Leven met een narcist
Leven met een narcist kan dan wel spannend zijn, het is altijd belastend, vaak schrijnend en zeker uitputtend. Het is eerder overleven dan leven... Hoe herken je het? Hoe kun je de liefde die je opsluit overwinnen? En, hoe kun je de eerste stappen nemen om jezelf te beschermen?Is jouw partner een narcist?
Misschien weet je het niet zeker, of nog erger, misschien denk je wel dat jij degene bent die gek is. Een narcist werkt er hard aan om je realiteit te ontregelen zodat zijn realiteit veiliger lijkt.Maar, hoe weet je nu of je leeft met een narcist? De kern is, dat als je in een relatie zit, die door de wensen en prioriteiten van de andere persoon wordt gedomineerd, zonder het normale geven en nemen en compromissen, kan het heel goed zijn dat je te maken hebt met een narcist. In de meeste relaties is het een kwestie van geven en nemen, zelfs al is de ene partij soms wat veeleisender, dan de andere, dan nog is er over het algemeen een zekere mate van compromis en empathie. Dit kun je echter wel vergeten, wanneer je te maken hebt met een partner met de narcistische persoonlijkheidsstoornis(NPS).
Leef je met een narcist?
Als je met een narcist leeft, weet je waarschijnlijk al dat hij zichzelf als heel speciaal beschouwt, ver boven de rest van de mensheid verheven. Hij voelt zich superieur aan anderen en eist bewondering en respect, zonder het te verdienen. Een narcist is buitengewoon moeilijk om mee te leven, hij eist het beste van alles en verwacht dat je continu aan zijn behoeften voldoet. In feite erkend hij niet dat de mensen rond hem heen, hun eigen behoeften, wensen en voorkeuren hebben.Narcisme in een partner ziet er als volgt uit...
Je partner behandelt jou en de kinderen thuis anders dan in het openbaar. In het openbaar kan hij je negeren en alle aandacht aan anderen geven, of hij doet juist alsof hij de perfecte echtgenoot en vader is, terwijl hij thuis sarcastisch, hooghartig en beledigend kan zijn. Hij heeft absoluut geen respect voor je gevoelens en behandeld je regelmatig met wreedheid, meedogenloosheid en onverschilligheid. Hij zal je bekritiseren en je opzetten tegen vrienden en familieleden achter hun rug om, terwijl hij egocentrisch, negatief en arrogant is.Je partner kan je mishandelen door vaak koud, teruggetrokken en niet beschikbaar te zijn. De kritiek, beledigingen en het gebrek aan betrokkenheid kunnen jou en de kinderen het gevoel geven afgewezen, gekwetst, vernederd, machteloos, beschaamd en boos te zijn en dit kan leiden tot lichamelijke- en psychische problemen en verslavingen.
Vraag jezelf dit: heeft je partner jou en/of de kinderen herhaaldelijk pijn gedaan? Heeft hij dat gedaan om te voldoen aan zijn eigen (emotionele) behoeften? Gezonde mensen kunnen af en toe hun zelfbeheersing verliezen, wat leidt tot een uitbarsting, maar een consistent patroon van kwetsend gedrag kan alleen het resultaat zijn van een dieper probleem.
Stappen om jezelf te beschermen
Raadpleeg altijd een professionele psycholoog op het moment dat je aan jezelf begint te twijfelen. In de tussentijd zijn er een paar stappen die je kunt nemen, om je geestelijke gezondheid te beschermen tegen narcistisch misbruik.Stap 1
Doe je huiswerk. Lees, als je vermoedt dat je in een relatie met een narcist zit, alles wat je vindt over het onderwerp narcistische persoonlijkheid. Dit geeft je een completer beeld van hoe deze persoon is of, kan worden en wat je kunt verwachten in de toekomst. Dit is essentieel omdat je zonder kennis echt geen idee hebt wat je overkomt en waar het om gaat. Kennis is macht. Kennis om te voorkomen dat je in een nog slechtere situatie beland.
Stap 2
Ga het conflict niet aan! Begin met er een gewoonte van te maken om, ten allen tijde, een niet-confronterende houding aan te nemen. Dit is ook meteen de meest uitdagende stap. Reacties zijn alles voor een narcist. Een narcist is een perfect instrument om jezelf te leren kennen. Je komt er langzamerhand achter waar je grenzen liggen. Zorg er voor dat je die grenzen niet laat overschrijden. Dit doe je door niet in te gaan op rot opmerkingen, gezuig of getreiter. Er kan geen ruzie ontstaan als 1 van de 2 niet meedoet. Let op: een narcist kan héél ver gaan om je uit de tent te lokken, zoek naar iets waarop je kunt overschakelen als je denkt te gaan ontploffen. Bel iemand op, of ga 'n blokje om.
Stap 3
Bewaar je onafhankelijkheid. Wanneer je je eigen financiële middelen hebt, kan de narcist geld niet langer als manipulatie middel gebruiken tegen je. Het beste en het eerste wat je kunt doen voor jezelf is om je in een positie van financiële onafhankelijkheid te brengen van de narcist. Je eigen werk kun je ook prima gebruiken als afleiding. Of zoek een hobby. Zoek iets wat je kunt doen, waardoor je een goed gevoel over jezelf krijgt. De tijd die je besteedt aan je hobby zal van vitaal belang zijn voor je onafhankelijkheid.
Stap 4
Regel alles zelf, betrek hem er niet bij. Zeg niet tegen hem waarmee je bezig bent of wat je bezig houdt. Kritiek hebben op een narcist is zinloos, ook verwijten zijn zinloos. Hou je mond over hem en zijn gedrag. Spreek hem niet aan op zijn verantwoordelijkheden, waarschuw hem niet als er iets fout dreigt te gaan. Je bent z'n moeder niet! Weet dat hij nooit de verantwoordelijkheid voor wat dan ook zal nemen. Als hij dat wel doet, dan is het in de vorm van toezeggingen (geen daden) om jou op het verkeerde been te zetten, te misleiden. Hij komt geen enkele verantwoordelijkheid na.
Stap 5
Leef je eigen leven, zoveel mogelijk los van hem. Doe gewoon aardig tegen hem zoals je tegen de buurman bent. Niet kwaad gaan rondlopen, daar geniet hij van, gun hem dat niet. Toon geen enkele emotie, over niks. Negeer hem. Nergens op ingaan inhoudelijk. Dat is echt zinloos. Een narcist heeft aandacht nodig, voortdurend, negatief of positief maakt hem niks uit. Als hij gaat zitten zuigen en treiteren omdat hij te weinig aandacht van je krijgt: negeer hem. Ook als hij dreigementen uit. Negeer hem. Bij zijn commentaar over iets wat jij in zijn ogen verkeerd doet: 'doe je het toch zelf?'. HIJ is verantwoordelijk voor zijn gedrag, woorden etc. niet jij. Knoop dat goed in je oren.
Stap 6
Praat met vrienden en familieleden die je kunnen helpen. Wees voorzichtig met wie je in vertrouwen neemt, omdat sommige mensen gewoon niet begrijpen wat je meemaakt. Als je vrienden en familieleden er open voor staan om meer te leren over je toestand, praat dan vaak met ze. Je moet iemand hebben buiten de narcistische wereld, die je kan helpen. Het is heel gemakkelijk om volledig jezelf te verliezen in het narcistische drama.
Stap 7
Ga in therapie. Probeer niet om je narcist mee te slepen naar therapie, dit is voor jou! Je partner kan proberen om je ervan te overtuigen dat je gek bent en je krijgt de schuld voor alles wat verkeerd gaat. Bescherm jezelf, zorg ervoor dat, als die te vinden is, je een psycholoog hebt die ervaring heeft met de narcistische persoonlijkheidsstoornis. Een professional kan je helpen zo veilig mogelijk door de situatie te navigeren.
Stap 8
Weet wanneer het tijd is om te vertrekken uit de relatie met een narcist. Omgaan met een narcistische persoon is geen gemakkelijke zaak. Soms kan het beste een einde aan de relatie gemaakt worden, wat de (uiterlijke) omstandigheden verder ook zijn. Het gaat uiteindelijk om je innerlijk geluk! Wil je weten hoe mensen narcistisch worden? Lees dan verder:Hoe onstaat narcisme?
Dit artikel is onderdeel van de special: Kwaadaardig narcisme
Gerelateerde links
Narcisme voor Dummies.Gerelateerde artikelen
Narcisme kenmerken Hoe herken je een narcist? Dat is niet zo gemakkelijk want narcisten zijn er in vele soorten en maten.…Hoe ontstaat narcisme? Is pathologisch narcisme de uitkomst van erfelijke eigenschappen - of het trieste resultaat van mi…
Kan een narcist veranderen? Velen van ons leven met het idee dat we die ander wel kunnen veranderen. We denken dat als we…
Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS) NPS wordt gekenmerkt door arrogant, hooghartig en egoïstisch gedrag. Het is b…
Diagnose: Narcistische persoonlijkheidsstoornis De narcistisch persoonlijkheid stoornis komt voor het merendeel voor bij…
Reageer op het artikel "Leven met een narcist"
Angelique, 02-02-2012 09:05
Mis Johanneke, ook als je weg bent bij je man, heb je behoefte aan dit soort sites. Wellicht niet iedereen, maar toch wel een groot deel. Voor mezelf kan ik zeggen dat ik telkens op zoek ben naar een stukje herkenning, tips en advies. Ook na 3 jaar ben ik niet los van mijn ex. Zaken zijn nog niet afgehandeld en we hebben samen een kind. Het is niet makkelijk na je scheiding, maar het is ook niet makkelijk om bij hem te blijven. De rust en de vrijheid , die ik na mijn scheiding heb verkregen wegen daar toch wel tegen op. Niet meer gekleineerd worden, niet meer dagelijks met woede-aanvallen of stilte-behandelingen geconfronteerd worden. Het is triest voor de narcist dat hij is, zoals hij is. Maar het verandert niet. Hij maakt je toch kapot, dus kun je net zo goed toch voor jezelf kiezen. Hem kun je niet helpen!
Johanneke, 01-02-2012 21:16
Wat een openbaring allemaal!! Leve het forum, je kan op zo een manier echt wel je ei kwijt, al heb je nog zulke goede vrienden om je heen, hier heb je te maken met mensen van verschillende pluimage en het komt toch allemaal op hetzelfde neer! Bedankt allemaal voor je reactie, hoe kort of lang dan ook, het helpt echt om een duidelijker beeld te scheppen over wat ik dacht "mijn unieke" situatie en dat het zo anders is dan anderen in mijn leven. De grote vragen die er bij mij opkomen is: hoe overkomt zo een narcist dan zo een probleem als elke partner bij hem/haar wegloopt, want als ik het zo doorneem dan valt er niet te praten met zo iemand ,dat een narcist blijkbaar nooit erkent dat ie een probleem heeft Dat is de voornaamste reden waarom ik nog niet weg ben van mijn man na 23 jaar huwelijk met drie kinderen, want ik ben toch mens genoeg om me af te vragen, weglopen verandert wel mijn leven, maar hoe zit het met de zijne als hij zelf niet inziet dat dat het een probleem is. En dan krijg ik zo een medelijden, ik kan nog geen afstand daarvan doen, alhoewel ik helemaal besef dat ik er eerst voor mezelf moet zijn. Ik denk dat ik te "onnarcistisch " ben als dat woord bestaat. En ja juist daarmee heb ik deze narcist al die tijd gevoed -totdat ik opeens tot het besef kwam dat ik eigenlijk geen eigen leven heb, maar wordt geleefd. Eerst dacht ik "ach ik zit in mijn midlife crisis" als dat voorbij is zal het wel meevallen en nu kom ik dit forum tegen en ben ik alles in een heel ander prespectief gaan plaatsen.
