InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Man en vrouw > Bindingsangst blootgelegd

Bindingsangst blootgelegd

Bindingsangst blootgelegd Bindingsangst is een vaak voorkomend hechtingsprobleem dat veelbelovende relaties bij voorbaat ruïneert. Wie aan bindingsangst lijdt heeft een diepgewortelde angst de relatie naar een hoger plan te tillen. Net als je denkt dat je de relatie van je leven hebt, schept je partner met bindingsangst een afstand. En op een dag meldt hij je dat het niet aan jou ligt, dat er altijd al twijfels waren. Weg verpletterende liefde, weg toekomst. Wat zijn de oorzaken en hoe herken je de man met bindingsangst?

Bindingsangst in de praktijk

'Time goes by, life goes on, and all I can think of is why you're gone.'
Bindingsangst betekent eigenlijk dat je ergens niet voor gaat. Je zet je niet in voor de ander, wilt risico's vermijden en vooral niet de verkeerde keus maken. Je denkt dat het elders beter is, dat er nog wel iemand anders op je wacht. Op degene die slachtoffer is geworden van iemand met bindingsangst komt het vaak over als een aardverschuiving. Uit niets bleek dat de relatie ten einde liep. Toch, de persoon met bindingsangst zegt A, maar nooit B. Voor die tijd is ie verdwenen, zonder te beseffen welke schade er is aangericht. Het probleem met bindingsangst is dat het vaak slecht herkenbaar is. De liefde lijkt zo mooi, zo groots, zo echt, zo hemels. Er is geen denken aan dat het ooit kapot kan. Speelt de persoon met bindingsangst dan een spel? Jazeker, maar dat gaat onbewust. Iemand die van zichzelf weet dat hij bindingsangst heeft, zou zich niet met relaties moeten bezighouden. Helaas komt het nog steeds voor dat je een man treft die met diepgewortelde angsten zit. Dat besef komt pas op de dag dat zijn houding geleidelijk of abrupt verandert, en de verpletterende liefde slechts een doorgeprikte ballon blijkt. Overigens wordt in dit artikel uitgegaan van de man als lijder aan bindingsangst, maar het komt - hoewel in veel mindere mate - ook voor bij vrouwen en kan dus ook 'andersom' worden gelezen.

Liefde die je verplettert

'The hottest love has the coldest end.'
De man met bindingsangst is niet altijd eenvoudig te herkennen, omdat hij zich meestal anders voordoet dan hij daadwerkelijk is. Heb je hem net leren kennen, dan verbergt hij zijn ware aard nog heel zorgvuldig. Zijn liefde voor jou overheerst alles, niets is hem te veel, alles doet hij wat in zijn vermogen ligt om je te veroveren. Kortom, hij draagt je op handen. 'Jij bent de ware', komt er vlekkeloos uit. 'Het klikt zo geweldig', is een goede tweede. 'We hadden elkaar jaren eerder moeten ontmoeten' een machtige derde. En als bonus: 'Jij bent de vrouw waar ik mijn leven op heb gewacht'. Hij deinst er niet voor terug de indruk te wekken dat het gaat om groteske liefde, het is op het theatrale af. Smachtend kijkt hij je aan, hij zoent je teder en overlaadt je met liefdesbrieven die niets aan de verbeelding overlaten. Mr. Right staat voor je neus, je voelt het tot in je vezels, je voelt het tot in je tenen, eindelijk heb je prijs, en hij ook. Helaas is voor hem de lol er wel vanaf zodra je toehapt. Want zodra je meegaat in zijn dolle molen van liefdesbetuigingen zwakt zijn belangstelling gestaag af. Eerst schept hij afstand, daarna vertrekt hij abrupt, vast en zeker op zoek naar de volgende prooi. Want bindingsangst maakt onzeker, en af en toe moet hij bewijzen zien dat hij nog in trek is bij de vrouwen. Dus in short: Pas op voor overdreven versiertactieken en allesverzengende liefde...

Een vrijblijvend karakter

'The greatest distance on earth is when I am right in front of you and you don't know that I love you.'
'We bellen!', 'We zien elkaar wel weer!, 'Tot later!' Iedereen kent de vrijblijvendheid van een contact dat niet meer mag zijn dan een oppervlakkige band, tenminste, als het ligt aan de partner met bindingsangst. Na een date wordt er nooit een nieuwe afspraak gemaakt, nooit zal hij je spontaan bellen of schrijven. Meneer laat zich niet vastpinnen en houdt het liefst alle mogelijkheden open. Routine, vanzelfsprekendheid en op elkaar rekenen benauwen hem zo erg dat hij het als verstikkend ervaart. Jullie relatie mag liefst geen naam hebben! Natuurlijk stelt hij je nooit en te nimmer voor aan zijn vrienden of familie. En nee, je mag vooral niets verwachten. Doe je dat toch, zoek dan liefst een ander. Hij wil je er zelfs wel bij helpen! Plots besef je dat je in een soort minnaressenpositie bent beland. Jij snakt, jij wacht, jij wilt, jij geeft, jij zucht en jij droomt. En hij? Hij bepaalt altijd waar en wanneer jullie elkaar weer zien. Houd je je niet aan zijn onuitgesproken 'regels' en bel je hem bijvoorbeeld spontaan op, dan straft hij dit af door maanden of weken niets meer van zich te laten horen. Op het moment dat je besloten had hem voorgoed te vergeten duikt hij plotseling op. En haalt al je oude liefdeswonden schaamteloos weer open... Au!

De eeuwige twijfelaar

'Commitment is healthiest when it's not without doubt but in spite of doubt.'
Sommige mannen met bindingsangst-issues weten nooit wat ze willen. Eindeloos kan hij twijfelen tussen trekdrop of muntdrop, tussen een hamburger of een cheeseburger, tussen jouw liefde of helemaal geen liefde. Tussen jou of die andere vrouw... ook al moet hij die eerst nog tegenkomen. Bij elke keus voelt hij zich onder druk gezet en nooit komt hij eruit, terwijl hij jou aan een lijntje houdt en jij wacht op het ultieme bewijs van liefde. Natuurlijk help je je twijfelende partner en maak jij desnoods de keuzes voor hem. Tot het moment dat je besluit dat jullie voor de liefde moeten gaan, voor altijd. Plotseling krijgt hij het Spaans benauwd. Zweetdruppels parelen over zijn gezicht. Met bonkend hart zoekt hij naar de exit en laat zijn hersenspinsels spreken: 'Ik twijfelde altijd al aan ons, dat weet je' en 'We passen toch niet zo goed bij elkaar'. Of deze: 'Bij nader inzien botsen onze karakters', 'Ik ben hoop ik niet verplicht met jou verder te gaan' en 'Sommige relaties gaan nu eenmaal uit'... enzovoorts. Verstijfd van schrik kijk je hem hulpeloos aan. Dit kan hij niet menen, dit kan niet waar zijn, jullie houden toch van elkaar? Oh jawel, maar bindingsangst is dan ook niet jouw probleem, maar dat van hem, en het zit diep in zijn verleden geworteld. Dag liefde!

Ruzies als excuus

'Commitment in the face of conflict produces character.'
Er zijn mannen met bindingsangst die ruzies uitlokken. Overigens is dat niet eens met opzet, maar het is zijn diepe angst voor vertrouwdheid dat hem drijft. Eerst jaagt hij natuurlijk je hoofd op hol. Big love ! Maar dan... zijn manier om controle te houden over intimiteit is het onbewust creeeren van een sfeer die uiteindelijk wel met de relatiedood moet eindigen. Hoe hij dat doet? Heel simpel. Hij scherpt verschillen tussen jullie aan, zodat je niet te dichtbij kan komen. Opeens zijn karaktereigenschappen - waar hij eerst als een blok voor viel - een breekpunt. Vanzelfsprekend word je boos. Waarom doet hij toch zo? Wat is er met hem aan de hand? Door de afstand die de conflicten veroorzaken voelt hij zich veilig. En veiligheid is niet in jouw armen, integendeel. Stel dat je teveel wilt! Stel dat je vindt dat jullie moeten trouwen! Stel dat je met hem naar bed wil! Stel dat je... vul maar in. Veiligheid zoekt hij in zijn eigen single leventje, waar niets moet. De discussies kunnen dan ook hoog oplopen maar de relatie is niet per direct afgelopen. Door de afstand die hij wenste krijgt hij juist opnieuw behoefte aan intimiteit. Verzoeningen volgen tot na verloop van tijd de volgende strijd los barst. Knipperlichtrelaties zijn hiervan een typisch voorbeeld, met als oorzaak een fiks bindingsprobleem. Een vermoeiend spel van aantrekken en afstoten! Is de relatie toch voorgoed uit? Dan is zijn reden de volgende: 'We hadden altijd ruzie.' Ja, ja.

De fladderaar

'Life is full of attachments, so being single is a state of inadvertent denial.'
De serial hopper huppelt van vriendin naar vriendin, en blijft nergens lang hangen. Tegen de tijd dat hij vastigheid voelt is hij allang weggevlucht, want een vriendin heb je immers alleen even voor de 'leuk'. Huisje, boompje, beestje is niets voor hem, sterker nog, hij gruwelt ervan zijn typische single bestaan te moeten opgeven. Vrouwelijke belangstelling heeft deze man plenty, maar ze moeten niet zo 'veeleisend' zijn en niet 'zoveel zeuren'. Omdat deze man met bindingsangst zich niet laat bezitten, blijft hij interessant en aantrekkelijk. Zijn onbereikbaarheid werkt als een magneet op precies die vrouwen die denken dat meneer zijn solo-leven voor hen wil opgeven. Maar hij laat alle vrouwen in de waan zonder ooit het achterste van zijn tong te laten zien. Gedachten en gevoelens deelt hij met niemand, en zo krijg je dus nooit de kans hem te leren kennen. Een bindingsangst dus waar de fladderaar zich wel degelijk van bewust is, maar die hij verdoezelt onder een laag charme. Opdat ook jij trapt in zijn liefdesstreken. En als je je smoorverliefd voelt verdwijnt hij met stille trom. Zou de jouwe er ook zo een zijn? Waarschijnlijk niet, want dan was hij al weg. Check toch even zijn fotoalbum en agenda en tel alle personen die je tegenkomt!

Het moederskindje

'Who ran to help me when I fell, or kissed the place to make it well? My mother.'
Wie kent hem niet, de eeuwige vrijgezel? Hoewel de meeste mannen met bindingsangst niet direct herkenbaar zijn is dat anders voor de man die zelfs nog bij zijn moeder thuis woont. Bezint eer je begint! De man is niet vrij om zijn eigen leven te leiden en is feitelijk een huwelijk met zijn moeder aangegaan. Kom jij als 'andere vrouw' te close in zijn veilige thuishaven, dan zal zijn tomeloze liefde - want oh, een vrouw die anders is dan zijn mammie is toch wel heel aantrekkelijk - op grove wijze omslaan in het omgekeerde. Opeens krijgt hij een geheel andere toon en is de liefde zelfs met een vergrootglas niet meer te vinden. Want stel je toch voor dat zijn moeder erachter komt, stel je voor dat hij echt het ouderlijk huis moet verlaten om ooit met jou... hij moet er niet aan denken! En zo belast hij je met een lading beperkingen waar je u tegen zegt. Je mag dit niet, je mag dat niet, je moet dit en je moet dat. De man rammelt van de frustraties over zijn eigen beperkingen in zijn toch wel merkwaardige leven. De meeste mannen zijn voor hun dertigste natuurlijk allang uit huis, maar een enkeling blijft tot in den treure bij moeders pappot hangen. Heb je met een moederskindje te maken, stop er dan mee hem los te weken van zijn familie. Volwassen worden is hem vreemd, qua seks weet hij van toeten noch blazen en een gezin stichten is niet aan hem besteed. Deze vorm van bindingsangst gaat gepaard met grote ontwikkelingsachterstanden.

Het ligt niet aan jou...

'He that is good for making excuses is seldom good for anything else.'
De man met bindingsangst is een meester in de versierkunst en een grootmeester in clichés. Welbekende plotselinge overtuigingen brengt hij alsof ze aan de natuur zijn ontsproten. Bijvoorbeeld: 'Ik verdien jou niet, ik ben jou niet waard', 'Het ligt niet aan jou maar aan mij', 'Zoek toch iemand die meer tijd voor je heeft dan ik', 'De persoon die jij beschrijft bestaat in je dromen'... enzovoorts. Moeiteloos komen de keiharde woorden - deels bedoeld om jou te verschonen van schuld - uit zijn mond rollen. Als een mokerslag hakken ze op je in. Want je had toch alles verwacht maar niet dat. Vraag je om duidelijkheid of uitleg, dan krijg je die niet. Ben je verdrietig, dan begrijpt hij je niet. Hij doet immers niets fout, hij zegt alleen 'eerlijk' hoe hij erover denkt... En tja, sommige mensen doen er kort over, zo zegt hij, anderen langer... Dus what's the point? Het lijkt net alsof hij het zelf niet weet, alsof hij zich niet bewust is van het feit dat hij stiekem als de dood is voor je aanwezigheid, je verwachtingen, je liefde, je toewijding, de toekomst. Spreek je hem tegen dan is zijn vastbeslotenheid opvallend. Is hij dan al het moois tussen jullie vergeten? Speelde hij toneel? Was hij wel echt? Wie zal het zeggen in zijn spoor van verderf en zijn smoesjes om je te sparen. Er is wel een plus te bedenken: Je mag van hem verder leven met de wetenschap dat er met jou niets mis is. Alsof je dat nog niet wist...

Hoe krijg je bindingsangst?

'All quitters are good losers.'
Bindingsangst is een vorm van onbetrouwbaarheid en kan worden beschouwd als een psychische stoornis. Het ontstaat vaak al in de vroege ontwikkeling van een kind, want daar ligt het fundament van hechting. Hechting aan de moeder is een proces dat zich afspeelt in de eerste vijf levensjaren en is van groot belang voor de ontwikkeling van iemands persoonlijkheid. Voor de vader geldt dat in mindere mate ook. Dit betekent dat als er in die allereerste fase iets verkeerd gaat, bijvoorbeeld een onaangename omgeving, verwaarlozing, opgaan in een massa broers en zussen zonder persoonlijke aandacht te krijgen, onveiligheid door een spijkerharde opvoeding of een afwezige moeder of verslaafde moeder, dat dat op latere leeftijd ingrijpende gevolgen heeft. De persoon in kwestie ontwikkelt weinig eigenwaarde, staat wantrouwig in het leven en in de liefde, en wordt angstig voor intieme betrekkingen. En dat zijn nu precies de aspecten die in een relatie van cruciaal belang zijn. Een andere mogelijkheid is een op latere leeftijd verkregen bindingsangst door een of meerdere mislukte relaties, waardoor het gevoel ontstaat een mislukkeling te zijn. Om zich te beschermen tegen nieuwe pijn wordt vastigheid zodoende vermeden. Iemand met bindingsangst kan pas genezen als hij beseft dat hij door zijn houding de liefde van zijn leven laat schieten. Vaak trouwt zo'n persoon uiteindelijk toch - soms met een second best - maar gedachten aan die one and only van toen staan echt geluk in de weg, al wordt dat vanzelfsprekend ontkend.

Signalen van bindingsangst

Onderstaande voorbeelden zijn 'red flags' in een relatie.
  • Je partner vertoont vermijdingsgedrag, gaat je geleidelijk of plotseling ontwijken en zet het contact op een lager pitje.
  • Je partner vindt dat je teveel vraagt en dat je verwachtingen te hoog zijn, terwijl die niet zijn veranderd.
  • Je partner weigert de relatie officieel te maken door jou bewust niet mee te nemen naar familie en vrienden.
  • Je partner geeft je het gevoel dat je tekort schiet, dat je niet goed genoeg bent, dat hij beter kan krijgen.
  • Je partner weigert over de toekomst te praten en kapt gesprekken in die richting meteen af.
  • Je partner zoekt ruzies om niets, om daarna te kunnen zeggen dat jullie teveel ruziemaken en dus niet bij elkaar passen.
  • Je partner heeft moeite met intimiteit, vertoont seksuele problemen of onhandig gedrag.
  • Je partner geeft regelmatig aan te twijfelen aan de relatie.
  • Je partner gaat niet in op jouw zorgen en gevoelens of 'walst' er overheen.
  • Je partner geeft prioriteit aan zijn vrienden, uitgaansleven en kroegentochten en wil dat allemaal zonder jou doen.
  • Je partner heeft een verleden met enkel verbroken relaties of heeft helemaal nooit een relatie gehad.

Afzwakking mooie momenten

'Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that take our breath away.'
In een relatie waar een van de partners bindingsangst heeft worden mooie momenten soms afgedaan als niet belangrijk, of afgezwakt. Vaak worden dingen ook negatief uitgelegd. Zeg je bijv. dat iets ontzettend leuk was, dan zegt de bindingsangst-partner: 'Och, het was best aardig.' Zo wordt de relatie kapotgenuanceerd. Als jij geniet, baalt hij heimelijk, want dat betekent in zijn beleving dat hij verplicht is bij jou te blijven. En in zijn hoofd is hij al bezig om subtiele hints te kunnen geven, zodat je maar niet teveel verwacht, zodat je maar goed beseft dat het echt niet serieus kan zijn. Zo is de hartenbreker al tijden bezig zich van je los te maken, zonder dat je het door hebt. Natuurlijk gaat zo'n relatie ook stuk, omdat de partner met bindingsangst zich niet kan en niet wil geven. Genieten vindt hij moeilijk omdat hij wantrouwt en onzeker is. Hij prent zichzelf bijv. in dat hij niks waard is, dat de liefde nooit zo rooskleurig kan zijn, dat de relatie toch gedoemd is te mislukken, en waarom zou ze bij me blijven, enz. Hem zelfverzekerd maken lukt niet, want tegen de tijd dat je denkt hem te hebben geholpen met zijn hechtingsstoornis, is hij al met de noorderzon vertrokken. Bindingsangst veroorzaakt een spoor van verdriet, een gebroken hart, bittere teleurstelling, woede, onduidelijkheid, onzekerheid over je eigen inbreng en het gevoel niet te voldoen. Het is het venijn in je relatie.

"The irony of commitment is that it's deeply liberating -- in work, in play, in love." ~ Anne Morriss

Lees verder

© 2010 - 2014 Astrid-d-g, gepubliceerd in Man en vrouw (Mens en Samenleving) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde links
Relatie 2link Be, Singles 2link Be, Relatie Start Be, Angst Start Be en B9 Relatiebemiddeling.
Gerelateerde artikelen
Bindingsangst - een psychische stoornisJij wilt een “echte relatie”, een gezamenlijk huishouden en toekomst plannen, maar zodra je partner het hoort begint hij…
Relatie-angst, je kan er wat aan doenRelatie-angst, je kan er wat aan doenEen relatie aangaan, gaat niet altijd over rozen. Een relatie houden ook niet. Vertrouwen en vrijheid zijn belangrijk in…
Bindingsangst treft mannen én vrouwenBindingsangst treft mannen én vrouwenHoewel het vaak mannen wordt verweten hebben vrouwen evenveel last van bindingsangst. Bindingsangst is een hevige angst…
De meest voorkomende angstenIedereen is wel eens bang. Het klinkt raar maar het is gezond en het hoort bij het dagelijkse leven. Zonder angst kunnen…
Liefde, verliefdheid en hechtingsstijlenLiefde, verliefdheid en hechtingsstijlenAls je verliefd bent en er ontstaat gaandeweg duurzamere liefde speelt de wijze waarop je je vroeger hechtte aan je oude…

Reageer op het artikel "Bindingsangst blootgelegd"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Erik, 19-09-2014 00:05 #132
Ik ben het met Henkie eens. Ik (vermoed) dat ik zelf ook een vorm van bindingsangst heb. Hier wordt echter gesuggereerd dat mensen met bindingsangst vreselijke, manipulatieve wezens zijn waar je zeker nooit me moet aanpappen. Er wordt geen woord gerept over het feit dat mensen met bindingsangst daar zelf ook vaak enorm van balen en ervan af willen komen (ikzelf in ieder geval wel). Ik wil zelf graag een relatie en "huisje-boompje-beestje" zegmaar, maar zodra er zich een kans voordoet voor ook maar een begin (ik breek de relatie meestal af voordat het uberhaupt het woord "relatie" mag dragen, omdat het de ander later nog meer pijn zal doen), bekruipt een verschrikkelijke angst me. Ik WIL het enorm graag, maar iedere keer lijkt de grond onder mijn voeten weg te zakken als het "moment supreme" daar is. Dan ga ik twijfelen, mezelf afvragen of ze wel "goed past" of ik niet "een beter iemand" zal vinden, of ik voor lange tijd gelukkig met haar kan zijn, en of ik mijn vrijheid nog wel zal houden. Zodra het intiemer wordt (zegmaar, handen vasthouden, knuffelen, etc. nog niet eens pratend over seks/zoenen/etc.) wil ik eigenlijk graag zo gauw mogelijk er met de staart tussen de benen vandoor gaan. Echter heb ik verder wel dezelfde emotionele en seksuele behoeftes als ieder ander, en dus leef ik als het ware in een soort van paradox. In een relatie (of iig het begin daarvan) ben ik bang en wil ik het afbreken, maar single voel ik me eenzaam en ongelukkig en verlang ik naar een partner. Ik zou niks liever willen dan van deze verschrikkelijke angst af komen en gewoon zonder het voor mezelf EN de ander te verpesten verliefd te kunnen zijn.

X., 14-09-2014 22:17 #131
Ik heb zelf ook bindingsangst. Dit artikel is niets meer en niets minder dan een en al herkenning. Doet best pijn om te lezen. Confronterend. Wordt 'ns tijd om te veranderen…

Henkie, 11-09-2014 22:16 #130
Ik vind het persoonlijk een nogal beschuldigend en met de vinger wijzend artikel. Ik heb zelf ook een vorm van bindingsangst. Maar die wordt totaal nergens in dit artikel besproken. Ja ik weet 100% zeker dat ik met mijn vriendin verder wil. Ik wil haar voor nog geen goud kwijt! Maar de volgende stap (samenwonen), beangstigt mij verschrikkelijk! Angst dat het niet goed zal gaan. Angst dat er allerlei problemen zullen ontstaan. Angst ruzie te krijgen omdat we voortaan dagelijks op elkaar lip zullen zitten. Angst haar geen goede toekomst te kunnen bieden. Angst voor alle gevolgen als het inderdaad niet goed gaat. Het gevoel de relatie op het niveau te houden zoals het is, juist omdat het zo goed gaat, is overweldigend! Ik heb besloten mijn angsten te confronteren en toch de stap te maken. Door volledig open en eerlijk tegen mijn vriendin te zijn over mijn angsten, hoop ik ze uiteindelijk te overwinnen. Zelfs al ben ik me er wel degelijk van bewust wat voor gigantische schade het bij mij zal aanrichten als mijn angsten uiteindelijk gegrond blijken te zijn. Dit artikel geeft mij het gevoel dat mensen met bindingsangst als "players" worden bestempeld, terwijl degene die zich er wel degelijk van bewust zijn, er vaak vreselijk mee zitten en niets liever willen dan er vanaf te komen!

Wendy, 19-08-2014 19:48 #129
Beste, sinds een half jaar ga ik met iemand met bindingsangst. Ik heb mijn man voor hem verlaten, maar ook omdat ik zelf klaar was met mijn huwelijk. Vanaf dat moment begon het afstoten. Lang verhaal kort, hij zegt nu bij een psycholoog te lopen om van zijn bindingsangst af te komen, hij wil dit zelf niet met en wil ook gelukkig zijn. Is dit mogelijk met de juiste begeleiding of geloof ik nog steeds in een illusie?

Su, 07-08-2014 17:44 #128
Wat een feest der herkenning! Ik ontmoette een man via een datingapp. Hij was meteen zeer openhartig over oa zijn slechte jeugd waarin hij mentaal en fysiek werd mishandeld. Ook nog een slechte relatie gehad waarbij de vrouw hem verliet zodra ze zwanger was. Naar mij toe liep hij gelijk heel hard van stapel. De mooiste liefdesverklaringen kreeg ik. Ik gaf aan dat het mij wat snel ging. Dat begreep hij helemaal. Wilde alles doen om mij toch maar te kunnen blijven zien. Tot ik begon aan te geven hem toch ook wel leuk te vinden. Ineens werden zijn berichtjes afstandelijker. Toen ik er iets over zei kwam hij met ' ik ben wel verliefd maar het wordt niet sterker '. In zijn volgende bericht begon hij erover dat hij wel eens bindingsangst zou kunnen hebben. Dat hij zelf ook niet snapte waar hij mee bezig was aangezien ik alles had wat hij zocht in een vrouw. Ik begreep er niets van en wilde graag meer uitleg. En hem nog eens zien om te kunnen praten. Aanvankelijk wilde hij dit ook. Maar wanneer ik vroeg wanneer dan kreeg ik plots te horen dat hij gestoord werd van mijn berichtjes. Dat ik bezig was de muur die hij om zich heen aan het bouwen was nog hoger te maken. En er ook even geen zin in had om me snel te zien. Daarna heb ik niks meer van hem gehoord. Heb zelf nog wel een paar berichtjes gestuurd. Maar daar reageert hij tot nu toe niet op. Als ik het bovenstaande lees dan ben ik ws beter af zonder hem. Maar zo voelt het niet. Ben er erg verdrietig over. Ik vind het heel moeilijk om hem met rust te laten. Is dit wel het beste vraag ik me af? Heeft zo'n relatie dan echt nooit kans van slagen? Of weet ik dat antwoord al diep van binnen…

Ml, 03-08-2014 15:45 #127
Ik wil ook graag mijn verhaal doen en hoop op reactie. Ik ga sinds een kleine 6 maanden om met een man die ik ken van vroeger. Dat wil zeggen; we hebben elkaar nooit goed gekend maar delen een groot stuk verleden qua afkomst en vriendenkring. Het voelde zogezegd meteen vertrouwd. Er was vanaf de eerste ontmoeting, 6 maanden geleden, een enorme aantrekkingskracht en we hebben vanaf het begin seks met elkaar gehad. Ik werd snel verliefd maar hij hield vanaf het begin de boot af. Waarschuwde dat hij eigenlijk alleen wilde zijn na een relatie van 25 jaar, gevolgd door een ongelukkige verliefdheid van ongeveer een jaar. Die laatste relatie was 2 maanden voor onze eerste echte date afgelopen, zei hij. Ondertussen zagen we elkaar wanneer mogelijk, wat niet altijd eenvoudig was ivm werk en (mijn) kinderen. We hadden de eerste maanden genoeg aan elkaar en wilde onze (ex-)gezinnen niet meteen confronteren met een nieuwe partner. We waren het erover eens dat we niets wilden overhaasten. Ik had mijn laatste lange relatie (10 jr) ook nog maar net verbroken.

Ik werd echter steeds verliefder, tot op het punt dat ik me realiseerde van hem te houden en oud te willen worden met hem. Zodra ik echter uiting gaf aan mijn gevoelens, werd hij stil en verdrietig. Gaf aan zich verstikt te voelen. Het suffe is dat ik hem ook nog eens heel goed begrijp. Ik weet hoe hij met zichzelf worstelt, het enorme schuldgevoel wat hij nog naar zijn eerste vrouw heeft. De angst dat 'alles' weer opnieuw begint, de weerstand tegen nieuwe verantwoordelijkheden aangaan, de angst dat ik 'afhankelijk' van hem wordt. Het verstikt hem. Terwijl ik begripvol ben, en hij al huilend zijn verhaal doet, zegt hij gerust dat het allemaal nooit serieus bedoeld was met mij en dat ik veel te hard ga en teveel wil. Als ik dan, inmiddels ook huilend, vraag of we dan beter kunnen stoppen, zegt hij me niet kwijt te willen, nooit gedacht had dat ik zo'n geweldige vrouw was, dat ik zo ontzettend goed bij hem pas (wat ook zo is in mijn ogen).

Ik ben nu net terug van bijna 3 weken vakantie met hem. De vakantie was fantastisch. Hij laat me mooie plekjes zien, hij neemt me mee uit eten, we wandelen langs het water en vrijen de sterren van de hemel. Maar als hij telefoon krijgt van een vriend of van zijn ex-vrouw zegt hij niet dat hij met mij is. Alleen als hij er echt niet onderuit kan, zegt hij iets over me. Maar hij blijft zo vaag mogelijk. Op de laatste avond (kan je nagaan) hield ik het niet meer en zei hem van hem te houden, hem te zien met al zijn tekortkomingen en hem nog steeds te willen, en dat we het zo fijn hebben samen, dat ik gelukkig van hem wordt. Alsof er een muur tussen ons inzakt, we liggen in bed en hij ligt passief languit terwijl ik lichamelijk contact probeer te houden. Ik heb behoefte aan bevestiging en intimiteit, terwijl ik hem weg voel glijden. Hij doet niets om mij gerust te stellen, ook niet als ik het hem expliciet vraag. Nee, hij heeft het benauwd. Waarom moet hij iets zeggen, zie ik dan niet dat hij ook gelukkig is als we samen zijn? Waarom is dat niet genoeg, vraagt hij mij. Ik ga hierdoor aan mezelf twijfelen. Wil ik inderdaad niet te snel, teveel? Ik probeer hem uit te leggen dat ik niet meer wil in de praktijk, dat ik tevreden ben met de frequentie waarin we elkaar zien, dat ik hem niet wil claimen. Maar dat ik me ook mijn spreekrecht niet wil laten ontnemen door zijn angst. Ik ben er ook nog en ik wil mijn gevoel wel uiten. Ik praat tegen dovemansoren. We vallen moe in slaap en de volgende dag ga ik naar huis. We praten nergens meer over maar als ik weg ga, vraagt hij me aan de leuke dingen die we gedaan hebben te denken en niet aan dat hij een stomme lul (zijn woorden, sorry) is…

De afgelopen 2 dagen hebben we summier sms-contact maar belt hij me voor het slapen en bij het opstaan bel ik hem. Als ik dan vanmiddag een smsje stuur dat ik hem mis… geen reactie… het erge is dat ik mezelf dan nog kwalijk neem dat ik dat smsje überhaupt gestuurd hebt (je weet toch dat hij niet weet wat hij dan moet zeggen…) Wat moet ik met deze man? Hij zegt dat ik spoken zie, dat hij er zelf ook van baalt dat hij het zo benauwd krijgt omdat hij echt wel ziet hoe goed we passen. Als ik vraag 'hou je van me?' zegt hij 'ja', zo ook als ik vraag of hij in ons als stel gelooft. En daar houd ik me dan maar krampachtig aan vast. Dom of niet?

Sanne, 03-08-2014 00:50 #126
Het zijn allemaal levenslessen, trap je er in, dan heb je zelf misschien ook wel bindingsangst en val je op de afwijzing en kun je daarna zeggen dat je een foute man of vrouw had en het slachtoffer spelen, maar het feit is dat als je goed over jezelf denkt of geleerd heb ( we kunnen onszelf veranderen en leren) zo te denken, dan had je die persoon niet eens leuk gevonden of gelijk na de eerste date geweigerd. Je zoekt op wat je zelf denkt dat je verdient en dat gaat niet altijd bewust,

Gedoe, 17-06-2014 16:17 #125
Ik herken het. Nu pas. Ik, man, 46 jaar, al 25 jaar samen met mijn vrouw, heb ook bindingsangst. Emotionele verwaarlozing en seksueel misbruik in mijn jeugd. Altijd geklooi gehad met andere vrouwen, nu al tijdje niet meer sinds gebroken hart na een affaire. Vrouw weet van niks. Maar nu voel ik me constant rot. Bindingsangst is ook heftig voor de man die het heeft. Ik denk dat ik al mijn hele leven mijn moeder mis en ik dat nog nooit heb geaccepteerd.

Just Me, 17-06-2014 06:54 #124
Wat een herkenning, tot het moederskind toe, zich zelden aan afspraken houden, Zijne "vriend"ging voor, was een alcoholist, hij beschuldigde mij van mentale stoornissen, omdat ik het niet meer trok, zijn gestoorde exen, allemaal verbroken relatie's, mij constant wantrouwig maken om daarna weer te zeggen, dat ik veel te wantrouwig was en een leven met mij niet mogelijk was.Altijd ruzie uitlokken, zeggen iets te doen maar het gewoon niet doen, zodat ik weer ruzie maakte en alles weer aan mij lag.
En dan mij beschuldigen van bindingsangst (omdat ik dat ooit eens voor te lachen zei) verlatingsangst, borderline, rare gedachtegang, hij kon elk verhaal een draai geven, geloven doe je ze niet meer he. Er was maar 1 vrouw belangrijk in zijn leven en dat was… zijn moeder!

Henk, 26-05-2014 13:39 #123
Beetje jammer dat dit over mannen gaat, niet over vrouwen. Misschien is het wel voor beide geslachten van toepassing, maar maak dan dat onderscheid niet in de tekst. Reactie infoteur, 26-05-2014
Nb: In de eerste alinea 'bindingsangst in de praktijk' staat duidelijk beschreven dat het artikel ook andersom kan worden gelezen.

Maris, 06-05-2014 20:03 #122
@ Jill. Ik begrijp je absoluut! Ik heb dan niet zoiets vreselijks meegemaakt wat jij hebt meegemaakt maar ik herken me wel heel goed hoe je jezelf omschrijft. Het gekke is alleen dat ik een relatie heb gehad van 4 jaar en daar zelfs mee heb samengewoond. Ik was 14 jaar toen ik met hem kreeg en ben op me begin 18e gaan samen wonen. Ik heb eerst 2 jaar lang met dezelfde persoon een knipperlicht relatie gehad van maximaal 2 weken per keer. en dat 2 jaar lang. Ik werd altijd bang als we naar familie moesten gaan of dat hij me beveel om met hem af te spreken. Ik kreeg het dan "spaans benauwd". Ik zei na 2 jaar dat het echt genoeg was en dat ik me niet zo moest aanstellen en heb toen uiteindelijk 2 jaar lang een vaste relatie gehad met hem, maar dat ging niet zonder slag of stoten. ik heb altijd momenten gehad dat ik me geweldig voelde bij hem, dat hij de ware was. en de dag erna wou ik het uitmaken. Die gedachten en gevoelens maakte mij zo bang. het idee dat ik gelijk op me 17e/18e vast zat aan 1 persoon. Hij was dan ook me 1ste echte liefde.

Maar voor hem heb ik heel veel "1 dag's vliegen" gehad. Zodra ik ook maar iets van verplichting voelde benauwde mij dat. Toch wil ik dolgraag een vriendje en ben ik echt opzoek naar de ware, maar als ik eenmaal denk die gevonden te hebben klap ik dicht.

Ik heb ook 8 jaar lang een onbeantwoorde liefde gehad. ik heb alles geprobeerd om mijn liefde te tonen aan hem, maar het werd elke keer abrupt afgekapt door diegene. Ik denk dat het een hele impact heeft gehad op mij.

Ik ben door me laatste vriendje erachter gekomen dat ik een vorm van bindingsangst heb. Ook met hem had ik een knipperlicht relatie van een jaar. Hij kwam ermee aanzetten of ik toevallig geen bindingsangst had. Ik had geen idee wat "bindingsangst" was. Ik ben het gaan opzoeken en ik kon mezelf heel veel terug vinden in de symptomen en verhalen. Ik ben zelf toen ook gaan nadenken wat de oorzaken hiervan zouden kunnen zijn. Hierboven heb ik ze genoemd naar mijn idee. Ik heb na deze ontdekking echt geprobeerd om de relatie goed te krijgen. Maar niets hielp… of ik wou/ deed het niet. uiteindelijk werd ik gek van mijzelf dat ik definitief een einde eraan heb gemaakt. En de liefde van een nieuwe vlam deed mijn ex helemaal vergeten. Alleen ben ik erachter gekomen dat hij ook bindingsangst heeft. maar ik een veel ergere mate dan dat ik heb. Daarom heb ik deze site weer opgezocht voor tips.

Heeft iemand nog tips? Of kan iemand zich vinden in mijn verhaal?

Chantal, 17-04-2014 16:25 #121
Dit artikel past precies bij de man op wie ik al sinds vorig jaar oktober gek ben. In de kleine 1,5 maand dat we echt wat hadden. en daarna zijn we blijven rommelen met elkaar. Deze man heeft nooit lange relaties gehad wel samen gewoond 8 jaar met een vrouw. Maar daarvoor en daarna korte relaties paar weken/paar maanden. Maar ook deze man heeft een muur om zichzelf heen gebouwd waar ik nooit echt door heen kon komen. En het mocht dan ook niet al te serieus worden de relatie.

Jill, 09-01-2014 22:53 #120
Ik vind dat bindingsangst door het artikel hierboven een beetje vergeleken wordt met narcisme. Ik zie bindingsangst niet zo slecht, maar pure zelfbescherming. Ik ben als klein meisje heel jong mijn moeder verloren aan zelfmoord en dat is voor mij altijd zo'n onverwachts gemis geweest dat ik nooit echt een liefdesrelatie aan heb durven gaan.
Liefde is voor mij te moeilijk omdat ik bang ben het weer plotseling te verliezen. Ik kan voor iemand willen gaan, maar ook ineens weer wegvliegen. Daar bescherm ik me altijd voor. Ben ik de enige die het zo ziet?

J., 04-01-2014 19:23 #119
Hallo,

Ik ben een man van 31 en zie heel veel terug in dit artikel. Ik heb hier zelf ook last van. Ik heb enkele maanden plots een einde gemaakt aan een relatie die voor andere een voorbeeld relatie was, alles liep goed, ze kon met iedereen door een deur, nooit problemen gehad. we woonden net samen en waren zelfs aan het kijken naar een nieuw huisje. Maar plots… Krijg ik het benauwd, alles wordt nu echt definitief en dit heeft ervoor gezorgd dat ik plots de relatie heb verbroken.

Iedereen kijkt mij scheef aan want dit kon toch niet beter, en ik hoorde regelmatig de vraag: wat zoek je dan wel? Eerlijk gezegd: ik weet het niet… En ik twijfel nu of ik weer de juiste beslissing heb genomen…
Als ik terugkijk naar mijn opvoeding dan zie ik wel wat signalen. Ik heb de beste band met mijn moeder en toen ik 18 was zijn mijn ouders bijna uit elkaar gegaan door ontrouw! En het ergste van dit, het was mijn moeder, met wie ik de beste band had… Dit heeft mij blijkbaar toch geraakt en nu begin ik te beseffen dat het ook wel eens de reden kan zijn voor dit alles…

Daarnaast heb ik er ook een ander idee over. Graag hoor ik wat jullie daarover denken. Ik ben heel erg zelfstandig, ik hou van reizen, het liefst alleen! Dit heeft te maken met spanning, ik kom graag in nieuwe omgevingen en ontmoet graag nieuwe mensen. Dit hoeven niet percee vrouwen te zijn maar t gaat mij over de vrijheid en over het onbekende wat kan gebeuren. Misschien zoek ik ook wel het perfecte, want ik ben ook nog eens erg kritisch op wat ik wil. Misschien wel te!

Maar… Nu komt het, de mens is van nature geen monogame diersoort! Zoals vele andere diersoorten op deze planeet. Ik denk dus ook dat bij sommige mensen deze drang ook zeker een rol kan spelen en een keuze om voorgoed bij 1 iemand te zijn kan dan afschrikken. Dat klinkt
misschien als een excuus maar denk er maar eens over na. Ik ben benieuwd wat jullie daarop te zeggen hebben.

In ieder geval bedankt voor het lezen van mijn verhaal, ik ga verder piekeren over mijn keuze. Moet ik voor het goede gaan wat ik had, of wil ik echt op zoek naar wat beters, als dat er is…

Gr. J

Finn, 20-12-2013 13:37 #118
Ikzelf ben een vrouw (41) en herken me erg in wat hierboven beschreven wordt. Ik ben dus zelf iemand met bindingsangst en heb hierdoor al heel erg veel vernieling aangericht.
Ik heb lang gedacht dat ik altijd de verkeerde maanen tegenkwam, zoals jullie hierdonder massal omschrijven en dat het dus niet zozeer aan mij ligt, tot dat iemand mij op mijn eigenl probleem wees. Ik denk dat het bij mij eerder komt door het het mislukken van mij eerst lange relatie rond mijn 25ste (6 jaar), met als gevolg een reeks mislukte realties achteraf (ik kom uit een warm nest en heb niet het gevoel dat het uit mijn jeugd komet).
Ik zit nu (maar weer eens) in een nieuwe relatie sinds enkele maanden en heb me al behoorlijk moeilijk opgesteld naar mijn partner, die soms echt ten einde raad is en erg zijn best doet. Ik herken me vooral in de volgende types: eeuwige twijfelaar, ruzie als excuus, fladderaar, het ligt niet aan jou…

Ik weet dat er veel gelezen kan worden over bindingsangst, maar helaas worden er weining oplossingen geboden. En dat is waar ik nu echt naar op zoek ben, want ik ben mijn eigen gedrag grondig beu. Het probleem is ook vaak dat iemand met bindingsangst vaak aangetrokken wordt door anderen met bindingsangst (die dat dan zelf helemaal niet bij hunzelf herkennen) wat het probleem nog complexer maakt. Dat lees ik hier ook uit de vele reacties, misschien hebben jullie er ook wat aan om bij jezelf te kijken. Want ik herken me bv erg in de reactie van Sandra hieronder, ik heb zelf ook in deze situatie gezeten. Ook heb ik het idee dat ik de vlooien heb gekregen door om te gaan met mannen die zelf een grote bindingsangst hebben. Ik had het volgens mij niet als jonge vrouw, maar heb het gekregen door de verwoestende schade die relaties kunnen aan richten. Dus allemaal erg ingewikkeld.

Al iemand tips hierover heeft die toch enigszins kunnen helpen? Een goede therapeut, die heel gericht kan helpen…

Alle feedback is welkom! (ik vind het erg jammer dat weinig hoopvolle reactie te lezen zijn…)

Sandra, 15-12-2013 10:11 #117
Eindelijk na anderhalf jaar is mijn bindingsbange man met de noorderzon vertrokken. Het eerste half jaar was geweldig, grandioos. Daarna begonnen de problemen… Precies zoals in het artikel staat beschreven. Een jaar lang aangemodderd, wel-niet, aantrekken-afstoten… Ik nam met steeds minder genoegen, en steeds was het hem toch nog teveel… Ik ging er psychisch aan onderdoor. Huilde op gegeven moment de hele dag door omdat ik 't maar niet kon begrijpen waarom hij zo doet. Uiteindelijk bij psycholoog terecht gekomen. Ik weet nu. Het is een foute man. Ook al gaat veel bij hem onbewust… Het zal nooit wat worden… Zelfs het minimale van elkaar maandelijks een paar uurtjes zien, is hem te veel. Benauwt hem. En hoe gezelliger het is, hoe stiller hij daarna is. Het wordt nooit beter, dames. Mijn ervaring is, het wordt alleen maar slechter. Je raakt gefrustreerd, boos, gaat dingen zeggen die je normaal nooit zou zeggen, je zelfvertrouwen zakt naar dieptepunt. Echt erg hoor. Ga niet net als ik een jaar lang kutten (excusez le mot) met zo'n man. Zo zonde van je tijd. Want het leidt echt tot niets. Geloof me.
Als ik het moeilijk heb en hem mis, lees ik dit artikel weer eens… En dan weet ik, het is hopeloos… Wees sterk…

You don't stop loving someone,
You just learn to live without him.

Heel veel sterkte aan alle dames die nu nog aan het loskomen zijn.
Mijn advies: cold turkey gaan. Geen contact meer opnemen, niet reageren. Klinkt moeilijk. Is moeilijk.
Het schijnt zo te zijn als je het 21 dagen volhoudt, je je hersenen hebt geherprogrammeerd. Ga anders een maand op vakantie ver weg, waar geen wifi is…

xxx

Eden, 11-12-2013 13:30 #116
Ene Inge zegt in 2012 dat je begrip moet hebben met die mannen/ vrouwen die een rotjeugd hebben gehad en bindingsangst vertonen, nou beste meid dat heb ik 20 jaar gedaan ik dacht dat mijn liefde hem wel zou laten voelen dat het ook anders kan, dat ik hem trouw ben en hem nooit in de steek zou laten. Weet je wat mijn beloning was? 7 buitenechtelijke relatie's en wat ik niet weet, afwijzing en uiteindelijk verdween hij. Het is niet te doen geloof mij maar ik heb mijn mooiste jaren aan hem geschonken en uiteindelijk aan de kant gezet. Het zal niet beteren wat je ook doet! Goddank ben ik er weer uitgekomen en nu met veel meer zelfrespect leef ik mijn leven. Ik wens je wijsheid!

Tamara, 08-10-2013 22:28 #115
Een heel duidelijk artikel en zo herkenbaar. Mijn ex heeft precies hetzelfde bij mij gedaan. Ik was een sterke vrouw, maar beetje bij beetje werd ik onzekerder. Maar hij liet mij toch in hem en onze relatie geloven. Dus ik ging helemaal voor hem en dacht dat het wel goed ging komen met zijn twijfels en dat het voor hem een kwestie van wennen was. Nadat hij het had uitgemaakt kwam hij met dingen achteraf die niet herkenbaar waren en eigenlijk heel tegenstrijdig van wat hij altijd eerder zei. Ik ben er letterlijk en figuurlijk ziek van geworden. En nog wil ik hem terug en hem ondersteunen. Hij had mij zo overtuigd dat ik hem en onze relatie zo moeilijk kan loslaten.

