Slaapverlamming: een bovennatuurlijke oorzaak?

Wat ik hier allemaal lees , dat maak ik ook al geruime tijd mee.
Ik heb dit de eertse keren meegemaakt toen ik nog studeerde en redelijk wat stress had.
Daarna heb ik het een tijdje niet meer gevoeld, tot het moment dat ik bevallen was van mijn eertse zoontje en dan was het weer zoveer . De eerste keer was nog op de materniteit en ik zag twee mannen staan die mijn zoontje kwamen halen. Toen ik wakker werd heb ik in paniek de vroedvrouw gebeld en zij zei mij dat het de verantwoordelijkheid was die toesloeg en de hormonenverandering. Sindsdien heb ik het geregeld.
Ook bij mijn tweede zoontje had ik er veel last van, je kent dat met kleine kindjes, de nacht rust is niet zoals het moet zijn. Dan stak ik het daar weer op.
Nu de laatste tijd heb ik erook weer regelmatig last van, alhoewel ik nu toch een vrij regelmatig slaappatroon heb.
Het is nu wel zo dat het ook mijn ademhaing slaagt, een echt verstikkingsgevoel. Daar had ik tot voor kort geen last van. Als ik er last van had en ik werd wakker , vroeg ik aan mijn man om mijn hand vast te nemen, zodat ik , als het terug kwam, in zijn hand kon knijpen. Als het dan opnieuw gebeurde en ik vroeg hem er iets van achteraf, zei hij dat hij niets voelde , alhoewel ik dacht dat ik toch probeerde om iets of wat te bewegen.Als het nu nog gebeurt probeer ik om mij zo rustig mogelijk te houden en mij te ontspannen en mij zelf te zeggen dat het wel zal overgaan. en als ik er niet tegen vecht dan gaat het het snelste voorbij.
Maar er zijn momenten dat ik echt bang ben en dat ik ermee naar de huisarts wil stappen.
Maar eerlijk gezegd heb ik geen zin om hiervoor medicatie tenemen, als er dan al iest voor moest helpen. Het doet wel deugd om te weten dat ik niet de enigste ben, want in het begin had ik momenten dat ik dacht dat er geestelijk iets met mij aan de hand was.

Als ik dit zo lees dan valt het bij mij wel mee. Ik heb dit in mijn kindertijd vaak meegemaakt aan het einde van een nachtmerrie. Meestal werd ik achtervolgt en werd ik dan ingehaald en dreigde iets ergs in mijn droom te gebeuren. an wilde ik snel wakker worden en raakte ik verlamd en kon niks bewegen en al helemaal niet wakker worden. Ook een drukkend gevoel op mijn borst. Maar gelukkig niks gezien van zwarte gedaantes of iets dat mijn lichaam in wil dringen.

Hier heb ik nu ongeveer bijna een jaar last van.. en wekelijks heb ik dit.
Van de week had ik het weer, en ik was weer bang dat dat enge wezen of wat het ook was weer in de deuropening van me kamer stond, en die stond er ook maar ik draaide van angst in me gedachten om en ging verder dromen, maar nu had ik een droom die veel realistischer was en alsof het een soort toekomst was.. het was ook heel erg paranormaal, ik zag in mijn droom in mijn huis de lampen uit en aan knipperen en dat heel snel, ik was echt bang, eventjes had ik het niet meer in de hand , toen zei ik een gebedje in het arabisch (ik ben moslim..) en toen werd ik pats boem wakker, dat doe ik elke keer en dan gaat het bij me weg, dan schreeuw ik zo hard in gedachten het lijkt alsof ik het echt doe want volgens mij doe ik het ook echt.. maar gelukkig ben ik dan wakker geworden.
Het is een hele ervaring ik vind het eng maar ook spannend want ik wil er achter komen wat het is..

