Zelfdoding of zelfmoord: Website met tips voor humane dood

Kees, 16-12-2011 22:22
Ja ik ben er klaar mee. Waarom moet ik nog. Mijn man is afgelopen zomer onder de trein gegaan en heeft me met niets achtergelaten. Ik heb geen werk en leefde van zijn inkomen. Ik wil ook gaan. Waarom mag dat niet. Moet ik ook onder de trein of zo. Krijg van de huisartrs niet eens een kalmeringspil. Hoe verlos ik mezelf uit deze ellende. Ik wil niet alleen verder.

Anke, 30-11-2011 13:49
Het zelfbeschikkingrecht is een van de pijlers van het gezondheidsrecht.
Waarom moet je naar verre oorden om daar vesperax of nembutal proberen te
verkrijgen, zoals zo velen al hebben gedaan? En dan meestal zonder succes.
Of kiezen voor een intercity, ophanging en andere vreselijke methoden, waarmee nabestaanden met een trauma achterblijven?

Mijn vader heeft in zijn langdurige en pijnlijke ziekte gesmeekt te sterven en niet meer
te hoeven lijden. Zijn toestand was ten hemel schreiend.
In die tijd was er veel minder mogelijk op het gebied van pijnmedicatie bij kanker.

Met inachtneming van de wettelijke zorgvuldigheidseisen voor het effectueren van een
zelfgekozen levenseinde (euthanasie en hulp bij zelfdoding) is het pleidooi hiervoor
legitiem en is het een goed dat NVVE ook voor mensen die niet geheel aan deze eisen
voldoen (laatstewilpil) onderzoek verricht en hiervoor pleit.
De suïcideconsulenten zijn goed geïnformeerde mensen met wie hierover in vertrouwelijkheid kan worden gesproken.
Referende aan het boek van theoloog Kuitert "Suïcide wat is er tegen?" zou het zinvol
zijn hierbij het zelfbeschikkingsrecht van mensen te respecteren.

Zieke, 27-11-2011 12:30
Heb weet ik de ziekte van lyme maar is gevonden door een alternatieve arts, Is onbetaalbaar geworden . De reguliere dames en heren willen er niet aan. Ik tob en tob maar, Ik wil niet meer want de kwaliteit van leven is verdwenen,

Traangas, 09-11-2011 21:36
Ik ben 20jaar.. en ik heb heel wat meegemaakt..ik ben gepest...ik ben verkracht.. ik ben geslagen vaak genoeg..ik ben gekleineerd.. alles bij elkaar heeft mij tot een hele onzekere meisje gemaakt.. tot de dag van vandaag haat ik mijzelf ik walg van mijzelf.. meerdere malen heb ik zelfmoordpogingen begaan waarvan 1 in ziekenhuis ik snij mezelf nu elke dag ..elke dag val ik huilend in slaap ik kan het niet meer ik wil zo graag dood zo graaag ...

HELP MIJ !!!!!

H. Groen, 05-11-2011 19:39
Ben al sedert 1982 lid van de NVVE... Afgelopen week heb ik iemand van de ondersteuningsdienst bij me gehad om te praten over zelfdoding. Het leven is voor mij genoeg geweest. Wat mij nu nog rest is een verpleeghuis ivm een ernstige ziekte. Heb mijn moeder gezien in een verpleeghuis... ze wilde niet meer en gelukkig was ze ook lid van de NVVE. De zorg wordt alleen maar slechter en mijn gezondheid navenant. Ik wil mezelf besparen wat mijn moeder is overkomen.

Mark Kleinhesselink, 05-11-2011 16:26
Graag zou ik wat info ontvangen of jullie mogelijkheid zien mij te helpen bij zelfdoding. Ik heb al jaren last van zware depressies en heb al hulp gehad van meerdere psychologen maar niets helpt. Ik ben nu 40 jaar en heb geen zin meer om verder te leven.

b.v.d.

Mark Kleinhesselink

Alain, 30-10-2011 21:27
Ik ben vaak suicidale gedachten.Mijn moeder,mijn vader kijkt niet naar me om.Ik zou vooral een pijnloze,snelle dood willen.Maar ik ben gelovig,en als ik zelfmoord,moet ik naar de hel en eigenlijk is het gemakkelijk om van een hoog gebouw te springen,maar ik vind het te akelig.Er zijn mensen die zeggen dat mensen die zelfmoord (willen) plegen,lafaards zijn.Ze hebben waarschijnlijk dan nog nooit zo'n gevoelens gehad want volgens mij is er niemand die uitkijkt om zelfmoord te plegen.Het is gewoon de laatste stap die je zet in een leven die niet te leven valt ...

Remco, 27-10-2011 23:36
Eenzaamheid creëert meer eenzaamheid, dat is bekend. Op een bepaald moment kun je je gevoelens niet meer delen, omdat ze dieper en vreemder zijn dan 'gewone' mensen ze ervaren. Het leven kan dan ondragelijk worden. Dus eenzaamheid moet een reden voor euthanasie zijn. Aangezien 'gewone' mensen, medici, hulpverleners dit niet in (willen) zien, hebben ze ook niks te klagen over mensen die voor de trein springen.

Remco, 25-10-2011 18:53
Wordt er overigens wel eens naar gekeken hoe het kan dat ondanks de psychiatrische 'hulp' hele volksstammen voor de trein springen? Wat klopt er niet in dat plaatje? En waarom wordt iemand die suïcidale gedachten heeft ook nog eens, vanwege het taboe, in de steek gelaten, terwijl wordt verondersteld dat hij/zij het niet moet doen, en dus hulp kan gebruiken? Ikzelf heb diverse malen aangeklopt bij de GGZ om te waarschuwen, maar een kluitje in het riet is wat je kunt krijgen. Er is al jaren een grote workload in de GGZ.

Remco, 24-10-2011 12:48
Ik weet niet meer waarom ik suïcidaal ben. Ik wil niet dood, maar ik kan het leven niet meer aan. Ik snap de verhalen die ik hier lees zo ontzettend goed. Ik ben tegenwoordig elke dag de hele dag bezig mezelf op te peppen. Soms voel ik me goed, en daar loop ik op. Ik ben niet depressief te krijgen, en dat gun ik de schepper ook niet, met alle respect overigens. U en ik weten hoe het is om in dit schuitje te zitten. Mensen die dat niet begrijpen, daar zit de wereld vol mee, daarvan moet je maar denken dat ze gewoon niet beter weten. Vandaag een goede dag. Dat weet ik elke dag zeker. Suïcide is moeilijk en tegennatuurlijk. De stap om het te doen vergt naar mijn overtuiging een gigantisch grote geestelijk pijn, zoals ik die hier lezen kan.

