InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > Depressie: hoe krijg je een depressie?

Depressie: hoe krijg je een depressie?

Een depressie kan iedereen overkomen, uit wat voor milieu je ook komt. Toch zijn er statistisch gezien bepaalde groepen mensen die meer kans hebben om de ziekte te krijgen dan anderen. In sommige landen ligt het aantal depressieve mensen hoger dan in andere landen. Bijvoorbeeld in de Sovjet-Unie, waar in het begin van de jaren negentig het communisme ineenstortte. Het resultaat was enorme werkloosheid, criminaliteit en armoede. Ook zijn er beroepen waarin mensen meer kans lopen depressief te worden. Dit zijn vooral beroepen waar mensen met een hoge werkdruk, lange werkdagen en zieke mensen om moeten gaan, zoals leraren, boeren en dokters.

Arme mensen zullen eerder depressief raken dan rijke mensen. Zij hebben vaak meer problemen die een depressie kunnen veroorzaken, zoals werkloosheid en geldzorgen.

Je buitengesloten voelen

Mensen die op het platteland leven, lijden vaker aan een depressie dan mensen in de stad. Armoede, gebrek aan leuk werk en je buitengesloten voelen, kunnen grote problemen zijn op ? het platteland. In 2001 brak in meerdere landen op de wereld, waaronder Nederland, de ziekte mond- en klauwzeer uit. Boeren moesten hun vee om (laten) brengen. Dat veroorzaakte veel depressiviteit. Er waren zelfs boeren die zelfmoord pleegden.

Sommige studies hebben aangetoond dat mensen van etnische minderheidsgroeperingen zich depressiever voelen dan anderen. Waarschijnlijk omdat ze zich afgesloten voelen van hun cultuur en vaderland. Aziatische vrouwen in de Verenigde Staten lopen bijvoorbeeld meer risico dan blanke vrouwen. Wat ook meespeelt, is dat etnische minderheden vaak armer zijn en meer problemen hebben dan de mensen die in dat land de meerderheid vormen.

Grote werkloosheid en armoede, zoals in dit Amerikaanse reservaat voor Navajo-Hopii Indianen, kunnen in sommige gemeenschappen leiden tot een toename aan depressiviteit.

Depressiviteit schijnt minder vaak voor te komen bij groepen die nog echt traditioneel leven in kleine, hechte gemeenschappen. Onder de oorspronkelijke bewoners van bijvoorbeeld Amerika, Canada en Australië was het een zeer zeldzame ziekte. Nu zijn er niet zoveel volken meer die heel traditioneel leven. In deze groepen is het aantal depressieve mensen juist erg gestegen.

Wanneer kun je een depressie krijgen?

Veel artsen denken nog steeds ten onrechte dat een depressie alleen volwassenen kan overkomen. Maar er zijn steeds meer jongeren die een depressie krijgen. Kinderen kunnen depressief worden omdat hun ouders vinden dat ze goed moeten presteren op school. Of omdat ouders kinderen tiranniseren, misbruiken of zelf alcohol- of drugsverslaafd zijn. Tot in hun tienerjaren lijden meer jongens dan meisjes aan depressiviteit. Maar als ze ouder worden, draait dat om. Dan lijden vrouwen twee keer zo vaak aan een depressie als mannen. Tenminste, dat zeggen de cijfers. Waarschijnlijk klopt dit plaatje niet helemaal, aangezien mannen moeilijker over hun gevoelens praten dan vrouwen.

Uit een onderzoek van 2001 bleek dat twintig procent van de jongeren een jongen zou uitlachen als hij zou zeggen dat hij zich depressief voelde. Het zou kunnen dat bij jongens een depressie zich anders uit. Ze worden gewelddadig, nemen drugs, gaan stelen en veel drinken.

Mensen van middelbare leeftijd zijn de grootste risicogroep. Ze moeten soms om zien te gaan met hoge werkdruk of een scheiding. Ze hebben soms het gevoel dat ze niets meer hebben om naar uit te kijken. Ook oudere mensen worden vaak depressief. Zij kunnen te maken krijgen met de dood van hun man of vrouw, ziekte, pijn en zijn soms niet meer in staat om voor zichzelf te zorgen.

Depressiviteit in ontwikkelingslanden

Bijna al het onderzoek naar depressiviteit is uitgevoerd in rijke, westerse landen. Maar tachtig procent van de wereldbevolking leeft in ontwikkelingslanden. Vaak onder heel moeilijke omstandigheden.

Deskundigen zeggen dat in de Derde Wereld de meeste depressieve mensen leven. Daar zijn weinig psychiaters en niet veel mensen kunnen antidepressiva betalen. Maar vijf procent van de mensen in Afrika en China die aan een depressie lijden, wordt behandeld.