Heb dit ooit zelf een keer meegemaakt. Alleen was ik niet helemaal verlamd. Kon zo'n 10 cm omhoog komen en werd dan hard terug gedrukt op mijn bed. Ben nog steeds bang voor het getal 444, omdat het om 4:44 uur 's nachts gebeurde. Weet niet wat het was, maar de theorie van slaapverlamming lijkt me meest waarschijnlijk. Ik zat namelijk vast in een nachtmerrie, letterijk. Keek door de ogen van een moordenaar, die beneden een gezin afgeslacht had en nu boven was om dat hond af te maken. De film bleef opeens hangen op het moment dat de hond met doodsangst naar mij keek. En dat beeld werd keer op keer afgespeeld als een haperende plaat. Toen werd ik wakker en dus door een 'onzichtbare kracht' een paar keer op mijn bed gedrukt, totdat ik met al mijn energie en kracht 'NEE' geschreeuwd heb. Zonder geluid.
Heb vaak last van hallucinaties tijdens wakker worden. Slangen die door de lucht zweven, bed vol spinnen, dat soort dingen. Vaak kruip ik langs de muur naar de lichtknop en als ik het licht aan doe is alles weg. Je raakt er aan gewend. Ben al lang blij dat het tot nu gebeurt als ik alleen ben. Het zal me maar overkomen als ik bij iemand anders slaap en ik de lichtknop niet kan vinden...

Pff, als ik er aan denk durf ik al niet gaan slapen, vanmorgend nog, was ik half in het slaap, mijn vriend was gaan werken, en we slapen in een tweepersoonsbed, naast mij hoorde ik steeds een stuk deken bewegen, terwijl er niemand bij mij was, en dan wil je wakker en dan lukt dat niet, als ik dat voor heb probeer ik me toch te forseren, ik heb altijd schrik dat ik hartstilstand zou krijgen.

Hier had ik vanmorgen last van!
Ik ben me kápót geschrokken,
ik kon me niet meer bewegen,
en was bang dat mijn hart ook uit zou vallen.
Ik had gelúkkig een kussen op mijn hoofd.
Daardoor heb ik geen rare dingen gezien.
Maar ik deed mijn ogen open,
en toen kon ik weer bewegen.

Ik hoop dat ik dit nooooit meer meemaak!

Ik heb hier jaren last van gehad en sinds ik kinderen heb, heb ik het niet meer. Ik lag dan te schudden in mijn lichaam, maar kon geen ledemaat bewegen. Ik kan me niet het benauwde gevoel herinneren, net zo min als iemand op mijn borstkas of wurgen, maar wel naast me staand en dan op me afkomend alsof ie mijn lichaam wilde hebben (althans zo ervaarde ik het). Inderdaad een zwarte gedaante met een cape om en een kap over zijn hoofd. Hij heeft een zwarte vogel op zijn schouder zitten. Ook horen dat er iemand aan komt zonder hem te zien en dat die dan naast je gaat liggen. Toch heb ik het niet altijd als angstig ervaren. Ik kwam ook wel uit mijn lichaam. Gewoon omhoog komen, maar ik bleef wel met mijn voeten vastzitten, dus ik ben er nooit helemaal uit geweest. En dan zie je de slaapkamer ook vanuit dat hogere perspectief. Ik kon dan alles heel goed zien en horen. Van de kick die ik er van kreeg schoot ik weer terug mijn lichaam in. Ook heb ik gehad dat (toen woonde ik ergens anders) er een vrouwtje in de slaapkamer op het voeteneinde van mijn bed ging zitten en me toestopte! Dat was heel liefdevol hoor. Pas later, overdag, bedacht ik me dat het eigenlijk raar is. Ik denk dat het misschien een geest is die nog niet over was, maar zeker geen kwade.
Ik vind het fijn om te lezen dat anderen deze ervaring ook kennen. Vooral de zwarte gedaante heeft me erg bang gemaakt en toen ben ik er tegen gaan vechten. Ik kon het dus wel van me afschudden als het weer begon, door met een beetje een brute beweging op mijn zij te gaan liggen. Soms moest dat dan wel meerdere keren achter elkaar voordat het echt wegging.

De meeste mensen die hun reacties beschrijven, zien ook echt schimmen of demonen. Dat is bij mij niet het geval, en geloof me, het is angstiger om niemand te zien maar wel fysiek geweld te voelen wat je wordt aangedaan als je je niet kan bewegen. Bij mij is het alsof er iemand stroomstoten toedient in mijn rug. Ik kan me niet omdraaien om te zien wie het is. Er is wel altijd een heel negatief gevoel in de kamer en dat besluipt me voordat ik me ertegen kan verzetten. Ik heb het ook vaker als ik op mijn rug lig. Overigens ben ik blij dat ik er nu achter ben dat er zoveel mensen mee te maken hebben en dat we onze ervaringen ergens kwijt kunnen.