Freckles, 27-09-2013 16:42 #114
Die mannen zijn het niet waard… echt niet. Ik heb inmiddels na ruim 2 jaar al het verdriet en de ellende achter me liggen en heb een partner gevonden als nooit tevoren, die me respecteert, van me houdt, voor me gaat! Dat kansloze wel-niet is zo slopend en beschadigend! Dames, laat je niets wijs maken. Volg ALTIJD je intuïtie en ren keihard weg van zulke kerels. Het is graag, of helemaal niet zeg.

Im, 13-09-2013 15:23 #113
(o.a. reactie op 104)
Ik vind het een goed artikel, mis nog wel een belangrijk onderdeel, wat je nl. wel kunt doen om ´samen´ te kunnen zijn met de man/vrouw (met bindingsangst) van wie je houdt.
Ik geloof steeds meer dat dat niet meer zozeer huisje-boompje-beestje hoeft te zijn. Je hoeft niet alles samen te doen, wel blijven communiceren en ja daar hoort ook kritiek bij; niets is mooier dat dan je zelf en samen kunt blijven ontwikkelen en groeien.

Sander, 11-09-2013 23:12 #112
Goed artikel over hoe bindingsangst inzichtelijk gemaakt kán worden. maar, let wel, er is (helaas) in mijn ogen wel sprake van enig "fohrer" effect. Dwz dat er grote stukken van de tekst op veel mensen (weleens of vaker) van toepassing is.

Zoekt en gij zúlt vinden, en daarnaast ook nogeens selff fulfulling prophecy als je niet oplet. kan een ieder aanraden om hier bij het lezen van dit artikel rekening mee te houden. Angst, egoisme, push en pull, zijn zeer menselijke trekken.

Het is pas een ziekte of een stoornis als (respectievelijk) de weerstand laag is, of als het problematisch is. Tel daarbij op, of trek daarbij af. dat er zovelen alleen zijn.

Kortom, niet kniezen, laat je niet in de put praten en denk al helemaal niet na dit artikel. dat relaties niet aan jou zijn besteed! De goede oude "op ieder potje past een deksel" blijft wat mij betreft overeind, zelfs voor de meest hopeloze gevallen.

Gegroet, en veel liefde gewenst!

Van den Berghn Johan, 01-09-2013 12:06 #111
Niet alleen bij mannen bestaat bindingsangst, evenzo bij vrouwen. Heb zo op korte tijd enkele beginnende relaties gehad en alle drie hetzelfde probleem. Heb het zelf vlug ontdekt en ben er beginnen over praten. Na enkele gesprekken hierrond zag de andere kant het ook in… Dus, niet alleen de mannen, artikel is ietwat éénzijdig vanuit de ogen van de vrouw gezien… Niet eerlijk hé… Reactie infoteur, 02-09-2013
Nb: In de eerste alinea 'bindingsangst in de praktijk' staat duidelijk beschreven dat het artikel ook andersom kan worden gelezen.

Gerard, 25-07-2013 23:46 #110
Mooi geschreven. Ik herken mezelf behoorlijk in je beschrijving van 'de man met bindingsangst'. Er is echter wel één ding wat ik uitermate vervelend, generaliserend, denigrerend, etc. vind: het hele artikel lijkt geschreven te zijn als een handleiding om mannen met bindingsangst te herkennen en vervolgens van weg te blijven. Het insinueert dat een relatie met iemand met bindingsangst nep is en niet te herstellen. En sorry, maar dat is gewoonweg niet zo.

Edwin, 14-07-2013 16:34 #109
Lieve vrouw, ik mis je! Je bent zo dapper geweest, je hebt het zo knap gedaan. Verlatingsangst door het vinden van mijn zielsverwant. Ik was zo verliefd dat ik het niet kon geloven, ik stond het mezelf ook niet toe. Onze ontmoeting in IJmuiden was zo bijzonder, ik wist gewoon dat zij het was. Ook zij was niet normaal verliefd op mij en ervoer de zelfde beleving als ik. De hele relatie heeft ze alles gedaan om mij blij te maken, werkelijk alles. Voor mij was al die liefde blijkbaar te veel, ik kon dat niet handelen. Helaas kreeg zij kanker, in de periode dat ik dacht dat ze niet lang meer bij me zou zijn, al toen ben ik helemaal stuk van verdriet en verlatingsangst gegaan. Juist zij heeft mij elke dag getroost en is erg dapper gebleven. In die periode besefte ik dat ik niet zonder haar zou kunnen, ik wist me geen raad als ik aan de toekomst dacht.

Gelukkig heeft zij haar ziekte overleefd en is ze schoon. Tijdens haar lange weg naar genezing was het moeilijk samenzijn, ze was erg boos op haar ziekte, ze kon dat wel eens op mij afreageren, ik kon dit niet aan door mijn eigen persoonlijke ervaringen van vroeger. Soms kon ik het even niet meer aan en ging ik weg, te lang vaak. Het feit dat ik nog alles kon en zij veel op bed moest liggen maakte haar onzeker en bang, dit uiten zich ook in uitsparen van afgunst en jaloersiteit naar mij toe, ik begrijp dit nu. Ik had daar toen geen begrip voor haar en leefde in een waas. Hoe zij zich ook voelde en hoe moeilijk ze het ook had, elke dag zorgde ze voor me.

Ondertussen in die periode was ik ook heel veel bezig met mezelf, de moeder van mijn kinderen maakte mij en mijn kinderen het leven zuur door mijn kinderen voor 4 jaar weg te houden van mij, dit belaste mij en mijn vrouw ook enorm. Door zorgen, pijn en verdriet vergat ik hoe veel ik om mijn lieve Roos gaf, ik zag het allemaal niet meer zitten, ik raakte helemaal verdoofd. Uiteindelijk ben ik op mezelf gaan wonen, ik hoopte to mezelf te kunnen komen.

Ik kwam tot mezelf, het duurde meer dan een jaar. Ik miste haar meer en meer. Ook zij gaf keer op keer aan weer samen te willen zijn met mij en het moeilijk te hebben. Helaas heb ik te veel tijd genomen voor mezelf, nu heeft zij, na 1,5 jaar, mij verteld geen contact meet met me te willen. Het is nu 3 maanden geleden, ik ben helemaal kapot van verdriet. Ik vind mezelf zo een slechte man, ik heb haar tekort gedaan. Het is moeilijk te leven zonder je zielsverwant, keer op keer heeft zij me aangegeven dat we bij elkaar horden, ik weet ook dat dat zo is, ik kon het niet goed uiten naar haar, ik was bang voor de toekomst en haar alsnog kwijt te moeten raken door die ziekte. Ik heb haar veel te weinig teruggegeven. Ik ben laf en laks geweest. Verlatingsangst maakte mijn relatie kapot.

Ik mis haar nu dag en nacht, ik kan niet zonder haar. Genezen ven ik wel nu van die verlatingsangst, de pijn die ik nu heb is groter dan de angst die ik ooit heb gekend.

Als je haar tegenkomt, wil je dan zeggen dat ik van haar hou en heel erg mis?

Edwin

Jacqueline, 18-06-2013 08:53 #108
Hoi, ik heb dus een vriend met bindingsangst hij is degene die je beschrijft die ruzie zoekt! Hij weet t zelf al te goed en zegt dan ook je verdient bete. Maar op t moment dat ik er een punt achter wil zetten trekt ie me terug! Ik weet zelf niet meer wat te doen hou van hem maar ben niet meer gelukkig! Gevoelens niet goed genoeg zijn constant gevoel ik moet bewijzen wel echt van hem hou. telkens de afwijzingen op gebied van intimiteit knuffelen enz. Komt dit nog goed en moet ik geduld hebben of verder gaan zonder hem?

Roos, 04-06-2013 11:44 #107
Interessant artikel, wat ik mis is hoe ga je ermee om? Wat kan je er aan doen? Meer afstand nemen? Iemand met verstand van zaken hier een aantal goede adviezen voor?

Nate, 03-06-2013 18:14 #106
Deze site heeft me zeer geholpen.
Ik heb helaas ook de ervaring moeten maken van een verpletterende liefde. Hij wees me de deur voor een fout die ik gedaan had, maar zijn reactie was zo overdreven dat het me leek alsof hij op een kleine misstap gewacht had. Ik kon het niet vatten. In een latere e-mail zij hij dat ik mooi was als de zon maar hij niet meer naar mij kon grijpen, dat hij me niet wilde misbruiken om zijn pijn te stillen, dat ie me liet gaan. Ik was niet eens op weg geweest. Ik ben er stuk van. En ja hoor, hij is 'verder', hij liet me weten dat hij met iemand anders geslapen had, het zou niks geweest zijn vergeleken met mij en ik dus niet op hem moest wachten.
Hoe kon ik hierin terechtkomen? Waarom zag ik de rode vlaggetjes niet of zag ze over het hoofd? Ik hem zo vertrouwd. Ik herken mezelf niet meer. Waar is de slimme trotse meid die ik ooit was?
Naar zes weken treuren komt er eindelijk woede in mij op en ik heb besloten, wraak te nemen. Ik ga hem zo in paniek zetten dat hij als het ware gaat hollen en niet eens meer de tijd zal vinden, zijn staart tussen de benen te nemen! :-)

Sandra, 28-05-2013 13:41 #105
Dit artikel slaat precies de spijker op z'n kop. 100% herkenbaar. De man van wie ik houd is er ook zo één… Helaas…

Marc, 28-03-2013 22:19 #104
Vrouwen noemen het bindingsangst. Ik, als man, zie het wat positiever en noem het liever vrijheidsdrang. Geen grotere gruwel voor een vrouw dan de vrije man. Daar moet wel iets mis mee zijn. Die zit niet helemaal lekker in elkaar. Dat die zich niet huisje-boompje- beestje aan mij wil binden: die heeft dus bindingsangst.

Kirst, 02-02-2013 09:49 #103
Beste infoteur,

Ik heb ervaring met een man die me overlaadde met attenties en aandacht. Hij wilde het liefste iedere dag bij me zijn. Na een week zei hij, uit het niets, open te staan voor kinderen, als ik dat wilde. Na een week of drie wilde hij met me op vakantie. Hij had een nare breuk achter de rug, anderhalf jaar ervoor, na een relatie van acht jaar en hij vertelde me alles over zijn ex. Ik was voorzichtig, heb eens ervaren dat dit devote gedrag ineens kan omslaan en zei hem dit ook. Hij verzekerde me dat hij serieuze plannen met me had, dat dit niet zou gebeuren. Negen maanden lang ging dit door, hij was helemaal verkikkerd op me. Ik begon hem langzaam te vertrouwen en had het fijn met hem. Ineens sloeg het om: hij had toch geen kinderwens. Het lag niet aan de relatie, hij had het gewoon druk genoeg met zijn twee kinderen uit een eerdere relatie. Hij had een schrikbeeld, dat hij nog een keer kinderen zou krijgen en de relatie over zou gaan. Hij gedroeg zich nagenoeg hetzelfde, deed dezelfde dingen voor en met me. Hij wilde iets minder vaak bij me zijn, maar dat weet hij zelf aan zijn drukke bestaan. We gingen nog samen weg op een tripje en hij vertelde me nog hoeveel hij van me hield en hoe goed we bij elkaar passen. In de tussentijd ben ik ongepland zwanger geraakt. Toen ik dat vertelde werd hij eerst helemaal gek van angst en daarna boos op mij. We gebruikten geen voorbehoedsmiddelen, maar de kalender, en dat was nooit een probleem. Na een week of drie paniek heeft hij de relatie verbroken. Hij hield niet van mij. We passen niet bij elkaar, willen verschillende dingen, de relatie was maar kort etc. Laatst sprak ik hem en hij vertelde zaken waaruit ik opmaakte dat hij het idee kreeg dat hij voor me moest zorgen, dat ik bij hem in zou trekken etc. Ik heb altijd het hoofd koel gehouden en gezegd dat we rustig moesten praten over de toekomst. Ik was in ieder geval niet van plan meteen bij hem in te trekken en dat heb ik hem ook gezegd. Voor dat dit gesprek kon plaatsvinden was het al uit. Wat is jouw indruk? Heeft hij bindingsangst na een slechte breuk? Wil hij gewoon geen relatie met mij? Kan een gevoel van liefde zo snel omslaan? Ik zit al een paar maanden met mijn oren te klapperen.

Gryt, 30-12-2012 14:42 #102
Geachte infoteur,
Het volgende wil ik u voorleggen.
Ik, vrouw van 60 leerde een man kennen van dezelfde leeftijd. Het contact was goed, we hadden elkaar veel te vertellen en na vaker een date, vertelde ik hem dat ik verliefd was geworden. Hij was getrouwd geweest en trouw aan zijn vrouw, die 5 jaar tevoren was overleden. Ik was de eerste na zijn huwelijk! Ons lichamelijke intieme contact vond hij een prachtige unieke ervaring. Hij was er bijzonder enthousiast over. En in het begin was hij ook teder. Maar hij zei al snel dat ik geen verwachtingen moest hebben. Maar ik dacht ook niet aan alles samen willen doen, wilde hem wel graag af en toe blijven zien. Hij dacht, een verliefde vrouw zou hem gaan claimen. Hij had liever met iemand die niet zoveel om hem gaf. Hij wilde mij nog wel zien, maar geen dingen meer met mij ondernemen, naar bv een uitvoering of naar de stad, wat wij tevoren wel deden. Hij weerde mijn liefkozingen af en zegde afspraken af omdat hij zich daarmee onder druk gezet voelde. Hij zei nooit iets liefs, geen compliment of wat dan ook. Er was geen echte interesse en geen getoonde waardering, maar dus wel het afgeweerd zijn. Er was steeds meer verwijdering, alleen de sex was nog heel goed, ondanks zijn potentieprobleem. Het was onbegrijpelijk dat hij daarna weken niets van zich liet horen en vooral afstand nam en bezig was met zijn ego dingen. En ik wilde mij niet aan hem opdringen, maar ik hield wel van hem dus het was wel moeilijk te verteren. Alles ging van mij uit totdat ik het niet meer aan kon. En dat leek hij wel prima te vinden. Ik hoorde ook niets meer van hem. Het is nu al meer dan een jaar geleden, maar de vraag is gebleven of ik te maken heb gehad met iemand met bindingsangst. Ik heb angst gekregen voor zulk gedrag. Reactie infoteur, 31-12-2012
Hi Gryt, een man die jarenlang getrouwd is geweest heeft aangetoond geen bindingsangst te hebben. Bindingsangst is iets anders dan de keus om single door het leven te gaan. Die van jou heeft je gebruikt om seks te hebben, verder was er geen reden. Toen hij doorhad dat je teveel gevoelens voor hem kreeg, wist hij niet hoe snel hij de relatie moest afbouwen. Het is nooit zijn doel geweest om een vaste relatie met toekomst te hebben, dat had hij je ook al snel gezegd. Als je dan toch doorgaat dan weet je dat het vroeg of laat uiteenspat. En dat is gebeurd. Groetjes, A.
http://astrid-d-g.infoteur.nl/

Antoinette, 06-12-2012 11:31 #101
Goedenmiddag,
Ik heb een vraag, ik heb zelfs een moeilijke jeugd gehad. Telkens als ik tegen mijn vood-ouders zij dat ik geen andere ouder wenstte, werd ik met een lelijke opmerking aan de kant geduwd. Ik werd nooit gewaardeerd, in de dingen dat ik voor hem deed. Jarenlang, tot de dag van vandaag, heb ik hier nog last van.

Inderdaad ik kan mij in bindingsangst vinden. Ik ben namelijk bang voor mensen die van mij houden, om hoe ik ben, maar in zekere zin, wil ik die mensen heel dicht bij mij houden. Maar omdat als ik vervolgens bij hun weg ga, om naar huis te gaan. Dan begin ik als ik thuis kom meteen te piekeren.

Ik weet gewoon niet meer wat ik eraan moet doen, hierdoor ben ik mijn eerste vriend door kwijtgeraat, hij was de allerliefst jongen die er loopt. Niks op aan te merken, alleen zijn moeder dan. Na drie keer uitmaken heeft hij mij wel teruggenomen, tot hij zij dat zijn moeder vond dat dit niet meer door kon gaan.

Gr. Reactie infoteur, 07-12-2012
Hi Antoinette, ik begrijp niet wat je vraag is. In elk geval moet je jezelf eens flink door elkaar rammelen. De 'allerliefste jongen die er loopt' moet je natuurlijk niet laten gaan. Gun jezelf eens wat in plaats van meteen te denken dat jij niet mag genieten. Aan je verleden kun je niets doen, wel ben je verantwoordelijk voor de keuzes die je nu maakt en de manier waarop je omgaat met de dingen die NU gebeuren. Groetjes, A.

Monique, 05-12-2012 16:52 #100
Hey, ik zit met het volgende. Ik ga nu 2 jaar om met iemand en woon sinds een jaar zelfs bij hem, maar vind het erg lastig. Ik weet dat ik sowieso moeite heb met me kwetsbaar opstellen en dus gemakshalve hiervoor 14 jaar heb geleefd met iemand waar ik niet echt verliefd op was, we waren ook niet close, wel monogaam maar gingen grotendeels onze eigen gang en bleven bij elkaar voor de kinderen. Toen hij iemand anders ontmoette en vertrok was ik opgelucht ondanks dat ik daardoor financieel alles kwijt zou raken. Ik genoot van mijn vrijheid, kon weer mezelf zijn, uitgaan mensen ontmoeten… heerlijk. Ik wilde wel graag iemand ontmoeten waarmee ik lol kon hebben, ik wilde deze keer verliefd zijn… en ik wilde nooit meer zo opgesloten zijn in iets zonder gevoelens. Maar als ik in contact kwam met mannen die voor mijn gevoel meteen over gevoelens of relaties begonnen was ik er al klaar mee. Tijdens het daten leerde ik mijn huidige vriend kennen… HIj was anders, deed het rustig aan gaf me heel veel aandacht en deed leuke dingen met me maar zei ook meteen dat hij nooit verliefd werd en ik dat beter ook niet kon worden want hij wilde geen relatie met iemand die al kinderen had. Ik vond hem meteen erg aantrekkelijk en we hadden het erg leuk samen. We zagen elkaar veel en vaak vanaf het begin, maar voor wat voor reden dan ook begon ik zodra we meer samen waren moeilijk te doen. Volgens mij was dat gewoon onzekerheid en zocht ik naar bevestiging dat hij mij echt leuk vond, dus ook al wilde hij bijna altijd bij me zijn en samen dingen doen en belde of texte hij elke dag als hij niet bij me was, toch kon ik ineens afstandelijk doen en vond ik altijd wel een reden om hem iets te verwijten wat dan weer leidde tot een fikse ruzie. Hij gaf dan altijd aan dat ik duidelijk meer wilde en dat niet ging werken omdat we niet bij elkaar pasten want mensen die zoveel ruzie maken passen niet bij elkaar… etc dat was zijn standaard verhaal… Ik zei altijd prima, dat is duidelijk, zette de knop om en voelde weinig als hij vertrok, maar zodra hij daarna texte dat hij niet meende wat hij had gezegd en spijt had en me weer wilde zien, was ik ook weer blij want ik vond hem wel leuk en als hij dan weer kwam hadden we het er niet meer over. Dat vond ik prima want ik praat niet graag over gevoel enzo dus bij ruzies hou ik vaak mijn mond en wil eigenlijk het liefst gewoon weg. We gingen zo door, veel bij elkaar dan weer een keer ruzie en toch weer verder, wetende dat het niet serieus zou worden. Tot ik door prive omstandigheden mijn huis kwijtraakte en hij aanbood om bij hem te wonen tot ik iets anders had gevonden. Ik vond dat aan de ene kant erg lief en wilde dat ook wel, maar last minute kreeg ik het helemaal benauwd van het idee verplicht bij hem te zijn. Ik zei dat ik hem alleen maar in de weg zou zitten, maar hij stond erop en zei dat hij me wilde helpen, verder niks. Ik ben bij hem ingetrokken en hij accepteerde mijn buien als ik wat afstand zocht en werd alleen boos als hij het gevoel had iets niet goed te doen terwijl hij volgens hem niks verkeerd deed. Een maand nadat ik bij hem woonde ging hij 2 weken op vakantie naar zijn ouders in Suriname en in een van zijn berichtjes vanaf daar gaf hij ineens aan dat hij mij miste en dat hij dat niet had verwacht. Hij wilde niet weer zolang weg zijn en we zouden de volgende keer gewoon samen gaan. Ik was echt blij dat te horen, want ik miste hem ook, maar toen hij in de periode daarna steeds meer dingen deed en zei die leken op samen verder willen gaan, werd ik alleen maar onrustiger. Ik ging zoeken naar signalen dat hij niet echt serieus met me was, negeerde hem en zei dingen waardoor ik wist dat er ruzie kwam. Dan kon ik hem weer horen zeggen dat het niet ging werken en was het voor mij daarna weer gemakkelijker om close te zijn op een of andere rare manier.

Het is bij mij de hele tijd kom hier en ga weg… ik wil van alles van hem, maar zodra hij daarin meegaat zoek ik ruzie om hem weg te duwen. Een paar maanden geleden was ik er klaar mee, ik werd moe van mezelf en de situatie zo zonder toekomst dus dan vertrek ik liever. Maar toen ik zei dat hij gelijk had en het inderdaad niet gaat werken en ik weg zou gaan, zei hij ineens dat hij mij wel gelukkig wilde maken, maar dat ik dan hem ook gelukkig moest maken. Hij gaf aan dat hij een gezin wil en iets samen opbouwen en hij bij mij niet het gevoel had dat ik dat ook wilde ook al zei ik van wel. Ik heb al kinderen, hou van uitgaan en ik had het bij ons altijd over -voor zolang het duurt- wat volgens hem niet overkomt als serieus iets willen opbouwen. Ik heb gezegd serieus verder te willen en sinds dat gesprek is hij serieuzer, hij is al op zoek naar een grotere woning, nog meer betrokken bij mijn kinderen en familie.

Ik dacht dat ik nu wel rust zou hebben, maar toch blijf ik ook nu weer redenen zoeken om te twijfelen aan hem, aan ons, wil ik afstand scheppen. Het gaat een paar weken goed en dan ineens stoort het me dat hij nooit complimentjes geeft en zie ik dat als een reden afstand te houden. Ik vind dan ineens dat ik genoeg reden heb om niet echt in de relatie te geloven aangezien hij zovaak heeft gezegd niks te willen en nu ineens wel, blablabla… word moe van mezelf, want hij doet niks anders dan anders dus hij snapt helemaal niet waarom ik ineens zo ontwijkend doe. Mijn vriendin zegt dat ik bindingsangst heb en alleen maar redenen zoek om er niet in te hoeven geloven. Ze zegt dat hij genoeg doet waaruit blijkt dat hij serieus verder wil en ik dat ook wel weet, maar dat ik dat blijkbaar te eng vind en de boel saboteer met ruzie maken over niks. Mijn ex heeft ook vaak gezegd dat ik niet echt van iemand kan houden, maja dat was mijn ex… toch twijfel ik nu wel, heb Ik bindingsangst of is het niet meer dan normaal in deze situatie dat ik twijfel en er dus niet helemaal voor durf te gaan? Reactie infoteur, 07-12-2012
Hi Monique, diep in je hart weet je wat er aan de hand is. Deze relatie gaat niet werken, niet enkel omdat jij moeilijk doet waar dat helemaal niet nodig is, maar ook omdat je vriend zelf weinig zekerheid biedt gezien alles wat er tussen jullie is voorgevallen. Een man die zegt dat jij "duidelijk meer wilde en dat niet ging werken omdat jullie niet bij elkaar pasten want mensen die zoveel ruzie maken passen niet bij elkaar", tja… dat klinkt niet alsof je de ware Jacob te pakken hebt. Ook het feit dat je voor deze toestand veertien jaar lang met een ander was, geeft aan dat je helemaal geen bindingsangst hebt. Bindingsangstigen zoeken inderdaad wel ruzie als ze van de relatie af willen, maar de relaties zelf duren altijd kort. Het aantrekken en afstoten wat je nu hebt is een knipperlichtrelatie, deze zijn toekomstloos. Het lijkt meer op een spelletje dan op een 'zeker weten'. De vanzelfsprekendheid die nodig is om een relatie te handhaven, wordt hier gemist. Verder kan het zijn dat je expres dit type relatie opzocht, want mensen doen altijd wat werkt. Hoe idioot deze relatie ook verloopt, kennelijk bevalt het je toch en daarmee kwel je alleen maar jezelf. Doe zelfonderzoek: wil je nu een relatie voor de rest van je leven, of wil je je inlaten met een man die ooit tegen je zei dat hij nooit verliefd zou worden, dat jij dat beter ook niet kon worden, omdat hij geen relatie wilde met iemand die kinderen heeft… Never settle for less! Sterkte en wijsheid, A.

P. Uit M., 03-12-2012 14:42 #99
Beste A,
Ik heb een aantal berichten geschreven in “hoe krijg ik m`n ex terug” je hebt me al eens eerder verwezen naar dit artikel en ben nu toch maar eens verder gaan lezen. Maar eerst wil ik wel even zeggen dat zowel dit artikel als je reacties/opmerkingen/adviezen altijd erg goed zijn. Dus ik begrijp dan ook niet de sommige ietwat negatieve beoordelingen over jou. mensen zouden eerst beter moeten lezen. Alle symptomen die je omschrijft komen me heel erg bekent voor. In het begin was het liefde liefde en nog eens liefde. Van de één op de andere dag was dit verdwenen. Alleen in in ons geval was het niet helemaal verdwenen. We konden en wilde mekaar niet los laten. Het aantrekken en afstoten duurt nu al zo`n 2, 5 maand. M`n beste vriend heeft me al een paar keer gezegd dat een ander mens allang weg was geweest. maar ik was en ben dan ook stapel verliefd op die ene meid. (Het hele verhaal zal je wel kunnen achterhalen door mijn mailadres) zoals ik je heb verteld hadden we de laatste tijd meer en meer contact. Ze liet me steeds meer toe in haar leven, en deelde ook vaker haar emoties in situaties. Ze kon zelfs vaker het woord “samen” uitspreken. Ik denk dat ik hier te veel op in ben gegaan, of beter gezegd in mee ben gegaan. Daardoor kwam ze afgelopen vrijdag weer met het welbekende zinnetje dat het zo niet ging, ze vond het te lastig zo. Ik moest haar loslaten en dat ging zo niet. Ik vroeg haar of ze weer afstand wilde. Ze zei me dat ze dat niet wilde, maar het moest. Na die vrijdag hebben we dus tot op de dag van vandaag geen enkel contact meer. En dit terwijl we (zoals je kan lezen in mijn eerdere bericht) juist meer naar mekaar toe trokken. Tenminste zo leek het in mijn beleving. Ik laat haar nu dan ook maar. Hoe moeilijk het ook is. de hele dag zit je te denken “hoe zou ze zich voelen, wat zou ze aan het doen zijn, zou ze dit echt zo willen, is ze nu gelukkiger” ik weet dat ik ondanks alles nog steeds de hoop heb dat het weer zal worden zoals het was, die intense liefde samen. Samen dromen, samen fantaseren over de toekomst en samen plannen maken. Elke keer als we bij mekaar waren was die intense passievolle liefde d`r ook. Maar zodra ik naar huis was sloeg dat weer om. Niet meteen de dag erna, maar geleidelijk aan. De dag erna voelde ze zich goed, sliep ook goed. De tweede dag ook nog wel maar daarna kwam de denker weer tot leven en zwakte het contact weer af. Nu hebben we dus geen contact meer. Een goede vriendin van me zei “als ze contact opneemt, laat haar maar even spartelen. Niet meteen reageren. En als ze vraagt of je daarheen wilt komen, zeg dan dat ze eerst zeker moet zijn om met mij verder te willen” ik geloof ook wel dat dit het beste zal zijn, maar ook meteen het moeilijkste. Ik wil immers niets liever dan in contact met haar blijven voor het geval dat die angst zakt en ze weer kan voelen en onbezonnen kan genieten. Ze heeft nu een psycholoog waar ze elke week heen gaat, en daar heb ik mijn hoop dan ook een beetje op gevestigd. Maar zal deze angst ooit verdwijnen of in ieder geval afzwakken? Ik weet dat ik me altijd er van bewust moet zijn dat er tussendoor weer een twijfel zal komen. en ik weet ook wel dat ik sterk genoeg zal zijn om me hiervoor tegen te wapenen, als we maar samen zijn. Zoals ik al zei, hebben we nu min of meer gebroken, we hebben al 3 dagen geen enkel contact. Dit is in die 3 maanden nog niet eerder voorgekomen. Zal ze nog omraaien, of zal ze nu denken “het is goed zo, zo kan hij me los laten” ook al wil ze dat eigenlijk helemaal niet, zoals ze al eerder heeft aangegeven. Het beste is nu dan ook om volledige radiostilte te houden lijkt mij. Komt ze niet terug op `t net, dan is dat zo en was de liefde daadwerkelijk niet genoeg (al toonde ze me anders) komt ze wel terug op het net, hoe dan te reageren. En moet ik wel reageren? Moet ik haar eerst laten bewijzen dat ze ook 100% voor me wil gaan. Moet ik reageren als ze me een appje stuurt? (ze ziet dan namelijk wel dat ik hem heb gelezen) ik weet dat ik het nu eens een keer over een andere boeg moet gooien. Maar hoe om te gaan met iemand met deze “binding -verlatingsangst” die het zelf overigens niet herkent.
Grts p uit m Reactie infoteur, 06-12-2012
Hi P., ik had niet begrepen dat het contact voornamelijk via het 'net' liep. Dit maakt de zaak fundamenteel anders. Chatcontacten zijn gemakkelijk prooi aan misverstanden en ruzies omdat je de woorden van de ander interpreteert zoals jij je op dat moment voelt, niet zoals ze werkelijk bedoeld zijn. Je ziet ook geen gebaren en hoort geen klank. Gelukkig ken je haar ook van het werkelijke leven, maar ook daar gaat het niet vlotjes. Je moet je de hele tijd afvragen hoe het met haar is, en met het grootste gemak komt ze met de tekst dat ze geen afstand wil, maar dat 'het moet'. Van wie of wat zou zoiets moeten? Het is op en top onzin en dat weet zij donders goed. Je vertelt niet hoe het zit met die bezoekjes aan de psycholoog, want ongetwijfeld zal deze wel tot de kern zijn gekomen. Het zou goed zijn als je er dus meer over hoort. Bindingsangst en verlatingsangst - dit omdat je op deze pagina bent gekomen - zijn niet op te lossen. Het zijn foutjes die iemand een leven lang met zich meedraagt, anderen daarin meesleurend. Laat je dit dus niet gebeuren. De afstand die je nu hebt kun je best even uitzitten. Laat niks van je horen en test gewoon wat zij doet. Je hebt echt van alles gedaan om haar te overtuigen van je goede bedoelingen, en als ze dat niet ziet of niet wil zien, dan heeft ze boter op haar hoofd. Bewijzen dat ze honderd procent voor jou wil gaan moet je helemaal niet eisen. Beter is om zoals die goede vriendin van je zei, haar eens even in haar sop te laten gaar koken en lange tijd wachten met wat voor reactie dan ook. Over de relatie of liefde moet je helemaal niet spreken. Hoe meer gewauwel daarover, hoe kapotter je het in wezen maakt. Niet doen, want gevoel is gevoel. En als zij besluit om niks voor jou te voelen, hoe onzinnig ook, dan kun je met de beste wil van de wereld daar niks aan veranderen. Play it smart :) en bedankt voor je aardige woorden. Er zijn wat dat betreft grofweg twee groepen mensen, zij die hulp zoeken, en zij die er behagen in scheppen om op het zielige af, kritiek te leveren. Ik ben het gewend! :D. Gelukkig behoor jij tot de eerste groep. Groetjes en sterkte, A.

Simon, 03-12-2012 00:32 #98
Ik moet wel zeggen dat wanneer ik dit lees zo ongeveer iedereen bindingsangst kan hebben. Maar er is wel in verdiept en leuk om te lezen. Reactie infoteur, 04-12-2012
Dank. Gelukkig hebben de meeste mensen geen bindingsangst! Grt, A.

Suzi, 13-11-2012 12:32 #97
Hallo iedereen,
Wat een herkenbaar en verhelderend artikel. Ik heb net ook een gelijkaardige ervaring achter de rug en in mijn zoektocht het allemaal te snappen, ben ik dit tegengekomen. Ik leerde een man kennen en het was precies te mooi om waar te zijn. Meestal is het dan ook niet waar, helaas. Allebei smoorverliefd. Hij extreem intens. Elke dag bellen, elke dag sms'en, elke dag wou hij me zien. Helemaal in mij opgaan. Twee verliefde pubers, niet normaal. Na een maand was ik doodop, precies leeggezogen. Ik wou wat rust. Wat afstand. Mijn vrienden weer eens zien. Even mijn eigen ding doen. Ik had hem bijna elke dag en nacht gezien, altijd bij mij thuis. Nooit bij hem. Eerst prikkelde hem dat precies dat ik even pauze wou, maar al gauw is het helemaal omgedraaid. Ik verwachtte precies teveel (zoals alle vrouwen in zijn leven), het leek precies alsof ik na een maand al met hem wou trouwen, hij wou geen relatie, was er nog niet klaar voor na zijn ex, maar zijn gevoel voor mij was niet veranderd, hij wou me ook niet lossen. Hij wou het geen relatie noemen maar me wel nog blijven zien, in de praktijk veranderde er niet veel. Maar het label 'friends with benefits' voelde voor hem veel beter aan. Geen verplichtingen, geen verwachtingen. Wel nog het plezier. Hoe was dat in godsnaam mogelijk? De man die zo gek van me was, was precies vergeten hoe mooi het was tussen ons en vooral hoe hij zich zelf die eerste maand had gedragen. Het lijkt alsof ze vergeten hoe verliefd en intens ze zelf waren, dat op paar dagen tijd kunnen verloochenen. Opeens was het een koele kikker die het had over 'friends with benefits'. Ik was in schok. Ik ben nogal communicatief en heb dan ook al mijn verdriet geuit naar hem toe. Hij is er nooit op ingegaan. Ik praatte precies echt tegen de muren. Mijn gevoelens waren totaal niet belangrijk precies. Compleet in de war en gekwetst ben ik nog even meegegaan in zijn verhaal. Toen begonnen ook de spelletjes. Mij vragen mee te gaan met hem naar het buitenland op avontuur en gaan voor een gezin samen. Wou een kind met mij. Een week later dat precies weer vergeten zijn en weglachen. We waren toch maar gewoon vrienden? Alles voelde aan als "mindgames". De verwarring was enorm. Je begint ook echt aan jezelf te twijfelen door iemand met bindingsangst. Je voelt ook met hen mee want ook hij had geen al te mooie jeugd en vertelde dingen waaruit ik kan afleiden dat hij het moeilijk heeft met liefde en relaties. Hij was wel zeer open over zichzelf. Twijfelde aan alles. Waar wil ik werken? Wat wil ik doen? Wie ben ik? Hoe voel ik me vandaag? Hoe komt dat? Zeer vermoeiend. En inderdaad, ook op restaurant was het soms één en al getwijfel over wat hij zou nemen. Ik ben uiteindelijk tegen hem beginnen ingaan, er zijn ruzie's ontstaan. En ik kreeg opeens een sms 'wij begrijpen elkaar niet en wil geen contact meer met jou". Een sms. Paar dagen voor die sms hadden we nog gepraat en heeft hij zich geëxcuseerd voor zijn gedrag. Hij zag in hoe respectloos hij met mijn gevoelens om ging, zei hij. Dat voelde goed. We zouden alles even laten bezinken en laten rusten. Dat voelde ook goed. Die sms kwam dus weer als een totale verrassing. Ik heb nog geprobeerd te bellen en met hem in contact te komen. Wou daar toch nog even over praten. Iets afsluiten met een stomme sms ligt moeilijk. Zeker na het gesprek ervoor. Maar hij bleef me straalnegeren. Heb hem niet meer kunnen spreken. Heeft geen mail meer beantwoord. Geen sms meer beantwoord. Nooit meer telefoon opgenomen. Het is moeilijk om zo'n relatie te verwerken. Je blijft zo in de war achter. Met zoveel vragen die nooit zullen beantwoord worden. Het is frustrerend. En zelfs al weet je dat het niet aan jou ligt en dat je zo'n situaties beter kwijt dan rijk bent, toch knaagt dat. Dat zal moeten slijten. Dank om dit te lezen en veel succes voor iedereen die zoiets moet verwerken! Reactie infoteur, 14-11-2012
Oh Suzi, wat heb je dit prachtig geschreven. Gezien zijn spoor van gebroken relaties kon het niet anders of dit zou ook mis gaan. En het ging mis. De uiteindelijke sms met de walgelijke tekst 'wij begrijpen elkaar niet en wil geen contact meer met jou' moet als een mokerslag zijn geweest. Van 'smoorverliefd' via 'friends with benefits' naar onbegrip, respectloosheid en negeren. Liefde? Het is zoeken naar een speld in een hooiberg. Jij omgekeerd hechtte veel meer waarde aan al wat er tussen jullie was, voor hem was het gewoon het zoveelste spelletje. Het zou fijn zijn als je in contact kon komen met al die rijen exen van hem, maar helaas is dat niet mogelijk. Ik begrijp dat je het nu heel moeilijk hebt, en dat je het gevoel hebt dat er zoveel meer in zat als hij maar dit… of als hij maar dat… maar hij deed niets met je volkomen normale verwachtingen, behalve wegrennen en je verbijsterd achterlaten. Ik vind het een eerste klas schoft. Of is dat teveel eer? Een slappe L… is wellicht een betere titel ;). De meeste mannen willen immers niet geassocieerd worden met geslachtsdelen die buiten werking zijn. Veel sterkte, jij komt er heus! A.

Inge, 09-11-2012 12:34 #96
Beste Infoteur/A,
Aan negatieve antwoorden hebben de mensen niks, als je echt goed gelezen hebt over de oorzaak van bindingangst, is het omdat ze als kind niet veilig gehecht zijn door een moeder of ander liefhebbend iemand, ze voelen zich simpelweg niet veilig als iemand emotioneel dichtbij komt. Als de partners dit eens proberen in te zien weten ze dat het niets met hen persoonlijk te maken heeft maar alles met de vroege jeugd van iemand, het enige wat helpt is begrip geduld en hun reacties niet persoonlijk nemen, wens iedereen veel succes en liefde toe, groet van Inge Reactie infoteur, 10-11-2012
Onder 'Hoe krijg je bindingsangst?' heb ik de oorzaken uitvoerig beschreven. Het is dus niet een kwestie van 'goed lezen', want de tekst is van mijn eigen hand! In de reacties aan mensen leg ik al voortdurend uit dat het probleem bij die ander ligt. Wat jouw bericht hier aan toevoegt is mij duister. A.

Lotte, 09-11-2012 01:13 #95
Prachtig dat 9 van de 10 artikelen omtrent dit probleem mannen treft. Vervolgens zijn er dan ook een hoop mooie reacties van enigszins verbitterde vrouwen die dit hebben meegemaakt. Wat ik dus niet snap is het volgende: waarom het altijd maar over een man moet gaan. Er zijn een hoop vrouwen (waaronder ik) die dit ook hebben en ik vind het dan ook belachelijk dat alleen de man moet worden afgeschreven als degene met bindingsanst. De auteur van dit artikel zal dan ook vast een vrouw geweest zijn, jammer. Dames: kom maar op met het commentaar. Reactie infoteur, 09-11-2012
In het eerste fragment staat heel duidelijk dat het artikel ook andersom kan worden gelezen. Dat vooral vrouwen reageren is veelzeggend en begrijpelijk. Wat ik verder in mijn broek heb zitten is niet van belang. A.

Cee Lo Green, 31-10-2012 14:51 #94
Hallo allemaal,
Ikzelf heb bindingsangst en ben tóch overtuigd (=rede) getrouwd. Al 25 jaar en ik heb geen spijt. Ik ben toentertijd opgegroeid in een onstabiele emotionele omgeving (ouders altijd ruzie, broer heeft vroeg daardoor het huis verlaten en mij met mijn ouders 'opgezadeld'). Ja, zo ging het… De bindingsangst gaat nooit écht helemaal weg. Bovendien vertaalt het zich af en toe in een verlatingsangst (dat ik verlaten zal worden en alleen achterblijf, gezien het feit van wat mijn broer deed: mij met mijn ouders 'opzadelen'). Nooit zal ik ons huwelijk
kwaad aandoen, noch ontrouw of geweld, noch derden laten 'inbreken' in ons samen. Ik heb eigenlijk mezelf gedwongen om de liefde van mijn leven niet mis te lopen en haar lief te hebben, te eren en in voor- en tegenspoed, dit alles. Tot de dood ons scheidt. Reactie infoteur, 01-11-2012
Hi Cee, wie bindingsangst heeft zal het niet kunnen opbrengen om vijfentwintig jaar getrouwd te zijn. De partner van een bindingsangstige mag blij zijn als hij of zij er enkele maandjes uit sleept! ;). Grt, A.

Lisette, 24-10-2012 12:31 #93
A, Bedankt voor je antwoord. Inderdaad: je snapt niks van die jongen. Eerst ben je geweldig, voelt hij zich super bij je en ben je de mooiste van de hele wereld. En een maand later, toen ik zei: ik wil ermee stoppen, ben je opeens ‘’gewoon’’ leuk. Maar het gaat goed met mij. Hopelijk komt hij niet opeens weer opduiken, zoals in het artikel staat ;). Maar dan weet ik wel wat ik moet doen! Gr. L Reactie infoteur, 25-10-2012
Hi Lisette, een fraai toneelstuk was het, maar gelukkig is het nu afgelopen. Een applaus kan ie nog krijgen, maar meer natuurlijk niet. Ook niet als ie op hangende pootjes terugkomt. Het bekende gedraai, van 'mooiste van de wereld' tot 'gewoon leuk' is typerend voor de bindingsangstige die zich van alle schuld wil verschonen. Vervolgens krijg je de draai dat je teveel verwacht hebt. Neemt je ex na verloop van tijd contact op, zend hem dan een link naar een toneelschool. Hij kan zijn acteertalenten daar verder uitbouwen ;). Groetjes, A.

Ly, 21-10-2012 22:07 #92
Hoi, ik wil ook graag mijn ervaring delen en erachter komen of mijn ex partner ook bindingsangst heeft. We hebben mekaar toevallig ontmoet op een site, waar ik normaal geen voorstander van ben. Maar die klik was enorm dat had ik nog nooit gehad. Zijn interesses waren precies hetzelfde als die van mij, we gingen al over samen douche hebben en over trouwen terwijl we mekaar nog niet eens hadden ontmoet en we daar eigenlijk allebei heel erg om moesten lachen. Naar 3 dates was die klik nog steeds uniek, hij wou elke x afspreken maar voor ons was dat niet makkelijk omdat er 300 km tussen zat. En ik heb al 2 jaar last van angsten en vind de trein en snelweg doodeng en zei ik kan voorlopig nog niet naar jou toe, maar dat was geen probleem als hij me maar kon zien. We hebben mekaar bijna elke avond gesproken op skype en uren lang gepraat hij stelde zich heel open, hij heeft een rot huwelijk achter de rug en ze hebben samen een dochter. Hij zei al dat zij het hem heel moeilijk maakt dat zei manipuleert en de raarste dingen doet om hem te straffen. Zij heeft al een nieuwe partner en wil hem niet terug, en hij haar ook niet omdat ze meerdere malen was vreemdgegaan en nog veel meer dingen met geld enzo. Hij zei je bent de liefde van me leven en ik had nooit verwacht om dit weer te voelen. Ik stelde me aan niemand open alleen bij jou. Hij was opslag verliefd. Ze vrienden mailde mij dat ze hem in geen tijden meer zo gelukkig hebben gezien en dat wij een top setje waren. Toen begon hij over de afstand dat dat toch erg ver was en niet 1 2 3 bij me kon zijn. Toen wou hij niet elke dag meer appe omdat we anders niks meer te vertellen hadden 's avonds. Hij heeft ook trouwens iedereen ontmoet van me fam en ze dochtertje belde ik meerdere malen mee. Hij hing zich langzaam terug trekken hij ging op vakantie met ze fam en ik mocht mee, maar durfde helaas niet. Ik was in die week jarig en hadden contact via skype en appe, toen hij lande deed hij al raar ik kreeg een bericht van ik ben geland doei. Normaal was t altijd poepie schattie. Dus ik antwoordde terug van oh wat goed hoe ging de vlucht? En kreeg niks terug, later die dag deed hij weer heel raar en vroeg naar ze gedrag en ik had alles gedaan ik had ze vakantie verpest door te zeiken en te zeuren dus hebben we dat wel uitgepraat op de dag dat ik jarig was had hij al een brief klaar liggen en die heeft ze moeder voor mij op de bus gedaan en kreeg die brief op me verjaardag echt super leuk. 4 dagen naar me verjaardag kwam hij langs met 2 grote cadeaus ook heel duur. Hij bleef slapen ging eerder weg dan gepland en we kregen een woordenwisseling 's avonds en het was pats boem uit. De grond werd onder me voeten weggeslagen. Hij had dat gevoel niet meer en ik moet aan me angsten werken wat ik al deed en heel goed ging en hij zei wat ik wil daar is nog geen verandering in gekomen dus ik heb er niks aan. En toen is het gezeik begonnen. Hij bleef nog steeds langs komen en bleef slapen boekte nog hotelletjes en was nog steeds even leuk. En nu neemt hij heel veel afstand en we moeten stoppen met alles en zoek maar iemand anders, hij zegt ik ben in de war met mijn gevoel en weet niet wat ik moet voelen dus ben ik van mening dat ik alleen gelukkiger ben. Maar toch denk ik als je klaar ben met iemand dan ga je toch niet contact blijven houden, dan verbreek je toch alles. En ik heb me inderdaad in het begin gedragen als een wrok dat hem zo graag terug wou. Maar nu speel ik het hard en zeg nee de relatie is voorbij en klaar miss kunnen we een x praten als vriendenaar geen relatie drama en shit meer. Ik ga niet meer me gevoelige kant laten zien. Voor mij is hij 10 jaar samen geweest en getrouwd geweest. Dusnis dit tijdelijk en ben ik misschien te benauwend? We hebben 8 maanden iets gehad, heel soms skype ik nog met hem en kleine dingen vallen me dan weer op zoals hij scheerde altijd ze borsthaar en omdat hij sporte vond hij het vies om dat te laten staan. Ik heb toen gezegd hoe mooi en aantrekkelijk ik het vind als een man borsthaar is na 3 maanden hem weer op beeld gezien te hebben had hij ze shirt uit en zag dat hij ze borsthaar had laten staan, dus daarin luistert hij wel naar me. Ik speel nu het spel mee en doe alsof ik alleen vriendschappelijk wat wil af spreken om te kijken hoe of wat. Ik heb wel altijd zijn liefde in zijn ogen gezien en dat hij dicht klapte als ik diep in ze ogen keek. Maar sinds nu een maand blokt hij alles en er is nu geen weg met hem te bewandelen. Wat is dit voor reactie? En kan het nog goed komen als een man bindingsangst heeft? Reactie infoteur, 23-10-2012
Hi Ly, ik vind dit niet bepaald lijken op bindingsangst. Voor de relatie met jou is hij tien jaar samen met iemand anders geweest, dus dat geeft al aan dat hij zich wel kan binden. Lees allereerst dit: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html
Tussen jullie zaten driehonderd kilometers. Dat lijkt overkomelijk, maar is dat in de praktijk en zeker op de lange duur, vrijwel nooit. Temeer omdat hij naar jou moest komen, omgekeerd wilde je het niet. Jullie hebben het acht maanden volgehouden, maar je kunt niet van een man verwachten dat hij ook in de toekomst continu naar jou zou moeten afreizen. Hij merkte zelf al dat de praktische bezwaren erg moeilijk waren, waardoor hij dit helaas een beetje op jou ging afreageren. Het contact ging nog wat door maar hij was in zijn hoofd al van plan dat het zou moeten eindigen. Dit doen mannen door zich langzaam terug te trekken en in een vlaag van frustratie zelfs te roepen dat je maar iemand anders moet zoeken. Alsof hij zich gebruikt voelde door jou, terwijl hij maar al te graag met jou op hotelkamertjes zat. Kortom, een relatie zonder toekomst omdat een van de twee kennelijk niet van plan is om op korte termijn te verhuizen, en jij niet bereid was om de trein of auto te pakken. Nu hij je geblockt heeft op de websites is er weinig hoop meer. Zoek de volgende keer een man die veel dichterbij woont, of overkom je angsten om op pad te gaan. Sterkte, A.