Josephine, 18-10-2011 18:30
Ik heb het boek Hulp bij zelfdoding gelezen, maar als ik om de genoemde medicijnen vraag bij de dokter, weet hij meteen wat de bedoeling is, want het zijn echt hele specifieke middelen en die krijg ik nooit met mijn achtergrond. Daar heb je dus niks aan, want ik ga me echt niet in het illegale cirquit begeven en op internet stikt het van de oplichters, dus de kans dat je hier iets koopt en vervolgens ook echt ontvangt is mimiem.
Een wassen neus dus deze vereniging. Gewoon maar hopen dat ik nooit meer (zwaar) depressief word. Moet altijd lachen als ik zie dat er op de T.V. weer eens zelfmoord gepleegd wordt met een handje vol pillen. Alsof het zo makkelijk is. Kurt Cobain heeft eens zo'n 45 tabletten Rohypnol binnen gekregen. Daar heeft hij wel een paar dagen van in coma gelegen, maar hij heeft het wel overleefd. Ik vind het bovenstaande artikel dan ook niet echt een nuttige leidraad. Zelfmoord plegen is gewoon moeilijk /pijlijk en dat is denk ik maar goed ook, want anders zou het in deze moeilijke tijd erg stil worden op straat, denk ik.

Marley, 17-10-2011 03:51
Een ieder heeft z'n verhaal. Mijn grootste liefde is gelukkig getrouwd en enorm gek met mij. Mijn huwelijk is gestrand op mijn burn-out zo verteld mijn ex, inmiddels getrouwd en nu wil zij mij graag terug. Mijn dochter heeft kanker en dan zal ik niet uitweiden over mijn gebreken. Ach zoals bij velen is het een lang verhaal, ik ben het zat, ik ben moe.

Margreet Vorstermans, 12-10-2011 22:20
Ik vind dat iedereen over zijn leven moet kunnen beslissen

Nietvanbelang, 30-09-2011 18:42
De wereld is inderdaad rot! Op mn 12de dacht ik al aan zelfmoord. Nu ben ik 56 en ik denk er meer dan ooit aan. Ben al bijna 4 jaar in psychiatrische behandeling en niks helpt. Voor de buitenwereld heb ik een goed leven, maar wat weten zij ervan. 3 x ben ik op mn werk gepest, de laatste keer was de druppel, ik kom er maar niet meer boven, heb er nog steeds nachtmerries van en voel me een komplete nul. Nu is mn vader ook nog dit jaar gestorven, heb zelf geen kinderen en heb nu echt het gevoel dat ik toch niks meer achterlaat. Heb dan ook nog een schoonzus die me vanaf ik thuis ben gebleven omdat het echt niet meer kon, me met de nek aankijkt want mensen die zo'n gedachten als zelfmoord hebben (of het effectief doen) zijn egoïsten volgens haar ! Voor hulp of een goed gesprek moet ge daar niet naartoe gaan hoor. Zelfs als ge zegt dat mensen die dat doen met hun rug compleet tegen de muur staan en nergens serieuze steun vinden, dan nog begrijpt ze het niet. Thuis kan ik er ook niet over praten, mijn man is direkt op zijn tenen getrapt en neemt het persoonlijk op, hij kan daar ook met zijn verstand niet bij, dus zwijg ik maar. Het is hier één tranendal en zeker inwendig, iedere dag een gevecht, maar nog voor hoelang?

Mens, 25-09-2011 02:25
Beste lezers,
Ik begrijp mensen die je zeggen dat je jezelf niet mag doden niet, maar zij gaan niet aan je deur staan om je op te beuren, zij gaan je niet helpen als het moeilijk gaat. We hebben helaas het leven gekregen en we kunnen nergens anders dan op deze wereld vertoeven. Maar de wereld is rot; wetten, dictators en mensen die hun wetten en waarden aanhangen leggen ons een levensstijl op waarin je geen inspraak hebt. Je moet alsmaar, elke dag opnieuw aan die hoge eisen voldoen, of je dat nu wilt of niet. JE zult gestraft worden als je niet deelneemt aan de maatschappij je zult uitgesloten worden, je zult bekritiseerd worden, mensen zullen je veroordelen voor het niet volgen van de ziekelijke regeltjes die ons worden opgelegd. Nee, het leven is lelijk ... tja vogels, bloemen en zonneschijn zijn maar klein bier naast moord, bedrog, hypocrisie, uitsluiting, verplichtingen en de slavernij die we elke dag ondergaan. De wereld is een trieste, zielige plek, waarin mensen elkaar voortdurend belagen en de wet te koop is. Enkel een onwetend en naïef iemand ziet de wereld als een mooie plaats ... waren we allemaal maar zo dom als velen. De mens is een walgelijk schepsel en ik kan wedden dat iedereen die dit leest denkt "ja maar ik ben een uitzondering", maar hoe kan je dit over jezelf denken als je zo kortzichtig bent om niet te zien dat we allemaal onze perverse systemen in stand houden: door belastingen te betalen geven we overheden geld om moorden te begaan, door nooit te protesteren of acties te ondernemen tegen de menige moorden, genocides, roven en oorlogen maken we het mogelijk dat anderen uitgebuit worden, door deel te nemen aan de consumptiemaatschappij creëren we nood aan grondstoffen waardoor weer mensen worden uitgemoord en oorlogen worden onderhouden ... ironisch dat ik dit moet vertellen vanachter mijn pc vol coltan waarvoor al die genocides door onze regeringen zijn georganiseerd ... ja de wereld is een rotte plek dus als je dan wilt sterven neem dan een aantal corrupte politici mee in je graf, je zult er velen gelukkig mee maken.

Anoniem, 18-09-2011 21:55
Ik heb al sinds ik ongeveer 7 jaar ben gedachten en de neigingen om zelfmoord te plegen ik heb ook een poging tot zelfmoord gedaan op mijn 10, ik ben nu 12 en ik denk elke dag aan die dag terug, ik wil nog steeds zelfmoord plegen ik wil een overdosis medicijnen nemen.. Ik heb altijd het gevoel dat ik op de achtergrond sta, ik doe tweetalig VWO, en het zet zo een grote druk op mij dat maakt me geestelijk wel een beetje kapot doordat iedereen het hoogste van me verwacht.. Ik heb altijd het gevoel dat iedereen me haat ik ben lelijk en dik en ik heb nog nooit een vriendje gehad! Ik wil dit leven gewoon niet meer!