Beste mensen,

Ik heb hier al last van sinds ik geboren ben zeg maar.. Alles wat hier beschreven staat heb ik meegemaakt. De Angst het niet kunnen bewegen...zwarte schimmen..Op latere leeftijd kon ik de wezens heel duidelijk zien vleugels, hoornen op het hoofd op de borst zittend, niet kunnen schreeuwen, niet kunnen roepen, niet kunnen bewegen...etc. Ik heb in de loop der jaren veel onderzoek ernaar gedaan en ben tot de ontdekking gekomen dat er een hele realistische geestelijke wereld bestaat, het zijn demonen, een soort te met parasieten die aan je willen kleven, je moe maken en kracht van je weg willen nemen. Door op een gegeven moment de naam van Jezus aangeroepen te hebben ben ik erachter gekomen dat ze dan vluchten en sidderen ze zijn bang van die naam van Jezus....Hij is het volmaakte licht en ze gaan er voor op de vlucht en daardoor heb je macht over de situatie en ben je er zo uit

Ik heb dit al sinds mijn jeugd maar ik vergat het altijd steeds en mijn ervaringen zijn niet zo angstaanjagend als die ik op internet lees. Ik zie geen demon of zwarte gedaante, ik zie wel me kamer heel vaag, kan niet bewegen en me hart klopt snel en ademen gaat moeilijk. Bij mij gaat het voorbij als ik diep ademhaal. Maar dit gaat moeilijk omdat ik verlamd ben. Ik vraag me af of er technieken zijn om dit te voorkomen of te verminderen. Heb er nooit veel last van gehad alleen deze ochtend wel heel vaak achter elkaar. Maar niet zo eng als ik lees wat andere mensen meegemaakt hebben. Ik ben ook niet bang voor die dingen.

Ik heb meerdere keren onbeschrijfbare angstige wakkere dromen gehad. Ik was wakker, kon niets doen, maar voelde een angst die ongelofelijk pijn deed... Kon niet bewegen, niet gillen... niets... en heel veel angst.

Heel herkenbaar, ik heb dit al een paar jaar twee of drie keer per maand, soms elke week. Bij mij is het alleen als ik op mijn rug lig trouwens. Ik voel het altijd aankomen en ben dan net te laat om me nog om te kunnen draaien. Ik zie mijn slaapkamer gewoon en alles wat er normaal in staat. Een man in het zwart gaat naast me liggen met zijn arm om mijn nek en probeert me te wurgen of hij gaat op mijn borst zitten of pakt me bij m'n schouders en duwt me steeds zo hard in m'n matras dat ik m'n bed hoor kraken. Of hij legt mijn hoofd op zijn schoot en knijpt m'n keel dicht. Hij lacht altijd naar me maar ik kan nooit zijn gezicht goed onderscheiden. Soms zijn er andere mensen of kinderen bij en die lachen me altijd uit. Het is levensecht en zeer angstig. En het allergekste is dat ik een keer was vergeten de verwarming uit te draaien en in het donker naar de kamer liep. Toen ik de keuken inkeek stond hij daar, vlak voor m'n koelkast. Het lampje van de koelkast scheen door zijn lange zwarte haar en zijn tanden blonken in het lichtschijnsel. Ik kon gewoon gillen en liep ook echt in de kamer dus van slaapverlamming was geen sprake. Toen ik het licht aandeed was hij weg.
Om niet gillend gek te worden schrijf ik die ervaring ook maar toe aan een hallucinatie want brrr.. aan iets anders wil ik ff niet denken.

Ik weet niet of ik slaapparalysis heb of iets anders. Maar ik krijg enge drOmen ... meestal over mensen voor wie ik bang ben of over "monsterts". Als ik probeer te ontsnappen lukt het me vaak, en ik kan in mijn dromen soms niet goed zien, ik kan een mens of wat dan ook niet goed zien helemaal wazig. Heel soms droom ik dat ik val, ik weet niet waarvan maar ik blijf vallen een hele lang val ik weet nooit wanneer het stopt of op wat ik val het is best eng
ik weet dat ik droom en probeer wakker te worden maar het lukt me niet altijd... ik weet niet of ik beweeg of praat in mijn slaap want ik ben doof. Ik droom niet 1 x per week iets engs maar bijna ieder dag en Ik stress wel eens ...
MOet ik er iets aan doen of is het ongevaarlijk ? ik droom soms wel dat iemand mij moet vermoorden ...
ik wil het echt niet meer het is eng gewoon .

