InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Man en vrouw > Leven met een narcist

Leven met een narcist

Leven met een narcist Leven met een narcist kan dan wel spannend zijn, het is altijd belastend, vaak schrijnend en zeker uitputtend. Het is eerder overleven dan leven... Hoe herken je het? Hoe kun je de liefde die je opsluit overwinnen? En, hoe kun je de eerste stappen nemen om jezelf te beschermen?

Is jouw partner een narcist?

Misschien weet je het niet zeker, of nog erger, misschien denk je wel dat jij degene bent die gek is. Een narcist werkt er hard aan om je realiteit te ontregelen zodat zijn realiteit veiliger lijkt.

Maar, hoe weet je nu of je leeft met een narcist? De kern is, dat als je in een relatie zit, die door de wensen en prioriteiten van de andere persoon wordt gedomineerd, zonder het normale geven en nemen en compromissen, kan het heel goed zijn dat je te maken hebt met een narcist. In de meeste relaties is het een kwestie van geven en nemen, zelfs al is de ene partij soms wat veeleisender, dan de andere, dan nog is er over het algemeen een zekere mate van compromis en empathie. Dit kun je echter wel vergeten, wanneer je te maken hebt met een partner met de narcistische persoonlijkheidsstoornis(NPS).

Leef je met een narcist?

Als je met een narcist leeft, weet je waarschijnlijk al dat hij zichzelf als heel speciaal beschouwt, ver boven de rest van de mensheid verheven. Hij voelt zich superieur aan anderen en eist bewondering en respect, zonder het te verdienen. Een narcist is buitengewoon moeilijk om mee te leven, hij eist het beste van alles en verwacht dat je continu aan zijn behoeften voldoet. In feite erkend hij niet dat de mensen rond hem heen, hun eigen behoeften, wensen en voorkeuren hebben.

Narcisme in een partner ziet er als volgt uit...

Je partner behandelt jou en de kinderen thuis anders dan in het openbaar. In het openbaar kan hij je negeren en alle aandacht aan anderen geven, of hij doet juist alsof hij de perfecte echtgenoot en vader is, terwijl hij thuis sarcastisch, hooghartig en beledigend kan zijn. Hij heeft absoluut geen respect voor je gevoelens en behandeld je regelmatig met wreedheid, meedogenloosheid en onverschilligheid. Hij zal je bekritiseren en je opzetten tegen vrienden en familieleden achter hun rug om, terwijl hij egocentrisch, negatief en arrogant is.

Je partner kan je mishandelen door vaak koud, teruggetrokken en niet beschikbaar te zijn. De kritiek, beledigingen en het gebrek aan betrokkenheid kunnen jou en de kinderen het gevoel geven afgewezen, gekwetst, vernederd, machteloos, beschaamd en boos te zijn en dit kan leiden tot lichamelijke- en psychische problemen en verslavingen.

Vraag jezelf dit: heeft je partner jou en/of de kinderen herhaaldelijk pijn gedaan? Heeft hij dat gedaan om te voldoen aan zijn eigen (emotionele) behoeften? Gezonde mensen kunnen af en toe hun zelfbeheersing verliezen, wat leidt tot een uitbarsting, maar een consistent patroon van kwetsend gedrag kan alleen het resultaat zijn van een dieper probleem.

Stappen om jezelf te beschermen

Raadpleeg altijd een professionele psycholoog op het moment dat je aan jezelf begint te twijfelen. In de tussentijd zijn er een paar stappen die je kunt nemen, om je geestelijke gezondheid te beschermen tegen narcistisch misbruik.

Stap 1
Doe je huiswerk. Lees, als je vermoedt dat je in een relatie met een narcist zit, alles wat je vindt over het onderwerp narcistische persoonlijkheid. Dit geeft je een completer beeld van hoe deze persoon is of, kan worden en wat je kunt verwachten in de toekomst. Dit is essentieel omdat je zonder kennis echt geen idee hebt wat je overkomt en waar het om gaat. Kennis is macht. Kennis om te voorkomen dat je in een nog slechtere situatie beland.

Stap 2
Ga het conflict niet aan! Begin met er een gewoonte van te maken om, ten allen tijde, een niet-confronterende houding aan te nemen. Dit is ook meteen de meest uitdagende stap. Reacties zijn alles voor een narcist. Een narcist is een perfect instrument om jezelf te leren kennen. Je komt er langzamerhand achter waar je grenzen liggen. Zorg er voor dat je die grenzen niet laat overschrijden. Dit doe je door niet in te gaan op rot opmerkingen, gezuig of getreiter. Er kan geen ruzie ontstaan als 1 van de 2 niet meedoet. Let op: een narcist kan héél ver gaan om je uit de tent te lokken, zoek naar iets waarop je kunt overschakelen als je denkt te gaan ontploffen. Bel iemand op, of ga 'n blokje om.

Stap 3
Bewaar je onafhankelijkheid. Wanneer je je eigen financiële middelen hebt, kan de narcist geld niet langer als manipulatie middel gebruiken tegen je. Het beste en het eerste wat je kunt doen voor jezelf is om je in een positie van financiële onafhankelijkheid te brengen van de narcist. Je eigen werk kun je ook prima gebruiken als afleiding. Of zoek een hobby. Zoek iets wat je kunt doen, waardoor je een goed gevoel over jezelf krijgt. De tijd die je besteedt aan je hobby zal van vitaal belang zijn voor je onafhankelijkheid.

Stap 4
Regel alles zelf, betrek hem er niet bij. Zeg niet tegen hem waarmee je bezig bent of wat je bezig houdt. Kritiek hebben op een narcist is zinloos, ook verwijten zijn zinloos. Hou je mond over hem en zijn gedrag. Spreek hem niet aan op zijn verantwoordelijkheden, waarschuw hem niet als er iets fout dreigt te gaan. Je bent z'n moeder niet! Weet dat hij nooit de verantwoordelijkheid voor wat dan ook zal nemen. Als hij dat wel doet, dan is het in de vorm van toezeggingen (geen daden) om jou op het verkeerde been te zetten, te misleiden. Hij komt geen enkele verantwoordelijkheid na.

