Omgaan met pubers

Reactie op Babs:
Het lijkt wel mijn verhaal. Mijn zoon is van de week 18 geworden. Hij komt soms ook helemaal niet thuis 's nachts en komt ook regelmatig niet thuis eten zonder te waarschuwen. Er valt hierover ook niet met hem te praten. Op school gaat het sinds een jaar ook slecht. Hij moet nu van school af en heeft dus geen diploma. We hebben ook al 2 keer bij leerplichtzaken gezeten vanwege te laat komen/spijbelen. Ik ga hieraan onderdoor. Ik slaap niet meer, kan niet meer eten. Mijn zoon was tot een jaar geleden een hele gemakkelijke lieve jongen.

Mijn 2 jongste zonen zijn nu 14 en 16 jaar. Pubers dus! Het ergste vind ik het onbeschofte en geschreeuw tegen mij, geen respect. Soms voel ik dat ik degene ben die mijn mond moet houden. Ook degene van 16 heeft foute vrienden en ik wijs hem erop waarom ik het niet wil. Mijn 2 oudste zoons van 30 en 27 waren ook pubers maar dit heb ik nog nooit meegemaakt en kan niet tegen onbeschoft gedrag. Verder zijn ze wel eerlijk en ik ben wel een moeder die met ze mee denkt. Het gaat wel over maar helaas zit ik er nu even mee. Reactie infoteur op 05-07-2009:Hi Carina, ja het gaat niet zonder slag of stoot. Ik denk dat het opvoeden van pubers in de huidige tijd moeilijker is dan vroeger, en dat lijkt ook jouw ervaring. Nu nog veel geduld...groetjes, A.

Mijn zoon van 16 komt laat uit zijn bed 11 uur en verdwijnt daarna de hele dag achter zijn computer ik vind dit heel vervelend en daar hij zijn examens achter de rug heeft en 100 vrije dagen heeft staat dit mij heel wat dagen te wachten als ik hier wat van zeg zegt hij dat ik moeilijk doe ik wil regels opstellen van b.v 3 uur per dag computer en ongeveer om 9 uit zijn bed dit vindt hij belachelijk en dan gaat hij bij zijn vader wonen waar dit alles wel mag Reactie infoteur op 15-06-2009:Hi Lily, het beste is om met zijn vader qua opvoeding op een lijn te zitten zodat er geen grote verschillen zijn. Het probleem is deels dat je zoon niet erkent dat zijn manier van leven voor hemzelf niet goed is. Een vakantiebaan zou hem de nodige regelmaat geven. Je kunt de voordelen daarvan met hem bespreken. Wil hij helemaal niets behalve de computer, dan gaat het waarschijnlijk om game- of chatverslaving. Je zoon hiervan bewust maken is het beste. Verder is het afwachten of hij dit gaat inzien. Biedt verder genoeg leuke uitjes aan zodat hij ook eens wat anders ziet dan zijn pc. Succes! A.

Ik zit er doorheen. Mijn zoon van 18 weigert mij te bellen als hij 's nachts uitgaat, als hij later thuiskomst of soms helemaal niet. Met wisselend succes probeer ik met respect te communiceren en te vertellen welk gevoel dat bij mij losmaakt en ik hem veel losser zou kunnen laten als hij in ieder geval even laat weten waar hij uithangt c.q. veilig is. Het laat hem echter koud. Op school gaat het niet goed en ook dat wil hij niet inzien. Hij zegt ook overal maling aan te hebben. Het was tot voor ruim een half jaar terug een prima kerel, waar je goed afspraken mee kon maken. Wie helpt? Reactie infoteur op 02-06-2009:Hi Babs, je zoon eist vrijheid op. Dat hij sinds een half jaar zo is veranderd zou kunnen liggen aan invloeden van buitenaf, zoals 'foute' vrienden. Hij is al 18 en denkt dat hij geen verantwoording meer verschuldigd is, maar hij woont nog thuis en daar gelden basisregels. Het minste wat hij kan doen is het thuisfront informeren waar hij uithangt en wanneer hij weer denkt terug te komen. Hij zou dus telefonisch bereikbaar moeten zijn. Probeer uit te zoeken met wie hij omgaat. Desnoods kun je contact opnemen met de ouders van zijn vrienden om na te gaan hoe zij het beleven. Hopelijk is er niet teveel drank of zelfs drugs in het spel. Succes, A.

Hallo, ik ben een moeder van twee zonen (14 en 16 jaar). Ze maken ontzettend veel ruzie. Ik weet niet meer hoe te reageren (praten, negeren, straffen, ...). Een beetje goede raad zou misschien kunnen helpen. Reactie infoteur op 02-06-2009:Hi Marianne, consequent optreden is moeilijk maar wel mogelijk. Straffen is niet sfeerbevorderlijk, maar goed gedrag kun je wel een beetje belonen door daar steeds positief op te reageren. Als ze ruziemaken zou je ze naar een andere kamer kunnen sturen zodat ze hun oorlog daar verder kunnen vervolgen. Dit natuurlijk met de bedoeling dat ze inzien hoe idioot het eigenlijk is. Verder zou je je partner/echtgenoot hierin moeten betrekken, want twee aanwezige ouders maken meer indruk dan eentje. Succes, A.