Nou krijg er rillingen van als ik er aan terug denk, je voelt het aan komen tussen slapen en dromen en dan... kun je niks meer. Vroeger hoorde ik stemmen van mensen die steeds dichter bij komen. Vannacht was het anders. Wewegen kun je niet meer alleen met je ogen knipperen, wat ik altijd doe is met je vingers en je tenen onder controle
te krijgen en dan proberen er uit te komen. Het hielp niet zag rechts van mij een steeds groter wordende Zwarte gedaante manifesteren ,ben me kapot geschrokken en er direkt uit gekomen. Keek naar het raam en weg was het.

Meestal helpt een goed gebed (onze vader) of een kruis op je slaapkamer. Sommigen zeggen dat je er open moet staan en dan met ze kunt comminiceren, ben een beetje paranormaal maar het hoeft niet voor mij hoor. Laat me maar over leukere dingen dromen.

Gisteren las ik toevallig een Viva die op een leestafel las de kop slaapverlamming. Ik schrok me rot en dacht, dat is het, het staat er gewoon. Niemand weet dat ik er last van heb behalve mijn vriend... ik schaamde mij ervoor, was bang dat het te maken had met verdrongen ervaringen (die ik me ook echt niet kan herinneren) aan misbruik. Waarom? Omdat ik voor mijn gevoel aangerand word, ik voel letterlijk handen, ik voel adem en ik wordt vastgehouden. Ik slaap maar ik ben wakker, ik gil het uit en besef dat ik niet gehoord wordt... ik vecht uit alle macht en als ik eindelijk 'los' kon, dan gaat mijn hartslag en ademhaling zo tekeer, dat ik bang ben dat ik er een keer in blijf.
Dus na het lezen van dat stuk in de Viva, en dat iemand hetzelfde ervaart ben ik gaan zoeken, nou, zo lang was niet nodig. Wat ben ik blij dat ik niet gek of getraumatiseert ben, alhoewel deze nachtelijke ervaringen voor mij zeer traumatiserend werken. Ik durf soms niet te slapen! Ik voel het ook aankomen, maar dan ben ik steeds net te laat. Het wordt ook heftiger naarmate ik ouder wordt, net alsof wanneer je meer strijd, de tegenstrijd groter wordt...
Na het lezen van de stukken wordt ik nu ook emotioneel, het is een opluchting....
Overigens heb ik het al enkele weken niet gehad, maar als ik het heb, dan is het weken en dan per week dagen achter elkaar.

Ik dacht dat niemand het begreep...inmiddels ben ik 23 jaar..
het begon al toen ik een jaar of 11 a 12 was..ik zakte weg en een soort gewicht lag op me en bewegen is niet mogelijk, het ging samen met een extreme angst..toen het de eerste keer gebeurde wist ik direct dat ik zo snel mogelijk er uit moest zien te komen...ook had ik er nog nooit eerder iets van gehoord.
gemiddeld heb ik er 3 keer op een avond last van..de eerste 30 keer gebeurde het alleen als ik alleen lag.
later ook als ik bij me ouders lag..toen durfde ik het te laten gaan ik hoorde gerinkel en kwam uiteindelijk bewust in mijn dromen terecht..dus terwijl ik droomde wist ik dat ik droomde.

elke maand bijna weekelijks heb ik er wel last van..ik begreep als ik moe was en druk in me gedachten was dat het vaker voor kwam.
ik was ook niet meer altijd even bang..ik was eraan gewend dat er iets naar me nek kroop ik kon het ook voelen en zien. het is iets zwarts, me ogen kunnen niet volledig open maar wat ik er door heen zie is altijd angtig..vaak zijn het voorwerpen in me kamer die de zwarte gedaante aan neemt en op me af komt.
praten kan ik dan niet maar wel hard op denken .. ik heb wel eens 'gezegt'..oprotten! toen hoorde ik in me oor fluisteren ; nee..!
door middel van me vinger of been bewegen 'met moeite' kan ik eruit komen..ook door proberen schreeuwen, vaak komt er dan een raar geluidje uit.
het maakt nu niet meer met wie of waar ik ben. het komt altijd voor. soms heel extreem soms doet het me niks.
het gevoel van aanraken is meer geworden.. eerst was het alleen me nek nu is het ook me zij en gisteren voor het eerst me kont ik voelde er een hand over gaan.
op het zwarte gedaante na en angst; kan iedereen de hallucinaties zelf invullen. het heeft met je angsten te maken en waarop je aan dat moment denkt.
na mijn idee gaat het gepraard met rem slaap of slaapparalyse en demonische aanvallen.
dus iets natuurlijks en paranomaal.
de ene keer heb je alleen last van slaapverlamming en de andere keer ook met demonen omdat je er dan open voor staat.het zal me niks verbasen als 20% van de bevolking die dit dus heeft... iets gelijks hebben.
het is gewoon onmogelijk dat al deze mensen het ook allemaal angstig ervaren en het over de hele wereld het zelfde beschrijven. niet tot in details want iedereen heeft zijn eigen fantasie. maar over de angst en de aanwezigheid valt niet te twisten.
nu heb ik dus al van alles meegemaakt dat niet op deze pagina past.alle vormen die ik nu gelezen heb op verschillende site's heb ik ook ervaren..
wat het precies is ? daar kom je nooit achter en heb daar vrede mee.
het is nog nooit bewezen dat geesten bestaan en dokters zullen daar ook niet aan mee werken.