Merle, 21-10-2012 19:38 #91
Beste Astrid,
Willen de mannen dus dat er spanning blijft? betekent dat dat er continu hard to get moet worden gespeeld? Als je op een gegeven moment verliefd bent en je geeft iets mee rent hij weg. Is het raar dat je wat aandacht zoekt? Ik vind het onprettig wanneer ik alleen voor seks wordt gebruikt. Het lijkt net alsof er onzekerheid moet blijven. vr. gr. Merle Reactie infoteur, 22-10-2012
Hi Merle, nee, de meeste mannen begrijpen gelukkig wel dat 'spanning' niet blijvend is. 'Hard to get' spelen kan alleen van nut zijn in bepaalde gevallen, namelijk als de relatie uit evenwicht is geraakt. De man moet dan weer eventjes op jacht worden gezet om de boel weer recht te trekken. Aandacht zoeken is niet raar, maar bindingsangstige mannen worden dan meteen bang dat wanneer ze 'teveel' teruggeven (teveel liefde, teveel aandacht), je omgekeerd zelfs nog meer gaat verwachten. Een patroon waar ze doodsbenauwd voor zijn, en dat ze dus niet willen. Als een man je alleen zou gebruiken voor seks ziet hij geen sowieso geen toekomst in je. Dat kan volledig los staan van bindingsangst. Groetjes, A.

Lisette, 21-10-2012 11:21 #90
Beste infoteur,

Wat een fijn en herkenbaar artikel. Doet mij goed om te lezen, ook het stukje over een vrijblijvend karakter… zo herkenbaar. Ik ging 6 maanden met een jongeman, die bijna nooit een relatie heeft gehad maar echt een leuke jongen is. Achteraf hoorde ik dat hij altijd al een oogje op mij gehad had en besloot ik om mij open te stellen en met elkaar te ''daten''. De eerste maand was hij heel positief, alleen maar complimenten en al zijn vrienden wisten van mij bestaan. Maar daarna werd het steeds minder… dagen geen sms.maar als ik smste kreeg ik een positief antwoord en een lief smste dat hij wel graag wel afspreken, maar alleen wanneer hij kan: dus de ene keer, 1 keer per week, de andere keer, 1 keer per twee weken en ja zoals in het het artikel staat: ik dromen, smachten… De avonden samen waren altijd zo fijn en goed, gewoon super en hij gaf mij veel warmte. Maar idd nooit gelijk weer een afspraak maken en toen heb ik besloten om er een punt achter te zetten een maand geleden. Ik hem netjes verteld dat dit niet werkt voor mij. En toen vertelde hij mij dat hij gewoon niet verliefd is, maar mij wel heel erg leuk vindt maar toch meer waarde hecht aan zijn eigen bezigheden. Nu smacht ik eigenlijk nog meer, ondanks dit duidelijke bericht. En heb sindsdien ook niet meer gehoord. Ik laat het rusten, maar het is moeilijk. Gr. L Reactie infoteur, 22-10-2012
Hi Lisette, oh oh wat een pech. Het 'vrijblijvende karakter' is qua relaties natuurlijk een hopeloos geval. Je vraagt je af wat zo iemand bezielt. Zelf denkt ie waarschijnlijk dat ie je helemaal niets verschuldigd is, het waren immers slechts 'dates'. Het is echt een 'red flag', zo'n man die zich er kennelijk niet op verheugt om je weer te zien of te spreken. Ook op chat- en datingsites komt dit fenomeen soms voor. Aan de ene kant is zo iemand bang dat de vrouw in kwestie 'teveel' wil, aan de andere kant lijkt het erop dat ze helemaal niets van vrouwen begrijpen. Waarschijnlijk een combinatie ;). Je kunt dan ook niet anders dan dit type bindingsangstige te verlaten. Je hebt het prima gedaan! Sterkte, A.

Johanna, 19-10-2012 19:34 #89
Dan begrijp ik het nu. Ik wist niet dat het een eenmalig iets was. Dan heeft hij blijkbaar geen bindingsangst. Ik dacht echt dat ik het probleem had ontdekt, het leek er zoveel op. Net heeft hij gezegd dat hij echt niets meer voelt. (Zoals alle keren daarvoor) Dus nu ben ik mijn spullen aan het pakken om weg te gaan. Reactie infoteur, 20-10-2012
Hi Johanna, ja, dat wordt hoog tijd. Veel sterkte de komende maanden. Grt, A.

Nathalie, 19-10-2012 10:38 #88
Schokkend om te lezen dit artikel, maar het komt volledig overeen met mijn verhaal. Ik heb 11 maanden een heel mooie liefde mogen ervaren en ineens, de avond voor mijn verjaardag, geeft hij aan dat hij liever 'vrienden' wil zijn. Ik zoek zelf nu zo min mogelijk contact, want dat is voor mij te pijnlijk. Hij heeft mij verlaten, maar ik zorg ervoor dat ik mijzelf niet verlaat. Het is nu 5 weken geleden, maar ik heb hartverscheurend verdriet. Omdat ik hem een paar weken niet heb benaderd, belt hij mij nu sinds een aantal dagen weer. Dat doet pijn, vooral als hij er een zin in gooit om voor zichzelf de bevestiging te hebben dat er geen "wij" meer is. " Wij hebben niets meer met elkaar, wij zijn niet meer samen". Deze uitspraken doen vreselijk veel pijn. Het lezen van dit artikel sterkt mij enigszins in de verwerking van dit verdriet. Reactie infoteur, 20-10-2012
Hi Nathalie, ja het is spijkerhard allemaal. Soms zie je dat iemand met bindingsangst het zo draait dat je eigenlijk niet anders kan dan zelf opstappen, maar die van jou nam zelf verantwoordelijkheid. Ook al was het de dag voor je verjaardag, een misselijk moment. Waarom ie dan nog zout in je wonden strooit door nare opmerkingen te plaatsen is me niet duidelijk. Het lijkt wel alsof ie er behagen in schept dat het 'uit' is, dat zijn vrijheid terug is. Sommige ego's zijn gestreeld als ze merken dat de partner toch wel erg veel liefde heeft gegeven. Met liefde wordt soms slordig omgegaan, alsof men denkt dat het zo weer opnieuw te krijgen is. Maar dat is een vergissing. Liefde is iets om heel zuinig op te zijn. Jij komt er wel ;), sterkte, A.

Johanna, 19-10-2012 08:50 #87
Dat is natuurlijk sowieso waar. Hij is het dan ook niet waard. Hij heeft het om de zoveel maanden en heeft wel een traumatisch huwelijk achter de rug. De rest van de maanden is alles perfect. Dan laat hij zien en zegt hij dat hij juist heel veel om me geeft. Tot hij ineens weer een paar dagen een bui heeft en zegt dat hij het zo moeilijk heeft en in de war is. Hij kan ook absoluut niet tegen stress. Maar door zijn huwelijk en het ineens aangeven dat hij twijfelt zoals in uw tekst, naast onze eigen vermoedens leek het bindingsangst. Reactie infoteur, 19-10-2012
Hi Johanna, bij bindingsangst krijg je eenmalig een radicale ommekeer. Wat jij beschrijft lijkt meer op een stemmingsstoornis, waarbij iemand eens in de zoveel tijd een 'bui' heeft. Grt, A.

Johanna, 17-10-2012 09:16 #86
En wat nou als je al meer dan twee jaar samen bent, waarin eens in de zoveel tijd de man aangeeft niet genoeg voor je te voelen? Het overgrote deel klopt van wat ik in het stuk lees, het afvlakken, en het gebeurt zo vaak dat hij het zeker weet dat hij bij me wilt zijn, terwijl de momenten dat hij weer zo'n negatieve bui heeft, het allemaal niets voorstelt en dan zegt hij dat hij toch al vaker gezegd heeft, dat het niet plotseling is dat hij niet genoeg voor me voelt. We zijn nooit een dag zonder elkaar geweest, ook niet in het begin toen we na een paar maanden samen een maand uit elkaar zijn geweest. Ik weet niet zo goed of het nu bindingangst is, of dat ik dat graag wil omdat ik dan weet wat er is. Kunt u mij helpen aub? Reactie infoteur, 18-10-2012
Hi Johanna, een man die regelmatig aangeeft niet genoeg voor je te voelen, er bij navraag op hamert dat hij dit 'al vaker gezegd heeft' en dat het dus 'niet plotseling' is, zou je liefde en aandacht niet waard moeten zijn. Hij komt er voortdurend mee weg omdat je dit beledigende gedrag accepteert. Stop met het aanhoren van zijn vrouw-onvriendelijke en vijandige teksten, en laat hem maar eens voelen hoe het leven is als jij verdwenen bent. Met bindingsangst hoeft dit verder niets te maken te hebben. Grt, A.

Lautje, 12-10-2012 18:49 #85
Beste Astrid,
Met verbijstering heb ik je artikel en alle reacties daarop gelezen. Ik herken mijn relatie volledig in het stukje over de verpletterende liefde en in vele van onderstaande verhalen.
Na een relatie van 11 maanden, waarin mijn ex werkelijk alles uit de kast heeft gehaald om mij te overtuigen van zijn liefde voor mij, is het van de ene op de andere dag ineens over.
Aanvankelijk was ik erg voorzichtig en terughoudend in deze relatie. Voor mijn ex was echter niets te dol om te bewijzen dat hij serieus was en voor altijd bij me wilde blijven. Liefdesbrieven, elke dag bellen en de hele dag door lieve berichtjes via mail en sms. Al snel werd ik voorgesteld aan zijn familie als hun nieuwe schoondochter en betrok hij mij en mijn dochter van 4 volledig bij zijn gezin. Ik was de ware, dit was voor eeuwig, alle clichés die je in je artikel noemt zijn uit zijn mond gekomen. Van enige twijfel was totaal geen sprake.
De liefde werd gevierd met een romantische strandvakantie met zijn tweetjes, waarin hij mij liet weten me nooit meer te laten gaan. Aan mijn dochter meldde hij dat hij haar nieuwe papa wilde worden en met ons en zijn eigen kinderen een gezinnetje te willen stichten. Als bekroning wilde hij nog een broertje of zusje voor onze kinderen…
Een dag later liet hij mij per telefoon weten dat het over was. Het gevoel was er wel, maar hij was bang dat het in de toekomst toch niet zou werken tussen ons, dat onze karakters toch teveel zouden botsen, enzovoorts enzovoorts. Hij wilde wel, zo zei hij, maar zijn angst en twijfel of ik wel de ware was, maakten dat hij het niet aandurfde. En uiteraard de ultieme dooddoener: het lag niet aan mij…
De grond is onder mijn voeten weggeslagen. Ik zag dit totaal niet aankomen en begrijp er niets van. De ene dag nog hoteldebotel, en de volgende dag is het over.
Na een week radiostilte zoekt mijn ex nu voortdurend contact met mij. Hij mist me, hij houdt van me, hij voelt zich net zo ellendig als ik, zo zegt hij. Dit maakt mij alleen nog maar meer verward en zorgt er vooral voor dat ik het niet af kan sluiten. Ik heb hem een brief geschreven (maar nog niet verstuurd) waarin ik hem laat weten dat ik geen contact meer wil zolang hij niet weet wat hij wil. Ik heb eerlijk geschreven dat de deur nog steeds op een kier staat voor hem, maar alleen als hij zijn bindingsangst onderkent en hieraan wil werken. Wil hij dat niet, dan is het voor mij over, maar wil ik ook geen contact meer. Nu twijfel ik enorm of ik er goed aan doe hem deze brief te sturen en hem met zijn bindingsangst te confronteren, of dat ik beter kan volstaan met niet meer reageren op zijn berichten en hem zelf zijn conclusies te laten trekken. Mijn verstand zegt me dat ik beter af ben zonder hem, dat ik hier niet gelukkig van zal worden. Mijn gevoel zegt echter wat anders. Ik denk ook echt dat hij door zijn probleem de kans van zijn leven laat lopen met mij. Heeft het zin hem duidelijk te maken dat hij een probleem heeft dat hij moet overwinnen wil hij ooit met wie dan ook gelukkig worden, of kan ik hem beter loslaten in de hoop dat hij daar zelf achter komt? Groetjes, Lautje Reactie infoteur, 15-10-2012
Hi Lautje, deze verbijsterende omslag duidt op bindingsangst. Alle liefdesbombarie en serenades ten spijt, uiteindelijk is het een pijnlijke ontdekking als aan het licht komt dat het een groot toneelspel was. Een ijzingwekkende ontknoping van iets dat zo echt en mooi leek, maar zoals je in het artikel al las kent de heetste liefde het koudste einde. Al zijn dooddoeners zijn zinloos, het uitmaken per telefoon is honds, en zijn twijfels zijn totaal ongepast. En nu wil hij kennelijk deel twee van zijn toneelstuk gaan beginnen door je opnieuw te overladen met zinnetjes als 'ik mis je' en 'ik hou van je'. Het is nu zaak dat je je niet opnieuw laat meeslepen. Je kunt hem confronteren met bindingsangst, maar dit zal hij niet erkennen. Het enige dat het oplevert is dat hij weet dat je hem doorhebt, en dat hij zich waarschijnlijk nog meer gaat terugtrekken. De grote vraag is wat JIJ wilt. Wil je hem terug, dan verwijs ik je graag naar: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html
Wil je hem niet terug of weet je het nog niet, dan kun je hem die brief sturen zodat je hem misschien een beetje helpt zichzelf beter te begrijpen. Meestal volgt er dan een stilte. Want het is voor een man moeilijk te verteren dat hij niet langer wordt gezien als begerenswaardige liefdespartner, maar als een patient die hulp nodig heeft. Toch is dit de keiharde realiteit. Laat je gevoel spreken. Gevoel zit nooit fout. Want doe je helemaal niets terwijl je hart schreeuwt om zijn liefde, contact en begrip, dan blijft dit je hele leven aan je vreten. Schrijf dus gerust en blijkt dat hij lauw, vervelend, boos of helemaal niet op je reageert, dan heb je genoeg redenen om hem voorgoed achter je te laten. Sterkte, A.

Maud, 11-10-2012 16:37 #84
Beste,

Ik hoop dat deze blog nog openstaat en je mij alsnog kan helpen met duiding.

Sinds 5 maanden heb ik een relatie met een heel lieve man. Echter heb ik het gevoel dat hij zich niet aan mij wilt/kan binden. Hij is naar eigen zeggen niet meer verliefd geweest sinds zijn 16e en heeft niet meteen noemenswaardige relaties gehad. Dit vertelde hij me al dadelijk van het begin toen ik hem vertelde wél verliefd te zijn op hem. Hij ziet me wel graag, maar voelt geen verliefdheid.

Nadat we 2 maanden samen waren, vertelde hij me dat hij ontzettend twijfelt. Dat dé vrouw van zijn leven toch meer gevoel moet losweken bij hem. Hij is er dan ook van overtuigd dat hij geen probleem heeft, maar gewoon niet (snel) verliefd wordt en de juiste ideale vrouw nog komt. Ok, hij is nog maar 32 maar toch… Ik vertelde hem dat ik hem niet wilde loslaten en het nog steeds leuk vond. Dat vond hij ook en uiteindelijk waren we de dag erna opnieuw "samen". ondertussen zijn we samen naar een huwelijk van een vriend van hem geweest met een bijhorende en romantisch reisje. Op die week vakantie leek hij helemaal anders; alles ging vanzelf en voor het eerst had ik het gevoel dat we een echte band aan het smeden waren. Echter bij onze thuiskomst, bleek duidelijk dat er thuis niets veranderd was. Hij heeft heel duidelijk zijn vrijheid en onafhankelijkheid nodig en het lijkt of hij niet kan/wil binden in de realistische wereld (waar 80% van zijn tijd naar werk gaat)

Hij heeft een stressvolle baan waardoor hij vaak naar het buitenland moet. Zo ook vorig weekend. Hij is zondag met vele kussen en knuffels thuis bij mij vertrokken en toen ik hem 2 dagen later stuurde dat ik hem miste en dat ik het niet leuk vond dat hij 2 dagen niets had laten weten kwam weer het bekende smsje: Ik denk dat we moeten praten; je verwachtingen liggen anders dan die van mij denk ik…

we hebben zo goede momenten, maar de relatie bezorgd mezelf ook veel stress en onzekerheid. Ik ben zelf een borderlinedame maar heb mijn verlatingsangst volledig onder controle. Ik kan perfect dagen zonder hem of zonder contact met hem. Omdat ik uit mijn eigen ervaring in het verleden (borderline - verlatingsangst) besef over wat een moeilijke theorie we het hier hebben; hoop ik dat een specialist ter zake mij hiermee kan helpen.

Betreft het hier verlatingsangst? Of maak ik er echt in mijn hoofd meer van?
hopelijk krijg ik snel antwoord!

Bedankt alvast! Reactie infoteur, 12-10-2012
Hi Maud, sommige mensen willen zich helemaal nooit binden. Zoals je hem beschrijft lijkt hij de verstokte vrijgezel, zie daarom: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/61982-singles-waarom-singles-single-blijven.html
Ik zie geen reden voor verlatingsangst of bindingsangst. Hij heeft je al vanaf het begin laten weten dat hij weinig 'voelt'. Op zijn 32e zou hij inmiddels wel moeten weten hoe een liefde zich ontwikkelt en welke gevoelens daar bij loskomen. Klaarblijkelijk heeft hij veel van zich afgehouden in zijn leven, en blijft hij maar hangen in dat foute denkpatroon. Zo denkt de single dat het elders beter of perfecter is, dat er jubelende verliefdheid moet zijn of dat een vrouw slechts bijzaak is. Maar wat hij zichzelf allemaal wijsmaakt is zijn eigen zaak. Jij moet je eigen normen en waarden ten aanzien van relaties opstellen en op grond daarvan handelen. Want met deze onzekerheid en spanning kun je niet verder, temeer daar hij ook nog eens zout op je wonden strooit door te melden dat je verwachtingen anders liggen dan die van hem. Trek dus je conclusie. Stop met hem claimen, stop met morrelen aan zijn huwelijk. Want dat is hij, getrouwd met zijn werk! Kortom, laat hem volledig schieten. Hij is een man die moet inzien hoe het voelt als jij er niet meer bent, want voor positieve gevoelens is hij duidelijk niet ontvankelijk, misschien wel voor negatieve. Hij heeft zijn keus gemaakt, en die valt voor jou niet zo positief uit. Nu jij nog… Sterkte, A.

F., 28-09-2012 15:20 #83
Ik ben dit artikel beginnen te lezen met een zeer neutrale kijk op de zaken. Ik ben een vrouw van 28, heb sinds 3 maand een relatie met een super lieve man. En toch, hoe meer hij me belt, hoe meer hij me zegt dat hij me doodgraag ziet, des te meer ik me versmacht voel… Ik hou van hem, dat is een feit, en toch is het zo beklemmend om continu aan te horen hoe ik zijn hele wereld ben. Ik kan het niet helpen maar ik merk van mezelf dat ik dan net meer afstand ga nemen. Denk je dat hier ook een geval van bindingsangst kan inzitten? Ik heb nog maar 1 serieuze relatie gehad voor deze. Van men 16e tot mijn 27e ben ik samen geweest met mijn eerste grote liefde. Reactie infoteur, 30-09-2012
Hi F., nee, geen bindingsangst. In de liefde is het geven en nemen, een balans van liefde ontvangen en liefde uitdelen. In jullie situatie is het evenwicht zoek. Je weet je geen raad met al zijn liefdesbetuigingen, omdat ze in jouw ogen bijvoorbeeld ongepast zijn, te vroeg geuit, ongeloofwaardig of overdreven. Denk je er zo over (en ik geef je groot gelijk in deze), dan kan het niet anders dan dat je je terug gaat trekken. De liefde voelt onecht omdat je het niet in gelijke hoeveelheden kunt teruggeven. Immers, jij zelf wil niet ongepast zijn, te vroeg je liefde uiten, of ongeloofwaardig of overdreven overkomen. Ongelijkwaardige relaties lopen vroeg of laat stuk. Groetjes, A.

K., 22-09-2012 01:37 #82
Wanneer ik dit opschrijf heb ik al een paar dagen geen contact meer.

Het begon in November / december 2011 wanneer ikzelf contact op nam met mijn 2e ex- vriend. Nog steeds de liefde van mijn leven, de ware en waar ik onvoorwaardelijk van houd. Dat gevoel heb / ben ik nooit kwijt meer geraakt.

Ik nam dus contact met hem op, hij was in het begin heel tegen stribbelig en wilde niks weten. Totdat het moment kwam van elkaar weer vertrouwen en dagelijks contact. Hij pakte het met beide handen aan om het contact te herstellen en etc.

Echter heb ik hem voor het eerst in februari gezien. Het was en voelde van af ouds. We date, spraken elkaar heel veel en het voelde vertrouwd.

Na meerdere dates heb ik hem gevraagd hoe het zat met zijn gevoel. Hij gaf aan dat zijn gevoel nooit weg is gegaan. Ik bedacht me dat is een goed teken. (echter 1, 5 jaar daarvoor waren we ook aan het date en had die er spontaan er geen zin meer in. Hij had geen gevoelens gaf die ook opeens aan. Hij pakte zijn biezen en vertrok dat was het.) Het zat dus nu wel goed en hij had gelogen de 1e keer? Hij wilde het woord relatie ontvluchten. Als het te dichtbij kwam was die met de noorderzon vertrokken.

Naar mate we meer gingen daten kreeg ik steeds meer het gevoel en hij gaf dat ook zelf af dat die me leuk vond en dat zijn gevoel goed zat. Augustus dit jaar, we hebben een nachtje overnacht in vd valk. Ik had verwachtigingen, uiteindelijk is er niks gebeurt. Ik durfde de stap niet te zetten met de gedachte " ik ben bang om teleurgesteld te worden ". Voordat we naar huis gingen heb ik met hem erover gehad hoe hij het verder zag, zag hij een toekomst in ons en wilde die verder. Ik had aangegeven in dat gesprek dat ik met hem oud kon worden. Hij ging erover nadenken en kwam hierop terug.
Na bijna 5 weken wachten pushen kwaad worden (omdat ik genegeert werd) kreeg ik een antwoord als : ik heb er geen zin meer in. Heb hem gevraagd om vergefenis en of die ons een kans kon geven. Hij deed heel twijfelend en vroeg me wat voor kans ik wilde hebben. Dit heb ik zo goed mogelijk uitgelegd. Daarna niet meer veel vernomen. Ik heb hem meer ruimte gegeven en na hem weer gesproken te hebben kreeg ik nog steeds een antwoord als " ik heb er geen zinin het is klaar " ik had hem een sms gestuurd alles is via de telefoon gegaan omdat hij niet wilde afspreken. Naar mate de tijd verstreek heb ik hem een sms gestuurd en uitgelegd hoe ik me voelde en of hij die de rot periode achter zich kon laten. Ik heb een paar dagen hierop gewacht tot ik hem in een flits voorbij zag en hem gesmst had. Hij deed alsof alles koek en ei was. En wanneer ik vroeg om af te spreken kreeg ik als antwoord ik zit vol. Een paar dagen later kreeg ik te horen uit het niets " ik heb geen gevoel en daarom kan ik je niet vergeven " Als ik dat wel had had ik wel iets ondernomen met dat weekendje weg maar was het al niet meer.veel (dit heeft die niet gedaan, ook in het begin niet en ik weet dat hij niet en nooit de eerste stap zal zetten)! BOEM. Sloeg in als een bom.

Hij heeft op alle fronten mij laten inzien dat die om me gaf, dat die me leuk vond en nog steeds gevoelens had. Vooral het belangrijkste, alles wees erop dat wij samen deze " relatie " aangingen. (Hij praat heel weinig over zijn gevoel en heeft hier heel veel moeite mee om zelf erover te beginnen ik moest altijd vragen en door blijven vragen, en als het moeilijk werd praatte hij erover heen of reageerde totaal niet erop ) En nu dit ALWEER?

Ik heb heel erg het gevoel dat ik hem kwijt ben (ookal heb ik hem niet gehad in die periode) en verwijt mezelf een hele hoop.

Ik weet ook niet of ik nog contact op moet nemen met hem of dat ik hem terug kan winnen. Ik zou niet weten hoe. Je kan iemand niet dwingen om van je te houden maar als diegene alles laat blijken dat er gevoel is en dat er meer is wat houdt dat dan in.?

Is dit een soort bindingsangst? En kan je me helpen om een juiste keuze te maken. Vechten of loslaten? Reactie infoteur, 24-09-2012
Hi K., je zegt dat hij zoveel gevoel voor je had maar ik zie dat helemaal niet terug. Uit alles blijkt dat hij amper geinteresseerd was in jou. Je hebt je dan ook vreselijk opgedrongen, aan alle kanten aan hem getrokken, hem gepushd, geprobeerd antwoorden af te dwingen, en als dieptepunt zelfs gevraagd of hij jullie een kans wilde geven. De regels die je vervolgens schreef zijn schrikbarend vrouw-onwaardig en zelfs schokkend:
"Voordat we naar huis gingen heb ik met hem erover gehad hoe hij het verder zag, zag hij een toekomst in ons en wilde die verder. Ik had aangegeven in dat gesprek dat ik met hem oud kon worden. Hij ging erover nadenken en kwam hierop terug."
Het laatste wat je natuurlijk had moeten doen is een man opjagen over zijn gevoel. Heeft een man gevoelens voor je, en dan bedoel ik het echte werk, dan zal hij je dat beslist laten merken door er ook naar te handelen! Die van jou kwam niet verder dan wat tekstjes die enkel blijk gaven dat hij je een beetje achter de hand wilde hebben of nog wat aan een lijntje wilde houden. Met liefde heeft dit niets van doen, ook niet met bindingsangst. Van zijn kant zit er gewoon niets bij. Laat deze man als de drommel met rust en verlaag jezelf nooit meer naar zo'n zwakke, minderwaardige positie. Sterkte, A.

Vos, 13-09-2012 23:55 #81
Hoi,

Ik ben op zoek naar antwoorden. Ik weet niet of mijn verhaal over bindingsangst gaat maar als ik het artikel hierboven lees dan heb ik een vermoeden van wel. Ik probeer het zo kort mogelijk te vertellen.

Twee en een half maand terug leerde ik G. kennen. Ik had gedronken en was niet meteen op zoek naar een relatie, ik heb mijn deel van 'slechte kerels' al wel gehad. ik had het goed op mezelf. Ik stond aan de bar en G. kwam met me praten, ik kende hem van ziens maar ik wist niet veel over hem. Het was gezellig en ik heb me uiteindelijk erg goed geamuseerd. Omdat ik niet echt veel vertrouwens meer heb ik jongens dacht ik niet dat ik hem nog zou terugzien, tot ik de volgende dag een Facebookberichtje kreeg: "Hey meisje, ik vond het erg leuk gisteren. Hier heb je mijn nummer mocht je die graag hebben." Sinds dat berichtje stuurden we elkaar dagelijks, ik nooit eerst. altijd hij. Alles ging goed, hij vroeg me mee op date en we genoten telkens weer van elkaars gezelschap. We konden uren aan de praat blijven en deden niets anders dan lachen. Hij praatte wel veel over zijn vorige relaties maar daar dacht ik niet veel slechts bij, het is een onderdeel van zijn leven geweest. Hij heeft al een relatie van 11 jaar achter de rug en een relatie van 1, 5 jaar kort daarna. Met het laatste meisje heeft hij ook samengewoond, hij heeft vaak aangegeven dat hij erg gekwetst geweest is.

Onze dates waren nooit kort, altijd 5 à 6 uurs. Soms zelfs van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Op die ene date had hij mij verrast met een ontbijt langs het kanaal. Niemand heeft me ooit zo goed behandeld als hem. Na die date ben ik in het weekend voor het eerst bij hem blijven slapen, ik heb de volgende ochtend zijn ouders ontmoet. Alles ging goed. Tot voor die date was ik erg afwachtend, maar die dag heeft hij mij helemaal veroverd.

We waren ondertussen al anderhalve maand verder dus ik dacht dat ik de vraag wel mocht stellen. Wat is er juist tussen ons? Toen kreeg ik het te horen: Meisje (want dat zegt hij altijd) ik vind je echt super leuk en als we samen zijn dan voelt het zo goed aan maar ik weet niet hoe het komt maar ik krijg precies geen gevoelens. Daar sta je dan. ik wist niet wat ik moest denken? Van waar komt die gedachten opeens? Ik zei hem dat ik hem dan veel succes wenste met zijn zoektocht naar de ware maar dat het voor mij hier stopt. Dat wou hij niet, hij wou nog een keertje iets gaan doen samen. Ik wou het ook nog een kans geven dus we spraken af om de week erop samen iets te gaan eten. Dat weekend dat ertussen viel heeft hij mij constant zitten bellen, oké hij was dronken maar ik dacht bij mezelf 'Zie je wel, je geeft wel om mij'. Zondagochtend had ik 14! gemiste oproepen. De afgelopen dagen had hij me ook blijven sms'n, hij stuurde me dat een vriend gestorven was. hij stuurde me dat zijn zus ten huwelijk was gevraagd. Hij hield het contact.

De afgesproken date was super fijn. We hebben samen gekookt en hij was super lief. Gaf me kusjes, hield me steeds stevig vast. staarde naar me als ik met iets bezig was. Kortom, ik dacht dat het wel goed zat. Het weekend kwam er weer aan en weer belde hij me. zondagavond (na een paar pintjes) was het gesprek anders dan anders. het was niet alleen zatte praat. Hij zei me: Weet je wat ik denk meisje? Ik denk dat wij elkaar graag zien. Denk jij dat niet? Ik zie u graag. Het gesprek deed me veel, ik was super gelukkig. Het kwam helemaal goed. Dinsdag hadden we weer afgesproken. nadien heb ik hem uitgenodigd bij ons thuis. Alles ging goed. Woensdag vroeg ik hem of hij al meer wist ivm zijn gevoelens. spijtig genoeg kreeg ik weer hetzelfde antwoord.

Dat weekend wou ik mij gewoon amuseren, ik ging op stap en genoot van de aandacht van andere mannen. Hij komt zelden op de plaats waar ik toen was. opeens staat hij daar. Heel de avond hebben zijn ogen mij gevolgd. Als ik bij een andere man stond dan had hij het gezien. Mijn vriendinnen (geen hopeloze romantici maar rationele mensen) zeiden dat zijn blikken, blikken zijn van een verliefde jaloerse ziel. Maar mag je je daar op baseren?

Ik snap het gewoonweg niet. Helemaal niet. Ik heb maar de helft van de essentie verteld, hij deed zoveel meer lieve dingen voor mij. hij zei zoveel lieve dingen. Heb ik mij dan alles ingebeeld? Moet ik op hem wachten en hopen dat hij beseft dat wat wij hebben. dat je dat niet makkelijk nog eens vindt? Dat geeft hij trouwens zelf aan, dat hij zich super voelt bij mij en dat hij weet dat je dat niet snel tegenkomt. Is hij al over zijn vorige relatie (hij is anderhalf jaar vrijgezel)? Zijn vrienden zeggen dat hij er nog niet over is, en dat het goed kan zijn dat hij binnen een maand beseft wat hij laat schieten.

Heeft iemand een antwoord voor mij? Heeft hij bindingsangst? Moet ik wachten? Ben ik naïef? Reactie infoteur, 14-09-2012
Hi Vos, een man vragen naar zijn gevoelens terwijl hij duidelijk heeft aangegeven deze niet te hebben, is geen verstandige zet. Bij veel mannen komt dit over als 'zeuren' of 'claimen' waarna ze je nog een tijdje aanhouden tot je definitief de bons krijgt. Hij voelt zich goed bij jou, maar wil de relatie niet bestempelen met 'liefde'. Dit komt voor een groot deel omdat jullie elkaar slechts twee en een halve maand kennen. Je verwacht dus veel te veel na zo'n korte tijd. Daar komt bij dat hij kennelijk regelmatig dronken is en jij ook wel raad weet met het uitgaansleven en andere mannen. Ik denk dat hij verveeld is geraakt, wat niet verwonderlijk is gezien de snelheid van deze relatie. Daarbij komt dat een prille liefde en daarbij horende romantiek vroeg of laat omslaat in de realiteit van alledag. Typerend is dan dat vrouwen de relatie willen verdiepen en willen horen dat hun partner van hun houdt, mannen daarentegen voelen opnieuw een prikkel om op jacht te gaan en willen zich niet binden. Wat er met hem precies aan de hand is, weet ik niet. Wel weet ik dat je deze man beter eens even alleen kunt laten. Zo kun je testen wat hij gaat ondernemen om je terug te krijgen. Zie ook: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html
Groetjes, A.

Emma, 11-09-2012 11:03 #80
Dank voor uitleg en bemoedigende woorden. Ik vind het overigens niet erg ALS hij van iemand anders zou houden (het hebben van eerlijke en oprechte liefdesgevoelens is immers mooi en daar kán/mag je helemaal niets iets verkeerds aan vinden), alswel dat ik het erg pijnlijk vind dat hij z'n binnenwereld niet aan me heeft durven (of willen) tonen. Ik dácht dat we steeds meer naar elkaar toe aan het groeien waren, dat hij MIJ nodig had hem te steunen en over de dagelijkse dingen te praten, dat voelde heel erg fijn en inderdaad zeer vertrouwd.

Ik ben steeds erg geduld geweest en heb steeds begrip getoond voor zijn steeds maar uitgestelde bezoekje aan mij, en dan wordt er zó maar ineens van de ene op de andere dag een hele grote muur opgetrokken nadat ik (in mijn ogen) voorzichtig vroeg naar die ex-vriendin? Daar is toch geen reden voor? Maar het is al in het begin van onze vriendschap 'fout' gegaan doordat hij over bepaalde zaken niet wilde spreken. Dan leg je eigenlijk al de kiem voor onduidelijkheden. Hij vertrouwde mij door eerdere teleurstellingen in aanvang al niet (later gelukkig wel steeds meer), maar de onbesproken zaken van het begin blijven toch altijd doorwerken. En zo accumuleert het dan.

Het doet mij dus vooral heel veel pijn dat hij mij niet voldoende vertrouwd heeft om open en eerlijk over ALLES te praten. Ik gunde en gun hem (omdat ik nu eenmaal van hem houd) immers een goed en liefdevol leven, dus ik had mijn gevoelens voor hem beslist opzij kunnen zetten en met hem kunnen en willen praten over alles wat hem bezighield, aan pijn opleverde enzovoorts. Heel erg jammer dat hij die stap nooit heeft durven zetten en tevens rot dat er van zijn uitgestelde bezoekjes en plannen altijd afstel is gekomen. Als je elkaar nooit live meemaakt, dan ontstaan er totaal verkeerde beelden en als je er dan ook niet over wilt práten… dan sta ik met mijn rug tegen de muur. Het is niet anders.

Zie er enorm tegenop om nu wéér helemaal opnieuw te moeten gaan beginnen met het opbouwen van vertrouwdheid met iemand (en waar moet ik die persoon in hemelsnaam gaan vinden)? Zo vertrouwd als het met "die liefde" van mij was… zo wordt het vast niet met een ander meer… Reactie infoteur, 12-09-2012
Hi Emma, contact vooral gebaseerd op mails, chats en telefoontjes is riskant omdat er gemakkelijk misverstanden kunnen ontstaan. Dit wordt aangewakkerd als dingen worden verzwegen. Wie weet wat voor 'slechte ervaringen' hij gehad moet hebben om voor deze manier te kiezen en ontmoetingen steeds uit te stellen. Alsof hij zichzelf nog minder vertrouwde dan al die vrouwen bij elkaar, wetende dat hij ooit een muur zou optrekken. Wie echt verder wil met iemand, begrijpt dat een ontmoeting noodzakelijk is. Niet eentje, maar een heleboel. Als vanzelf wil je elkaar dan ook vaker zien en doe je ook moeite om in elkaars werkelijke leven te zijn. Het is goed mogelijk dat hij dit met die ander had, en jou er als een soort reserve bij hield. Ook kan het zijn dat hij meerdere wegen warm wilde houden en met geen van de vrouwen echt tevreden was. Speculaties te over dus, en het is voor jou vooral zonde dat je er zoveel tijd in gestoken hebt zonder enig resultaat. Vertrouwdheid krijg je met iemand anders wel weer terug, maar dit is altijd op een andere manier, omdat geen twee mannen gelijk zijn… Groetjes, A.

Emma, 09-09-2012 09:07 #79
Ik ben een vrouw van nu 48 jaar en woon sinds 2 jaar in Frankrijk, sinds mijn dochter het huis uit ging/ging studeren. Voorheen woonde ik in Nederland, alwaar ik sinds mijn scheiding in 1993 geen relatie meer heb gehad, maar ben slechts in het begin na mijn scheiding nog wel eens sporadisch verliefd geweest. De keren dat ik toen in bed beland ben met iemand, zijn op één hand te tellen. Het was niet dat ik geen relatie wilde, maar ik voedde full time mijn dochter op, ik had m'n werk en dit alles kostte de nodige energie. Ook ben ik nogal introvert, dus behoefte aan uitgaan en 'onder de mensen gaan', daar was ik helemaal niet mee bezig. Vanaf 1999 (dus na de enkele verliefdheidjes) überhaupt geen man meer aangeraakt.

In 2010 even kort iets gehad met een hele oude vriend van mij, die mij bezocht had in Frankrijk. Door hem is er weer iets losgebroken in mij, want wat WAS het fijn om hem lief te hebben en hij mij. Echter, hi bleek niet echt trouw te zijn, wilde meerdere vrouwen, monogaam-zijn stond niet op zijn lijstje, is volgens mij terug bij zijn ex-vriendin (die niets weet van zijn eerdere vreemdgangen), en ik heb het contact verbroken.

Ik heb begin 2011 een oproepje geplaatst, waarin ik mij heel duidelijk profileerde. Dat ik een rustzoeker was, monogaam, dierenvriend, het belangrijk vind dat iemand zieleroerselen deelt, enzovoorts.

Er reageerde een man (per mail), waarbij ik al direct iets 'voelde', zo van "dit is GOED". We hebben eerst lang gemaild (ik zat toen in Nederland, tijdelijk, en hij in Frankrijk). Later hebben we gebeld en is hij langsgekomen (wat niet zo voor de hand liggend is, we wonen op ruim 3 uur rijden van elkaar).

Ik wist toen al dat hij niet van de one night stands was (gelukkig maar), maar het voelde per mail en telefoon al ZO goed, dat ik wel verwachtte dat er een soort van klik zou zijn. Die heb IK ook gevoeld (hij sliep overigens 3 dagen elders op mijn terrein, niet bij mij in huis). En dat heb ik hem ook gemaild, naderhand. Hij gaf aan mij ook graag beter te willen leren kennen, maar hij zei dat hij door eerdere teleurstellingen héél voorzichtig was.
'
Ik moest maar 'ns bij hem langskomen, zei hij. Maar voor he zover was, moest ik geduld hebben, niet normaal. En toen ik kwam, voelde ik me heel snel tevéél, hij had het enorm druk met werk. Ik heb gewoon apart van hem geslapen en heb me uit de voeten gemaakt. Toch bleef het contact 'gewoon' doorgaan: we mailden elke dag en hij belde mij heel erg regelmatig, met ellenlange gesprekken, vertelde alles tot in detail. Ook deed hij toezeggingen, zo van: "We gaan zeker 'ns naar het strand", "Lijkt me leuk om in het najaar met jou in een tentje naar Portugal te gaan".

Ik moet er nog bij zeggen dat hij tot z'n 32e thuis heeft gewoond en toen een relatie van 5 jaar heeft gehad met een meisje, en naderhand met een Française (redelijk kort, maar wel heel serieus, volgens mij), en of en zo ja wát er mogelijk nog met anderen heeft plaatsgevonden, daar wil hij niet over praten.

Inmiddels zijn we 1, 5 jaar verder en worden er steeds dingen gezegd als dat ik zijn steun en toeverlaat ben, maar op een ander moment zegt hij bijna met gepijnigde stem 'ik voel die klik niet' (als ik over intiemer worden begin; we hebben elkaar nog nóóit aangeraakt, behalve welkomstkus). We hebben elkaar ook pas een keer of 5 gezien, behalve op die eerste 2 keren na steeds op mijn initiatief, en ook nog functioneel (samen naar/van Nederland rijden). Maar zijn signalen zeggen dan weer ándere dingen: hij mailt elke ochtend z'n plannen door, belt soms 3x per dag, ook gewoon om te zeggen: "Ik weet niet waar ik zal beginnen vandaag", en dan kletsen we zó (hij vooral) 1, 5 uur. Soms zegt hij weer dat ik "immers de enige ben" aan wie hij alles kan vertellen, en dat gelóóf(de) ik ook wel, want zijn kringetje intimi is enorm klein.

Ik begrijp héél veel van zin dingen, omdat we allebei superintrovert zijn en misschien zelfs wel in enige mate een sociale fobie hebben (we zijn beiden graag alléén). Hij heeft nog nooit samengewoond en heeft ook geen kinderen, dus is hij is misschien in zekere zin nog meer een kluizenaar dan ik. In zijn leven is alles hectisch, omdat ie niet zo'n ster is in plannen, maar ook omdat er van alles op zijn pad komt wat ook echt helemaal niet leuk is, zoals een zieke vader in Nederland, bijvoorbeeld. Dus er is enorm veel druk.

Ik heb al heel vaak gevraagd of we elkaar eens live konden zien en dan ook eens over wat meer gevoelsdingen zouden kunnen praten, maar een dergeljke vraag negeert hij volkomen, hij walst er overheen en begint gewoon aan z'n praatje van de dag. Er zijn al diverse malen ruzietjes door ontstaan, waarbij/waardoor we ons allebei naderhand op onze eigen manier superrot voelen, en dan komt het na een tijdje wel weer goed, maar het doet toch pijn. Plus dat IK vind dat ik helemaal geen abnormale dingen vraag, ik bedoel: als je elkaar beter wilt leren kennen, dan MOET je elkaar toch ook af en toe zien? En dan zegt hij: "Het komt spontaan wel een keer", maar die keer kómt dus nooit, en dan is mijn geduld op, ik word bozig, en dan zegt hij weer dat ik push, of hij neemt afstand door heel kortaf te mailen.