Ik zit nog in een dilemma -weggaan/scheiden of blijven en hopen op inkeer van de andere zijde. Zo te lezen is dat "leven in de hoop en sterven in de verwachting". Iemand zei het al eerder: dan pas begint de ellende, als je weg bent Want je komt er nooit echt vanaf, of niet, tenzij je ergens ver verwijderd gaat wonen. Daar lees ik nog te weinig over, want ik denk dat als mensen eenmaal uit deze situatie zijn gestapt, ze niet meer de behoefte hebben om over dit probleem te lezen en zo mis je juist de Life ftime stories van hoe het ze is verlopen in hun leven, weg van een narcist. Ben benieuwd hoe hierop gereageerd wordt. Bedankt allemaal nogmaals voor het delen van je ervaring.
Arend Jan, 01-02-2012 16:11
Wees gegroet, na een huwelijk van 29 jaar ben ik 18 december j.l. weggegaan.nu begin ik een beetje op adem en gewicht te komen. na al jullie reacties en ervaringen besef ik nu pas hoe erg het is om naast een narsist te leven. wat jullie beschrijven kan ik allen maar beamen. mijn vrouw academisch opgeleid heeft bijna nooit gewerkt.altijd zwak en misselijk,
zij is 8 jaar ouder en werkt nu 2.5 jaar 1 dag in de week. zij is net 65 geworden. van haar inkomsten heb nooit wat gezien. ik heb altijd voor me zelf gewerkt en wij zijn op huwelijkse voorwaarden getrouwd, met het gevolg dat het huis en een hypotheek die wij aan onze zoon hebben gegeven op haar naam staan.ik ben nu met een bijstands uitkering bezig en een seniorenwoning. van fysiek en mentaal geweld kan ik boeken volschrijven. ik moest onder behandeling todat ik er achter kwam dat zij kwaaie brieven achter mijn rug schreef. totdat ik bij een phychiater kwam en die zei nadat ik haar 3 x tegen haar zin had meegenomen dat zij koekoek is. ik kom er een keer in de 6weken wat volgens mijn vrouw lang niet genoeg is. het heeft heel lang geduurd dat ik de huisarts het hele politiecorps omhad. vrienden kwamen niet meer en als ze kwamen ze voor haar want ik had geen vrienden. altijd draaide ze de aandacht naar zich toe en was onderhoudend maar zodra we allen waren. ik leefde s'nachts . als het te erg werd dan trok ik de deurkruk van mijn kamertje er uit en dan dreigde zij de politie te bellen voor huisvredebreuk. handen op de muur kapot geslagen uit woede ruiten er uit wat ik zelf weer moest opknappen etc . etc. mijn besluit kwam na dat ze mijn gezicht had opengekrabt en toen beweerde dat ik het zelf had gedaan voor aandacht.
mijn hele hebben en houwen past in de achterbak. ik vertel ook niet waar ik zit want dan stuurd ze alle rekeningen achter mij aan. alles moet nu via de advokaten gaan. gewone verzoeken worden meteen verwijten.toen ik weg ging w maakte ze comedie over drie uien, knoflook en halve pot sambal die zij zou hebben betaald.
het lucht op dit van me af te schrijven en dat ik nu weet dat ik niet de enige ben.
sterkte en het ga julie goed liefs arend jan
Adriaan, 31-01-2012 20:52
Ik word hier echt dood en dood moe van...Waarom altijd hij? Ik ben nu heel voorzichtig in mijn schrijven maar weet dat er ook vreselijke vrouwelijke narcisten zijn die door sexueel raffinement veel meer kunnen manipuleren dan mannen ooit zouden kunnen.
S., 28-01-2012 10:30
Wat een openbaring wat ik hier allemaal lees, heb al zoveel aan mijzelf getwijfeld en gedacht dat het aan mij lag, dus niet, alle puzzelstukjes vallen in elkaar. Alleen jammer dat het pas na bijna 30 jaar en 2 kids verder is, had ik dit maar voor mijn kinderen geweten dan had de stap iets makkelijker geweest om hem te verlaten. Nu probeer ik te overleven in een relatie waar totaal geen liefde en genegenheid is, maar ik ben sterk en blijf de kracht voor mijn kinderen, want die hebben hier ook niet om gevraagd!
Janny, 23-01-2012 17:01
Voor mij is al duidelijk dat de reactie en het gedrag van mijn partner niet normaal is. Zijn wantrouwen is buiten proporties en juist het feit dat ik de dingen zelf doe en hem nergens in betrek is dit wantrouwen ontstaan. Hij vindt dat ik hem buiten sluit en alles aan hem zou moeten vertellen. Zelfs hoe een en ander is verlopen in mijn scheiding. Maar wanneer ik hem betrek in bepaalde dingen, gebruikt hij dit tegen mij. Eigenlijk vindt hij altijd wel een steen om een hond te gooien. Het is niet zo dat hij fysiek geweld gebruikt, maar dagen, soms weken lang zwijgen en als een klein kind door het huis banjeren kan hij wel. Ook vindt hij dat ik, door de dingen niet op zijn wijze te doen, of om niet datgene te doen waarvan ik zou moeten weten dat hij het prettig vindt, niet voldoende toon dat ik van hem houdt. Op mijn kinderen is hij op een bepaalde wijze jaloers en zo ook op mijn honden. Ik zet hem altijd op het tweede plan, zo verwijt hij me....Zo ben ik zoekende naar een bewijs in de hoop dat hij niet is wat ik denk dat hij is, alleen verschillende forums en deze site geven mij het antwoord al en ik denk dat ik die hoop kan laten varen. Hij dreigde de relatie te verbreken, want hij had geen voldoende vertrouwen in mij zo zei hij...Overal lees ik dat een narcist angst zou moeten hebben om verlaten te worden. Wellicht ben ik te eigenzinnig, want ik ben al wel zover me niet meer door hem te laten raken. Ik vat het ook niet persoonlijk op en reageer dus niet meer zo vaak verdrietig of gefrustreerd.Ik ben uiteindelijk weggegaan en na al die jaren, doet hij net alsof ik nooit bestaan heb en nooit iets heb betekent. Dat doet pijn en het gekke is, ik mis hem vreselijk.... maar mijn vrijheid voelt ook verschrikkelijk goed!
F., 13-01-2012 22:02
Hallo Man hieronder,
Er zijn zeker narcistische vrouwen. Mijn ex is een mannelijke narcist en mijn beide dochters hebben het ook. Een dochter is ook met een narcist getrouwd. De ander heeft een lieve man die uiteindelijk net als jou erachter moet komen dat het niet best is..
Hij is vol van haar dus wat kan ik doen om hem te helpen. Ik word toch niet geloofd. Bovendien heeft dochter contact verbroken, omdat ik haar teveel door kreeg en dan kan haar zorgvuldige opgebouwde imago in een verkeerd daglicht komen. Als je de streken wil weten van zullke mensen zou ik je het boek ratgevallen aanbevelen. Ik las het en las mn eigen levensverhaal.
Goed boek en je weet meteen hoe je zulke mensen best behandelen kan. Hun eigen shit terugwerpen. Een andere (normale manier) kan niet bij zulkje mensen.Normale taal begrijpen ze niet. Dat dacht ik al en na het lezen van dat boek wist ik dat je met deze mensen geen consensus kunt krijgen door dialoog. Mission Impossible
F
Wonderlijk ze schijnen veel dezelfde streken te hebben. En dan druk ik me nog zacht uit..
A., 10-01-2012 20:11
Ik ben een man en wat mij opvalt in veel berichten over nps dat het meestal gaat over hem als narcist. Ik heb helaas te maken gehad met een vrouw als verradelijke narcist. Het is echt een bevrijding voor jezelf als je dit allemaal leest. Het komt volgens mij veel voor dat de vrouw de narcist is. Als man wil je het niet snel erkennen maar ik ben er na 18 jaar huwelijk er nu pas achter. Ik wist het niet eens wat het was en inhield!
M., 21-12-2011 15:16
Hoi Annemarieke.
Heb veel aan je schrijven en de duidelijke terugkoppeling. Ik zelf heb mijn verhaal en proces beschreven onder het kopje, hoe gaat een narcist te werk. Oh men....... als alles toch een s achter de rug zou zijn WAT EEN BEVRIJDING ZOU ER DAN OP ME AFKOMEN. Super knap hoe je je hebt voorbereid en ik voel je verdriet onder de douche en tot de conclusie komt NU NU ga ik weg. Super knap van je en geniet van je huisje je zelf en ieder die je dierbaar is.
Lieve groeten m
Annemarieke, 30-11-2011 00:14
Ik weet waar je nu staat, ik heb het ook allemaal meegemaakt. Na 16 jaar kwam ik erachter waar ik tegen stond te vechten en las ik een artikel over narcisme. Het was alsof ik mijn verhaal las. Dat was 2 jaar geleden. En eindelijk durfde ik langzaam te aanvaarden dat het een verloren race was. En mijn verdriet en pijn werd langzaam vervangen door boosheid....ik heb mijn batterij opgeladen met woede en frustratie want ik wist dat als ik zou zeggen "ik stop ermee, ik ga bij je weg" dan pas zou het grootste gevecht komen. Dan moest ik stevig in mijn schoenen staan. En zeker weten dat ik het aankon en aandurfde wat er ook zou gebeuren. Ik heb toen veel gelezen over het narcisme en hun "werkwijze" en kon zo een inschatting maken wat me te wachten stond als ik de moed had om bij hem weg te gaan. En ik heb mij voorbereid op een leven met weinig geld. Wij leefden in rijkdom. Ik stelde mijzelf de belangrijkste levensvragen. Hield " interviews" met mijzelf waarin ik mijzelf belangrijke vragen stelden waardoor ik inzicht kreeg in wat ik wilde en wat ik niet wilde. Ook probeerde ik te omschrijven hoe ik mijn huwelijk zou omschrijven in 1 zin. En 3 jaar lang heb ik gezocht naar antwoorden hierop. Door het lezen over nps werd zijn gedrag ook redelijk herkenbaar voor me, ik sloot me steeds meer af voor hem. Ging ineens meer mijn eigen weg want ruzie,vernedering, wantrouwen etc kwam er toch! En op een ochtend na de zoveelste uitbarsting van meneer knapte ik. Kotsend van angst, onmacht en woede stond ik
onder de douche en realiseerde ik me dat dit niet meer verder kon. Ik moest eruit wilde ik nog iets van mijn leven maken en een goede moeder zijn voor mijn kinderen. Eindelijk kon ik
zeggen, en durfde ik te zeggen dat ik van hem weg wilde. Ik was zo ver heen dat het me zelfs niet meer uitmaakte als hij me wat zou aandoen.