Stap 5
Leef je eigen leven, zoveel mogelijk los van hem. Doe gewoon aardig tegen hem zoals je tegen de buurman bent. Niet kwaad gaan rondlopen, daar geniet hij van, gun hem dat niet. Toon geen enkele emotie, over niks. Negeer hem. Nergens op ingaan inhoudelijk. Dat is echt zinloos. Een narcist heeft aandacht nodig, voortdurend, negatief of positief maakt hem niks uit. Als hij gaat zitten zuigen en treiteren omdat hij te weinig aandacht van je krijgt: negeer hem. Ook als hij dreigementen uit. Negeer hem. Bij zijn commentaar over iets wat jij in zijn ogen verkeerd doet: 'doe je het toch zelf?'. HIJ is verantwoordelijk voor zijn gedrag, woorden etc. niet jij. Knoop dat goed in je oren.

Stap 6
Praat met vrienden en familieleden die je kunnen helpen. Wees voorzichtig met wie je in vertrouwen neemt, omdat sommige mensen gewoon niet begrijpen wat je meemaakt. Als je vrienden en familieleden er open voor staan om meer te leren over je toestand, praat dan vaak met ze. Je moet iemand hebben buiten de narcistische wereld, die je kan helpen. Het is heel gemakkelijk om volledig jezelf te verliezen in het narcistische drama.

Stap 7
Ga in therapie. Probeer niet om je narcist mee te slepen naar therapie, dit is voor jou! Je partner kan proberen om je ervan te overtuigen dat je gek bent en je krijgt de schuld voor alles wat verkeerd gaat. Bescherm jezelf, zorg ervoor dat, als die te vinden is, je een psycholoog hebt die ervaring heeft met de narcistische persoonlijkheidsstoornis. Een professional kan je helpen zo veilig mogelijk door de situatie te navigeren.

Stap 8
Weet wanneer het tijd is om te vertrekken uit de relatie met een narcist. Omgaan met een narcistische persoon is geen gemakkelijke zaak. Soms kan het beste een einde aan de relatie gemaakt worden, wat de (uiterlijke) omstandigheden verder ook zijn. Het gaat uiteindelijk om je innerlijk geluk! Wil je weten hoe mensen narcistisch worden? Lees dan verder:Hoe ontstaat narcisme?

Lees verder

© 2010 - 2014 Mjon, gepubliceerd in Man en vrouw (Mens en Samenleving) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde links
Loskomen van een Narcist en Narcisme en Relaties.
Gerelateerde artikelen
Narcisme herkennenNarcisme herkennenNarcisme kent verschillende variaties, van een grote zelfvoldaanheid tot een zware narcistische persoonlijkheidsstoornis…
Gezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisGezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisNarcisme is van alle tijd, maar er ligt of meer de nadruk op narcisme of narcisme neemt inderdaad toe. De verschillende…
Hoe ontstaat narcisme?Hoe ontstaat narcisme?Is pathologisch narcisme de uitkomst van erfelijke eigenschappen - of het trieste resultaat van misbruik of een trauma?…
Wanneer ben je narcistisch?Wanneer ben je narcistisch?We kennen allemaal mensen die wel erg positief over zichzelf denken en het hoog in hun bol hebben, maar wanneer wordt di…
De narcistische moederDe narcistische moederNarcisten zijn arrogant, ze geloven dat ze over unieke talenten beschikken en dat niemand in de wereld zo goed is als zi…

Reageer op het artikel "Leven met een narcist"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Fa, 09-10-2014 15:32 #110
Wat hieronder geschreven word vind ik mooi om te lezen. Ze heeft gelijk. Het leven met een narcist maakt dat je jezelf door en door kent. Het maakt ook dat je kritisch naar jezelf toe bent. En dat laatste is soms lastig vind ik. Want heel veel mensen zijn daar niet toe in staat en willen helemaal niet naar hun eigen gedrag kijken. Daar hoeven ze niet eens narcist voor te zijn.

En dat vind ik vaak ongelofelijk irritant. Je bent bereid dat bij jezelf te doen, maar je ziet dat lang niet iedereen daartoe ook bereid is. Kritisch naar zichzelf zijn blijft voor heel veel mensen een lastig punt. Veel liever kijkt men naar wat anderen in hun ogen fout doen. En wat Sue beschrijft over struisvogels. De omstanders van een narcist zijn net zo verantwoordelijk voor wat er gebeurd als de narcist zelf. Zij volgen de narcist blindelings, zonder zich ook maar een ogenblik af te vragen of hun acties het daglicht kunnen verdragen. Overal kun je ze tegenkomen. Echt overal!

Sue, 30-09-2014 22:58 #109
Na 25 jaar, met een narcist geleefd te hebben, heb ik eindelijk de relatie verbroken. Zo herkenbaar wat hier beschreven wordt, alleen wist ik pas de laatste 6 maanden dat hij een narcist was. Hoe ik het heb vol kunnen houden weet ik nog altijd niet, waarschijnlijk omdat ik mijn eigen leven leidde, mijn grenzen heb ik ondertussen gevonden, al heeft het wel heel lang geduurd en heb ik zo'n beetje alles meegemaakt wat je kan verwachten van een narcist. ik blijf nog met een flinke erfenis achter en ben ondergedoken voor hem anders laat hij me niet met rust. Mij heeft hij niet klein gekregen maar het scheelde niet veel, helaas ziet zijn familie (die mee de oorzaak is) dit niet, struisvogels zijn het! Ik kan alleen maar zeggen aan zij die een narcistische partner hebben, gelukkig word je nooit, maar je leert jezelf wel kennen. Ondanks alles ben ik daar wel blij om, ik ben gegroeid. Heel veel sterkte aan iedereen.

