrouwen hielden het nooit lang met mij uit. Ik ben nu inmiddels 26 en ik ben al maanden vrijgezel. Tegen mijn familie zeg ik niks dat ik me eenzaam voel enzo, en dat het vrijgezel wezen me erg afvalt, want ze gaan er meteen tegen in, omdat zij gemakkelijk praat hebben. Het vreemde is, mijn broer heeft al 3 kinderen en mijn zusje die een jaar jonger is dan mij, heeft ook 2 kinderen en de derde is al onder weg. Mijn oudste zus van 41 heeft 4 kinderen. Maar ik ben de enige overblijver en woon als enige nog bij mijn ouders. Ik had ook graag een gezin willen stichten.

Maar ja, ik kwam tot de ontdekking dat vrouwen na een tijdje op mij uitgekeken zijn. En ik snap ze ook wel, ik sta gewoon anders in het leven.

Een voorbeeld: als een kerel in zijn gedachte met lust naar een andere vrouw staart, gaat in zijn hart al vreemd, omdat hij op dat moment zijn hart gesteld heeft op die ene vrouw, terwijl hij al een vriendin heeft.

Maar blijkbaar vinden vrouwen dit een beetje abnormale gedachte, terwijl ik het juist normaal vind om zo te denken. Dat zijn één van die punten waarop vrouwen al gauw op mij uitgekeken zijn. Ik ben zelf erg serieus ingesteld, al vanaf mijn kinderjaren besefte ik al tussen goed en kwaad, en was ik serieus opgesteld. Maar blijkbaar is dat vandaag de dag uit de tijd, zoals men dat dan zegt. Ze roepen dat je met de tijd mee moet gaan, met andere woorden; mensen zijn gewoon afhankelijk geworden van de tijd, wat ik dus totaal niet ben.

Mensen roepen altijd wel, accepteer elkaar zoals je bent, totdat het er op aan komt, dan trekken ze die woorden al gauw weer terug. En zo is het ook in relaties. In het begin zijn ze zo enthousiast de meiden, in hoe en wie ik ben, dan roepen ze: er zijn weinigen zoals jij. En na een aantal maanden of jaren zijn ze op je uitgekeken. Hoe echt was de liefde dan? Ik heb in al die relaties zoveel tijd en moeite ingestoken, en ik bleef ook aanhouden in het doen van moeites, maar het heeft me nergens gebracht.

Sinds januari ben ik alweer vrijgezel, ik doe alsof het me bevalt, doe ik voor familie. Maar inwendig voel ik me dood ongelukkig. Als ik zie hoe mijn broer en beide zusters van mij gelukkig zijn met hun gezin, wat ik ook altijd al wilde, dan doet het me soms enorm zeer. En aangezien er eigenlijks totaal geen meid op me valt, bestaat er voor mij weinig kans om een meid te treffen. Datingsites, hebben mij ook altijd teleurstellingen opgeleverd.

Je kunt heel gemakkelijk zeggen dat je ook kunt kijken van wat je wel hebt. Nou van wat ik nu wel heb mag mij gestolen worden, hecht ik totaal geen waarde aan. Een vrouw en een gezin te hebben dat is wat ik gewoon altijd al wilde. Maar ja, zolang vrouwen mij nooit zien staan, en niks in me zien, zal het moeilijk gaan om een gezin te stichten. Ik mis soms de armen van een vrouw om me heen, ik mis het vrijen met haar soms heel erg, ik mis haar knuffels soms heel erg. Toen ik vorigt jaar uit puur geluk en toeval een vrouw trof die beetje ouder dan me was, voelde ik me zo gelukkig. Ze beloofde me zelfs dat ze graag een gezin met mij wilde stichten, toen was ik nog blijer. Maar ja alles bleek dus een leugen te zijn. En aangezien het voor mij al moeilijk genoeg is om een vrouw te vinden, doe het me toch zeer. Je komt thuis van het werk, en altijd maar weer de voeten onder de tafel van je ouders. En op mezelf gaan wonen lijkt me al helemaal niks, dan word ik al helemaal gek. Ik ben geen man om alleenstaand te blijven.

Ik ben altijd mezelf, maar juist dat zal me wel saai maken waardoor vrouwen gauw op mij uitgekeken zijn. Ja, ik kan mezelf niet eens zijn, zo erg is dat gewoon geworden. Want er is geen vrouwelijk wezen verder dat op mij valt, puur, omdat ik mezelf ben. Ik ben een romantische typ, ik ben totaal niet iemand die agressief is ofzo, en stoer is of voordoet ofzo. Ik doe me niet meer voor dan dat ik ben. Want ik ben simpel en ik ben mezelf, maar juist dat word blijkbaar niet geaccepteerd onder de vrouwen.

Ik heb zoveel pogingen geprobeerd om een vrouw te versieren of om mezelf te bewijzen dat ik het waard ben, maar het leverde nooit wat op. Het enige dat ik hoop dat ik een vrouw tref voordat mijn beide ouders komen te sterven, aan gezien zij al beiden op een behoorlijke leeftijd zitten. Want als ik alleen verder moet, dan word ik al helemaal gek.

Ik ben veel opstap geweest, maar daar was het al helemaal niet te vinden.

Ja ik zie weinig kans van slagen. Maar goed ik zeg dan ook ma weer: het geluk in de liefde is niet voor iedereen weggelegd. Ik ben er blijkbaar niet goed genoeg voor. Misschien moet ik dat maar leren te accepteren.

Domkopje, 07-08-2011 23:40 #109
Hey daar allemaal. Wat een herkenning maar toch ook wel van een paar jaar terug. Dus dat geeft weer hoop voor de eenzamen onder ons…
Ik heb me echt heel erg eenzaam en alleen gevoeld hoor. Ben geen gemakkelijke in de omgang dat stoot mensen af. Denk en praat op een hele andere manier dan de mensen om mij heen. En ja de `bergen` vrienden en vriendinnen die men om mij heen heeft daar was ik vaak jaloers op. Maar ik heb toch ook in de jaren iets geleerd en ik ben toch al 41!
Het maakt heel veel uit hoe je je verwachtingen en prioriteiten stelt.
Ik keek eigenlijk alleen maar naar het zwarte gat(mijn leven genaamd) dat voor mij lag… Geen vrienden, niet geliefd, altijd maar knokken om te kunnen zijn wie je bent en ga zo maar door… Tot ik me realiseerde dat als ik dat blijf doen mijn leven over is voordat ik er goed en wel aan begonnen ben. En dat is toch ook zonde?!
Ik ben nu eigenlijk aan het kijken naar wat ik wel heb. En als ik goed kijk is dat best veel… ik heb ten 1ste mezelf, een woning, water/kleding/etc, mijn katjes, en al kan ik ze op een halve hand tellen er zijn wel vrienden, als de zon schijnt kan ik daar lekker met mijn snoet in gaan zitten en als het regent krul ik voor de tv op de bank… en ga zo maar door.
Van die kleine tot grote dingen om je heen kun je heel gelukkig worden en je eenzaamheid veranderen in kracht voor het leven. Dat straal je dan weer uit naar je omgeving en je zult zien… het helpt!

Veel liefde en sterkte allemaal!

Hans, 03-08-2011 18:57 #108
Ik ben nu één jaar, negen maanden en drie en een halve week weduwnaar. Niet dat ik het bijhoud. Ik heb me drie of vier keer ingeschreven bij een dating-site en in alle gevallen binnen drie of vier dagen weer uigeschreven. Soms er nog voor betaald ook. Zou zij het wel goed gevonden hebbben? Ben ik er wel klaar voor. Soms lijkt alleen blijven net zo aantrekkelijk/afschrikwekkend als met iemand anders zijn. Zij was mijn eerste, en na een scheiding, toch ook weer de laatste. Ben ik met 52 al klaar, of te jong om het te laten zijn? Enige feed-back?

Miranda, 29-07-2011 17:09 #107
Ook ik ben eenzaam, ik zoek vaak contact maar mensen willen me niet omdat ik dik ben en er niet mooi uitzie, ook sociaal ben ik erg onhandig, gelukkig heb ik mijn kinderen nog, maar toch wat zou ik graag met vriendinnen naar een libelle fair gaan, mijn schoonzussen moeten me niet omdat onze intresses, erg anders zijn en omdat ze me teveel vinden zeuren, ik heb het gewoon een beetje moeilijker, ik pas niet in hun perfecte plaatje. ik beleef ook niet zoveel omdat ik niet meer op straat durf te komen omdat ik zo lelijk ben, wat zou ik toch graag vriendinnen willen hebben om heerlijk mee te roddelen shoppen en een beetje klagen en zeuren.

Asje, 17-07-2011 01:14 #106
Hallo allemaal, tja wat herkenbaar en hoevele zijn er "eenzaam:! Heb ersoms ook echt last van. Heel herkenbare situatie's. Ik heb gelukkig een baan en veel sociale contacten daarin dat gaat heel goed maar zodra de werktijd erop zit kom ik thuis waar niemand is waar ik dan in mijn eentje ben.Niemand vraagt, hoe ging het vandaag, wat maakte je mee. Heb je vrij dan ben je alleen alleen naar de winkel alleen iets ondernemen. Eigenlijk houd ik de schijn op naar buiten toe leuk en aardig ( camoufleren) en innerlijk je leeg voelen. Sluit me dan ook vaak af voor andere contacten het wereldtje wordt steeds kleiner…
maar juist door eenzaamheid kom ik op deze site! Whow hoevele gelijkgestemde, dan denk ik maar goed dat er op deze manier wel contact ontstaat. We houden moed… we zijn NIET alleen…

Toshan, 13-07-2011 14:17 #105
Ik herken de reacties die ik hieronder lees ook heel goed. Ik zelf heb al een tijd het gevoel dat ik door een soort moeras loop en daar steeds dieper in zak. Ik ben altijd alleen geweest, en maak ook heel moeilijk contact met andere mensen. Als ik bij een groep mensen ben, durf ik over het algemeen niets te zeggen, tenzij iemand iets aan mij vraagt of mij bij het gesprek betrekt. Ik ben altijd bang dat ik of niet gehoord zal worden (heb een laag stemvolume), of ik heb geen idee wat te zeggen of op welke manier. Om die reden ben ik altijd stil en luister naar wat anderen tegen elkaar zeggen. Alle contacten die ik heb bevinden zich overigens volledig op mijn werk, privé heb ik geen sociaal leven en zit ik eigenlijk altijd thuis. Ergens maakt dit alles mij ook angstig. Alhoewel ik weet dat ik inhoudelijk goed ben in mijn werk, ben ik bang dat het feit dat ik de hele dag stil achter mijn computer zit en nauwelijks communiceer met anderen vreemd overkomt en negatief is voor mijn carriere.

Ik heb door de jaren heen van alles geprobeerd om uit deze situatie te komen; ik heb een assertiviteitstraining gevolgd, ik heb meerdere zelfhulpboeken gelezen, heb een tijd vrijwilligerswerk gedaan, me aangemeld voor cursussen e.d. en bezoek nu alweer bijna een jaar op regelmatige basis een psycholoog. Ik weet het gewoon echt niet meer. Ik besef dat hetgeen waar ik bang voor ben voornamelijk in mijn hoofd zit. Dat bepaalde ervaringen die ik heb negatief zijn geweest, wil natuurlijk niet zeggen dat dit altijd zo hoeft te zijn. Maar het is makkelijk om dit te beseffen en er bewust van te zijn (en geloof mij maar, ik heb de afgelopen jaren enorm veel nagedacht en aan zelfreflectie gedaan; alles wat er “mis” zou kunnen zijn bij mij is ondertussen wel bekend). Ik probeer nog steeds acties te ondernemen om mijn leven te veranderen. Er zijn momenten dat ik vol energie zit en ook actief aan de slag ga, allerlei actieplannen bedenk die ik wil uitvoeren. Dit kan helaas zo omslaan. Het volgende moment wordt het me allemaal te veel, weet ik niet waar ik moet beginnen en zie ik eigenlijk door de bomen het bos niet meer. Het gevolg is dat ik me weer depressief voel en nergens meer zin in heb.

Ik ben nu bijna 30, en waar ik nu bevreesd voor ben is dat de rest van mijn leven op deze manier zal blijven verlopen. Dat ik, net zoals de afgelopen 30 jaar, ik voor altijd een soort kluizenaar zal blijven. Ergens heb ik het gevoel dat het misschien het beste is dit maar te accepteren, en me meer te richten op de dingen waar ik me wel goed bij voel. Ironisch gezien lijkt zelfs dit onmogelijk te zijn. Het zij zo. Ik klaag niet meer, maar neem het leven maar voor wat het is. Wellicht dat er ooit nog iets zal veranderen, en zo niet, dan zal ik dat maar moeten verdragen.

Ikbenik, 03-07-2011 21:25 #104
Nieke ik wil graag reageren op jouw bericht hier omdat ik me heel erg herken ik jouw verhaal. ik ben ook zo iemand die me intens eenzaam voel. ik ben een jaar geleden gescheiden van mijn ex omdat het niet meer ging meer ruzie dan plezier samen, hebben twee dochters van 7 en bijna 9 en na mijn scheiding ben ik een lesbische relatie aangegaan, wel voor korte duur, dit is op niets uitgelopen en toen ging ik mijn ex missen, nog een paar keer met mijn ex geprobeerd maar werkt niet, ik wil meer, . ik wil liefde, samen lachen, huilen, gewoon samen zijn, hij wil zijn eigen prive leventje ernaast houden en dat maakt mij eigenlijk nog eenzamer en gefrustreerder dan alleen zijn, oftewel en ik nu een eenzame alleenstaande moeder, die meer wil dan dit, ik zoek heel erg naar liefde, vriendschap, aandacht, vertrouwen enz, maar kan het niet vinden en wordt steeds wanhopiger en mijn zelfbeel wordt steeds minder, terwijl anderen zeggen kom op je bent een leuke meid maak toch wat van je leven, lijk ik hier steeds dieper in weg te zakken.

S., 01-07-2011 23:05 #103
Nicole, kan me helemaal vinden in jou reactie! Hier precies hetzelfde! Relatie over en ben in een diep gat gevallen, nooit eens iets leuks kunnen doen enz.!