Laatste mailde hij ineens dat hij misschien even bij z'n ex-vriendin langs zou rijden (die 700 km verderop woont), op weg naar Nederland. Dit is overigens toen niet gebeurd, maar ik vroeg hem toen: "Maar hebben jullie dan weer contact?". WANT tot op dat moment vertelde hij altijd (dacht ik) ALLES in detail, zo van: Heb met die en die gepraat op straat, toen belde die en die, toen deed ik dat en dat op m'n brood, bla, bla, bla". Ik bedoelde er verder niets vervelends mee, met mijn vraag, maar het verbaasde me dát ik het niet wist, en ik heb hem ook alle ruimte gegeven óm er wat over te vertellen. Ik bedoel: wie ben ik om te vinden of ie wel of niet met iemand contact heeft. Enige is dat ik TOT OP DAT MOMENT het gevoel had (en daar ook heel veel energie in stak) dat ik de enige was waarop hij zo leunde, zó hard leek hij mij steeds nodig te hebben. Dus als je dan ineens hoort dat een oude liefde "even" (en om voor mij niet duidelijke reden) weer in beeld is, vind ik het lógisch dat ik hem daarover iets vraag.

Vervolgens kattig mailtje terug, dat ie niet gesurveilleerd wilde worden, bla, bla. Daarna heb ik weer het één en ander teruggeschreven maar ik werd er wel steeds moedelozer van, omdat het al zóveel maanden heel erg goed ging tussen ons (leek het) en we echt steeds inniger contact kregen/meer van elkaar wisten/elkaars dag (op afstand) met elkaar m eeleefden.

Vervolgens stopte hij geheel met mij bellen, dus waar ie de éne dag nog 3x had gebeld, kreeg ik ineens wekenlang geen telefoontje meer, alleen maar nog steeds de aardige, maar steeds korter wordende ochtendmailtjes.

Ik heb de stekker er uitgetrokken, maar voel me er verschrikkelijk onder, want wat wij - op afstand - met elkaar deelden, wat écht. Ik weet 100% zeker dat ie niet ondertussen stiekem samenwoonde met een ander, of allerlei superinteressante dates had. WEL kan ik me voorstellen dat hij vanuit pijn/trouw/loyaliteit misschien nog terugvalt op oude liefde(s), om daar mee te praten. Daar heb ik ook begrip voor, maar zég er dan iets over, práát met me. Ik wil(de) hem ook helemaal niet 'vangen', maar wél graag verder gaan in het elkaar beter leren kennen en dan zo langzamerhand ook eens wat meer intiem worden (ik had gezegd: "Het lijkt me zo fijn om tegen je aan te hangen op de bank" en hij zei: "Nou, daar kunnen we het best over hebben, maar misschien zeg ik dan wel tot hier en niet verder").

De reacties zullen wel zijn: "Die man WIL jou niet", prima, niet iedereen hoeft van mij te houden. Maar: WAAROM besteedde hij dan op afstand zo enorm veel aandacht aan mij, bespraken we "alles", hij WIST hoe gek ik op hem was, hij bleef steeds dingen opperen van 'dan en dan kom ik naar je toe', en ook zei hij dingen over dat als we 'later samen in een bejaardentehuis zouden wonen'. Ik bedoel: dat soort dingen zég je toch niet als je mij niet op de één of andere manier in je leven wilt hebben? Het lijkt wel alsof hij me wegduwt als ik te dichtbij kom, en dan gaat hij ook onaardige dingen zeggen waardoor ik het gevoel krijg dat mijn leven superoninteressant is (het zijn overigens is nét zo (on)interessant, het is maar net hoe je het bekijkt), en dat is ook geen leuk gevoel. Maar we zijn 2 best eenzame en afwijkend emensen in Frankrijk, we hebben allebei enorm veel passie voor dieren, bouwen, de zon, de stilte, de natuur… We zijn allebei niet onintelligent, er zijn nog meer hobbies die overeenstemmen… en laten we niet vergeten: HIJ heeft op MIJN oproepje gereageerd… WAT GAAT ER NOU STEES ZO MIS?

Is zijn oude vriendin voor hem gewoon nog steeds vertrouwd/zijn - onmogelijke? - grote liefde, WAT ben ik dan voor hem? Ik snap het allemaal niet meer en zit nu dus al enkele weken liefdesverdriet te hebben. Niet eens zozeer (meer) dat hij niet van mij houdt (in zekere zin hóudt hij namelijk wel van mij, denk ik, maar hij uit het ánders), maar het feit dat hij NIET praat over z'n binnenwereld… dan denk ik: WIE ben je dan eigenljk, WAAR worstel je mee. Ik heb pijn om mezelf, maar ook voor hem. Want als ik hem in de steek laat (wat ik eigenlijk al gedaan heb), wie blijf er dan nog in zijn wereldje over, behalve mogelijk die ex-vriendin, maar dit gaat dit zeker weten óok niet volhouden, dus op gegeven moment staat hij wéér alleen. En dat gun ik hem gewoon niet, dat ie dan wéér teleurgesteld en verdrietig is… Sorry voor het lange verhaal, ik moest het "even" kwijt… Reactie infoteur, 10-09-2012
Hi Emma, dit is een webpage over bindingsangst, dus je denkt waarschijnlijk dat dit speelt. Het is mogelijk dat hij onbewust afstand houdt omdat ie met angsten kampt, maar ik denk persoonlijk dat hij niet veel verder met je kwam wegens die 'oude vriendin'. Het is bijzonder vreemd dat hij daar plotseling mee op de proppen kwam, na zoveel vertrouwdheid tussen jullie samen. Dit moet een klap in je gezicht geweest zijn, en de grote vraag is natuurlijk waarom hij dan zoveel tijd in jou investeerde. Kijk verder goed naar wat hij daadwerkelijk deed. Hij hield graag contact met je, maar op het gebied van de liefde was hij gewoon afwezig. Pogingen van jouw kant werden afgekapt en de boel eindigde dan steevast met ruzie. Dat is wat hij deed! Over je gevoel heen walsen, en daar zijn eigenlijk maar twee mogelijke redenen voor. Bindingsangst aan de ene kant, 'die andere vrouw' aan de andere kant. Hij voelde wel dat hij bij jou niet moest aankomen met het noemen van die ander, dus deed hij dat lange tijd niet. Maar een man die echt iets in jou ziet zal in anderhalf jaar tijd zijn kans natuurlijk allang hebben gegrepen, daar hoef je als vrouw niet om te vragen of smeken. Wat ik dus vermoed is dat hij niet datgene in jou zag wat jij wel in hem zag, omdat hij die gevoelens wegens andere redenen voor zichzelf tegenhield. Hij wist dat hij je zo kon krijgen, maar deed niets behalve berichten sturen met loze beloften. Als woorden en daden met elkaar in tegenspraak zijn, kijken we altijd naar iemands daden. Heeft hij je veroverd? Nee. Heeft hij laten blijken dat jij de enige vrouw voor hem bent? Nee. Heeft hij je meegevoerd in het land der liefde of zelfs maar seks? Nee. Hij was goed in vriendschap, maar op het gebied van romantiek en intimiteit gaf hij niet thuis. Je hebt de juiste maatregelen genomen door hem te verlaten. Over je liefdesverdriet kom je heen, geen zorgen hoor. Sterkte, A.

Los Vast, 14-08-2012 09:18 #78
Interessant wordt het pas als beide partners bindingsangst hebben, zoals mijn vriend en ik. We kennen elkaar bijna 5 jaar en over liefde is nooit gesproken. Hij wil zich niet binden, ik wil me niet binden. dat is voor ons beiden een uitgemaakte zaak. Toch zijn we zo monogaam als wat… het kan dus ook goed gaan. Je moet dan wel goed weten dat je niets te verwachten hebt mbt tot een huwelijk oid, en het zelf ook niet willen! Reactie infoteur, 28-08-2012
Hi Los Vast, wat een bof dat je een gelijkgestemde hebt getroffen. Vaker komt voor dat een van de twee meer van de relatie gaat verwachten. Een zo goed bedoelde overeenkomst in het begin van de relatie, kan op die manier toch onder druk komen te staan, met een breuk als gevolg. Zijn beide echter van exact hetzelfde hout gesneden, dan staan de sterren goed ;). Groetjes, A.

Roos, 13-08-2012 20:17 #77
Hoi,

Ik zou hier toch ook even mijn verhaal kwijt willen. Ben niet zeker of de man waar ik het over ga hebben echt bindingsangst heeft, aangezien hij van in het begin heel duidelijk gecommuniceerd heeft naar mij toe. Ik vertel het even zo kort mogelijk:

Het begon allemaal met een geweldige one-night stand. Zo'n aantrekkingskracht had ik nog nooit bij geen enkele man gehad en ik MOEST gewoon met hem mee gaan. Ik was 23, hij 33. We kwamen beiden uit een relatie en waren allebei niet op zoek. Dat hadden we ook meteen gezegd. De day after was ik echter helemaal verkocht. Hij stuurde mij daarbovenop nog als eerste een berichtje met daarin dat hij nog aan het nagenieten was en ik een supermeid was.

Een paar dagen later spraken we terug af om samen iets te gaan eten. Wat een openbaring. Die man was gewoon perfect in mijn ogen. We hadden een supergoed gesprek en daarna natuurlijk weer heerlijke seks. Zo spraken we nog geregeld eens af. Op één van die dates had ik me beetje versproken en had gezegd dat mijn moeder me had gezegd dat ze goed met hem overeen zou komen. Toen ik het gezegd had wist ik het al, dit is totaal ongepast en te snel, maar dat kwam toen in me op en was eruit voor ik het wist. Toen zei hij meteen dat hij geen relatie wou. Dat hij daar niet klaar voor was. Nog teveel problemen met zichzelf. Hij wou zijn tijd in nuttige dingen steken, zoals anderen helpen en aan zichzelf werken. Ik was op die moment wel al hopeloos verliefd, maar wist dat het voor mezelf ook beter was nog geen relatie te hebben. Dus ik ging akkoord met het idee dat hij zich ooit nog wel zou bedenken.

De tijd verstreek en ik had het gevoel dat hij zich meer en meer ging openstellen voor mij. Het begon met zijn vrienden die ik eens mocht zien. Dan begon hij ook tegen mensen te praten over mij als 'zijn vriendin'. een 10 maand later ongeveer nam hij me eindelijk mee naar zijn ouders. Naar die van mij is hij echter nooit geweest. Hij had altijd een excuus klaar. Verder zijn we ook samen op vakantie geweest voor een week. Was super.

Hij zegt mij graag te zien, maar wil dus geen toekomstplannen maken. Hij kan niet beloven dat hij ooit wil samen wonen. Hij wil het redelijk vrijblijvend houden. Als we beiden tijd hebben, dan spreken we wel af zegt hij dan. Probleem is dat hij dus niet echt wil plannen. Dus ik zit vaak dingen uit te stellen of af te wijzen omdat ik hoop dat hij tijd gaat hebben voor mij en mij gaat uitnodigen. Hij heeft al paar keer gezegd dat hij mij graag ziet, al is dat wel altijd in beschonken toestand.

Hij zegt dat hij niet meer stapelverliefd kan worden op iemand. Met zijn vorige vriendin had hij dat en daar is hij keihard met zijn neus tegen de deur gelopen. Hij dacht dat dat de liefde van zijn leven was en hij wil niet meer zo voor iemand voelen dat je er bijna verslaafd aan bent. Ik aan de andere kant heb me nog nooit zo gevoeld als nu en ik geniet er superhard van van die gevoelens. In mijn vorige relaties had ik nooit echt het gevoel dat ik een toekomst wou met hen, maar nu wil ik enkel deze man en niemand anders. Al doet het enorm veel pijn dat het niet wederzijds is.

Als ik dan daarover praat met hem, dan zegt hij dat hij misschien wel hetzelfde voelt, maar anders met die gevoelens omgaat. Hij gaat er gewoon niet zo in op als ik. HIj mist mij ook nooit, of hij zegt dat hij dat niet toelaat om zichzelf te beschermen. Al die keren dat ik het gedaan wou maken, haalde hij me telkens terug aan. Hij wil me niet uit zijn leven. Maar hij wil me er duidelijk ook niet te hard in.

Nu heb ik er een definitief punt achter gezet. Al twijfel ik enorm om niet gewoon nog wat te proberen. Ik mis hem zo hard en ik heb bang nooit nog zo'n klik te hebben met iemand. Zo iemand als hem heb ik nog nooit tegengekomen. Niet uiterlijk en niet innerlijk. Hij zegt dat de keuze bij mij ligt en dat het voor hem niet gedaan hoeft te zijn, maar dat hij begrijpt waarom. Ik hoopte dat hij van gedacht zou veranderen en inzien dat hij mij ook te hard ging missen, maar tot nu toe is dat nog niet zo. (week geleden nog maar en heb hem ondertussen eigenlijk nog teveel gesproken via sms en fb, maar kan het niet laten hem te sturen :s :s.) Is dit nu een hopeloos geval? Of is er misschien nog hoop? Ik heb geen idee.

Sorry dat het zo lang geworden is.

Groetjes,

Roos Reactie infoteur, 28-08-2012
Hi Roos, deze man maakt je alleen tijdelijk happy. Voor de lange termijn zul je enkel te maken krijgen met teleurstellingen. Hij wil geen toekomst met je, lijkt je niet te missen, en sluit zich eigenlijk volledig af als het op emotie of liefde aankomt. Voor seks gaat hij echter niet opzij, en zolang hij dat krijgt, is het voor hem allemaal prima. Nu je gestopt bent met het contact moet je doorgaan op de ingeslagen weg. Het was allemaal te gemakkelijk en te vrijblijvend, en waar is je eigenwaarde gebleven als je dit nog jaren zou moeten laten doorsudderen zonder enig perspectief. Verschillende toekomstverwachtingen, of deze nu met bindingsangst te maken hebben of niet, leidt altijd tot een breuk. Men wil niet hetzelfde, krijgt er ruzie over, en weg is de liefde. Inmiddels zijn we een paar weken verder dus jij weet hoe het contact verder gegaan is. Ik hoop dat je de profiteur blijvend kan laten schieten. Bindingsangst? Ja. Wie een relatie aangaat en vervolgens op de rem trapt, zit met een persoonlijke belemmering die blijvend levensgeluk in de weg staat. Hij komt daar vanzelf wel achter, als jij al tien jaar verder bent en hoog en breed getrouwd met iemand anders. Sterkte, A.

M., 04-07-2012 21:49 #76
Hi, ook hier eens een verhaaltje van de kant van een man… Ik ken mijn scharrel/vriendin inmiddels een maand of 3/4 waarbij we in die tijd super veel contact hebben. Nadat ik haar had leren kennen zijn we een week later al 4 dagen gaan skiën, onder het motto, waarom niet! Die dagen waren heel leuk, en ik merkte dat ik haar echt leuk ging vinden. Zij gaf echter toen aan dat ze zeker niet de verliefde gevoelens had en dat een relatie er dus sowieso niet in zou zitten omdat ze dit 'knalgevoel' moest hebben om überhaupt door te gaan. Ze is nu 2,5 jaar vrijgezel en daarvoor een langere relatie gehad waar ze in is gerold en uiteindelijk gedumpt is. Ze baalt ervan dat ze ooit de relatie begonnen was, terwijl ze niet echt verliefd was. Dus daarom ging het met mij niks worden. Jammer, maar ok, dan niet. Sindsdien hebben we eigenlijk dagelijks contact, slapen veel bij elkaar en doen leuke dingen. Zij geeft ook aan dat ze gek op me is, maar zodra het gesprek richting 'relatie' gaat geeft ze haar twijfels aan en zegt ze dat ze 'ons' liever nog even blijft ontkennen… Ouders, vriendinnen, samen ergens met anderen naartoe worden dan ook handig ontweken door haar. Gesprekken over later, samenwonen etc zijn er wel, en ook wel positief, maar het hier en nu geeft mij nou niet echt het gevoel dat ze er echt voor wilt gaan. Ze is vaak moe, wil vaak alleen zijn, maar uiteindelijk wel met vriendinnen etc op pad. Ik twijfel wat ik nu moet doen, of juist terugtrekken en het even aan haar laten of de gesprekken over ons low profile houden en negeren en samen leuke dingen blijven doen, maar ergens heb ik het gevoel dat ik er in mijn eentje aan moet trekken en zitten we daardoor erg scheef… Voor mij is het vrij simpel, of je vindt elkaar leuk en gaat het vanzelf. Maar het kan zijn dat ze echt moet wennen aan 'ons', of she is just not that into me… what to do.?! Reactie infoteur, 05-07-2012
Hi M., als je vriendin wacht op een 'knalgevoel' en ook verwacht dat dit de basis van een goede relatie is, moet ze nog veel leren. Gelukkig ben jij een stuk realistischer, hoewel je niet tot haar kunt doordringen. Ze vergelijkt je met haar ex, op wie ze niet verliefd was. En denkt nu dat de geschiedenis zich om die reden gaat herhalen. Op deze website komt van alles voorbij, maar dit is een gedachtenkronkel die we nog niet eerder gezien hebben ;). Alsof het nog niet genoeg afwijzing in jouw richting is, komt ze ook nog met het gegeven dat ze jullie 'liever nog even blijft ontkennen'. Fouter kan haast niet. Met zoveel bewijs dat ze je enkel als een terloops vriendje ziet kun je niet anders dan je conclusies trekken en haar uit de weg gaan. Bindingsangst of in elk geval die onwil om jullie relatie te verdiepen, leidt enkel tot teleurstellingen aan jouw adres. Gun jezelf dus wat beters, tenzij je haar dan ook maar als een tijdelijk vriendinnetje beschouwt en ondertussen je antenne naar anderen uitzet. Want wat zij kan, kan jij ook… In een gezonde relatie gaan de dingen inderdaad vanzelf, gewoon omdat je van die ander houdt en je je leven automatisch met die ander wilt delen. Maar het probleem met bindingsangstige mensen is dat hun eigenliefde vele malen groter is dan de liefde voor hun partner. Sterkte ermee, A.

Alex, 23-06-2012 13:03 #75
Zou ook eens aardig zijn om over vrouwen met deze angst te schrijven. Bindingsangst is heus niet iets van alleen mannen. Ik ben al 25 jaar getrouwd met een vrouw met bindingsangst. Het is dat ik kinderen heb en zij weinig emotionele band toont met hun en mij. De laatste 8 jaar ook natuurlijk nog eens vreemdgaan. Okay, heb ik ook al veel langer gedaan. Ik heb geen bindingsangst en kan goed monogaam zijn. Iemand met bindingsangst vertoont zeer frigiede trekken binnen een vaste relatie, maar kan wel met vreemden seks hebben. Zolang die maar niet willen claimen, want dan is het spel afgelopen. Reactie infoteur, 24-06-2012
Hi Alex, in de eerste alinea staat duidelijk het volgende: "Overigens wordt in dit artikel uitgegaan van de man als lijder aan bindingsangst, maar het komt - hoewel in veel mindere mate - ook voor bij vrouwen en kan dus ook 'andersom' worden gelezen."
Bindingsangst gaat verder niet over monogamie, seks, frigiditeit of vreemdgaan. Een vijfentwintigjarig huwelijk getuigt eveneens niet van bindingsangst. Grt, A.

A., 23-05-2012 15:46 #74
Hallo,
Mijn verhaal met een partner van wie ik vermoed dat hij bindingsangst heeft, maar ik weet het niet zeker.
Vanaf het moment dat ik hem kende, had ik een raar gevoel bij deze relatie. De eerste weken leek het nog op een beginnende relatie, rustig aan elkaar leren kennen, maar al vlug voelde ik dat hij afstand nam. Na een afspraakje werd er nooit echt een volgende duidelijke afspraak gemaakt. Het was zoiets als, ik zal je nog wel eens zien. Ik wilde hem regelmatig zien en een vaste relatie opbouwen, maar bij hem had ik het gevoel dat hij me dikwijls liever niet zag en dan liet hij ook niets weten en hoorde ik nadien dat hij met een vriend iets had gepland en bv. de hele zondag met hem weg was. Ik zat dan thuis te wachten op een bericht of we samen iets gingen doen, maar dat kwam niet. Hij zei ook regelmatig, jij zal wel iets gepland hebben voor zaterdag zeker om te doen met je vriendinnen, maar bij mij ging hij voor. Ik wilde met hem iets plannen.
Reeds vrij snel in onze relatie vertelde hij mij dat hij al verschillende keren bedrogen geweest was in eerdere relaties. En daardoor was het moeilijk om nog iemand te vertrouwen, zei hij. Hij zou niets meer laten voor een vrouw, niet zijn hobbies, zijn uitgaan, zijn vrienden en vriendinnen, zijn vrijheid enz. Hij vertelde mij alles over zijn vorige relaties en de 3 vrouwen die hem bedrogen hadden. Zijn ex-vrouw en nadien nog twee vriendinnen waarmee hij lang samen was. Hij had met de meeste van hen ook nog contact en had ook nog andere vrijgezelle vriendinnen waar hij regelmatig op bezoek ging. Na 6 weken vertelde hij mij dat hij schrik had. Toen ik vroeg waarom, zei hij ik heb schrik dat de klik er niet gaat komen ofwel is het dat ik mij afscherm om weer gekwetst te worden, ik weet het echt niet. Als ik bij je bent, vind ik het fijn, maar soms heb ik ook geen zin om je te zien. Ik vond dat je toch moet aanvoelen of er een klik is of niet maar hij bleef me zeggen dat hij niet wist wat het was wat hij voelde. Hij zou het begrijpen als ik een stap terug wilde doen. Maar ik zag hem graag en ging het zelf niet uitmaken. Paar weken nadien had ik afgesproken om bij hem langs te komen en dat was goed, maar toen sms-te hij mij een half uurtje later dat hij op stap ging en dit met 3 vrijgezelle vriendinnen van hem. Dat was moeilijk voor mij te begrijpen. De dag erna heeft hij het dan uitgemaakt.
Na drie weken hebben we elkaar terug ontmoet. Hij zei dat hij toch teruggekomen was en als ik vroeg waarom dan zei hij dat hij me toch graag had en alleen is ook maar alleen. Zijn status op facebook en hotmail, bleef steeds op 'vrijgezel' staan. Ik durfde hem niet te pushen want dacht dan stoot ik hem nog meer af en vroeg dus niet om dit aan te passen. Het deed mij wel erg veel pijn dat ik een relatie met hem had en dat dat woord daar bleef staan. Ook vroeg ik hem om van de datingsites af te gaan, maar ik moest hem vertrouwen zei hij. Ik ging er zelf af in de hoop dat hij het ook zou doen, maar hij deed het niet.
Hij begon ook over allerei zaken te praten die in de toekomst wel eens een probleem zouden kunnen worden. Zoals dat hij graag met zijn motor op vakantie ging en als ik dat niet zou willen dan zou dat problemen geven tussen ons. Als ik dan zei dat als ik het niet leuk vond om mee te gaan, want had het nog nooit gedaan, dan zou ik er niets op tegen hebben als hij alleen ging met zijn vrienden en dat wij dan later nog wel samen een weekje zouden kunnen weggaan.
Afspraken waren nog steeds heel voorwaardelijk en steeds afwachten wanneer ik hem zou kunnen zien, en ik probeerde niet te pushen, maar had het heel erg moeilijk hiermee. Soms merkte ik dat hij me meevroeg naar een film ofzo als hij wist dat ik zeker niet mee kon of al ergens anders naartoe was.
Als ik zei dat ik hem graag zag, zei hij dat ze dat in het begin allemaal zeiden.
Hij zocht ook soms ruzie, maar omdat ik de indruk had dat hij dit met opzet zocht, probeerde ik rustig te reageren hierop en ging er niet teveel op in. Ik had de indruk dat hij ruzie zocht om het weer eens te kunnen uitmaken.
Soms spraken we 's morgens iets af om in de namiddag samen te doen, en dan leek het alsof hij me die namiddag liever niet zag.
Na twee maanden ongeveer maakte hij het weer uit. Hij wist niet wat hij wilde en was niet verliefd op mij.
Hij zat in de knoop met alles. Als ik vroeg wat precies zei hij : jou, mijn werk, mijn hele leven …. Hij piekerde over alles en dacht meer dan genoeg aan mij, maar ik verdiende beter dan hem en ik moest hem niet missen, ik moest hem haten zoals hij mij behandelde, zei hij mij. Hij twijfelde over alles, dat was zijn eeuwig probleem, zei hij mij.
Na een paar weken zag ik hem terug en vanaf toen hebben we nog een soort relatie gehad, meer een lat-relatie. Ik kon hem enkel zien als hij daar tijd voor had. De weekends hoorde ik niets, enkel op zondagavond want dan had hij niets gepland en kon ik komen. Ik zag hem dan twee of soms drie keer per week enkel ’s avonds. Daar ging ik aan kapot. Maar steeds dacht ik, niet pushen, geef hij wat tijd en ruimte, want hij heeft schrik om zich te binden? Hij deed ook geen moeite om naar mij te komen en als ik vroeg of ik hem kon zien en langskomen, zei hij ‘je komt maar’ of ‘als jij graag komt, dan kom maar langs’ enz.
Op een avond zijn we dan uit gaan eten en alles leek goed, hij was lief, gezellig en plezant die avond. Het was een heel mooie avond en nacht met hem. Toen ik de volgende dag vroeg wanneer ik hem terug kon zien, wist hij het niet, misschien de dag erna. De dag daarna, was hij te moe en kwam hij toch niet af. En in de week erna, moest hij vroeg opstaan en was het ook moeilijk voor hem zei hij. Die week verjaardde hij en had ik een verrassing voor hem aan zijn deur gezet, daarvoor heeft hij me per sms nog bedankt. Na het etentje heb ik hem niet meer gezien. Ik dacht ik geef hem zijn ruimte en als hij echt iets voor mij voelt, neemt hij wel contact. Na drie weken hield ik het niet meer vol en nam zelf contact. Hij zei dat het beter was dat we elkaar niet meer zagen want hij wist niet wat hij wilde en ik verdiende beter dan hem. Ik verdiende een man die alles kon geven en niet iemand die over alles twijfelt zoals hij, vertelde hij me. Hij was niet verliefd op mij. Hij wist niet of hij nog van iemand zou kunnen houden. Hij dacht wel eens ooit aan mij, maar miste mij niet! Ik vroeg of er iemand anders was, hij zei 'nee, ik zou niet weten wie'. Ik vroeg of hij nog ooit een vaste relatie wilde, hij zei 'dat ik het niet weet, ik twijfel over alles, dat weet je en daar moet ik eerst uit zien te komen'.
1 week nadien plaatste hij berichten op zijn prikbord van FB dat hij een superweekend had gehad met zijn schatje…
Twee weken nadien zag ik op zijn facebookstatus dat hij een relatie heeft en dit sinds twee dagen voordat ik het laatste gesprek met hem had. Zelfs na 6 maanden heeft hij op zijn Facebook nooit zijn status 'vrijgezel' verwijderd voor mij. En van mij heeft hij nooit berichten op zijn prikbord geplaatst. Nou vind ik dat ook echt niet nodig hoor, als je elkaar graag ziet, zeg het dan persoonlijk tegen elkaar. We zijn tenslotte dertigers en veertigers!
Is dit bindingsangst? Reactie infoteur, 29-05-2012
Hi A., tijdens het lezen van je relaas had ik zo'n voorgevoel dat deze man er gewoon een ander op na hield. Dat heeft ook niets met bindingsangst te maken. Hij heeft je gewoon gebruikt als 'in between' of gewoon voor tussendoor. Jammer dat hij je nooit op waarde wist te schatten, maar dat is dan ook je eigen fout. Je haalde jezelf ontzettend naar beneden door achter een vent aan te lopen die vrijwel niets ondernam om jou te spreken of te zien. Alleen voor wat nachtjes mocht je langskomen en je deed het ook nog. Geen wonder dat hij nooit enige toekomstmuziek in je zag. Mannen voelen intuitief aan wat wel en niet deugt voor de lange termijn. Daarnaast moet je ook niet de illlusie hebben dat jij als 'nummer 4' eindelijk zijn ware Jacoba zou kunnen zijn. Wie zoveel verbroken relaties heeft en kennelijk met gemak allerlei vrouwen om zich heen kan scharen, is geen duurzame partner. Hij gaf dan wel al zijn exen de schuld, maar het probleem is natuurlijk hijzelf. En twijfelaars zijn een relatie sowieso niet waard. Waarom je energie steken in zo iemand? Rammel jezelf door elkaar, zoek een man die verantwoordelijkheidsbesef heeft en als vanzelfsprekend bij jou blijft. Dat is geen ideaalbeeld wat toch nooit voorkomt, maar iets dat heel realistisch is. Zolang je je bezighoudt met de verkeerde personen zul je echter niet zo ver komen. Verman je en laat die minkukel voor wat ie is: een profiterende hufter. En angst voor binding? Nee. Hij speelde een spelletje met je. Sterkte, A.

Aaltje, 01-05-2012 17:26 #73
Hallo, ik lees bovenstaande informatie en herken een hoop. Ben 3 jaar geleden gescheiden. Ex is plotsklaps van één op andere dag opgestapt, zonder enig voorteken, als donderslag bij heldere hemel en na 13 jaar relatie waarvan 8 jaar getrouwd. In deze relatie ben ik min of meer idolaat van hem geweest. Heb mezelf compleet weggecijferd en alles voor hem gedaan. 200% mijn liefde gegeven. In al mijn goedheid en naieviteit. Binnen 1 jaar (2 mnd. voor zijn vertrek t/m 1 jr. na zijn vertrek) vertrek enorme klappen te verwerken gekregen (miskraam, ex weg, hond dood, ex binnen no-time nieuwe vriendin (bekende) en zij samen worden zwanger). Mijn ex heb ik nooit meer gezien na onze gezamenlijke eenmalige afspraak bij een mediator. Ook zijn ouders, zijn familie en meeste vrienden niet meer gezien of gehoord. In één klap gehele leven onder de voeten weggemaaid en dus opnieuw beginnen met opkrabbelen uit een heel diep dal. Na een jaar ontmoet ik een heel lief iemand. Ik had inmiddels goed nagedacht wat ik gemist had in mijn vorige relatie, wat bij mij zou passen. Deze persoon is op mijn pad gekomen. Maar naar mate de relatie voortduurt, slaat bij mij angst toe. Op één of andere manier lukt me het me niet meer me te geven / open te stellen voor iemand. Mijn hart welke open was op het moment van de ontmoeting, was weer langzaam gaan sluiten. Mijn gevoel/emotie (tja, wat is het eigenlijk) blijft op en neer gaan van "het is goed zoals het is, ik ben happy" tot en met "help, ik wil vluchten. Dan maar alleen". Het éne moment heb ik het met hem over onze mogelijke toekomstige droomhuis en evt. kids en heb ik de koffers al gepakt om samen te wonen en het andere moment slaat de paniek, angst en twijfel weer toe. Veroorzaakt door die schommelende emoties/gevoelens. Ik wil heel graag nog wat van mijn leven maken, het liefst met iemand. Maar lukt het me niet om dit te overwinnen, wordt het heel moeilijk me in de toekomst weer open te stellen voor wie dan ook en zal ik de rest van mijn leven alleen moeten doorbrengen, zonder partner. Want deze worsteling nog een keer door te moeten maken, daar pas ik voor (sta overigens onder begeleiding van een therapeut/coach hiervoor). Misschien toch nog in de rouwperiode? Of wellicht bindingsangst overgehouden aan de manier waarop mijn ex mij respectloos gedumpt heeft? Reactie infoteur, 03-05-2012
Hi Aaltje, je nieuwe relatie komt veel te vroeg. In je vorige relatie ben je erg gekwetst waardoor je een soort pantser om je heen hebt gezet. Zo kan niemand te dicht bij je gevoelens komen. Je wilt immers niet weer in dezelfde situatie belanden! Daarom moet je nu vooral niet hard van stapel lopen. Als deze nieuwe vriend een geschikte partner voor je is, dan is hij dat ook nog na heel veel jaren. Timing is zeer belangrijk, vandaar dat samenwonen onder deze omstandigheden onverstandig is. Neem deze man niet omdat je angstig bent alleen achter te blijven! Jullie verdienen allebei een eerlijke kans, maar doe het dan rustig aan. Bij relatietwijfels moet je jezelf onder handen nemen, want de kans is groot dat degene met twijfels (jij dus) helemaal niet toe is aan een relatie. Houd je vriend dus niet voor de gek, wek geen valse verwachtingen en blijf gewoon vriendschappelijk met hem omgaan. Bindingsangst is dit niet, want die angst wortelt in het verre verleden en zal voortdurend de levens van liefdespartners voor korte of lange tijd vergallen. Met jou is niks mis, maar je moet jezelf veel meer tijd gunnen dan je jezelf nu geeft. Sterkte, A.

Rogier, 22-04-2012 01:16 #72
Hallo, ik lees alle informatie hierboven over een persoon met bindingsangst en ik word er bedroeft van, want ik heb zelf bindingsangst. Ik ben mijn hele leven al op zoek naar vrienden die bij me blijven en niet na enkele weken vertrekken. Hoewel ik echt een mensen mens ben, lukt het mij maar niet om een vriendschappelijk contact met een ander op te bouwen. Ik leg over het algemeen gemakkelijk contact met anderen, maar kan hier vervolgens zelf verder niets mee. Ik mis de kunde om hier verder op sociaal vlak meer uit te halen. Helaas ben ik hierdoor veel alleen en voel ik me regelmatig eenzaam. Andere problemen waar ik mee kamp zijn besluiteloosheid, geen keuzes kunnen maken, angst voor intimiteit, identiteit probleem homo?/hetero?/bi? Ik denk dat ik homo ben, maar door angst durf ik hier niet naar te leven. Het leven voor mij is vaak enorm lastig en als ik het bovenstaande lees, dan is er voor mensen met bindingsangst weinig goeds. Ik ben nu 43 jaar en wil niet de rest van mijn leven alleen blijven en slachtoffer moeten zijn van mijn eigen handicap(pen). Kun je me misschien ook vertellen hoe mensen met een bindingsangst ondanks hun beperkingen toch nog een prettig en tevreden leven kunnen leven zonder het gevoel te hebben niet geslaagd te zijn voor deze samenleving? We zijn toch niet schuldig! Is het mogelijk te leren hoe je hier zelf het beste mee om kan gaan? Bestaan er vormen van begeleiding waar door zelfreflexie de persoon met bindingsangst zichzelf leert kennen en zijn eigen handelen onder ogen kan komen? Er vanaf komen lukt niet, ermee om leren gaan misschien wel. Reactie infoteur, 23-04-2012
Hi Rogier, wat je beschrijft klinkt niet als bindingsangst. 'Vrienden die vertrekken' duidt eerder op het omgekeerde: Ze binden zich niet aan jou. In het algemeen: bindingsangst is geen officiele ziekte, stoornis of afwijking. Daarom zijn er ook geen richtlijnen, hulpmiddelen, therapieen of begeleiding. Vind je dat je kampt met bepaalde problemen en zoek je daarvoor een oplossing, dan kun je hiervoor een afspraak maken bij een psycholoog (evt. via de huisarts). Groetjes, A.

Anita, 16-04-2012 18:53 #71
Hoi,
ik heb al een aantal dates gehad met een hele leuke jongen. Hij zegt dat hij een beetje last heeft van bindingsangst maar dat ik me geen zorgen hoef te maken. We hebben het altijd heel gezellig, en het is niet zo dat hij geen contact meer zoekt. Integendeel juist. Hij wilt wel rustig aan doen om deze rede, maar ik wil zelf ook niet te snel gaan. Toch ben ik bang dat er een addertje onder het gras zit. Soms geeft hij me het gevoel dat hij nooit een relatie met mij zou willen beginnen maar gewoon gezellige avondjes wilt zonder voorwaardes van een relatie. Het lijkt me lastig voor jullie om hierover te oordelen of dit echt bindingsangst is, maar zouden jullie mij misschien tips kunnen geven over hoe ik hier het beste mee om kan gaan?
Alvast bedankt,
Anita Reactie infoteur, 17-04-2012
Hi Anita, vooralsnog kun je niet anders dan hem het voordeel van de twijfel geven. Zoals hij het ziet is niet verkeerd, en een mens kan ook nog eens van gedachten veranderen. Vermoedelijk heeft hij dat woord 'bindingsangst' genoemd omdat hij niet wil dat je teveel gaat verwachten. Zo'n terughoudendheid in een relatie is over het algemeen niet hoopgevend, maar het is te vroeg om die conclusie nu al te trekken. Hoe je ermee om moet gaan bepaal je zelf, want alleen jij weet wat je wel of niet accepteert - nu, en in de toekomst. Een gezonde relatie kent progressie, er zit een verloop in. Blijft alles na jaren nog steeds zoals het is, dan draai je in cirkeltjes rond en kent je relatie geen toekomst. Het resultaat is onvrede en een breuk. Pas op hoor ;). Groetjes, A.

Luca, 10-04-2012 15:12 #70
Hallo, Sinds 4 maanden zie ik een leuke man. Hij heeft een hele kille jeugd gehad. Nooit liefde ontvangen en vanaf 7 jaar alles alleen gedaan en hij bleek later verwekt te zijn door zijn opa. Hij heeft jarenlang het gevoel gehad dat er iets niet klopte en voelde zich assepoester. Heeft mede hierdoor een groot minderwaardigheidsgevoel en vind zichzelf niet mooi, stampt iedere vorm van compliment de grond in. Daarnaast heeft hij anderhalf jaar geleden bijna een eind aan zijn leven gemaakt omdat hij een relatie had met iemand waarvan hij zegt dat het en femme fatale was en hij zichzelf hierdoor volledig is kwijtgeraakt. Deze vrouw stampte hem ook volledig de grond in en maakte het nog erger dan het al was…
De relatie is op de klippen gelopen maar ze heeft hem nog een jaar gestalked en dat doet ze nu soms nog wat hem nog wel raakt maar omdat hij gewoonweg niks meer met haar te maken wil hebben. Hij wilde 2 jaar voor zichzelf helemaal opnieuw beginnen en geen relatie maar hij kwam mij tegen. We wisten dat het moeilijk zou zijn maar we wilden het toch proberen en de eerste weken waren super! Tot hij hier bleef slapen en het serieuzer werd…
Hij werd gesloten, weinig intimiteit… geen kus of knuffel of lief berichtje meer… niet tegen me aankruipen of nachtkus bij het naar bed gaan. Hij gaf aan tijd nodig te hebben voor zichzelf en wilde dat ik hem zijn eigen ding liet doen omdat hij dat nodig had om zichzelf terug te vinden. Hij vond me snel te zorgzaam of betuttelend en gevoel dat ik hem claimde terwijl ik hem toch zijn space gaf en ipv overleg alles wat hij meedeelt, accepteerde. Na meerdere ruzies over het missen of gebrek aan intimiteit (1x per 3 wkn seks) en door samenloop van omstandigheden heb ik een een boze bui een berichtje gestuurd dat de relatie wat mij betreft over is, ik alles onderling wilde regelen en er verder niet over wilde praten. 1, 5 dag later heb ik hem geprobeerd uit te leggen waardoor ik dit had gedaan en het niet netjes van me was maar ik kreeg als reactie herhaaldelijk te horen dat het mijn beslissing is, niet de zijne en hij dat respecteert…dat hij weet dat het aan hem ligt… en wat ik ook aan uitleg of motivatie geef hij zegt dat ik met mijn besluit (in welke hoedanigheid dat ook is genomen) moet leven en hij deze respecteert en wil zich er verder niet over uiten…
Heeft deze persoon bindingsangst of is dit een manier om makkelijk van me af te komen? De voorgaande keren belde hij op en gaf hij aan dat ik hem tijd moest geven en hij dit heel graag wilde en nu gaf hij aan mij gewaarschuwd te hebben en met het welles, nietes, welles, nietses klaar te zijn en dit herkent van zijn vorige relatie en hij 1x zichzelf verliezen in een relatie genoeg vindt. Hoor graag van jullie en vast bedankt. Reactie infoteur, 11-04-2012
Hi Luca, dit lijkt heel erg op bindingsangst. Deze man is niet klaar of niet geschikt om een relatie te hebben, dat is nu al twee maal bewezen. Hij had het gevoel dat je hem claimde, dat hij tijd nodig had en dat hij zichzelf moest terugvinden. Dat zijn geen verklaringen die erop duiden dat hij van je houdt. Integendeel, hij houdt voornamelijk van zichzelf en is daarom ook helemaal gefocusd op zichzelf. En dat is hem niet eens aan te rekenen. Mensen die nooit zijn lief gehad, hebben zelf ook grote moeite om lief te hebben. Ze weten niet hoe dat moet, kunnen hun emoties niet plaatsen en vergeten helemaal dat ze met de partner rekening dienen te houden. Dat jij de relatie uitmaakte was dan ook zijn opluchting. Zo hoefde hij dat niet te doen, en kon hij gemakkelijk zeggen dat het allemaal aan hem ligt, dat hij je besluit respecteert, en bla bla. Eigenlijk is het zo verschrikkelijk triest. Je kunt iemand met angst voor hechting niet helpen, noch kun je happy worden met zo iemand. Dat is naar te horen, maar ik denk dat je op tijd bent vertrokken. Want ook jouw leven telt. Jij moet door, en straks is dat met iemand die jou wel op waarde schat en niet met een berg persoonlijke problemen worstelt. Gun jezelf zo iemand! Jij gaf hem al je liefde, hij deed dat op zijn beurt misschien ook. Maar hij had gewoon niet veel in huis… Sterkte ermee en bedenk dat het goed is zo. Groetjes, A.

Libiej, 23-01-2012 07:46 #69
Wat te doen als de man EN de vrouw die elkaar pas leerden kennen, beiden bindingsangst hebben? Reactie infoteur, 24-01-2012
Hi Libiej, niets. Groet, A.

Mr, 27-12-2011 19:27 #68
Ik ben 9 jaar samen geweest met mijn ex man. Waarvan we 3 jaar getrouwd zijn geweest. Eigenlijk direct na ons huwelijk ben ik een soort relatie begonnen met een goede vriend van mij en mijn ex man. Dit was in het begin geweldig, we zagen elkaar elke dag, deden leuke dingen en ik kreeg het gevoel dat hij alles voor me over had en alles voor me wilde doen. Toen het wat serieuzer werd, werd hij terughoudender. Had minder tijd voor mij en had het druk met zijn huis verbouwen. Als ik begon over elkaars ouders ontmoeten ging hij er niet echt op in. En over de toekomst moest ik al helemaal niet beginnen want nee trouwen zou hij nooit doen. We hebben hier samen over gepraat en hij kwam zelf met het idee dat hij weleens bindingsangst zou kunnen hebben en we wisten alletwee dat het zo niet ging werken. Ik heb toen voorgesteld aan hem om met een psycholoog te praten want hij wil ook niet de rest van zijn leven zo verder. Hij zou in de vakantie wel kijken hoe of wat omdat je daar een verwijzing van je huisarts voor moet hebben. We hebben toen afgesproken dat we voorlopig gewoon vrienden zouden zijn. Dit ging ook goed. We spreken elkaar nog iedere dag. En net toen ik het gevoel had dat het toch niks meer ging worden vroeg hij of hij een keer langs mocht komen. We kwamen weer dichter bij elkaar. Daarna werd het weer minder. Vanavond komt hij langs om te praten. Ik wil hem niet kwijt en vindt het moeilijk om hier mee om te gaan. En ik weet ook niet meer hoe ik hem moet overtuigen en wat ik wel en niet tegen hem kan zeggen want ik wil hem niet verder van me afduwen. Reactie infoteur, 28-12-2011
Hi Mr, de ander overtuigen werkt nooit en leidt zelfs tot het omgekeerde van wat je wilt bereiken. Helaas vertel je niet hoe het relatieverleden van je vriend er verder uitziet, want dit is meestal veelzeggend in verband met mogelijke bindingsangst. Daarnaast moet je oppassen als iemand zelf zegt dat ie bindingsangst heeft, want maar al te vaak wordt het gebruikt als een middel om een relatie maar niet te hoeven doorzetten. Dit op zich kan dus heel andere redenen hebben en hoeft niet te maken te hebben met de angst voor hechting. Het is in elk geval jammer dat je met je vriend niet over de toekomst kunt praten, want dat is toch een logisch gespreksonderwerp als je al een tijd samen bent. Maar je hebt hem inmiddels weer gesproken dus misschien weet je nu meer! Groetjes, A.

E., 25-12-2011 17:31 #67
Beste A.

Het meisje waar ik mee ga, heeft me van de week verteld dat ze bindingsangst heeft. Ik ken haar al vanaf de eerste klas, toen hadden we ook al "verkering". Dat is verder niet van toepassing, maar ik heb altijd nog gevoelens voor haar gehad. Eind augustus spraken we weer voor het eerst af, nadat ze bijna een half jaar een stage gevolgd had in het buitenland. Nu loopt het voor mijn gevoel toch echt uit naar een relatie, maar het probleem is dat we elkaar bijna nooit zien. Maar een tot twee keer in de week. Ze werkt veel en heeft het druk met school, dat gebruikt ze vaak als smoesje om me niet al te vaak te zien. We sms-en wel erg veel en al het contact moet van mijn kant komen.
Als we bij elkaar zijn, dan zijn we op zich wel intiem en ze zegt dat ze het vertrouwd voelt als ze bij me is. Ik herken veel dingen in het artikel, bijvoorbeeld dat ze zegt dat ze me niet verdiend en ik veel te lief voor haar ben. Ik ben misschien ook te lief voor haar, maar ik wil haar gewoon niet kwijtraken.
Gelukkig praat ze er wel over als ik erover begin, ook al zie ik dat ze dat niet leuk vind. Ze zei dat ze wel vooruitgang zag, want ze heeft het nog nooit zo lang volgehouden met een jongen. Bij andere jongens stuurde ze al gauw een sms-je dat het over was. Is het misschien, omdat ik zo lief voor haar ben, dat ze dat nog niet gedurft heeft omdat ze mij dan zou kwetsen?
Ook heeft ze al kennis gemaakt met mijn ouders en ik met haar ouders. Ik zie dat ze het heel moeilijk vindt als haar ouders zich te veel met ons gaan bemoeien. Haar ouders weten er wel van.
De eerste keer dat ik zelf iets vreemds aan haar merkte, was toen ik haar vroeg na een bioscoop-avondje of ik haar morgen ook kon zien. Ze verstijfde helemaal en antwoordde met:,,Morgen al?". Daar heb ik verder niet bij stil gestaan, ik dacht dat het niks betekende. Nu pas besef ik dat het aardig serieus is.