Fa, 04-09-2014 00:29 #108
Hallo Henk,

Ze projecteren hun eigen fouten op jou en ze willen je isoleren. Dat klopt. Voorbeeld: ze liegen veel en zijn wantrouwend. Vervolgens verwijten ze dat jou en zeggen ze dat je te achterdochtig bent of paranoia als je ze op hun leugens betrapt. Vaak worden ze dan enorm kwaad als je ze betrapt op een leugen.
Enfin je hebt t al door gelukkig. Ik wens je sterkte toe.
Fa

Henk, 27-08-2014 11:43 #107
Ook ik heb te maken met een narcistische partner in dit geval een vrouw. Ik herken veel van wat hierboven staat en in de verschillende andere stukken op deze site hierover. De situatie nu is dat ik echt aan het eind van mijn latijn ben en dat ik ook merk dat de kinderen eronder gaan lijden. Mijn partners is op mijn verzoek naar een psycholoog geweest: de uitkomsten ontluisterend en kunnen niet waar zijn. al na het intake gesprek was de conclusie getrokken dat zij de zaken goed op een rijtje had, haar vader vroeger een tiran was en te weinig aandacht heeft gegeven, haar broer een hork, haar moeder de naprater was van haar vader en dat ik als haar partner haar meer aandacht moest geven terwijl de relatie al eenrichtingsverkeer was.

Ik moet eruit komen en zie langzaam aan steeds meer vrienden om ons heen ook de conclusies trekken dat dit niet meer kan en met haar geen vriendschap is op te bouwen. het sterkt me dat ze me steeds meer gaan begrijpen en steun bieden.

maar nu een vraag: is het ook systematisch dat narcisten hun eigen gedragingen gaan verwijten? en dat ze proberen iedereen die contact zoekt van probeert weg te houden van me? Reactie infoteur, 03-09-2014
Beste Henk,

Heb je de E-books met de Titel: "Verraden door liefde" over narcisme en relaties al gelezen? Deze E-books kun je zien als een soort handboeken voor diegene die verwikkeld zijn in een liefdesrelatie met een narcist. Deze baanbrekende serie biedt hoop en hulp aan diegene die zich in deze verwoestende relaties bevinden.

Lezers krijgen nieuwe inzichten om zich te beschermen en de controle terug te nemen over hun leven. Lees meer op de website over www.narcismeinrelaties.nl of ga de E-books te bestellen naar: www.trafopublishersn;.

Ook de antwoorden op je vragen worden door het lezen van deze E-books direct duidelijk. Kort samengevat: Ja, je ziet het goed! Narcisten 'spiegel' en verwijten andere wat ze zelf doen. Sociale isolatie is een van de andere tactieken die narcisten gebruiken is een relatie.

Sterke en succes!

Mjon

Gama, 14-08-2014 12:24 #106
Christien,
Spreek svp met uw dokter. Deze 'handicap' komt meer en meer aan het licht tegenwoordig. U kunt dit niet volhouden alleen. Hebt u geen vriendin met wie u hierover vertrouwelijk zou kunnen spreken? Dat lucht al op. Voor kinderen is dit inderdaad een gebied waar ze zich liever niet mee bemoeien. Mijn dochter wil er ook niet graag over praten. Gelukkig kan ik bij een goede vriendin terecht. U moet zich erg bitter voelen. Dat komt uw gezondheid niet ten goede. Is er misschien een pastor of ouderling als u tot een kerk behoort, die kan helpen? Het is zeer onchristelijk om zo met je vrouw om te gaan.
Veel sterkte!

Arjen, 11-08-2014 20:48 #105
Deze site is ook voor mij van grote betekenis geweest. Ook als overtuigd christen heeft het mijn realiteitsbeleving enigszins veranderd en verrijkt. Begrippen als vergeving, hoop, liefde, etc. hebben inhoudelijk meerwaarde gekregen. Al vaker heb ik reacties gepost, en zijn ook hier geplaatst. Niet eerder heb ik concreet Bijbelse passages benoemd die het onzienlijke beeldend weergeven. En toch wil ik mij er dit keer aan wagen. Zo nu en dan voel ik me nog wel eens als 1 van de Israëlieten tijdens hun tocht in de woestijn. Mijn ziel voelt dan dor en droog, en verlangt terug naar de slavernij van narcistisch misbruik. Hoe raar ook misschien, en denk het ook bij andere reageerders te herkennen. Maar! Of is het en, of beide?! In ieder geval geloof ik dat, dat ongemakkelijke gevoel in die woestijn tijdelijk is. Mijn echte identiteit meer en meer vormt. Klaar om het beloofde land binnen te gaan. Heel prettig vandaag: Voelde ik me bezwaard, omdat de bouwklus niet loopt zoals verwacht, en dat verontschuldigend ventileerde. Tjonge jonge, krijg ik ook nog 5 fruitstruikjes mee naar huis voor in de tuin (woestijn). Prachtig, en dankbaar genieten!

Christien, 10-08-2014 10:02 #104
Gamma
Ik woon op een flat maar op de bovenste verdieping… de post wordt beneden bezorgt en de garage is ook beneden.Hij zit hele dagen in de garage en komt dan om het uur naar boven, kijken wat ik aan het doen ben, dan loopt hij even rond en gaat weer naar beneden.
Hij doet alleen de boodschappen, voor de rest doe ik alles zelf… wassen, koken en het huis schoon houden.Want daar ben ik immers voor.
Mijn kinderen weten het wel en komen ook bijna nooit meer thuis.
Ik heb wel eens wat verteld aan mijn dochter maar die schuift het van haar af… wat ik wel begrijp want het is haar vader.Hij heeft de kinderen nooit iets aangedaan.
Als ze eens een keertje hier zijn is er niks aan de hand en doet hij heel gewoon.
En ik durf niks te vertellen want als ze dan iets tegen hem zeggen moet ik het ontgelden en ik kan niet meer tegen dat getreiter.
Ik ben wel van plan om het eens aan de huisdokter te vertellen.
Maar daar ben ik bang voor, dat ik niet gelooft wordt.
Ik ben vroeger wel eens uitgeschoten tegen hem en vroeg dan waarom hij alles los draaiden, maar dan zei hij dat dat het niet waar was en dat ik zat te zoeken.
Dus hou ik mijn mond maar.