M., 23-06-2011 17:20 #102
Zelf ben ik gelovig maar niet in een religie maar spiritueel. Eigenlijk ben ik eenzaam, maar ben getrouwd en heb 2 kinderen. Eenzaamheid wordt niet geaccepteerd inde maatschappij, je bent een verschoppeling, zo voelt het. een melaatse die verstoten is. Er heerst een groot taboe over dit onderwerp en juist daar worstel. Ik heb juist geen problemen met eenzaamheid en zou gerust een kluizenaarsbestaan aan kunnen. Maar ook dat wordt niet geaccepteerd, ook door mijn partner niet.
Ik geloof echt dat ik mijn ware pad gevonden heb richting GOD. In deze tijd waar de dualiteiten steeds heftiger worden vind ik juist meer innerlijke rust. Echter de worstelingen worden steeds groter en heb het gevoel dat ik mijn gezin eerdaags moet achterlaten, ik heb jaren gevochten om liefde ind eze relatie. MAar het kwam niet en nu heb ik het gevoel het op te geven, verder te kijken. ik heb eigenlijk geen idee waarom ik dit vertel hier, maar je verhaal doen, ook al is het anoniem, helpt me wel.
Ik lijk aatschappelijk een nul, maar voel me zeer goed van binnen wat ik eigenlijk wil delen, maar er zijnz o weingien die dit begrijpen, weinige die verder kijken dan het maatschappelijke nut, weinig mensen doe ontwaken en willen uitzoeken wat het leven nou werkelijk inhoudt en toch is dat juist in deze tijd belangrijk.
voelen jullie die drang niet om te gaan zoeken? Ga zoeken naar de waarheid en wie oprecht zoekt zal uiteindelijk vinden.
Ik heb het gevoel dat er klappen gaan vallen in de wereld, de wereld zoals we die nu kennen zal er anders uit gaan zien, hoe is de vraag, maar zo kan het niet langer. Kijk nou eens oprecht wat we met elkaar doen en met de wereld? Is er nog liefde te vinden, ik zie afscheiding en indivualisatie. Mensen doen zowat alles uit eigenbelang, zelfs verliefd zijn is eigen belang.
Maar goed, we zullen zien over enkele jaren wat er van tercht is gekomen van mijn gevoel. Ik ben blij het hier te kunnen uitten al is het anoniem.

Nicole, 22-06-2011 21:47 #101
Eenzaamheid… is echt niet leuk! Ik ben 22 en woon sinds een jaartje op mijzelf. Vroeger veel meegemaakt en veel foute vrienden gehad, die ik uiteindelijk aan de kant heb gezet omdat het alleen maar vrienden bleken te zijn wanneer hun het uitkwam… Ik heb 6 jaar een vriend gehad, hij was alles voor mij. Nu is dat sinds een maandje over en ik ben in een diep gat gevallen. Ik heb welgeteld 2 vriendinnen die elkaar niet mogen, en ook mijn situatie niet begrijpen. Ik zit nu elke avond helemaal alleen op de bank terwijl leeftijdgenoten uitgaan en de bloemetjes buiten zetten! Ik wil dat ook, maar weet niet hoe ik uit dit gat moet komen. Er op uit gaan? Ja. maar met wie? Moet ik in mijn eentje een cafe binnenstappen? En de reden hiervan weet ik ook wel, ben vroeger veel gekwetst en in de steek gelaten. Mensen die ik vertrouwde, bleken niet te vertrouwen te zijn. Heb een soort van muur om me heen opgetrokken en alleen mijn ex had die doorbroken en bij hem kon ik mezelf zijn en bij familie. Hoe krijg ik deze muur weer weg?

Abcd (infoteur), 17-06-2011 10:14 #100
De vrede zij met u! Het is niet leuk om eenzaam te zijn. Mag ik alle eenzamen aanraden om dankbaar te zijn voor de goede dingen die ze hebben: wellicht kleren, eten, drinken, fris en lekker water uit de kraan. Denken aan God die jou zelf geschapen heeft, en ook de mens gevoelens gegeven heeft, die Hij dan ook kan doen omkeren! Ik raad iedere eenzame mens aan om na te denken over het leven na de dood (of de hel, of het paradijs), over de ene God die Allah is, ga eens zien naar informatie over de islamitische godsdienst. Godsdienst is niet populair tegenwoordig, en moslims zijn ook niet populair geloof ik. Maar er is in deze laatste godsdienst die naar de aarde neergezonden is, ontzettend veel hoopvols en goeds, en licht te vinden voor diegenen die zich in de duisternis bevinden. Het boek wat je kunt leren kennen is de Edele Koraan. Moge Allah de eenzamen doen inzien dat ze nooit ofte nimmer echt alleen zijn! Amen

Michiel Peters, 14-06-2011 11:53 #99
Ook ik heb hier best wel veel last van en ik wordt mij steeds bewuster van waar dit vooral vandaan komt. Belangrijk lijkt het dus ook om eerst te kijken waar het allemaal vandaan kan komen en dat je meer dingen gaat doen die passen bij wie je zou willen zijn! Zorg dat je lid word van iets, of dat je meer leert over de dingen die je interesseren.
Zoek eerst vrienden op basis van jouw interesses en kijk daarna verder… Op deze manier weten mensen wie je bent, en kun je makkelijker meepraten. Ook zal het makkelijker zijn om je dan te interesseren in anderen, als je eenmaal zelf het evenwicht hebt gevonden denk ik. Het probleem waar ik alleen nu mee kamp, is dat mijn vriendenkring zo klein is omdat ik daar nu pas mee aan de slag ga. Hierdoor heb ik weinig mensen om mij heen waarmee ik mijn interesses kan delen, en dus zijn mijn verwachtingen van een ander ook hoger (dat maakt het zwaar). Maar goed, blijf jezelf en laat je niet van de wijs brengen zeg ik nu maar!

Nieke, 10-06-2011 16:18 #98
Wat ben ik blij deze site te hebben gevonden. Waar mijn eenzaamheid vandaan komt? Vooral door een opéénstapeling van problemen waar ik zelf niets aan kon doen. Even kort opsommen. Ik ben door een burn-out verplicht moeten stoppen met werken waardoor ik nog weinig sociale contacten had. Mijn enige zus werd in die tijd terminaal ziek. Ben pas in mjn hetero huwelijk te weten gekomen wie ik echt ben. Met één van mijn kinderen heb ik serieuse problemen zowel op school als privè. Soort van ADHD met regelmatige woede uitbarstingen. Na een lesbische relatie van 5 jaar kwam ik pas echt in een leeg eenzaam gat terecht. Heel jammer want ik ben eigenlijk iemand die van het leven wil genieten. Langs deze weg zou ik graag in contact willen komen met 1) moeders van pubers met gedragsproblemen 2) mensen die zich eenzaam voelen 3) lesbische vrouwen.

Just Me, 10-06-2011 01:26 #97
Ik heb al 4 jaar een relatie, in het begin vond mijn vriend bijna al mijn vrienden te laag voor mij en ik moest volgens hem niet met "dat soort mensen omgaan". ik had een hele grote vriendenkring en veel contacten ik was elke dag wel buiten de deur totdat ik hem leerde kennen. ik loog tegen mijn vrienden om bij hem te zijn, dat wilde hij ook. ik praatte alleen maar negatief over hen. 4 jaar later woon ik samen met hem.hij heeft al zijn vrienden nog. maar ik niet meer alles is weg. en ik vind het moeilijk om contacten te leggen want ik kijk, door al die ervaringen en reacties van mijn vrienden, anders tegen mensen aan. Ik zit vaak thuis terwijl hij veel met vrienden uit gaat, ik mag ook nooit mee. vroeger nam hij me nog wel mee naar het een en ander, maar dat is ook helemaal weggevallen. Speciaal voel ik me ook niet meer bij hem, hij raakt me nauwlijks nog aan in bed. terwijl ik dat elke dag bij hem doe. Ik kan er niet over praten met hem dan word hij ontzettend boos. Ik mis mijn oude leventje met alle mensen om me heen. Ik voel me erg eenzaam. Ik doe het ook zelf want als ik een keer in het jaar wel wat ga doen met een collega moet ik alleen aan hem denken dat hij alleen thuis zit en dan wil ik alweer naar huis, ik kan me niet meer vermaken buiten hem om. Ik zit hier ontzettend mee. Ik voel me ook dom en waardeloos.

Jonas Paasman, 09-06-2011 13:39 #96
Ik voel me, met mijn handicap, ernstig buitengesloten, zo erg dat ik ooit heb geprobeerd een einde aan mijn leven te maken. Wat moet ik doen?

Marije, 07-06-2011 15:08 #95
Ik herken het gedeeltelijk. Ik voel me ook eenzaam, maar ik ben wel sociaal vaardig. Ik doe zelfs een sociale opleiding en ik kan met heel veel mensen opschieten. Dat snap ik er niet aan. Dan zou ik toch hartstikke veel vrienden moeten hebben? Maar ik heb niet het idee dat ik bij iemand uit mijn klas pas, en ook als ik dat idee wel heb lijken ze nog onbereikbaar. Ik heb zo'n klas met allemaal vriendengroepjes, en ook al doe je iets met hen, je voelt je er toch niet helemaal bij horen. Verder ga ik graag uit met vriendinnen, maar als er nu ergens een feest is weet ik gewoon niet wie ik moet opbellen om mee te gaan. Iedereen gaat al met iemand anders, en dan voeg ik me daar wel gewoon bij, maar ik voel me alsnog het vijfde wiel aan de wagen. Het is echt een kutgevoel en ik begrijp het niet.

Jonnie, 05-06-2011 21:08 #94
Eenzaamheid wie kent het niet. Ik heb zelf een enorm gevoel van eenzaamheid. Ik leef in een wereld die voor mij te groot is en daardoor voelt de eenzaamheid heel beklemmend. Je wilt wel kontacten maken maar het lukt niet omdat je zodra je de mensenmassa ziet je wer terug trekt in je veilige cocon die je hebt gesponnen. He rare is dat ik vroeger veel vrienden had en een grote kennissen kring maar nu is dat helemaal weg. Deels door mezelf omdat ik ben om gegaan met een vrouw die volgens velen niet deugde en alleen op eigen gewin uit was. Dat bleek jaren later te kloppen zodat mijn hele jeugd en mijn herinneringen als een veeg zijn uitgewist. Daardoor is de enzaamheid enorm toegenomen en voel me leeg, verlaten en onbegrepen. Wil graag wer vroienden maken en kennissen opdoen, maar de stap om te zetten is voor mij nu zo groot dat ik er bij voorbaat maar van af zie. Ook een familie leven had ik weer graag gehad en die heb ik nu helemaal niet meer en sta dus net als zovelen helemaal alleen in deze boze mensen wereld. Mochten er mensen zijn die net als ik graag weer iets willen ondernemen maar de stap ook groot vinden en niet weg willen kwijnen door altijd maar thuis te zitten, wel wellicht kunnen we samen iets doen. maar de eenzaamheid is een sluipmoordenaar en dals je daar van in de greep bent dan word het moeilijk om er uit te stappen.

Sky, 01-06-2011 23:03 #93
Sunset.

Ik herken je verhaal heel erg goed!
Zou wel contact met je willen maar weet niet hoe?

Ay, 24-05-2011 10:26 #92
Als ik me meer verbonden voel met andere mensen voel ik mij minder eenzaam.
Mensen, zorg ervoor dat je naar buiten gaat, de eerste beste persoon die je tegenkomt is ook wel is eenzaam. De ander is ook wel is bang, iedereen heeft liefde nodig en iedereen is daar naar op zoek. Dat geeft ons de kans om daarop in te springen. Authentiek mens-zijn lokt authentiek gedrag uit, mensen herkennen graag zichzelf in een ander. Ik herken mij in jullie, op deze pagina. Eenzaamheid betekend dat je (nog) de wil en behoefte heb om contact te krijgen, dat betekend ook dat je het tegenovergestelde gevoel kan hebben. Eenzaamheid is een persoonsgebonden gevoel en hoe zwaar het ook op sommige momenten lijkt, je hébt controle over dit gevoel.

Misschien klinkt dit best sterk en motiverend, maar ik voel me net zo eenzaam als de rest hier. Maar met kennis van zaken kan je eruit komen.

Stefan, 15-05-2011 16:08 #91
Ik ben Stefan en ik voel me super eenzaam. Ik heb dan ook geen vrienden waar ik wat mee kan delen, oké ik heb dan één goede vriend. Maar ik wil bijvoorbeeld naar de kroeg, maar hij wil dit allemaal niet en daarom zit ik dus heel vaak alleen thuis in de weekenden. Hij doet dan ook een hoge opleiding en moet veel leren. Ik had gisteren een feest van hem waar dan 40 mensen waren, echt gezellig, maar ik ben bang dat als ik vraag of ik met hun mee uit mag dat ik dan afgewezen wordt.

Ik heb vroeger ook heel erg gepest, hierdoor heb ik op de basisschool ook maar één vriend gehad, totdat ik daar ruzie mee kreeg, ik had dus niemand meer. Toen ik naar de middelbare school ging, had iedereen vrienden en ging ik ook wel met wat mensen om, maar ik durfde toen al niet te vragen of ik bij hun in de groep mocht komen.

Weet iemand hoe ik dit kan oplossen zodat ik mij minder eenzaam voel?

Sunset, 13-05-2011 18:44 #90
Ben een vrouw van 28 en voel me ook ontzettend eenzaam. Mijn leven voelt echt ontzettend leeg. Ik heb geen ouders, alleen een lieve oma waar ik wel regelmatig op bezoek ga. Heb ongeveer 10 jaar een relatie en woon samen maar de laatste tijd werkt het echt niet meer. Vaak proberen te praten over gevoelens maar het lijkt wel of het hem niet interesseert. De persoon die hij ooit was, mijn beste maatje, lijkt nu echt verdwenen te zijn. Dat is niet gemakkelijk. Ook al geeft hij aan bij me te willen blijven, hij ziet me gewoon totaal niet staan. Soms kan ik 's nachts ook heel moeilijk in slaap komen door de eenzaamheid en het verdriet. Zelfs een boek ofzo lezen helpt dan niet.

Ben als de dood om nu op mezelf te gaan maar ben bang dat er geen andere optie is. Nu kan ik me nog af en toe wat leuks kopen, ben bang dat dat niet meer gaat als ik op mezelf ga. Tenzij ik een goedbetaalde baan kon vinden, maar dat is ook niet makkelijk door bepaalde omstandigheden. Terwijl ik wel heel gemotiveerd ben en heel graag carriere zou willen maken zodat ik dus die leuke dingen voor mezelf kan blijven kopen en zodat ik uiteindelijk een leuk huisje voor mezelf kan kopen. Een echt thuis heb ik namelijk nooit gehad.

Ouders mis ik soms ook heel erg of een broer/zus. Ik probeer van elke dag het beste te maken en te genieten van de kleine dingen. Ondertussen blijf ik hopen dat er iets op mijn pad komt wat mijn leven positief zal veranderen. Maar soms is dat niet gemakkelijk…
Wens iedereen hier die zich eenzaam voelt het beste toe en hoop echt dat het snel beterder met jullie zal gaan. Ik weet hoe moeilijk en naar eenzaamheid kan zijn.
En als iemand mij wil mailen, ga gerust je gang maar alleen graag serieuze reacties.

Onbekend, 09-05-2011 23:00 #89
Ben een alleenstaande moeder van 2 kinderen, zoontje van 5 en een zoontje van 6 maanden oud. Ik heb geen sociale contacten maar dat komt mede door mijn expartner. Iedereen was in zijn ogen slecht en mocht nergens mee omgaan. Mijn expartner was marokkaans. Altijd negatief, altijd ruzie en tog bleef ik bij hem. Ik vind het erg moeilijk om hem los te laten omdat ik me ook erg eenzaam voel, heb dus afentoe wel contact met hem. Zou ook graag in contact willen komen met mensen die ongeveer het zelfde hebben. Zie mails tegemoet:)

Marcel Rotgans, 07-05-2011 17:25 #88
Ik denk dat ik wel weet hoe het komt dat er steeds meer mensen eenzaam zijn en in een sociaal isolement raken. Dit ligt in veel gevallen niet aan die mensen maar aan de manier waarop de maatschappij met sommige mensen omgaat. U merkt daar misschien niets van maar we leven in een behoorlijke associale maatschappij die alleen en uitsluitend om geld draaid. Ik ben een man van 51 jaar en niemand ziet er blijkbaar iets in contact op welke wijze dan ook te hebben en zoal ik zijn er vele.
Pillen slikken is niet de oplossing daar los je het probleem niet mee op er moet structureel iets veranderen maar dat word door de overheid en de mensen zelf tegen gewerkt. Dus zullen de problemen alleen maar groter worden en op den duur lijden tot zeer veel onrust want eens komt er een tijd dat de mensen die nu als vuil behandeld worden het niet meer pikken en in opstand komen en als dat gebeurd is er nog een veel groter probleem.