Mijn vraag was nu dus, of er wel toekomst in zit tussen ons tweeën. Ik vind haar zo leuk en denk constant aan haar. Ik weet dat zij hulp nodig heeft, en ik wil haar daar graag mee helpen. We zijn pas 18 en ze heeft het zelf ook door, dus ik heb er wel vertrouwen in. Ik hoop op een antwoord en zou daar natuurlijk heel erg blij mee zijn.

Vr. Gr.,

E Reactie infoteur, 26-12-2011
Hi E., op de leeftijd van 18 jaar kun je niet spreken van bindingsangst. Ze voelt zich waarschijnlijk veel te jong om voor een serieuze liefde te gaan. Hoewel ze je wel leuk vindt en zich prettig voelt bij jou, betekent het voor haar niet dat jij dan degene bent waar ze de rest van haar leven mee verder wil. Dat zie je aan alle signalen: zo wilde ze je niet snel terug zien na een avondje uit, moeten alle initiatieven van jou komen en kapte ze in het verleden contact met andere jongens al gauw af. Waar ze het nu druk mee heeft is school en werk, en dat is goed. Een jonge meid zoals zij hoeft zich verder ook helemaal niet bezig te houden met een relatie. En komt de echte liefde voorbij, dan is die ook nog geldig na vijf of tien jaar. Daarom denk ik dat het nog een hoop jaren zal kosten voordat ze zich echt in een relatie wil storten. Al wat er in de tussentijd gebeurt valt voor haar onder 'vrijetijdsbesteding' en zo moet je het ook maar zien. Ik zou er de komende jaren dus niets van verwachten. Groetjes, A.

A., 21-11-2011 12:48 #66
Beste A,

Dank je voor je reactie. Ik had van begin af aan al dat idee dat ik het regelrecht verknald heb. Het is wel zo dat het iemand is die zich qua intimiteit niet heel gauw bloot geeft. Laatst heeft hij ook te kennen gegeven dat hij met mij in contact was gebleven in de hoop dat er toch iets zal worden tussen ons. Laatst heeft hij gezegd qua datingsites niet of nauwelijks iets mee te doen. Krijgt af en toe sporadisch een reactie maar doet er nagenoeg niks mee. Die ene vrouw had hij dus zelf afkapt terwijl hij met haar langer schreef. Dus in wezen heb ik deze ellende geheel aan mezelf te danken eigenlijk? Wat moet ik nu in principe doen om de schade niet erger te maken en het in de toekomst van zijn kant misschien toch een kans te gunnen? Of is die gewoon voorgoed verkeken nu en is het een verloren zaak? Reactie infoteur, 22-11-2011
Hi A., het zal van hem afhangen of hij het gebeurene kan vergeten en later met een schone lei kan beginnen, of dat hij toch vindt dat er niets meer te jagen valt. Dat laatste is helaas goed denkbaar, want hij weet dat hij jou gevoelsmatig al heeft. Het is van zijn kant enkel een kwestie van jou je zin geven, helemaal niks aan dus. Verder zal het hem niet bevallen dat jij al vrijwel direct inzette op een relatie. Liefde moet groeien, een relatie moet bloeien… dat zijn geen dingen die je in een eerste of tweede gesprek kunt bestellen, regelen of afspreken. Al met al zie ik er niet zoveel meer in, of het moet zijn dat jullie doorgaan met vriendschap in de ijle hoop dat er na een paar jaar misschien toch nog een vonk overvliegt… Groetjes, A.

A., 20-11-2011 17:12 #65
Ik vergeet trouwens te vermelden dat als hij bij me is, hij mij ongeloofelijk kan plagen met grapjes, me lang en doordringerig aan kan kijken en de laatste keer merkte ik zelfs toen ik de andere kant op keek hij me aan zat te staren… maar dan wel zeggen geen gevoelens te hebben. Iets waardoor ik de jota niet van snap wat dat betreft. Tevens heeft hij vaak genoeg aangegeven te hebben een muurtje om zich heen te hebben en laatst vertelde hij me dat die zelfs sinds kort aan het afbreken was. Toen ik vroeg of dat ook met mij te maken had, zei hij stellig dat dit niet zo was. Onzin, want in het hele begin zei hij dat er een mega muur om hem heen zat… Kortom complete denial… Reactie infoteur, 21-11-2011
Hi A., tja, aan muren heb je niets. Ik denk dat hij het wel naar de zin heeft bij jou, dat jullie samen kunnen lachen, en vriendschappelijk goed met elkaar kunnen omgaan. Maar dat is toch wat anders dan de vonk van een relatie. Hij zal met de beste intenties naar je zijn toegekomen, maar een man vragen of er meer in zit dan vriendschap is echt een doodsteek. Eigenlijk mag je blij zijn dat ie er nog is. Groetjes, A.

A., 20-11-2011 16:57 #64
Ik wil hier ook wat over kwijt. Sinds een 5 maanden sta ik contact met iemand die ik via een dating site heb leren kennen. We hebben zo ontzettend veel herkenningspunten met mekaar, overeenkomsten en we praten werkelijk over van "alles", maar ow wee als het over gevoelens gaat… Voornaamste E-mail contact en binnenkort zie ik m voor de 4e keer. Dan pas omdat er nogal het 1 en ander heeft plaats gevonden mede omdat ik het verkeerd heb aangepakt en niet zo goed wist van wat ik moest doen. Hij is 35 jaar, net zoals ik en is net zoals ik een hele lange tijd alleen. In zijn geval 10 jaar. Daarvoor heeft hij een relatie gehad van 3 jaar, wat abrupt door zijn ex werd afgebroken zonder reden van waarom. Hij heeft ook aangegeven daarvoor altijd vreselijk verlegen geweest te zijn. Na 1,5 maand mailen is hij voor het eerst langs gekomen voor een paar uurtjes. Dat was voor hem de eerste date sinds jaren. Meteen al de eerste fout die je kunt maken was dat ik na afloop vroeg of er meer in zat dan vriendschap. Je zag m al zichtbaar schrikken en sinds die tijd beweerd hij maar geen gevoelens te hebben. Maar waarom wel in contact blijven, terwijl hij wat ik voor hem voel? Telkens als ik over een algemeen iets hebt houd hij zichzelf erbij… ik ben niet van het flirteren, ik ben niet van de 1 na de ander gaan noem maar op, ik wordt niet snel verliefd, ik krijg niet gauw gevoelens maar wel zeggen dat hij het idee heeft dat het niks wordt tussen ons. Maar waarom wel 4x per week een ruim 3 pagina lange E-mail schrijven en dan toch langs komen… Onlangs werd het voor mij teveel en heb ik het zelfs eventjes afgekapt door na nog geen halve week weer contact met hem op te zoeken, via mail, vooral omdat mijn gevoel zei dat ik er mee door moest gaan. Normaliter een man die geen wederzijdse gevoelens heeft, heeft zoiets van bekijk het maar hij mailde wel terug en sindsdien hebben we weer contact. Aangezien ik tot voor kort nog wel op dating sites verder ging kijken heb ik met hem over een aantal gevallen gehad die het met mij afgekapt hadden… gaf hij mij de schuld dat ik niet zo gauw met anderen af moest kappen. Ik zag dat als een verwijt naar mij toe dat ik het contact met hem verbroken had maar volgens hem… "interesseerd het hem helemaal niks van wat er tussen ons gebeurt was"… maar waarom wel zeggen dat z'n moeder heel bezorgt vroeg of hij het niet erg vond dat ik het contact verbroken had met hem? Toeval wil dat een ander vrouw waar hij alleen mail contact had, en als oppervlakkig beschouwde, in de week dat ik het met hem afgekapt had, vroeg of hij een keer met haar uit wou. Hij had het per direct afgekapt met haar, maar gaat van de week wel weer met mij uit.

Onlangs heb ik ook besloten om het compleet over een andere boeg te gooien, geen gezeik over gevoelens, relaties, dating sites en al dat soort onzin, maar puur over allerdaagse dingen te hebben, zoals zijn hobbies, zijn eigen zaak noem maar op en warempel genoeg… dat werkt ook nog eens. Toch werden de frustraties groter en iets vertelde me dat ik op Internet moest gaan neuzen totdat ik vanmorgen deze en andere pagina's tegen kwam waarin zijn karaktertrekken wel heel erg overeen kwamen zoals hij zich naar mij gedraagt. Voor alle duidelijkheid, bij ons rust het tot op heden puur op vriendschap en is er geen sprake van een sexuele relatie. Ik lees veel adviezen over dat je zo'n iemand helemaal niet moet pushen en vooral heel veel geduld moet hebben. Ik heb namelijk al een geruime tijd het idee dat ik door een test wordt gesleurd van geduld hebben enkel wist ik niet waarom. Ik vraag me heel vaak af doe ik er nog wel goed aan om met hem in contact te blijven. Inmiddels zit ik zelf niet meer op datingsites en hij nog maar op 1 waar hij nog maar 1x per week rond neust. Waarschijnlijk toch in de hoop een betere te vinden dan "ik"… nog zo'n kernmerk die ik vond, want hij heeft wel vaak genoeg aangegeven… alles klopt enkel mijn gevoelens die er niet zijn… Reactie infoteur, 21-11-2011
Hi A., je hebt denk ik veel verknald door hem te vragen of er meer in zit dan vriendschap, want met die ene zin ontnam je hem al zijn jagerscapaciteiten. Hij stond paf. Vanaf dat moment vond hij er wellicht niet veel meer aan, maar houdt hij je nog wel eventjes aan een lijn totdat hij straks op de datingsite iemand anders heeft gevonden. Hij lijkt verder weinig haast te maken, misschien omdat hij vindt dat de opbouw van een relatie heel lang moet duren, of misschien omdat hij niet weet wat hij met jou aan moet. Dat laatste lijkt me heel goed denkbaar. Of dit echt bindingsangst is is daarom ook twijfelachtig, want wie dat heeft gaat meestal mega-enthousiast een relatie in, om ineens - heel griezelig - om te zwaaien naar een houding van 'ik zie het niet meer zitten.' Jouw vriend is echter niet zo enthousiast en hij pusht je al helemaal niet. Laat het maar eens even op zijn beloop! Groetjes, A.

Jj, 17-11-2011 13:07 #63
Hoi Astrid,

Ik herken mijn vriend hier toch wel een aantal keren in terug…
Wij zijn nu 2,5 jaar heel gelukkig samen, we hebben veel dezelfde interesses maar ook nog onze eigen hobby's, we kunnen goed met onze schoonfamillies, en hebben eigenlijk nooit ruzie… het perfecte plaatje zou je denken… en dat is het ook voor mij!
Ik zou heel graag mijn hele leven met hem delen en hem en mijzelf gelukkig maken, ik zou ook heel graag met hem willen trouwen en nog liever, samen met hem een gezinnetje beginnen… ik ben 26 en hij is 30.

Maar nu komt het, we hebben het er hier regelmatig over… altans ik, maar hij is erg onzeker. En zegt ook letterlijk of hij niet weet of hij in de toekomst het ook nog leuk vind om met mij te leven, liever gezegt met mijn onvolkomenheden. En dat hij bang is toch teveel gaat ergeren aan mijn gaotische karakter eigenschap… lees> ik ben altijd mijn sleutels kwijt, laat geregeld wat spulletjes op tafel staan van mijzelf( nagelakjes, tekenspullen enzv ben creatief, dus veel aan het knutselen enzv.). maar hij zegt dan ook gelijk dat het niet aan mij ligt, maar dat dat bij hem ligt, hij noemt zich zelf ook wel neuroot/autist… en is hier ook best wel eens verdrietig om!

Ook heeft hij niet veel ervaring wat betreft het hebben van een relatie, ik ben eigenlijk wel zijn eerste serieuze relatie, ik heb daarintegen hiervoor wel een relatie gehad van 8! jaar, en bijna 2 jaar hiervan samengewoond… dus ik ken de "spelregels" en weet dat je er samen voor moet vechten en werken, en dat het niet vanzelfsprekend is dat je maar gewoon samen plezier hebt… En ik begrijp heel erg goed dat hij hierin, nog moet leren/ ervaren. Maar ik weet dat hoe wij met elkaar omgaan, toch voor veel mensen wel het belangrijkste fundament is van een stabiele relatie. namelijk met wederzijdts respect…

Maar ik ben er zo ontzettend aan toe om een stapje verder te gaan, ik hou van hem met heel mijn hart! Maar zo ontzettend als ik er aan toe ben zo ontzettend twijfelt hij…
Ik krijg meestal antwoorden als "ooit wil ik wel kinderen met jou", of "Het komt vast wel nog wel een keertje" maar ik ben 26, en ik weet dat het niet vanzelfsprekend is dat je er maar gewoon van uit kan gaan dat je wel zwanger word, en het allemaal van een leien dakje gaat… ik vind het moeilijk.

groetjes JJ Reactie infoteur, 18-11-2011
Hi Jj, de kans is aanwezig dat hij het samenwonen meer zag als een experiment en jij als een opstapje naar een gezinnetje. Immers, hij klaagt over jouw 'onvolkomenheden', wat we vrij kunnen vertalen in: 'Leuk geprobeerd dat samenwonen maar ik weet niet of ik met die eigenschappen van haar wel kan leven'. En dat is natuurlijk een pijnlijke conclusie als je nog maar aan het begin staat en je beseft dat je enkel een soort proefperiode gehad moet hebben. Het op de lange baan schuiven van toekomstplannen zal als een muur tussen jullie in staan, en dat doet het al. Jij wil voortmaken met de toekomst, juist omdat je steeds ouder wordt (je bent nog jong hoor!), en kinderen krijgen niet vanzelf gaat, terwijl hij dat als verre toekomstmuziek ziet. Ik kan je wel verzekeren dat het voor mannen sowieso een enorme stap is om te trouwen en/of kinderen te krijgen omdat ze daarmee het idee hebben hun vrijheid op te geven. Voor vrouwen speelt dat nauwelijks, behalve dan in biologische zin. Verder lees ik niets over een huwelijk, waarvan ik vermoed dat hij ook dat op korte termijn niet ziet zitten. Je kunt hem helaas niet onder druk zetten. Ik raad je aan om concrete afspraken te maken over hoe jullie de toekomst zien en desnoods tot een compromis te komen. Vervolgens komt het op vertrouwen aan. Wil hij geen afspraken maken, dan moet je je conclusies trekken. Je hebt niets aan een man die jou enkel als vrijblijvend vriendinnetje ziet, tot hij misschien straks een andere vrouw tegenkomt met wie hij doodleuk een gezin gaat starten. Want zoiets komt veel voor! Pas dus op, en streef naar een gezamenlijk standpunt. Succes, A.

Maria, 16-11-2011 18:29 #62
Ik herken mezelf hier eigenlijk in, ik ben nog maar jong, 23, dus misschien roep ik wel te vroeg. Ik heb wel ooit een relatie gehad met een jongen, deze heeft bijna 2 jaar geduurd. Dit hebben we samen uitgemaakt en zonder pijn. Alleen voor ik hem leerde kennen heb ik alleen heel kort vriendjes gehad, max. 3 maanden en elke keer was ik stapelverliefd en van de een op de andere dag, was het dan toch over, ik voel mezelf dan heel schuldig, omdat die jongens het nooit aan zagen komen en het altijd als een verrassing kwam voor hen, waardoor ik ze misschien veel pijn heb gedaan.

Zodra een jongen teveel laat zien dat hij mij leuk vindt, ben ik weg, dan is het gevoel ineens over, het benauwt me dan zoveel. In eerste instantie word ik wat onrustig, maar dat negeer ik of ik praat mezelf toe dat ik hem echt leuk vind en er echt voor moet gaan. Zo’n jongen heeft dan nooit door dat ik twijfel. Als hij echter een stap verder wil, is het teveel voor mij en kan ik ineens besluiten er mee te stoppen. Voor mij voelt dat altijd als een enorme opluchting. Later heb ik dan wel spijt dat ik het geen kans heb gegeven, terwijl ik wel gevoelens had voor die jongen.

Ook als het gaat om een jongen die ik net heb leren kennen en ik heb een date; een week van tevoren kijk ik er naar uit, maar hoe meer de date in zicht komt, hoe angstiger ik word. Ik heb dan ook al een aantal keer een dag van tevoren een date afgezegd.

Ik kan ook nooit over gevoelens praten, ook met vrienden heb ik altijd maar oppervlakkige relaties. Ik zal ze nooit vertellen wat ik allemaal van binnen meemaak, wat ik allemaal voel. Terwijl ik wel genoeg vrienden heb bij wie ik dat wel zou kunnen als ik zou willen. Ik kan ook heel onzeker zijn, maar ben er ook heel goed in om dit te verbergen.

Misschien is het heel normaal, iets wat iedere vrouw heeft, maar ik weet niet wat ik met mezelf aan moet, telkens wacht ik maar weer op “de prins op het witte paard”. Reactie infoteur, 17-11-2011
Hi Maria, en zoals je weet bestaat de prins op het witte paard niet. Je verhaal komt over alsof je in al die 'relaties' ergens blokkeert. Zodra die jongens een stap verder willen gaan haak je af, maar je zegt niet wat je er precies mee bedoelt. Het plotseling afkappen van een relatie is onvolwassen, en komt over alsof je eigenlijk nog te jong bent om je te te kunnen binden. Hiermee beweer ik niet dat die jongens zelf binding zochten, want dat lijkt me gezien de leeftijden niet zo logisch. Dat jij zelf geen binding wil zie ik aan je hele relatieverleden, wat enkel bestaat uit gebroken relaties waarbij jij het was die het steeds stopte. Jammer dat al deze flirts je ook niet brachten wat je zocht. Het is enkel oppervlakkigheid - zoals je zelf zegt - wat ook aangeeft dat je je hart tot op heden aan niemand durfde toe te vertrouwen. Kortom, jij hebt de - voor jou - verkeerde vriendjes gehad en het wordt tijd dat je wat kritischer wordt. Ga dus niet met jan-en-alleman uit of mee, maar kies heel zorgvuldig. Bij twijfel niets doen. Geef in geen geval de verkeerde signalen af om iemand vervolgens keihard te laten vallen. Het verraadt dat je enkel wilt 'spelen', maar daar bestaan speeltuinen voor ;). Hoe dan ook, jouw tijd komt nog wel, ook al duurt het misschien nog wel vijf tot tien jaar. Groetjes, A.

Vergeetmenietje, 07-11-2011 22:23 #61
Meer dan een jaar ga ik om met iemand die vermoedelijk bindingsangst heeft. 90 % van wat hier boven staat beschreven in het artikel is op hem van toepassing. Maar hij heeft mij van begin af aan gezegd dat er er tussen ons geen toekomst is. Wel heeft hij meerdere keren aangegeven dat er gevoelens zijn van hem voor mij. Maar dat hij alleen vrienden wilt zijn. Maar de aantrekkingskracht die tussen ons zit is groot en we belanden dan ook geregeld bij elkaar in bed. Na een aantal keer bij elkaar slapen lijkt bij hem de knop dan weer om te gaan en wil hij ineens afstand, en voelt hij niks voor me enz, de geijkte smoezen komen weer op tafel. We hebben dezelfde vrienden en bezoeken dezelfde uitgaansgelegenheid. Dus we komen elkaar toch tegen en dan begint het weer van voren af aan. Bellen, chatten en afspreken. En zo gaat het al ruim een jaar. Aantrekken en afstoten. Maar ik moet eerlijk zeggen dat er ook wel vooruitgang in zit. We worden steeds vertrouwelijker en het muurtje verdwijnt nu geregeld. Waarna hij weer geschrokken van zijn eigen gevoel gauw terug duikt achter zijn muur. Ik denk een enorme bindingsangst na een aantal keer behoorlijk gekwetst te zijn en een kille opvoeding. Van een vriendin van mij met bindingsangst heb ik de tip gekregen om vooral geduld te hebben en begripvol te blijven. Of het gaat werken weet ik niet. Ik heb mijzelf de tijd gegeven tot het einde van het jaar. Dan moet er nog een flinke vooruitgang in zitten anders wil ik toch een punt er achter zetten. Is het ooit wel eens iemand gelukt om met liefde, geduld en begrip iemand met bindingsangst toch zover te krijgen dat hij weer een relatie aan durft te gaan? zijn laatste relatie was nu 5 jaar geleden. Ook in die relatie heeft hij hetzelfde patroon laten zien. Andere vrouwen in zijn leven zijn er overigens ook niet en het is zeker geen don juan. Hij komt heel zeker over maar ondertussen weet ik dat hij eigenlijk heel onzeker is en zijn houding in de buitenwereld een facade, een manier van doen. Deed hij in het begin juist helemaal niks voor me. Nu gaat hij op eigen beweging steeds meer kleine lieve gebaren maken. Zit hij in zijn angst, dan is hij ineens heel afstandelijk en behoorlijk hard. Het liefst wil hij me dan zover mogelijk bij hem weg duwen.
Wie herkent dit? Reactie infoteur, 09-11-2011
Hi Vergeetmenietje, dit lijkt op een forse bindingsangst. Jammer dat je zijn leeftijd niet vertelde, maar mede gezien zijn relatieverleden ziet het er niet best uit. Eigenlijk vind ik dat je recht hebt op een verklaring voor zijn verwarrende houding, want wel met jou in bed kruipen en vervolgens weer roepen dat ie niets voor je voelt… dat is allemaal zeer vrouwonvriendelijk, dus waar is je zelfrespect gebleven? Je moet jezelf gewoon 'te goed' voelen voor dit soort praktijken. Hij maakt gebruik van je, onder het motto 'vrijheid blijheid', terwijl jij er juist toekomst in wil zien. Verschillende opvattingen over hoe het verder moet zijn moeilijk te overbruggen. Speelt er bindingsangst, dan kun je naar die toekomst fluiten. Geduld hebben en begripvol blijven is een enorme investering, waar je waarschijnlijk niets van terugziet. Hij heeft zijn standpunt en positie bepaald en bij tijd en wijle wrijft hij je dat nog eens in. 'Geen toekomst' zegt ie koud en duidelijk. Hol dus hard weg voordat je nog meer emoties aan hem verspild hebt! Sterkte, A.

Visje, 30-10-2011 19:12 #60
Weet niet goed waar te beginnen.Ik ben door een pijnlijke scheiding heel lang alleen gebleven, ongeveer 8 jaar… Nu en dan wel een relatie maar die sprong steeds af, eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat ik in die periode zelf niet klaar was om mijn vrijgevochten leventje op te geven en bleef ik liever alleen met mijn zoontje.Na enige tijd kwam daar verandering in en kwam ik tot bessef dat ik nog veel te jong was om alleen te blijven… Ben nu 35.Ik had er allemaal heel goed over nagedacht en besloot om terug opnieuw te beginnen.Een nieuwe start vol goede moed.Tijdje later leer ik een man kennen heel toevallig en onverwachts.We hebben enorm veel gemeen en het was hij die de eerste stap zette.Ik was enorm gelukkig en hij nam me zoals ik ben, samen met mijn zoontje.Hij is een jaar jonger maar woont nog steeds bij zijn moeder.De relatie tss mij en zijn moeder verloopt vlekkenloos.Hij zegt zelfs vaak dat ik enorm veel met haar gemeen heb en eigelijk is dat ook wel zo.Na ongeveer 3a4 maanden spraken we over samenwonen.Ook dit was zijn voorstel.Heb hem dikwijls gevraagd of hij wel zeker was en hij sprak zelfs over een huwelijk.Ik kon mijn geluk niet op en ging er volledig voor.We gingen samen op zoek achter een huisje om te huren.Ook de knoop om dit huis te huren heeft hij doorgehakt.Heb hem toen vlak voor we de papieren tekenden hem nogmaals gevraagd of hij zeker was.TUURLIJK zei hij… En dan nog geen week later vlak voor de verhuis laat hij me weten dat hij zich gebruikt voelt en dat hij nog niet klaar is om die grote stap te zetten.Ik kon wel door de grond gaan!Tranen in overvloed maar de verhuis is toch doorgegaan, hetzij alleen ik en mijn zoontje.Ik sta er voor alles alleen voor, paperassen, gesprekken met de huisbaas over praktische zaken die moeten worden geregeld enz.Hij vermijd elk contact, ook de knuffels zijn verdwenen, om een kus moet ik smeken en van sex is er zelfs geen sprake.als ik hem vraag of hij nog van me houd zegt hij dat hij heel veel van me houd maar dat hij dat allemaal niet gewoon is.Voor mij heeft hij nooit een echte relatie gehad en daarom kan ik hem daarin ook wel volgen.Op dit moment probeer ik geduldig te zijn en hem tijd te geven maar ik ondervind ook dat ik daardoor ook meer afstand van hem ga nemen en dat wil ik niet maar aandringen heeft blijkbaar ook geen zin.Als hij smsjes stuurt is hij superlief maar eens hij bij mij is klapt hij toe.Elk gesprek die ik met hem aanga is er eentje alleen van mijn kant.Soms maakt hij me wel duidelijk dat zijn bedoelingen goed zijn maar actie komt er niet.Hoe pak ik dit het beste aan zonder brokken te maken? Reactie infoteur, 31-10-2011
Hi Visje, niet. Het is een teken aan de wand dat je hem herhaaldelijk moest vragen of hij wel zeker van zijn zaak was, alsof je voelde dat er ergens iets niet klopte. En je intuitie bleek goed, want niet veel later liep hij hardhollend weg met de staart tussen de benen. Een man van in de dertig die nog bij zijn moeder woont en geen of nauwelijks ervaring heeft met relaties, heeft vrijwel altijd een groot individueel probleem zoals bindingsangst. Soms weten ze zelf niet eens dat ze die angst voor hechting hebben. Ze beginnen met grote bravoure aan een relatie, onderwijl een rol spelend die ver van hun diepste wezen af ligt. Op het moment dat de relatie serieus wordt door het serieus smeden van gezamenlijke toekomstplannen, of het anderszins 'verdiepen' van de relatie, krijgen de moederskindjes het zo verschrikkelijk benauwd dat ze snakken naar de exit. Je bent met huis en hart dan ook enorm bedonderd, en ik kan me zo voorstellen dat je behalve het verdriet ook woede voelt. Ondertussen is jullie band gigantisch bekoeld, maar hij presteert het nog om te zeggen dat hij van je houdt. Omdat hij helemaal niets van liefde en relaties afweet, voelt het voor hem al gauw als 'houden van', maar feitelijk is het niets. Je kunt niet eens met hem communiceren, vermoedelijk ook omdat hij toch bij zijn standpunten blijft. En die worden hem immers ingegeven door diepe angst. Hier is helaas geen remedie voor, wel zou je het onderwerp eens kunnen aankaarten. Vraag hem bijvoorbeeld hoe hij zijn toekomst ziet. Is dat bij moeder's pappot? Ook al roept hij dat hij eigenlijk wel uit huis wil… trap er niet in. Want je wilt immers niet dat je net een tijd samenwoont, en hij onverwacht de benen neemt. Terug naar mammie. Waak voor dit soort mannen! Sterkte, A.

Femme, 16-10-2011 15:50 #59
Dit is mijn verhaal, ik hoop op advies. Ik heb mijn vriend, als ik dit schrijf klinkt het wel heel raar want ik heb niet het gevoel dat hij mijn vriend is, een paar maanden geleden leren kennen op het werk. Na veel gesprekken kwamen we erachter dat we elkaar wel zagen zitten. Er was veel spanning tussen ons. Hij was net bezig een relatie van twee jaar met een getrouwde vrouw te verwerken. Hij had duidelijk nog gevoel voor haar. Omdat ik nog niet echt verliefd was had ik zoiets van, ga jij dat eerste maar even uitzoeken. Maar de spanning tussen ons bleef en we gingen steeds een stapje verder. Hij vertelde dat hij klaar was met zijn ex en dat hij alleen nog maar boos was. We zagen elkaar en toe thuis en op het werk. Op een dag zou ik naar hem toe gaan. 's Ochtend ontvang ik van hem nog een sms met de tekst je komt toch vanavond he. 's Middags kreeg ik een sms dat hij nog bij zijn ouders langs moest. Omdat ik hem al een tijdje niet had gezien stelde ik voor om bij zijn ouders langs te komen of dat ik later op de avond zou komen. Hij reageerde niet echt. Na wat heen en weer gesms zei hij dat hij een hoop had om over na te denken. Wat was hier aan de hand? Ik begreep er niets van. Zonder aan te kondigen ben ik na mn werk naar zn huis gereden. Hij was nog thuis. Bleek dat zn ex bij hem binnen zat. Hij zei dat dat niet de reden was voor zn gedrag. Hij wist gewoon niet wat hij wilde. Hij had een paar dagen daarvoor mij gevraagd hoe ik over kinderen dacht en ik antwoordde hem dat ik daar nog geen antwoord op kon geven. Ik kende hem net. Dat was blijkbaar niet wat hij wilde horen want hij wil zelf heel graag kinderen. We hebben toen afgesproken dat ik nog met hem zou praten. De volgende dag ben ik naar hem toegegaan. We hebben gepraat en hij gaf aan dat hij het allemaal niet meer wist. Ik heb gezegd ik hoop dat je gelukkig met haar wordt en ben weggegaan. Een week later zagen we elkaar weer op het werk. Het lukte me om gewoon te doen. We hebben zitten praten en hij zocht steeds toenadering. aan het eind van de dag wilde hij praten. Hij vertelde dat hij niet met zn ex is, maar dat zn emmer was overgelopen en hij dingen die voor hem te veel zijn wegtrapt. Daar hoorde ik ook bij. Hij had tijd nodig om dingen op een rijtje te krijgen. En hij hoopte eigenlijk dat ik aan het eind van de tunnel op hem zou wachten. We hebben geen toezeggingen gedaan. We gingen elkaar af en toe weer zijn en vonden het fijn om bij elkaar te zijn. Lieve smsjes. Maar ook een man die heel snel laat weten dat het te veel is en dat hij zijn eigen ruimte nodig heeft. Duidelijkheid krijg ik maar moeilijk. Hij zegt dat we vriendje vriendinnetje zijn maar dat gevoel heb ik niet. Ik vraag me iedere keer af of ik hem wel zou kunnen bellen of smsen. We nemen met bellen en smsen allebei initiatief, maar als het aankomt op afspraken maken ben ik degene die voorstellen doet. We zien elkaar ongeveer 1 of 2 keer per week, maar eerder 1 dan twee keer en dan is het werk ook meegerekend. Toen ik de artikelen las over bindingsangst herkende ik hem daar meteen in. Ik vind het zo moeilijk om het uit te maken, maar hier word ik niet gelukkig van. Ik wil iemand waarbij ik me vrij voel contact op te nemen en waarvan ik voel dat hij graag contact met mij heeft. Ik ben geen zeurvrouw die een paar keer per dag of elke dag moet bellen of smsen. Maar nou hebben we elkaar vorige week vrijdag voor het laatst echt gezien, woensdag hadden we een gesprek over zijn twijfels en gisterochtend hebben we voor het laatst gesmst. Ik vind het jammer niets van hem te horen maar wil niet steeds degene zijn die contact zoekt. Want wil een man niet jagen? Maar ik wil niet meedoen aan die spelletjes. Als het goed zit zou hij toch blij moeten zijn mij te horen? Reactie infoteur, 17-10-2011
Hi Femme, inderdaad! Mannen willen jagen, ook hij, alleen niet op jou. Deze man houdt jou dan ook geraffineerd aan de halsband, terwijl hij ondertussen bezig is met zijn 'ex', die waarschijnlijk geen ex is. Het vrijblijvende contact wat hij jou biedt, bevalt je begrijpelijkerwijs niet, en dat is natuurlijk geheel je eigen keus. Daarom moet je voor jezelf ook bepalen of jij verder wilt investeren in een bodemloze put, of dat je gewoon opstapt. Doe je dat laatste, dan kun je hem nog even prikkelen door aan te geven dat er andere mannen op je wachten… zo had hij jou vermoedelijk niet ingeschat, maar dat moet vanaf nu dus wel ;). Uiteraard wil je iemand die graag voor jou gaat, met wie je gewoon contact kunt opnemen zonder het gevoel te krijgen een soort inbreuk op zijn priveleven te plegen. Is hij die man? In geen geval. Ik weet daarom ook niet wat je in hem ziet, of waarom je misschien hoopt op betere tijden. Of er bindingsangst speelt weet je niet helemaal zeker, maar als dat zo is, is het zelfs nog erger. Personen met een hechtingsstoornis zullen je enkel ongelukkig maken, houd je daar dus verre van. Mijn advies luidt: kappen met dit onduidelijke gedoe, het spelen van de tweede viool, en die eventuele beschikbaarheid voor de moederrol omdat meneer wellicht kinderen wil. Want dat laatste is toch te gek voor woorden allemaal. Kies voor jezelf hoor. Sterkte, A.

Angel, 10-10-2011 00:14 #58
Hallo,
ik heb mijn 'vriend' 26 feb dit jaar voor het eerst gezien in een kroeg.
erna nog een paar keer en toen beiden nr's uit gewisseld.
beiden zeiden we : we willen geen relatie, want hij was pas vrijgezel na 4 jaar lang samen te hebben gewoond en ik was ook nog niet zo lang vrijgezel na 5.5 jaar te hebben samen gewoond.
we spraken af, en hadden het altijd leuk. ik blijf elk weekend slapen etc.
ik deed zijn huishouden als ik bij hem was, ik kookte ( hij heeft een eigen bedrijf dus weinig tijd)
we gingen beiden ons eigen gang en rolde zo in een relatie.
alles ging goed, nooit geen ruzie gehad of wat dan ook!
zo op de een of andere dag, belde zijn zus hem met de vraag van hoe zit het nou tussen jou en Angel?
je wou toch geen relatie? je hebt nu wel een relatie! dus waar ben je dan mee bezig als je iets niet wilt.
hij is gaan nadenken en is tot de conclussie gekomen dat hij geen relatie KAN en geen relatie WILT hebben!
ik ben naar hem toe gegaan en heb me spullen gehaald.
die avond kuste die me gewoon en knuffelde die me gewoon met andere woorden;
schat ik zie je van het weekend wel weer.
hij wilt contact blijven houden en me blijven zien als vrienden.
ik snap het niet?
hij blijft maar lief over de whats app met moppie etc…
terwijl die dat niet naar zn vriendinnen toe doet, hun zo noemen.
op normale vragen geeft hij antwoord, maar niet op de vraag van : wil je dit echt? dat je me los laat, of sta je er wel 100% achter dat je dit wilt?
dan is het elke keer schat ik ga slapen, of ineens is zijn telefoon leeg je kent het wel…
hij neemt ook al 4 dagen niet meer voor me op als ik hem bel.
weet iemand misschien wat ik MOET en of KAN doen?

dankjewel voor een antwoord.,

groetjes Angel Reactie infoteur, 10-10-2011
Hi Angel, zijn sneaky zus vraagt hem waarom hij eigenlijk een relatie heeft, plotseling bedenkt hij dat hij geen relatie wil en dumpt je dezelfde dag nog. Dit is geen man om nog een seconde aandacht aan te besteden. Vragen ontwijkt hij, de telefoon neem hij niet meer op, maar de woorden 'schat' en 'moppie' komen er uit gewoonte nog uitrollen, net als de knuffels en zoenen. Met bindingsangst heeft dit niets van doen. Hij is net uit een langdurige relatie gekomen en was geenszins van plan om met jou iets op te bouwen. Maar hij vond het wel prettig dat je - voor een tijdje - zijn huishoudster en bedgenote was, wat je zonder enig toekomstperspectief beter niet had kunnen doen. Vergeet hem zo snel mogelijk, want je betekent niets voor hem, en da's een spijkerharde les. Sterkte, A.

Rvk, 09-10-2011 20:21 #57
Ontzettend bedankt voor deze informatie. :) Ik heb hier eigenlijk best wel veel aan. Ik herken mijn ex heel erg in de eeuwige twijfelaar, eigenlijk als twee druppels water. Twijfelde altijd, en wat er ook gebeurde het was nooit goed genoeg wat ik deed. Ik had echt daadwerkelijk alles voor hem over, maar niet het idee dat dat andersom zo was. En ik dacht dat we echt een toekomst hadden samen, maar na 1,5 jaar aan een stuk verdriet en ellende bevestigde hij zijn eeuwige twijfel met een onzekere verklaring dat het uit was. Ik geef nog wel om hem, maar ik wil liever niet terugdenken aan hem. Gek genoeg heb ik sinds die relatie stukgelopen is het idee zelf ook last van bindingsangst te hebben. Ik wil me wel binden, maar ik heb er veel moeite mee om me kwetsbaar op te stellen. Sinds een korte tijd heb ook weer een nieuwe relatie. Hij is echt geweldig. Maar hij komt soms zo dichtbij. Volgens zijn vrienden praat hij de hele tijd over mij en is hij stapelgek op me. Dat vind ik ergens een beetje eng, omdat ik bang ben dat ik hem niet verdien of hem niet hetzelfde kan bieden als wat hij mij biedt. Of twijfel ik of hij wel de juiste is, ondanks dat hij voldoet aan alle dingen die ik in een man zou wensen. Ik begrijp ook niet waarom… Wil ik wel of niet… Dat is erg lastig voor me, al probeer ik mezelf wel te pushen om mijn best te doen. Ik wil het namelijk wel heel graag, maar op een bepaalde manier vind ik het doodeng. Zou dit door mijn vorige relatie kunnen komen denk je? En zoja, wat zou ik er bij mezelf aan kunnen doen? Groetjes R. Reactie infoteur, 10-10-2011
Hi Rvk, ja. Wat je beschrijft is eigenlijk geen bindingsangst, maar verlatingsangst. Je durft je niet goed te binden, omdat je bang bent om weer een blauwtje te lopen. Maar ik moet je toch echt geruststellen, een nieuwe man betekent geen herhaling van zetten. Deze man kan juist wel oprecht zijn, en echt van je (gaan) houden zonder dat belachelijke getwijfel, hoewel hij vermoedelijk nog in de verliefdheidsfase zit. En je weet, dat gaat vanzelf wel over… ;). Maak je geen zorgen dat jij misschien te weinig biedt of hem niet verdient, want hij neemt je zoals je bent, en dat is toch prachtig? Misschien moest je vorige relatie wel voorbij gaan, omdat deze nieuwe man op je wachtte… bekijk het gewoon romantisch! Wat je moet doen is je overgeven aan het avontuur van een nieuwe liefde. Zonder die bagage van je vorige relatie een te grote rol te laten spelen. Je had pech met die twijfelaar, maar niet alle mannen zijn zo. Alleen de slapjurken, weet je nog? ;). Ga ervoor meid! Groetjes, A.

Ek, 30-09-2011 11:06 #56
Dank je A. Hij is het typische 'Het ligt niet aan jou… ' persoon. :) Ik ben een prater en kom gewoon te dicht bij (bij zijn gevoelens). Ben toe aan een relatie en hij duidelijk niet. Het is nu nog radiostilte van zijn kant, maar als hij terugkomt (wat hij altijd doet), zal ik hem 'afwijzen' en wil ik nadenken. Een naam van een ander is een goed idee, ik ga het zeker proberen. Dank je voor je wijze woorden! Reactie infoteur, 03-10-2011
Hi Ek, cool. Ik hoop dat de strategie wat uit gaat halen. De 'het ligt niet aan jou'-types zijn veruit de ergste, maar ze hebben nog wel een ietsiepietsie inzicht in zichzelf nietwaar? Misschien ten overvloede, geef ik je hierbij wat troost:
… "het ligt niet aan jou"… ;D
Groetjes, A.

P., 29-09-2011 17:27 #55
Ik heb nu sinds juli dit jaar een affaire met een getrouwde man met 2 kids. Ik zit zelf in een relatie van 5 jaar, maar we gingen proberen eens te daten met anderen, puur voor de lusten. Nu heb ik dus een getrouwde man ontmoet en vanaf dag 1 klikte het supergoed. Meerdere keren sex gehad, maar ook zonder dat was het top. We hadden dagelijks contact, bijna iedere minuut vd dag onderhand.lieve woordjes over en weer. Hij wilde me duidelijk maken dat hij iets zocht voordat hij bij zijn vrouw weg zou gaan. Zijn relatie stelde niks meer voor zegt hij, maar het belangrijkste zijn zijn kids. Na een tijdje hebben we onze gevoelens uitgesproken naar elkaar en dit voelde zo goed. Twijfel sloeg bij mij toe en ben artikelen gaan lezen over dit onderwerp. Dit naar hem teruggekoppeld en viel niet in goede aarde. Juist omdat ik zo gek op hem ben, wilde ik een paar keer stoppen, maar dat was meer om hem uit te lokken en te zien of hij echt wat voelt. telkens geloofde ik hem niet, maar de laatste paar keer dat we sex hadden, voelde ik het gewoon en zei hij ook dat hij van me hield. Nu opeens wil hij ermee stoppen, zegt dat zijn gevoel weg is en dat hij zijn kinderen geen verdriet wil doen.Aangezien ik hem erg leuk vind en echt van hem ben gaan houden kan en wil ik hem eigenlijk niet loslaten, juist niet doordat hij mij juist eerst zo wilde overtuigen van zijn gevoelens(en het is al niet zo'n prater).Hij geloofde in 'ons' en nu opeens wil hij nadenken. Hij doet afstandelijk en de lieve woordjes zijn ver te zoeken. Het doet mij echt heel veel pijn en verdriet. Ik probeer sterk te zijn door niets te sturen, maar soms doe ik dat toch om mijn ei kwijt te kunnen. Hij wil in ieder geval nog eens met me afspreken om t goed af te sluiten. En vrienden blijven wil hij wel. Iets in mij zegt dat hij geschrokken is omdat hij nu ineens iets voelt voor een andere vrouw na 15 jaar relatie.ik kan niet geloven dat zijn gevoel ineens weg is. Zou hij nu de keiharde waarheid spreken of is dit een tactiek om mij op afstand te houden zodat hij goed na kan denken. Sowiezo beweert hij dat hij thuis echt moet gaan praten omdat het zo niet langer kan. Klinkt ingewikkeld allemaal, maar ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Het doet mij veel pijn. Enig advies? Reactie infoteur, 30-09-2011
Hi P., ja. Wegwezen en wel meteen! De man gebruikt je waar je bij staat, en jij gebruikt hem, maar je zit met het probleem dat het wat jou betreft meer is dan wat bedgenoegens. Van bindingsangst is geen sprake want hij is al hoog en breed gebonden, alleen niet aan jou. Jou had ie voor de seks, en zo presenteerde je jezelf waarschijnlijk ook. Dat je meer voor hem bent gaan voelen is niet zijn probleem. Je trapte zelf in de beroemde leugen om gratis seks te krijgen, t.w. 'mijn relatie stelt niks meer voor'. Zo'n zin moet je absoluut nooit geloven. Om je nog wat langer aan het lijntje te houden sputterde hij na dat hij 'thuis echt moet gaan praten omdat het zo niet langer kan'. Ik kan je verzekeren dat hij dit nooit zal doen. En nu is hij afstandelijk, wil hij zogenaamd 'nadenken' (no way!), meldt dat zijn gevoel weg is, en dat hij zijn kinderen wil sparen. En hiermee is zijn bed-spel uitgespeeld, weg zijn de mooie woorden. Ongetwijfeld omdat de dag kwam dat jij argwaan kreeg, en hij wist dat het daar op zou uitdraaien. 'Iets zoeken voordat hij bij zijn vrouw weggaat' is het beste bewijs dat hij bij zijn vrouw blijft. Als hij van haar af wilde, zou hij niet voor drie maandjes met jou in bed rollen, maar zijn ongenoegens over zijn huwelijk met zijn vrouw bespreken. Kortom, de 'gevoelens' die hij voor je had, waren gebaseerd op lust, niet op liefde. Om de doodeenvoudige reden dat zijn liefde thuis zit: Vrouw en kinderen. En de slimme avonturier ;) is niet van plan om de ene vrouw in te ruilen voor de andere… Deze besodemierij moet stoppen en jij hebt het heft in handen! Sterkte, A.