Gama, 07-08-2014 10:58 #103
Hallo Christien,
Nog even. Heb nagedacht over uw verhaal. U woont op een flat, en uw man komt elk uur naar boven naar u kijken? Ik dacht dat in flats alles gelijkvloers was? U hebt toch wel kans om op de computer te werken, gelukkig, En uw man zorgt ook voor u, m.n. hij doet boodschappen, kookt w.s. voor u, enz. Is er geen mogelijkheid om een stoellift te installeren, zodat u wel eens in de huiskamer zou kunnen komen. Hoe is het mogelijk dat uw kinderen nooit iets hebben gemerkt? Ook niet toen ze opgroeiden, en de atmosfeer in huis moet toch soms wel eens te snijden zijn geweest. Ik hoop en bid dat uw situatie mag verbeteren, en als ik u was, zou in elk geval de arts en de kinderen inlichten. Als die kinderen zelf al niet eerder hebben kunnen zien hoe de vork aan de steel zit. Is er geen van uw kinderen die u niet eens mee uit kan nemen? Volgens mij is uw man geen 'narcist' maar een 'sadist'. Hoe kun je iemand, vooral je eigen vrouw, het risico laten lopen de nek te breken door de trapleuning los te schroeven? Niet normal, hoor. En hoe was hij tegenover de kinderen? Ook zo gemeen?
Gods nabijheid toegewenst en ik hoop dat er een oplossing komt. Zelf-doding is geen keus, wij hebben niet het recht zelf ons leven te be-eindigen. Dat moet overgelaten worden aan Degene Die het leven gaf.
Sterkte!

Gama, 04-08-2014 12:00 #102
Christien,

Schokkend, nog nooit zoiets gehoord! U bent van staal! Dit is niet toelaatbaar. Natuurlijk kunt u hier niet meer tegen! Geeft hij u ook de 'zwijg' behandeling? Dat doet mijn man en daarom ben ik 2.5 jaar geleden weggegaan bij hem. U zult vast wel eens een kans hebben alleen met een van uw kinderen te zijn, of met uw arts te kunnen spreken! Doe dat zo snel mogelijk. Gedeelde smart is halve smart. B

Chér, 17-07-2014 15:46 #101
Ook ik heb 38 jaar samengeleefd met een narcist.Enkele jaren terug kreeg hij de diagnose " klassiek autisme" maar dat was een misvatting bij de GGZ. Iemand met autisme kan niet zo manipuleren, bedriegen en kleineren als een narcist.Ik ben al die jaren door een hel gegaan en heb 7 maanden geleden besloten om te vertrekken.De beste beslissing die ik ooit in mn leven heb genomen!Hij heeft me finaal afgebroken door me op alle mogelijke manieren de grond in te trappen, mn sociale leven afgenomen en nu ben ik bezig om uit de put te klimmen, mezelf weer te leren kennen.Want geloof me, je hele persoonlijkheid word je afgenomen! Ik kan alleen maar 1 goed advies geven, als je denkt dat je met een narcist samenwoont, maak dat je wegkomt! Laat je niet inpalmen door mooie/loze praatjes, kies voor jezelf, want hij zal nooooooooit voor jou kiezen!

@christien, 14-07-2014 20:24 #100
Lieve CHristien van 30-06 u verdiend dit niet hoe u man u behandeld. Het spijt mij dat u dit moest meemaken. U bent een dappere vrouw! Vertel het uw kinderen ze zullen achter u staan. Of anders uw huisarts. Er is een weg uit. Dan zal u weer in vrijheid kunnen leven. Dat verdiend u u bent zoveel waard. Geloof geen andere leugens meer dat u moet blijven.

Een dikke knuffel,

Christien, 30-06-2014 21:11 #99
Pfft ik weet niet goed hoe ik moet beginnen.
Ik ben een vrouw van 71 jaar en ben over 2 jaar 50 jaar getrouwd.
Ik was 22 toen ik trouwde… hij was erg bezitterig maar dat vond ik toen wel spannend.
We hebben 3 kinderen gekregen, en toen de 2e ongeveer 5 jaar oud was is het begonnen.
Ik werd vaak getreiterd, we hadden een zolder en daar hing ik s'winters de was op.
Hij had de leuning van de zoldertrap los gedraaid en toen ik met een volle wasmand naar boven ging viel ik naar beneden.Hij had altijd een schroevedraaier is zijn zak.
Ook ging ik een keer naar de winkel op de fiets en had hij mijn zadel los gedraaid.dus viel ik weer.
Hij draaide ook altijd de kranen los en als ik dan de kraan open draaide spoot he tot aan het plafond en hij stond z'n eigen dan rot te lachen.Ik heb toender tijd eens een lijstje gemaakt van wat hij allemaal los draaide.
Op een gegeven moment kreeg ik hevige hyperventilatie aanvallen en ben ik bij een therapeut terecht gekomen waar ik alles aan verteld heb… maar die deed totaal niks alleen oefeningen hoe ik moest ademen.
Ik dacht altijd.mij krijg je niet klein en ik ben er altijd weer door heen gekomen.
Maar nu ben ik 71 en heb 2 heup en 2 knie protheses gehad en nog een paar operaties.
Dus ik kan niet meer uit de kant.In die tussen tijd zijn de kinderen het huis uit gegaan en zijn we verhuisd naar een flat.
Nij is nu 79 en al 20 jaar thuis.
Om het uur komt hij naar boven ik heb het gevoel om mij te controleren.Ik kom helemaal niet meer buiten… hij doet de boodschappen enzo.De post zie ik nooit, die wordt beneden gelezen en weggegooid.In huis word ik er wel eens gek van… als ik iets schuin zet zet hij het recht.In de kast zet hij alles op een andere plaats dan waar ik het neergezet heb
Als ik iets leuk vind en zet het dan neer dan staat het een uur later ergens anders.
Ik heb me er nooit iets van aangetrokken en dacht altijd.je bent niet wijzer.
Maar op het ogenblik is mijn vechtlust verdwenen… ik kan er niet meer tegen op.
Ik denk wel eens ik wou dat er een pilletje bestond dat ik in kon nemen en dan naar bed gaan en nooit meer wakker worden.De hyperventilatie begint ook weer… waarom toch.we konden zo mooi leven hebben.De kinderen hebben het goed we hebben een auto en financieel gaat het ook goed.Waarom moet hij dan alles altijd verpesten.
We waren eens in een bungalow op vakantie en moesten "smaandags naar huis nou vrijdagavonds was ik al thuis alleen om dat hij weer zat te treiteren.
Ik heb nooit iets aan mijn kinderen verteld en alles altijd opgekropt… maar op het ogenblik kan ik niet meer.Ik ben dus op het internet gaan zoeken en kwam hier terecht, heb over narcistisch gedrag gelezen en het klopt allemaal, ik kijk er nu met andere ogen tegenaan.
Mijn buurman zei eens… hij komt heel charmant over, maar hou hem in de gaten.
Ik bid tot God dat als er eentje van ons moet gaan hij de eerste is en dat ik dan als is het maar een half jaartje in vrijheid mag leven.