Dina, 05-05-2011 21:16 #87
Ook ik heb veel meegemaakt in mijn 25 levensjaren. Ben een alleenstaande moeder van 25 jr en was een sterke, zelfverzekerde vrouw die aan de top vd wereld stond, op een dag whoeem alles kapot en weg. Familie, vrienden, ex partner allemaal hebben ze me keihard laten vallen omdat ik dacht dat ik op ze kon bouwen in slechte tijden. Ik haat de eenzaamheid en heb geen vertrouwen meer in de mensheid, iedereen om wie ik gaf heeft me gebruikt en laten vallen terwijl ik altijd klaarstond voor iedereen. Voor lotgenoten die willen mailen, ik zie jullie mails graag tegemoet.

Retrofreak, 04-04-2011 19:52 #86
Ik ga nu al sinds de kleuterklas naar school, had goede momenten maar ook slechte momenten.
Alles ging perfect totdat ik naar demiddelbare school ging: de eerste klas, SUPER! 2de klas, gaat wel 3de klas… gefaald.
Ik doe nu de 3de klas opnieuw en ik drijg weer te falen. En dat alles gebeurde toen ik Zorg & welzijn koos, in dit vak werken we met een programma dat WPS heet. IK HAAT HET! ALS HET KON ZOU IK HET VOOR IEDEREEN VERBANNEN!
Heel WPS Vernield mijn leven! En nu kom ik weer aan het einde van het jaar en drijg ik van school gestuurd te worden.
Mijn ma overstuur, leraar laat me in de steek, vrienden verdwijnen… leven is klote!
Ik kan van het leven genieten (niet teveel als nodig is) ik ga graag naar de natuur, geniet van eten heb een zeer goede keuze uit muziek maar toch… langzaam verdwijnt alles om me heen.
Ik kan geen vriendin krijgen (hoewel de meiden toch naar me omkijken) omdat ik te nerveus ben om tegen een te praten.
Op school heb ik last van andere, naar de leraar gaan? Het zijn oer domme leerlingen die je niets kunt leren tenzei je ze slaat zoals ze in het circus doen bij dieren.
De toekomst ziet er donker en zwart voor me uit… mocht alles in de toekomst falen, dan ga ik op mijn noodplan, ik ga met al het geld wat ik bij elkaar kan vinden de wereld overrijsen… weg van alles.
Dat is het enige dan hier blijven en in de problemen blijven zitten.

Ben de laatste van mijn stamboom… als ik doodga blijft er geen familie over die de achternaam kan overdragen en stopt het bij mij…

Game over lives: 0

Joel, 29-03-2011 14:39 #85
Sinds een tijdje is mijn relatie van 3 jaar uit. Het ging al met ups & downs, maar dit was de laatste downer. Nu het afgelopen is hoor ik De Dijk in m'n hoofd non-stop bleren "een man weet niet wat hij mist, totdat ze er niet is". Overal ging ik met haar, deden alles samen en ik hoefde het maar te denken en ze zei het. Laatst zag ik haar voor m'n neus een ander zoenen en het breekt me nog steeds. Overal waar ik ga denk ik aan haar. Iedereen die ik zie lijkt wel een beetje op haar en elk nummer geeft me een schuldgevoel omdat ik niet goed genoeg voor haar was of geeft me gemis. Ik wou dat ik er met iemand over kon praten, maar de meeste vrienden zijn zo verdomd oppervlakkig. Auto's, studie en zoveel mogelijk neuken zijn de gangbare onderwerpen.

Door m'n ouders op straat gezet vanaf m'n 17e, en hoewel ik ze nu wel weer spreek vind ik het gek genoeg toch moeilijk om me zo bloot te geven. Ik heb altijd het gevoel dat, zodra ik klaar ben met praten, ze iets terug moeten zeggen. Advies geven, goeie raad en clichés als 'er is meer vis in de zee'. Advies hoef ik niet, spreek dagelijks tegen mezelf hoe ik het gevoel kan tegengaan (of juist moet omarmen).

Ik ben nu alles kwijt wat ik had. Ik was een stoere, ultiem zelfverzekerde (tot narcistisch aan toe), vrolijke en spontane jongen. Nu ben ik verbitterd en heb nergens meer zin in. Geen zin om naar buiten te gaan, geen zin om binnen te blijven. Geen zin om mensen te ontmoeten, geen zin om alleen te zijn. Niemand om mee te praten of zelfs een hond om te knuffelen. Godverdomme 20 jaar en in het hoogst van m'n leven.

Ik ben nu klaar met zeuren. Heb een keuze gemaakt. Ik ga naar het Franse Vreemdelingen Legioen. Succes iedereen.

Ivo, 28-03-2011 19:03 #84
Ik ben 37 jaar en mijn hele leven al single en aangewezen op goede vrienden en familie. Door mijn introvertheid maak ik moeilijk contact met anderen en een gesprek aanknopen met een leuke vrouw is al helemaal moeilijk. In mijn werk heb ik totaal geen problemen, maar zodra ik aan de social talk moet, dan ben ik opeens een oppervlakkig persoon.

Een vaak gehoorde opmerking is dan ook dat ik zo serieus ben en dus niet grappig genoeg, zoals veel van mijn vrienden juist wel zijn. Ik moet gewoon eerst het vertrouwen winnen en dan kom ik best wel los, maar daar is in de kroeg geen tijd voor.

Inmiddels is mijn vriendengroep zo ongeveer aan de vrouw / vriendin en raak ik steeds meer buiten beeld. Vaak ben ik degene die het initiatief moet nemen om af te spreken, want zij hebben altijd hun vriendin of andere stelletjes om gezellig me te daten. Vaak is het dus ver vooruit plannen en maar afwachten of er tijd voor je is en met kinderen in het spel is het al helemaal erg. Vooral de weekenden op zondag vindt ik soms verschikkelijk als iedereen lekker buiten aan de wandel is of gezellig samen op pad.

Ik baal er gewoon van dat ik niet in staat ben een leuke vriendin te vinden en me leven op de rit te krijgen, want dat is gewoon het liefst wat ik wil. De laatste weken ben ik erg somber hierdoor en weet even niet meer hoe het op te lossen. Internetdating is niks omdat ik ook niet de knapste ben (ordinaire vleeskeuring) en alleen de kroeg in vindt ik ook zo zielige vertoning.

Al met al is bovenstaand een bekend verhaal.

Meis, 27-03-2011 19:20 #83
Misschien kan ik jullie een tip geven om uit de eenzaamheid te komen. Sluit je aan bij bijvoorbeeld een wandelclubje. Kijk maar eens op 'Beweegmaatje'. Je kunt natuurlijk ook zelf een (wandel)clubje of eetclubje oprichten!

Cor, 15-03-2011 09:02 #82
Ik ben 59 jaar en voel me zo eenzaam, verdrietig en alleen. Ik ben nog getrouwd maar mijn vrouw is 1.5 jaar geleden weer schizofreen geworden en eind november 2010 is ze uit huis gevlucht toen ik haar vertelde dat de rechter thuis zo komen om te besluiten over een voorlopige machtiging tot opname in een pschiatrisch ziekenhuis.Sindsdien heb ik haar niet meer gezien of gesproken en weet niet waar zij is. Ik hou nog heel veel van haar ondanks haar schizofrenie en ik mis haar nog elke dag ondanks dat het laatste jaar heel zwaar was en ik zelf onder de anti-depressiva zat. Ik heb alles voor haar gedaan om haar proberen te helpen maar zij wilde geen medicijnen nemen want volgens haar is zij niet ziek. Vrienden hebben we bijna niet meer omdat er niemand meer langs mocht komen van haar de laatste jaren. Ik werk wel weer maar vooral 'avonds en in het weekend voel ik me ontzettend eenzaam en dan kan ik alleen tegen mijn kat praten maar die zegt niets terug.

Cor

Stefan, 27-02-2011 12:21 #81
Het is zondagmorgen en het regent. Ik voel me eenzaam en leeg, maar weet eigenlijk ook wel hoe dat komt! Door veel bezigheden, sport, werk, uitgaan, ontmoet ik veel mensen. Oppervlakkig gezien, leuke gezellige mensen. Maar zoals hier ook al veel wordt beschreven, is het ERG moeilijk iemand te vinden die dingen met je wil delen. Het hoeft niet perse een relatie te zijn, maar gevoelens delen vind ik erg belangrijk.

Een gesprek over computers, het weerbericht, auto's etc. dat is leuk, maar geeft geen voldoening op het persoonlijke vlak.

Als ik iemand ontmoet die me aanspreekt, probeer ik er goed voor te zijn. Als een open boek kan iemand dan met ZIJN problemen bij me terecht. Doordat ik erg prettig in de omgang ben, maken ze daar ook gretig gebruik van…
Zo kan er een leuke vriendschap ontstaan, waarbij je de HOOP houdt dat het inderdaad heel leuk blijft!
Maar… opeens komt er dan een verandering, wat voor veel schrijvers heel herkenbaar zal zijn ;-)

Je wordt als een vuilniszak aan de straat gezet, terwijl je alleen maar goed voor die persoon bent geweest. Natuurlijk begrijp je dat zelf totaal niet ( het ging to zo lekker? ), en de antwoorden die je graag zou willen horen, krijg je dan niet meer. WEER teleurgesteld in een mens, die je je vertrouwen hebt gegeven, en juist DAT is heel pijnlijk. Je hart scheurt, en je gaat huilen. Je voelt je onbegrepen en eenzaam, maar vooral verdrietig.

Als je er na een aantal weken weer helemaal tegen kunt, gaat je zoektocht verder… En verrek! Je komt weer iemand tegen die je wel aanspreekt. Je kijkt de kat uit de boom ( want je wilt je hart niet WEER laten pletten! ), maar na een poosje denk je… heyyyyy, deze persoon is echt anders! Wat een toffe peer!

Wat ben ik op die manier vaak geraakt tot op het bot. Mensen kunnen je heel erg kwetsen. Is het niet door afgunst, dan wel door iets anders, maar een langdurige vriendschap en leuke dingen doen met elkaar is me niet gegunt…

Door mijn sociale leven sta ik lachend tussen de mensen. Ze vinden me altijd vrolijk en een goeie sul. Iemand die goed in de markt ligt en overal succes heeft. En dat heb ik ook, maar wel OPPERVLAKKIG succes. ECHTE vrienden kom je helaas maar zeer zelden tegen. Mensen die echt van je houden zoals je bent. Je niet onnodig kwetsen, en je ook geen succes misgunnen.

Na al deze verhalen hier gelezen te hebben, is het toch een droom om iedereen bij elkaar te krijgen en iets leuks met elkaar te gaan ondernemen? We hebben dezelfde achtergrond en WETEN hoe het van binnen voelt. STEUN krijg je alleen al door te voelen dat het herkenbaar is voor de ander.

En ik denk dat veel mensen die in dit forum staan, heel erg de moeite waard zijn om te leren kennen:-)

Jullie zijn de moeite waard, vergeet dat nooit!

Liefs, Stefan x

Brownie, 13-02-2011 19:41 #80
Lieve mensen ik heb jullie verhalen gelezen en zou me erin herkennen een paar jaar geleden ik was erg negatief en voelde me heel erg eenzaam. ben alleenstaande moeder met 2 kids en heb echt alles meegemaakt wat je niet zou willen meemaken, maar ik ben een paar jaar geleden gaan beseffen dat als ik me eigen niet de moeite waard vind of niet van mezelf hou hoe kan ik dan van iemand anders verwachten dat die van me houd.en eenzaamheid is een illusie in mijn ogen want dat voel je als je je zelf afsluit van alles en iedereen dus doe je het je zelf aan want dat is het veiligst om niks mee te maken maar ik bedacht mezelf als ik al die vervelende dingen aankon dan moet ik wel een heel sterk persoon zijn en mag ik best trots op mezelf zijn. ik verwacht niet veel in mijn leven want ik ben een heel erg tevreden mens geworden ik prijs me elke dag gezegent dat ik elke morgen opsta en dat mijn kinderen opstaan en dat ik te eten heb en een dak boven mijn hoofd heb ik ben erg trots op wat ik allemaal heb bereikt terwijl het misschien niet zoveel is maar om een lang verhaal kort te maken jullie lieve mensen mogen trots op je eigen zijn en blijf toch geloven geef aub niet op want jullie hebben de kracht en jullie vervelende gevoel zal echt verdwijnen geloof mij soms moet je een hele vervelende en moeilijke tijd doorgaan maar dan komt er een tijd dat alle goeds naar jullie toekomt dat wens ik jullie allemaal en het gaat gebeuren wanneer je het niet verwacht.
heel veel liefde voor jullie ieder xxx brownie

Quasimodo, 11-02-2011 10:43 #79
Ik ben met 90% met muisje eens. Vele 'vrienden' doen (en zeggen) dat ze je aardig vinden en als je problemen heb, kan je op ons steunen, etc, etc. Klinkt leuk. Ik moet ook zeggen dat ik dat ook doe, gewoon uit beleefdheid. Ik noem dat ook 'beleefdheidsemoties'. Maar als je ze echt nodig hebt, laten ze je vaak in de steek. Maar het kan soms ook erg raar lopen. Van de mensen waarvan je het niet verwacht (oppervalkkige kennissen) steunen je wel! Al durf ik daar meestal niet veel van te verwachten. Miscchien daarom wel dat ik ook positief verrast ben over die contacten.

Waar ik niet mee ens ben is dat rijken mensen alles kunnen kopen. Ik WAS rijk. Ik had een vrijstaande huis, met dure engelse auto's, en een badkamer met ingebouwde tv. Maar van niemand 'liefde'. Geen relaties, niets. Werk ging immers voor. Je moet het toch ergens van betalen. Totdat -knap- zware depressie. Over drie maanden baan kwijt. Kan hypotheek en auto's niet betalen, dus dat ook kwijt. En op het moment dat je dit krijgt te horen, geen steun van die 'vrienden'. Je bent tenslotte mislukt. Het is redelijk makkelijk naar een top te klimmen. Maar om die te houden is (in mijn geval) ondoenlijk geweest.Ik werkte voor een amerikaans bedrijf, en als je het heb over oppervlakkigheid, dan is dat een klassiek voorbeeld.

Dus hier zit ik dan, 35 jaar oud, 3 jaar lang al Anti-depressiva, psychiater, psychotherapeute, etc. Maar geen enkel persoon waar je savonds je kan uiten of kan liefhebben. Die ene vriendin, wat eerste kennis was, durf ik ook niet te overbelasten en durf dus ook niet contact op te nemen als ik het eventjes moeilijk heb. Bang dat ik het verpest ofzo.