Jessica, 17-09-2011 23:31
Ik ben 34 jaar en vrouw van een hardwerkende eerlijke man. Zelf had ik al een zoon van een vorig huwelijk, en samen hebben we ook een zoon gekregen. Van de buitenkant ziet alles er zo beschaafd en gewenst uit, maar ik ben zo ongelukkig. Al 24 jaar denk ik aan zelfdoding. Vaak heb ik met pillen en messen gestaan en het toch niet gedurft. Als ik er bij hulpverlening mee kom, zeggen ze dat ik aan mijn kinderen moet denken. Maar wat hebben die aan me als ik altijd duister en donker vertrokken ben naar mijn droomwereld. Nu heb ik een definitief besluit genomen en al een afscheidsbrief in de pc opgeslagen. Wanneer en hoe, dat weet ik nog niet. Mensen die met argumenten komen als; 'God houdt van je' of; 'denk eens aan je gezin' kunnen beter hulpverleners worden. Daar heb ik net zo veel aan. Al jaren voel ik mijn tijd bij hulpverlening verloren. Kortom,; als er een gemakkelijke weg bestond om met 1 pilletje van het leven af te zijn, nam ik die zonder aarzelen in. Ik ben gewoon klaar hier...

Penelope, 17-09-2011 14:35
Ben een vrouw van 41. Als klein kind heb ik veel gezien met een alcoholische vader. Door vriendje van moeder aangerand, vernederd en getreitert, waardoor ik een verkeerd beeld van mannen heb.( die klootzak is nu nog getrouwd met mijn moeder) Veel misbruikt door vriendjes, maakten ook gebruik van mijn goedheid. Toen ik 17 was overleed mijn vriend, daar kom ik nooit meer overheen. Op mijn 23e een zoon gekregen van een man welke zich ontpopte tot een ware duivel. Ben vaak verkracht en mishandeld door hem en het gaat maar door dat getreiter, maar nu via mijn zoon. De emotionele mishandeling was nog het ergst. Veel problemen met mijn zoon, hij haat me. Heb al 16 jaar zeer respectabele baan, dat is het enige wat mij nog op de been houdt (en mij het gevoel geeft dat ik niet zo gek ben als iedereen zegt.. ). Ik ga kapot van binnen , heb gefaald in dit leven en ben altijd alleen, dus niemand gaat mij missen. Vrienden heb ik niet, die bleven weg door alle stress om mij heen. Weet alleen niet waar ik moet beginnen, hoe kom je aan pillen cq vuurwapen?? Hoop dat ik gauw een weg vind..

Kelly Haverbeke, 31-08-2011 23:21
Ik ben op deze site beland om een manier te vinden om een einde te maken aan alles.
Ik ben dan nog maar achtentwintig jaar maar als je al van je twaalf jaar de eerste poging ondernomen hebt en die wens om er niet meer te zijn al die jaren gebleven is denk ik dat ik het beter zou hebben.Ik weet dat hoe erg ook weinig mensen mij zullen missen.
Ik heb geprobeerd iets te maken van mijn leven maar helaas blijft alles tegengaan ik vind geen woonst ben fysiek ook al kapot en mentaal gaat het helemaal niet meer.
ik heb nooit veel gewild of verlangd alleen een moeder die mij graag zag maar ook dat is mij niet gegund. de mensen die wel om mij gaven ben ik helaas op korte tijd verloren.
er zijn natuurlijk nog vriendinnen maar ik weet hoe moeilijk het is om zoiets te verstaan.

Kayra, 09-08-2011 20:44
Lieve Marie-Anne, Ik schrik van je berichtje, de 1e die ik las.
Je moet het wel heel erg moeilijk hebben om zo ver te komen. Wil je het heel aub NIET doen?!!?!! Denk aan je kinderen. Zij hebben je nodig! Als je hen achterlaat met zoiets verschrikkelijks, is hun leven kapot.... Wil je dat? Jij bent gezegend dat je kinderen hebt. Ik wil ze heel graag maar het is er nog steeds niet van gekomen...... : ' (
Er zijn veel mensen die wel van je houden. Kijk naar alles wat je hebt ipv naar alle negatieve dingen in je leven. Ik weet dat het makkelijk gezegd is, maar richt je op de goede en positieve dingen. Wat mij altijd helpt als ik het niet meer zie zitten, is bidden. Je kunt aan God, Jezus en Maria bidden en je kunt de Engelen om hulp vragen. Doe het gewoon en zij zullen je helpen. Zij houden heel veel van je! Ik had ook een heel moeilijk leven en veel tegenslagen. Ik wou ook vaak graag dood om van alles af te zijn. Maar als ik denk aan de mensen die ik achter laat, kan ik het niet. Mijn leven wordt steeds beter en mooier. Ik ben een sterker mens geworden. Geniet van de kleine dingen in het leven zoals de vogels en bloemen(geur) in de tuin, een vriendelijk gebaar van iemand, het samenzijn met je kinderen, de zon die schijnt en je huid verwarmd, schrijf je mooiste herinneringen van je leven eens op en voel die vreugde opnieuw. Richt je op de mooie dingen. Ik wil dat je gelukkig wordt en ik zal voor je bidden. Je bent het waard! GOD LOVES YOU!

Hameeuw Marie-Anne, 05-08-2011 23:22
Na een leven vol traumatische gebeurtenissen, zowel in mijn jeugd, tijdens mijn huwelijk en echtscheiding en ziekten bij de kinderen, het verlies van mijn beste vriend en maatje, en na bij verschillende psychiaters, dokters en therapeuten in behandeling te zijn geweest, heb ik besloten om een eind aan mijn leven te maken, dat voor mij totaal geen zin meer heeft, zonder anderen daarbij te betrekken, Graag had ik informatie gekregen over de beste manier om uit het leven te stappen. Graag de website met tips.
Hopende op een reactie van uwentwege, en bij voorbaat dank.

De Mijne, 27-07-2011 22:06
Waarom, waarom is en blijft de grote vraag.... Hoezo mag je zelf niet beslissen of je uit het leven wilt of niet, waarom moeten (zoals eerder beschreven) er zogenoemde hulpverleners zich bemoeien met het feit, dat je klaar bent met het leven. Moord is strafbaar, zelfmoord volgens het wetboek van strafrecht ook, maar ach, zulke mensen zijn niet echt goed bij hun hoofd, schijnt er dan gedacht te worden.

Laten wij nu eens stoppen met die onzin. Ten eerste heb je er niet om gevraagd om op deze aardbol te mogen rondhuppelen, dat is voor je gedaan. Moet er nu ook een ander beslissen of je er eindelijk de brui aan mag geven? Waar blijft onze onvolprezen, ozo geroemd recht op zelfbeschikking?

Geen wonder dat je naar draconische maatregelen moet grijpen, ALS je eenmaal tot de conclusie bent gekomen, dat je er klaar mee bent.

