Kindermisbruik: de dader is bijna altijd een bekende

Kindermisbruik is een misdaad die zijn weerga niet kent. Mensen worden er voor de rest van hun leven door beschadigd en moeten vaak tot hun dood leven met de gevolgen daarvan. In het Engels staan kindermisbruikers bekend onder de naam predators of te wel iemand op zoek naar een prooi, een roofdier dus. Pas op met kindermisbruikers en leer kindermisbruikers herkennen.

Kindermisbruikers bouwen een band op met het slachtoffer

Kindermisbruikers gaan uiterst zorgvuldig te werk en weten op een gegeven moment heel langzaam een vertrouwensband op te bouwen met hun slachtoffers. Het zijn dan ook bijna altijd bekenden van het kind. Het loyaliteitsconflict waarin een kind komt vast te zitten bij misbruik maakt dat het vaak niet spreekt over wat er gebeurt. Ook weten kinderen vaak niet of dit nu wel of niet normaal is, omdat ze vaak al vanaf jonge leeftijd met dergelijk gedrag zijn geconfronteerd. Ook schaamte kan deel uitmaken van het proces.

Het kan iedereen zijn, ook de dominee of de dokter

Op niemands voorhoofd staat geschreven dat hij of zij een kindermisbruiker is. Helaas, want dan zouden mensen wel veel voorzichtiger zijn als het gaat om de omgang met hun kinderen. Bovendien kan iedereen kinderen benaderen op een manier die slecht voor de jonge ziel is. Zelfs of misschien juist wel personen waarvan ouders of verzorgers dat niet verwachten zoals de (vrouwelijke) dominee, de dokter, de oppas of de meester of juffrouw op school. Niemand wordt namelijk gescreend op dat soort zaken en kerken, scholen en andere instellingen hebben daarop ook nog altijd veel te weinig beleid geformuleerd.

Misbruik komt vaak voor binnen de familie

Daarbij komt dat het niet alleen mensen zijn vanuit instellingen die kwaads in de zin kunnen hebben, maar ook vaak familieleden of vrienden van de familie de dader zijn. Vaders, stiefvaders, opa’s, ooms, broers of huisvrienden zijn over het algemeen nog het vaakst de dader. Maar ook oma's, moeders en vrouwelijke vrienden doen het. Omdat er daardoor een band is met de kinderen komen zij ook vaak in een loyaliteitsconflict te zitten. Want papa, opa, broer of oom of oma, zuster of tante is ook iemand die op andere momenten lief voor hen is. Die zorgt dat er eten op tafel komt, die zorgt voor een warm huis, die voor mama zorgt of die gewoon leuk met je kan spelen. Kinderen raken daardoor in verwarring en dat is dan ook vaak de reden dat ze niets zeggen tegen mensen die hen wel zouden kunnen helpen.

Loyaliteitsconflict en een gezamenlijk geheim

Bovendien pretendeert de dader dan ook nog eens vaak dat het misbruik "een gezamenlijk geheim’’ is. En geheimen verklap je niet, die houd je samen voor je. Vaak wordt overigens ook wel gezegd dat als het kind in kwestie wel vertelt wat er gebeurt dan er dan hele nare dingen gebeuren met de andere leden van het gezin. Hoewel iedereen er altijd van uitgaat dat dit de hoofdreden is waarom kinderen niet praten, is dat in veel gevallen niet zo. Kinderen verkeren vooral in een loyaliteitsconflict.

Daders gaan gestructureerd te werk en bouwen een band op met hun slachtoffer

De dader gaat namelijk heel geraffineerd en gestructureerd te werk, waarbij heel langzaam een relatie wordt opgebouwd met het kind. En dat is eerst echt niet eng. De buurman of buurvrouw die het leukst met de (buur)kinderen omgaat en alle aandacht voor ze heeft, zou wel eens de grootste dader kunnen zijn. Want daders steken veel tijd in het aangaan van de relatie met hun toekomstige slachtoffers. Eerst wordt vaak gewoon een leuk praatje gemaakt, er is interesse voor de ander die steeds terugkeert, er worden eens kleine cadeautjes gegeven, het kind wordt uitgenodigd om ergens mee naar toe te gaan. Heel langzaam wordt ook het lichamelijke contact opgebouwd. Eerst gewoon een aaitje over het hoofd, dan eens een beetje kietelen, vervolgens wordt er een kusje gegeven en zo gaat de dader door tot het kind dingen moet doen die echt over een grens gaan. Dat kan variëren van het ontdoen van het kind van kleding tot het tonen van de geslachtdelen van de dader aan het kind tot uiteindelijk het aanraken van het kind aan de genitaliën en verkrachting. Bovendien zitten daar natuurlijk alle mogelijke varianten tussen in, want ook dat wordt heel langzaam opgebouwd.

Handleidingen voor misbruik: vanaf de babyleeftijd

In de Verenigde Staten circuleren in pedofielenkringen zelfs hele handleidingen over wat er allemaal gedaan kan worden met kinderen vanaf de babyleeftijd. De kindermisbruikers zijn namelijk al geïnteresseerd in kinderen vanaf enkele weken oud. Wat ze met hen allemaal doen en willen doen is in feite te afschuwelijk voor woorden.

Koester een natuurlijk wantrouwen

Vanzelfsprekend is het vreselijk naar dat ouders en of verzorgers iedereen zouden moeten wantrouwen die in de buurt van hun kind komt. Toch zou dat in feite wel moeten, want iedereen kan een kindermisbruiker zijn. Wat wel heel belangrijk is, is dat kinderen wordt geleerd om elk gedrag dat buiten de orde is kan vertellen aan een vertrouwenspersoon. Dat hoeft nog niet eens de vader of moeder te zijn (die immers ook de dader kunnen zijn) maar ook een tante of een oma.

Leer kinderen voor zichzelf op te komen

Bovendien moet kinderen echt geleerd worden dat niemand aan hen mag zitten, hoe aardig of lief ze ook zijn. En dat er onderscheid is tussen wat een kind echt zelf wil en wat iemand anders van hem of haar wil. Daarnaast is oplettendheid van de omgeving een absolute must. Als mensen niet vertrouwen wat er bij de buren gebeurt of in het gezin van een broer of zuster, doe daar dan iets mee. Probeer het kind eens apart te nemen en vraag op een rustige manier hoe het gaat. Jaag het kind niet de stuipen op het lijf, maar probeer er dan wel achter te komen of er iets aan de hand is of houd bepaalde gedragingen eens wat extra in de gaten. Schakel desnoods een professional in of deel uw zorgen met iemand die er wel verstand van heeft en die meer mogelijkheden heeft om te checken of er werkelijk sprake is van misbruik.