Yvonne, 18-05-2014 00:05 #98
Hallo,

Ja ik weet niet precies waar ik moet beginnen. Eigenlijk treed er een gevoel van twijfel bij mij op. Ik leef samen met mijn vriend. We hebben samen 2 prachtige zoons en eigenlijk weet ik niet meer waar ik het zoeken moet.
De problemen zijn eigenlijk nu al zo een 9 jaar aan de gang. We zijn al 12 jaar samen. We waren net bij elkaar en ik werd al zwanger. Dit was even wennen maar uiteindelijk hebben we besloten om het kindje te laten komen. We zijn samen gaan wonen en alles ging prima. Tot dat ik er achter kwam dat hij een tik had om contact te zoeken met andere vrouwen. Dit ging via datinglijnen, datingsmsjes en later ging dat over tot internet en chatboxen.
Hij deed dit natuurlijk stiekem en als ik er achter kwam dan ontkende hij het eerst en als ik vroeg waarom was het antwoord altijd: Ik weet het niet.
Nu was het zo dat hij naderhand altijd zei van sorry ik zal het niet meer doen. En dan ging het weer een tijdje goed. Maar elke keer werd hij weer teruggeroepen naar die erotische chatsites. Het ging zelfs zo ver dat hij vlak voor het naar bed gaan zei, ik kom er aan schat, ga jij even douchen dan kom ik r zo aan. Maar hij kwam niet naar boven. Ik moest midden in de nacht wakker worden en vond hem dan weer aftrekkend achter de pc. Nou je kan wel begrijpen wat dat met mij deed. Ik dacht dat ik door de grond ging. Ik voelde mij echt aan de kant gezet. Maar het rare was. Om het moment dat ik boos werd of verdrietig, was het net alsof het hem niets deed. Hij werd stil en ging vooruit zitten kijken. Hij zei dan wel sorry, maar dat klonk meer van nu ik zeg het maar, want dan ben ik er van af, maar eigenlijk meende hij het niet. Ik weet dat zeker, omdat hij zo koud naar mij keek terwijl hij die woorden eruit gooide.
Deze situatie kwam meerdere keren voor. Eigenlijk heel vaak. Ik denk wel echt meer dan 100 keer in de afgelopen jaren. En elke keer als ik hem dan hem er mee confronteerde werd meneer stil en zei hij niet zo veel. Ja hij werd dan boos. HIj zei dat IK zijn leven bepaalde. Dat hij zich gevangen voelde of gekleinneerd. Alsof hij een klein kind was. En ja dan gooide hij voor mij voeten dat hij altijd op zijn tenen moest lopen omdat ik hem iets verbood. Nou ja ik voelde mij daardoor bedrukt en schuldig. En ja ik gaf hem maar zijn zin en zei nou als je dan wilt chatten doe het dan maar. Ik offerde mijzelf op en liet hem zijn gang gaan. Wnat ik dacht van nou ja misschien stel ik mijzelf wel aan.
Nu zijn we tig jaren verder en ik heb een soort van intuitie opgebouwd van als hij gechat heeft. Ik ben gestopt met het verbieden van, maar heb hem een keuze gegeven. Of hij gaat in therapie en werkt aan zijn verslaving, want zo noemde ik dat chatten. Of ik ga er van door. Nu is he tzo dat hij echt therapie gezocht geeft. Ja de intake. En hij vroeg of ik mee ging. Nou ja dat doe ik dan maar, dacht ik. Dan laat ik mijn goede kant zien.
Maar dat was net 2 weken geleden. En waar kom ik nu deze week achter? Hij heeft gewoon weer gechat. En als ik vraag waarom dan zegt hij gewoon doodleuk. Ja omdat ik het jagen mis. Ik vraag aan hem waarom ga je dan in therapie. Hij zegt dat doe ik omdat ik jou niet kwijt wil. Ik begon door te vragen of hij echt wou stoppen met chatten. En hij zei keihard in mijn gezicht:" nee, want ik vind het veels te leuk, ik zie niet in dat ik wat verkeerds doe" ik ga niet vreemd of zo.
Nu is he tzo dat hij wel vreemd gegaan is hoor. Met zijn ex nog wel. Ik dacht dat ik dood ging toen ik daar achter kwam. Hij zei dat hij er heel erg veel spijt van had. Ik geloofde hem ook, want hij was poeslief tegen mij na dat voorval. Maar hij bleef wel contact zoeken met haar. En als ik dan vroeg van waarom en zei dat ik dat niet meer wou kreeg ik deze woorden naar mijn hoofd geslingerd: " Waarom mag ik geen contact hebben met haar? Zij is de enige nog waar ik mee contact heb en waar ik mee kan praten over mijn verleden, er is niemand anders waar ik dat mee kan doen" Nou ja ik nog kwader en verdrietiger natuurlijk. En ja weer dat schuldgevoel. Van neem ik hem dan echt al zijn vrijheid af? Dus ja na goed praten zou hij er mee stoppen, maar dat schuldgevoel bleef bij mij zitten.
Nu ik naar mijzelf luister denk ik wel eens van wat ben ik eigenlijk naief. Ik doe alles voor die man. Ik hou ook van hem. Ik snap het gewoon niet. Hoe kan iemand die zegt dat hij van mij houd, mij zoveel pijn doen. Keer op keer.
Hij heeft mij vaak genoeg zien huilen, verdreitig zijn na wat hij gedaan had. (chatten met andere vrouwen of webcam seks hebben). Maar hij trooste mij nooit. Hij liet mij beetje in mijn verdriet zitten. HIj zat dan maar boos voor zich uit te staren. En dan kraamt hij dingen uit zoals ja maar ik doe toch alles verkeerd. Ja soms heeft hij mij getroost, maar dat is op 1 hand te tellen.
Door dit alles ben ik heel erg onzeker geworden. Mijn vriend valt op jonge meiden, begin 20. Ik ben zelf nu 32 en heb totaal niet het lichaam van een mooie meid meer. Ben nu 20 kilo zwaarder dan toen ik hem leerde kennen en ja dat is minder. Ons seksleven is echt een prutje geworden. Hij vind er niets meer aan, hij vind het saai.
Dat is volgens hem ook de reden waarom hij chat. HIj wil namelijk graag een trio of partner ruil. In ieder geval seks met anderen erbij zeg maar. In welke vorm dan ook. En dat wil ik gewoon niet. Hij zegt dat hij die behoefte van zijn fantasie daar op de chat wel heeft. HIj kan daar over praten zegt hij dan.
Ik zeg de gehele tijd van okee, er moet toch meer zijn wat je lekker vind of wat je zou willen. Maar dan krijg ik geen antwoord. Alleen maar dat hij dit wil. hij wil ons seksleven wel verbeteren, maar dan moet ik met voorbeelden komen.
Ik kan je vertellen heb al heel veel dingen voorgesteld maar het komt steeds terug op hetzelfde antwoord. Nee vind ik niets. Dus ja ik ben radeloos.
Mijn vriend wil puur gewoon seks met anderen erbij. Ik wil dat niet. Gevolg daarvan is dat hij gaat chatten met vrouwen en het daar bespreken. Ik kan hem niet verleiden. We hebben alleen seks als hij daar behoefte aan heeft. En als ik hem afwijs word hij chagrijnig. En hij geeft toe dat hij niet weet wat hij fout doet.
Kort samengevat heb ik een vriend die een narcist is?