Het zou fijner zijn voor een aantal mensen, als zij op een menswaardige manier, dit leven zouden mogen verlaten. Er zijn namelijk mensen, die dit besluit weloverwogen nemen en niet aan een impuls toegeven.

Rens Kuiper, 26-07-2011 19:54
Ik ben een man van 55 jaar, ik heb het wel gehad in het leven, geen familie (die er toe doet), geen werk, geen toekomst. In ieder geval voor mij geen menswaardig bestaan meer. Ik heb het afgelopen 2 jaar 2 mislukte pogingen gedaan, 1 poging om van grote hoogte springen, op het terrein van de SHELL raffinaderij Pernis, puntje bij paaltje durfde ik niet. Vorige maand de 2e poging gedaan thuis. Omdat ik inmiddels wist dat ik niet durf te springen, en ook niet aan een strop durf te gaan hangen heb ik het dit keer anders aangepakt. Ik had genoeg anti depressieve liggen, die volgens de bijsluiter bij een overdosis tot gevolg heeft dat je buiten bewustzijn raakt. Dit wetende heb ik een mooie strop gefabriceerd boven aan de trap op zolder. Ik heb toen ongeveer 40 pillen doorgeslikt, waarvan ik er 3 weer uit moest braken, daarna ben ik met de strop om mijn nek op de rand gaan zitten van de balustrade op zolder. En nu maar wachten tot in bewusteloos raak, en val, en zodoende met een smak aan de strop kom te hangen. Ik denk dat ik daar ongeveer een uur heb gezeten, zonder dat er iets gebeurde, en voor mijn gevoel ook niet duizelig of iets dergelijks raakte, ik ben toen terug naar beneden gegaan en ben daar aangekomen plotseling bewusteloos gevallen. 2 dagen later werd ik wakker in een plas met bloed (flinke hoofdwond) helemaal slap, er lag een stoel op me die ik waarschijnlijk in mijn val heb meegenomen, ik kreeg die de eerste uren er niet afgetild en kon ook nog niet opstaan. Helaas was ik dus te ongedurig en heb niet lang genoeg gewacht met de strop om mijn nek. Maar mijn wens om met dit niet zo fijne aardse leven te stoppen blijft. Ik had ergens op internet gelezen dat de huisarts je kan helpen met sommige dingen, besluiten nemen, instanties die eventueel raad kunnen geven enz. Ik afgelopen maandag naar de huisarts toe, die wist er toen geen raad mee, ze had het nog niet eerder bij de hand gehad en zou me er later over berichten wat te kunnen of te gaan doen. Nog geen uur later kreeg ik een telefoon van iemand van de crisis dienst (Rotterdam), of ze langs mochten komen. ik dacht ach... kwaad kan het niet, (wat heb ik hier spijt van gekregen). Uurtje later stapte er 2 mannen binnen bij mij thuis, een verpleger en een psychiater. Na een uurtje te hebben gepraat waarin ik aangaf dat ik idd dood wil en wel door middel van medicijnen, gingen ze naar buiten om te beraadslagen. Dit beraadslagen duurde ongeveer een halfuur, en kwamen toen weer binnen. Mijn vriendin die bij het eerdere gesprek niet aanwezig was, zat er nu wel bij, zij kent mij, en mijn doodswens, ze vind het niet leuk maar respecteerd mijn wens wel, ze weet dat het niet zomaar ff een plotseling opkomende gedachte is maar een wel overwogen gedachte. De “heren” van de crisis dienst vertelde me toen dat ik in behandeling moest, anders zouden ze me gedwongen opnemen. Ze hebben in hun tekst in hun gebouw in de portiers loge staan respect te hebben voor hun patienten maar hieruit blijkt toch duidelijk iets anders. Ik moest toen duidelijk zeggen dat ik mijn plan niet zou gaan uitvoeren, en me die dag om 16.00 uur melden op hun adres ' s gravendijklaan 122 rotterdam. En ik moet mijn medewerking verlenen bij hun therapie. Ik ben die dag om 16.00 uur daar geweest onder voorwaarde dat ik na een gesprek ook weer naar buiten kan, en naar huis kan. Dit strijkt mij zo tegen haren in dat ik denk, als ze dat bij anderen doen, dit JUIST lijdt tot voortijdige zelfdoding. Daar in dat uurtje dat ik daar was heb ik alleen wat gegevens doorgegeven, naam, adres, verzekering, enz enz.
Mijn volgende “sessie” is volgende week dinsdag avond. Is dit hulp? Dit is juist het tegnover gestelde en maakt mensen zekerder van hun zaak en dit is mensen afschrikken van die zogenaamde hulp verleners.

Baps, 24-07-2011 23:49
Vanaf mijn 22e jaar heb ik verschillende zelfmoordpogingen ondernomen. ik ben nu 61 jaar oud en ben het beu om zo te strijden tegen mijn depressies, angsten, eenzaamheid etc. lichamelijk ben ik ook chronisch ziek. ik wil geen oud eenzaam ziek en gestoorde vrouw worden, hoe ouder ik word hoe erger ik mijn ondraaglijke innerlijke pijnen voel elke dag.genieten ergens van kan ik al jaren niet meer. het leven heeft voor mij echt geen zin meer. Ik heb al te lang overleefd, tot echt leven ben ik niet in staat en ook niet geweest! Ik wil geen medelij, en heb het gevoel dat niemand me begrijpt. mijn familie heb ik al jaren niets van gehoord. wordt als een lastig iemand beschouwd. mijn moeder leeft nog,maar zie ik ook nooit. kontakt kan niet meer. ik word letterlijk ziek IK HAAR ZIE. ik wil gewoon rustig inslapen, het leven zie ik echt allang niet meer zitten, maar het vechten wordt me te zwaar en waarvoor???? ik heb zelf geen gezin, ben altijd alleen geweest. en wil gewoon weg van deze wereld. ik wil eindelijk rust! wilt u me hierbij helpen aub. m vr gr. baps

Henk, 23-07-2011 01:43
Ik wil nog graag even een correctie maken in mijn tekst van Henk, 19-07-2011 02:59.
Er staat "Heb sinds 1 jaar de ziekte van Crohn". Dat moest zijn "Heb sinds 11 jaar de ziekte van Crohn". Waarschijnlijk heb ik door de late tijdstip, omdat ik bijna geen één nacht meer een oog dicht doe, dit over het hoofd gezien. Mijn excuses voor de fout!