En tv kan ik ook al niet kijken. Alleen niets-aan-de-hand-tv lukt nog. Lingo en nog meer van dat soort rommel. Journaal laat alleen maar zien hoe slecht mensen met elkaar kunnen omgaan. Verkrachtingen, moorden, oorlogen. En oh ja, er is sinds jaren een huismus in de tuin van piet paulusma gesignaleerd, echt wereld nieuws wat al het voorgaande weer goed maakt.

Verbitterd? ik? hoe kom je erbij?

Wat ik hiermee wil zeggen is niet het geld dat telt. Meer komt het doordat rijke mensen een uitstraling hebben als 'kijk, ik heb dat zelf gedaan, ik heb niemand nodig". Ze zijn dus vaak erg zelfverzekerd. En dat trek dus ook dames aan en leven ze lang en gelukkig (of totdat het geld op is, en niet meer zelfverzekerd zijn).

Ik blijf dus proberen om de eenzaamheid te verminderen, maar wat blijft dat moeilijk zeg.
Nu ga ik de stad in, er is daar beweging…

Succes verder!

Mark, 09-02-2011 11:32 #78
Ik deel de zelfde gedachten als Muisje… Heel grappig vind ik dat… Mijn eenzaamheid is momenteel kom er achter dat mijn vrienden eigenlijk niet veel toevoegen. Terwijl ik er voorheen wel heel veel in deze vriendschappen heb gestopt. Op een of andere manier zoek ik nu manieren om mijn leven totaal te gaan veranderen, maar hoe? In het buitenland gaan wonen, nieuwe mensen leren kennen?

Muisje misschien kunnen we eens mailen: mark19mark82@gmail.com.
Ik merk het wel.

Muisje, 07-02-2011 11:40 #77
Hoi Eenzamen,
Heb veel herkend in wat ik hier heb gelezen.
Ik ben 26 jaar en alleenstaande moeder. Was ontzettend verliefd toen ik zwanger was. Ik dacht dat ik in een relatie zat. Toen ik mijn 'vriend' vertelde dat ik zwanger was, kwam de aap uit de mouw. Hij ging nog met zijn ex, dat was zijn vriendin. Mij had hij meer voor de lol. Maar die ex oftewel zijn vriendin was ook zwanger. Gezellig. Helaas was ik al 2/3 maanden zwanger.
Ik heb me nooit eenzamer gevoeld dan in de tijd dat ik hierachter kwam.
Ik was vanaf mijn 16e verlieft op deze gast. Steeds knipperlichtrelatie.
Zelf ben hindoestaans. Ik dacht dat het door mijn afkomst kwam. Misschien houden jongens niet van bruine dames, ze hebben liever blank. Of schaamt hij zich voor me. Ik heb er heel lang mee gezeten…
We hadden zo'n beetje dezelfde vriendenkring. Ben er gauw achter gekomen dat ik geen echte vrienden had. Allemaal neppigheid, interessantdoenerij. Maar echt betrouwbaar zoals ik naar hun toe was… nee. Wat een desillusie.

Ik heb mijn HBO afgerond en een tijdje gewerkt. HBO was sowieso niet leuk voor mij. De meeste waren jonger dan mij en vormden groepjes. Ik voelde me daar niet thuis, deed veel alleen, behalve als ik de opdracht kreeg met anderen te werken. Het was heel zwaar, alleen en de opvoeding van mijn kind.
Totdat ik iets in me brak. Ik ben zo zuur geworden. Hard en koel naar anderen toe, omdat ik mensen niet kan vertrouwen. De ene dag zijn ze je beste vriend en de andere dag wordt je genegeerd. Ik kwam in een depressie, had iedere avond huilbuien en begon wiet te roken. Merkte gauw dat je van een jointje lekker kan slapen. Het is allemaal zo heftig en zwaar geweest dat ik gestopt ben met werken. Ik zit nu in de ziektewet. Maar ik wil uiteindelijk wel weer aan de slag. Alleen het is zo fokking zwaar. Het opvoeden van een kind alleen is al zooo zwaar. Ik weet niet hoe het gelukt is mijn studie af te ronden… Maar nu ben ik kapot, uitgemelkt en eenzaam.
Iedereen is tegenwoordig zo oppervlakkig… Diepgang en betrouwbaarheid zijn maar moeilijk te vinden.
Het is dat ik het voor mijn kind doe… anders zou ik geen zin meer hebben in het leven…

Het lijkt erop dat alleen rijke mensen kunnen genieten. En dan zeggen dat geld niet gelukkig maakt. Moet je zien wat je allemaal kan kopen… alles is te koop. Bah.
De maatschappij/ wereld is zo ingericht dat de eliten alleen kunnen genieten. De rest van de sheeps moet maar zien te overleven. Zo is het altijd geweest…

En dan die geromantiseerde shit in de media en tv, what fokking ever!
Iedereen gek maken met mooie beelden van mooie situaties en mooie dingen. Al die kutreclames. Al die commerciele shit, fokking waardeloos! Leeg van binnen.
Het leven is hard, koel en eenzaam en geen geromantiseerde film…

Ik hoop dat ik in de komende tijd vooruit zal komen en mensen in mijn leven krijg die betrouwbaar, liefdevol en loyaal zijn.

xxx Muisje
En dat wens ik alle eenzamen toe.

Brian, 06-02-2011 21:59 #76
Ik woon net sinds kort weer in nederland. Ben terug gekomen voor de ''fam'' en wat blijkt je ziet elkaar nooit lekker is dat, als 29 jarige. Nergens klikt het lijkt wel bij het voetbal niet op werk. Niet dat ik vijanden heb maar dan zijn het mijn type mensen niet. Of :-( vraag me echt af wat ik moet doen heb nu geen vrienden en dat is gewoon klote elke keer weer verhuizen als ik net iets begin op te bouwen.

Sherryza, 29-01-2011 22:46 #75
Ik voel me eenzaam, terwijl ik mijn familie en vrienden om mij heen heb. Zij kunnen de leegte niet opvullen. Ik voel mij onzeker en dat is mijn nekslag. Zo heeft iedereen een reden, maar kan je niet alles alleen aan. Schakel daarom hulp in, van vrienden, familie of een goede hulp instantie. Ik heb een hele tyd gedacht dat niemand my zou missen als ik dood zou zyn of dat mijn leven net zo goed over kon zijn. Ik heb mij hier erg in vergist. Nog elke dag worstel ik met de leegte, maar elke dag gaat beter en voel me gelukkiger. Al is het een beetje, het helpt.

Jaikvoelmijeenzaam, 25-01-2011 17:50 #74
Wow ik wist niet dat zoveel mensen zich eenzaam voelen. Ik voel elke dag eenzaam desondanks dat ik een lieve vriend en 3 lieve vriendinnen heb, en een supergoeie band met mijn moeder. Ik kan niet werken ben afgekeurd en kan door een afwijking aan mijn rug ook geen vrijwilligerswerk doen. ben dus hele dagen thuis en kijk zo erg uit naar het weekend, dat ik leuke dingen kan doen met mijn vriend/en of vrienden. Ik baal soms zo van alles, is dit dan alles. Moet een mens zo leven. Mijn buurvrouw is single en die heeft nog meer sociale contacten dan mij, zelfs als ze een dagje vrij is
heeft ze soms bijna nonstop aanloop. Go Figure. Blegh!

Mia, 24-01-2011 23:02 #73
Eenzaamheid maakt me kapot. Ik heb ontzettend veel mensen om me heen en een lieve vriend die gek op me is. Toch blijft de leegte hetzelfde. Ik praat nooit echt met iemand. Niemand weet wie ik ben, hoe ik denk. Ik ben alleen.

Vrouwmeijse, 23-01-2011 17:09 #72
Wat zijn er veel mensen die zich eenzaam voelen, dit had ik niet verwacht.
Ook ik voel mee eenzaam en alleen, ondanks dat ik samenwoon met een lieve vriend, en een weeshuis aan dieren.:-)
Het is bijna niet te verklaren; ik heb ook leuke mensen om mij heen en als ik nu iemand zou bellen dan kan ik bij hen terecht of komen ze wel bij mij. En toch op de momenten dat ik alleen ben, en dat zijn er best veel verveel ik me en voel ik me eenzaam tot op het bot!
Naar buiten gaan doe ik met de honden, daar tref ik mensen met hun honden, we kletsen wat- en we kletsen nog wat. De behoefte om met hen te shoppen, naar een cafe te gaan o.i. d heb ik dan ook weer niet, alsof me dat alweer te veel is.

Bah!

Mijn Eigen Ik, 12-01-2011 20:36 #71
Mijn leven is een wereld waar ik meer en meer het gevoel krijg dat ik hier niet meer past.
Ben een gescheiden vrouw mijn wereld draait rond mijn zoon, en mijn werk en een verder niks. Sociaal contact had ik vroeger, had heel veel vrienden en kennissen, maar het waren mijn vrienden niet, maar die van mijn ex-echtgenoot. Daar neemt men vanzelf afstand van en het is wederzijds, ik deed een poging maar alles is verwaterd, ik word nooit opgebeld, krijg nooit eens een mail, en niemand vraagt me om iets samen te doen. Wel ik droom van een volmaakte leven, een leven met sociale mensen, maar ik word afgewezen omdat ik single ben, vrouwen zijn jaloers als ik een glimlach geeft, iedereen leeft als koppel en ik past niet in hun contex want ik ben single. Toch zou ik me veel beter voelen als er iemand was die mij een steun gaf in de rug, die mij opwekt, enz… ik mis gesprekken en discussies en een aangename kant van het leven, het lachen, een terras doen, iets bezoeken, samen shoppen, een bezoek brengen en ga zo maar door.

Ik word heel vaak gekwetst, heel diep, de egoisten begrijpen het niet. Uiteindelijk is het ik die mij aan alles en iedereen moet aanpassen, en word ik geleefd in plaats dat ik zelf leef. Waar moet je heen als je niemand kent, als er geen familie is en als je je niet welkom voelt, je voelt je alleen en maakt niets interessant mee om over te praten, het is beter thuis te blijven dan een stempel op je voorhoofd te krijgen als je maar je rug omkeert. Het is beter alleen blijven dan alles te slikken wat je alleen maar kwelt en kwets. Op mijn werk hoor ik van alles, wat ze doen in het dagelijks leven, waar ze heen zijn gegaan, wat ze meegemaakt hebben enz.een heleboel om te vertellen. Nu zien ze ook in dat ik maar 'alleen' ben en dat ik niet past in deze levenstijl.

Ik voel mij een last als ik maar iets zou durven vragen aan iemand om iets te doen, daarom hou ik mij op grote afstand, het woordje ' neen ' kwetst me, en daarom steek ik er ook geen energie meer in. De lust om naar buiten te gaan is heel groot, maar ik kan nergens heen want er is niemand om mij heen om het samen te delen. Het is zo dat je bekeken voelt door de omgeving. Financieel kan ik mij niet zoveel gunnen, al wil ik mijn droom één keer waarmaken door een grote reis te doen. Die belofte kwam deze jaar aan voor deze zomervakantie, maar ook moet ik het terug plaatsen dat het maar bij een drioom zal blijven, die mensen maakten een belofte mij mee te nemen.ik dacht dat er duidelijke afspraken waren geweest met 'elk zijn ding', maar het mocht niet zijn, reden, .raad maar eens!
Niks hoeft nog voor mij, ik ben in een depressie en ik mis zoveel, dt is mijn leven, niemand kan dat veranderen! ik huil heel veel, en ik ben hier nog voor welke reden in deze wereld geworpen? binnenkort ga ik om medisch advies want ik weet dat ik mezelf nog iets zal aandoen, ik ben een gevaar voor mezelf. Deze email is niet juist, ik blijf liever anoniem
x
Mijn leven is precies één grote leugen, de mensen rond mij heen vertrouw ik niet meer want ze lieten mij in de steek. Ware beloften en de beloften niet nagaan maakte ik al meerdere keren mee. Ook is mijn kind een last in een ander hun ogen, hij is heel erg actief, en voor degene die zelf kinderen hebben, schrikt mijn kind hen af. Ik doe mijn uiterste best ook, maar deze leven word mij gewoon veel te veel. Je kent alleen maar de mensen als ze je nodig hebben. Maar waar waren zij als ik hen nodig had in mijn moeilijke momenten en overgang.

Esther, 11-01-2011 18:59 #70
Het lijkt wel of de wereld steeds individualistischer wordt. Ik heb best wel het een en ander ondernomen om mijn eenzaamheid proberen te doorbreken, maar de enkele mensen waar ik dan uiteindelijk contact meekrijg hebben het allemaal druk, druk, druk. Ze zijn single, net als ik, maar noooooit hebben ze tijd. Ik dring me niet op, maar af en toe probeer ik een paar 'kennissen' te bellen (want dat vind ik leuker dan altijd alleen mailen), maar als ik bel krijg ik altijd het antwoordapparaat. Als ik inspreek, krijg ik een mailtje of niks. Alles moet van mijn kant komen. Iedereen is maar op zichzelf.
Als ik na een tijdje er de brui aangeef en de persoon al bijna vergeten ben, dan krijg ik ineens na een half jaar een smsje (soms midden in de nacht) met van 'hoe is tie?' of pas met de kerst een kaartje met 'het zou leuk zijn weer af te spreken', als ik dan antwoord dat ik dat ook leuk zou vinden, moet alles weer van mijn kant komen. Weer altijd het antwoordapparaat, zeer late reactie met een mailtje, vage afspraken of weer helemaal niks. Ik word er doodmoe van. Op een gegeven moment doe ik maar dingen voor mezelf, want ik heb er geen energie meer voor om contacten leggen.

R., 01-01-2011 01:07 #69
Hallo,
ik ben een meisje van 16jaar ik heb veel dingen meegemaakt in mijn verleden. mijn oudrs zijn nu ookal een paar jaar uitelkaar. Ik woon alleen met mijn moeder ik had vroeger heel veel vriendinnen alleen ik had altijd het gevoel dat ze me gebruikte en na een tijdje had ik gen contact meer met hun nou ben ik een paar jaar later in deze paar jaar is heel erg veel gebeurd maar ik heb het gevoel dat mensen mij net mogen ookal probeer ik altijd lief te doen tegen iedereen.
ik krijg veel aandacht van jongens maar dat wil ik niet ik wil gewoon een vriendin hebben waar ik leuke dingen mee kan doen ik voel me erg eenzaam. ik word er erg verdrietig van als ik er alleen maar aan denk ik huil bijna iedere avond want ik begrijp niet wat ik verkeerd doe waarom mensen niet bevriend met mij willen raken

hopelijk heeft iemand tips voor mij alvast bedankt

Petra, 19-12-2010 21:35 #68
Ik ben 40 jaar en heb een turbulent leven achter de rug. Veel drank drugs en verkeerde vriendjes. Nu heb ik een dochtertje van 3 en ben door haar komst eigenlijk gered anders was het vast verkeerd afgelopen. Ik zie er gelukkig nog wel goed uit ( vroeger was ik model zag ik er beter uit ) maar het is moeilijk voor mij om contact te maken. Ik heb daarom nooit eens feed back of iemand om je gedachten mee te wisselen, wat zeer eenzaam maakt zo nu en dan. Ik hoop dat het nog eens goed komt.