Dit is trouwens de eerste keer dat ik hier over praat. Ik wil hem niet in negatief daglicht zetten namelijk. Misschien probeer ik hem gewoon te beschermen in alles.

dank je wel voor het lezen. Sorry dat het wat hak op de tak geschreven is. Maar zit nu met tranen in mijn ogen dit te schrijven namelijk.

Fa, 02-04-2014 21:45 #97
Hallo Chantal.

Ik heb er 28 jaar mee te maken gehad. En het heeft meer dan 6 jaar geduurd voordat ik weer grip kreeg op mijn leven. Ik blijf er een wond aan over houden en ben heel voorzichtig met het aangaan van nieuwe contacten in alle aspecten.
Het gaat erom dat je je afvraagt wat er in je karakter zit waardoor je dat allemaal gepikt hebt. Dus niet kijken naar hoe hij in elkaar steekt, maar hoe jezelf in elkaar steekt. Dat is de manier om weer grip op je eigen leven te krijgen en zelfvertrouwen te ontwikkelen.

sterkte
Fa

Chantal, 29-03-2014 14:24 #96
Hallo

Weet niet precies hoe moet beginnen hoop dat iemand mij kan helpen
Ik heb 7 jaar in relatie gezeten met narcist in extreme vorm, ben er nu 2 jaar uit maar nog geen stap verder ook al ben ik zo in 1 x van aardbodem verdwenen voor hem en die hele wereld.
Hij beïnvloed alles, nu nog erger hij leeft mijn leven krijg nergens grip op

Wie heeft goede sites of tips informatie maakt niet uit wat Reactie infoteur, 30-03-2014
Beste Chantal,

ik wil je attenderen op de twee e-books over narcisme en relaties, die misschien interessant voor je zijn om te lezen en je verder op weg kunnen helpen.

Deze e-books bieden hoop en hulp aan de vrouwen (en mannen) die zich in deze verwoestende relaties bevinden. Lezers krijgen inzichten, vaardigheden en nieuwe mogelijkheden aangereikt om zichzelf te beschermen en de controle terug te nemen over hun leven.

Echte aanraders om te lezen voor iedereen met interesse in narcisme en relaties:

Deel 1: Narcisme en Relaties

Dit boek is een gids als je net tot de ontdekking komt wat narcisme is, maar zal ook waardevol zijn voor iemand die er al jaren bekend mee is. Het maakt ook niet uit of je nog in de relatie zit, je er net uit bent of dat het al lang geleden is, dit E-boek zal je helpen om meer inzicht te krijgen.

Deel 2: Loskomen van een Narcist

Als je wilt weten hoe je 'in de Ban van de narcist' raakt, moeten we diep in de kern van de narcist duiken. Het is van belang om te weten hoe hij te werk gaat, om te begrijpen wat het met je doet en om jezelf er tegen te kunnen beschermen.

De kennis die je in deze e-books kunt vinden is 'to the point', krachtig en zacht tegelijkertijd en het belangrijkste van alles is dat het werkt. Herkenbaar, gemakkelijk te lezen en hét boek om je het inzicht en de kracht te geven die je nodig hebt!

Download hier de E- books:

Link Deel 1 : Narcisme en relaties
"IN DE BAN VAN DE N" :
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/narcisme-en-relaties/3483

Link Deel 2 : Loskomen van een narcist
"DE BAN VERBREKEN"
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/loskomen-van-een-narcist/6684

"Narcisme en Relaties" op Facebook:
https://www.facebook.com/pages/Narcisme-en-relaties/221577721292710

Arjen, 09-03-2014 19:09 #95
In het begin: We leerden elkaar een beetje kennen. In een gesprek vertelde ik dat iemands ogen voor mij vaak veelzeggend zijn, En zij vroeg mij wat ik bij haar waarnam. Ik vond dat ze zich niet echt wilde laten zien en het gevoel had dat ze zich wat verschool achter een masker. Tja, op zich niet bijzonder, het is een mens eigen, denk ik. Toch, haar reactie was zeer assertief, en overtuigd van het tegendeel. Achteraf begrijp ik dat ik onbewust haar valse ego niet erkende en bevestigde, en zij zich narcistisch gekrenkt voelde. En ook achteraf begrijp ik dat ik met open (arrogante) ogen in haar val liep en haar nieuwe slachtoffer zou worden, om dienst te doen als "narcistic supply".