HIV en depressiviteit

In Oeganda is een op de tien personen besmet met HIV, In bijna elke familie komt wel HIV of aids voor. Van de bevolking blijkt 24 procent depressief te zijn, meer dan vier keer zo veel als in de westerse landen, Depressieve mensen zorgen vaak niet goed meer voor zichzelf. Uit studies blijkt dat vee Oegandezen gevaarlijke dingen zijn gaan doen, zoals heel hard rijden in de auto en seks zonder condoom. Dat laatste zorgt er weer voor dat HIV steeds meer verspreid wordt. Zo zijn de Oegandezen in een vicieuze cirkel terechtgekomen, waarin depressiviteit een steeds groter probleem wordt.
© 2008 - 2019 Guy1962, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Postnatale depressie: symptomen, oorzaken & behandelingEen postnatale depressie is een depressie die optreedt bij vrouwen na een zwangerschap. Wat zijn de symptomen? Hoe ontst…
Depressie bij jongeren kan zich anders uitenDepressie bij jongeren kan zich anders uitenVroeger dacht men dat depressiviteit alleen voor kon komen bij volwassenen. Inmiddels is bekend dat niet alleen jongeren…
Dipje of depressie?Dipje of depressie?Bijna iedereen voelt zich weleens somber, dat is heel normaal. Als deze dip wel erg lang duurt, kan het zijn dat je een…
Depressie: definitie, werking en behandelingMen spreekt van een depressie als de stemming abnormaal verlaagd is. Bij een depressie zien we dat er geen verbetering v…
Depressie: oorzaak en kenmerkenDepressie: oorzaak en kenmerkenEen depressie komt voor zowel bij kinderen als bij volwassenen. Een depressie heeft een aantal specifieke kenmerken. Nie…
Bronnen en referenties
  • Cursus 'Psychosomoatische aandoeningen', 2° Licentie Motorische Revalidatie en Kinesitherapie, K.U.L 1985

Reageer op het artikel "Depressie: hoe krijg je een depressie?"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Lisa, 02-01-2015 12:42 #2
Mijn depressies begonnen binnen een jaar na de geboorte van mijn oudste kind. In 14 jaar tijd kreeg ik 6 of 7 van zulke perioden. Zelf had ik van mijn ouders geen liefde en weinig aandacht gehad en het was een probleemgezin. Ons leven werd bepaald door het probleem van mijn vader. Toen ik kinderen kreeg begreep ik helemáal niet meer hoe zij hun kinderen zo konden behandelen. Kort gezegd denk ik dat dat verdriet, het feit dat ik mezelf niet goed genoeg vond en het feit dat ik mijn kinderen heel anders op wilde voeden, wat veel denkwerk en dus energie kostte, bij mij depressies veroorzaakten. Ik gebruikte af en aan een anti-depressivum en nam deel aan een praatgroep. Het deed me goed, maar niet voldoende, want de depressies bleven terugkomen en verergerden.
Tijdens de (achteraf) laatste depressie heb ik iemand gebeld om te zeggen dat ik steeds zelfmoordgedachten had. Ik wilde leven voor mijn kinderen, maar ik kon niet meer leven in die geestelijke hel, die voor het eerst ook nog werd verergerd door een angststoornis. Daarna werd ik naar de psychiatrische kliniek van een UMC-ziekenhuis gebracht. Na 6 weken ging ik deelnemen aan een intensieve behandeling van 4 maanden op een afdeling stemmingsstoornissen en ik kreeg een anti-depressivum. Toen ik daar een paar maanden weg was trok de depressie weg.
Dat is nu 10 jaar geleden en ik heb geen enkele depressieve periode meer gehad. Terwijl het leven daarna toch echt niet gemakkelijk was, want mijn kinderen kwamen terug uit de pleeggezinnen waar ze verbleven, het werden pubers en ik stond nog wat wankel op mijn benen, moest weer eelt op mijn ziel krijgen, maar door wilskracht en veel doorzettingsvermogen is het me gelukt om weer een band tussen ons te smeden.
Vroeger vond ik dat ik in staat moest zijn om zonder medicijn door het leven te kunnen, maar nu vergelijk ik mezelf met een diabetespatiënt, die kan ook niet zonder insuline. Ik heb er een groot vermoeidheidsprobleem aan overgehouden, waar ik iedere dag tegenaan loop, maar het gereedschap dat ik door de therapie heb meegekregen en waardoor ik een gezond denkend mens ben geworden, die zichzelf waardeert, weegt daar nog altijd tegenop.
Ik kan nu genieten, ik kan geluk voelen en ook nog vinden dat ik het verdien. Mijn kinderen zijn nu volwassen en emotioneel en psychisch in balans. Daarover voel ik grote dankbaarheid. Dit alles heb ik gedaan en doorstaan zonder steun van een partner, familie of vrienden. Dat vermeld ik speciaal voor mensen die ook alleen zijn. Maar ik heb wel af en toe een beroep gedaan op organisaties die er voor zijn om mensen met een probleem te ondersteunen of verder op weg te helpen.
Ik heb ook bij Jeugdzorg moeten aantonen dat ik weer in staat was om voor mijn kinderen te zorgen. Op die momenten zelf was het best wel pijnlijk dat dat onderzocht werd, ze zijn dan echt niet vriendelijk, maar ik begreep dat dat nodig was en in het belang van de kinderen.
In Nederland slaan jaarlijks ca. 1500 mensen de hand aan zichzelf. Hadden zij maar aan 1 persoon laten weten wat ze van plan waren. Dat kan een wereld van verschil maken, uiteindelijk. Als iemand wil reageren op mijn verhaal dan sta ik daar open voor.

Pieter, 17-12-2012 10:51 #1
Een depressie krijgen is niet fijn maar overlijden door de medicatie wat helaas voorkomt ook niet.

Infoteur: Guy1962
Laatste update: 14-10-2010
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 2
Schrijf mee!