Ik heb 1 goede vriendin waar ik letterlijk voor gevochten heb om die te kunnen blijven zien en haar heb ik in vertrouwen genomen. Zij was een zeer grote steun voor me, al sta je wel alleen in de stappen die je moet nemen. Ik wist dat ik alleen zou komen te staan en dat ik de boosdoener zou zijn. En dat ik soms letterlijk woedend werd aangesproken door deze en gene hoe ik het lef had om zo maar weg te gaan. Of om genegeerd te worden, gemeden..iedereen had medelijden met hem! Maar het kwam niet als verrassing voor me. Ik had het van te voren aan zien komen. Ik had me erop voorbereid dat dit zou gebeuren. Alles wat er daarop gebeurde had ik van te voren zien aankomen. Zijn gehuil bij jan en alleman, zijn bedreigingen, zijn pogingen om me de kinderen af te nemen. Mij uit huis proberen te zetten, mij uit de ouderlijke macht proberen te zetten, mij onzeker proberen te maken, mij kapot proberen te maken, Het was zwaarder dan ik dacht maar dankzij de woede van al die jaren en goed voorbereid zijn, heb ik die periode overleefd. Sinds augustus woon ik in mijn eigen huis. Die jaren van "overleven" en vechten en alle zintuigen op scherp hebben, hebben hun tol geëist. Maar ik heb nu de tijd en ruimte om aan mijzelf te werken met hulp. De kinderen krijgen hulp en ik probeer een veilige plek voor ze te creëren waarin ze zichzelf kunnen zijn en kind mogen zijn. Uiteindelijk ben ik er beter van geworden, ik mag mijzelf weer vinden en kan gaan opbouwen. Eindelijk iets positiefs na veel negativiteit. Ik hoop An, dat jij wat aan mijn verhaal hebt. Bereid je voor, lees en stippel een weg uit die je wilt volgen en ga daar niet vanaf!!je kan vrijblijvend een eerste gesprek met een advocaat regelen soms vragen ze een klein bedrag en soms is het gratis.. Als je de situatie uitlegt gaan ze er discreet mee om. Gebruik het adres van iemand die je volledig kunt vertrouwen, gebruik haar computer als je gaat internetten. Schrijf je in bij de woningbouwvereniging en laat de post naar een ander adres sturen. Heb een informatief gesprek met de wijkagent, leg de situatie uit. Vraag en onderzoek wat je mogelijkheden zijn. Kopieer de belastingaangiften van je man of alles wat nodig is om sterk te staan. Hou een dagboek bij met uitspraken van hem, of situatie-schetsen zonder emoties zodat je ze kan nakijken op momenten dat je twijfelt. Want hij zal alles uit de kast trekken om je aan het twijfelen te brengen of je bang te maken. Op zulke momenten lees je je aantekeningen en komt je gevoel bij die ene situatie meteen weer terug en weet je dat je er goed aan doet om weg te gaan. En vooral.....vertrouw op je eigen kracht!! En geef jezelf de tijd, er komt een moment dat je het kan en dan ben je er klaar voor! Hou hoe dan ook je hoofd erbij!
An, 28-11-2011 15:51
Het zou zoveel beter zijn wanneer ik mijn narcistische man kan verlaten, maar.. hoe?? Geraak je ooit echt los van hem? En zo ja.. hoe? Hoe kan je een nieuw leven opbouwen los van hem? Hij zal me nooit laten gaan. Ik ben een te belangrijke pion voor hem. Ik ben financieel zo goed als onafhankelijk van hem. Dat scheelt. Maar ik word echt KNETTERKNETTERGEK van zijn eisen en steeds weer nieuwe ideëen waar ik dan van alles voor moet navragen en regelen. Met kinderen, een huishouden en een baan is dat praktisch niet te doen en kom ik er vaak niet aan toe. Ik word er echt stapelgek van, van zijn veeleisendheid, gemanipuleer, het genegeer, de desinteresse (lees: géén interesse)
Waar kan ik meer informatie vinden over hoe het beste een NPS-er te verlaten zonder dat mij gelijk (fysiek) geweld aan gedaan wordt?
Mientje, 17-10-2011 11:46
Zelf ben ik niet bekend met een narcist. Maar mijn schoonzus is al 15 jaar getrouwd met een narcist. Alleen ziet ze dit zelf niet. Hij heeft haar letterlijk geestelijk kapot gemaakt, ze heeft zelf nu de diagnose borderline gekregen. Wat mij verbaasd is dat zelfs de hulpverlening hem niet doorziet! Helaas kunnen wij als familie hier niets mee, ze wil het niet zien, zit nu ook compleet onder de kalmeringstabletten. Maar het ergste is dat hij de kinderen, ze hebben er 3, hier in mee sleurt. Zet ze tegen hun moeder op, vooral de oudste dochter is volledig in zijn macht. Hij doet allemaal leuke dingen met z'n dochter.
Nu wordt ze binnenkort opgenomen, ik hoop dat ze er dan achter komt, dat het niet allemaal aan haar ligt. Toch is het moeilijk om als familie aan de zijlijn te staan. Het enige wat we op het moment kunnen is afstand nemen. Maar het blijft moeilijk juist omdat er kinderen in het spel zijn! En die raakt ze op deze manier kwijt...
Eva, 07-10-2011 10:05
Herken veel dingen. Mijn aandacht op artikel kwam door vrienden over wat ik over mijn partner vertelde. Over inlevingsvermogen.....geen. Als hij me kwetst en pijn doet dan
voelt hij niets, ook niet als die ziet dat ik pijn heb door gekwetste woorden, uitbrander, ect.
Zoek begrip bij hem en krijg alleen onbegrip en voel me machteloos en eenzaam.
Begrip eindigd altijd in strijd, hij wil gelijk en ik begrepen worden, voel me dan machtelozer als ooit.
Hij valt gewoon in slaap............want hij heeft geen probleem als ik dat heb. Maar ik ben
de nacht wakker door die voorvallen. We praten nooit uit, gaan "gewoon verder".
Laatste half jaar stap genomen om weg te gaan, maar toch paar keer terug gegaan,
ineens is hij toch aardig en begripvol..........................snap mezelf niet eens zogoed hierin.
Maar hou wel van hem en ook van een gedeelte van hem hou ik niet.
Financieel had ik het ook goed bij hem.
Maar het is bevoorbeeld nu we latten, ben ik ziek met koorts en hoor niets van hem. Laat hem weten dat ik ziek ben en koorts heb. Hij gaat gewoon leuke dingen doen met familie en als ik zeg dat ik me alleen voelde door niets te horen, zegt hij: oh, wist niet dat zo erg was. Niet leuk. (buiten alle keren van kleineren) .
Hij is wel eens boos omdat ik alles niet zomaar kan vergeten, wil dat wel maar als er iets niets komt dan komt pijn terug. En hoop ergens dat ik fout zit en dat alles nog gered kan worden. Stom he, is niet goed voor me deze relatie maar hoop ergens en weet dat hij nooit zal inleven in mij, terwijl ik dat zo nodig heb, ben super gevoelig en wil me zograag vrouw voelen en voel me er zo vaak bij hangen.Hoor wel dat ik mooi ben ect.
Emotioneel niet gelijk waardig. Voel me zo uitgeput van alles.
Val weer voor aardige kant van hem, want die heeft hij ook, is niet alleen een rot persoon,
maar kan wel soms heel ongevoelig en hard door de bocht komen, die pijn raakt me
in mijn ziel en kan er niet bij hem terecht (is altijd zo geweest). Problemen die ik heb bij anderen ziet hij heel helder, maar problemen tussen ons zijn "moeilijk gedoe van mij",
voel me vaak zo onbelangrijk snap je.
Hilke, 06-10-2011 00:12
Ben nu meer dan een jaar weg bij mijn ex die na mijn vertrek meldde erachter gekomen te zijn dat hij een narcist is. Ik dacht nog: kom je nu mee, mijn besluit is genomen en ik kom er zeker niet op terug nu ik eindelijk mijn eigenwaarde weer een beetje terug aan het krijgen ben. Uit zelfbescherming schonk ik aan die opmerking geen aandacht en heb het gelaten voor wat het was. Totdat iemand mij vroeg waaruit bleek dat hij een narcist is en ik ging surfen op het internet. Ik kwam op deze site terecht en mijn mond viel open van herkenning. Alles viel op zijn plaats, behalve dan dat ik mezelf voorhoud dat hij geen lieger en bedrieger is. Maar misschien was hij daar heel goed in, of kan ik dat nog steeds niet zien, merk ik nu. Ik besef nu ook dat het nooit over zal gaan en ik 24 jaar geleden toen in het begin (achteraf gezien) die tekenen zich al aandienden, meteen had moeten kappen. Besef nu dat alle zaken die hier gemeld zijn van toepassing waren en raakte verstrikt in zijn achteraf vastgestelde narcistische web en verloor de sterke vrouw in mij die ik ooit was. We kregen 2 kinderen, die niet onze maar zijn kinderen waren, ik had ze slechts gebaard. Een verlenging van zijn grootheid. O wee, als ik ze eens terecht wees, wat hoort bij een goede opvoeding als dat nodig is.
Intuïtief heb ik zonder van narcisme te weten al tijdens mijn huwelijk de aanbevolen stappen van deze site doorlopen om los van hem te komen. Dat is mijn redding geweest. Waar ik nu het meeste last van heb, is dat hij mijn dochter volledig in zijn narcistische ban lijkt te hebben. Hij koopt haar om en maakt zichzelf afhankelijk van haar. Achteraf realiseer ik me dat wat ik versleet voor puberale trekken vanaf haar 14e, nu ze bijna 18 is ook op narcisme lijkt. Doordat ze bij haar vader is blijven wonen en ik mijn hopelijk positieve invloed niet kan uitoefenen, denk ik dat zij elkaar in hun narcisme versterken. Mijn zoon heeft dit totaal niet en ziet zijn vader als iemand die niet spoort, maar ook hij blijft voorlopig bij hem wonen. Wel doet het pijn dat je eigen kind zo over zijn vader denkt, maar het sterkt mij wel in de gedachte dat ik niet langer kon blijven. Heeft iemand tips ten aanzien van mijn dochter? Ik raak haar langzaam kwijt en lijk dit niet te kunnen omkeren.