Arjen, 09-03-2014 12:12 #94
De narcisten in mijn leven waren en zijn zich niet bewust van de impact van hun narcistische gedrag wat het had en heeft op hun slachtoffers. Aanvoelen kan nog, maar invoelen onmogelijk door o.a. een mix van gebrek aan geweten en empathie.
Wanneer controleverlies dreigt, als in een automatisme verval in narcistische afweer.
Afhankelijk van de mate van het gevoel van controleverlies zullen afgestemd manieren worden aangewend dit te voorkomen. En varieert van extra lief doen tot extreme woede.
Niets is echt en persoonlijk. Alles dient tot behoud van controle over de onechte ego voor een onverbeterlijke NPS-er.
De levenslange onverzadigbare behoefte aan erkenning en bevestiging voor de onechte ego is nooit genoeg. Altijd zullen er grenzen worden opgezocht en geprobeerd worden deze te verleggen. Alles is een middel met maar 1 doel; Egocentrisme! De beleving van hetgeen wordt waargenomen wordt totaal anders vertaald. Discussie is zinloos, en dialogen zijn niet meer dan verschillende monologen.

Jojo, 25-02-2014 22:10 #93
Ik heb zelf 10 jaar een relatie gehad met een narcist, het is inmiddels 6 jaar uit en ik bevind me nu in een lastige situatie. Hij en ik hebben co-ouderschap over onze kinderen en hij heeft een vriendin waarbij hij ook een dochtertje heeft. Zijn vriendin en hij zijn inmiddels alweer een aantal jaren samen, maar zij draait nu helemaal door, het is precies zoals het allemaal beschreven wordt in de gerelateerde artikelen. Ik wil haar graag waarschuwen maar ik weet niet hoe, ik wil de relatie die ik nu heb met mijn ex omwille van de kids niet verstoren. Ik kan het heel goed vinden met de vriendin van mijn ex, en ik heb echt met haar te doen. Maar als ik hiermee kom ben ik de gebeten hond en heb ik het allemaal gedaan.

Yp, 20-02-2014 11:35 #92
Ik ben deels opgelucht en deels gebroken omdat ik mij nu realiseer dat ik met een narcist leef. Al 18 jaar. Ik heb zoveel gestreden en wel gedacht dit klopt niet. En ja als je tegen ze ingaat dan heb jij nooit gelijk, je bent zelfs gek.
Het allerergste vind ik dat ze in staat zijn om je compleet te negeren, dood te zwijgen, terwijl jij daar dan staat te springen van woede. Afschuwelijk. Natuurlijk heb ik geroepen: jij bent gek. Of kwetsende vernederende opmerkingen in het openbaar is zeer herkenbaar. Alsof je met een mes in je hart gestoken wordt.
Het feit is dat ik iemand ben die zich in allerlei situaties goed kan aanpassen, te hopen op verandering.
Ik heb het zo vaak geprobeerd maar het is een dikke muur. Mijn kinderen zijn nu de deur uit maar er zijn heel veel akelige, verdrietige situaties geweest. Ik ben blij dat ik nu zeker weet dat het niet aan mij ligt. Wat een opluchting. Het wordt tijd dat ik voor mezelf ga kiezen. Ik heb ook zeker veel aan dit artikel: leven met een narcist.
Gisteren zei ik ook tegen mezelf: vandaag is de dag dat jij voor jezelf gaat kiezen. Hoe dat dan zal uitpakken kan ik nu nog niet inschatten maar dat ik het nu weet maakt veel goed.

Fa, 17-01-2014 23:21 #91
Ik zou eerst van haar verlangen dat ze samen met jou naar een arts gaat, Want narcisten kunnen flink liegen.

Als zij echt volgens jou de kenmerken vertoont kan ze jou ook daarmee om de tuin leiden.

Gewoon duidelijkheid eisen. Narcisten eisen gewoonlijk en dus eis jij duidelijkheid hieromtrent.

Is duidelijk dat ze werkelijk zwanger is dan zou ik ook een test willen. Jij zegt dat ze narciste is en dus zal jij dit toch moeten doen. Nogmaals als jij zeker bent van de kenmerken bij haar zal je ook weten dat ze over veel dingen liegen.

Sterkte Fa

Bart, 17-01-2014 19:07 #90
Na al wat ik hier had gelezen werd alles duidelijk. mijn vriendin is een narciste ik volgde de goede raad en pakte mijn koffers een maand geleden en vertrok ik had het er erg moeilijk mee maar begon mij nu al wat beter te voelen. vandaag had ik voor het eerst terug iets van haar gehoord. ze zij dat ze zwanger is. ik weet niet wat ik hier mee moet. ik hou erg veel van haar maar ik verlies al mijn energie als er iets mis gaat is het mijn schuld zelfs al heb ik er totaal niets mee te maken ze is spiritueel en wil dat ik naar een familieopstelling ga ook al geloof ik daar totaal niet in ze zegt dat het tussen ons steeds mis gaat omdat er in mijn jeugd iets is mis is gegaan waar ik zelf niets van weet. ik zei haar dat ik een goede jeugd had maar dat geloofd ze niet want zij is superieur. ik weet echt niet meer wat ik moet doen ik dacht net een nieuw leven te beginnen en nu zit ik weer aan haar vast

Fa, 09-01-2014 17:49 #89
Nou Ineke vergeet het maar. Omgaan met een narcistische man gaat jou niet lukken hoor. Wat je ook doet en verzint. Er zullen nog veel meer mishandelingen je kant opkomen. En dat kost pas echt energie en uiteindelijk je leven. Gebruik je nog aanwezige gezonde verstand en maak dat je wegkomt als je enig respect voor jezelf wil krijgen. Het gaat je nog meer energie kosten dan een eventuele vechtscheiding. Overigens met een vechtscheiding zou ik nergens op reageren. Er zijn twee nodig voor vechtscheidingen.