Ek, 29-09-2011 15:24 #54
Ik heb sinds ruim een jaar een relatie met een man. Hij is gescheiden en heeft 2 kinderen. Hij speelt het spelletje met me. Aan/uit, aan/uit… Het ene moment wil hij rust en nadenken en dan geef ik hem die tijd en doe dingen voor mezelf en dan belt hij weer uit het niets om samen bijvoorbeeld uit te gaan eten (en mist hij me verschrikkelijk). Hij is geen prater :( Hij sluit zich gewoon af. Paar weken terug sprak hij over samenwonen en aan de hand van dit feit begon ik enthousiast te worden. Als ik dan praat over waar we gaan wonen, is dit een groot issue en nu weet ik het niet meer. Kom ik te dicht bij?
Afgelopen zaterdag was het weer raak. Ik zou zondag langskomen (hij had de kinderen het weekend) en hij sms-te dat we zondag maar moesten laten voorbij gaan (sms is voor hem makkelijker dan bellen). Ben van de bewuste aardbodem verdwenen, maar gisteren hield ik het niet meer vol. Na een rot telefoongesprek weet ik het niet meer. Moet ik voor hem gaan (wat ik diep in mijn hart wil) en zo ja hoe? Reactie infoteur, 30-09-2011
Hi Ek, wat deze man wil is een vrijblijvende relatie, waarbij hij angstvallig probeert te voorkomen dat jij meer zal verwachten. Af en toe komt hij je even tegemoet, door over samenwonen te praten, maar je hebt je kont nog niet gekeerd of het idee is weer van de baan. Ondertussen lijkt ie erg druk met zijn 'bagage' uit zijn vorige huwelijk, waaronder natuurlijk zijn kinderen. De grote vraag is of hij je wel gewoon opneemt in zijn halve gezinsleven, of probeert hij ook te vermijden dat je de kinderen ziet? Dit soort mannen bestaan: Ze willen wel de lusten, maar houden je verder op afstand. Wat je moet doen bepaal jij zelf. Grofweg gezien kun je veel geduld hebben en nog jarenlang in onzekerheid over jullie toekomst verkeren, of je biezen pakken en deze man laten voor wat ie is. Aan een knipperlichtrelatie heb je niets, en het geeft ook teveel negatieve energie. Bedenk dus goed of je nog langer 'een vriendin' wil zijn. En wil je hem echt voor het blok zetten, wakker dan zijn jagersinstinct aan door het noemen van andere mannen. Geeft hij het dan onmiddellijk op, dan weet je dat zijn 'liefde' niets waard was. Succes, A.

Alice, 28-09-2011 19:52 #53
Lieve A, ik herken mijn (ex) vriend hier enorm in. hij heeft ook aan mij toe gegeven dat hij bindingsangst heeft nadat ik hem dat vroeg. nu het uit is tussen ons zegt hij dat hij zeker weet dat we ooit nog eens bij elkaar komen, alleen dat het nu niet het goede moment is. toen ik afgelopen week een afspraakje met hem had was het weer net als eerst, toen we nog een relatie hadden en hij zei meerdere lieve dingen. ik ben uiteraard nog gek op hem en ik merk ook vanuit hem dat hij ook nog gek is op mij, ik voel het gewoon dat hij het meent wat hij zegt. ook al zegt hij dat het ooit nog goed komt en dat hij van me houdt, heb ik er niet zo heel veel vertrouwen meer in omdat ik bang ben dat hij nooit over zijn bindingsangst heen zal groeien. mijn vraag is dus: is er een manier om hem te helpen met zijn angst? wat is de juiste manier om hem te benaderen op dit onderwerp?
ik heb met hem af gesproken dat we binnenkort nog een af spreken maar op de een of andere manier lopen de gesprekken niet meer zo goed sinds onze laatste afspraak. ik denk dat hij zich misschien weer benauwd voelt en denkt dat ik iets van hem verwacht.
het enige wat ik wil is hem helpen en hem laten zien dat hij me kan vertrouwen en dat ik alle geduld heb, maar dat ik dat alleen heb als ik zeker weet dat er nog toekomst in zit. want zoals het er nu uit ziet lijkt me niet dat hij ooit over zijn bindingsangst heen zal komen. ik hoop dat je me kunt helpen want ik weet er geen raad meer mee! Reactie infoteur, 29-09-2011
Lieve Alice, je merkt al dat het een erg moeilijk probleem is. En dat terwijl hij zich gelukkig mag prijzen met zo'n vriendin als jij, die alle geduld kan opbrengen en hem de helpende hand wil bieden. Hij zegt 'zeker' te weten dat jullie 'ooit' nog eens bij elkaar komen, maar 'het is nu niet het goede moment'. Dit vraagt natuurlijk wel om een verklaring. Waarom is het niet het goede moment, waar is het wachten op, wanneer is het dan wel het goede moment? Hij heeft toegegeven bindingsangst te hebben, maar - weet je - in sommige gevallen wordt het woord 'bindingsangst' gewoon gebruikt, terwijl daar niet eens sprake van is. Soort mooie manier om van je af te komen. Terecht heb je je vertrouwen een beetje verloren en weet je niet waar je aan toe bent. Hij houdt van jou - zo zegt hij -, maar als hij werkelijk zoveel liefde voor jou heeft, dan behandelt hij jou niet zo. En dat doet hij dus wel. Want op de achtergrond speelt waarschijnlijk steeds die angst dat je teveel zou verwachten (aangenomen dat het echt om een bindingsprobleem gaat). Wat je kunt doen is niet zoveel. Het helpt misschien om hem eens even flink te prikkelen, door met een denkbeeldige derde op de proppen te komen. Dit doet een beroep op zijn eventuele jaloezie. Is daar geen vleugje van terug te vinden, dan kun je een lange pauze inlassen. Zeg hem dat je je graag laat uitnodigen voor over een half jaar (of jaar), maar dat je uiteraard dan niet zeker bent dat je dan nog een vrije meid bent. Zo houd je de deur nog open, terwijl je de vrijheid hebt om je eigen leven te leiden. Er is helaas geen hulp denkbaar voor iemand die vastigheid vermijdt, omdat dit zijn eigen keuze is :(. Sterkte! A.

Dh, 27-09-2011 19:12 #52
Lieve A, allereerst hartelijk dank voor je hulp. Dankzij jou sta ik sterker achter mijn beslissing. Je gaf aan dat ik van aardbodem moest verdwenen. Ik ben een stap verder gegaan en hem een sms gestuurd: dat we zo nergens naar toe gaan en dat we het contact moeten verbreken. Daarna heeft hij mij talloze keren gebeld en gesmst. Hij snapte er niets van, want we hadden geen ruzie gehad. Ik heb niet opgenomen en ook niet terug gesmst. Hij smste wel dat bindingsangst zijn grootste probleem is in zijn leven en dat we hierover konden praten. (wat valt te praten?) Hij is naar hetzelfde gelegenheid gekomen waar ik ook was paar dagen terug. Terwijl hij nooit naar zulke gelegenheden komt. Hij wist dat ik daar zou zijn. Ik wist het niet en toen ik hem zag, ging ik mijn negeer acties aangezetten en zei behalve hoi niets tegen hem. Volgende dag heeft hij mij uit zijn Facebook account verwijderd en sinds 4 dagen niets meer gehoord. Dit was niet mijn bedoeling A. Ik wilde dat hij achter kwam wat hij verlieste. Ben ik hem nu helemaal kwijt? Ik kan ook niet smssen omdat ik degene was die kapte. Please geef me een advies. Je bent mijn laatste hoop. Alvast bedankt! Reactie infoteur, 28-09-2011
Lieve Dh, ik had je twee dingen aangeraden, 1. hem op de man af vragen waarom hij zich zo vreemd gedraagt, en 2. hem in het ongewisse laten en net te doen (!) alsof je van de aardbodem bent verdwenen. Helaas deed je nagenoeg het omgekeerde. Het eerste deed je helemaal niet, en het tweede deed je verkeerd. Je liet hem niet onwetend achter, maar stuurde een sms waarin je hem meldde het contact te verbreken. Fout dus! Want opeens liet hij alle vechtlust zien, gaf hij het ten einde raad maar op, en ben je zelfs verwijderd. En nu mag ik het oplossen? ;) Je kreeg een megakans om dit zelf te herstellen toen hij in de gelegenheid was waar jij ook was, maar kennelijk was er geen enkele communicatie behalve 'hoi'. Of het hier gaat om bindingsangst valt te betwijfelen, want sommige mannen willen nu eenmaal enkel een handige prooi voor 'af en toe'. Zodra het te moeilijk wordt, zijn ze gevlogen. En dat lijkt hier toch het geval. Als laatste kun je hem een mail sturen waarin je hem nog eens alles vertelt wat je hem wilt vertellen. Waarschijnlijk komt er geen of een beroerd antwoord op, maar dan heb jij wel je hart gelucht en kun je - met of zonder hem - verder. Sterkte, A.

Dh, 16-09-2011 02:13 #51
Hoi, ik ben 25 hij 35. Het begon allemaal erg leuk. Een man met status en uiterlijk. Ook qua karakters waren we ideaal. Samen veel gelachen. We belden elke dag en avond voor het slapen. Omdat we ver van elkaar wonen was het standaard dat we ieder weekend bij elkaar woonden. Opeens belde hij minder en of nam niet op. Hij belde mij na uren soms dagen later terug. Elke kleine ruzie zei die weer: sorry dit trek ik niet, heb al genoeg aan m'n hoofd. Ik voelde me onzeker en gaf hem meer aandacht. Ene dag was ik de ideale vrouw en volgende dag belde hij niet meer. In het begin dacht ik dat hij labiel was of dat alles aan mij lag maar nu ik dit lees zie ik dat hij duidelijk een bindingsangst heeft. Ook hebben we sex problemen. Soms lukt het niet dan zegt hij dat hij veel dingen aan zijn hoofd heeft.
Hij praat nooit over toekomst, maar ik ben verliefd op hem. Ik heb veel gezeten met mijn leeftijd. Ik dacht dat het daaraan lag. Over mij voorstellen aan zijn ouders of vrienden praten we nooit erover. Ik sta niet centraal in zijn leven, hij wilt alles zonder mij doen en zijn langste relatie is 2 jaar (geloof ik niks van). Mijn vraag is: is er geen kans? Hij praat nu meer over zijn problemen etc. Elke keer denk ik: nou is hij veranderd, maar nee! Ieder keer als ik hard tegen hem doe dan komt hij stapje dichterbij. Kan dit niet veranderen? Kunnen wij geen toekomst hebben? Hem los laten lukt niet. Please help me… Reactie infoteur, 18-09-2011
Hi Dh, communicatie is de sleutel in elke relatie, mits je de relatie natuurlijk niet stuk praat. Vraag hem op de man af waarom hij zulk vreemd gedrag vertoont. De kans is groot dat hij het wegwuift, jou de schuld geeft of met smoesjes komt. Het beste is dat je hem nu voorlopig in het ongewisse laat. Reageer niet, bel niet, en doe alsof je van de aardbodem weg bent. Hij moet inzien dat hij je kwijtraakt als hij zijn egocentrische trekjes niet snel afleert, tenzij hij natuurlijk allang een ander heeft en jou daar niets van zegt. Kijk uit met deze man! Groetjes, A.

Alex, 07-09-2011 18:20 #50
Ik heb vijf maanden een relatie gehad met zo'n bindingsangst vrouw, ze had een mislukte relatie gehad van 15 jaar en ik heb het zelfs tactisch uit haar weten te praten dat ze toegaf een probleem te hebben maar dat drong niet tot haar door. De stukken "bindingsangst" is precies waar zij aan voldeed, letterlijk. Ze legt je in de watten en daarna maakt ze jouw gevoelens kapot en kan je invallen voor al hetgene wat er ontbrak aan haar ex. Ze gebruikt je, ga er van af, het maakt je kapot! Echter gaan helaas mensen pas na zo'n relatie stukjes herkenning zoeken op het internet en niet ervoor. Het heeft me een wijze les geleerd die ik nooit vergeet. De vrouw erna begon precies exact zo en die heb ik gauw gedag gezegd. Dezelfde truucjes en stomweg in dit geval dezelfde voornaam, Carolina, ook nog… Reactie infoteur, 08-09-2011
Hi Alex, oh oh… opgepast bij de volgende ;). Hoe geweldiger, rooskleuriger en hemelser de liefde en vooral de liefdesteksten zijn, hoe vreselijker en sneller het einde is. Dat is ook ergens wel logisch: Iets dat zo fantastisch begint, kan niet nog fantastischer worden. Het kan alleen maar de andere kant op, bergafwaarts dus. Daarom scheiden ook al die sterren die in de media pronken met hun uitmuntende liefdes… Dit terzijde, bindingsangst is toch een geval apart. Bindingsangstigen beginnen een relatie die ze helemaal niet hadden moeten beginnen. Ze weten heel goed dat het wat hen betreft tijdelijk is… overladen je met theatrale teksten, om je uiteindelijk wreed en meedogenloos te dumpen. Het zijn egotrippers van de bovenste plank! Sterkte, A.

Dr Verwey, 06-09-2011 14:07 #49
Mannen hebben genetisch en in het normale leven nooit last van Bindingsangst. Juist vrouwen zorgen ervoor dat mannen hiermee opgezadeld worden. Vrouwen hebben allen de weerzinwekkende drang om een man te manipuleren en kneden, totdat hij voldoet aan een bepaald vrouwelijk droombeeld van de ideale man. Een gezonde man zal dit snel door hebben en de betreffende vrouw afwijzen. De vrouw vat dit echter, naïef als ze zijn, op als 'Bindingsangst'. Reactie infoteur, 07-09-2011
Een eenvoudige rekensom laat zien dat hier niets van klopt. Als alle (!) vrouwen 'manipuleren en kneden', en 'gezonde' mannen deze vrouwen vervolgens afwijzen, dan zouden er nauwelijks tot geen relaties bestaan. Echter, over de hele wereld zijn miljarden relaties en huwelijken gaande. A.

Juan, 02-09-2011 12:06 #48
Dat verklaart veel! "Het ligt niet aan jou en dit is niets persoonlijks" nadat ze eventjes bruusk niets meer liet weten. Je bent een pracht van een mens" zei ze nog… nou, dat was even slikken… maar ander en beter zeg ik dan ;) Reactie infoteur, 03-09-2011
Hi Juan, gelukkig weet je haar teksten met gemak te doorgronden ;). Veel sterkte met wat er dan ook aan de hand is… Groetjes, A.

J., 28-08-2011 17:01 #47
Ongelooflijk! En heerlijk om die verhalen te lezen omdat ik weet dat ik niet de enige ben die dit heeft meegemaakt. Het standaard rijtje. Het ligt niet aan jou, ik doe je alleen maar pijn, jij bent geweldig.

Het ene moment is het leven gelukzalig, geweldig en gezellig. Het volgende moment staat hij weer voor je met een moeilijke frons, te vertellen dat het niet gaat, dat ik te snel ga, dat hij er nog niet aan toe is, naar me toe moet groeien. En jij hebt niets gemerkt!

Hij heeft heerlijk genoten van alle aandacht, vrijerij, neemt je mee naar vrienden, familie, samen organiseer je een feestje voor iedereen, het leven is prachtig. En 1 week later is het over. Omdat hij weer eens twijfelde. Of we wel echt bij elkaar passen. Want er zijn zoveel verschillen.

Dit is een man, die ik al 10 jaar ken uit mijn studietijd, waar ik ruim een jaar mee ben samengeweest en ja, inderdaad, ook wij zijn tussendoor tijdelijk uit elkaar geweest omdat hij 'ruimte' nodig had. Na die pauze was voor mij de liefde wel anders, eigenlijk vertrouwde ik het niet meer. En terecht haha! Toen hij zijn standaard twijfelverhaal weer ging afdraaien, was ik het echt zat. Daar gaan we weer dacht ik!

Ik zie het als een leerzaam hoofdstuk. Wauw wist niet dat zulke mannen bestonden. En hoop dat hij het nooit meer een andere vrouw aandoet. Ik heb werkelijk de neiging een waarschuwingsbord in zijn tuin te zetten.Gelukkig ben ik jong, vrij, leuk en zelfstandig dus ik kom er wel. Maar wat een ramp. En wat een herkenning in jullie verhalen!

Op naar de leuke mannen ;-) de geestelijk gezonde… en die zijn er vast wel! Reactie infoteur, 30-08-2011
Hi J., ja! Bindingsangst is toch een of andere tekortkoming die diep wortelt in iemands gevoelsleven. Hoewel het officieel geen afwijking is, kun je het wel zo zien. Want het is niet de natuurlijke weg om de partner van je dromen (zo wordt het voorgespiegeld) zo verschrikkelijk te kwetsen. Integendeel, als die bindingsangst niet zou bestaan zou je oprecht blij zijn met je partner, je wilt je leven met hem of haar delen. Jouw ex had zijn smoesjesrijtje al klaar staan en dacht dat je daar in zou trappen. Niet dus. Want ladies, 'er zijn zoveel verschillen', 'ik twijfel of we wel bij elkaar passen', 'ik heb ruimte nodig', 'je gaat te snel voor me', 'ik moet nog naar je toe groeien', 'ik doe je alleen maar pijn' en vergelijkbare prietpraat zijn moderne leuzen om goedkoop van je af te komen. De waarheid is van geheel andere orde, en heeft niets met de relatie of jouzelf te maken. Jij komt er wel. Immers, je doorgrondde die flauwe twijfelaar tot op het bot en verdient een sterke, standvastige partner die volledig voor jou gaat. Succes ;), A.

Scared Guy, 24-08-2011 23:36 #46
Hoi ik heb dit probleem al heel lang en ik ben er voor naar het ggz geweest maar die konden me niet helpen.
Ik heb moeite met mezlef te tonen aan een meisje en als ze te dicht bij me komt raak ik verstikt ook al geef ik daadwerkelijk wel om haar.
Het doet mezelf ook constant pijn dat ik niet weet wat ik met me eigen aan moet en dat ik altijd de ander kwetst.
Voor mijn ex waar ik al 3,5 jaar mee bezig ben is dit ook gewoon heel verwarrend omdat ik geef ook om haar maar op de een of ander manier als ik het gevoel heb dat het te serieus word of dat ze te dicht bij mijn gevoel komt stoot ik haar van me af.
Ik heb dit nooit op mezelf afgeroepen en vind dit zeker heel erg vervelend maar dit kan toch niet mijn geluk verpesten om toch ook ooit aan huisje boompje beestje te beginnen. Reactie infoteur, 30-08-2011
Hi Scared Guy, bindingsangst is geen aandoening dus is er ook geen hulpverlening. Misschien is het probleem minder erg dan je denkt en ben je de juiste persoon gewoon nog niet tegengekomen. Hoewel bindingsangst op zo'n moment dan juist kan optreden :(. Het beste is om niet te denken in termen van relaties, omdat je daar op een of andere manier niet klaar voor bent en je anderen natuurlijk niet wilt kwetsen. Wie van zichzelf weet dat ie bindingsangst heeft, moet ophouden de indruk te wekken dat het gaat om een fantastische relatie met toekomstperspectief. Draai een eventuele relatie na verloop van tijd ook niet om naar iets negatiefs waar je weer van af wilt komen. Verliefdheid is niet blijvend, dus probeer met dat gegeven verstandig om te gaan. Groetjes, A.

Nina, 15-08-2011 20:28 #45
Ik ben verliefd of hou zelfs van een man met bindingsangst. Wij hebben al 5 jaar contact. Waarvan we 3 jaar 'daten'. Toen ik hem leerde kennen wou ik niks van hem. Hij heeft me 2 jaar achterna gelopen. Ik heb hem toch eens kans gegeven, maar het loopt op niks uit.
We hebben nog nooit sex gehad. Ik wil geen sex zonder relatie en hij respecteert dat, dus daarvoor gebruikt hij me niet.
Ik zou het heel graag met hem willen proberen, maar hij kan zich niet binden. Hij heeft nog nooit een relatie gehad. Zelfs zijn eigen vrienden begrijpen hem niet. Hij heeft met mij meer contact dan met hen. Hij gaat ook zo met zijn vrienden om. Zijn vrienden zijn ook mijn vrienden.
Mijn leven staat niet stil door hem, maar telkens als ik een relatie heb dan zoekt hij weer vaak contact en wilt me zien. Hij laat mij dan twijfelen over mijn relatie, hij vindt mijn relatie dan niet goed genoeg voor me. Ik maak het dan weer uit en ren weer naar hem terug. Voor mij is het ook makkelijk om hem in mijn leven te hebben, want zo is er altijd iemand voor me als ik hem nodig heb.
Het probleem is denk ik ook dat wij niet praten over ons. Alleen als we allebei genoeg gedronken hebben. Hij zegt dan wel echt gevoelens voor me te hebben maar het nu nog niet te kunnen. Normaal ben ik heel hard en kan ik zo met iemand stoppen, maar bij hem lukt me dat niet. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Reactie infoteur, 16-08-2011
Hi Nina, ik vind het geen typisch geval van bindingsangst. Je vertelt jullie leeftijden niet, maar die zouden waarschijnlijk veelzeggend zijn. Zoals jullie band nu is gaat het om vriendschap, en ziet hij jou als 'serious business' waar hij op dit moment zelf niets voor voelt. Aan de andere kant ziet hij dat je aan het daten bent en weet hij wel dat al die relaties jou helemaal niet gelukkig maken. Beschouw hem als een gouden vriend die er steeds voor je is. Uit vriendschap kan liefde bloeien, maar hij heeft alle tijd. En eigenlijk is hem dat te prijzen. Laat het lot beslissen! Groetjes, A.

Mies, 13-08-2011 09:38 #44
Wat pijnlijk om deze site tegen te komen, maar zo herkenbaar! Ieder stukje tekst lijkt wel letterlijk uit onze relatie te komen. Ik heb twee jaar lang een relatie gehad met voor mij de ideale man (met duidelijk bindingsangst) en vorige week heeft hij me laten vallen. Hij heeft een half jaar achter mij aangelopen voordat we wat kregen, hij deed alles voor me en onze karkaters matchen voor 200%: mijn ideale man! Na een jaar begon hij afstand te zoeken, wanneer ik vroeg wat er was kreeg ik het anwtoord: zeur niet altijd zo, er is niets en jij creëert een probleem etc. etc. Vorige week, na een week vakanatie waarin we na lange tijd echt met zijn tweeen waren en het zo fijn hebben gehad samen, heeft hij het uitgemaakt. Op vakantie was hij degene die kwam met onze ouders moeten elkaar maar eens leren kennen, misschien kunnen we straks samen dit en dat. maar we waren nog niet op de terugweg of hij begon al met ik kan je zo wel thuis afzetten, ik ben druk etc. (we wonen niet samen). Hij is een week na onze vakantie met vrienden op vakantie gegaan en had voor die tijd geen behoefte om mij nog te zien waardoor ik weer onzeker werd: vindt hij me ineens niet meer leuk? weg alles wat hij in de vakantie heeft gezegd. Toen ik er naar vroeg werd het hem zo benauwd dat hij het heeft uitgemaakt: 'we houden genoeg van elkaar, maar het werkt niet omdat we te verschillend zijn.' Ik merkte dat het hem ook wat deed: hij huilde en dat doet hij nooit! Hij wil ieder contact verbreken. Ik denk omdat hij zo makkelijker afstand kan doen. Ik wil het niet opgeven omdat we zo goed bij elkaar passen en zeker van elkaar houden. Ik voel me zo in de steek gelaten, heb zoveel vragen en nog steeds ondanks alles wil ik hem terug! Wat kan ik doen? Wanneer ik contact met hem opneem ziet hij dit weer als een afknapper, ik zou hem dit zo graag willen laten lezen, maar hij wil er niets van weten en legt de schuld bij mij: ik ben zo veranderd en zeur alleen maar, we hadden de laatste tijd alleen maar ruzie en daar is hij klaar mee. Reactie infoteur, 15-08-2011
Hi Mies, typisch weer een geval van bindingsangst. Lees ook: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html
We hoeven zijn teksten niet te herhalen want ze slaan op niets. Het is duidelijk dat hij wel van je houdt (hij huilde!) maar kampt met bepaalde blokkades. Jullie vakantie was zo leuk waardoor hij wel met je door moest, de families elkaar moesten zien, etc. Op de terugweg keerde het tij en maakte hij het plotseling uit. Om het voor zichzelf gemakkelijk te maken wil hij zelfs elk contact verbreken. Speel jij ook nog een rol in zijn egocentrische spel of is alles al voor je beslist? Hij dit, hij dat. Wie bindingsangst heeft, is puur met zichzelf bezig en creeert ruzies om -later- goedkoop van je af te kunnen komen. On top of this krijg je ook nog eens de schuld in je schoenen geschoven. Toch is het begrijpelijk dat je ondanks alles nog van hem houdt. Dit komt omdat je ziet dat hij een probleem met zichzelf heeft dat los staat van jullie. En je wilt niets liever dan contact opnemen, hem helpen en alles vergeven. Betrek zijn akelige ommekeer niet op jezelf, maar laat hem maar een tijd alleen. Hij moet inzien wat hij weggegooid heeft, en dat kun je hem op geen enkele manier aan het verstand brengen, omdat hij dit zelf al donders goed weet. Gevoelsmatig bood je echter te veel voor hem, maar als dat wegvalt zou hij toch iets moeten gaan missen. Doet hij dat niet en hoor je helemaal niets meer, dan is het een eersteklas sukkel die je maar beter kwijt bent. Mies, ik help je hopen, want liefde moet altijd overwinnen! Sterkte, A.

Laura, 05-08-2011 18:49 #43
Ik ben nu 4,5 maand aan het 'daten' met een super leuke jongen. Hij knap, intelligent (al vind hij zelf dat hij verder geen talenten heeft) en heel sexy, maar heeft nog nooit een vriendin gehad. Meestal hielden zij het na een paar keer voor gezien, of vond hij er na 2 weken niks meer aan. We zien elkaar iedere week wel een keer (altijd vaag, meneer houd niet van afspraken maken en zegt inderdaad zoals in het artikel, we zien elkaar binnenkort weer of we bellen!), soms 2x per week en het is dan altijd heel gezellig. Laats begon ik maar eens over wat hij nu verwacht van ons 'samen, maar toch niet samen' zijn, waarop hij antwoorden: Ik weet het niet zo goed, vind je super leuk en heb heel veel respect voor je, je bent echt wel meer voor me dan gewoon een 'scharrel' (naar woord trouwens), maar ik weet niet of ik super verliefd ben… Ik wil het wel een kans geven en kijken of dat nog komt.
Ik ben zelf ook een super leuke, intelligente en knappe meid en eigenlijk niet echt opzoek naar een relatie, maar hoe hij op dit moment met mij omgaat snap ik niet echt. Ik ben in eerdere relaties redelijk gekwetst en kan me ook niet zomaar overgeven aan een verliefdheid en dan al helemaal niet bij iemand die mij op afstand houd. Gevolg: hij houd mij op afstand en ik hem ook. Dat terwijl we het super leuk zouden kunnen hebben, als hij me toe zou laten in zijn leven.
Moet ik nu doorgaan met het daten met deze man en hem zoals gevraagd de tijd geven die hij nodig heeft, of hem laten gaan en wellicht dat hij dan tot het besef komt wat hij laat schieten? T is iets lastigs voor beide kanten Reactie infoteur, 08-08-2011
Hi Laura, misschien heeft zijn relatieverleden er mee te maken dat hij nu zo laks, gemakzuchtig en verwend doet. Keer het tij, haal zijn jagersinstinct uit het grijze stof en wees zelf degene die teksten als 'we bellen!', 'see you!, etc. in de mond neemt. Verdwijn vervolgens in het niets zodat hij zich af gaat vragen waar je uithangt… hem jaloers maken met een andere man kan natuurlijk ook nog ;). De afstand die hij tussen jullie schept is bewust zo gedaan, want zo voorkomt hij dat je te dichtbij komt. Dat heeft niets te maken met 'tijd of kans geven om te zien of hij nog superverliefd wordt'. Zo werkt het niet! Denk dus om jezelf, en geef hem figuurlijk een schop onder zijn kont. Doet ie vervolgens geen enkele poging om contact met je te krijgen, dan weet je dat je geen enkele seconde meer in hem moet steken. De markt is groot genoeg! ;). Succes, A.

Safetygirl, 25-07-2011 16:36 #42
Ook ik heb recent een korte, maar heftige, relatie gehad met een man met bindingsangst. Alles wat ik hierboven las was behoorlijk verhelderend. In de eerste fase van onze relatie was hij ongelooflijk verpletterend met zijn liefde. Hij praatte honderduit over de toekomst en kinderen krijgen. De hele dag door kreeg ik smsjes met hoe verliefd hij op me was en hoe hij me miste. Ik ben in het begin van een relatie juist wat terughoudend maar liet me hier helemaal in meevoeren. Zo mooi was het en ik dacht echt dat hij het was. Maar na enige tijd ging ineens de knop om en werd hij afstandelijk. Op seksueel gebied zocht hij totaal geen toenadering. In de beginfase sloeg hij overal een arm om me heen. Toen ging hij juist op afstand lopen. Heb meerdere keren geprobeerd er over te beginnen, maar dan klapte hij dicht en kwan er alleen maar. Ik weet niet. uit. Naar vrienden toe maakte hij constant rot opmerkingen waar ik bijzat (met mij valt niet te leven. Ik ben niet in de wieg gelegd voor een relaties etc.). Uiteindelijk heeft hij gezegd dat hij een relatie niet aan kon en heeft me als een baksteen laten vallen. Mij in ongelooflijke vertwijfeling achter gelaten. Ik ben nog steeds wel bevriend met hem maar weet niet of ik daar goed aan doe. Reactie infoteur, 02-08-2011
Hi Safetygirl, vriendschap na zulke akelige opmerkingen en daden is niet goed mogelijk. Waarschijnlijk is ie erg geschrokken van wat gevoelens met je kunnen doen, en zag hij later in dat hij in een droomwereld moet hebben geleefd. Maar dan wel eentje waar hij jou in meesleurde, want natuurlijk was je gevoelig voor zijn teksten. Verliefdheid is een roze bril, en zodra die af is, komt er van beide kanten meer realisme. Dit betekent natuurlijk niet dat je dan afstandelijk moet worden, dicht moet klappen of je grote liefde moet laten vallen. Op dit cruciale punt wordt bindingsangst overduidelijk. Precies diegenen die hiermee worstelen zullen hun partner dan glashard dumpen. De werkelijkheid wordt hen teveel. Dus vertalen ze de grote liefde simpelweg in een 'voorbijgaande relatie'. Lekker makkelijk. Sterkte, A.

Vanessa, 21-07-2011 14:22 #41
Ik heb een korte maar krachtige relatie gehad met een man, hij is een Leeuw van sterrenbeeld en ik vissen. Hij hield van uitgaan, met vrienden samen zijn, maar hield dit beperkt, hij ging liever met zijn vrienden. Ook zijn egoïstische gedrag stoorde mij enorm, zo liep hij een meter voor me zonder mijn hand vast te houden. En als we eenmaal samen thuis waren ging het er romantisch en intiem aan toe. Ik kon hier niet mee verder, dus heb ik besloten om er een einde aan te maken. Maar na die lange tijd is hij nog steeds contact blijven zoeken en hij zei dat zijn gevoelens wederzijds voor mij waren, alleen was hij er nog niet klaar voor en volgens hem is hij dat nog steeds niet. Na mij heeft hij geen serieuze relaties meer gehad, wel flieren fluiten in het uitgaansleven met 'makkelijke' en goedkope vrouwen. Ik vind dit veel weg hebben van bindingsangst, klopt dat? En waarom zou hij nog steeds contact met mij willen blijven houden? Helaas heb ik mij zo vergist in hem, ik was zo verliefd! Ik hoop dat u mij begrijpt en meer kan vertellen over zijn gedrag Reactie infoteur, 02-08-2011
Hi Vanessa, duidelijk een man die zich niet wil binden. Dit kan overigens tijdelijk zijn, voorals als hij nog jong is en het vreemde idee heeft dat hij eerst nog moet 'leven' voordat ie zich settelt. De relatie was bij voorbaat al kansloos. Niet zozeer voor jou, maar wel voor hem, want hij laat nu iets lopen wat hij niet zomaar weer krijgt. Dat ie nog steeds contact met je zoekt is in deze tijd overigens niets bijzonders, een sms'je of mailtje is immers zo verstuurd. Misschien wil hij je nog 'achter de hand' houden omdat ie denkt dat jij toch wel toehapt. Niet doen dus! 'Nog niet klaar zijn' voor een relatie betekent dat hij jullie band nooit serieus heeft bekeken. Grote woorden van hem, maar weinig wol… Sterkte, A.

Ik Zag, 17-07-2011 20:10 #40
Ik ben ruim 3 jaar met zo iemand in contact geweest. Slopend pijnlijk kan ik je vertellen. Het is daarin tegen heel leerzaam geweest en zag zijn stappen in zijn proces (precies wat hier beschreven staat)! Bellen waneer hij wilde… nou dat ging ik ook doen. Kort af doen… nou dat deed ik ook. Ga zo maar door(noem alle v.b maar op). Nou in eens begreep hij me niet meer etc (wat ik deed was spiegelen) een ware spiegel was ik voor hem geworden, maar geloof me dat het kracht en energie kost. Maar om het even kort te houden heb ik laast het volgende gedaan… hij wilde me weer zien en ik zei dat ik daar over na moest denken en dat ik wel zou bellen als ik zo ver was, nou ik heb 2 uur later een sms gestuurd dat ik niet meer kon komen omdat ik naar een afspraak ging. De rollen zijn omgedraait. Verder raad ik iedere persoon aan die een persoon met bindingsangst ontmoet om gelijk het contact te stoppen… Ze trekken alle energie uit je en je vergeet bijna je zelf en dat is het niet waard! Ik ben een goede les vooor hem geweest. Ik hield van hem, maar ik ben wakker geworden en ik wist ook dat ik niet met me laat spelen. Reactie infoteur, 18-07-2011
Hi Ik Zag, dat heb je prima gedaan. Bindingsangst loopt als een rode draad door zo'n relatie heen, ook zijn er heel duidelijk patronen zichtbaar. Als je niet oppast verlies je steeds meer controle, en verval je in een afwachtende rol. Jij echter hebt de touwtjes in handen genomen, dus met je eigenwaarde is het dik in orde. Het is natuurlijk allemaal erg spijtig, want in je hart wil je niets liever dan die ene. Maar het is precies zoals je zegt, zo'n proces van 'verbergen van bindingsangst' tot de uiting ervan is energievretend voor jou als partner. Dit omdat de (ver)binding tussen jullie wordt aangetast en de relatie moedwillig kapot wordt gemaakt. Verdient jouw inzet en liefde beter (en dat doet het!), dan moet je voor jezelf kiezen. Dit is de tragiek van de liefde. Groetjes, A.

Miekelien, 11-07-2011 00:15 #39
Ik heb een kortstondige relatie gehad met, wat ik dacht/denk. de man van mijn leven. Het was allemaal perfect, we klikten supergoed met elkaar.We waren superverliefd. Hij schepte hoge verwachtingen, en ik ging daarin mee.Van de een op andere dag liet hij weinig meer horen en kreeg een telefoontje dat hij ermee wilde stoppen, en gaf aan dat het hem allemaal benauwde, en had nog meer argumenten. Dit is een maand geleden. Vandeweek zocht hij weer contact met me, hij vertelde me dat hij nog steeds veel aan me denkt, nog gevoelens voor me heeft en dat hij nog niet klaar is met "ons". Ik ben naar hem toegegaan om met hem te praten, want ik voel nog heel erg veel voor hem. Tijdens dat gesprek kwam naar boven dat hij bindingangst heeft en dat hij daarvoor deze week naar een therapeut gaat, om de oorzaak van het probleem te achterhalen. Hij vertelde ook dat hij in iedere relatie, die hij aangaat, tegen ditzelfde probleem aanloopt, en er dan vandoorgaat.
Ik wil heel graag met hem verder, en ik geloof hij ook met mij.maar hij geeft aan dat hij mij nu geen relatie kan garanderen, omdat hij bang is om mij weer pijn te doen. Hij zegt ook dat ik hem niet moet pushen hierin.
Hij heeft aangegeven dat hij eerst aan de slag wil met de therapeut. We hebben wel afgesproken dat we elkaar weer gaan zien, maar ik zoek verder geen contact met hem, ik laat het van zijn kant af komen, ik vind het wel heel erg moeilijk, omdat ik hem natuurlijk heel erg mis. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan zonder hem te verliezen? Reactie infoteur, 12-07-2011
Hi Miekelien, niet. Hij is wel zover gekomen dat hij inziet dat het anders moet, want zijn eigen wanpraktijken hebben zijn zelfbeeld flink aangetast. Alle 'argumenten' van een bindingsangstige zijn kolder, dus trek het je nooit persoonlijk aan. Op hem wachten is heel liefdevol van je, maar houd in je achterhoofd dat genezing van deze afwijking niet goed mogelijk is. Na een superverliefde tijd met -logischerwijs- hoge verwachtingen kreeg je een miserabel telefoontje dat het afgelopen was. Meneer dit, meneer dat. Je mag hem niet 'pushen', en hij kan je niets 'garanderen'. Het ligt natuurlijk voor de hand om boos te worden en hem voorgoed links te laten liggen, maar het is aan jou wat jij pikt. Hoop je dat het straks beter gaat? Dan wil ik je op het hart drukken dat schijn kan bedriegen. Houd je verre van iemand met bindingsproblemen! Groetjes, A.

Jim, 06-07-2011 12:24 #38
Heb ik last van bindingsangst? Ik ben nu 7 jaar samen met een hele lieve meid. in het begin waren er weinig problemen, maar na een tijd begon ik te twijfelen. ik kon toen goede argumenten aandragen om de relatie te beëindigen en heb dat ook gedaan. ik ben toen een nieuwe relatie begonnen maar dit was nietsbetekenend, ze leek in niets op mijn ex en ik wist al snel dat zij verre van de ware voor me was. intussen had ik via via nog contact met mijn ex en ik zag hoe ze veranderde en opbloeide. Ik begon in te zien hoe goed we bij elkaar passen, en al mijn argumenten op de relatie toen te beëindigen waren uit de weg. we hebben op nieuw iets gekregen en in het begin leek het onverwoestbaar, maar na een paar maanden sloeg de twijfel weer toe. Het verschil met de vorige is echter dat er nu geen echte redenen zijn om te twijfelen. ik houd zielsveel van haar en zie haar nog steeds als de ideale partner. Ze wil ook haar best doen voor onze relatie, maar ze kan mijn onrust niet wegnemen. ik wil uit met vrienden, ik zoek bevestiging bij andere vrouwen en heb steeds het gevoel dat ik weg moet. Het geeft me een vreselijk onrustig gevoel, zelfs met hartkloppingen. ik ben nu teneinde raad en wil van dat gevoel af, zelfs als dat betekent dat ik de grootste fout van mijn leven maak. Ik denk dat ik alleen rust krijg als ik bij haar weg ga, maar denk tegelijkertijd dat ik nooit een betere match tegen zal komen dan zij. en toen zij laats dreigde om weg te gaan omdat ze het niet meer aan kon sloeg de paniek me ook om het hart omdat ik niet wilde dat ze ging… wat moet ik doen? Reactie infoteur, 07-07-2011
Hi Jim, je hebt bindingsangst als je je in het artikel herkent. In elk geval ben je schromelijk verwend. Je spreekt van de ideale match, en toch zoek je steeds naar uitwegen. Maar zonder haar vond je het ook al niets. Daarom heeft je onrust niks met haar of de relatie te maken, maar alles met jezelf. Je wilt uitgaan, bevestiging van andere vrouwen, enz. Dit riekt naar onvolwassenheid en onzekerheid. Ga voor jezelf na waarom je die belangstelling van andere vrouwen zo nodig hebt, en waarom je met vrienden op stap wilt. Ben je van plan dat de rest van je leven zo te doen, of denk je zelf al dat het tijdelijk is? Voor veel mannen is het een droom om de vrouw van hun leven tegen te komen, voor jou is het een soort vanzelfsprekendheid. Leer te waarderen wat je hebt, in plaats van continu de hort op te gaan op zoek naar iets dat je nooit zult vinden. Zoals het nu gaat kan het op de lange duur niet goed gaan, omdat zij begrijpelijkerwijs ongelukkig wordt van jouw gedrag. Geef jezelf dus een schop onder je kont, maar dan in de goede richting, of kap ermee om je vriendin voor de gek te houden. Doe je niets, dan zal het lot straks beslissen. Je vriendin heeft namelijk ook een stem… Groetjes, A.

Schorpioen, 27-06-2011 16:00 #37
En ook ik kan me vinden in dit artikel. Ik heb nu al bijna een jaar contact met een man. Hij heeft een moeilijkere jeugd gehad (moeder heeft het gezin verlaten) en zijn relatie ging na 3 jaar over (zij ging bij hem weg). Momenteel is hij druk met zijn eigen leven op de rit te zetten en een huis te bouwen waardoor zijn vrije tijd schaars is. Dit heeft hij altijd als reden gegeven om geen relatie te willen. We spreken elkaar veel, bijna dagelijks. Hij wil graag bij me zijn maar ivm zijn drukke prive leven blijft hij aangeven het geen naam te willen geven maar me wel trouw te zijn. Iedere keer als ik aandring op een 'date' haakt ie af en zegt ie geen tijd te hebben. Ik wil er graag voor hem zijn, in de liefde maar als dat geen optie is, vriendschappelijk. Ik merk gewoon dat hij ergens mee worstelt. Reactie infoteur, 28-06-2011
Hi Schorpioen, ja, het is duidelijk dat hij kenmerken heeft van bindingsangst, zie ook het artikel onder 'een vrijblijvend karakter'. Zijn angst dat jij iets verwacht moet zo groot zijn dat hij er niet voor terugdeinst om zelfs je voorstellen voor een afspraak af te wimpelen. Zijn ervaringen in het verleden zijn dan ook niet zo positief geweest. Hechting werd lukraak afgebroken, zelfs door zijn eigen moeder. Het is begrijpelijk dat je de vriendschap op prijs stelt, maar of je dit ook op de lange duur aankunt weet je niet. Hij heeft zijn 'voorwaarden' opgesteld, nu is het tijd dat jij ook de jouwe opstelt, zonder toe te geven aan angsten waar jij in beginsel helemaal niets mee te maken hebt. Groetjes, A.

Mascha, 19-05-2011 00:10 #36
Ik heb zojuist een relatie van 4 mnden achter de rug en probeer het nu opnieuw met een man die aangeeft een slechte band te hebben gehad met zijn moeder en daardoor altijd tegen de verkeerde vrouwen aanliep. Eigenlijk bleef hij veel alleen in zijn leven door dat hij moeilijk kon om gaan met vrouwen die eigenlijk niet goed bij hem pasten, inderdaad tirannieke vrouwen. Hij geeft aan dat hij van slag was door mij en dat hij een ander gevoel heeft naar mij toe itt eerder relaties. Hij geeft aan elkaar door de week eenmaal te willen zien en in het weekend. Maar niet ieder weekend want hij houdt er niet van telkens hetzelfde te doen. Ik ben nu al wantrouwend naar hem toe, want vanwaar komt dit voorstel zo uit het niets. Ik heb zo iets van is dit de voor ingenomen houding van iemand met bindingsangst? Reactie infoteur, 20-05-2011
Hi Mascha, het lijkt er wel op he. Hij komt nu al met terughoudendheid en voorwaarden, zo probeert hij controle te houden over de relatie en zijn gevoel. Hoe jij je daarover voelt interesseert hem duidelijk minder. Maar daar komt ie misschien ook niet aan toe, zo druk is hij met zijn eigen angst, de diepe angst om lief te hebben en daar consequenties aan te verbinden. Pas op met deze man! Prikkel hem desnoods door hem jaloers te maken met andere kapers op jouw kust… Groetjes, A.

David, 11-05-2011 08:56 #35
Ik heb juist ontdekt dat ik ook zo een persoon ben met bindingsangst aangezien ik voor de 2de keer voor een meisje de wereld beteken en na een jaar met haar samen te wonen en de volgende stappen te willen ondernemen er onderuit wil.
Ik weet perfect te charmeren en ben 100% zelfstandig maar eens de personen te dicht bij komen heb ik het gevoel dat zij mij willen opleggen wat ik moet doen en hoe ik mijn leven verder zal plannen. Ik ben niet bang van harten te breken omdat die wel helen met de tijd maar wel van de verkeerde keuze te maken omdat eens ik gebonden ben met iemand niet van plan ben om er nog weg van te gaan. Ik denk dat personen met bindingsangst uiteindelijk meer te vertrouwen zijn dan anderen aangezien er een reden is voor de bindingsangst. Je wilt het juist doen en je wilt er 100% voor gaan maar enkel als het perfect is.

Dit artikel is duidelijk opgesteld door iemand die gekwetst is aangezien het zo eenzijdig is en eigenlijk had ik gehoopt hier een oplossing te vinden. Mijn zoektocht gaat verder… Reactie infoteur, 12-05-2011
Dit stuk heet 'Bindingsangst blootgelegd', dus krijg je te lezen wat de titel beoogt. De verwachting dat je in een artikel de oplossing voor je persoonlijke hechtingsproblemen vindt is dwaas. Perfectie in relaties bestaat ook al niet. Dit nastreven leidt niet tot vertrouwen, maar tot teleurstellingen. Over je insinuatie dat ik zelf gekwetst zou zijn deel ik je mee dat ik nooit met bindingsangst te maken heb gehad, gelukkig ook niet als 'slachtoffer'. Dat je dit denkt beschouw ik dan ook als een groot compliment. A.