na dat ik mijn ervaring heb verteld aan me moeder kreeg zij het later ook.
dit geldt het zelfde voor me broertje en een vriend van me.
de grote lijnen zijn allemaal het zelfde...

na onderzoek kan dit dus niet bewezen worden en niet worden verklaart.
ik weet 1 ding... is er iets slechts dan is er ook iets goeds.
en als je er echt van af wil is er maar 1 god die je daar bij kan helpen.

Ik heb dit al sinds mijn jeugd. Toen was het zeker angsaanjagend! Ik begreep het niet en mijn familie en mensen om mij heen ook niet. 5 jaar geleden kon ik het ook terwijl ik met andere mensen zat of als ik alleen even op de bank ging liggen. Mijn lichaam bewoog niet meer en keek ik zo een andere wereld in. Hallucinaties? dat vraag ik me niet meer af. Een droom? Kort geleden droomde ik dat ik met een stel vrienden (ik herkende ze trouwens allemaal niet) naar Dubai op vakantie ging. Allemaal erg gezellig, totdat ik bij de douane in Dubai werd aangehouden voor een algehele controle.. MIjn gevoel was dat ik nergens bang voor hoefde te zijn, toch vonden ze bij mij drugs! Ik raakte in paniek, deed het letterlijk in mijn broek. Moest vervolgens in een koude cel wachten. De vrienden die mee waren raakte ook in paniek. IK heb mezelf wakker geschreeuwd, dat is overigens de enige manier om wakker te worden. En raad eens wat de volgende dag stond zo"n geval in de krant. En zo heb ik nog veel meer dromen.

Ik heb dat ook reeds verscheiden malen gehad. Het is heel angstaanjagend. Maar nu ik weet wat het is en wat ik moet doen om het te laten voorbij te gaan is har al veel beter. Ik probeer gewoon terug in slaap vallen en als ik dan een beetje later toch wakker word is het voorbij. Maar eerlijk gezegd, leuk is anders.

Zo, ik dacht dat ik serieus de enige was die dat meemaakte, mijn eerste ervaring was rond mijn 12e en nu als 17 jarige heb ik er nog steeds last van. Dan slaap ik net zo lekker, of ik loop te dagdromen, krijg ik opeens een nachtmerrie, ik kan me niet bewegen, als ik wil bewegen krijg ik nog ergere tintelingen over me hele lichaam, ik voel me zwaar.

Ik dacht eerst dat het 1 of ander kwade geest mijn lichaam wou betreden, laatst kreeg ik helemaal geen adem. Het leek alsof ik steeds dieper zakte en het enige wat ik kon bewegen waren mijn vingers, schreeuwen kon ik niet, er kwam alleen paar gare zachte geluidjes uit. Maarja ik heb het al 5 jaar, ik ben het nu wel gewend, maar ik kreeg het best wel vaak.

Nu is het maar iets van 1 a 2 x in de maand, dat ik het krijg. Maar ze hebben het dus over slaapverlammingen? Maar ik had het 1 keer gehad en was zo bang geworden dat ik naast mijn zus lag, en zij lag toen aan de buitenkant van het bed en ik tegen de muur en toen kreeg zij het. Is dat niet een beetje maf dan?

En ik las over zwarte gedaantes. Nou die had ik ook gezien. En het gekke is dat ik dat een keer samen met mijn vriend zag. (maf dat hij dat dan ook zag). 2e keer een witte schim in mijn achtertuin in de zomeravond ik was samen met een vriendin en zij zag het ook. Dus slaapverlamming kan het niet zijn denk ik? of wel? Maar dan kan ik het niet verklaren over mijn zus, vriend en vriendin...