????, 21-07-2011 00:54
Ik ben een jongen van 26 heb 2 dochters een van 3 jaar en een van 6 maanden hou heel veel van ze helaas in de relatie met de moeder stuk gelopen.
ik ben verslaafd aan cocaine al 6 jaar heb torenhoge schulden en heb geen plek voor me eigen vader is onlangs overleden en heb een slechte band met mijn moeder.
denk vaak eraan om uit het leven te stappen maar mijn kinderen houden me tegen ik ervaar nu zelf hoe het is om geen vader te hebben. ik ben nu al 2 dagen wakker heb een hoop op het liefst zou ik gewoon in slaap vallen en nooit meer wakker worden. ik weet dat er mensen zijn die om mij geven maar ik zie ze niet ik ben best een gesloten persoon en praat niet zomaar over mijn gevoelens. ik heb al een aantal keer met een potje van 50 stuks temazepam en dormicum voor me neus gestaan maar zie dan de gezichten van me kinderen voor me.
wat ben ik voor een vader als ik bij ze ben geniet ik echt dat zijn de gelukkigste momenten voor me maar wat hebben hun aan hun vader die geen huis heeft geen baan verslaafd is en torenhoge schulden heeft.
ik twijfel want het staat gewoon binnen handbereik.

peace

Henk, 19-07-2011 02:59
Voor, Wil, 17-04-2011 17:49 Ben een vrouw van 48, bijna 49!
Ik weet precies wat je voelt meid.
Ik heb heel mijn leven al een gevoel dat ik niet gewenst ben op deze wereld.
Had een vader die met zijn handen regeerde en me voor het geringste al in elkaar sloeg, tot de dag dat ik niet bang meer was en terug sloeg.
Op school altijd gepest, omdat mijn ouders jehova getuigen waren en ik nergens aan mee mocht doen, zoals sinterklaas of kerst, laat staan dat je verjaardag gevierd werd.
Ik heb daardoor altijd een hekel aan school gehad en deed er ook alles aan om maar niet naar school te gaan, wat tot gevolg had dat ik vaak slaag kreeg omdat ik weer niet naar school was geweest.
Roen moest ik maar gaan werken van mijn vader want ik moest kostgeld in het laatje brengen vond hij
Op mijn 22'ste kwam ik mijn grote liefde tegen, waar ik tot vorig jaar augustus 26 jaar mee samen heb gewoond en 2 dochters van heb.
Heb sinds 1 jaar de ziekte van Crohn en ben daardoor vaak zeer vermoeid, mijn ex kon met dit alles niet overweg en liet me overal maar mee zitten, bv naar het ziekenhuis voor de onderzoeken, ik moest me overal maar alleen mee redden.
Twee jaar geleden kreeg ik plots van haar te horen dat ze al jaren lang niet maar van me houd en dat ze via internet een Amerikaanse vriend had ontmoet, die ze nog nooit heeft gezien maar waar ze tegen zegt dat ze van hem houd zoals ze nog nooit van iemand heeft gehouden.Ze is in eerste instantie een tijdje bij me weggegaan en een paar maand later weer terug gekomen. Dat bleek alleen te zijn voor een overbrugging tot ze een huis had en sinds augustus 2010 is ze definitief vertrokken
Ik heb haar uit liefde geholpen haar huis klaar te maken, ze deed toen ineen weer zo alsof er nog wel liefde was. We zouden dan maar als LAT relatie door gaan spraken we af, maar dat bleek schijn te zijn. Ze gebruikte mij om haar huis klaar te krijgen vertelde ze me later en zei er bij "ja ik weet dat ik gemeen ben geweest en trapte me alsnog de deur uit. Ik ben stapel gek met mijn dochters. De oudste woont op zich zelf en de jongste bij haar, maar ze laat mijn jongste dochter aan het lotje over, zolang zij maar rust heeft en achter haar pc kan zitten met haar vriendje kletsen.
Daardoor is mijn jongste dochter van inmiddels 14 met dingen bezig wat ze nog niet hoort te doen zoals alcohol drinken en sex met jongens.
Ik heb geprobeerd haar op het rechte pad te krijgen, maar kreeg toen ik te horen dat ik me er niet mee moest bemoeien.
Ik hoor en zie soms weken lang niemand en voel me enorm in de steek gelaten, zelfs mijn familie zien ik nooit niemand van.
Ik zit dagen lang alleen thuis en loop vaak door m'n huis met de gedachten van wat doe ik nog op deze wereld.
Heb het gevoel dat niemand van me houd en dat zelfs mijn kinderen mij in de steek laten.
Dan heb ik het nog niet eens over de financiële kant de schulden waar je nooit uit komt.
De laatste tijd krijg ik steeds meer het gevoel van wat doe ik hier nog en waarom maak ik er geen eind aan. Ik weet dat sommige mensen zeggen dat is laf je zelf doden, maar ik voel het niet zo.
Waarom zou ik me zelf nog langer kwellen en zo doorgaan met veel pijn in mijn hart.
Ik ben niet die gene die gestopt is met houden van... Het voelt het zelfde als iemand verliezen die je dierbaar is, maar dan zie je die gene nog lopen en mag je haar niet meer aanraken. dit kan ik nooit een plekje geven.
Ik mis haar zo erg en heb zoveel pijn en verdriet dat ik me geen raad meer weet.
Ik lig vaak in mijn bed huilend in slaap te vallen, als ik al in slaap val.
Ik voel me net een zombie, laat ik dan maar die zombie worden en van deze wereld waar ik toch nooit gewenst was verlaten. Zo voel ik mij! Wie kan me dan een goede reden geven om door te blijven leven dan?