Ik heb een dochter van 17 jaar. Ze doet nu dus dingen stiekum, zegt ook tegen haar broer (15 jaar) dat hij die dingen niet tegen mij moet zeggen. Heel vervelend dat we zo ontzettend vaak botsen en dat ze haar broer hier ook in mee sleept. Liegen, stiekum, eigenwijs, niet voor enige reden of uitleg vatbaar en lui. Hoe moet dat allemaal goed komen? Is dit echt allemaal pubergedrag? Vindt het ook heel vervelend om haar alleen thuis te laten. Ik heb begrepen van andere puber-ouders dat ze zich afzetten tegen de personen waarvan ze het meest houden en die ze ook het meest nodig hebben zonder dit uit te spreken. Ik vindt het een hele moeilijke en zeer zware strijd en tijd. Menig persoon om me heen heeft al geadviseerd om iets meer afstand te nemen, ik probeer het wel, maar wil haar zoveel mogelijk begeleiden. Zucht, zucht... help! Reactie infoteur op 04-05-2009:Hi Ingrid, ja een bekend dilemma voortvloeiend uit typisch pubergedrag. Het loskomen van de ouders gaat niet zonder slag of stoot, en het is voorlopig schipperen tussen enerzijds vrijheid geven en vrijheid beperken. Volgens mij doe je het goed want je laat zien dat je er voor haar bent. De fase is tijdelijk, dus houd moed. Groetjes, A.

Mijn zoon wordt dit jaar 12 jaar. Ik heb sinds 2.5 jaar een relatie, hij heeft een dochter van 7 jaar. Mijn zoon commandeert haar altijd, het moet altijd zijn zin zijn, zij doet dit dan ook. Hij kan haar ook kleineren aan tafel waar wij bij zitten en zij reageert daar niet op ! Wanneer wij in discussie zijn, komt mijn zoon ertussen ! Gisteren vroeg hij te gaan spelen bij een vriend/buur en hij had een uur om terug thuis te komen (19.30u), om 20u ben ik hem gaan halen bij de buren en heb hem gezegd dat het de laatste keer was dat hij in de week naar die vriend gaat omdat hij te laat was. Zijn excuus was dat hij geen klok kon vinden in hun huis! Ik kreeg dan ook te horen dat ik zijn vriendschap aan het afnemen was met die vriend waarop ik hem uitlegde dat ik wil dat hij op tijd naar huis komt, dat hij naar mij luistert !
Hij heeft steeds een uitleg op alles en werkt serieus op mijn gevoelens in !
Hij ligt ook dikwijls in discussie met mijn vriend en antwoordt hem ook regelmatig met zinnen die ik vroeger NOOIT zou durven zeggen...Hij durft soms te vermelden dat hij bij zijn papa zou gaan wonen....
Ik ben echt bang voor de toekomst.... Reactie infoteur op 24-03-2009:Hi Lies, je zoon lijdt onder de scheiding van zijn ouders. Dat is punt een. Hij reageert het af op de dochter van je vriend. Dat is punt twee. Dan test hij je grenzen uit, die van jou door niet naar je te luisteren met het thuiskomen, en die van je vriend door mogelijk brutale dingen te zeggen. Dat is punt drie. Dreigen met wonen bij zijn vader is punt vier. Je moet met je vriend en liefst ook je ex-man een plan van aanpak opstellen en dat consekwent uitvoeren. Dit betekent beloning van goed gedrag en afwijzing van fout gedrag. Geef niet toe om er maar vanaf te zijn, houdt dus vast aan huisregels. Probeer intussen de communicatie met je zoon op gang te houden, ook in of na ruzies. Doe het echt belangstellend en positief. Op een dag zal de sfeer verbeteren omdat ie doorheeft dat zijn negatieve gedrag op jullie geen indruk maakt. Succes, A.

Mijn 15 jarige dochter heeft tegewordig de gewoonte om haar jongere broertje te kleineren. Dat doet zij meestal tijdens etens tijd en als ze tussen vrienden zijn. Wij probeer dan niks te zeggen en laat onze zoon voor zichzelf opkomen maar soms wordt het te veel en dan komen wij dan op voor hem. Nu respecteer zij zelf de regels niet meer en doet gewoon wat ze wil. Ze eet en slaap wanneer ze wil en wil haar taken niet meer doen. Van morgen ging ze weg zelfs met ons uitdrukkelijk verbod om dit te doen. Wij zijn ten einde raad. Ik heb nu het tv en computer in haar kamer uitgeschakeld in de hoop dat zij dan meer receptief naar ons toe en weer op tijd slaapt. Ik ben alleen bang van haar reactie als zij uitvindt wat ik allemaal gedaan hebt. Reactie infoteur op 27-01-2009:Hi Maria, ze wil zich laten gelden en gebruikt haar broertje hiervoor. Ook ontwikkelt ze haar eigen wil, gezien de eigen eet- en slaaptijden enz. Helaas is ze nog niet verantwoordelijk en oud genoeg om de gevolgen van haar daden te overzien. Het lijkt alsof ze haar leventje prima zelf kan leiden, maar zonder jullie hulp is ze nergens. Ze test jullie ook duidelijk uit en onderzoekt haar grenzen. Spreek je zorgen over haar gedrag uit en span de teugels gerust wat meer aan. Onbewust wil ze ook dat jullie dat doen. Veel succes! A.