Anna, 18-09-2011 13:36
Beste sophie,
het beste is idd om hem te negeren. ik zelf ben ook al vier jaar bezig in zo'n relaie.
aan, uit aan,uit. weken,dagen de stille behandeling ,je weet wat ik bedoel.
tegenwoordig doe ik hetzelfde als hij altijd bij mij doet.alles blokkeren totdat hij een mailtje stuurt met spijt,dat is het enige waar hij mij nog kan bereiken. Niet meteen reageren maar rustig nog een dagje wachten.mocht hij er over in discussie gaan over het feit dat je niet gereageerd hebt, niet op in gaan, of weer hetzelfde doen, ophangen en weer dagen blokkeren.
dit heeft bij mij resultaat om hem te temmen, maar helaas is dat vaak van korte duur.
Sophie, 18-09-2011 10:32
Beste lezers,
Het is fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die dit gedrag herkennen, het helpt mij sterk te worden dit te dragen, ik heb ook met een man te maken die alle kenmerken in huis heeft van NPS.
Sinds 4 jaar heb ik een relatie met hem, de eerste weken waren werkelijk fantastisch, hij deed veel voor mij, was lief, zorgzaam en onderhoudend.
Helaas is in de loop van de tijd is zijn aard wat veranderd, hij doet helemaal niets meer, ik doe alles, maar dan ook echt alles, ik heb kinderen en hij heeft 1 zoon, maar voor mij voelt het alsof ik er 1 kind bij heb.
Hij is erg gericht op status, heeft het voortdurend over hoe goed hij wel niet is, hij heeft notabene een universitaire opleiding, met een hele goede baan.
Hij weet het zo goed te manipuleren, zo goed mensen voor zijn karretje te spannen, ook ik doe daar aan mee, ik weet het maar toch doe je het.
Om maar iets te noemen, hij had het niet zo naar zijn zin bij zijn vorige werkgever, teveel kritiek, daar kan hij absoluut niet tegen, hij ging solliciteren, kreeg een hele goede baan in het oosten van het land, 200 km verderop, dat had als consequentie verhuizen, dit alles doet hij gewoon zonder overleg of ik dat zag zitten, enfin ik dacht zijn welzijn is belangrijk tenslotte is je werk een groot deel van de dag waar je bent en mee te maken hebt dus belangrijk .
Ik heb ook een goede baan en met plezier werk ik, ga mijn baan niet zomaar opzeggen, dus gaf aan dat ik niet weg kan, nou dat komt volgens hem allemaal wel goed, maar niets komt zomaar goed zal je toch aan moeten werken.
Ondertussen help ik hem met een tijdelijke huisvesting, verhuizen enz.Ondertussen zoek ik een woning voor hem, uren allerlei sites en makelaars afgezapt, eindelijk een woning gevonden alle onderhandelingen en verbouwing geregeld, hij heeft er amper wat aan gedaan, eigenlijk heb ik alles naast mijn werk en huishouden geregeld.
Hem weer verhuisd naar zijn definitieve woning, ik zat nog in de oude woning maar dit huis moet verkocht worden, dus ik moet ook het huis uit en ben naaarstig gaan zoeken naar een woning dichter bij mijn werk, omdat ik een zoon van 12 jaar heb die naar de middelbare school moet wilde ik niet wachten totdat het huis was verkocht maar dat hij kon starten direct na de zomervakantie, inmiddels dit ook allang met hem besproken, maar ach bij kwam alles wel goed, niet dus, ik heb alles geregeld hij heeft er werkelijk niets aan gedaan, zelf geen advies voor scholen terwijl het zijn specialiteit is, zijn vak.........uh,uh........niets, ik heb het allemaal alleen kunnen uitzoeken.
Inmiddels zit ik ook net 4 weken in de nieuwe woning en ben met de kinderen dik tevreden, ze zijn op hun plek hebben het goed naar hun zin en de scholen ook inorde, daarmee heb ik 3 uur tijdswinst behaald per dag omdat ik ook dichter bij mijn werk ben gaan wonen wat echt een verademing is, meer tijd voor de kinderen meer tijd voor mijzelf.
Hij woont inmiddels 6 maanden in het oosten, nu is hij 4 keer bij mij geweest, elk weekend, maar doet niets hier en gedraagt zich als visite, zegt tegen de kinderen zeg nu maar ome .....D i.p.v. dat ik jullie stiefvader ben! Dat moet dan zogenaamd grappig zijn of hij zegt tegen de kinderen heeft mama al een andere man over de vloer gehad? Ook zogezegd grappig, ik vind dat van die impertinente vragen aan kinderen.
Als het hem niet bevalt of zogenaamd beledigd is gaat hij gewoon weg en zwijgt mij dood, ook als ik bel sms of mail, hij reageert nergens op, zo respectloos. Kan hij rustig 1 à 2 weken niets van zich laten horen.
Om gek van te worden, daarna moet of ik weer door het stof of hij doet net of er niets aan de hand is, het ligt namelijk altijd aan mij volgens hem, ik veroorzaak het........dus als ik hem daarop aanspreek, op zijn gedrag, dan is zijn antwoord standaard, beginnen we weer, je bent onmogelijk, hou nou op hou het is gezellig!!!
Dus ik slik het meestal in om de harmonie te bewaren.
Nu is hij ook weer vertrokken, echt heel erg kinderachtig, weer heb ik gemaild, maar geen enkele reactie, het is zo frustrerend, ik wil het zo ook niet meer, maar weet niet zo goed hoe ik dat moet aanpakken.
Heb inmiddels wel bedacht dat ik nu niets meer laat horen, maar wat doe ik als weer belt of mailt of smst? Ik ben ook nog aankomende zondag jarig, hij hoeft wat mij betreft niet te komen, ik ben het echt moe.Mijn accu is leeg.
Met wie kan ik hier het beste over praten, dat zou een enorme opluchting zijn.
Fijn dat ik even mijn hart kon luchten, kan er eigenlijk wel een boek over schrijven, die 4 jaren zijn tropenjaren geweest, ik wil het niet meer.
Met vr gr
Sophie
Peter, 17-09-2011 00:42
Mijn vrouw is een typische narcist. Ik zou graag van haar willen scheiden, maar weet dat dat beslist op oorlog zal uitdraaien om de kinderen. Haar chantage-middeltjes waarmee ze mij gebonden heeft. Ook zal zij mij financieel totaal ten gronde richten. Maar waarom wordt er altijd over MANNELIJKE narcisten gesproken? Er zijn zoveel vrouwelijke narcisten, misschien wel meer dan bij mannen.
Reactie infoteur, 17-09-2011
Beste Peter,
in de toelichting op deze special schrijf ik:
----
In de beschrijvingen van de persoon met NPS, gebruik ik het voornaamwoord "hij", om het omslachtige "hij / zij" en "zijn / haar" te vermijden. Psychologische literatuur, concludeert namelijk dat mannelijke NPS-ers talrijker zijn dan de vrouwen.
De literatuur beweert ook dat NPS relatief zeldzaam is, het treft naar schatting 1% van de bevolking. Het probleem, zoals de psychologische literatuur zelf toegeeft, is dat het niet in de aard van de narcisten ligt om toe te geven dat ze een probleem hebben of om professionele hulp zoeken.
Gezien dit feit, heb ik alle reden om te concluderen dat de statistieken in de literatuur verdacht zijn. De eenvoudige waarheid is, dat we niet echt weten hoeveel personen met NPS er onder de bevolking leven, noch dat we weten hoeveel ellende NPS aanricht.
--------
We weten dus eenvoudigweg niet hoeveel mannelijke / vrouwelijke narcisten er zijn. Dat neemt niet weg dat de vrouwelijk variant net zoveel ellende aan kan richten! Mijn inziens ontwikkelen vrouwen van nature echter eerder een bordeline stoornis, dan de narcistische stoornis...
Ik wens je veel kracht om met je moeilijke situatie om te gaan!
Mjon
Ivan Ceulemans, 15-09-2011 11:14
Aan alle slachtoffers van narcisten hier. heb vroeger al een berichtje gepost hier. Ik ben er in geslaagd om van het juk van mijn ex te ontsnappen...qua kenmerken hierboven opgesomd kan het mijn insziens niet beter kloppen. Had een relatie van 2 jaar waarvan 1 jaar samenwonend. het was in één woord de hel. Aan alle partners hier kan ik maar één ding adviseren ; maak dat je wegkomt en zo snel mogelijk. Doe het op de manier zoals beschreven op deze site. Wees sterk en moedig, ga niet in op provocaties maar bescherm jezelf en je eigen territorium en dek zo snel mogelijk alle risico's af.
Het heeft mij zo ontzettend veel tijd, energie en moed gevraagd om aan deze waanzin te ontsnapppen. Indien mogelijk adviseer ik ook het gebruik van een advocaat. in ieder geval en tot slot ; hou vol en wees moedig!
Blue Moon, 10-09-2011 19:44
Ongelooflijk hoe de puzzelstukjes op zijn plek aan het vallen zijn door het lezen van deze info...Ben op dit moment zover dat mijn ex na 12 jaar bij mij weg is. Heb 3 kinderen waarvan 2 nog heel klein. Heb op dit moment ook echt t gevoel dat mijn leven stilstaat.
Er is ook echt een enorme beerput van leugens uitgekomen vreemdgaan ed. Hij heeft hier al lopen dreigen waarop ik de politie heb gebeld en er melding op locatie is. Hij heeft de afgelopen weken niet na de kinderen gevraagd en ik probeer me groot te houden om hem ook maar niets te vragen, te negeren eigenlijk.
Voel me zo ontzettend voor de gek gehouden en weet dat dit nog maar het begin zal gaan zijn om definitief van hem af te komen, alle tips ed zijn dus welkom. Probeer me iig heel neutraal op te stellen op t moment.
Dit is het moment om mezelf weer sterk neer te gaan zetten en weer de vrouw te gaan worden die ik eigenlijk ben. Zie het op het moment nog niet zo maar hoop dat betere tijden gaan komen.
Wilma, 22-08-2011 00:53
Eekhoorntje, uit ervaring weet ik dat:
Bijna niemand buiten jullie gezin zal je geloven als je verteld hoe het voor je voelt om met je man een relatie te hebben , behalve als het heel goed vrieden van je zijn die hem ook regelmatig in verschillende omstandigheden hebben meegemaakt. De eenzaamheid, het onbegrip, het gevoel 4 ipv 3 kinderen te hebben, de liefdeloosheid, en toch zo op het eerste gezicht en in de eerste periode een enorm aantrekkelijke man en vriend, het is zo herkenbaar.
Na 22 jarige relatie en 3 kinderen later ben ik gaan scheiden want het was dat of me kapot laten maken. De scheiding is het waard, weet ik nu 2,5 jaar later , het is een verlossing. De wereld gaat echt door zonder hem, financieel misschien moeilijker , je huis misschien kwijt, maar de opluchting achteraf is geweldig en je hebt je kinderen een enorme schat!!
Je hoeft je tegenover familie, en anderen niet te verdedigen waarom je de relatie bent gestopt, niemand , niemand weet hoe het in jullie gezin is geweest, alleen jullie 4 tjes, dus neem de beslissing en ga , maak een goed en tevreden leven voor jezelf met de kinderen en neem afstand van hem. Sterkte en succes , ik leef met je mee, echt waar.