Marie-Aimé, 18-07-2011 02:01
Ik ben steeds een zeer levenslustig iemand geweest,heb veel gefeest en eigegenlijk een mooi leven gehad. Al sinds kind was ik zwak van gezonheid maar oh ja zo erg nu ook weer niet. in 2000 kocht ik een klein huisje en verboude dat tot mijn droomhutje daarbij legde ik een klein rustgevend tuintje aan met veel waterpartijen. Toen door omstandigheden begon ik met poezen ik kreeg de fok microbe te pakken van het super edele dier de chinschilla shaded silver en golden persjes. Dat en natuurlijk mijn full time job werden mijn leven. En vorige zomer kreeg ik te horen dt ik ongeneeslijk ziek was .Ik heb nu een half jaar beha,delingen gedaan en in de kliniek gelegen maar zelfs opstaan is vermoeiend en mijn familie wil nu beslissen om mij mijn beestjes af te nemen . Het enige wat me hier nog enigsinds wat vreugde kan geven willen ze hier weg . Zij beslissen nu over alles hier in mijn leven zelfs mijn financien heb ik al geen zeggenschap meer op want ik kan dat zogezegd allemaal niet meer aan . Ik heb een vreselijke bazige en keurieuze schoonzus die al jaren probeert te achterhalen wat ik verdien .Nu ze alles weet en een heel mooi spelletje heeft gespeeld met mijn ouders die er met beide voeten zijn ingetrapt heeft ze haar slag thuis . Ik ben het zwarte schaap en ook nog ziek op de koop toe . Nou ze kunnen voor mij de pot op allemaal ik heb heel netjes alles al geregeld bij de notaris en de verzekeringen nog een kleinigheid moet gedaan worden ?Mijn vriendin weet perfect wat ik wil en welke twee poesjes ik bij me in de kist wil daar zal de dierenarts nog toestemming moeten voor geven. Alleen wil ik nu graag een humane manier om te gaan
ik spaar al jaren stilnokt op lexotan glozan en laprazolan ook heb ik genoeg spierontspanners in huis om een koe om te leggen. In de tuin staat monikskap en vingerhoedskruid twee heel giftige stoffen indien verdeerd gebruikt .Ik ben hier nu enkele maanden mee bezig nu en vraag le met de dag leer af wat ik hier bog doe .Alleen mijn baby's zoals ik de poesjes noem houden me nog hier ik heb de verantoordelijkheid op me genomen voor ze te zorgen en wil dit dan ook doen . In dieniem mijn familie mij echt het mes op de keel zet om ze weg te doen zal ik dan ook een goede thuis zoeken maar ieder famililid zal dan ook zijn gepersonaliseerde brief krijgen dat elk mens ieder individu het recht heeft op een eigen leven of je nu ziek bent of niet .Daarom vraag ik jullie aub geef mij de site waar ik die humane dood zelf kan plannen ik wil dit bewust ook niet thuis doen want dan confronteer je daar de mensen steeds weer me die later in je huis wonen en dat is niet de bedoeling . De bedoeling is om mooi afscheid t e nemen en ergens in een heel mooie kamer waar ik al geld voor heb heel sereen kan gaan . Kunnen jullie helpen aub

Anoniem, 01-07-2011 23:58
Ik ben 23. Ik loop al vanaf mijn 14de met zelfmoord neigingen. Al wel een paar keer geprobeerd en 1 x daarvan in het ziekenhuis gekomen. Het is erg jammer dat het steeds mislukt, en ben ook af en toe op zoek op internet wat ik het beste kan gaan doen om uit het leven te stappen. Sommige mensen vinden het onzin. Misschien is dat ook wel zo. Maar heel veel mensen waaronder ik kunnen gewoon niet meer met de pijn die we hebben verder leven en zien gewoon geen toekomst meer in hun leven. Ik heb daar ook last van. Ik heb eigenlijk de hele dag een masker op, mensen die me echt kennen waaronder mijn moeder, 1 zus en mijn beste vriendin die kunnen daar door heen kijken. Met hun kan ik gelukkig ook praten. Maar de gedachtes in mijn hoofd die blijven. Sexueel en lichamelijk mishandeld op mijn 14de, 2 jaar lang. Vriendjes die je zo kleineren en het vertrouwen in jezelf en in andere mensen weg halen. Het houden van jezelf is weg, zelf respect is weg, minderwaardigheids complex komt sterk naar boven. Een ongeluk gehad, met een levenslange letsel eraan over gehouden wat nooit meer weg gaat. Niet het werk kunnen doen waar je van houd. Het eigenlijk helemaal niet meer kunnen werken omdat het gewoon niet gaat. Geen goede hulp krijgen van de GGZ omdat ze gewoon niet weten wat ze met sommige mensen aan moeten. Er staan zelfs hele belangrijke dingen niet in mijn dossier. Ik word niet gebeld, krijg geen hulp. Helemaal niks. Mijn (ex) vriend die is zelf zo depri dat ie mij van alles aanpraat wat ik nog allemaal ga geloven ook. Dat ik slecht ben, dat ik niks goed doe. Dat ik alles kapot maak met mijn gedrag. Dat ik mag sterven van hem. Ik ben niet slecht en ik probeer dingen goed te doen. Maar dat ik alles kapot maak met mijn gedrag, ja dat geloof ik wel. En sterven, tja ik wil niets liever dan dat zijn wens uit komt.

Hulpeloos, 01-06-2011 19:35
Ik had zo'n mooi leven. ik trok mij als kind niet zoveel aan van opmerkingen enzo... Maar ik kom in de puberteit, en niet alleen mijn persoonlijkheid verandrt maar ook mijn uiterlijke enz.. ik trek mij alles aan. Als ze een opmerking geven dan loop ik de hele dag te denken dat ik niet goed genoeg ben.. als ik hoor dat ze roddelen dan probeer ik er alles aan te doen om mezelf te veranderen. onlangs zeide ze in school iets van mn haar, dat het kort was (een beetje over mijn shouders) en dat als ik het stijl het onmiddelijk weer krult als ik op school kom.. dus ik mocht van mijn ouders voor mijn goed raport extensions hebbe. die doe ik elke dag aan en mijn zelfvertrouwen groeide met de dag. maar opeens hoorde ik weer een roddel dat mijn haar op niets trekt enzo dus loop ik weer iedere dag met de gedachte rond dat ik niet goed genoeg ben. Mijn meter is onlangs gestorven aan kanker. dit is een zware slag voor mij, want bij haar kon ik met alles terecht en nu niet meer. op school zeide ze van ja trek u da ni aan , tleeve ga voort eh... dus op school krijg ik ook niet veel steun. ik begin mezelf vanalles opkroppen en ik loop nu al bijna 3maand rond met zelfmoordgedagtes. ik heb al pogingen gedaan maar het mislukte altijd. ik wil zooo graag bij mijn meter, oma en andere tante (allemaal overleden van kanker) zijn in de hemel. maar de pogingen lukken niet ;s wat nu? help aub. xx

Verandering, 24-05-2011 15:34
Ik heb een beetje iedereen zijn verhaal gelezen, ik ervaart zoveel pijn en denkt altijd dat het zal ophouden als ik niet meer zal bestaan. Ik heb zoveel ellende meegemaakt dat ik niet weet wat ik met mijn leven moet. Ellende vanaf mijn 6 jarige leeftijd, misbruik van de ene naar de andere man en dan een kind gekregen toen ik 14 jaar oud was. Nu jaren later denk je dat je iets goed heb gedaan door toch het kind te houden en op te voeden, blijk dat zij voor 2 jaar misbruik werkt door loverboys. Precies op het moment dat ik dacht dat ik geluk had gevonden, maar het bleek een droom te zijn. De man die ik een relatie mee had, besloot te trouwen en ik kan hem maar niet loslaten. ik vraag mezelf steeds af"jij hield toch van mij?" Maar blijkbaar was ik niet goed genoeg en waarschijnlijk zou ik dat nooit zijn. Zoveel mensen gaan dood die wel graag willen leven, maar ik nooit ziek of zelf nieteens verkouden. Wat heb ik gedaan om dit te verdienen dat is de vraag die ik me steeds stel.