Mijn dochter is 12 en nergens toe te motiveren ze stelt alles uit is super chaotisch en als ik haar prijs voor goed gedrag of een goed cijfer stopt ze er direct mee of begint te zeurendat ze nodig nieuwe kleding moet hebben of bel tegoed. ik word hier radeloos van want ik ben super gemotiveerd. ik push haar niet en heb begrip voor haar ,maar van haar kant komt alleen maar iets als ze er iets voor terug krijgt.ze heeft ook constant bevestiging nodig terwijl ik dat regelmatig geef zonder dat ze het vraagt ,herkennen mensen dit? Reactie infoteur op 27-01-2009:Hi Anna, ze heeft in de gaten hoe ze dingen voor elkaar kan krijgen en maakt daar driftig gebruik van. Nu moet ze nog leren dat niet overal een prijskaartje aan hangt. Dat komt met de tijd, want dit is duidelijk een begin van de puberteit. Sterkte, A.

Heb een 13 jarige dochter die er midden in zit van de week was het behoorlijk afzien ze hief haar hand tegen over mij en schrok daar best van heb haar een standje gegeven en naar haar kamer gestuurd.de volgende dag wist ze me te vertellen dat ze het niet zo bedoeld had moet ik me nu toch zorgen gaan maken.haar vader en ik zijn 1,5 jaar uitelkaar ik nieuwe vriend mag ze graag papa wil haar niet veel zien en toch wil ze graag naar hem toe moet ik maar gewoon haar los laten vind het zo moeilijk groet bianca Reactie infoteur op 27-10-2008:Hi Bianca, de verschijnselen van je dochter's puberteit zijn waarschijnlijk versterkt door je echtscheiding. Daar is die agressie ook een uiting van en dat kan tijdelijk zijn. Overleg met je ex-man is nodig, alleen al voor een duidelijke bezoekregeling. Wijs hem op zijn verantwoordelijkheid, juist voor jullie dochter. Succes, A.

Ik vind het heel moeilijk om dat gedrag niet persoonlijk op te vatten. Ze staan soms op mijn hart te dansen. Ik kan er echt verdriet van hebben. Ik weet dat het overgaat maar ik vind het een vreselijke periode. Soms is het ook gewoon zo zielig. Die heftige stemmingswisselingen ben ik best wel bang voor. Bang dat ze iets stoms doen. Reactie infoteur op 15-09-2008:Hi Carmen, ja dat is herkenbaar. De enige troost is dat het voorbijgaat, groet A.

HELP! Wat doe ik met een zoon van 18 die mij uitscheld voor sukkel, dombo, en nog meer van dat soort dingen. Mijn man praat met hem mee en laat mij dus vallen. Ik voel mij net een klein kind. Ik wordt genegeerd en uitgelachen. Zij vertellen mij allebei, wat ik moet doen. Reactie infoteur op 01-07-2008:Ze vinden het allebei kennelijk wel stoer om zich zo puberaal mogelijk te gedragen. Mijn advies zou zijn, negeer ELK negatief gedrag en reageer op ELK positief gedrag. Maak daarna de balans op, veel sterkte, groetjes A.

Dank, dank, dank voor dit artikel. Na een heftige ervaring met mijn bijna 16-jarige zoon had ik deze handvatten echt nodig. Het voelt beter als je een beetje weet wat je wel en vooral niet moet doen.

Een bezorgde moeder Reactie infoteur op 01-07-2008::) Dat kan ik me voorstellen. Fijn te horen dat je er iets aan hebt gehad. Groeten, A.

Dit zou mijn moeder eens moeten lezen, dan zou ze misschien niet zo met me spotten... of uitlachen... of zo erg zeuren over school... Reactie infoteur op 01-07-2008:Inzicht van twee kanten is dubbele winst! Groetjes, A.

Goed voor me om dit te lezen, het bevestigd dat ik op de goede weg zit. Maar af en toe... ppffffff... Reactie infoteur op 01-07-2008:I know, i know... groet, A.

Duidelijk artikel dat zeer herkenbaar is, moeilijke en mooie levensfase! Reactie infoteur op 29-12-2007:Fijne reactie, bedankt! A.

Hier heb ik veel aan bedankt, steengoed! Reactie infoteur op 29-12-2007:Dank je zeer! A.