M., 14-08-2011 23:15
Al 3 jaar leef ik samen met iemand die mij en m'n puberdochter voortdurend uitscheld, kwaad wordt bij de minste meningsverschillen en alle aandacht opeist van ons 2-jarig dochtertje. Voor haar is hij de ideale papa. Zelfs als ik met haar bezig ben, hangt hij nog rond haar. Ze is dus al erg gehecht aan haar papa omdat hij haar altijd alles toelaat (hele dag met tutje, hij geeft haar altijd lekker snoep en zoete drank). Hij "zoekt" mijn oudste dochter (die niet van hem is) en zal alles doen om haar uit ons gezin te drijven. Als hij mij wil kwetsen, zal hij over haar beginnen of ieder die mij dierbaar is. Hij voelt zich steeds benadeeld door iedereen en houdt ervan om ruzie te stoken. Hij verdraait mijn woorden en gelooft zijn eigen waarheid. Verzint vaak dingen die hij dan tegen mij gebruikt. Het is me nu overduidelijk dat ik weg moet gaan van hem om mijzelf en m'n oudste dochter te beschermen. Hij dreigt dat hij mij "kapot" zal maken, dat hij leugens over m'n vader zal verkondigen enz. Ik vergelijk hem met een pitbull. Hij zal steeds terug komen om je nog verder af te breken, ruzie uit te lokken enz. Dit doet hij nu ook met mijn dochter van 14j. Daarom dat ik stappen ga ondernemen om weg te gaan. Hij wil niet onderhandelen over bezoekrecht enz. over ons dochtertje. (gelooft waarschijnlijk niet dat ik iets durf te doen) dus het zal nog een moeilijke periode worden. Ik zal niet snel wegkunnen omdat ik mijn huurder 6 maand opzeg moet geven voor ik in mijn appartement kan. Ze zeggen dat "blaffende honden" niet bijten. Ik hoop dat dit hier ook zo is want ik heb al meerdere doodsdreigementen gehad. Sterkte aan ieder die ook met zo iemand samenleven. Buitenstaanders weten nog niet half wat het is om met iemand te moeten samenleven. Het is slopend.
K., 23-06-2011 12:06
Ook ik heb jarenlang geleefd met een narcistische vrouw. De rode lijn in haar gedrag was me wel duidelijk, maar nooit is de term narcisme bij me opgekomen. Maar het ziekelijke liegen, zo vaak een bepaald verhaal houden zodat zij zelf maar ook de buitenwacht er in ging geloven, tja dat kwam vaak voor. Nooit, maar dan ook echt nooit, schuld erkennen (ook al was het iedereen duidelijk dat zij de oorzaak was van het conflict). Nooit sorry kunnen zeggen, nooit op enigerlei wijze toegeven dat ze fout zat, of het niet goed had gezien. Na 24 jaar zijn we gescheiden nadat zij vreemd was gegaan. Het vreemdgaan was begonnen nadat ik haar te verstaan had gegeven dat ik het niet langer duldde dat ze mijn agenda controleerde en dat ze voor mij ging bepalen of de afspraak die er voor die dag in stond, wel 'nuttig' was. (ik was net voor mezelf begonnen en had in die tijd veel afspraken). Toen ik dat -na een uiterst emotioneel betoog van haar kant- aangaf, dat zij zich hier niet mee mocht bemoeien, is het uitgaan met de club van "Golden girls" begonnen. Ook die meiden gingen allemaal vreemd, dus zij na verloop van tijd ook.
Toen ik het vrij snel nadat het gebeurde had ontdekt, en ik maandenlang haar tot andere gedachten probeerde te brengen, werd mij gevraagd om geduldig te zijn zodat zij kon uitvogelen of de nieuwe relatie een kans had. Toen ik vroeg hoe lang dat dan zou moeten zijn, was het antwoord 2 jaar.
Dat heb ik niet afgewacht, en ik heb toen de scheiding in gang gezet.
De scheiding is op een drama uitgelopen, door alle roddels ben ik vrijwel alle contacten kwijt. Een van mijn kinderen durft hier niet meer te komen, en de jongste dochter staat op het punt om door haar moeder te worden verstoten, omdat ze t liefst bij mij (haar vader) wil gaan wonen. Moeder is zich al aan t indekken, en strooit nu het verhaal rond dat de dochter geld uit haar portemonnee heeft gestolen. En dat dochterlief "gek"is, met vreemde meisjes speelt, totaal bezeten is van haar paard, geen enkele vriendschap goed kan houden etc etc. Van dit alles is Niets de waarheid. (maar kan natuurlijk straks wel van pas komen als de dochter voet bij stuk houdt en bij mij gaat wonen).
Er komt -doordat er kinderen zijn- geen einde aan de ellende, deze vrouw liegt, bedriegt, bedreigt, roddelt, verdraait, altijd om er zelf beter van te worden. Ik heb haar de laatste 7 jaar niet 1 keer kunnen betrappen op empathie. Het draait om 1 ding dat is ze zelf en de vraag hoe kom ik aan geld? Naar buiten toe altijd mooi weer spelen, de perfecte moeder, huisvrouw etc etc, maar ondertussen manipuleren van hier tot Tokyo. Met het klimmen van de jaren gebeurt het vaker dat ze zichzelf niet meer onder controle heeft en woede uitbarstingen. Zo heeft ze al met diverse mensen in het dorp ruzie gemaakt. Eerder was een oudere broer het mikpunt van haar woede, die ruzie heeft 10 jaar geduurd. Een scheuring in haar familie (8 kinderen) was het gevolg.
Mede slachtoffers, ik kan jullie vanuit mijn ervaring maar 1 advies geven, zo snel mogelijk verlaten dit soort mensen, en daarna apathisch negeren. Een narcist valt niets te leren, het beklijft gewoonweg niet. Ban de narcist uit je leven, ze brengen alleen maar pijn en verdriet.
Peter, 22-06-2011 23:00
Voor vrouwen is het gemakkelijker om van een narcist te ontsnappen of te scheiden. Voor een man ligt dat nog moeilijker, want niemand zou weten hoe verschrikkelijk narcistisch mijn vrouw is. Ja, ook vrouwen kunnen een man totaal manipuleren en op een vreemde manier aan zich binden. Mijn vrouw deed dat door keihard te werken en twee kinderen bij mij te krijgen, waar ik heel veel van hou. Narcisten zijn beslist niet allemaal lui, alcoholist of drugsverslaafd. Naar de buitenwereld leek zij altijd een voorbeeldige en zeer aantrekkelijke vrouw. Okay, mij had ze psychisch in haar macht. Ja, ik ging vreemd omdat ik dacht dat zij frigide geworden was binnen korte tijd. Na 20 jaar kwam ik er pas achter dat zij in werkelijkheid anoniem seksverslaafd was. Ik ging met een zeker schuldgevoel vreemd, maar zij deed dat zonder schuldgevoel. Zij frustreerde mij gewoon door geen seks met mij te willen, terwijl ze dat met veel andere mannen wel deed. Maar ze bleef wel bij mij en ik denk dat ik beter niet kan scheiden. Ze zal mijn leven dan tot een nog grotere hel maken.
Eekhoorntje, 12-06-2011 18:02
Ik heb een man die volgens mij een serieuze (narcistische) persoonlijkheidsstoornis heeft. Ik heb drie kinderen en wil niets liever dan bij hem weg. Daar werk ik aan. Waar ik het heel moeilijk mee heb is het ongeloof en het onbegrip van mijn omgeving (vooral van familie), het bagatelliseren. Ik heb het gevoel keer op keer tegen de muur te lopen, mijn woede daarover neemt toe, ik krijg de neiging het hen desondanks toch quasi in de strot te willen duwen... Heeft iemand soortgelijke ervaringen? Heeft iemand goede raad? Kan ik die hunker naar "bevestiging" enkel stillen door professionele hulp te zoeken? Groeten en Veel sterkte aan iedereen!
Reactie infoteur, 13-06-2011
Eekhoorntje,
ik kan me voorstellen dat je graag wilt dat anderen mensen zien wat voor persoon hij is. De vraag die alleen bij mij opkomt is; waarom. Vraag jezelf af, wat dit voor jou voor waarde heeft om verder te komen in dit proces.
Als je het zelf niet meemaakt lijkt het allemaal zo onecht en overdreven. Realiseer jezelf dat hij voor buitenstaanders moeilijk te doorzien is. Met zijn charme en overtuigende rol zijn ze ook onder zijn hypnose!
Erkenning zoeken bij andere, die niet over hem kunnen begrijpen, wat jij nu wel weet, is niet zinvol. Zoals je al hebt ervaren loop je vaak tegen een muur van onbegrip op. Of men denkt dat je enkel kwaad spreek, omdat hij je gekwetst heeft en je uit ben op wraak.
Misschien kun je een enkeling in vertrouwen nemen die je wel serieus neemt. Zoek daarnaast contact op lotgenoten fora en in groepen of schakel professionele hulp in. De enige manier om je hiertegen te wapenen is jezelf de erkenning geven. Jij weet hoe het echt zit!
Monique, 15-05-2011 12:03
Hallo allemaal,
Ik heb het vermoeden dat mijn zoon een narcist is(18 jr.)
Zo veel kenmerken wie hij laat zien alhoewel de een sterker is dan de ander, maar dat is altijd besef ik
Als kind al was er iets met hem, door de loop der jaren heen gediastigneerd, met pdd-nod, later met adha gecombineerde vorm, verschillende diagnoses dus, medicijnen voor gestelde problematiek altijd maar kort gewerkt of totaal niet
Hij is ook verstandelijk beperkt(licht)
Herken een narcist in hem, zou dit erfelijk kunnen zijn, of een gevolg van zuurstof tekort door de geboorte???
Zie hem het soms ook moeilijk hebben met zich zelf(of is dit schijn) tis altijd maar even en het verbaast me hoe makkelijk hij soms over moeilijke situaties heen zet(om maar niet naar zich zelf te kijken, of gedrag goed te praten)
Zijn er ook medicijnen voor nps??
Groet Monique
Allemaal veel sterkte
Reactie infoteur, 17-05-2011
Je vraagt je af of je een narcist in hem herkent en of dit erfelijk zou kunnen zijn, of dat het een gevolg van zuurstof tekort is door de geboorte.
Deze vragen zijn niet met zekerheid te beantwoorden, al kunnen deze factoren meespelen. Ik ben geneigd om te zeggen dat het 'defect in het brein' waarschijnlijk al in de baarmoeder is ontstaan en de moeilijke bevalling eerder daardoor is ontstaan dan andersom. Erfelijkheid kan zeker een rol spelen en die erfelijkheid kan weer meer of minder, tot uiting komen door bepaalde omgevingsfactoren.
Medicatie heeft geen rol bij de behandeling.