Remco, 27-04-2011 21:45
Als ik de verhalen hier lees denk ik dat ik niets te zoeken heb bij een site over suïcide. Ik loop ruim twintig jaar in de psychiatrie, en ben meer depressief dan levenslustig volgens mij hoewel ik de diagnose schizofrenie heb. Geen werk, geen sociaal leven, geen geld, een stigma (ben je zelf bij, ik weet het), bijwerkingen van medicatie (toename gewicht/impotentie), nooit een relatie gehad, trauma's, neurose, lichamelijke kwalen, tja, een paar dingen, niks bijzonders eigenlijk. En dan psychoses en wanen, vrijwel geen energie, maar tenminste geen pijn. Eigenlijk weet ik niet waarom ik dood wil. Ik heb al een paar 'pogingen', als je het zo mag noemen, achter de rug, vrij onschuldig. Vandaag ging ik zoeken en kwam dingen tegen op suïcide sites die me troost gaven. Ik 'slaap er altijd een nachtje over', want slaapproblemen heb ik ook niet gelukkig. Ik weet niet waarom ik dood wil, en aangezien ik nog steeds leef, en alle bezwaren zie van een egoïstische daad, draai ik elke dag de dag af met ups en downs. Tja, niks bijzonders eigenlijk.

Het gekke is dat je het heel erg vindt om iemand te moeten verliezen aan suïcide. Misschien omdat je weet wat het is. Ik wil ook nog wel kwijt dat ik de levensverhalen hier heel begrijpelijk vind. Ik heb de grote mazzel dat ik gemerkt heb dat als je volhoudt en doorzet, de zon uiteindelijk toch wel weer gaat schijnen. Ik ben me ervan bewust dat ik van geluk mag spreken.

Carlo Korver, 22-04-2011 14:02
Meerdere therapieen geprobeerd,medicatie,opnames enz.enz.Ben erg moe en heb het gevoel dat ik het allemaal niet meer zo meekrijg.Doordat ik ook ADHD heb heb ik impuls handelingen,wat in mijn geval tegen mij werkt.Laatste serieuze poging;zomer 2010 met 4000 mg Seroquel.Daarvoor ook pogingen gedaanmaar helaas,ik wordt gewoon weer wakker.Sta op dit moment onder behandeling van de Mondriaan zorggroep,maar dat is een van zovelen die het geprobeerd hebben.Ik zie hier geen oplossing meer in.17 jaar op straat gestaan,hoezo alleen.Schulden van hier tot tokio en 80 100% afgekeurd sinds 2003.Wanneer houdt het op?

Wil, 17-04-2011 17:49
Ben een vrouw van 48, bijna 49. Ik wil niet meer leven. Het leven doet te pijn, altijd al gedaan. Altijd verkeerd zelfbeeld gehad, lelijk, niet goed genoeg. Tot ik 2 jaar geleden een leuke gozer leerde kennen. Hij heeft er niets speciaals voor gedaan, slijmen, inpakken en noem maar op. Maar ik werd zo meer mezelf, bewuster en zelfverzekerder. Hij zat in een huwelijk wat al 20 jaar niet goed liep. Vorig jaar ben ik veel verloren. Konijn dood, kat dood, vader dood, baan kwijt, financieel in de ellende, m'n 2 vriendinnen die het lieten afweten en ook het vriendje is weg. Althans weg...hij weet zelf niet wattie wil denk ik. Rijdt rond m'n huis, stopt briefjes in de brievenbus, komt in mijn enige veilige haven, mijn stamkroeg. Ben zo leeg en op, het heeft allemaal geen zin meer. Zoveel verdriet en verlangen naar dat goede gevoel. Zal het nooit meer hebben, bestaat niet. Heb medicijnen en psychische hulp maar... Ik weet niet hoelang ik dit leven nog volhoud. Voel me schuldig, wat klaag ik... Ben gezond en niet eens de lelijkste, eigenlijk best een tof wijf, intelligent. Vrienden willen er niets meer over horen...Ben je nu nog met die gozer bezig? Meid laat hem barsten. Kan ik niet. Tis zo stil en leeg. Ik wil niet meer.

Kees Kamerbeek, 30-03-2011 19:16
Ik zelf zou heel graag dood willen en heb div malen geprobeerd ereen eind te maken.
als je alles hebt verloren in je leven dan ben je er echt klaarmee er is dan geen enkele zin om verder tegaan,ik hoop dan ook echt om geen 61 jaar te moeten worden.
ik werd in 2000 vijftig jaar was in de zelfde maand 30 jaar getrouwd heb met mijn vrouw een korte vacantie kwamen thuis mijn vrouw moest voor controle naar het ziekenhuis dokter zegt alles in orde komt u maar overeind en zegt tegen de docter ik krijg zon pijn in het achter hoofd raakt in coma en overlijd. dan raak je al je kinderen kwijt in loop van een paar jaar en ook nog je werk,nou dan is je leven echt over.

Merline, 15-02-2011 21:00
Als je eens ruzie hebt met iemand moet je het dan uitpraten want als je dat niet doet kan het misschien zijn dat hij/zij zelfmoord heeft gepleegd omdat hij/zij et misschien zo zwaar had ofzo, dus de goede oplossing is het altijd uitpraten misschien zal die persoon dan veranderen.

Jeroen, 27-11-2010 08:53
Ik vind dat ieder mens recht heeft op zelfbeschikking en dus mag kiezen of hij/zij wil leven en hoe er eventueel een einde aan het leven gemaakt gaat worden. Het is mijn overtuiging dat mensen sowieso niet te stoppen zijn als ze de keuze eenmaal gemaakt hebben om uit het leven te stappen. Waarom dan niet een keuze geven uit hele humane manieren zodat je er op een rustige manier uit kunt stappen en er niemand last van heeft?

Veel interessanter vind ik om te kijken wat de maatschappij al dan niet heeft gedaan op het moment dat de persoon aangegeven heeft hulp nodig te hebben. Wat ligt er ten grondslag aan de doodswens? Is het een grondstemming? Een slopende ziekte? Een reactie op een gebeurtenis? Heeft iemand gewoon echt afgesloten met zijn leven? Zijn het financiële problemen die iemand in paniek laten raken en kapot maken?

