Chassidisme; een religieuze stroming binnen het jodendom
In de eeuwen van joodse geschiedenis zijn verschillende joodse stromingen ontstaan. Één hiervan is het chassidisme dat in het midden van achttiende eeuw ontstond. De stroming ontstond in Oost-Europa Het chassidisme was een reactie op de rampzalige opeenvolging van pogroms door de Kozakken in de zeventiende eeuw en de diepe teleurstelling die volgde op het tijdperk van de 'valse messiassen'; joden die zichzelf valselijk uitgaven voor de beloofde messias.Chassidisme; waar staat het voor?
De naam van deze joodse religieuze stroming komt van het Hebreeuwse woord 'hasidut' dat vroomheid betekent. De aanhangers noemt men ook wel hasidim, vromen. De hasidut zagen zichzelf als vroom en een belangrijk kenmerk van hasidim was dan ook dat ze zich strikt hielden aan alle mitzvot (de wetten of voorschriften die in de Torah zijn te vinden).Het chassidisme week af van het jodendom zoals dat toen in Oost-Europa bestond. In deze tijd hadden de rabbijnen de leiding, zij onderwezen het gewone volk in de Torah en meenden dat men contact kon hebben met God door Torah-studie. De doorsnee burger vond daar niet haar heil in. Het kwam niet tegenmoet aan haar behoeften. Zij zagen meer in het mysticisme, een zoektocht naar God in de eigen geest. Hierop basseerde Rabbi Yisroel ben Eliezer zijn leer. Hij meende dat alle dingen doordrongen waren van God. In alle dingen die de mensen waarnemen zitten vonken van goddelijkheid. Deze vonken hebben zich bij de schepping verspreid en moeten terugkeren naar God. Aangezien God overal aanwezig is, kan de gelovige zelf toegang krijgen tot God en heeft ze daar niet de hulp van rabbijnen of de Torah bij nodig. Om in contact te koen met God hoefde men zich enkel bewust te worden van de aanwezigheid van God. De zoektocht naar God vindt dus niet plaats door de bestudering van de joodse wet. Yisroel ben Eliezer geloofde juist dat deze zoektocht kon worden gerealiseerd door God in de gewoonste, dagelijkse dingen te vinden en Hem te dienen. God zou immers in elke handeling en elke gebeurtenis aanwezig zijn.
De ware vreugde van het leven
Dat betekende een hele ommezwaai in het religieus denken van de Oost-Europese joden. Verder kwam Yisroel ben Eliezer met nog een aantal baanbrekende gedachten. Allereerst meende hij dat vreugde een belangrijk element moest vormen van de eredienst aan God. Zo vond hij het niet nodig om op vaste tijden te bidden; in plaats daarvan kon men dichterbij God komen door aandachtig, vreugdevol en emotioneel gebed.De ware vreugde vond men in het heilig maken van het leven. De gelovigen moesten er naar streven om elk onderdeel, alles wat ze deden, heilig te maken. Dat vormde het levensdoel en andere dingen waren van minder belang. De meeste hasidim hadden dan ook een eenvoudig leven en voorzagen net aan in hun leven met een baan als ambachtsman, schoenmaker of winkelier. Ernaar gestreefd moest worden om tijd over te hebben voor het echte werk: het bestuderen en in de praktijk brengen van de Torah. Hierdoor zouden ze zichzelf dichter bij God brengen. Kennis van de Torah stonden bij de hasidim in hoog aanzien. Om die reden leerden kinderen bijvoorbeeld al vanaf hun derde of vierde Hebreeuws om de Torah in de eigen taal te kunnen lezen.