Eternac, 01-05-2011 00:16
Hoi allemaal!
ik ben 20 jaar en heb een zusje en twee grote broers. we zijn een jaar geleden op deze artikelen gestuit en herkende onze vader er meteen in.
sinds toen zijn veel dingen duidelijk geworden. dingen die jaren geleden zijn gebeurd of de dagelijkse (ziekelijke) routine, de dingen die er zijn ingeprent, dingen die je geleerd heb van: zo hoort het, bleken misschien toch niet normaal te zijn.
we knalde namelijk met onze koppies steeds maar tegen de muur. je komt er achter dat hetgeen wat je is aangeleerd een basis is geweest van een zieke geest. hij heeft zijn ziekelijke theorieen en opvattingen, manieren van leven bij ons door willen spelen. en wij wisten niet beter. nu vallen de puzzelstukjes ineen en is het duidelijk dat we te maken hebben met een narcistische vader.
het hele gezin breekt op. ik ben nu al een klein half jaar met hem gebroken, mijn oudere broer brak met mijn vader een paar weken nadat we het vermoeden van NPS hadden bij hem. mijn moeder is gebrainwashed door hem een wil hem geen narcist noemen terwijl je er eigenlijk niet omheen kan. het breken met onze vader is voor niemand makkelijk is ons gezin. ergens lucht het me op omdat ik niet meer hoef te voldoen aan zijn wensen.
maar mijn moeder, zusje, broer en ik hebben allen professionele hulp. toen we onze vader probeerde te benaderen dat hij misschien ook wel eens hulp nodig zou hebben wees hij dat af en zei ons dat er niks mis is met hem. en ondertussen zo emotioneel manipuleren, slachtofferrol op zich nemen en spelletjes spelen, de buitenkant opshinen, zo statusgericht zijn en niet meetellen als je even niet presteert.
ik kan niet naar mijn vader kijken. ik weet eigenlijk ook niet of ik kan zeggen dat ik van hem hou.. ik geef wel om hem, wil dat het goed met hem gaat maar dat gun ik iedereen.. veel dubbele gevoelens: schuld, medelijden, kwaad, verdrietig, de waaromvraag komt omhoog, het "het-is-wel-mijn-vader"gevoel... ik kamp ook met het gevoel hoe het zou zijn als hij overlijdt. is dit dan wat ik heb gewild?
ergens ben ik ook 'blij' dat wij er op relatief jonge leeftijd achterkomen. niet na 40 jaar antidepressiva geslikt te hebben ( no offence:) )
sterkte iedereen!
Kristof, 13-04-2011 21:50
Als ik dit lees is het net alsof de narcisten boosdoeners zijn. In een hokje worden geduwd. Ik herken veel eigenschappen van dit gedrag in mijzelf. Mede omdat een vriendin mij erop wees: makker, je hebt enorm veel narcistische trekken. Dus ik kom hier op dit artikel terecht en ontdek dat ik bijna zo goed als alle eigenschappen heb. Dit op zich is reeds heel pijnlijk om te ontdekken. Ik stel me dan ook de vraag: waar of wat kan je eraan doen? Hoe ga je, als narcist, hier zelf mee om? Constructieve antwoorden aub, want ik kan best wel verstaan (niet begrijpen...) dat dit een oorzaak is hoe mijn leven een hel is...
Reactie infoteur, 14-04-2011
Tja, narcisten zijn vaak de oorzaak van heel veel problemen en dus zijn het ook daadwerkelijk "de boosdoenders." Met deze serie artikelen is het de bedoeling een duidelijk beeld van deze gestoorde persoonlijkheden te scheppen. En ja, mensen met deze stoornis vertonen veel overeenkomsten in karakter en gedrag, dus worden ze hiermee gekenmerkt. of in een hokje stopt.
Je schrijft dat je bijna alle eigenschappen hebt. Realiseer je wel dat iedereen zich soms narcistisch (egocentrisch) kan gedragen. Bij een stoornis is er spraken van een steeds terugkerend, onveranderbaar patroon, waardoor je jezelf en of andere in de problemen brengt. Als dat zo is, is de eerste stap om naar je huisarts te gaan. Hij kan je eventueel verder verwijzen voor een diagnose en professionele hulp.
Mike, 15-03-2011 16:32
Wat kunnen pubers doen als hun moeder een narcist blijkt te zijn, waar het niet van bekend is? en door situaties uit huis geplaats worden? Wie kan mij helpen?
Amber, 13-03-2011 11:32
Onze dochter zit in z'n web! Haar schoonvader is ook een narsist,hij en hij alleen bepaalt wat er gaat gebeuren. Zo moest zij eerst haar ouders aan de kant zetten! En dat doet zij, wij hebben door deze narsist onze dochter al 3 jaar niet meer gezien of gesproken. Voor ons een hel is maar voor haar? Wij maken ons grote zorgen maar staan machteloos, afwachten is het advies.
A., 16-02-2011 22:31
Dit is zo herkenbaar. Ik heb een artikel in de Sante gelezen en dat kon ik plaatsen bij zijn vader en niet bij hem. Door de persoonlijke verhalen van jullie begin ik het steeds meer te begrijpen. Ik voel me gewoon zo EENZAAM in mijn relatie. Ik kan het met niemand bespreken. Mijn ouders vertrouwen hem niet. Zij waarschuwen me om voor mijn eigen geld te zorgen en niets achter te laten op zijn naam. Dat verkwanselt hij toch wel. Hij is een echte EGO soms. Hij is echt lief op zijn tijd en soms denk ik zelfs dat het verleden hem zo gemaakt heeft. Trauma vanwege een scheiding van zijn ouders. Alhoewel dit ook sporen bij de rest van het gezin heeft achtergelaten. Wij verschijnen bijna nooit meer samen in het openbaar. Als we naar zijn familie gingen dat kreeg ik ALTIJD een preek over wie ik moest groeten en hoe en wie ik zeker niet mocht overslaan. Ik voelde me echt 8 jaar op die momenten. Ik heb een concrete kinderwens. Ik ben al 13 jaar samen met hem en kan en wil niet bij me weg. Het is triest maar waar. Sinds kort word ik buiten gesloten. Ik weet nooit waar hij is en wordt afgescheept met leugens/onwaarheden. Hij heeft hulp nodig. Dat heeft zijn broertje eens gezegd. Maar zeggen en actie ondernemen zijn naar mijn mening twee dingen. Hij heeft onlangs ook het contact met zijn familie verbroken. Dus alle aandacht is nu op mij gevestigd. Het is gewoon te griezelig! Ben gewoon bang dat ik mezelf kwijt raak. Ik probeer nu activiteiten te zoeken die echt van mij zijn. Ik lees veel en heb vriendinnen maar dit soort dingen vertel je liever niet. Je wilt een ander niet opzadelen met jouw sores. Je bent ook bang dat mensen te snel gaan oordelen en misschien wel afstand van jou gaan nemen. Wie wil nou vrienden zijn met iemand die het altijd over haar relatieproblemen heeft. Ik ben volgens mijn familie veranderd van een spontaan en gezellig iemand in een huismus. Ik heb niet meer de kracht om tegen hem in te gaan. Als hij het beter vindt dat ik thuis kan blijven dan doe ik dat ook. Ik heb geen energie en zin meer in onenigheid. Het vreet al mijn energie op. Als ik het gezellig wil hebben met mijn familie dan ga ik liever alleen. Want alle oordelen, verwijten en manipulaties zijn het gewoon niet waard!
J., 22-01-2011 14:47
Beste Simon,
Heel veel sterkte, ik ben geen man maar wel tot voor kort de collega en vriendin van een man die al ruim 30 jaar getrouwd is met een zeer narcistische vrouw. Helaas gaan bijna alle artikelen over mishandelde vrouwen en mannelijke daders terwijl er volgens mij ook zoveel omgekeerd leed is. Helaas zijn mannen hier minder open over, schamen ze zich ervoor en worden ze helaas ook door de hulpverlening niet altijd serieus genomen. Mijn vriend is tegen de 60, zijn kinderen zijn volwassen maar hij heeft een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Heeft al diverse hulpverleningstrajecten doorlopen maar wordt emotioneel zo onder druk gezet dat hij de stap naar de vrijheid niet durft te wagen. Overtuigd van het feit dat dit zo'n chaos voor zijn kinderen en omgeving tot gevolg zal hebben dat er onschuldige slachtoffers zullen vallen. Hij 'kiest' er telkens als hij weg wil uiteindelijk toch weer voor zijn omgeving te beschermen. Zijn vrouw gaat compleet door het lint zodra hij een poging tot ontsnapping onderneemt. Zodra ze de controle over hem kwijt dreigt te raken volgen er kwaadaardige bedreigingen met moord en zelfmoord waar hij dan verantwoordelijk voor is. Hij doet het hun kinderen dan aan etc.Kleine vernederende, mensonwaardige pesterijen volgen. Zijn zelfvertrouwen en gevoel voor eigenwaarde zijn na zo'n uitbarsting compleet vergruizeld. Hij laat zich zijn telefoon afpakken en zijn mail controleren. Onbegrijpelijk voor een buitenstaander want het is een grote, fysiek sterke, charismatische en ontwikkelde man. De hele wereld is gek, behalve zij zelf. Er zijn door hem meldingen gedaan bij de politie, aangifte werd niet aangeraden vanwege gebrek aan bewijs. Het probleem met huiselijkgeweld tegen mannen(want dat is het wel ) is dat het juist door het fysieke overwicht van de man vaak gaat om emotionele chantage en manipulatie. Dit is voor de buitenwereld minder aantoonbaar als blauwe plekken. Een narcist is uiterst geraffineerd en zal er altijd voor zorgen dat bij bedreigingen geen getuigen aanwezig zijn. Beste Simon, ik hoop dat je een uitweg vindt. Blijven of weggaan, wat je ook besluit, wees zeer alert op je gevoel van eigenwaarde. Het ligt niet aan jou. Ik begrijp je dilemma vwb de kinderen. Mijn vriend heeft in het verleden de keuze gemaakt om dan maar zichzelf weg te cijferen en zich helemaal op de kinderen te richten. Het gevolg hiervan is dat hij zo gewend is te overleven ipv zelf te leven. Tegen een hulpverlener heeft hij eens gezegt:' Ik weet zelf niet meer wie ik ben of wat ik wil. Ik ben mijzelf kwijtgeraakt.' Zijn zoveelste vluchtpoging is vlak na de jaarwisseling mislukt, weer bezweken onder de druk. Wat er dan overblijft is een hoopje zielige man.Teleurgesteld in zichzelf. Zijn werk is hij vorig jaar door reorganisatie kwijtgeraakt dus nu zit hij helemaal gevangen. Vlak na zijn mislukte poging heeft hij het contact met mij uit angst verbroken. Ik kan hem nu niet meer bereiken en vrees voor zijn gezondheid en welzijn. Beste Simon, pas goed op jezelf, laat het zover niet komen.