Kris, 08-05-2011 13:58 #34
Mooi en interessant artikel, alleen spijtig dat het geen HULP of ALTERNATIEF aanbiedt aan de persoon dia aan Bindingsangst lijdt… het accent ligt puur op het slachtoffer, terwijl niets gezegd wordt hoe of waar de "dader" terecht kan. Per slot van rekening is deze stoornis onbewust, zoals hier goed uitgelegd wordt, maar daar blijft het bij: de schuldige is en blijft degene die aan Bindingsangst lijdt en "slachtoffers" maakt. Ik stel voor dat de auteur die enigszins nuanceert en corrigeert. Reactie infoteur, 09-05-2011
Hi Kris, er valt helemaal niets te nuanceren of te corrigeren. Dit artikel heeft niet de intentie om hulp te bieden aan diegenen die menen bindingsangst te hebben, overigens staat vragen stellen vrij. Het 'alternatief' ligt natuurlijk voor de hand, namelijk helemaal geen relatie beginnen. Het is geen must. Verder ligt het accent in het stuk uiteraard niet 'puur op het slachtoffer', maar juist op de persoon met bindingsangst. Uitgebreid staat beschreven hoe zo iemand doorgaans praat en handelt. Wie zelf worstelt met bindingsangst kan zich desgewenst wenden tot een psycholoog, die waarschijnlijk in het verleden zal spitten om de diepgewortelde angst ontrafeld te krijgen. A.

Naïeveling, 04-05-2011 03:52 #33
Wat herkenbaar wat hierboven wordt geschetst, geldt ook voor de reacties hieronder.
Na een gebroken relatie van bijna 25 jaar dacht ook ik de liefde van mijn leven te zijn tegengekomen. Idd via internet. We hebben elkaar wel 100-en mails gestuurd die vurig werden beantwoord, dit alles is eind 2010 begonnen. Alles wat hij schreef is precies datgene wat een vrouw wilt horen (zeker na een gebroken relatie). We waren echt het perfecte stel. En idd "dat we elkaar niet eerder zijn tegengekomen". De prachtigste trouwjurken stuurde hij me toe. En wat was ik toch mooi, lief, zorgzaam, goed hart en bovenal super slank, want meneer gruwelt van dikke vrouwen. En ik tuinde erin. Er waren momenten dat ik hem vertelde dat ik hem een player vond, dit, omdat hij teveel online was met andere vrouwen, dit voelde alles behalve leuk. Ook hebben we elkaar meerdere keren ontmoet. De eerste keer was een "huis waarvoor je moest betalen", Ik was er nog nooit geweest en keek ook mijn ogen uit toen ik er eenmaal binnen was. Maar ik was helemaal smoor op deze man. Even tussendoor, hij heeft een relatie van ruim 12 jaar gehad, hun relatie is stuk, en daarna papte hij met mij aan.
Na deze (2 maanden-durende) heftige mail-relatie en ontmoetingen gaf hij plots aan dat hij ertegen heeft gevochten en dat zijn vrijheid het won van mij. Ik was helemaal stuk, begreep er niets van, alles was toch zo mooi? En we waren toch zo verliefd? Een paar weken later belde hij me op met de mededeling dat hij me onwijs mistte en dat hij zoveel van mij hield en dat hij een relatie wilde aangaan. Ik eerst sceptisch, maar liefde overwon en ik zei ja. Tussen deze periode en vorige week was hij niet echt meer de oude, maar werd heel dominant en wilde rare spelletjes spelen, op het gebied van lichte SM. Deze gesprekken verliepen allemaal telefonisch, leren banden om, bepaalde pakjes aan, ik moest vooral doen wat hij zei en wilde en ga zo maar door. Aanvankelijk speelde ik het spel mee, omdat ik verliefd was en dacht dat het een geintje was. Vorige week voelde ik aan mijn water dat e.e.a. niet klopte, zei dat ie ziek in zijn hoofd was en maar een ander slachtoffer moest zoeken. In ons laatste telefoongesprek vertelde hij dat hij last heeft van bindingsangst en dat was het dan. Totaal geen emotie, helemaal niets. Baal enorm van mijzelf dat ik er ben ingetuind. En hoe is het mogelijk dat iemand met zo'n angst toch een relatie van 12 jaar heeft gehad! Reactie infoteur, 05-05-2011
Hi Naieveling, daarom denk ik dat hij helemaal geen bindingsangst heeft. Hij zat twaalf jaar in een relatie dus dat is een lange tijd vol vastigheid. En nu zette hij de bloemetjes buiten door online de ene vrouw na de andere te verleiden, met als enige doel het botvieren van zijn lusten. Want verliefheid en liefde, daar was geen sprake van. De boel werd pas echt transparant toen hij je in SM probeerde te kletsen en je uiteraard merkte dat er een steek aan hem los was. Jouw verhaal is weer eens een wijze les voor alle argeloze vrouwen die op internet hun droomman denken te hebben gevonden. Opgepast met vurige liefdesteksten van iemand die kort ervoor nog een onbekende was! Ontmoetingen zijn al helemaal riskant, vooral als (zoals jij ook al schreef) er een huis of hotel of iets dergelijks is geregeld. De hoogdravende woorden waren bedoeld om je in te pakken. Hij wist dat hij niet moest aankomen met ranzigheid of directheid, dus probeerde hij het via de weg van het sentiment en de romantiek. Tot zelfs het sturen van trouwjurken aan toe. Hoe idioot kan het zijn. Laat hem nu maar knarsetanden in zijn leren tuig met banden en zweep, want god zij dank ben je weggehold. Weliswaar veel te laat. Maar dit komt mede omdat je enorm kwetsbaar was na die eerdere gebroken liefde. Meedogenloze kerels liggen helaas steeds op de loer, te vergelijken met de ouderwetse 'kinderlokker'. Volgende keer dubbel waakzaam zijn! Sterkte, A.

Frans, 03-05-2011 17:09 #32
Neuzende op het WWW kwam ik deze site tegen omdat ik op zoek ben naar artikelen over bindingsangst. Ik ben erg geschrokken van de artikelen die hier naar voren worden gebracht. Dat ik mezelf daar in herken is maar ten dele waar. De reactie van iemand die het heeft over een Don Juan zie ik niet weerspiegeld in mezelf, ik ben bepaald geen charmeur en ook geen hit-and-run type. Ik ben tijdens mijn relaties altijd monogaam geweest en heb me tijdens die relaties nooit opengesteld voor invloeden van andere vrouwen. Op dat gebied ben ik (gelukkig) een enorme sukkel… Momenteel zit ik 4 jaar in mijn derde relatie ( ik ben 50+ en heb 3 kinderen uit mijn eerste relatie) en dat gaat momenteel allesbehalve goed. Mijn vriendin en ik hebben besloten om een week "vrij-af" te nemen van elkaar hetgeen mij zeer veel pijn bezorgt. Ik ben bijzonder verdrietig, maar zie tegelijkertijd ook in dat de oorzaak waarschijnlijk bij mij ligt. Wij zijn 80-90% van onze tijd samen, maar de stap voor het laatste stuk kan ik maar niet nemen. Definitief samenwonen (in haar huis) zou dan 100% worden. Alleen, dat laatste stuk is verschrikkelijk moeilijk terwijl ze juist zo lief en zorgzaam voor mij is. Ik heb al de nodige artikelen gelezen over bindingsangst en kan helaas niets anders dan constateren dat het ook op mij van toepassing is. Ik vind het een absolute ramp! Wellicht dat er mannen rondlopen die misbruik maken van sommige vrouwen, maar ik kan je wel vertellen dat als je zoals ik voor de rest recht van lijf en leden bent, de diagnose bindingsangst er flink inhakt! Het betekend waarschijnlijk dus dat er psychisch iets niet in orde is met mijn persoon, dat ik dus niet goed in de maatschappij kan functioneren omdat er een kans bestaat dat ik anderen en dus ook mezelf ongewild beschadig. Ik zal moeten gaan/laten graven om er achter te komen wat de oorzaak (geweest) is en hopen dat ik er een oplossing voor vind. Desalniettemin betreur ik het dat er mensen op deze website die slachtoffer zijn geworden van andere mannen die er niets aan (willen) doen en doorgaan met hun foute leventje. Reactie infoteur, 04-05-2011
Hi Frans, er zijn vele vormen van bindingsangst zoals je ook al in het artikel las. Bij jou is het vooral het idee dat je je laatste restje vrijheid zou moeten opgeven. Maar je weet ook dat dat een verkeerde voorstelling van zaken is. Twee mensen samen kunnen zich ook vrij voelen en vrij zijn. Overigens is een lat-relatie niet verkeerd, dus waarom kan het niet gewoon blijven zoals het is? Samenwonen is geen must, vooral niet als je het prettig vind op je eigen stek. Zo'n overgave aan een andere persoon valt niet iedereen gemakkelijk, en je moet er eigenlijk ook een beetje een type voor zijn. Natuurlijk weet ik niet wat je haar allemaal gezegd en misschien wel beloofd hebt, en precies daar zit 'm de kneep van bindingsangst. Deze kenmerkt zich vooral door op het laatste moment weg te hollen. Maar jij bent er nog, en erkent dat je een ingebouwde 'rem' hebt. Hopelijk komen jullie nog tot een compromis, of durf je alsnog bij haar in te trekken. Want is dat niet wat een relatie uiteindelijk inhoudt? Lief en leed, lusten en lasten. Als je A zegt tegen een vrouw, verwacht ze dat je ooit ook B zegt, en al helemaal als je haar hebt overladen met liefdesteksten en liefdesuitingen. Kijk eens eerlijk naar jezelf? Groetjes, A.

Suus, 24-04-2011 08:04 #31
Enkele maanden geleden kwam ook ik, de wat ik dacht, meest lieve en geweldige man tegen. Hij zei alles wat ik "wilde"horen en overlaade me met bloemen en telefoontjes. Omdat het zo goed zat tussen ons wilde hij mijn dochter ontmoeten (achteraf natuurlijk veel te snel) ook dat klikte heel goed. Na een aantal zeer geslaagde weekendjes samen, werd het opeens wel erg stil. Hij belde niet meer, sms te en mailde nog wel, tot een aantal weken geleden hij ook opeens zijn telefoon niet meer opnam. De mailtjes die ik kreeg waren nog steeds erg lief en hij schreef ook keer op keer dat hij ons miste, maar dat hij erg ziek was en ons daarom niet kon zien. Nu, is het stil, geen uitleg, niks. Tot mijn stomme verbazing kwam ik erachter dat hij zich op allerlei datingssites heeft ingeschreven, op zoek naar een vaste relatie. Wat mankeert zulke mensen toch? Hij heeft niet eens het fatsoen gehad mij te vertellen dat het over was, en ik zit hier met de nodige vragen. Hoe kan iemand zo veinzen dat ie gek op je is, dat er zo'n klik is. Achteraf denk ik dat ie te perfect was, er klopten dingen niet, maar het ergste vind ik dat hij mijn dochter er ook in betrokken heeft. Zit hier met de nodige wraakgevoelens, maar eigenlijk is hij een heel zielig iemand. Het ergste vind ik dat zo iemand maar doorgaat met "slachtoffers"maken voor zijn eigen plezier, en zou ik niks liever willen dan hem stoppen, maar hoe? Reactie infoteur, 26-04-2011
Hi Suus, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/15334-bitterzoete-wraak.html In sommige gevallen is wraak gepast, hoewel je er hard over na moet denken of het je persoonlijk goed zal doen, of niet. Deze man verdient het om op een verschrikkelijke manier onderuit gehaald te worden, helemaal mee eens. Maar hoe, en wat? Terwijl hij allang verder is gegaan met het bedonderen van volgende, onwetende vrouwen - die in hem helaas een 'vaste' relatie zien -, blijf jij met je emoties zitten. Hem stoppen is helaas niet mogelijk, omdat het zijn eigen leven is, en hij bepaalt hoe hij dat inricht. Bindingsangst zal altijd worden ontkend, dus hem dat melden zou ook weinig toevoegen. Natuurlijk kun je hem confronteren en complimenteren ;) met zijn geweldige acteerpresentaties, hem zeggen dat je er gewoon ingeluisd bent, enz. maar hij zal enkel zijn schouders ophalen. Emotioneel onvolwassen figuren ontkennen het glashard of draaien het zo dat jij gek bent. Dat jij er teveel van verwachtte, dat je meer geduld had moeten hebben, dat jullie bij nader inzien niet bij elkaar passen (en oh wat gek, dat je dat niet inzag…? blabla). Zo worden hun eigen wanpraktijken weggepoetst. Dus, kun je dat allemaal aan? Indien niet, dan kun je hem op een gigantische manier beetnemen door je eveneens in te schrijven op die datingsite, en contact met hem opnemen. Geef jezelf een onweerstaanbaar sexy naam, maak jezelf 'queen of dating' en overlaad hem met de meest fantastische teksten… hapt ie toe, dan organiseer je een date. En wat je op die date met hem gaat uitspoken laat ik aan jou over ;). Zo kun je brainstormen over wraak, en het is nog leuk ook. Uiteindelijk hoop ik dat je deze ex achter je kunt laten. En volgende keer veel terughoudender zijn… helaas, dat moet! Sterkte, A.

Marjan, 21-04-2011 19:56 #30
Had ik dit artikel een paar weken geleden maar gelezen! Ook ik kwam, dacht ik, de man van mijn leven tegen. Ik had het gevoel over alles met hem te kunnen praten, het gevoel dat ik mezelf terug vond in een ander. Al van het eerste moment werd er hevig heen en weer gesms't en gemaild. Hij zei zo vaak hoe graag hij mij wel zag, dat we een toffe toekomst tegemoet gingen, dat hij 100% voor mij, voor ons wou gaan. Hij had onmiddelijk zijn zoontje, zijn moeder verteld over mij, want ik maakte hem zo gelukkig!
Hij kon gisteren weer niet snel genoeg bij mij zijn, miste me zo. En plots vandaag geen reactie meer op mijn sms, en drie uur later een hele lange mail dat hij toch wel van in het begin het gevoel had gehad dat zijn gevoelens voor mij toch wel puur vriendschappelijk zijn en dat hij meer zoekt in een relatie. Weet er nog altijd niet goed van wat denken. Zijn laatste mail staat zo lijnrecht tegenover al zijn andere berichten… Reactie infoteur, 22-04-2011
Hi Marjan, wat een bruut. Eentje die niet vies is van contrasten! Maar wat heb je aan zo iemand? Zelfs een vriendschapsbasis vraagt fatsoen, besodemieterij past daar niet bij. Ik 'zie' een man die zijn overdreven gevoelens totaal niet onder controle heeft, je emotioneel eigenlijk gewoon lastig valt, en jouw aandacht helemaal niet waard is. Ik hoop dat je dit gauw achter je kunt laten, maar het is wel een wijze, doch kwade les… Sterkte, A.

Charlotte, 12-04-2011 20:21 #29
Ik ben bang dat ik mijn hart (en dus ook verstand) ben verloren aan man-met-bindingsangst-typetje-nummer-1; de verpletterende charmeur. Door een vermoeiende relatie met mijn grote liefde een flinke tijd geleden ben ik op mijn hoede met mannen, en laat ik me niet snel verleiden tot het zakken van mijn pantser.
However, deze jongen liet niet zomaar los. Al bij een van de eerste gesprekken maakte hij wilde plannen voor onze toekomstige dates. Ik raakte er nerveus van, maar hield mezelf onder controle. Met enige tegenzin sprak ik met hem af, bang omdat hij zo hard van stapel liep. Elke ochtend, middag en avond hing hij aan de telefoon. Al snel merkte ik dat hij zich jaloers begon te gedragen, iets waar ik absoluut niet van gediend ben.

Toch, na ongeveer 2 maanden daten waren we bij hem thuis. Ik was langzaam maar zeker gek op hem geworden, al mocht zijn geclaim wat mij betreft wel minder. Ik liet mijn pantser vallen, en ik vertrouwde hem blind. Ik geloofde dat hij me nooit zou kwetsen.

2 dagen later hoorde ik niets meer van hem. Hij trok zich terug, reageerde nauwelijks, hij werd een complete vreemdeling voor me. Ik vroeg wat er was, maar ik kreeg ontwijkende antwoorden. Ik wist niet wat ik moet doen. Toen ik kampte met bindingsangst na mijn ex had ik alleen maar behoefte aan een man die me niet zomaar zou laten weglopen als het serieus werd. Ik probeerde hem niet zomaar te laten weglopen, maar hij glipte weg als water door mijn vingers.

Ik heb hard geslikt, en laat het nu maar voor wat het is. Ik ben weer met beide benen op de grond gezet, en hij is doorgefladderd naar minder serieuze meisjes. Ik weet niet hoe ik hem kan laten zien dat hij wel op mij kan vertrouwen. Bestaat er een manier om mannen met een hechtingsstoornis te laten zien dat je wel te vertrouwen bent en er misschien iets heel moois zou kunnen ontstaan? Groetjes, Charlotte Reactie infoteur, 13-04-2011
Hi Charlotte, het punt is niet dat JIJ niet te vertrouwen zou zijn, maar dat hij zelf niet te vertrouwen is. Met als bijkomstigheid dat ie liever had gezien dat je net zo was als hij. Helaas lag dat wat anders: Toen hij merkte dat je zijn verpletterende vleierij serieus opvatte, was zijn plezier gauw voorbij. Want voor mannen met bindingsangst gaat het maar al te vaak om de 'sport van het veroveren'. Hoogdravende, theatrale teksten - zoals ook in het artikel staan - worden er in grote getale uitgepompt, en wel zodanig dat je je niet kunt voorstellen dat het wel eens helemaal niet gemeend zou zijn. Het wordt zo gebracht dat je er werkelijk in gaat geloven. Op een dag gelooft zo iemand er misschien zelf wel in, want wie de liefde van de daken brult, beinvloedt ook zijn eigen psyche. Hoe dan ook, met deze man kun je niets meer beginnen. Hij wil namelijk helemaal niets moois met jou, en dat is een keiharde kluif die ik je liever niet had gegeven. Sterkte, A.

Steenbokje, 07-04-2011 11:01 #28
Ik herken zo ontzettend veel in dit artikel. Soms zijn er zelfs letterlijk dezelfde zinnen tegen mij gezegd die in dit artikel staan. Wat ik mij nu afvraag… heeft mijn ex bindingsangst én ik verlatingsangst?
Wij kwamen elkaar 3 jaar geleden tegen, de vonken spatte er vanaf. Hij was toen 40 en heeft nooit eerder een langere relatie gehad (1x op zn 25e een relatie van 1,5 jaar en daarna altijd een paar maanden). Ik heb wel lange relaties gehad, heb ook een kind (van 11). Hij zei als verklaring dat hij zich volledig op het ondernemerschap wilde richten en dat hij geen tijd had voor een vaste relatie. In die tijd heeft ook eens tegen mij gezegd dat hij wilde dat hij mij eerder was tegengekomen, dat zijn leven dan heel anders zou zijn gelopen. Maargoed, lang verhaal kort. ;)… de 1e keer ging het uit als een donderslag bij heldere hemel. Gepraat, weer bij elkaar gekomen, hij had het verkeerd gedaan en kwam er achter toch heel veel van mij te houden en met mij verder te willen. Ik vloog in zijn armen, dolverliefd. De 2e keer ging het uit omdat ik hem betrapte met zijn buurvrouw. Zij was zijn beste vriendin, hield van haar (ik heb haar nooit mogen ontmoeten, vond ik vreemd natuurlijk, maar dacht dat komt nog wel) en ik kwam erachter dat hij af en toe met haar afsprak. Nee het was niets, gewoon hele goede lange vriendschap. Jaja… ik begon onraad te ruiken en zo geraffineerd als ik ben heb ik hem dus uiteindelijk betrapt tijdens de daad bij haar thuis. Voelde me echt gebroken. Blij dat mn intuitie klopte, maar kapot was ik ervan. Na een tijd rust en op mezelf, toch weer contact gezocht. Contact herstelde, hij was oprecht blij me weer te zien en verzekerde mij dat hij haar niet meer zag. Je raadt het al… heb ze begin dit jaar weer betrapt. Hij nam meer en meer afstand, loog over haar, ik kon het aan alles merken. Hij ontkent overigens alles. Ik ben natuurlijk ook een saddist om mezelf en hen te confronteren met het overspel. Nergens goed voor. Brengt alleen maar meer verdriet. Ik was er klaar mee. Boek dicht. Toch na 2 maanden weer contact gezocht met hem, wilde een gesprek om het af te kunnen sluiten. Wat natuurlijk niet echt zo is, want ik ben nog steeds gek op hem, te gek voor woorden! Kan er zelf ook niet met mn verstand bij. Hij heeft nu dus een 'relatie' met de buurvrouw. Hij zegt dat het niet echt een relatie is, maar gewoon, ze zien elkaar 1 of 2 keer per week en soms ook een paar dagen helemaal niet. Ze hebben het leuk met elkaar, hebben lol en verder vrijheid blijheid. Zij is (weet ik ook ondertussen) ook iemand die nooit lange relaties heeft gehad en erg onafhankelijk. Ze passen dus eigenlijk goed bij elkaar. Ik baal ervan dat ik met mijn wantrouwige gedrag hem zo duidelijk in haar armen heb gedreven. Dat zegt hij tenminste. Bij mij was er spanning (kon mij niets over haar vertellen of ik werd jaloers) en bij haar had hij ontspanning en wilde op den duur dus vaker bij haar zijn. Kunnen 2 mensen die allebei bindingsangst hebben een prima relatie hebben?
Ik voel en zie dat hij nog veel gevoelens voor mij heeft. Hij ontkent het niet, maar hij wil me voorlopig even niet zien om ook de tijd te hebben. Voor wat? vroeg ik. Gewoon om alles te verwerken. Maar… als hij toch klaar met mij is, en voor zn buurvrouw gaat dan kan hij toch gewoon normaal met mij omgaan. Of hij is ws doodsbang dat ik achter hem aan blijf lopen en hem constant probeer te verleiden. Hij ziet vast dat ik nog verliefd op hem ben. Wat ik niet wil, maar wel ben. Hij zegt: als de tijd rijp is, kom ik naar je toe, beloofd! Jaja… als pasen en pinksteren op 1 dag vallen zeker. Nee… ik wil teveel van hem, hij gaat niet komen. Hij heeft nu een veilig leventje gecreeerd met die buurvrouw. Die is niet lastig en hij kan doen en laten wat hij wil. Maar het steekt me wel… straks groeien zij samen in een mooie relatie, wat eigenlijk mijn relatie had moeten zijn. Ik hoop maar dat hij erachter komt dat ik echt de vrouw van zijn leven ben en dat hij zichzelf veel liefde en moois ontzegt op deze manier. Maarja… hopen… ik heb morgen een afspraak met een psycholoog. Is het nu mijn schuld, met mijn jaloerse gedrag, of was het toch wel gebeurd? Reactie infoteur, 09-04-2011
Hi Steenbokje, met zijn bindingsangst valt het wel mee. Immers, hij heeft nu namelijk wel degelijk een relatie met die buurvrouw, en hoewel zij momenteel in zijn ogen ' minder lastig' is, kan ze dat tzt wel worden. Tja, hij liegt, bedriegt, en wil zijn vrijheid behouden. Zodra hij vastigheid bespeurt (bij jou dus), rent ie weg. In dit geval had hij die ander al, een vrouw die er hetzelfde over denkt als hij: samen seksen, maar ook nog ruimte hebben voor anderen. Twee mensen met bindingsangst kunnen een relatie hebben, maar dezelfde problemen zullen vroeg of laat toch echt opduiken. Kijk naar zijn verleden om te zien wat de toekomst gaat brengen. Hij zal niet veranderen, en elke vrouw die nog volgt zal enkel op zijn lijst worden bijgeschreven. Een paar maandjes is enkel wat ie voor je in petto heeft. Hoe serieus is hij? Weinig lijkt me. Wel houdt ie ervan om in bed te liggen met de buurvrouw terwijl hij jou paaide met loze liefdesregels uit een sprookjesboek. En nu komt ie met de volgende fraaie tekst: 'Als de tijd rijp is, kom ik naar je toe, beloofd'. Uit welk sprookje is dit nu weer? Beste bok, verdwijn als de donder uit zijn leven, jaag hem niet achterna, en laat hem zich maar afvragen waar je mee bezig hebt. Zo maak je je aantrekkelijk voor een man als hij, die op zijn tijd zijn portie 'spanning' wel degelijk nodig heeft. Zorg er dus voor dat hij juist die gezonde spanning gaat missen, en geef het hem vervolgens niet. Wat betreft je laatste opmerkingen: Jouw schuld is het beslist niet, en jaloers vind ik je ook niet. En verlatingsangst? Welnee. Je staat heel anders in het leven dan hij, verder ben je wat geobsedeerd van hem en dat moet veranderen. Open je ogen, kijk om je heen, en zie dat er veel betere mannen op de markt zijn dan deze ex die je tot twee maal toe moest betrappen met een ander. Verdien je niet beter? Ik dacht het wel. Laat hem dus maar aanrommelen met de 'woman next door', veel verder komt ie in het leven toch niet ;). Sterkte, A.

Rosanne, 06-04-2011 15:01 #27
Als ik dit artikel ende reacties lees, voel ik me bijna schuldig voor het feit dat je iemand gaat kwetsen of het al hebt gedaan… Zelf heb ik ook bindingsangst. Daar kwam ik een paar jaar geleden achter.
Ik was nog nooit verliefd geweest en ineens was er een vonkje tussen mij en een hele goede vriend van me! Het overdonderde me een beetje, maar ik voelde me vertrouwd bij hem, dus liet het maar gebeuren.
Later bleek dat we beide moeite hadden om te binden. Waarom? Wilden we onze vriendschap niet op het spel zetten? Wilde we nog even vrij zijn? Was het wel allemaal echt? Was het wel om de goede redenen? Geen idee… We maakten ook altijd ruzie, maar dat was ook altijd meteen opgelost. Dit escaleerde uiteindelijk in een knipperlicht-"relatie" en altijd als er iets aan de hand was in ons leventje, kwamen we bij elkaar terug. Natuurlijk bleven de ruzies, maar het leek inmiddels meer een vorm van communiceren.
Uiteindelijk kwam hij iemand tegen en stond ik er alleen voor. Een paar maanden later leerde ik zelf iemand kennen via internet. Het klikte en we spraken af. Ontzettend veel lol gehad! Nog een date, weer supergezellig! Nog een date, en nog een, en nog een, etc… Ik was verliefd! Dacht ik… Ik wilde hem vaker zien, dacht dat ik de man van mijn dromen had ontmoet! En dat zei ik ook tegen hem. Hij wilde alles voor me doen, me overal mee helpen en er altijd voor me zijn. Ik vond het geweldig! Zo anders als toen! Zo kan het dus ook! Dat gevoel heb ik wel geteld 2 weken gehad…
Ik ben heel zelfstandig opgevoed. En op het moment dat hij zich bemoeide met mijn keuze sloeg een grote mookhamer mij van m'n roze wolk! Vanaf dat moment deed hij niks meer goed. Het werd benauwend, hij claimde me. "Waarom bemoei je je overal mee? Maak ik zelf wel uit!" Maar hij was niet verandert. Hij was nog steeds degene die gewoon wilde helpen. Ik lokte discussies uit, ging tot het uiterste om hem te irriteren, kijken of ik er een conflict uit kon slepen. Niet om hem dan de schuld te geven, maar om me weer in mijn oude vertrouwde omgeving te voelen. Hij is niet verandert, hij is nog steeds lief, behulpzaam en geweldig. Maar ik ben degene met bindingsangst…
Al van kinds af aan droom ik van een prachtige bruiloft, kinderen een een mooi huis. Tot 2 weken geleden deed ik dat nog steeds! Maar het lijkt alsof ik het niet meer wil. Alleen ZIJN lijkt me ideaal, maar alleen BLIJVEN wil ik niet. Dit gevoel gun je niemand. Reactie infoteur, 07-04-2011
Hi Rosanne, hopeloos. Je beschrijft inderdaad alle symptomen van bindingsangst. Bindingsangst kenmerkt zich door iemand snel of langzaam te dumpen, zonder dat er een duidelijke reden voor is. Sterker nog, 'de man van je dromen' laat je natuurlijk niet lopen. Het punt is wel dat een internetromance - eventueel met real life erbij - meestal vlugger verloopt dan een relatie die zonder internet tot stand komt. De drempel om hoogdravende woorden te roepen, is op chat namelijk vrij laag met alle gevolgen van dien. Jullie hebben elkaar gevoed met fraaie teksten, zodoende verdient hij het niet om geconfronteerd te worden met irritaties, impulsieve ingevingen en ruzie. Bij bindingsangst zie je dat patroon steeds terug: Er is onvoldoende inlevingsvermogen om te begrijpen wat je de ander hiermee aandoet. Zelfanalyse is nu noodzakelijk. Wil je een serieuze relatie of wil je dat niet? Als je dat in je hart wel wil, moet je niet terugkrabbelen, maar ervoor gaan. Jezelf dus eens flink door elkaar schudden. Een relatie is helemaal geen grote stap, ook is het geen vrijheidsberoving. Het is gewoon wat het is: Een fijne (thuis)basis waar je juist dankbaar voor moet zijn. Zie: "Let us be grateful to people who make us happy, they are the charming gardeners who make our souls blossom." (Marcel Proust). Groetjes, A.

Marianne, 12-03-2011 17:50 #26
Ik heb me best wel boos gemaakt om dit artikel, ik ben zelf een vrouw met bindingsangst en zou dolgraag een relatie willen die werkte. Maar zodra het te intiem word, raak ik in paniek! Het heet niet voor niets bindingsANGST, ik heb onwijs te doen met mensen die het zelfde hebben als ik. Een persoon met bindingsangst wil ook gelukkig zijn! Daarom is 'de man met bindingsangst in het begin van de relatie ook onwijs enthousiast en verliefd dat het eindelijk wel lukt. Dáárna slaat de angst pas toe, en die angst is vaak zo erg dat het de liefde een beetje verdrijft.
Voor mensen die iemand met bindinsangst hebben getroffen:
- Geef je partner de tijd om dichterbij te komen, voordat het allemaal té intiem wordt.
- Claim je partner niet teveel, maar hou jezelf een beetje in.
- Fantaseer in je eentje over jullie toekomst samen, laat je partner erbuiten
- Maar vooral: PRAAT!

Succes Reactie infoteur, 13-03-2011
Een paar kanttekeningen: De partner 'de tijd geven' om dichterbij te komen is bij bindingsangst niet aan de orde. Het is juist deze partner die op duizelingwekkende snelheid de relatie ingaat en de liefde verklaart. Het 'claimen' komt dan ook maar al te vaak juist van de partner met bindingsangst. Het klopt dat het een angst is, maar zo wordt het niet gepresenteerd, en al helemaal niet in het begin. A.

Slachtoffer, 22-02-2011 23:35 #25
Ben best geschrokken van wat ik hier allemaal lees. Ik heb het sterke vermoeden dat ik een vrouw met bindingsangst heb leren kennen. Toch spookt er een vraag door mijn hoofd: Is bij de persoon met bindingsangst ook gelijk de liefde verdwenen voor degene waarvan zij afstand neem? Of is er nooit sprake geweest van liefde, maar slechts van spanning en lust? Reactie infoteur, 23-02-2011
Hi Slachtoffer, het is moeilijk een algemeen antwoord te geven. Heeft de persoon met bindingsangst een mogelijk serieuze partner voor zich, dan zal het wegloopgedrag zich vroeg of laat voordoen. Een hechtingsprobleem houdt niet alleen in dat men zich niet wil binden aan een persoon, maar ook niet aan de liefde zelf. Vluchtige relaties als gevolg van bindingsangst zijn dus in de regel gefundeerd op een snelle verliefdheid/lust/spanning. Komt er liefde in het spel, dan zijn ze verdwenen, maar niet voordat er een berg betekenisloze liefdesverklaringen zijn geuit. Sterkte, A.

Alleen, 20-02-2011 20:20 #24
Leuk artikel, maar niet heus. Ik heb volgens mij ook bindingsangst. Het artikel laat alleen zien dat het lijkt of iemand met bindingsangst er behagen in schept de ander ermee te willen kwetsen en dat vind ik wel een beetje kort door de bocht. Neem mijn situatie: ik vond een leuke man via een datingsite. hij leek perfect, volgens mij was hij dat ook. wij hadden een date, was gewoon vuurwerk, voelde voor mij als degene waar ik naar op zoek was. tijdlang msnnen en mailen met deze heerlijke lieve man en opeens sloeg voor mij de twijfel toe: ik durfde niet meer verder. wist niet of dit de gene was aan wie ik mij wilde binden, want relatie of niet, met iemand samen zijn doe ik in ieder geval niet voor de lol, maar voor iets blijvends… dat was tenminste mijn insteek. het lag echt niet aan hem, maar echt aan mij. Toch een tweede date afgesproken, dacht dat ik mijn twijfels onder controle had, maar tijdens de tweede date, heb ik afgehaakt, want ik voelde een enorme angst opkomen. Ik voelde me zeker voor 75% maar 25% veroorzaakte die twijfel. Ik schaam me diep deze man zo te hebben gewetst en geloof me, als je dit hebt meegemaakt, zul je dit nooit meer proberen hoor… iemand kwetsen is het allerergste wat er je kunt doen. Het artikel is geschreven alsof iemand met bindingsangst de nieuwe relatie kapt en er gewoon fluitend overheen stapt en bij iemand anders iets gaat aanknopen om zomaar weer ermee te kappen… moet je horen, dat is geen bindingsangst hoor, dat is gewoon een Don Juan oftewel een rokkenjager! Bindingsangst is ook geen psychische stoornis, dat klinkt wel heel heftig, maar iets waar je aan moet werken, desnoods met een psycholoog, om die twijfels onder controle te krijgen. Je moet zeker zijn van je keuzes en een lieve partner kan daarbij helpen, maar ook maar voor een deel. Dit zul je zelf moeten durven en willen oplossen, misschien blijft zoiets altijd wel latent aanwezig. Ik ga er in ieder geval aan werken, want dit wil ik gewoon niet meer. Reactie infoteur, 21-02-2011
Hi Alleen, bindingsangst wordt door de persoon in kwestie vaak niet herkend, of zelfs ontkend. Ook zijn er vele vormen van bindingsangst, zoals in het artikel ook zijn beschreven. Dat je niet verder bent gegaan met die 'heerlijke, lieve man' waar je naar op zoek was en met wie je ook nog eens vuurwerk beleefde, is niet enkel voor hem een tegenvaller, maar ook voor jezelf. In elk geval hoef je na slechts een of twee dates helemaal niet te weten of je je wilt binden, dus waarom hij zo erg gekwetst moet zijn is me een raadsel. Een man calculeert dit risico doorgaans in. Tenzij je hem al hoog en breed de liefde verklaarde, want pas dan ontstaan de verwachtingen, met de teleurstelling als gevolg. Kenmerkend voor een rokkenjager of Don Juan is dat deze vooral gebruik maakt van zijn charmes en vrouwen makkelijk inpalmt. In het artikel staat dit beschreven onder de fladderaar. Bindingsangst ligt daar dan ook zeker aan ten grondslag. A.

Valentijntje, 15-02-2011 01:07 #23
Ook ik zit met een hoop vragen krijg ze gewoon niet uit mijn hoofd en ben bang dat ik ook slachtoffer ben geworden van een ex met bindingsangst. En inderdaad het laat echt een spoor van verdriet achter. Een aantal maanden geleden ben ik plotseling verlaten door mijn exvriend. Het enige wat hij zei was: mijn gevoel voor jou is over en dat komt nooit meer terug! Geen traan geen emotie helemaal niets. We hadden geen ruzie gehad en er is nooit een woord eerder over gesproken.

Wij hadden een relatie van 7 jaar waren op ons 16e samengekomen en hadden net 2 maanden een huis gekocht (woonde er nog niet in was nieuwbouw).

Hij is weggegaan en we hebben hem nooit meer gezien, gehoord etc verkoop van het huis laat hij helemaal op ons na en af en toe belt zijn moeder om te vragen hoe de stand van zaken is.

Hij was altijd bij ons thuis waren vrij weinig daar hij komt uit een kil gezin waar altijd duidelijk zijn broer de meeste aandacht ontving en hier ook duidelijk naar vroeg echt een tiran. Verder hoeven ze zelf nooit iets te doen of te regelen alles staat altijd voor ze klaar moeder zorgt overal voor.

Wat mijn nu zon pijn doet is dat hij altijd zo overdreven zei hoeveel hij van me hield en hij mijn nooit meer kwijt wou.was vrij jaloers ingesteld en er zijn momenten geweest waarop ik het niet meer zag zitten en enorm twijfelde (deed veel beloftes maar kwam ze nooit na… stiekem contact met andere vrouwen… weinig tijd echt samen altijd alles met vrienden)maar dan kwam hij snoeihard terug want nee ik mocht hem niet verlaten hij ging dan altijd door het vuur voor mij er werd zelfs gezegt meid als jij ooit van hem af wilt lukt dit je nooit. Echter nooit geen twijfel van zijn kant heeft tot op de laatste dag letterlijk gezegt hoeveel hij van me hield en mijn nooit meer kwijt wou! en dan plotseling dit! Later hoorde ik dat hij na 3 weken al een nieuwe vriendin heeft en dat er ook al iets speelde in de week voordat het uitging!

Nu doet het me zoveel pijn dat ik hoor wat hij allemaal met haar doet heb hem van hyves afgegooit om mezelf te beschermen en natuurlijk ook andersom dat hij geen kijk meer heeft op mijn leven maar hoor natuurlijk via via (gezamelijke vrienden) dat er continu in zijn Wie wat waar staat lekker met mijn schatje in bed liggen… lekker met mijn schatje een weekendje weg echt overdreven! waarom doet hij dit? moet iedereen dit weten? In onze tijd deed hij niet eens wat met hyves en zoiets heeft er nooit in zijn wie wat waar gestaan! Ik vind het zo respectloos naar mijn toe… ik heb al zoveel verdriet gehad ben echt kapot en hij hij gaat gewoon verder zonder verdriet en direct een nieuwe relatie geen sores met het huis.

Ik was zo goed voor hem dat meen ik echt ik hield zoveel van deze jongen en geloofde al zijn mooie praatjes Zou dit bindingsangst kunnen zijn? En als dat zo is betekent een ex dan in zijn ogen ook echt helemaal niets meer?

Liefs V Reactie infoteur, 16-02-2011
Hi Valentijntje, wat een onverantwoordelijk en dominant figuur. Omdat de breuk nagenoeg samenviel met de aankoop van het huis is de eerste gedachte inderdaad dat het gaat om bindingsangst. Vooral ook door de mooie praatjes en overdreven liefdesuitingen, kenmerkend voor iemand die jou ook weer glashard laat vallen. Helaas komt hier nog bij dat meneer er meteen een ander op na ging houden, met wie hij hetzelfde spelletje speelt. Je ziet het patroon dan ook terug op zijn hyves waar hij zijn giga-liefdesbetuigingen voortzet en schrijft dat hij 'lekker met zijn schatje in bed ligt' e.d. Niet om jou te pesten, maar omdat hij te egocentrisch is om te beseffen wat hij je hiermee aandoet. Toch waren er red flags in jullie relatie, zoals valse beloften, stiekem contact met andere vrouwen, vooral met vrienden willen zijn e.d. Als je er wat van zei dan ging hij zgn. weer door het vuur voor jou. Dit kunnen we vrij vertalen in: 'Jij blijft bij mij want ik heb recht op jou', en eigenlijk had je dus zelf al veel eerder op moeten stappen. Het huis was een fout waar hij zelf denk ik van schrok. Want hij wou wel de lusten met jou, maar niet de lasten. Je vraag of je in zijn ogen niets meer voor hem betekent is eigenlijk een onjuiste. Het punt is dat hij nooit iets om je gegeven heeft. En dat is keihard om te horen, ik weet het. Veel sterkte, A.

Esther, 10-02-2011 17:31 #22
Hi A, dank voor je reactie. Zijn zusje met wie hij 2 handen op 1 buik is snapt het ook helemaal niet. Die stuurde mij ook direct een bericht dat ze het niet begreep, ze heeft later nog wel met hem gepraat en toen gaf hij aan haar aan dat hij weinig tijd heeft en op moment daardoor geen relatie aan kan gaan. Nu heeft hij ook een bizar drukke baan, maar dat wist ik ook. Tijdens onze relatie konden wij overal over praten, binnen een week zat ik bij zijn ouders alles ging echt voorspoedig. Al zijn vrienden dachten ook dat ik de ware was voor hem. Ik liet hem zijn gang gaan met zijn werk (veel in buitenland).
Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik realiseer dat hij super egoistisch is. Met een housewarming van vrienden van hem, was ik de persoon die een bloemetje kocht. Je kan daar toch niet met lege handen aankomen. SInterklaas liet hij zijn zusje kadootjes kopen voor zijn moeder en oma. Kerst heeft hij helemaal niks gegeven aan zijn ouder (terwijl hij genoeg verdient). Ik was degene die met sinterklaas en kerst voor iedereen wat persoonlijks uitzocht, vind ik ook eenmaal erg leuk maar als ik zo terug kijk is dat wel heel vreemd.
Terwijl voor zijn zakenrelaties is niks te gek. Hij moet dus daarin altijd een resultaat voor zichzelf terugzien. Reactie infoteur, 11-02-2011
Hi Esther, zijn redenen voor de breuk zijn ongeloofwaardig. Ook een workaholic heeft vrije tijd. Maar als hij deze liever met collega's en zakenlui doorbrengt dan met jou, dan zegt dat wel iets. Je ex heeft even 'geproefd' van binding, maar zijn vluchtroute lag al die tijd al klaar. Een partner die echt WIL, zal altijd een weg vinden, maar hij neemt niet eens de moeite. Duidelijk dus dat hij vooral erg van zichzelf houdt. En wie weet hoe hij genoten heeft van de vrijheid die hij in het buitenland vond! Hopelijk zal hij niet nog meer slachtoffers maken, maar ik vrees van wel. Groetjes, A.

Esther, 09-02-2011 19:07 #21
Jeetje mina wat een herkenbaar verhaal. Mijn ex en ik waren 9 maanden bij elkaar. En van het ene moment op het andere moment was het over. Fijn begin van het nieuwe jaar.
Ik heb kerst bij hem gevierd en zijn ouders. Super leuk! De volgende dag ging hij skieen we hadden nog contact per sms en toen hij terug kwam rijden belde hij mij nog. Nog geen week later, wou hij met mij praten en gaf hij aan dat hij gevoel miste dat ik meer een goede vriendin ben maar wel sexy en aantrekkelijk. Dat hij het erg druk heeft met zijn werk en daarom geen tijd heeft voor mij etc. Dat was begin jan. en tot op heden niks meer gehoord.Vorige week heb ik hem gebeld aangezien ik mijn spullen wou hebben. We hadden vanavond afgesproken en hij smste net dat hij in Eindhoven zit en niet zou redden en dat ik hem even moest smsen wat ik nog kreeg dan zou ik dat deze week terug krijgen. Ik had al mijn moed al bij elkaar geraapt om de confrontatie aan te gaan om hem eens de waarheid te vertellen maar heb het idee dat hij mij aan het ontlopen is. Reactie infoteur, 10-02-2011
Hi Esther, wat een misselijke streek zeg. De kans is groot dat hij al hoog en breed met een ander aan het aanpappen is, want ook dan zie je hetzelfde verhaal. Mocht het bindingsangst zijn dan is het supertriest. De smoesjes lieten zich dan ook raden: 'te druk met het werk', 'mis het gevoel', 'meer een goede vriendin'… Geklets in de ruimte. Waarom? Omdat hij nu al zes weken in de zwijgstand staat en jou inderdaad probeert te vermijden. Confronteer hem en maak het hem nog verschrikkelijk moeilijk, nu het nog kan! Daarna mag de egoistische angsthaas met de staart tussen de benen weghollen, op zoek naar zijn volgende slachtoffer. Of zou hij die al hebben… Sterkte, A.

Tessa, 18-01-2011 18:18 #20
Jammer dat dit artikel gericht is op mannen en op sommige punten zo sterk veroordelend. "Iemand die van zichzelf weet dat hij bindingsangst heeft, zou zich niet met relaties moeten bezighouden." Ik ben zelf een vrouw met bindingsangst. In mijn jeugd op een aantal manieren in de steek gelaten door mensen die belangrijk voor me waren. Denk dat de rol van mijn ouders vooral grote impact heeft gehad. Mezelf aan iemand overgeven is doodeng. Dat iemand me door en door kan leren kennen. Van me houden om wie ik ben.
Ondertussen gun ik mezelf een lieve en betrouwbare partner, rationeel gezien dan. Ik weet dat ik veel te geven heb in een relatie, maar, een hele grote maar, ik moet eerst een flinke tijd zware stress en paniek doorstaan. Ik probeer de ander er niet teveel bij te betrekken, dit is mijn emotionele bagage, niet de zijne. Zodra ik weer verder op in de relatie bang begin te worden, probeer ik te steunen op mijn ratio. Ik ben wel eens bang dat ik op die manier zaken die niet in de haak zijn intuïtief niet meer durf op te pakken, aangezien ik ze ook kan verwarren met mijn bindingsangst.
Ik maak het mezelf enorm moeilijk door me met relaties bezig te houden, maar ik wil (en heb!) een ontzettend lieve partner en mijn partner krijgt dat ook van mij, ondanks dat dat soms moeilijk voor me is. Reactie infoteur, 22-01-2011
Hi Tessa, wie niet wil of kan liefhebben, die leeft niet. Liefde geven houdt ook in dat je de kans loopt dat je liefde niet wordt beantwoord, dat de partner verdwijnt of je anderszins teleurstelt. Dit risico is altijd aanwezig, maar het is geen goede reden om dan - uit angst- maar helemaal niet meer lief te hebben. Angst is een slechte raadgever! En 'jammer'? Wie een artikel schrijft kan het niet elke lezer naar de zin maken. Het stuk kan ook 'andersom' (m/v) worden gelezen, wat ook duidelijk is aangegeven. Mijn standpunt is dat mensen met bindingsangst een spoor van verdriet en verderf achterlaten. Een eventueel excuus voor dit gedrag is dan ook misplaatst. Daarom voel ik me vrij de slachtoffers van deze praktijken te beschermen. Groetjes, A.