Met name wat het laatste betreft vind ik dat de Nederlandse samenleving zich kapot zou moeten schamen, omdat ze vaak geen vinger uitsteekt. Uit wantrouwen, uit egoïsme, maar vaak wel met fatale gevolgen. Liever ? zo heb ik zelf ervaren ? noemen ze je een vuile profiteur die zijn eigen boontjes maar moet zien te doppen. Alsof het leuk is om om hulp te vragen. Alsof er potverdorie van de 16 miljoen mensen er niet een paar zijn die je uit de goot zouden kunnen trekken door iets te doen, hun netwerk ter beschikking te stellen, je een tweede kans te geven, of door simpelweg 1 of 2 Euro over te maken op je bankrekening zodat je weer uit de shit kunt komen. Door ze bij hun thuis op te nemen, of concrete hulp aan te bieden bij het doen van boodschappen of het kopen van Sinterklaas-cadeautjes voor hun kind. Het is een ?investering? die je trouwens vanwege de dankbaarheid die je uiteindelijk terugkrijgt dubbel en dwars weer terugverdient.

Wie niet helpt, moet niet zeuren over de wens van mensen om er een einde aan te maken.

Phaedra, 30-09-2010 19:22
Lieve mensen ik ben Phaedra dochter van een moeder zich zelf van haar leven beroofd heeft in Februari 2008. Ik begrijp mijn moeder goed, en snap door al haar verdriet dat zij zich zelf van het leven heeft beroofd. Wat ik jammer vind is dat zij zich gek heeft laten maken door anderen. Ik heb ook gedacht aan zelfmoord, dat doet iedereen wel eens. Zeker nadat ik mijn moeder verloor, wat heel erg zwaar was. Nu woon ik op mezelf heb een hele lieve vriend en heb ik een hond en kat waar ik gek op ben! Sinds kort ben ik weer begonnen met werken. En weet je waarom ik het allemaal doe, omdat ik degene ben die mijn leven in de handen heb, ik kan van mijn leven iets leuks maken. Dat kan niemand je afpakken.Kom op je bent 14 jaar je weet zelf toch beter! Wat kan jou het schelen dat ze je een hoertje noemen. Dat zijn geen vrienden, misschien zijn ze wel jaloers. En pijn in je lichaam dat is heel vervelend, ik ben 24 jaar heb redelijk vaak last van mijn voeten, dat is misschien minder erg, maar er zijn zo veel leuke dingen in het leven om van te genieten. Mijn moeder was depri, en was bang enz. Ze dacht dat wij oud genoeg waren en haar niet meer nodig hadden. Dat is niet waar iedereen is uniek. Het enige wat ik wil zeggen. Is dat jullie je eigen leven in handen hebben, en dat er zo veel moois is en het zonde zou zijn als jullie alleen maar negetief in het leven staan en zoveel andere mooie dingen zouden moeten missen. Succes maak er wat van!

Greet, 18-07-2010 02:50
Waarom wil iedereen dood... Ik kan me een beetje voorstellen dat het allemaal te veel is om te verwerken of mee te leven, maar waarom gelijk dood... Zeker als je 14 bent.. je hebt nog een heel leven voor je waar je nog meer "fouten"zal maken.. Hoeveel mensen en zeker die je lief hebben zul je pijn doen en in ontwetendheid brengen als je er tussen uit stapt.. Er zijn zoveel mooie dingen in het leven!! Misschien moeilijk om te zien maar ze zijn er echt!!

Ga er voor er zijn zoveel ergere dingen in de wereld! Ik hoop dat julie dat gaan zien en hulp krijgen die past bij jullie en ook al ben je jong of oud ga voor het mooie en dus niet voor de dood,die kan ook mooi zijn maar niet als je geniet van het leven wat je is gegeven!!

Roos, 19-05-2010 18:13
Ik ben meisje 14 jaar . ik had een geweldig leven. vol vrienden,vriendjes. altijd gelukkig, geen ruzie met ouders. maar ik veranderde en had het zelf niet in de gaten.. ik deed wiet smoken. ik ben 3 dagen gestopt. ik was toen met een jongen naar bed gegaan waar ik 2 dagen mee had. maar ik had er ongelofelijk veel spijt van. ik had het tgegn vriendinnen gezegt. maar met 1 heb ik ruzie en die lulde het naar de hele school . nu zien ze me als hoertje aan. en mijn familie weet van niets en vinden mij verandert, hoe ze het weten...?IDK. ik word er gek van al die mensen, ik kan nieteens op shcool lopen! nieamnd geeft wat om mij! behalve paar vreinden , ouders beetje, en mijn bijna vriendje. maar toch zou ik graag kanker krijgen ofzo. dat ik dood ga.. ik zie het echt neit meer zitten!!! help me aub. want vertrwouens persoon op school heeft ook niet veel zin. want heb ik al..

Marian Dijk, 14-03-2010 15:30
Ik ben 50 jaar en leef al ruim dertig jaar met psychische problemen. Angst-en paniekaanvallen, niet durven en kunnen eten. Veel hulpverleneners gehad, heel veel, niets heeft geholpen, ik ben 3 keer gescheiden, heb 3 kinderen van dezelfde vader, 18, 17 en 14 jaar, die ik alleen heb opgevoed. De oudste 2 kinderen zijn uit zich zelf vertrokken, de jeugdzorg heeft de jongste van me afgenomen. Mijn middelste kind heef kanker gehad, is genezen. Ik heb al eerder een zelfmoordpoging gedaan, ik kan de psychsiche pijn niet meer aan, de kinderen kijken niet naar me om, ik leef op alcohol, om de pijn niet te voelen. Alleen mijn zus is op de hoogte van mijn doodswens. Eten doe ik niet. Ook wil ik geen contact met m'n ouders, om hun de pijn te besparen. Ik lijd ondragelijk, hoop dat ik een hartsilstand krijg of kanker, zodat ik een natuurlijke dood kan sterven, helaas in mijn lichaam erg sterk, dus zie ik geen andere uitweg tot een humane dood. Kan u me helpen hiermee?
Ik zie geen enkele toekomst meer, wil ik ook niet, want er is geen toekomst voor mij.

M. Langereis-Arents, 11-02-2010 17:04
Ik ben 74 en word 75 jaar op 21 mei.ik kwakkel al jaren met rugpijn en vreselijke pijn in mijn lies nu ben ik 23 dec.j.l.
geopereerd aan mijn rug daaarvoor heb ik een vreselijk runtgelogies onderzoek gehad in mijn rug toen wist de neurochirurg waar hij moest operen nu vergeet het maar ik heb al 7 weken vreselijke pijn in mijn lies en rug en kan
haast niet lopen van de pijn ik moet nu op straat met een rolstoel want lopen gaat niet.ik heb absoluut geen zin om
ouder te worden met deze pijn en wil graag inslapen .u denkt die mevr heeft hulp nodig wij gaan met haar praten maar
dat wil ik allemaal niet ik praat met mijn kinderen die gaan weer naar huis maar ik zit thuis met pijn.ik groet u .mevr m,langereis -arents.

• Plaats zelf een reactie op dit artikel…