Simon, 03-01-2011 09:11
Leef inmiddels 11 jaar samen met een vrouw die, naar nu blijkt NPS heeft. Al die jaren heb ik gedacht het zijn de karaktertrekken van haar vader en oma die ook zo dwingend en overtuigend konden zijn, echter die wel warme persoonlijkheden zijn/waren. En hoewel NPS kennelijk overwegend bij mannen schijnt voor te komen, zijn er dus ook vrouwen met deze stoornis. Wellicht dat dat ook wat meer aandacht kan krijgen. want de mannen van een dergelijke partner hebben vaak te maken met dezelfde "vervelende" gedragingen van de partner.
Na veel gelezen te hebben, en inmiddels zelf een therapie te zijn aangegagaan om om te kunnen gaan met een partner met NPS zie ik heel vaak nog als oplossing het beeindigen van de realtie. WEn hoewel ik daar ook aan heb gedacht zie ik dat niet als de oplossing. We hebben 2 kleine kinderen die ik gewoon niet achter wil/kan laten bij een narcist. de kids zullen onvoldoende aandacht krijgen en afgekocht worden mat kado's. daarnaast zullen ze een slecht voorbeeld krijgen al ze alleen met d moeder moeten blijven. want dat is het extra dillema voor mannen: weggaan is één. maar in nederland worden de kinderen per definitie aan de vrouw toegewezen. Daarom begrijp ik ook de vraag van Anouk op 2 dec jl. en herken ik veel van wat zij schrijft. de kinderen zijn ondergeschikt aan haar activiteiten en al ze er dan wel is dan koopt ze het weer af met van alles en nog wat. daaroom ook van mij de vraag aan diegene die er wat van af weten: hoe bescherm je de kinderen tegen een narcist en laat je ze opgroeien als ieder ander noraal mens. wie kan tips geven. en zijn er nog andere tips behalve die hierboven staan, om om te gaan met een narcist? en zijn er nog verschillen tussen de mannelijke psyche en de vrouwelijke psyche bij narcisten. Ik zie dat bijna alles over de mannelijke narcist gaat en nauwelijks over de vrouwelijke. zijn er mannen die hun ervaringen willen/kunnen delen?
Reactie infoteur, 22-01-2011
In de toelichting bij deze special staat: dat ik "hij" schrijf om het omslachtige hij/zij te vermijden. Daarmee wil ik zeker niet bewerken dat vrouwelijke narcisten niet net zo schadelijk kunnen zijn.
De meningen zijn verdeeld over de hoeveelheid mannen (75%) / vrouwen (25%)??? maar het aantal vouwen neemt zo ie zo snel toe. Ik denk dat de rede voor dit verschi isl, dat vrouwen geneigd zijn om eerder Borderline te ontwikkelen dan narcisme.
In mijn nieuwe blog "Narcisme voor Dummies" heb ik net een artikel geschreven over: "blijven voor de kinderen" en hoe je ze kunt beschermen.
Lees mee op: http://narcismevoordummies.blogspot.com/2011/01/blijven-voor-de-kinderen.html
Anouk, 02-12-2010 22:46
Al tijden op zoek naar informatie over narcistische ouders en opgroeiende kinderen. Inmiddels veel gelezen, veel verwerkt en inmiddels is het contact met mijn narcistische ex voor mij beheersbaar. Het blijft lastig niets te verwachten, maar het raakt me niet meer dat mijn "niets" verwachting toch nog te veel was. Althans, meestal niet. Maar goed, ik ben volwassen en kan het allemaal rationeel relativeren. Mijn kinderen niet, ze zijn te jong, nu 5 en 7 en veel te slim voor hun leeftijd, zeer mondig, de jongste hoogbegaafd (weet pa nog niet, vertellen we pas als school het nodig vindt te testen, school is wel overtuigd), kortom, eigenlijk niet de makkelijkste kinderen in de omgang, want denken na en stellen vragen, bij mij. Bij pa niet, want pa vindt alles onzin, belachelijk of simpelweg een verboden onderwerp.
En dat snappen de kinderen niet. Voorlopig kan ik dat afdoen met dat ieder mens anders denkt en dat pa dus anders denkt en handelt dan ik en hij daar vast zijn goede bedoelingen bij heeft, of zoiets. Maar de vragen worden ingewikkelder, hun leven steeds meer "eigen". Hun activiteiten zijn ondergeschikt aan de zijne, dus nemen de kinderen in "zijn" weekend geen deel aan sport, feesten, etc. in "mijn" woonplaats. Het verzet begint te komen en zal naarmate de kinderen ouder worden, steeds feller worden. En dan? Wat gebeurt er dan? Hoe reageert een Narcist, hoe gaat hij om met kinderen in verzet, met straks puberende kinderen. Het maakt me bang. Want hoe slim ook, hoe sterk ook, ze zijn ook broos, faalangstig, het zijn kinderen. Ik doe mijn uiterste best om de omstandigheden te creëren waarin de kinderen tot zelfstandige evenwichtige volwassenen kunnen uitgroeien. Ik kan me de de tijd vlak voor de scheiding nog goed herinneren, niets was er over van mijn sterke persoonlijkheid, van mijn eigenwaarde. Mijn oudste is een heel gevoelig meisje en niet zo weerbaar, ze kijkt op tegen haar vader, ze houdt van haar vader, en ze kan zo oprecht verbaasd zijn over haar vaders woorden en gedrag....Ik ben bang voor de toekomst want hoe begeleid je kinderen hierin. Ieder kind moet om leren gaan met de gekten en frustraties van zijn ouders, maar narcisme is zo slopend. Zo gemeen sluipend, fnuikend slopend. Hoe kan een kind dat heelhuids doorstaan? Heeft iemand ervaring hiermee?
H. Weet het Niet Meer, 03-11-2010 17:37
In woon nu 6 jaar samen met een man en deze relatie sloopt me Ik ben ernstig depressief geraakt Onlangs heb ik met iemand gesproken wiens partner een narcist bleek te zijn uit wat hij me vertelde herkende in dingen uit mijn eigen relatie maar ik twijfel als een gek Maar een ding staat als een paal boven water hij liegt en bedriegt en heeft mij al een paar keer aangevallen en dingen naar mijn hoofd gegooid Als ik hem confronteer met zijn leugens probeert hij zichzelf er altijd uit te praten en dat is zo frusterend Ook dreigt hij met bepaalde dingen Ik probeer nu al 3 jaar een eid aan deze relatie te maken maar dat is erg moeilijk want hij gaat dan altijd heel zielig doen of wordt ontzettend kwaad gaat schreeuwen en gooien en eist absurde bedragen van me als compensatie voor de 5 verloren jaren voor hem
Ik zou graag willen dat hij verder kon met zijn leven en zeker dat ik datzelf kan Nu ik dit artikel heb gelezen weet ik me een beetje hoe ik moet handelen
Ik heb al bij verschillende instanties om hulp gevr. maar die is er dus niet afdoende ja praten en advies maar daar blijft het bij.
Misschien ben ik het volgende slachtoffer in een relatiedrama en dat zeggen de instanties heeft dat niemand gezien wist niemand dat Ja dat wisten een hoop mensen maar ja Belastingbetalen graag maar er iets belangrijks voor terug ontv. Sorry we kunnen niets voor U doen ......
Wie heeft dit op zo ervaren
P.s. ik heb een eigen woning anders was al ik weggeweest
Pandana, 25-09-2010 20:05
Al 6 jaar woon ik samen met een man met "narcistische trekken" en door het lezen van de artikelen en reacties besef ik me terdege dat ik mezelf aan t verliezen ben in deze relatie. Ik ben 50 jr en dit is voor ons allebei onze 2e relatie, we hebben allebei 2 volwassen kinderen uit ons 1ste huwelijk, die allemaal op zichzelf wonen.
Ik kan niks goed doen, kan geen afspraken maken met vriendinnen als hij vrij is (hij werkt in ploegendienst en wil eigenlijk t liefste dat ik thuis ben als hij er is), heeft geen inlevingsvermogen iets wat ik heel erg mis, ik ben zelf een sociaal iemand, die t leuk vindt om mensen om zich heen te hebben, hij totaal niet, laat hem maar lekker thuis in zijn veilige omgeving.
We zijn sinds 1 jaar in therapie, gaan af en toe samen, vooral de sessies dat we samen gaan probeert hij alles zo uit te leggen dat het allemaal wel aan MIJ moet liggen, ik communiceer niet goed in zijn ogen, maar hij verdraait alles om zelf maar zo goed mogelijk voor de dag te komen.
Mijn kringetje is erg klein geworden in die 6 jaar, mensen komen niet meer spontaan langs, omdat hij altijd duidelijk laat merken dat hij ervan baalt als er iemand op de stoep staat, zelfs mijn kinderen komen alleen nog maar langs als hij aan het werk is.
Sommige vrienden/familie-leden begrijpen niet dat ik het volhou, en vragen zich af wat voor macht hij toch over mij heeft, maar ondanks alles hou ik toch van hem en heb soms ontzettend medelijden met hem als ik zie hoe hij worstelt met zijn gevoelens. Hij doet zijn best, maar kan ineens uit t niets omslaan in zijn stemming.
Tot nu toe heeft hij alleen verbaal geweld tegen me gebruikt, me of uitschelden/of dagenlang "dood-zwijgen".
Ook heeft hij regelmatig last van sombere stemmingen en vergeet te genieten van het leven, zelf heb ik 2 jr geleden mijn broer verloren (46jr) en probeer ik sindsdien elke dag bewust met het leven om te gaan.
Vorig jaar heb ik een paar maanden op mezelf gewoond, maar al snel zocht hij contact en vertelde dat hij me zo mistte en er alles aan zou doen om zijn gedrag te "veranderen" nou dat heeft 4 maanden geduurd en toen had hij zijn eerste uitbarsting weer en volgden er dagenlang verwijten enz. Het gaat nu een paar dagen goed, dan valt er weer iets voor en reageert hij weer volkomen onvoorspelbaar, kan ik weer "opdonderen" enz.enz.
Ik moest even mijn verhaal kwijt.