Henk, 18-01-2011 03:55 #19
Opmerkelijk is dat mensen met bindingsangst vaak naar een tirannieke partner op zoek zijn en niet naar de perfecte partner, zoals ze zelf vaak beweren. Iemand met bindingsangst zal zijn of haar zachtmoedige, lieve partner soms zelfs inruilen voor een wrede sadist(e). Ze verdragen geen zachtmoedige mensen en zijn altijd op zoek naar een tiran. Geen liefde, maar angst. Dat is wat ze werkelijk willen! Ze zijn eigenlijk op zoek naar de vervanging van hun eigen wrede moeder, die ze geen liefde gaf. Wel de moeder, die paradoksaal genoeg, door hun op handen gedragen wordt. Ze zijn op zoek naar angst, zoals ze in hun jeugd hebben ervaren. Voor de liefde van een zachtmoedige persoon vluchten ze! Geef ze een pak slaag en ze dragen je op handen. Voor personen, die toevallig een relatie met iemand met bindingsangst hebben, geef ik het advies om die partner regelmatig te slaan en te vernederen! Doe het vooral net zo grondig als je schoonmoeder het ooit heeft gedaan! Reactie infoteur, 22-01-2011
Hi Henk, ik hoop toch zo dat je niet uit eigen ervaring spreekt? lol. Het probleem dat je aansnijdt is m.i. omdat het voor degene met bindingsangst veiliger is om zich in een relatie te bevinden die toch gedoemd is te mislukken. Zo kan hij of zij weer gemakkelijk op de vlucht en wordt hechting voorkomen. Mensen doen altijd wat voor hen werkt, dus als ze zich hier goed bij voelen dan zal het patroon zich keer op keer herhalen. Ook als het gaat om het onbewuste idee dat ze geen liefde verdienen. Een vorm van zelfkwelling waar ze niet alleen zichzelf in slepen, maar ook anderen. Groetjes, A.

Marie, 07-01-2011 22:35 #18
Ik herken dit verhaal ook spijtig genoeg. Ik heb in het verleden ook af te rekenen gekregen met die bindingsangst. Sinds ik alleen woon ben ik deze bindingsangst alsnog wat kwijt geraakt. Nu heb ik echter enkele maanden geleden mijn huidige vriend leren kennen en ineens komt hij mij vertellen dat hij niet meer weet wat hij voor me voelt, dat hij tijd nodig heeft, dat hij mij ziet als een vriendin of een zus en blablabla. Op oudejaarsavond heb ik hem echt genegeerd en toen plots heeft hij toch weer toenadering gezocht om mij vervolgens weer de bons te geven… Maar wat ik me afvraag is of je dit kan laten behandelen of dat het met de tijd wegebt? Er zijn toch zo knipperlichtrelaties die opeens toch volwaardig worden? Reactie infoteur, 09-01-2011
Hi Marie, er zijn geen behandelingen voor bindingsangst. Het is duidelijk een probleem van persoonlijke aard, en zit dus ook verweven in iemands karakter. Daarom is de kans op wegebben dan ook klein. Een knipperlichtrelatie heeft doorgaans geen toekomst, maar er zijn altijd uitzonderingen op de regel. Ik zou er in elk geval maar niet teveel op rekenen dat een knipperlicht-concept een goede basis zou kunnen zijn. Groetjes, A.

Sanne, 26-12-2010 18:27 #17
Ik herken dus ook veel in al die verhalen.
Heb vorig jaar een man leren kennen?Hij was 31 en ik 39.
Ik heb 2 kinderen, hij geen…
Het klikte direct.hebben een hele nacht door aan de telefoon gehangen.al onze gevoelens met elkaar gedeeld… hoe we het leven zagen… En dit was het begin dacht ik van een mooi verhaal…
2 maanden hadden we het heel fijn… En toen begon hij zich ook anders te gedragen…
Hij zei niks maar liet het me gewoon voelen… Ik wist niet wat er gebeurd was…
Uiteindelijk heb ik het eruit gekregen… Hij twijfelde… Ik was te goed voor hem, ik verdiende beter… iem die meer tijd voor me had, ik was te bezorgd… te goed.
Mijn wereld stortte in… Hij zei dat ik mooi, lief en alles was wat een man kon van dromen… maar toch kon hij het niet…
Ik dacht… ik geef hem tijd… hij komt er wel achter… Het was gewoon te mooi om te laten vallen…
We hebben elkaar toen 3 weken niet gehoord of gezien… Toen hield ik het niet meer uit.Heb hem opgebeld en ja… hij was precies niet klaar voor een relatie zei hij… Hij was al 2 keer bedrogen uitgekomen en hij kon zich niet meer 100 procent geven in een relatie…
We besloten vrienden te blijvn en af en toe leuke dingen te doen en we zagen dan wel verder…
We zijn nu bijna 1 jaar verder… Ik mis hem nog steeds en hou nog steeds van hem…
We spreken regelmatig af, doen fijne dingen, samen op vakantie geweest, kerstmis samen gevierd…
Allemaal heel fijn… maar ik ga er kapot aan… Ik voel wel dat hij me graag ziet… en dat zegt hij ook… maar een relatie zoals het was.nee dat ziet hij nog altijd niet zitten…
En ik weet gewoon dat we het heel goed zouden hebben samen… en hij ook… maar hij stelt er zich gewoon niet voor open…
Hij heeft natuurlijk een heel drukke job en veel vrienden… zijn mama komt de was en de poetst doen… dus… eig mist hij me nie zoveel als ik hem.
Al heeft hij wel toe dat hij me mist…
Weet gewoon niet meer wat ik moet doen… Als ik hem nie bel, dan doet hij het wel.hij blijft contact zoeken…
Moet ik hem volledig uit mijn leven bannen… doen alsof hij me niks meer doet?
Zou dat werken?Ik weet het niet…
Ik weet alleen dat ik nog nooit zo'n gevoelens voor iem gehad heb… en vrees gewoon dat ik me nooit meer kan volledig openstellen voor iem anders…
Mijn hart ligt gewoon bij hem…
Maar wat moet ik doen?IK weet het gewoon nie meer…
Ik kan hem niet gewoon als een vriend zien… ik voel teveel voor hem… Reactie infoteur, 27-12-2010
Hi Sanne, rare man zeg ;). Kijk eens hier voor stappen om je ex terug te krijgen: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/43710-hoe-je-je-ex-terugkrijgt.html Je verhaal is een schoolvoorbeeld van bindingsangst. Dit kan samengaan met het hebben van een geheime, andere relatie waarover hij je niets vertelt, maar dat hoeft niet. De bekende twijfels, vervolgens verhandelingen over wat voor een droomvrouw jij wel niet bent, dat jij beter verdient, bla bla. Daarna wekenlang stilte die jij doorbrak. De volgende rij smoesjes diende zich aan, want nu vond hij dat hij al twee keer bedrogen was en zich niet meer kon geven. M.a.w., ditmaal vertrouwde hij je niet. Hoe dol kan het lopen! Ondertussen zien jullie elkaar als vrienden, wat hij best vindt, en jij niet. Je moet nu sterk zijn en je positie bepalen. Kun je met de huidige situatie niet leven, stop dan het contact met als reden dat je jezelf genoeg op waarde kan schatten om je niet te laten kwellen door terughoudendheid. Denk erover of het mogelijk is dat hij je niet wil omdat je ouder bent en ook nog eens kinderen hebt. Mogelijk dat hij je aanwezigheid wel op prijs stelt maar ondertussen uitkijkt naar een andere vrouw. Als hij die uiteindelijk heeft gevonden, laat hij je wellicht keihard vallen. Ga daar dus niet op wachten! Ook mogelijk dat van jouw kant je hart bij hem ligt omdat je jezelf moeilijk in de markt vindt liggen. Hoe dan ook, neem zelf het heft in handen. JIJ bepaalt wat je hiermee doet. Laat je hem gaan, weet dan dat hij niet de enige op de wereld was. Sterkte, A.

Tom, 26-12-2010 18:00 #16
Wauw dit verhaal lijkt over mij geschreven te zijn! Ik ben duidelijk een van die "zieke" Mannen zoals hieronder geschreven staat. Op dit moment ben ik bij iemand! Het begon prachtig, ik ben een reiziger (ook een typisch profiel?) en heb ze leren kennen op de Galapagos eilanden. Woon nu bijna een maand bij haar in! In het begin was het een droom relatie, we hadden zo'n goede tijd en alles klopte… Tot ze de relatie naar het volgende level wou brengen! Ik bevroor en heb ondertussen al verschillende dingen gedaan waar ik zo'n spijt van heb… (ben ik nu tegen jullie smoesjes aan het verzinnen en mezelf aan het glad klappen :-) ) Enfin, het meisje ziet me doodgraag en ik sta ervan versteld dat ze me nog onder ogen wil zien en dat ze me steunt… Maar na al de reacties van lezers te lezen ben ik bang haar ook zo te kwetsen. Kan ik beter vertrekken en zelf een oplossing te vinden of is het iets dat ik samen met haar dien door te gaan…

Het is iets dat me enorm verward en waar ik het zelf enorm moeilijk mee heb. Het is waarschijnlijk een ziekte een probleem want het is niet de eerste keer dat dit me voorvalt. Ook professioneel lukt het niet om me te binden aan een werkgever… Heb al zo vaak van werk veranderd en mijn ontslag gegeven dat het onaanvaardbaar wordt…
Zal ik dan nooit rust kunnen vinden, of is het nodig om nog een paar jaar als reiziger door het leven te gaan en te genieten van mijn vrijheid tot ik het gevoel heb er klaar voor te zijn… En zelf dan zal ik dan zeker zijn of zullen er steeds weer twijfels naar boven komen tot ik achterhaald heb vanwaar deze angst komt?

Wie weet raad? Reactie infoteur, 27-12-2010
Hi Tom, je moet twijfels niet zo'n kolossale rol laten spelen. Twijfels vergiftigen elke goede relatie of vriendschapsband om deze uiteindelijk te vernietigen. Niet doen dus. Je zegt niet hoe oud je bent maar soms heeft leeftijd er mee te maken. Eerst een hoop jaren fladderen voordat je jezelf toestaat een echt goede klik met iemand te hebben. Het punt bij bindingsangst is dat de onzekerheid en angst juist naar boven drijft als de 'ware liefde' voor je neus staat. Op het laatste moment zie je dan vluchtreacties, vooral als de ander de relatie naar een hoger plan wil tillen door wat meer zekerheid in te bouwen. Wat eigenlijk heel logisch is, zeker als je van iemand houdt! Je moet je dus afvragen of de liefde voor jezelf groter is dan wat dan ook. Trouw dan met jezelf, zou ik bijna zeggen ;), en doe anderen geen pijn. En waarom hecht je zo aan vrijheid? Een relatie is niet per definitie een gevangenis waar je nooit meer uit komt. In een goede relatie verheug je je er juist op om dingen samen te doen. Doe dus een zelfonderzoek en vertel je huidige vriendin eerlijk waar je mee worstelt. En sta haar dan vervolgens toe je te helpen zoeken naar wat nu echt waardevol is in het leven. Want zoals het nu gaat, heb je denk ik enkel last van jezelf. Zo leuk is het niet om anderen steeds teleur te stellen, toch? Denk daarover na. Groetjes, A.

Karin, 22-11-2010 00:10 #15
Na het lezen van dit stuk viel ineens alles op z'n plaats; mijn vriend beweerde onlangs zomaar ineens dat we "niet bij elkaar passen", "we teveel verschillen", en "hij niks meer voor me voelt". Ook zegt hij: "er valt jou niks te verwijten, dit had met ieder ander kunnen gebeuren". En dat terwijl ik "de vrouw van zijn leven" was, ik hem nooit mocht verlaten en hij altijd op zoek was naar bevestiging.
Ik kan hem letterlijk en figuurlijk niet meer bereiken, hij neemt de telefoon nog maar zelden op, en als hij dan eindelijk reageert blijkt hij zich thuis op te sluiten, omdat hij verdrietig is, alleen wil zijn en na wil denken. Ik kan nergens met hem over praten, het heeft volgens hem allemaal geen zin meer en "hij is niet de man die ik zoek". Hij zit werkelijk in zijn eigen trip en staat nergens meer voor open. Ik had in het begin nog de hoop dat het wel goed zou komen, dat ik hem vooral moest tonen dat IK nog wel vertrouwen heb in de relatie. Maar ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat dit wel eens een terugkerend iets kan zijn, en ik heb dus geen zin om dit steeds te moeten meemaken. Na het lezen van dit artikel voel ik me alleen maar gesterkt in mijn idee en ga ik proberen om (hoe moeilijk ook) mijn leven zonder hem weer op te pakken. Reactie infoteur, 23-11-2010
Hi Karin, goed zo. Want zoals jouw ex zich heeft afgesloten van jou, is werkelijk tenenkrommend. De hele waslijst kwam weer eens voorbij… 'niet bij elkaar passen', we verschillen teveel', 'ik voel niks meer voor je', 'dit had met een ander ook kunnen gebeuren', 'ik ben niet de man die je zoekt', 'het heeft geen zin meer', en nog meer bla bla. Is het nu zo vreselijk om met jou in een relatie te zitten? Ik denk het niet, want… juist ja: Je was de vrouw van zijn leven! Gelukkig is zijn theaterstuk nu afgelopen, want dat het een slechte show was, is duidelijk. Laat hij zijn toneelvoorstellingen op anderen loslaten, of zichzelf trakteren op een one-man-show, of was hij daar al niet mee bezig? ;). Sterkte meid, A.

Nicci, 19-11-2010 21:48 #14
Wat een herkenbaar verhaal! Zelf heb ik er nu voor de 2e keer mee te maken en ik weet niet meer wat te doen… De eerste keer ben ik ruim een jaar aan het lijntje gehouden.
Vorig jaar heb ik iemand leren kennen en het wordt me de laatste tijd steeds helderder: wederom iemand met bindngsangst. Net toen het vorig jaar erg goed begon aan te voelen 'zag hij het toch ineens niet meer zo zitten', een duidelijke reden kon hij me niet geven.
Na een half jaar werd ik opeens uit het niets overstelpt met smsjes dat hij me toch niet uit zijn hoofd kon zetten en of ik hem nog een kans kon geven. Nu hebben we elkaar weer, met vrij lange tussenpozes een aantal keer gezien. En iedere keer weer hetzelfde verhaaltje. ben in de war, wordt gek, weet niet wat ik moet, vind je leuk, maar mis dat extra gevoel. Hij zegt dat zijn vrienden, woonplaats en vrijheid belangrijk voor hem zijn en dat hij er ook veel over na heeft gedacht en met een vriend over heeft gesproken (die hem ook min of meer voor gek verklaard dat hij het geen kans geeft, omdat hij een muur optrekt) Laatst afgesproken dat we dan maar moesten accepteren dat het niets zou worden, maar nadat we elkaar vorige week zagen, kreeg ik binnen 10 minuten de vraag 'wat moet ik toch met jou?'. Wederom vragen of ik bereid ben voor hem te verhuizen, dat hij bang is tijd te verliezen met zijn vrienden etc. Typisch een geval van een twijfelaar lijkt me.
Moet ik hier nog tijd en energie in willen steken? Kan dit nog goed komen? Wat moet ik wel/niet doen? Ik weet het niet meer… zucht. Reactie infoteur, 20-11-2010
Hi Nicci, moeilijk he. Bij mogelijke bindingangst kun je het best eerst uitpluizen of hij misschien toch een ander heeft, omdat je dan vaak hetzelfde patroon en 'verklaringen' ziet. Of er nu wel of niet een derde in het spel is, je bent gedwongen om voor jezelf te bepalen of je zijn idioterie nog langer pikt. Daarbij moet je goed in ogenschouw houden dat als je met deze man verdergaat, hij je de volgende keer weer overstelpt met de bekende 'ik weet het niet', 'zie het toch niet meer zo zitten', 'weet niet wat ik moet', 'mis dat extra gevoel' en nog meer uit zijn mouw geschudde, egocentrische fratsen. Kun je het nog een keer aan om zo in de maling genomen te worden? Want zo ligt het wel degelijk. Hij mag dan wel zogenaamd in diepe twijfel verkeren, wat hij jou ermee aandoet is natuurlijk uit den boze. Zo ga je niet met de liefde van je leven om, punt uit. Want het feit dat ie waarschijnlijk meent dat jij niet de ware bent, zegt in het geval van bindingsangst helemaal niets. Als hij straks een ander heeft omdat jij er genoeg van hebt, dan zal zijn egoistische bindingsangstpatroon zich namelijk herhalen. En op een dag trouwt ie met een soort 'tweede k(n)eus' zichzelf wijsmakend dat dat beter is dan wat ie met jou had. Wat je nu kunt doen? Dat is aan jou. Een idee is met hem af te spreken over een jaar, of zo lang hij nodig heeft om van zijn onvolwassen houding af te komen. Tot die tijd kan hij nog wat napuberen 'in vrijheid', met zijn vrienden… Je moet maar eens zien hoe hij daarop reageert! ;) Succes, A.

Willem, 17-10-2010 19:24 #13
Mooi artikel allen jammer dat het geschreven is op de man, persoonlijk heb ik deze ervaring met mijn vrouw die nu weer voor de zoveelste keer gevlucht is uit de relatie. Het bovenstaande heeft dus ook bertrekking op vrouwen en is inderdaad een storing. Mijn ex heeft een verleden van incest en verwaarloosde jeugd, deze factoren hebben mijn doen besluiten om het steeds weer met haar vol te houden. Het is een verloren strijd profesionel hulp aanvaard ze niet, zij had geen probleem maar ik heb een probleem.

Buiten de slaapkamer waren wij het perfecte paar en hield zij volgens haar zeggen veel van mij mij. Helaas blijkt telkens weer dat haar woorden geen waarde hadden. Zij heeft mij menig keer beloofd dat er hulp zou worden gezocht, bij deze woorden is het dan ook gebleven. Het meest vernederd ben ik door aan te horen dat als ik sex wilde dat ik het dan maar buiten de deur moet gaan zoeken. Sex is voor voortplanting en voor de rest is het vies en dat ze vanaf haar pubertijd hier geen behoefte aan had. Ach als ik elke dag met haar naar bed willen dan kon ik begrijpen dat het een verplichting was, maar als je een keer in de drie weken of soms wel maanden liefde aan je vrouw wil geven en dan geconfronteerd wordt met iemand die zich niet kan geven dan doet dat heel zeer. Als zij zich niet kon geven dan ging ik niet door en ging dan maar boos en verdrietig het bed uit. Dit keer is ze weer weg, nog geen twee uur voordat wij naar bed gingen zegt ze tegen vrienden willem is de man waar ik van hou hij toont zijn liefde voor mij niet met woorden maar door daden en daarom hou ik zoveel van hem, twee uur daarna was is weer de grootste klootzak die op de wereld rond loopt.

Rationeel kan ik het plaatsen, maar in mijn hart doet het zeer.

It's hard to tell your mind to stop loving someone, when your heart still does

Willem Reactie infoteur, 18-10-2010
Hi Willem, in de eerste alinea staat duidelijk dat gezien het punt 'm/v' het artikel ook omgekeerd gelezen kan worden. Vanzelfsprekend kan niet elke regel van het verhaal in tweevoud worden opgesteld om zowel aan het mannelijk als vrouwelijk oogpunt te voldoen. Of er in jouw specifieke situatie sprake is van bindingsangst bij je partner durf ik te betwijfelen omdat je eigenlijk iets anders beschrijft, namelijk een angst voor seks en intimiteit. Dat ze vervolgens wegvlucht is geen signaal van een probleem met hechting, wel van een individueel probleem dat klaarblijkelijk wortelt in haar verleden. Voor jou dus om te bepalen hoe lang je dit nog volhoudt. Sterkte, A.

Jaleda, 29-09-2010 11:31 #12
Aiiii… ook ik heb een relatie met een bindingsangstige gehad. Het is wel 10 keer aan en uit geweest, ik raakte gesloopt! Zijn standaardzin was 'We zijn zo verschillend, passen niet bij elkaar' ( naast nog meer van die zinnen). Hij maakte het nooit uit, maar ging zich zo rot, lomp, afstotend gedragen dat ik dat zelf wel deed. En dan, een paar weken later, weer mooie woorden, lieve mails. Ik stonk er weer in! Maar niet meer! De laatste herstart werd hij plotseling heel ziek. Ik ben een week bij hem in huis geweest om hem te verzorgen, alles te regelen, enz. Hij moest uiteindelijk toch naar het ziekenhuis, waar hij nog 3 weken doodziek heeft gelegen. Elke dag kwam ik ( wilde hij ook), ik zorgde dat in zijn huis alles doorliep, deed de post, telefoontjes, enzenz. Hij was nog niet koud thuis, of de ellende begon alweer. Gemene opmerkingen, geen tijd voor me hebben (wel voor zn vrienden ed).hij stootte me duidelijk weer af. Wat deed dat een pijn! Na alles dat we hadden meegemaakt! Ik was er kapot van, gebroken en ja… heb het WEER uitgemaakt! 'Relatie? Dat hebben we toch niet!' zei hij. Terwijl hij in t ziekenhuis mijn kids zn stiefkids noemde, mij zijn vriendin…
En ja, hoor… binnen de korste keren was t weer raak. Weer mailtjes in een bepaalde trend ( zijn terugwin manier). NEE, het gaat niet meer gebeuren! Mij zo opzij zetten na zo'n emotionele periode en nu weer terug willen? No way, ik voel eindelijk mn grens! Reactie infoteur, 30-09-2010
Hi Jaleda, zeer goed. Ongelooflijk hoe iemand van rol kan veranderen, alsof het leven een groot toneelstuk is! Want bij zo iemand weet je helemaal niet meer wat nu 'echt' is. Het botte, lompe, boerenkinkelige, hondse, boterletterige, afstotende gedrag lijkt wel een tactiek om er voor te zorgen dat JIJ het bent die de relatie beeindigt. Want uiteraard restte je niets anders dan - om je eigenwaarde te redden - te vertrekken. Precies zoals je het zegt, er zijn grenzen die verschrikkelijk overschreden zijn. Zou meneer nu eindelijk tevreden zijn nu je weg bent? Vast niet, want de terugwin-strategie lag al klaar. Wat een player, en ja… de bindingsangst druipt ervan af. Vreemd, want vrouwen bijten toch niet? ;) Veel sterkte meid. Groetjes, A.

Ferdinand, 25-09-2010 03:26 #11
Vrijgezel zijn is zoooo heerlijk…! Ik heb geen idee of ik bindingsangst heb maar ik zeg het altijd direct als ik merk dat iemand me leuk vindt, dat ik me niet wil binden… dan is het gewoon duidelijk. Maar sommige zoeken toch op de een of andere manier hier liefde in ofzo… erg slecht om zo met mensen te spelen… Als het goed is weten mensen van zichzelf heeeel goed wat ze willen, alleen komt het er gewoon niet uit… en dan zit de ander met de ellende. Reactie infoteur, 26-09-2010
Hi Ferdinand, bij jou weet men kennelijk wat men aan je heeft, maar zoals je al las is dat niet altijd zo. Dit heeft o.a. te maken met het vermogen om kortstondige pret los te koppelen van liefde. Maar het is niet louter een individuele zaak, eerder een wisselwerking tussen twee mensen. De verwachting dat een relatie toekomst heeft wordt gewekt als er hoogdravende termen worden gebruikt om de liefde te omschrijven, alsmede de bevestiging van de theatrale taal door allerlei liefdesuitingen. Wie zich niet wil binden moet zich niet voordoen als iemand die dat juist wel wil. Groetjes, A.

Eef, 28-07-2010 09:54 #10
Tja. Het is nu bijna 3 weken uit tussen mij en mijn vriend na 2.5 jaar relatie. De afgelopen tijd begon hij wel steeds meer zich zo te gedragen: je verdient beter. ik kan het jou denk ik niet geven. ik wil je geen pijn doen, en dat doe ik denk ik wel. het ligt niet aan jou, je moet het niet bij jezelf zoeken. het werkte gewoon niet tussen ons. Ik weet niet of wij bij elkaar passen…

Maar na 2.5 jaar, waar je al heel veel hebt meegemaakt, kan bindingsangst dan ook nog de kop op steken? Of is hier iets anders aan de hand?

Hij heeft namelijk de eerste weken dat het uit was, mij nog continu gesmst/gebeld (ik liet iks meer weten). En zelfs mij gevolgd waar ik was en me dan continu in de gaten gehouden op stap. Na één week smste hij dat hij me wilde zien om te praten. Waar hij in 1hr mijn hart weer had veroverd. waarin we het weer gingen proberen (want hij miste me, en was grotendeels impulsief geweest toen we het uitmaakten). Maar na dat ene uurtje. Sloeg hij om! En werd hij weer bang en zei: ik weet geowon niet of we bij elkaar passen, ik twijfel zo! Aan alles, maar ook aan jou. Je verdient veel beter. Sorry!

Maar we hebben zo lang een relatie gehad! En we hadden ook geen makkelijke relatie, helemaal op he tlaatst niet meer: hij ging alleen nog maar naar zin vrienden en wilde NOOIT iets met mij doen. Dan zei hij: ja die qualitytime hoeft van mij niet zo. wat moet ik daar in doen dan?

Ik ben echt zo in de war van die vent! En het vervelende is dat we gezamelijke vrienden hebben. Dus hij blijt naar mij vragen en ik hoor van alls over hem. En afgelopen weekend heb ik hem even ontlopen (in de hoop dat ie me mist). Maar ik heb nu niks meer gehoord sinds die rampzalige avond waarin ie zo omsloeg. Toen nog een keer tegen gekomen op stap. Waar hij zo dronken was en zijn vrienden zeiden: hij drinkt alleen nog maar sinds jij er niet meer bent.

Maar dit weekend kom ik hem dus zeker tegen, want het is feest in de stad en we gaan daar altijd heen met z'n allen. Hoe nu te doen? Ik ben zo in de war en wil het liefste dat hij zijn twijfels van zich afschud en terug komt. Want of dit bindingsangst kan zijn na 2.5 jaar. Hij zei zelf trouwens ook tegen een hele goede vriendin van ons: ik weet gewoon niet of zijde juiste is voor mij, en als dat zo is. en ze heeft al een ander, dan heb ik pech.

Tegen mij zei hij trouwens: ik kan je denk ik echt niet met een andere jongen zien. Maar daar zul je nu al wel mee bezig zijn, ook die avond waarin hij zo omsloeg.

Nou brand los, want ik ben benieuwd naar de mening van een ander.

PS. Wel is belangrijk omte weten dat hij heel veel heeft meegemaakt. Hij heeft bijv. in Irak gezeten op uitzending en veel gezien en mee moeten maken. Zou dit ook van invloed kunnen zijn? Reactie infoteur, 29-07-2010
Hi Eef, niet weten wat hij met quality tijd moet, en je trakteren op voortdurend gevlucht… omdat je beter verdient, hij 'het' jou niet kan geven, hij je geen pijn wil doen, het niet werkt tussen jullie, jullie niet bij elkaar passen… bla bla bla. Met Irak heeft dit niets te maken, wel met bindingsangst. Ja, ook nog na twee en een half jaar. Misschien bespeurde hij dat je meer wilde, dat je toekomstplannen wilde maken, dat je echt voorgoed met hem verder wilde… enz. Maar ook als je niets in die richting aangaf kan het zijn dat hij dit tzt wel van jou verwachtte… de simpelste manier om hier vanaf te komen was dus de vlucht. Maar toen hij je zag was het weer even koek en ei, voor een uurtje… waarna hij weer omsloeg naar zijn 'veilige' vluchtgedrag. Ook gezien zijn avondjes met vrienden lijkt hij me niet toe aan een vaste relatie, ook al had hij dat met jou best lang. Hoe je dit oplost is niet zo moeilijk. Hij gaf aan jou niet met een ander te willen zien. Mooi zo. Neem een ander (desnoods fake) of zorg ervoor dat je omringd wordt door mannelijk schoon en treiter hem tot op het bot. Zo jaag je zijn mannelijk jachtinstinct weer aan. Laat hij het zitten of kijkt hij je niet meer aan? Weet dan dat hij terug mag naar zijn stapvriendjes. En meld hem dat hij weer contact mag opnemen als hij volwassen is en in staat is jou op waarde te schatten! Want aan een impulsieve man met angsten heb je niks. Succes, A.

Jan, 23-07-2010 12:27 #9
Erg herkenbaar wat hierboven staat. Veel dingen wat hier omschreven staan heb ik ook door gelopen en te horen gekregen. Dat al 3x. En nog steeds geven we het iedere keer een kans, alleen nu ben ik er zelf echt klaar mee, hoe ontzettend veel ze me ook nog doet, hier word je niet gelukkig van. En dan begint alles weer van voor af aan. Niet mee na familie vrienden, geen spontane dingen meer, geen vertrouwen/twijfels. Bijna een hart aanval krijgen omdat ik zei: dat het niet serieus genoeg was. 'ik kan me niet volledig geven, je verdient beter'. Ergens vind ik het best erg dat die persoon het zelf niet eens door heeft. En als je die gene dat dan rustig onder ogen probeert te brengen, staan ze je aan te kijken en kunnen ze je niks meer uitleggen. En neemt zij beslissingen die jij zelf hoort te nemen. We zijn tegenpolen, hebben teveel onenigheden, de relatie loopt niet vanzelf, is teveel werken. enz. enz. Had nooit verwacht op je te vallen, en zo ja, dat het na 3 afspraakjes wel klaar was. Maar toch wil ze het iedere keer wel weer proberen en heeft ze er vertrouwen in, alleen ik ben er nu al 3 keer ingetrapt en doe het geen 4e keer meer, ze blijft dat patroon uiteindelijk gewoon vol houden. Reactie infoteur, 26-07-2010
Hi Jan, ja niet iedereen heeft trek in een knipperlichtrelatie of speelgoedrelatie. Wat haar beweegt om zich steeds weer terug te trekken kan een vorm van bindingsangst zijn. Maar misschien is ze ook wel veeleisend. Toch jammer, want niets is zo leuk als een relatie tussen 'tegenpolen', en onenigheden houden de boel juist levendig. Een relatie heeft altijd onderhoud nodig, dat betekent niet dat je bewust moet 'werken' of dat alles wel vanzelf gaat. Ik kan me voorstellen dat je het op deze manier niet serieus kunt nemen, en terecht. Ze heeft namelijk zelf gezegd dat ze zich niet volledig kan geven. En in dat geval kan ze maar beter alleen blijven. Groetjes, A.

Alina, 17-07-2010 12:28 #8
Hoe kunnen we ons beschermen tegen dit soort 'zieke' mannen? Ik ben al twee keer er in getrapt, hoewel ik dacht juist heel voorzichtig en nuchter te zijn. De eerste 12 jaar na de echtscheiding heb ik geen relatie gehad. Niet dat ik daar niet voor open stond, maar ik was er ook niet echt op zoek naar, ik had gewoon te druk met de opvoeding van kinderen en werk. Na de eerste ervaring met zo'n zieke man (hij heeft mij plotseling verlaten en alle contacten verbroken), heeft mij zeker 2 jaar gekost om weer een beetje vertrowen in mijzelf en mannen terug te krijgen. Daarna heb ik een lat-relatie gehad, het bleek weer zo'n zieke man te zijn. Mijn gevoelens waren puur en oprecht, hij zei dat zijn gevoelens niet sterk genoeg waren om met onze relatie door te gaan. En natuurlijk 'het lag niet aan mij', 'hij wist het zelf nog niet' en 'misschien had hij nog kinderwens'. De man in kwestie was 46 jaar oud (1 jaar ouder dan ik). Het is precies 1 jaar geleden, ik heb bijna geen vertrouwen meer in mannen.
Ik vraag mij af waarom dit soort mannen niet eerst aan zichzelf werken voor ze een relatie beginnen en andere mensen ontzettend veel pijn doen. Beseffen zij wel dat zij iemand kwetsen? Bedankt voor de goede omschrijving van de bindingsangst. Reactie infoteur, 20-07-2010
Hi Alina, het is heel hard en wreed als je zo in de steek wordt gelaten. Allesoverheersende liefde staat in schril contrast met voorzichtigheid en nuchterheid, je leert jezelf binnen zo'n hoogdravende relatie dus van een geheel nieuwe kant kennen. Geen wonder dat juist zij die hun emoties doorgaans erg in de hand hebben, een gemakkelijke prooi zijn. Alleen in het bezit van een spoortje gevoel beseffen de 'emotie-criminelen' wellicht dat ze iemand keihard kwetsen, maar of het ze iets kan schelen is een tweede. Er is op emotioneel vlak namelijk iets fundamenteel mis! En zo worden slachtoffers gekweekt die straks helemaal niemand meer durven vertrouwen… Sterkte! A.

Nicole, 15-07-2010 12:21 #7
Zo herkenbaar wat hierboven beschreven staat, sommige dingen heeft hij echt letterlijk tegen me gezegd! Alles ging goed, zelfs bijzonder goed moet ik zeggen en opeens was hij er vandoor zonder iets te laten weten. Later kreeg ik als excuus : ik voel niet genoeg voor je. En ik kan je niet geven wat jij verdient, jij bent al veel verder dan ik. En daar kon ik het mee doen. Toen ik hem vroeg of hij een misstap begaan was, moest hij zuchten en zei glashard Nee. Dezelfde nacht is hij nog naar een andere chick gegaan volgens mij waar hij zich nu volledig op stort. Ik heb ze tenminste al een paar dagen achter elkaar samen gezien… Is het mogelijk om hem van zijn bindingsangst af te helpen? Ik mis hem enorm, maar laat dit niet blijken natuurlijk. Laat niets meer van me horen. Reactie infoteur, 16-07-2010
Hi Nicole, zijn uitspraken zeggen alles, vooral 'Jij bent al veel verder dan ik', waaruit blijkt dat hij inzag dat jij serieus voor hem wilde gaan en hij het allemaal maar een beetje als geexperimenteer zag. En nu stort hij zich op zijn nieuwste aanwinst, in de hoop dat zij ook niets 'vasts' wil, zodat hij op tijd weer weg kan hollen. Dit patroon zal zich steeds herhalen totdat hij zich op een dag misschien wel gaat binden en beseft dat hij niet met dame nummer zoveel had moeten trouwen, maar met jou. Bindingsangst is een afwijking die door de persoon in kwestie niet wordt erkend. Daarom is er ook geen remedie, behalve dan voor jou om bij een volgende man goed op te letten en niet te snel te gaan samenwonen. Sterkte! A

Fay, 11-06-2010 09:29 #6
Als ik het heb over bovenstaande stappen gevolgd, bedoel ik die van hoe je ex terug te krijgen.
Als anderen ook tips hebben of een vergelijkbaar iets hebben dan zou ik het graag horen. De negavtieve, maar ook de positieve verhalen.

Groetjes Fay

Fay, 10-06-2010 22:45 #5
Herkenbaar wat hier allemaal staat.
Mijn vriend en ik zijn voor de tweede keer uit elkaar. Bij elkaar 1,5 jaar bij elkaar geweest. We hebben het geweldig gehad, maar toch blijft bij hem de twijfel bestaan.
Zal proberen het te verduidelijken: Hij is 32 en ik 29. Hij komt stoer over, maar is echt onzeker en gevoelig. Gaf in de relatie aan dat hij nooit had verwacht dat hij zo iemand als ik zou kunnen krijgen. Snapte ik niets van, hij is aantrekkelijk, sociaal en lief. De eerste keer maakte hij het na 9 maanden uit. Ineens… Duidelijke uitleg kreeg ik niet. Hij had al snel een andere scharrel. Toen ik na 3 maanden het contact helemaal wilde verbreken, kwam zijn gevoel naar boven.
Hij miste me ontzettend. Wat hij met mij had wilde hij niet kwijt. We gingen er, na veel twijfel van mijn kant, weer vol tegenaan. De maanden waren geweldig. Ik leerde toen ook zijn familie kennen en ik was nu veel meer zijn vriendin.
Na een paar maanden sloegen ineens de twijfels weer toe. Hij vraagt zich bij alles af of het genoeg is. Kan hij wel aan mijn verwachtingen voldoen enz? Heb gezegd dat hij hulp moet gaan zoeken. Stap was groot, maar heeft het wel gedaan.
Na een paar maanden waarbij ik over de toekomst begonnen ben hetzelfde verhaal. Van het een op het andere moment zegt hij dat het beter is ermee te stoppen. Ik ben verder dan hem, verdien beter enz. Hij heeft dit stukje dus nog niet besproken met zijn therapeut. Al gaf hij wel aan dat hij vluchtgedrag vertoonde. Ik ben in mijn denken wel sterker dan hem. Hij heeft qua emoties niet veel meegekregen van thuis. Verder is het heel herkenbaar. Heb dit vroeger ook gehad.
Hij wist het dus allemaal niet. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik ermee wilde stoppen. Waarom? Puur verstandelijk! Als ik de beslissing neem dan heeft hij het niet meer in de hand. Dan hou ik ook de eer aan mezelf. Daarbij hoop ik dat hij me over een tijd weer gaat missen. Maar is dit wel het geval? Mensen zullen zeggen dat ik meer waard ben en de reacties op iemand die bindingsangst heeft zijn hier best 'hard'. Aan de andere kant is de stap naar een therapeut al wel genomen. Hij mailde me dat hij een echte klik met me had, dezelfde humor, onwijs fijn gevoel, maar dat ik dus verder ben.Ik neem mezelf niets kwalijk. Hij kreeg alle vrijheid en ik heb gedaan wat ik kon. Hij zei altijd dat hij zich zo veilig bij me voelde en we konden het over de toekomst hebben, maar daarna gaat hij denken en zich terugtrekken. Ik ben niet eens boos op hem, ik denk dat het steeds de paniek is die hem overvalt. Nu stort hij zich waarschijnlijk weer in het uitgaansleven, maar voor hoelang? Ik ben eigenlijk benieuwd of iemand met bindingsangt iemand weer kan gaan missen? Of wordt dat gevoel uitgeschakeld. Heb nog zo de drive om er met hem voor te gaan, mijn gevoel zegt ook dat hij iets heel bijzonders aan de kant zet. Onbewust heb ik de vorige keer dat het uitging ook de bovenstaande stappen gevolgd en die hebben gewerkt, maar kan dat nog een keer? Reactie infoteur, 11-06-2010
Hi Fay, zoals aangegeven zijn er allerlei vormen van bindingsangst. Een fladderaar of vrijblijvend type zal anders omgaan met het eventuele gemis dan het moederskindje of de eeuwige twijfelaar. Er is dus geen eenduidig antwoord op je vraag te geven. In de meeste gevallen worden gevoelens weggestopt en komt er een vluchtreactie. Eigenlijk is zo iemand dus juist opgelucht dat ie van je af is. En dat druist natuurlijk volledig in tegen al die positieve emoties die je meende met hem te hebben. Omdat mensen met bindingsangst zich vervolgens 'voeden' met rationele gedachten of last hebben van een fundamenteel gebrek aan empathie, voelt het voor de partner onbegrijpelijk dat er van de aanvankelijke 'liefde' niets meer over is. Als je de vorige keer stappen had ondernomen die werkten, kun je dat gerust nogmaals toepassen. Gevaar is wel dat het oude patroon zich herhaalt en je met een knipperlichtrelatie komt te zitten. Sterkte, A.

Anja, 02-06-2010 09:53 #4
Ik herken die bindingsangst bij mezelf. Maar dan alleen als ik een relatie heb met een man waar ik niet verliefd op ben en die het gewoon niet helemaal is voor mij. Dan kan ik ook ineens omslaan van alles naar niets en ineens afstand nemen op het moment dat het inzinkt bij mij dat ik gewoonweg niet verliefd ben geworden ook al had ik het heel erg gehoopt. Met mijn vorige 3 relaties heb ik lang samengewoond en had ik totaal geen last van bindingsangst.
Is het dan dus ook niet zo dat je bindingsangst als sneeuw voor de zon verdwijnt als je de "ware" tegenkomt? (ongeacht of die relatie nou stand heeft gehouden of niet) Reactie infoteur, 03-06-2010
Hi Anja, wie de 'ware' heeft gevonden voelt geen bindingsangst mits hij/zij bereid is om de relatie met die ware ook voort te zetten. Het probleem met bindingsangst is dat de persoon die dit heeft juist erg bang kan worden als de ware eindelijk tegenover hem staat. Juist dan komt er vroeg of laat vermijdingsdrift, schrik, vluchtgedrag, etc. Het is een diepgewortelde angst voor hechting, of de partner nu eigenlijk de ware is of niet. Het staat er dus los van omdat het niet een relatieprobleem is maar een individueel probleem. Groetjes, A.

J. de H., 27-05-2010 20:48 #3
Beste A, Wow, wat herkenbaar en freaky, ik heb net een man met bindingsproblemen gehad, alles maar ook alles klopt, zelfs tot de finesses als het gaat om zijn (woordelijke) escapes. Die van 'mij' hield er zelfs nog een paar vrouwen op na om te daten, maar kwam steeds bij me terug (omdat ie me toch zo miste). Knipperlicht relatie en uiteindelijk heb ik m gepusht om een beslissing te maken (vond ie wel erg moeilijk) maar uiteindelijk kwam het hoge woord er toch uit, we zagen de 'liefde' anders (hij riep al die maanden al 'dat ie t steeds niet wist' of dat we beide op een ander niveau zaten) en het zou toch niet gaan werken. Ik bleef verbijsterd achter. En nog blijft ie 't soms proberen (om toch even bij me te kunnen zijn) maar nu heb ik m de wacht maar aangezet. Vele ruzies hebben we gehad maar als ik dan zei dat het beter was om elkaar niet meer te spreken en te zien kreeg ik als antwoord waarom ik toch alles probeerde stuk te maken tussen ons. Weer was ik verbijsterd, omdat hij deed alsof het mijn schuld was. Hoezeer ik ook van deze man houd, ik ben er hopelijk los van aan het raken. Reactie infoteur, 28-05-2010
Hi J, lieve hemel, we kunnen wel een extra rijtje gaan maken. Doen?
1. 'We zien de liefde anders'
2. 'Ik weet het nog steeds niet'
3. 'We zitten beide op een ander niveau'
4. 'Het werkt toch niet tussen ons'
5. 'Waarom probeer je toch alles stuk te maken?'
LOL!
Hoe vreselijk het ook is J, al die slappe smoesjes zijn op zijn minst hilarisch. Nu is een beetje lachen altijd leuk, maar het kwalijke is dat iemand met bindingsangst met je emoties aan de haal gaat door anderszijds zo 'graag bij je te zijn', 'je zo te missen' en wat al niet meer. Eigenlijk moet zo iemand zich niet in de 'liefde' storten, maar zich aanmelden bij de toneelschool waar hij zijn acteertalenten verder kan perfectioneren. Toch? Houd voet bij stuk als hij terugkomt en mooi weer speelt! Sterkte, A.

Aprilrain, 11-05-2010 12:21 #2
Beste A.
Bedankt om me op dit artikel te wijzen…
Herken mijn ex hier helemaal in.
Niemand heeft ooit om hem gegeven, hij moest altijd voor zichzelf zorgen en zijn moeder had het te druk met andere mannen te verslijten, …
Maar ik blijf wel zitten met de pijn :(
Hopelijk komt hij zelf tot het besef.
Zoals je al eerder zei, dan en alleen dan is er nog een kans voor ons!
En laat hij me stikken, dan is hij mijn liefde niet waard!
Ik probeer me sterk te houden, maar mis hem zo… mijn prins op het witte paard! 't was gewoon té mooi om waar te zijn! Reactie infoteur, 13-05-2010
Hi AprilRain, het is vreselijk als je van iemand houdt en je liefde wordt als het ware geweigerd. Echte liefde is kostbaar en onvoorwaardelijk. Dit betekent dat als jouw liefde afgewezen is, je toch nog van hem kunt houden. Hij zou eens moeten weten hoe je je nu voelt, maar waarschijnlijk heeft hij het te druk met zichzelf. Ik wil iedereen op het hart drukken verschrikkelijk uit te kijken met een liefde die is wat het is: Te mooi om waar te zijn. Groetjes, A.

Jenny, 19-04-2010 16:48 #1
Herkenbaar… heb net relatie achter de rug met Mr. "Liefde die je verplettert". Kan het na 4 maanden nog steeds niet echt goed achter me laten. Van intens, liefdevol, overweldigend, naar binnen een dag afstandelijk, vrijblijvend tot uiteindelijk 'het ligt niet aan jou"… mij verbijsterend achterlatend. Reactie infoteur, 20-04-2010
Hi Jenny, een overweldigende liefde leidt natuurlijk tot verwachtingen. Elk mens met een normaal gevoelsleven begrijpt dat. Maar een angstig - en ja, ook egoistisch - karakter bekommert zich enkel om het eigen gevoel, niet om de emoties van de ander. Hij kwam, hij zag, hij veroverde, en hij verdween. Zo behandel je de ander gewoon niet. Dat zijn basale zaken. Verlies alsjeblieft niet het vertrouwen in liefde. Veel sterkte, A.

Infoteur: Astrid-d-g
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Man en vrouw
Special: Man/vrouw
Reacties: 132
Schrijf mee!