Sara, 13-12-2010 17:20 #67
Ik heb veel van de onderstaande reacties gelezen en kan me met de meeste identificeren.
Nu vraag ik me alleen af of hier ook reacties tussen zitten van jongeren?, ik ben zelf bijna 20 en heb eigenlijk geen reden om mij eenzaam te voel (vind ik zelf) heb genoeg familie kennissen en vrienden om me heen.
Ik werk fulltime verdien royaal voor mijn leeftijd, ren in de avond uren om mezelf een fit te houden heb genoeg leuke feestjes waar ik heen kan maar toch voel ik me soms zo eenzaam dat ik alleen al in huilen uit kan barsten bij de gedachte dat ik nog zooooo lang te gaan heb. (nu heb ik in mijn pubertijd ook periodes van depressie gehad maar weide dit aan de pubertijd).

E. Enzam, 09-12-2010 15:26 #66
Eenzaam zijn is ook absoluut niet iets om je voor te schamen. Het blijkt dat een derde van de mensen zich (wel eens) eenzaam voelt. Bij de één komt dat omdat zijn of haar relatie net verbroken is, de ander voelt zich alleen door een verhuizing naar een nieuwe omgeving met weinig tot geen bekenden. En zo zijn er nog veel meer situaties waarin u
zich eenzaam kunt voelen. Gelukkig zijn er, zoals hierboven ook goed beschreven staat, voldoende manieren om de eenzaamheid te 'ontvluchten'. En juist dat hoeft niet altijd alleen. Er zijn allerlei instanties of partijen die mensen die zich eenzaam voelen willen helpen, zoals Coalitie Erbij bijvoorbeeld. Het is dan wel belangrijk om te weten wat deze mensen nodig hebben.

Waar heeft u behoefte aan als u zich eenzaam of alleen voelt? Een luisterend oor, een arm om u
heen? Wat kunnen anderen voor u betekenen? Wilt u graag meer contact met bekenden of juist uw
verhaal kwijt bij een buitenstaander?

Anne, 08-12-2010 15:07 #65
Ik ben een hartstikke leuke vrouw van 36, gelukkig getrouwd, geen kinderen, hond, poes en 5 dagen per week overdag alleen thuis. In het weekend hebben we samen een leuk sociaal leven, maar doordeweeks verveel ik me te pletter. Ik werk niet vanwege een bepaalde stoornis, wat het zelfs te moeilijk maakt om überhaubt een verantwoordelijkheid aan te gaan (bijv. cursus, vrijwilligerswerk). Het frustreert me ontzettend dat ik mijn talenten niet kwijt kan en hoewel ik zo graag onder de mensen ben, de hele week eenzaam thuis zit. Ik heb ook geen rijbewijs, dus een bezoekje zit er ook niet in.
We wonen op het platteland, en er komt hier behalve de postbode ook nooit iemand voorbij wandelen. Ik zou erg graag contact hebben met mensen, bijv. koffie drinken en kletsen, etalageshoppen, wandelen etc. Maar waar haal ik mensen vandaan die dat willen, zonder dat ik overkom als een "zielig geval"?!
Het is overdag doordeweeks alsof ik slechts adem om te overleven. Ik sleep mezelf de dag door smachtend naar de avond, wanneer mijn man thuis komt. Ik heb werkelijk geen zin om de hele dag actief in het huishouden te zijn, dat brengt me echt geen afleiding genoeg. Een hobby houdt ik niet vol en van internet wordt je ook niet minder eenzaam. Nutteloze dagen dus, 5 tegenover 2 dagen van betekenis. Wie wordt hier nou blij van? Kan ik alsjeblieft niet ergens van nut zijn? Kan ik niet ooit ergens mensen vinden met wie ik doordeweeks wat kan gaan doen zodat ik het gevoel heb dat ik leef?
Verder aan iedereen: Veel sterkte met jullie eigen eenzaamheid; I feel for you :(

Martijn, 05-12-2010 22:17 #64
Half jaar geleden door mijn ex met een voorlopige voorziening de straat op laten zetten met behulp van de rechter. Ik ben nu dakloos en erg op mezelf aangewezen. Kinderen en al mijn spullen zijn voorlopig aan mijn ex toegewezen. Tegelijkertijd werkloos geworden. Ik had al niet zoveel vrienden, maar nu ben ik me wel aardig eenzaam aan het voelen. En nu ook nog die feestdagen. Bah. Wilde vanavond eens lekker uit eten gaan, maar dat is natuurlijk helemaal niets in je eentje. Woon je ook in Utrecht? Stuur me dan even een mailtje. Misschien kunnen we samen iets ondernemen. Ik ben 41 jaar.

Karin, 05-12-2010 18:03 #63
Ook ik ken het gevoel van eenzaamheid helaas maar al te goed. Zeker de afgelopen weken… Mijn relatie van 3 jaar is een aantal weken geleden verbroken en voel het enorme gemis van iemand om me heen. Op dit moment ben ik ook hele dagen thuis omdat ik werkzoekende ben en dat maakt het er ook niet makkelijker op. Heb de neiging om de hele ochtend in bed te blijven liggen zodat de hallve dag dan al om is. Ik weet het het is niet goed maar voel me gewoon alleen! Heb wel vrienden en familie. Maar kan ook niet continu bij hun op de stoep staan. Zij hebben ook hun eigen leven. Ik weet dat ik happy moet kunnen zijn met mezelf maar dat lukt me even niet. De eenzaamheid heeft de overhand vooral omdat ik me alleen voel. Heb altijd relaties gehad en daarom is het nu zo moeilijk om het weer met mezelf te moeten doen. Je voelt de leegte in heel je lichaam. Wil me zo graag weer happy voelen. Wie herkent zich in mijn verhaal of heeft goede tips? Neem gerust contact met mij op.

Bruno, 03-12-2010 01:59 #62
Goede dag allemaal ik zie dat ik niet de enige ben die zich eenzaam voelt. Bij mij is het vooral het missen van een relatie ik ben nu 37 jaar en al weer 6 jaar alleen en dat voelt piep. mijn probleem is dat ik moeilijk een eerste contact leg met iemand en al helemaal als het om een vrouw gaat ik weet vrouwen bijten niet maar toch. Maar ik zit er toch behoorlijk mee dat komt omdat ik een ontzettende onzeker ben over me zelf maar hoe kom je daar weer vanaf. vind dit eigelijk ook moeilijk wil eigenlijk niemand lastig vallen met mijn problemen hoewel ik het dan niet erg vind als anderen hun problemen vertelen. maar hoe kom ik nu van die eenzaamheid af kan iemand mij daar mee helpen, alvast bedankt.

Janneke, 21-11-2010 18:13 #61
Ik heb recent mijn vader verloren, waar ik intensief contact mee had, en in diezelfde tijd is mijn relatie na 6 jaar uitgegaan… Dus ook schoonfamilie etc kwijt. Ook al heb ik veel lieve vrienden en vriendinnen, op zondag voel ik me echt eenzaam. Iedereen is bij zijn familie, of vriend/vriendin, en jij zit alleen. Ik ben het gewoon niet gewend. Het is zo'n verschil met de drukke weekenden die helemaal volgepland zaten. Straks ook kerst enzo. fijn maar niet heus. Wel goed te lezen dat er meer mensen zijn die het voelen. Ik zie het ook als een ontwikkelpunt en probeer het positief te zien. Hoop dat ik er later veel van geleerd heb.

Stefan, 18-11-2010 19:39 #60
Ik ken het gevoel eenzaam te zijn wel. Voor het eerst eigenlijk voel ik me soms echt alleen of eenzaam. Sinds ik niet meer studeer ben ik dat bekende zwarte gat gevallen. Na een zware en sociale studie die al mijn tijd in beslag nam had ik eindelijk tijd om mezelf te 'ontdekken' en zit ik sindsdien in dat 'eigen ontwikkeling proces'. Ook niet erg op zich want in dit soort momenten waarin je op jezelf wordt gewezen ben je geneigd om over jezelf en het leven na te denken. Meeste mensen zijn juist vaak bang om dat te doen en vluchten in onrust om dit juist te vermijden. Nu maakte ik altijd best makkelijk nieuwe vrienden maar nu heb ik sinds school mijn meeste goede vrienden bewust achter me gelaten (niet makkelijk) omdat ik merkte dat ik zelf als persoon veranderde. Dit is heel moeilijk om te doen omdat je voelt dat je een stukje van je oude zelf weggooid. Nu chat of e-mail ik veel om die leegte op te vullen en dat is voor mij meestal genoeg. Ook spiritulaiteit kan leegte opvullen. Kennis opdoen, aanmelden bij clubs, studie kunnen ook je sociale leven weer opbouwen. Mijn mening is dat je altijd vertrouwen moet blijven houden! Dit leven is je niets voor niets gegeven. Er moet overal een reden achter zitten. Je komt de juiste mensen op de juiste momenten tegen en de juiste dingen gebeuren als die moeten gebeuren. Zo zie ik het. Dus nu hou ik vertrouwen dat die nieuwe contacten/mensen wel komen op het juiste moment! Na slechte tijden komen altijd goede tijden! Wie zaait zal oogsten. Het is overigens ook zo dat eenzaamheid niet altijd afhangt van andere mensen. Mensen hebben ook hun imperfecties en tekortkomingen dus die zullen ook niet in alle gevallen leegtes kunnen opvullen. Net als werk of geld dat niet altijd kunnen. Het is de bedoeling dat je van binnen gelukkig bent en positief in het leven staat! Dan ben je ook tevreden over andere zaken. Je moet je leven niet afhankelijk laten maken van anderen maar van jezelf. De levenskracht en lust moet uit jezelf komen en niet van anderen als het ware. Want als je laat leven door anderen dan verlies je al je energie aan die andere en vergeet jezelf te leven. Je kan namelijk niet altijd iedereen plezieren maar wel jezelf.

Dus mensen houd vertrouwen in jezelf en anderen, wees trots op jezelf, ontdek jezelf, doe kennis en levenservaring op (door bijv te reizen) en houd je bezig met je gaven/talenten die je niets voor niets hebt gekregen. Doe wat je echt gelukkig maakt en niet altijd omdat iets van anderen moet of verwacht wordt.

Margaret, 11-11-2010 19:24 #59
Eenzaamheid is een heel onprettige emotie om te voelen. De pijn die je er van hebt is gewoon eng. Je kruipt met je gevoel tegen de muren op. En je wilt er steeds voor vluchten, maar het volgt je. En weet je als je verhaal te complex is, kunnen ze je niet begrijpen, want dat terein kennen ze niet. Dus ga je maar weer gewoon door. Mijn levensverhaal komt in een boek voor, maar ik heb het alleen echt mee gemaakt, en dat maakt het nu juist zo eenzaam.

F., 05-11-2010 21:57 #58
Zijn er meer mensen die net als ik wel degelijk veel aardige en lieve mensen om zich heen hebben en desondanks door gevoelens van onbegrip een leven leiden vol eenzaamheid? De enige vriendin die echt wist hoe ik in elkaar zit ben ik recent kwijt geraakt. Hierdoor is m'n balans weg en is de eenzaamheid stap voor stap aan het winnen. Dan heb je een geweldige vriendin en bloedjes van kinderen maar heb je toch het gevoel dat je alleen bent op de wereld. Puur doordat het je niet lukt om je eigen complexiteit en gedachtengangen begrijpbaar te maken kruip je in een isolement en hou je alles dan maar naar buiten toe oppervlakkig om vervolgens alleen achter te blijven. Terwijl er zoveel te vertellen is.

Janet, 05-11-2010 12:15 #57
Ik ken het gevoel van Dina, ook ik woon in een plaats waar we met z n 2 naar toe zijn gegaan, ook ik heb geen vrienden, ik woon nu ook noodgedwongen alleen, mijn ex heeft de weinige kennisen die we hadden tegen mij opgezet, ben altijd alleen, en heb ook niemand die eens belt of laat staan even aan komt, voorheen was ik een levenslustige vrouw, nu gedreven door eenzaamheid.

Shera, 31-10-2010 21:02 #56
Ik voel me ook vaak eenzaam. Ik heb een postnatale depressie gehad. En heb ook vaak het gevoel dat mensen vriendschap niet meer op prijs stellen. Ik ben wel getrouwd maar ik heb vrijwel geen echte vrienden. Iedereen is zo met zichzelf bezig. Ik probeer wel vriendschappen te vinden maar ik kan ze niet vinden. Op internet is het alleen maar zites voor relaties? Wat moet je dan? Ik voel heel vaak erg alleen…

Dina, 30-10-2010 15:52 #55
Tjonge jonge wat een verhalen allemaal en idd ik voel me ook vreselijk alleen en huilen doe ik regelmatig. Soms heb ik er weer zin in en dan ineens zit ik weer in een behoorlijke dip. Ben 3 jaar geleden verhuist naar waar ik nu woon voor mijn ex. We zaten er net 6/7 week en toen ging het mis (weg is je relatie van 11 jaar lief en leed). Tis een eenzaam bestaan zo ergens waar je geen familie, vrienden gewoon helemaal niks hebt, heb best leuke buren maar meer dan hallo en hoe gaat het is er niet bij. Nou moet ik zeggen dat dat ook niet erg is hoor want zie het ook niet zitten om de deur bij elkaar plat te lopen. En je eenzaamheid rondbazuinen is wel het laatste wat (ik denk iedereen wel) niet zomaar doet. Maar goed stiekem hoop ik dat het ooit nog goed met me zal komen, en ergens denk ik dat er wel een reden zal zijn waarom mijn leven zo loopt zoals het nu loopt. We gaan het zien.

Anja, 22-10-2010 21:54 #54
Ben eigenlijk blij dat er meer mensen zich zo voelen, dacht bijna dat ik mij alleen zo voelde. Net mijn relatie uit en eigenlijk geen vrienden en kennissen, wel mijn kids waar ik veel steun aan heb. Zou graag met onderstaande mensen in contact willen komen door mail etc. Met mensen die het zelfde hebben, voelen, toch eventueel een leuke vriendschap op kunnen bouwen?