Ka, 14-08-2010 10:27
Amai deed me dat pijn om dit artikel te lezen, ik ben beginnen wenen en kon precies niet meer stoppen, alles in mijn lichaam deed pijn omdat ik na 22 jaar eindelijk begin te beseffen dat ik ook met een narcist getrouwd ben. Ik ben er echt kapot van, telkens dacht ik het komt wel goed en probeerde me ervan altijd daarvan zelf te overtuigen. Na een uitbarsting van hem soms ook met lichamelijk geweld kwam hij dan altijd af met "ik wist echt niet wat ik deed en ik wil je niet kwetsen. Ik moet van hem als we ergens gaan altijd mijn mond houden want anders maak ik hem bij het minst dat ik zeg belachelijk bij iedereen. Geloof me ik dacht dikwijls hoe kan ik nu weten wat voor hem goed of kwaad is ? In de buitenwereld denkt iedereen oh wat een fantastisch koppel is dat ook na 22 jaar samen te zijn. Ja ik geloof het zelf bijna niet maar deze week zijn we nog gaan eten om onze 20ste huwelijksverjaardag te vieren, wat voel ik mij echt belachelijk !!! De avond nadien begon hij weer te roepen en te verwijten, ik ben dan maar weer eens gevlucht voor de zoveelste keer. Ja ik denk terug nu moet het stoppen maar het is precies of dat gaat niet. Ik hou echt van hem en dacht ook dat hij dit verdiende omdat hij zelf een heel moeilijke jeugd gehad heeft met psychisch en lichamelijk geweld. Ja als ik nu terugdenk weet ik dat zijn ouders ook narcisten zijn !!!! Ik weet echt niet meer wat ik moet doen wat hij heeft terug gedreigd als ik hem verlaat of als hij mij nu vindt ik een kogel door mijn hoofd krijg ofwel hoe dan ook ik zal eindigen tussen 4 planken (ja een kist) Ik heb echt heel veel schrik van hem en weet dat hij dat ook zal doen, hij heeft mij al zoveel aangedaan en zegt dat hij toch niets te verliezen heeft want als hij mij niet meer heeft heeft hij niets meer. Met zijn familie heeft hij al heel lang gebroken. Dus wat hem betreft als hij in de gevangenis komt heeft hij daar alles en wordt daar voor hem gezorgd. Het strafste van alles is nog dat hij in behandeling was bij een psychiater, hij is ook eens opgenomen voor 5 dagen en daarna vond hij zelf dat hij genezen was, en zij beweerd dat er met hem niets psychisch aan de hand is. Ja als hij bij haar op consultatie doet is hij precies de ideale man en in de instelling deed hij alles rustig mee. Ikzelf kan niets zeggen want als hij het weet krijg ik er weer van langs. Ik heb ook een paar keer naar de psychiater gebeld toen hij weer die psychose had en ze zei heel rustig, Ka dat zijn triggers van in zijn jeugd, ga gewoon efkes weg bij hem en als je je niet veilig voelt laat jezelf dan opnemen op onze psychiaterie. Ben ik het nu echt die raar doet vraag ik mij constant af ?? Hoe geraak ik hieruit, mijn familie durf ik hier helemaal niets over te zeggen. Het lucht wel op dat ik dit allemaal hier een kan neerschrijven. Bedankt !!!!
Angelique, 31-07-2010 15:57
Heb net weer zitten huilen om bovenstaande artikel. O, wat herkenbaar. Ik heb 15 jaar met een narcist samengewoond en samen hebben we een zoon van 8. Ik lig nu al bijna twee jaar in scheiding, maar tot nu toe is er nog niet geregeld. Mijn ex ligt overal dwars en is "narcistisch" woest! Angstaanjagend. Ik ben letterlijk met mijn zoon bij hem weggevlucht, met alleen wat kleren en persoonlijke spullen.
Ik knok om er weer bovenop te komen, maar dat ik meer kapot ben gemaakt dan ik dacht, merkte ik toen ik geconfronteerd werd met onzekerheden op een moment dat ik het niet verwachtte. Ik voelde letterlijk iets binnen in me knakken. Aankomende week heb ik een intake-gesprek met maatschappelijk werk, want ik wil me sterker voelen en steeds meer afstand nemen van het verleden. Dat ik dat niet alleen kan, heb ik nu gemerkt.
Ik merk dat ik weer makkelijker vrienden maak, want er is niemand om het weer kapot te maken. Alleen stel ik me nu wel argwanender op. Bang om weer zo behandeld te worden. Ik gebruik nu ook een schuilnaam, voor het geval dat...
Mijn advocaat is nu al bijna twee jaar bezig om kinderalimentatie en andere zaken geregeld te krijgen en heeft ook toegegeven dat hij dit nooit eerder zo erg heeft meegemaakt.
Saskia, 10-06-2010 10:11
Na 30 jaar samenleven met een moeilijke man ben ik er gisteren toevalligerwijs achter gekomen dat hij narcist is. Het is een bevrijding en nu pas kan ik ernaar gaan handelen in de goede zin. Hartelijk dank voor de informatie.
Vriendelijke groet, Saskia
Cirkel, 17-05-2010 21:35
Onze dochter heeft volgens ons nps. vele werkrelaties, drie maal getrouwd en gescheiden. Zeer respectloos naar ons. met woede aanvallen, katten en beledigingen. Kan voor de buitenwereld zeer overdreven charmant overkomen. Met haar laatste ex, onderhoud zij nog een knipperlichtrelatie. Hij mag op de kinderen passen, leuke weekeinden organiseren, vakanties betalen, enz. Hij is vele malen de deur gewezen en kwam bij ons klagen. Wederom blijft hij steevast naar haar terugkeren. Vele respectloze en vernederende opmerkingen hebben wij moeten incasseren de afgelopen jaren. Nu mogen de kleinkinderen niet meer bij ons komen. Onze belangrijkste zorg is om te weten te komen hoe gaat een moeder met deze stoornis om met de kinderen buiten het oog van de buitenwereld. Heeft U hier ervaring mee. Wij vinden onze kleinkinderen geslotener en gereserveerder reageren, Graag uw advies.
Nienke, 21-04-2010 16:30
Ik heb ook een relatie gehad met een psychopaat/narcist ben door hem vernedert hij zij dat ik dingen gedaan had die absoluut niet waar zijn. Word nu door hem zwart gemaakt bij de mensen waar hij nog steeds mee omgaat hij zegt onderanderen dat hij mij dom vond. En weet je wat nog het ergste is deze man is GGZ -PSYCHOLOOG van beroep.
Ik heb hem op de sportvereniging leren kennen en vond het toen een aardige lieve rustige man en ik dacht met zijn opleiding en beroep iemand wel normale normen en waarden zou bezitten. Hij al verschillende relaties achter de rug heeft die mislukt zijn en ik er achter ben gekomen dat hij alleen de fouten vertelt die de ander heeft gemaakt en zijn eigen aandeel daarin niet aan mij vertelt heeft. Ben er kapot van dat ik hier in heb kunnen trappen.
Reactie infoteur, 21-04-2010
Nienke,
Ja, helaas kom je ook narcisten tegen in de psychiatrie en dan bedoel ik niet als patiënt maar als (zogenaamde) hulpverlener. Spijtig dat deze mensen zulke verantwoordelijkheden toebedeeld krijgen.
Niemand van ons is ooit volledig veilig voor manipulatie van een narcist, we kunnen wel leren om sneller bepaalde gedragspatronen te herkennen en ontsnappen voordat het te laat is!
Veel kracht toegewenst met je herstel!
Willemien, 08-03-2010 12:35
Hoe herkenbaar dit...
Ik was getrouwd met een Narcistische Psychopaat. Weet bijna wel zeker dat hij heeft geprobeerd mij te stikken (met een vuilniszak), toen hij door mij werd afgewezen omdat ik geen sex met hem wilde. Waarop hij alles in elkaar sloeg boven. Toen ging bij mij het licht uit, ik snapte er niets van. Wat ik ook deed, ik deed het nooit goed. Ik ben van dingen beschuldigd die ik nooit heb gedaan. Maar ik ging bijna geloven dat ik het wel had gedaan. De buitenwereld snapt niet waarom ik zo'n goede vent laat gaan. Vooral mijn ouders en familie hebben me dat enorm kwalijk genomen. Voor de buitenwereld was hij een goede vent, er hoefde maar iemand in de nood te zitten. Dan rende hij....
Voor mij... was hij niet zo. En niemand geloofde mij. Ik heb stiekum de scheiding voorbereid samen met mijn advocaat. Zij heeft ervoor gezorgd dat hij weg moest.
Toen dacht ik dat ik rust kreeg, maar toen begon hij met lasteren, bij mijn ouders en familie. En bij zijn eigen familie. Dreigsmsjes, en allerlei verwensingen. Maar tegen zijn advocaat beweerde hij dat onze scheiding hem diep had aangegrepen. Tegen iedereen trouwens, want ohhhh hij was zo zielig. Ik ben in mei een jaar alleen, en ik heb het nog steeds niet altijd verwerkt wat hij mij heeft aangedaan. Mijn grens was bereikt, en ik heb voor mezelf gekozen. Ik heb moeten leren, dat ik hem niet kan veranderen. Ik kan alleen mezelf veranderen.
Reactie infoteur, 10-06-2010
Hoi Willemien,
wat je schrijft is zo waar, je kunt niet hem maar wel jezelf veranderen. Dapper dat je voor jezelf hebt gekozen!
Ik hoop dat de mensen die echt belangrijk voor je zijn er toch voor je zijn, ondanks de laster campagne van de narcistische psychopaat. Misschien kun je bv. je ouders op deze pagina's wijzen of het boek 'Destructieve relalatie's'van Jan Storms laten lezen.
Het is vaak moelijk om begrip te krijgen uit je omgeving. Als je het niet zelf hebt meegmaakt is het zo ook moeilijk te geloven. Voor je verwerking is het wel belangrijk dat je erover kunt blijven praten / schrijven. Misschien is het daarom een goed idee om je aan te melden bij het logenotenforum: http://nps.bbforum.nl
Erna, 19-01-2010 01:07
Nadat ik vanavond al deze artikelen had gelezen was ik opgelucht het was allemaal zo herkenbaar maar nu mijn vraag weet deze man wat hij me heeft aangedaan? of is er helemaal geen sprake van een geweten hij heeft me lichamelijk geestelijk en financieel uitgeput ik dacht dat het cultuurverschil was maar hij was al 20 jaar in nederland en net vanmiddag beldt hij me op ik kreeg niet eens de kans wat te zeggen hij was aan het schelden en schreeuwen ik was heel de dag van slag en aan het trillen ik heb mn haar afgeknipt wat ik niet van hem mocht doen ik voel me er wel wat beter door
Reactie infoteur, 22-01-2010
Hoi Erna,
Je stelt een hele goede vraag, waar elk slachtoffer van narcisme mee te maken krijgt.
Is hij er bewust van wat hij me heeft aangedaan?
Om die vraag te beantwoorden heb ik er een artikel over geschreven:
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/49874-weet-een-narcist-wat-hij-doet.html
Pientje, 17-01-2010 16:11
Ben 1 1/2 jaar getrouwd geweest met een narcist en nu na de scheiden 1 1/2 jaar geleden hebben we nog steeds kontakt. Ik moet het stoppen hij heeft mij kunnen veranderen in iemand die niets meer wilde. Ik was altijd bezit met iets. 2 weken terug dacht ik moet ervoor zorgen dat ik weer de oude word het lukte totdat jij gisteren weer een aanval op me deed die ernstig bezeerde en ben ik vandaag nog niet de deur uit gegaan. Ik kon op een gegeven moment niet eens meer gewoon boodschappen doen. Vanaf morgen zal ik proberen weer interesse in mijn oude vrienden en kennissen te krijgen.
Reactie infoteur, 18-01-2010
Tip:
Narcisme en Relaties - Lotgenoten Forum http://nps.bbforum.nl/