De vrouwen van Liberia zorgden voor vrede

De vrouwen van Liberia, een West-Afrikaans land zorgen er in 2003 voor dat er aan de burgeroorlog een einde kwam. De vrouwen van Liberia startten een protestbeweging en waren maanden aan het demonstreren. Ze gingen met duizenden de straat op om vrede te eisen. De vrouwen van Liberia deden dat in witte kleding, maanden achtereen, zelfs toen de gevechten de hoofdstad Monrovia al genaderd waren. De vrouwen van Liberia zorgden voor het stoppen van de burgeroorlog.

Liberia’s geschiedenis

Liberia werd in de negentiende eeuw gesticht door vrijgelaten Amerikaanse slaven die teruggingen naar het Afrika van hun voorouders. Vreemd genoeg vertoonden ze hetzelfde gedrag als degenen die hen als slaaf hadden gebruikt. Ze voelden zich ver verheven boven de oorspronkelijke bevolking en gedroegen zich daar ook naar.
In het begin van de 20e eeuw werd de rubber uit het land veel verkocht. Het geld ging alleen naar een hele kleine groep mensen. In de jaren ’80 ontstond er een burgeroorlog nadat er een staatsgreep was gepleegd. De in 1997 tot president gekozen en later van oorlogsmisdaden beschuldigde Charles Taylor speelde daarin een twijfelachtige rare rol. Wrang was verder de inzet van kindsoldaten die bij beide partijen werden ingezet (zowel door het leger als door de rebellen van LURD). Kinderen nog die werden geronseld om de tegenpartij te vermoorden of vaker nog werden gedwongen om anderen om het leven te brengen.

De vrouwen van Liberia komen in opstand

Sociaal werkster Leymah Gbowee en veel andere vrouwen vinden dat het op een gegeven moment wel genoeg is geweest en dat het land steeds meer afglijdt. Ze proberen het eerst met bidden. Als dat niet lukt, kiezen zij voor het protest en willen ze daarmee de partijen weer om tafel krijgen. Hun protest is geweldloos. De vrouwen die deze vredesbeweging starten komen overigens uit diverse geledingen. Moslims en christenvrouwen strijden samen voor de vrede.

Cordon rond de onderhandelingen

Door de maandenlange protesten van de vrouwen krijgen zij het uiteindelijk toch voor elkaar dat de partijen weer met elkaar om tafel gaan. Zowel de rebellen als het leger scharen zich rond de tafel in Accra in het buurland Ghana. De vrouwen die een goed resultaat willen afdwingen zorgen ervoor daar ook bij te zijnen bivakkeren weken op de stoep terwijl het leger en de rebellen in weelde in 5-sterrenhotels verblijven. De dames leggen een cordon rond het conferentieoord waar de mannen samenkomen. Op een gegeven moment wordt aangekondigd dat de dames moeten worden verwijderd, maar zij weigeren dat. Ze willen dat er nu eindelijk vrede komt. Als de rebellen proberen te vluchten via de ramen wordt het meest ultieme wapen ingezet dat een vrouw in Liberia heeft, namelijk zich ontkleden. Het is in het land een schande om een naakte moeder te zien en als de andere vrouwen het voorbeeld volgen houdt juist dat de mannen op hun plaats aan de onderhandelingstafel. De onderhandelingen worden hervat en het vredesakkoord getekend.

De eerste Liberiaanse vrouwelijke minister wordt benoemd

Na deze ondertekening lieten de dames het er niet bij. Ze ontwapenden na de onderhandelingen de kindsoldaten en voerden vervolgens campagne voor de vrouwelijke Johnson Sirleaf, die uiteindelijk wordt uitgeroepen tot minister.