R. Radder, 27-09-2010 15:28 #53
Door Ronald 27-09-2010
hallo ben ronald 46 jaar vol mij kloten heb 2 jaar een relatie gehad met iemand uit gelderland.heb haar ontmoet op internet zag er leuk uit en ze heeft een dochter ben met haar gaan samen wonen heb daar alles voor op gezegt mijn baan flat was daar altijd vies kon nooit wat goed doen ze zij nooit dankje wel ofzo.tussen haar dochter en ik geen ook al niet goed.had een grote mond en mocht gewoon veel ben er weg gaan.woon nu weer op kamers en werk voor een uitzendburo… ben zelf gewoon te goed doet gewoon alles voor een vrouw.ben nu hier alleen pa en ma zie ik nooit mij broer ook niet.maar ik blijf wel hopen op beter tijden pffff

Lisa, 27-09-2010 04:53 #52
Hallo, ik ben Lisa 26 jaar en Ik voel me zo kut. voel me zooo alleen. Sinds 7 maanden is mijn 6-jarige relatie over en ik kan er nog steeds niet mee omgaan ik huil nog steeds elke dag. ik voel me zoo eenzaam, ik wil niet meer werken, ik wil niet eens me bed nog uit. En niemand ziet hoe vreselijk klote ik me maar voel, ik kan er ook niet over praten, als ze me vragen hoe gaat het ermee, zeg ik altijd jaa gaat goed hoor. mischien dan ook wel me eigen schuld… Waarom is het leven zo moeilijk, heb hellemaal niks bereikt, werk fulltime maar nooit heb ik geld haha, woon weer bij mijn ouders, heb geen vaste baan maar werk voor een uitzendbureau, heb geen leuke vooruitzichten, en al hellemaal geen doel! ik denk iedere dag, waaaarom leef ik? werd ik morgen maar niet wakker, want het heeft zo geen zin dit allemaal. ik voel me echt zo kut

Sofia, 05-09-2010 02:34 #51
Ik Voel me echt super eenzaam, Vooral nu in de maand ramadan, . Ik kan geenmakeup dragen niet lekker weg gaan met vriendinnen haha niets, ik heb zo een leeg gevoel van binnen, ik wil gewoon dat iemand zegt dat ie van me houd. Ik wil gewoon hetgevoel hebben dat iemand om me geeft en van me houd dat ik speciaal ben. 5 maanden geleden had ik een vriend, ik was hem helemaal vergeten maar sinds kort denk ik nog steeds aan hem en aan nog vele anderen. het lijkt alsof ik nooit meer iemadn ga vinden, met wie het klikt en van me houd. maar ik weetdat dit gevoel voor even is, hih ik vind wel iemand, alleen het zit me soms gewoon echt dwars

Ingrid, 04-09-2010 19:44 #50
Pfft ik weet er helaas ook alles van heb me altijd geisoleerd in een relatie nu ben ik voor de zesde door dezelfde man op straat gezet ik voel me leeg, verdrietig en soms bid ik in mijn bed dat ik niet meer wil wakker worden ik heb ook moiete met contacten leggen op de een of andere manier trek ik vaak de verkeerde mensen aan en dat wil ik niet meer! Ik wil mensen in mijn omgeving die niet altijd negatief zijn die ik kan vertrouwen en andersom ook! Lachen, een terrasje, lekker shoppen of gezellig een sport uit oefenen waardoor je weer zelfvertrouwen krijgt. Ik ben 27 jaar maar leeftijd zegt me niks dus woon je in de buurt van hoogeveen aarzel dan niet en voeg me toe dan neem ik je gezellig mee om te shoppen en over problemen praten mag ook soms moet je je hart kunnen luchten zonder bang te zijn

Lina, 20-08-2010 20:34 #49
:-(:-(:-):-):-)soms voel ik me goed en soms wer, iet omdat ik me de laatste tijd niet goed voel ik woon in marokko en ik heb een broer en 2 zussjjes mona en aziza en ik hou van de broer van me vrindin ik kan niet nederlands praten maar ik heb tegen een vriend gezegd dat hij dit moet schrijfen einde doeg ik hoop dat iedereen dit bericht leest en dat jullie me wat sturen op mijn msn aub stuur berichten naar mij op mijn msn ik heet lina

Anoniem, 18-08-2010 12:35 #48
Hallo Max
ik ben een vrouw van 50.ik snap dat je jong bent, maar moet zeggen dit wat je geschreven heb komt mij zo bekend voor.max je heb gelijk zelf dingen ondernemen klopt, dat doen ik ook wel, ik ga alleen op vakantie, naar cabrets, ik ga overal alleen op enkele keren spreek ik mensen af waar ik uit eindelijk niks aan heb, ik ben vrij hartelijk geweest, waar ik nu van denk, niet doen denk aan je zelf laat je niet gebruiken, dan ben ik maar dan alleen en eenzaam, maar dan ben ik ego.vraag me af wat doe ik verkeerd of wat doen we verkeerd
nee ik zoek geen dating, dan heb ik het niet over jou max, want je kan mischien wel me zoon wezen:-).ik heb het over dat ik hier mensen hun meningen hun ervaringen mag lezen
gr. anoniem

Anoniem, 18-08-2010 12:16 #47
Goeiemiddag allemaal,
ik weet niet zo goed, op wie ik moet reageren, ik heb echter gezocht naar eenzame mensen en vond dit site, als ik zo lees zijn er zoveel eenzame mensen en ja inderdaad ik ben niet de enige, en toch zou ik zo fijn vinden om met iemand die het zelfde probleem als mij heeft, om samen er over te mailen, in de hoop dat ik of hij of zij, met gerust hart verder kunnen leven.ik moet wel zeggen.ik vind het zo moeilijk over mijn problemen meer te praten wat ik voorheen zowel bij me families, vrienden en me kinderen heb gesproken wat er aan de hand is.ik word zo afgewezen op elk vorm, ze vinden dat ik roddel en ziek gestoord bent, als ik over mijn gevoel wilt praten dan is het gelijk als roddel gezien, als ik vertelt dat het me piijn doet dat ik me kinderen de deur heb uitgezen omdat het thuis front niet goed ging, dan vinden ze dat ik gek bent, dat hoort een moeder niet te doen, als ik zeg dat jullie zelf gek zijn en niet goed luisterd, dan vinden ze opeens dat hun ziek zijn en sorry dat ik niet goed naar je geluisterd heb.wat moet ik doen.om de twee weken een uur bij me spygeloog praten de rest van dagen moet je het maar zelf doen.heb heel vaak huilbuien, vreetbuien, niet kunnen slapen niet begrepen voelen.ik ben een vrouw van 51 jaar me twee kinderen alleen groot gebracht zonder hulp van iemand echter heel zwaar gehad en toch andere kant blij hoe me kinderen het doen, nu zijn ze groot volwassen ze hebben hun eigen huis en al.waarmee ik nu zit dat ik nu met schouders te maken heb zo ingewikkelt allemaal, iedereen voed zijn haar kinderen op hun manier, mij vernederen, mannen die ik gehad heb, op enkele na in me leven daar ben ik zo van afknapt.ik heb niemand en ik heb zoiets van laat me maar ik wil ook niemand, maar dan zak ik in een depressie alleen eenzaam niet gehoord.mensen komen eerder over hun problemen bij mij maar owee als ik de mijne vertelt is niet goed.ik heb me behoorlijk afgesloten van de buiten wereld heb geen zin in niets en ja dood gaan gaat mij te ver.

gr.anoniem

Mariana538 (infoteur), 12-08-2010 21:52 #46
Ik ben 15 jaar, en ik voel mij zo eenzaam en alleen ik heb niemand om me heen me ouders snappen mij niet niemand snapt me me zus niet me broer niet niemand niet… mensen zien het niet aan me maar ik ben dood ongelukkig. sinds 1 jaar geleden ongeveer ben ik zo geworden doordat ik geen vrienden meer had. het klinkt zo raar voor mezelf want zo was ik vroeger nooit geweest soms denk ik zelfs waarom leef ik?… ik durf niks meer zit dagen thuis in me bed achter de laptop te niksen kleed me nieteens aan dan zit ik gwn in me pyjama. ik kan er niks aan doen ben ook zo erg lui geworden… ik heb altijd het gevoel dat niemand mij snapt.dat niemand voelt wat ik voel.ik durf ook bijna niks meer van binnen ben ik doodsbang dat mensen mij raar vinden ik kan ook nooit mezelf zijn ik weeet niet wat ik ben ben gwn een raar persoon die zichzelf nog niet gevonden heb maar heb zo veel pijn dat wil niemand weten zoveel verdriet.

Maarten, 11-08-2010 13:08 #45
Maar ik wil nog even een misschien wel waardevolle post scriptum plaatsen:

Het is moeilijk om een initiatief te nemen. Maar net nu ik heb bewezen iets moeilijks te durven doen, smst een vriendin me of ik mee ga om te 'chillen'… Zeg zelf, makkelijker kan het toch niet?

Max, 11-08-2010 12:55 #44
Hallo allemaal,

Het is zo vreemd om te lezen. Je voelt je alleen, en ik zie echt tig mensen met hetzelfde probleem. IK BEN NIET ALLEEN is wat ik mezelf vaak duidelijk probeer te maken. WIJ ZIJN NIET ALLEEN is wat blijkt uit deze site. Ik kan eigenlijk maar een paar dingen voor iedereen bedenken:
1. Heb net al gelezen: Ga naar buiten. Ga dingen doen. Onderneem iets. (Voorbeeld: Ik zat laatst op de bus te wachten. Ik ving de blik van een kennis van me. Vond het zó moeilijk om te doen, maar ik ben er op af gestapt. We hebben de hele busreis zitten kletsen. Een paar jaar geleden was ik nog doodsbang voor bussen. De reden zie ik nu pas in: Ik had geen excuus voor een bus; er zaten veel mensen in maar niemand 'hoorde bij mij'.)
2. Zoek contact met elkaar. Vraag elkaar op deze site je e-mail adres. Nu je lef hebt gehad je eenzaamheid te uiten, probeer de volgende stap te zetten. Vraag een e-mail adres. Overleg je probleem. Leer van de ander en leer de ander kennen. Doe puur een poging om via je pc een vriendschap op te bouwen, er kan iets leuks uit komen. Doe gewoon een poging. (Een vriendin van me zat bij een vriendin van haar. Zoals vrouwen kunnen zijn: Ze waren elkaar haar aan't krullen. Heb gezegd dat ze de webcam aan moesten zetten. Zelf ook gedaan. Die andere vriendin is nu ook een vriendin van mij, puur omdat we hebben gekletst toen mijn vriendin de krultang in haar handen had.)

Dan nu nog mijn verhaal. Ik ben een volgensdewetbijnavolwassen man (sommigen zullen zeggen: 'Broekie!') die sinds een paar dagen geen vriendin meer heeft. Ik was op vakantie. Ging 'bezet' weg, kwam 'single' thuis. Ze wilde vrij zijn. Ze baalde dat ze voor haar gevoel niet kon zuipen en zich kon misdragen. Vreselijk om te ontdekken, want een paar dagen eerder hoorde ik nog hoeveel ze van me hield. Een oppervlakkige keuze. Niet leuk om te weten dat ze je relatie laat vallen in zo'n korte tijd. Ik ben 'r kwijt aan alcohol en andere jongens.
Zit nu thuis. Heb schoolvakantie, en vul m'n tijd op met werk. Natuurlijk wil ik wel vakantie hebben en neem ik vrij. Omdat ik druk bezig ben m'n tijd 'in te vullen' ben ik op zoek gegaan naar eenzaamheid.
Genoeg mensen die het hebben.

Heeft iemand nog tips? Laat het me weten.

Verder wil ik het e-mailadres van Jeroen vragen. Zijn reactie is geschreven op 1 mei dit jaar. Jeroen, ik ben een hartelijk iemand en ik ben opzoek naar een vriend met wie ik kan lachen. Voelt enorm stom om mezelf zo aan te prijzen, maar misschien kunnen we elkaar helpen. Stuur anders een mailtje (iemand anders mag ook) naar maartenvanderwiel061092@gmail.com

Succes allemaal.

Maarten

Martin, 05-08-2010 17:09 #43
Ik ben nu 41 en woon al 7 jaar alleen. Ik heb geen contact met familie en ik heb ook geen vrienden of kennissen. Ik heb al van alles geprobeerd, maar na een tijdje hoor ik niks meer van ze. Ze zijn "druk" en beloven later terug te bellen. Ik hoor daarna nooit meer iets van ze. Ik werk 32 uur in de week, maar daarbuiten heb ik helemaal geen sociale contacten. In de vakantie duurt het soms weken voordat ik eens een gesprekje met iemand heb. De laatste maanden ga ik buiten mijn wek de deur niet meer uit, bang om gekwetst te worden of om doelloos op zoek te gaan naar iets wat ik toch niet kan vinden. Ik heb een tijd ingeschreven gestaan bij een relatiebureau, maar daar kwam vrijwel geen reactie op en heeft me een hoop geld gekost voor niks. Volgens mijn psychiater heb ik gewoon heel veel pech, maar ik geloof er niet meer in.

Alias, 29-07-2010 17:45 #42
Dag iedereen! Ik ben sindskort getrouwd met een hele live vrouw maar op de een of andere manier begin ik me steeds eenzamer te voelen. Heb het gevoel dat mijn vrienden mij links laten liggen en dat ik zelf altijd maar contact moet onderhouden. Ik word zelf nooit eens gebelt of ik iets te doen heb, het moet altijd maar van mijn kant komen. En daarna te horen krijgen "jezus, jij hebt lang niets van je laten horen!". Mijn vrienden betekenen heel veel voor me en het doet dus des te meer pijn om genegeerd te worden.
Sinds februari een nieuwe baan maar heb nogsteeds het gevoel dat iedereen om mij heen loopt, me negeerd en liever maar met iemand anders is op dat moment.
Mijn vrouw en ik draaien allebei wisseldiensten en dat betekent dat ik vaak thuiskom en dan alleen ben. Ik voel me dan het eenzaamst. Vooral als er een avond voorbij gaat waarin ik meerdere mensen bel en niemand opneemt en/of terugbeld. de verveling slaat dan toe en eenzaamheid kicks in!
Blij dat ik hier even mijn verhaal van me af kan schrijven! succes iedereen!

Petra, 22-07-2010 07:00 #41
Ik voel me beroerd ben al 2 x getrouwd geweest en dacht de liefde van mijn leven te zijn tegen gekomen maar die heeft het dinsdag uitgemaakt en nu voel ik eenzaam maak niet goed contact
vaak denk ik wat doe ik op deze wereld ik heb 3 hele drukke kids en ik merk nu pas dat ik helemaal geen vrienden heb
momenteel lig ik giga met mezelf in de knoop
groetjes petra

Marscha, 19-07-2010 13:24 #40
Je moet inderdaad niet in bed blijven liggen. ik ben nog steeds getrouwd, heb geen kinderen. ik heb (dacht ik ) 2 vriendinnen maar heb gevoel dat alles vanuit mijn kant komt. als ik als eerste niet bel of sms dan hoor ik nooit iets. Ik weet goed dat iedereen een eigen leven heb en ik heb niet nodig om elke week met elkaar te spreken of elkaar te zien, heb zelf ook best druk, maar het idee dat niemand aan je denkt van zich zelf maakt me boos en verdrietig.
wel probeer ik als het mij lukt gaan wandelen alleen of met mijn hond, mijn hobby uitoefenen, lekker een boek lezen en aan niks anders denken. toch zou ik heel graag willen in contact komen met mensen en gewoon lekker kletsen. ben ook niet zo iemand die makelijk contact maakt als het gaat om prive sfeer, want zakelijk heb ik contacten.
misschien een idee om proberen met elkaar te praten?
groetjes, Marscha

Evita, 22-06-2010 09:58 #39
Ook ik voel me vaak eenzaam… toch doe ik er alles aan om het niet te zijn… heb MD.gebruik medicijnen ervoor.
en ben al jaren stabiel.doordat ik er goed mee omga.en weet wat ik wel en niet kan doen.mag dus niet werken
en doe daarom vrijwilligerswerk voor mn sociale contacten.ben 7 jaar geleden gescheiden.en zou eigenlijk graag
een speciale vriend of man willen.ben dus eigenlijk onvrijwillig alleen.en de meeste om me heen hebben een partner
waar ze op terug kunnen vallen.voel me dus eenzaam als ik thuis kom en niemand heb om mee te kunnen delen.
lieve gr.Evita… ps heb wel kids en kleinkids.maar die hebben toch hun eigen leven.

Marie, 25-05-2010 19:51 #38
Sedert de dood van mijn dochter ben ik zeer eenzaam geworden, ik woon in het buitenland en daardoor is het conctact met mijn andere dochter per telefoon en mail, ik mis zeer erg mijn kleinkinderen en mijn dochter, ik ga soms op verlof bij haar maar ik zit hier weg te kwijnen omdat ik geen contacten heb hier.

Ria, 20-05-2010 22:26 #37
Hoi Nicole,
Ik heb je verhaal gelezen, en ook ik heb de neiging om in mijn bed te blijven liggen. Niet doen echt niet, je zakt steeds verder weg. Het klinkt afgezaagt maar ga lopen, fietsen als je maar naar buiten gaat. En over je relatie, ken ik heb het net beeindigt, ook getrouwd en ik maar braaf wachten totdat hij tijd en zin had. Niet doen je gaat je afhankelijk opstellen, je wordt verliefd en alleen maar ongelukkiger (en eenzamer) Het was voor mij een moeilijke stap maar ben toch blij dat ik er een punt achter heb gezet.
Ga naar buiten Nicole, blijf niet in je bed liggen. Heel veel sterkte met alles.
Groet Ria

Nicole, 19-05-2010 15:01 #36
Ook ik heb dit probleem, 3 jaar geleden gescheiden, inmiddels leuke baan als medisch secretaresse voor 32 uur. Maar op mijn vrije dag en in het weekend heb ik weinig meer omhanden dan mijn huishouden, waar ik overigens totaal geen zin in heb. Heb het gevoel dat ik het toch voor niemand doe. Ik heb 1 vriendin maar die heeft het geluk binnenkort te gaan trouwen. Ik heb er moeite mee om nieuwe vrienden te maken en te vinden. Want waar vind ik die? Ik ga niet graag in mijn eentje ergens heen, dat durf ik niet goed. Hierdoor ontzeg ik mezelf een hele hoop, dat besef ik wel, maar toch. Ik lig soms hele dagen in bed, omdat ik mezelf niet kan motiveren iets te gaan doen, hierdoor haat ik mezelf meestal nog meer. Ik weet gewoon niet hoe ik hier uit moet komen. Ik ben wel blij dat ik deze site heb gevonden en even mijn ei kwijt kan. Ik ben overigens een goed uitziende vrouw van 43 die een soort van relatie heeft met een getrouwde man. Ik weet dat hij nooit zijn vrouw zal verlaten voor mij, en dat doet pijn. Maar ik wil hem voor geen goud missen want dan heb ik helemaal niks leuks meer in mijn leven. Ik hoop dat iemand reageert op mijn berichtje, zodat ik misschien wat kan leren van iemand anders. Ik voel me nog te jong om de rest van mijn leven als een kluizenaar te moeten doorbrengen, en hou ervan om er op uit te gaan, maar dan wel met iemand en niet alleen.

Ria, 17-05-2010 17:42 #35
Hallo allemaal,
Vanaf febr. ben ik thuis, burn-out noemt men het. Ik kan er wil er geen naam aan geven, het enigste dat ik weet is dat ik me zelden zo eenzaam gevoeld. Werk 36 uur en dat betekent eingelijk dat je meer op je werk bent dan thuis. Ik woon alleen, ben 44 heb hele lieve familie en vrienden daar ligt het niet aan. En toch voel ik me zo eenzaam, zo'n naar gevoel waar ik maar niet af kan komen. Wie heeft ideeen wat te doen? Wie kan mij een beetje weer op weg helpen om weer een stukje terug te vinden wat ik verloren ben? Wat moet ik doen om me niet meer zo eenzaam te voelen? Soms denk ik echt… is dit alles?

Jeroen, 01-05-2010 14:14 #34
Hallo allemaal, ik kwam hier op deze site omdat ik zocht naar eenzaamheid. Ik ben zelf heel erg eenzaam. Vooral nu krijg ik weer dat besef, want ik ben sinds 2 weken weer vrijgezel. Heb een relatie van 1 jaar en 4 maand gehad. Voor die relatie was ik ook eenzaam, heb geen vrienden (in real life) mijn vriendin was toen alles, ook de enigste. Maar nu het uit is, en zij geen contact meer wilt. Begin ik weer bij nul, en dat voelt heel erg rottig. Ik heb niemand, voel me eenzaam, en zit hele dagen te denken wat ze aan het doen is etc. Er is niemand wie mij mee vraagt om iets te doen, en ik ben zelf ook niet zo'n iemand om ergens vrienden te " zoeken " ofzo. Ik vind het soms gewoon heel erg zwaar. Als ik mn broertje en zusje hoor, over hun vrienden. En hun sociale contacten word ik daar soms jaloers om. Het is heel erg zwaar. Maar ik weet niet wat ik er aan kan doen, het liefst had ik de relatie nog gehad. Dan was er niks aan de hand, maja… dat gaat niet meer. Groeten Jeroen

Marianne, 27-04-2010 07:36 #33
Hallo, wel heb t ook dat vreselijke eenzame gevoel door niemand worden begrepen en niet geacepteerd worden zit hele dagen maar binnen de muren komen letterlijk op me af zie weinig tot geen mensen ja in het weekeinde maar dan moet je de kroeg in gezellig hoor dat wel maar waarom niet persoonlijk contact heb ook altijd dat ik contact moet maken wat overigens heel moeilijk is weet nooit wat ik moet zeggen enzo vind het moeilijk om contact te maken ben opgegroeid in kindertehuizen dus met broers en zussen ook geen band op kunnen bouwen zijn vreemde voor me nooit vriendschappen op kunnen bouwen omdat ik van t een naar t ander trehuis ging werk heb ik ook niet veel gehad dit ivm gezondheidsproblemen mn oudste dochter woont 130 km ver weg dus zie ik ook maar n keer of 2- 3 per jaar net zoals mn kleinkids wat ik ontzettend erg vind mn jongste woont vlakbij en komt gelukkig wel n paar x per week langs maar heb zo´n behoefte aan mensen om me heen gezellige dingen ondernemen enzo weet t af en toe echt niet meer soms denk ik wel eens was ik er maar niet meer mag niet zo denken maar toch waar leef je nog voor dan vertel t me dan eens?

George, 24-04-2010 15:57 #32
Ja mij is het leven niet tegemoetgekomen ben me hele leven al alleen het begon op de 1e jaar middelbaaronderwijs toen ze zomaar naar een speciale oderwijs school moest waarvan ik niks snapte en sindsdien is het niet meer gekomen ben nu 18 heb geen vrienden en mn ouders die elke dag ruzie maken en heb ook nog nooi teen vriendin gehad ofzo iedereen neemt dubbel afstand van mij!

Ida, 12-04-2010 09:19 #31
Hoi allemaal, ik ben ida en woon sinds zeven jaar in zeeland, het is mij ook niet gelukt om hier vriendinnen te vinden. Ik heb een prima relatie, maar zou zo graag eens met een vriendin zomaar iets leuks doen, of even praten over wat vrouwen zoal bezig houdt. Is er iemand in mijn omgeving die dezelfde behoefte heeft?

Dineke, 05-04-2010 22:52 #30
Lieve esther,
Wat vind ik jou berichtje verdrietig.ik hoop dat je mensen zult vinden die echt om jou geven.zeg het maar eens als mensen vragen hoe het met je gaat.wie weet hoe de dingen dan gaan lopen.
sterkte!

Esther, 03-04-2010 19:08 #29
Als mensen met mij praten hebben ze altijd het idee dat ik een sterke vrouw ben. Nu toon ik naar buiten altijd heel spontaan en opgewekt, maar toch loopt eenzaamheid als een rode draad in mijn leven. Ben nu 40 jaar en ben mijn hele leven al eenzaam. Echt verlegen ben ik niet, maar de mensen die ik tegenkom hebben het allemaal druk, druk, druk en op de een of andere manier ben ik er toch nooit in geslaagd om een sociaal netwerk op te bouwen. Ik heb geen broers of zussen, geen vrienden, geen familie, geen kinderen. Heb alleen mijn ouders nog en een oma. Ben bang wanneer ze er op een gegeven moment niet meer zullen zijn. Dan ben ik echt alleen op de wereld.

Davie, 25-03-2010 18:10 #28
Eenzaam deze maatschappij maakt eenzaam het gaat om carriere maken gezin en haastig gedoe geen tijd voor anderen in deze maatschappij.

Verboekend, 13-02-2010 12:09 #27
Ik heb op late leefdtijd mijn schoonouders leren kennen en dacht dat het lieve mensen waren?
Ondanks dat mijn vrouw mij waarschuwde dat ze een slechte jeugd had gehad.
Ze leken me zo spntaan en aardig dat ik me gewoon niet kon voorstellen dat het onaardige mensen waren.
In die betreffende familie merkte ik al gauw dat er een enorme afgunst was als er iets gekocht en aangeschaft werd!
Vooral mijn zwager was een grote stoker en liet al snel merken dat hij er niet blij mee was dat we een huis gekocht hadden.
Zelf zat hij in de positie dat hij taxichaffuer was en het minder had dan ik.
Opmerkingen maken die nogal kwetsend waren die ik maar negeerde omdat ik zoiets had van (jij bent nu eenmaal niet wijs)
Mijn schoonouders hadden kortgeleden via hem gehoord dat wij hun vakantie hadden verpest terwijl wij degene waren die dat hadden moeten zeggen.
De hele dag maar klagen en zeuren dat hij dit niet wou en dat ook niet.
Het lijkt mij normaal dat als je met mensen op stap gaat dat je rekening met elkaar hou en niet continue zegt ik wil dit niet en dat niet!
In ieder geval trokken mijn schoonouders party voor hem en mijn vrouw zei dat ze het wel had gehad met de familie.
Ik ben natuurlijk met haar mee gegaan want ik laat haar niet vallen waar de familie bij is.
Ook begrijp ik dat de slechte jeugd daar een extra dimensie aan gaf.
Nu wilde mijn ex schoonvader hebben dat ik mijn excuses aan zou bieden anders waren we nooit meer welkom bij ze!
Ikzelf heb nog maar twee familieleden dus dan begrijp je wel dat dit er aardig inhakt en dubbel hetgevoel geeft van eenzaamheid.
Ik hebeen hele lieve zorgzame vrouw maar een stukje gezelschap van familie is toch ook wel erg fijn.
Helaas is dit voor altijd een afgesloten episode.

Groetjes Luc:-)

Massoels Erwin, 12-02-2010 18:27 #26
Eerst en vooral, ik ben erwin ben 46jaar, heb al mijn gans leven al veel vrouwen leren kennen, maar nooit was er één bij die mij een mooi leven wou gunnen als partner, blijkbaar ben ik veel tegoed voor deze wereld.Voor mijn uiterlijk hoef ik toch niet echt tevrezen, want ik krijg in het(begin)altijd mooie complimentjes, vooral voor mijn blauwe ogen.Tot nu heb ik door mijn tegenslagen maar altijd met mijn vader en moeder tesamengewoond.Tot januari 2009als mijn moeder overleden is op 65jaar.Nu 51weken later ook in januar, i maar dit jaar2010of vorige maand is mijn vader plotseling overleden, hij was 70jaar.Nu blijf ik helemaal alleen achter, heb nog één zus die ouder dan mij is, maar die heeft zelf een gezin, man en 2kinderen en is in de tijd 50km van hier bij mij gaan wonen, dus ook niet bij de deur om elke dag elkaar tegaan opzoeken, Wat werk betreft ook geen probleem heb een goed vast werk.En een goed inkomen.Toch heb ik het gevoel dat het mij maar niet wilt lukken om iemand te leren kennen, en vooral bij tekunnen blijven.En zeggen dat ik een echt gelukkige jeugd heb mogen beleven dankzij mjn ouders, maar vind het jammer dat ik nu in de hel zo een beetje terecht gekomen ben, is er niet1vrouw die daar terug verandering wilt inbrengen?Het echte positieve mogen ze van mij ook weer terug verwachten!

Frank, 07-02-2010 16:38 #25
Er zijn bepaalde dingen gebeurd in mijn verleden waardoor ik me nu zo enorm eenzaam voel
die eenzaamheid zit zo erg 'vast' in mijn hoofd dat ik het haast niet los kan laten
vooral nu degene waar ik van echt van hield, zich beter lijkt te voelen met iemand anders…
ik voel zo een enorme leegte die ik al een tijd niet heb gevoeld en weet haast niet wat ik nog kan doen

mijn hele leven is als een waas voor mijn ogen, wanneer leer ik is geluk kennen? wanneer kan ik weer lachen en bij iemand horen en weten dat mijn leven eindelijk is de goeie kant op gaat?

-Frank
26jaar

Marijke, 06-02-2010 20:27 #24
Ik ben een gescheiden vrouw van 50 en mijn eenzaamheid is vooral het missen van iemand om gewone dingen mee te doen zoals een dagje weg of gewoon ergens een bakkie doen. Heb wel 2 goede vriendinnen maar die zijn getrouwd en dat is toch anders
en vind het lastig alleen ergens op af te gaan ben wel begonnen aan een cursus via de kerk maar mis nog iets. Heeft iemand een idee hoe ik hier wat aan kan doen.

Roya, 05-02-2010 17:45 #23
Hallo allemaal,
Ik heb een paar verhalen gelezen, over de mensen die zich eenzaam voelen, ik voel me ook heel eenzaam, maar eingelijk zijn we niet alleen we kunnen via deze weg even met elkaar praten en onze hart opluchten.mevrouw christel ik wens u sterkte met alles en als ik iets voor u kan betekenen hoor ik graag. ik ben een 39jarie vrouw.

Christel, 03-02-2010 17:48 #22
Hallo,

ik wil graag even reageren op dit artikel ben een vrouw van 53 gescheiden en mijn kinderen zijn allemaal het huis uit
dat leek me best wel prettig lekker tijd voor mezelf
maar het pakte anders uit ik werd ziek heb fibromyalgie(weke delen reuma)kan niet meer werken en nu wordt mijn omgeving steeds kleiner vrienden blijven weg en nu met het slechte weer kan ik niet uit de voeten
ik voel me 86 nu en begin nu echt eenzaam te worden
ik ben niet meer zo aktief als vroeger ben sneller moe en heb mindere dagen maar juist nu heb ik mijn vrienden nodig
bij mij konden ze altijd uithuilen maar ik loop tegen een dichte deur aan dat doet pijn
jammer want ik heb het zo hard nodig dit wilde ik even kwijt
groeten

Pieter, 02-02-2010 14:15 #21
Hebben jullie al eens gehoord van het initiatief van SOlink? Las er paar weken terug over in het AD en moet zeggen het het idee me erg aanspreekt. Voor degene die het niet hebben gelezen… SOlink brengt studenten die op zoek zijn naar een kamer bij een 'oudere' onder die op zoek is naar een stukje gezellig sociaal contact in eigen huis. Ze gooien ook niet zomaar iemand bij je over de vloer, maar selecteren specifiek op hoe jij bent en hoe de student is om een goede match te maken. Ook als de student eenmaal is ingetrokken zal SOlink nog regelmatig langskomen om te controleren of alles goed tussen oudere en student gaat, ze bekommeren zich dus ook over de veiligheid van de oudere en student.

Ik overweeg dan ook deel te gaan nemen aan dit project…, daar een professionele organisatie voor mij gaat bekijken wie er goed bij mij zou passen. Vroeger toen ik jong was hadden we ook altijd een student in huis in de hospita vorm. Destijds kon ik ontzettend goed opschieten met deze student en heb dus goede ervaringen daarmee. Ik hoop dat deze goede ervaringen zich met dit initiatief van SOlink zullen herhalen. Mocht je er ook meer over willen weten kijk dan op hun website www.solink.nl Groeten!

Shirley, 07-01-2010 00:19 #20
Hoi truus ik heb zelf ook borderline en weet hoe het is in een relatie. ben zelf ook een prater en mijn partner niet. vaak weet ik het ook niet meer. zit al wat jaren in thearpie maar het schiet niet op als je partner geen moiete wil doen om ook vooruit te komen.

groet shirley

Sandra, 27-12-2009 18:57 #19
Hoezo doen eenzamen alsof de gespreksstof ze niet boeit? Het is voor mensen zoals ik echt zo en juist de bron van eenzaamheid. Anderen ontmoeten is niet zo moeilijk, anderen ontmoeten met wie je een klik kan voelen is dat WEL. Ik ben het eenzaamst in gezelschap van mensen met wie ik niks gemeen heb en die niet in staat zijn zich te interesseren in wat mij bezighoudt. En ik maar eindeloos respect tonen voor alle domme hobbies en liefde voor Frans Bauer en weet ik veel wat. Andersom kan ik een stuk moeilijker verwachten dat die mensen respect of interesse hebben voor kunst en literatuur, of wel soms? Lekker makkelijk, zo'n algemeen kletspraatje. Alsof ieder contact in je behoefte kan voorzien. Pfff.

Yvonne, 17-12-2009 20:32 #18
Beste Mensen,

Ik voel me een gezegend en dankbaar mens maar voel me ook zo eenzaam dat het gewoon pijn doet en ik bang ben er in vast te blijven steken. Als ik jullie berichtjes lees dan kennen jullie misschien dat gevoel ook, al ervaart ieder dat zo op zijn eigen manier.
Ik vermoed dat mijn gevoel van eenzaamheid een oud gevoel is en nu ik ouder word/ben en niet meer bezig ben met school, werk, gezin, kerk, sport, vrienden, vrijwilligerswerk, reizen, enz. komt het te voorschijnt.
Oh ja, ik heb er alles aan gedaan om kontacten te onderhouden of ze te maken maar toch rinkelt nauwelijks meer de telefoon of deurbel. De mensen die ik mijn vrienden mag noemen zie ik alleen op verjaardagen omdat iedereen het druk heeft. En dat begrijp ik heel goed.

Ik kan mezelf goed vermaken maar wat zou het toch fijn zijn om ergens bij te horen, gezien te worden, te delen.
Ik doe iets niet goed, maar wat? Ik vind het zo zonde van mijn leven om niet meer in staat te zijn te genieten van de mooie dingen om mij heen.
Yvonne.

W. A. van der Mark, 04-12-2009 13:20 #17
Sinds mijn huwelijk ontbonden is ga ik me alleen maar slechter voelen en dat is al een jaar.
Soms zie ik het niet meer zitten en denk dan aan dingen die ik mijn vader en vrienden niet kan aandoen

Gabrielle, 14-11-2009 01:50 #16
Beste mensen,

Indien jullie gratis advies etc. willen, gelieve mij een e-mail sturen. Uiteraard biedt deze website ook gelegenheid om met elkaar in contact te komen.

Groetjes, Gabrielle

Lesther, 05-07-2009 23:08 #15
Hallo Joyce,

Had je een reactie geschreven maar zie hem nu niet meer terug. Heb je hem wel ontvangen? Whatever, het lijkt me een hele vervelende situatie waar je in zit. Ik zou denken: wauw LA! Maar niets is wat het lijkt. Heb zelf veel gereisd en het buitenland blijft me toch gewoon trekken. Maar jouw situatie is natuurlijk niet prettig. Ik wens je heel veel succes in het maken van de juiste keuzes en wie weet hoor ik nog eens wat van je. Mijn email is: lestherbos@hotmail.com.

Groetjes Lesther

Joyce, 20-02-2009 00:23 #14
Ik ben waarschijnlijk veel te laat met reageren op dit artikel, dus de kans is groot dat ik geen reactie krijg… Veel herken ik hierin… ik ben weliswaar geen moeder, maar zit wel thuis en heb geen werk. Ben verhuisd naar Amerika, waar ik in een van de grootste steden woon, getrouwd met een hele lieve man die een drukke baan heeft. Maar eenzaam, ik kan het niet eens beschrijven… heb gemerkt dat het moeilijk is om vrienden te maken, vooral als je niet werkt. Mensen hier maken niet snel vrienden, iemand zei me van de week: trek er maar 5 jaar vooruit voordat je echt vrienden maakt hier…

Op dit moment ben ik dusdanig ver gezakt dat ik wil gaan scheiden.
Ik kan de situatie niet meer aan… mijn man verdient dit niet, hij is ontzettend lief en weet ook niet wat hij eraan moet doen.
Mijn leven lang heb ik goede banen gehad, altijd veel op pad voor de baan, in het buitenland gewoond en nu dan "gesetteld… "

Maar de prijs die ik betaal voor een lieve man en mooi huis lijkt erg hoog.
Ik verlies mezelf.

Thanks for het luisternen.

Joyce
Los Angeles

Rabih, 10-09-2008 19:50 #13
Hallo dit klinkt een beetje raar wat ik nu zeg, maa ik ben een 16 jarige jongen die zich heel eenzaam en verlaten voel in meerdere opties mijn moeder heeft mij verlaten als kind zijnde toen ik 7 was ik had niemand anders dan mijn broetje en mijn pa tevens heeft mijn moeder alles wat we bezaten meegenomen.
we hadden niks behalve elkaar een tijd klater zijn wij erachter gekomen dat mijn beste vriend (broertje) kanker heeft en hij foute medicamenten heeft gekregen(een overdosis) nu is hij overleden en kan ik met niemand meer praten of leegmaken mijn eigen vader begrijpt me helemaal niet hoe ik me voel ik heb perfecte cijfers en dat soort dingen en wil hem er niet bij betrekken maar ik kan het niet helpen steeds als ik uitgelachen of gepest word dan kan ik niet naar hem toe.
hij word direkt boos op mij vanwege niks mijn vrienden hebben mij allemaal verlaten omdat ze mij een buitenlander vinden en mijn problemen niet willen aanhoren en willen mij niet helpen,
Ik ben helemaal geen probleem kind en altijd aardig tegen iedereen in iedere opzicht maar ik begrijp niet wat ik fout doe en waarom niemand mij wil helpen daarom dat ik hier zit.
KAN iemand van jullie me mischien helpen als je mijn email wil dan is dat alrabih1@msn.com

Marian, 31-08-2008 10:24 #12
Hallo Ria, Heel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb een fijn gezin en werk, maar ik mis een of meerdere mensen om leuke dingen mee te doen, om over leuke en minder leuke dingen te praten. Ik zou willen weten of er cursussen of therapie bestaat over het omgaan met eenzaamheid.

Ria, 31-08-2008 03:56 #11
Hallo, mijn naam is Ria.Ook ik ken dat gevoel van eenzaamheid.Ik heb 2 grote kinderen waarvan 1 getrouwd en de ander zal zo ook gaan samenwonen. Ik werk alleen in de nachten en zit dan 8 uur alleen. Mijn echtgenoot werkt in de beveiliging meestal ook in de nachtdiensten.En oh. wat zou ik het leuk vinden om eens een keertje met een vriendin een dagje weg te gaan, te shoppen of gewoon lekker babbelen onder het genot van een bakje koffie.
Ik mis dit heel erg.En het word steeds erger.Ik woon nu 1 jaar weer in een dorp mensen zijn aardig zeggen gedag maar dat levert niet op wat ik eigenlijk zou willen.

Groetjes Ria
:-(

Truus, 11-07-2008 13:49 #10
Hallo mijn naam is Truus, Ik ken dat gevoel van eenzaamheid wel. Ik heb op therapie gezeten en heb mezelf hierdoor beter leren begrijpen. Soms wilde ik dat ik mezelf niet zo goed kon, en dat ik wist waar alles vandaan kwam. Maar het aller ergste vind ik dat ik een vriend heb waarbij ik herken dat het helaam niet goed gaat met hem. Maar hij ontkent alles. Hij praat niet over hoe hij zich voelt, over zijn zorgen, maar ik zie het wel aan hem als hij gestresst is. Op zijn kaken bijten enzo. Dan vraag ik ben je gestresst en zegt ie doodleuk dat dat niet zo is. Hij gaat doodmoe naar zijn werk. Ik denk dat die man echt problemen heeft, bindingsangst enzo, ik heb er wel met hem over gepraat, maar hij wil er niets aan doen, en het veranderen. Ik weet dat ik het dan naast me neer moet leggen, maar vind het heel moeilijk. Ik wil niet dat ie straks alleen is als hij oud is. Ikzelf heb verlatingsangst. Onze problemen worden steeds erger. Hij wil er niet over praten, terwijl ik juist een prater ben en ik besef dat je met praten een heleboel dingen kan oplossen. Maar ja hij wil niet. Ik denk ook dat ie vreemd gaat. Dat doet ie denk ik omdat ie dingen mist. Ik had op een site voor sex iemand zien staan die op hem leek. Ik belde hem op, en meteen daarna was de advertentie van de site verdwenen. Ik wil niet dat mijn vriend met een ander een bed ligt. Wat kan ik toch doen? Ik wil hem helpen en hem een keer laten zien dat ik hem wel begrijp en dat ik wel echt voor hem wil gaan, maar ik loop steeds vast en het ergste is dan ook nog eens dat ikzelf borderline heb. Wie kan mij helpen. Ik wil mijzelf en mijn vriend helpen, maar hij wil niet in relatie therapie. Ik hoop op een reactie. Alvast bedankt.

Paula, 04-06-2008 14:14 #9
Hoi. Ik werk niet de kids zijn al wat groter gaan meer hun eigen weg. Heb wel wat kennissen maar niet echt een paar leuke vriendinnen om eens leuk mee te gaan shoppen, een dagje weg, om te gaan wandelen een kopje koffie enz. Het huishouden is zo klaar en dan zit je de rest van de dag alleen. Heb een hondje genomen om verplicht naar buiten te gaan maar ook dat levert niet de contacten op die ik graag zou willen.

Ik kan er vaak heel goed tegen dat dit nu zo mijn leven is heb ook veel hobbys verveel me niet gauw. Vroeger heb ik er ook altijd maar een beetje bij gehangen zolang ze me ergens nodig voor hadden was ik goed. Je moet overal alleen naar toe en dan juist zie je anderen samen gezellig. Mijn man is een schat maar is doordeweeks heel vroeg weg en laat thuis in de weekenden is hij er echt voor mij. Maar ja dan wordt het weer maandag weer een nieuwe de zefde week als altijd.

Patricia, 09-05-2008 13:57 #8
Ik herken dit heel erg, ik voel me erg eenzaam in mijn relatie. Ik ben getrouwd en heb drie al wat oudere kinderen. Nu ze iets groter worden, merk ik heel erg dat ik me alleen voel in mijn relatie met mijn man. Hij is een erge binnenvetter en praat heel weinig met mij. De kinderen staan voor hem op nummer 1. Ik voel me vaak een meubelstuk in huis, iemand die er wel is, maar die geen speciale aandacht nodig heeft. Terwijl ik dat wel wil en nodig heb. Ik word hier zo moedeloos van, en heb al van alles geprobeerd, therapie en al. Helaas helpt dit weinig tot niets. Ik hoop dat hier eens een oplossing voor komt, want dit wil ik geen jaren meer.
Groetjes van Patricia

Monique, 27-04-2008 19:15 #7
Ik herken veel of zelfs alles wat hierboven staat beschreven. Ik ben een huisvrouw met 2 bijna volwassen kinderen en een ongeneeslijk zieke man. Omdat mijn man tot steeds minder in staat is, word ook mijn wereldje steeds kleiner. Ik heb moeite met het leggen van contacten omdat de meeste vrouwen werken en ik mij een buitenstaander voel die zij maar lui en nietszeggend vinden. De vriendschappen die mij zijn aangeboden in het verleden heb ik afgewimpeld onder het mom van, ik wil liever met mijn man nog die dingen doen. Nu heb ik spijt en zou een vriendschap enorm op prijs stellen, maar dan wel met een vriendin die ook huisvrouw is en niet voordurend over werk praat waardoor ik weer dichtklap en afstand neem… Ik heb mij voorgenomen weer te gaan sporten en hoop op deze manier weer meer zelfvertrouwen te krijgen en evt contacten te leggen…
Groetjes, Monique

Gabrielle, 17-04-2008 16:59 #6
Hallo Michelle, stuur me een e-mail en wie weet kan ik je helpen.
Groetjes, gabrielle

Michelle, 10-04-2008 09:15 #5
Dit artikel spreekt mij heel erg aan. Ik heb zelf twee kinderen en zit al enige tijd thuis. Ik zou heel graag weer gaan werken, maar dat is allemaal vrij lastig… Te lang om uit te leggen. Ik merk dat mijn partner en ik weinig gespreksstof hebben en ik zou dat graag willen veranderen, maar ik heb blijkbaar weinig te vertellen, want je maakt niet zoveel mee. Wie kan mij adviseren, die stiltes die er vallen bij mijn partner en mij voelen niet goed…

Kim, 06-02-2008 14:26 #4
Wat ik hier boven heb gelezen spreekt mij zeer aan met name dat het bij mij zoiets is, dat ik niet durf dat ik denk dat ik niet zo belangrijk ben om mee om te gaan of naar te luisteren, dat heeft weer met mijn adoptie te maken. Ik wou dat ik er iets aan kon doen. Ben ook wel blij dat meerdere mensen hetzelfde hebben. Groetjes kim:-)

Gabrielle (infoteur), 15-10-2007 19:05 #3
Personen die vragen hebben, kunnen gerust een berichtje achterlaten die ik z.s.m. zal beantwoorden!

Romana, 15-10-2007 15:04 #2
Ik vind dit een goed artikel, eigenlijk vind ik dat je columnist moet worden, mijn complimenten, want veel buurvrouwen van mij hebben meegelezen en zijn het er over alles mee eens!

Cindy, 15-10-2007 15:00 #1
Heel erg bedankt voor het artikel, ik heb hier veel aan. Ik moet inderdaad veel veranderen in mijn leven en mezelf weer tussen de mensen begeven.

Infoteur: Gabrielle
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Sociaal
Reacties: 263
Schrijf mee!