Ineke, 08-12-2013 19:01 #88
Na 45 jaar huwelijk met heel veel spanningen en problemen ben ik er sinds een jaar pas achter gekomen dat ik met iemand ben getrouwd die een narcistische persoonlijkheidsproblematiek heeft. Dat is de eindconclusie van zijn psycholoog waar hij vanaf begin dit jaar zo nu en dan een afspraak mee had. Dit 'n.a.v. zware lichamelijke mishandeling en ik het huis ben ontvlucht. In het verleden ging ik na een tijdje weer terug nr huis en was er wat hem betreft niets aan de hand, als ik er over wilde praten sloot hij zich in z'n kamer op. Ik voelde me dan machteloos en was de eerste dagen stilletjes en dan ging het weer een tijd(je) goed tot de volgende aanval. Heb altijd gedacht als de goede momenten overheersen dan houd ik het wel vol.
De laatste keer precies een jaar geleden was het zo erg dat ik voor het eerst niet nr huis ben teruggegaan maar nr de EHBO. Daar hebben ze mij behandeld en gezegd dat zij aangifte bij de politie wilde doen. Dat heb ik geweigerd (vond het een vorm van verraad…!?) achteraf heel dom! Ben na twee dagen weer nr huis gegaan heb op z'n deur geklopt en gevraagd of hij even met mij wilde praten.Antwoord: nu niet, ben moe wil slapen. Om een lang verhaal kort te maken - na 2 dagen op z'n bed gelegen te hebben en geen enkel contact of reactie op mijn vraag wordt er aangebeld en blijkt hij 112 gebeld te hebben met de mededeling dat hij het niet meer ziet zitten en er een eind aan wil maken. Toen de dokter na bij hem te zijn geweest nog even met mij wilde praten kwam hij woest nr beneden met de opmerking "u bent hier voor mij, ik ben de patiënt ".
Kortom wat gebeurd is komt niet aan de orde en alle aandacht gaat naar hem.
Hij had een vakantie geboekt voor 3 weken en is gisteren alleen vertrokken met de opmerking als ik thuiskom moet je zorgen dat je vertrokken bent. Ik ben trots op mijzelf dat ik niet ben meegegaan, zoals ik het al die jaren wel heb gedaan. Maar voel me nu leeg, verdrietig en eenzaam.
Ik ben niet meegegaan omdat hij 2 dagen voor vertrek de gaskranen had opengedraaid en zei "en nu binnen 2sec. vertrekken anders gaat de fik er in". Na uren op een parkeerplaats toch maar weer nr huis. Alles rustig. Mag er niet over praten, het is mijn eigen schuld, ik heb hem getriggert!?
Kortom ik zie het niet meer zitten. Communiceren is op eieren lopen. Als ik mee was gegaan was het ws erg gezellig geweest. Ik had tot het laatst nog hoop dat hij ook even nr mij wilde luisteren erg dom. Mijn ogen gaan nu pas open en ik ben heel erg geschrokken toen ik het woord narcisme op m'n ipad aanklikte.
De komende 3 weken, ik heb geen idee wat ik doen moet. Zoals ik het al die jaren heb volgehouden door een paar dagen nergens over te praten en vervolgens was het weer gezellig tot de volgende uitbarsting, zie ik nu in een heel ander daglicht. Scheiden is geen optie meer, als ik er al over begin dreigt hij met zelfmoord etc. En ik moet opgenomen worden want ik ben gestoord en ga maar door. Ik heb de kracht niet meer om dit gevecht aan te gaan, dus moet een andere oplossing vinden en dat is leren omgaan met een narcistische man.

J., 05-11-2013 21:25 #87
Ik ben slachtoffer van een narcist en hij woont nog naast mij ook! Hij geeft het zelfs toe… maar wel dat het een foute diagnose was! In juni is de boel geëscaleerd! De politie kwam erbij en hij heeft 6 weken vast gezeten! Hij heeft zelfs vanuit de bak mij een brief geschreven dat hij er niks van begreep, maar dat hij mij niks verwijt… Toen hij thuis kwam ben ik hem een paar keer tegen gekomen! De eerste keer waren we gewoon vrienden en hoefde ik mij geen zorgen te maken dat hij mij ooit nog wat zou aan doen. De tweede keer was hij vol van verwijten wat ik hem niet allemaal had aan gedaan. En de derde keer nu 5 weken geleden kwam ik hem tegen en weer met verwijten en meneer zei zelfs dat we geen vrienden meer waren omdat ik niet te vertrouwen was en dat ik maar moest leven met het schuld gevoel dat ik hem zoveel ellende had bezorgd! Ik heb nu hulp! Ik heb veel nachtmerries en heb het gevoel dat hij aan mij trekt?!?! Zou ik dan nu wel van hem af zijn?

Ingrid, 29-10-2013 12:21 #86
Hoi hoi wat mag je wel en niet accepteren en hoe ge je er me om? vriendelijke groeten Ingrid

Mike, 26-08-2013 23:06 #85
Beste Allen,

Ik weet zeker dat mijn vriendin een narcist is. Het is wel zo overduidelijk in alles wat ik erover lees. Geen twijfel mogelijk.

We hebben een kind samen, en ik hou echt van haar. (hoe raar dat ook kan klinken)
Is er echt geen hoop?

Mike

Fa, 24-07-2013 17:29 #84
Nog een aanvulling. Je blijft altijd het recht houden de waarheid te spreken. Ook over de narcist. Waarheid spreken is geen roddelen.

Doe je dat op een heel rustige niet labiele manie en dan word het zeker ook aangenomen door andere mensen.

Fa

Fa, 24-07-2013 11:01 #83
Ook bij narcisten zijn er verschillen. Net als normale mensen ook verschillen hebben. Mijn ex werkte graag alleen toen hij nog niet afgekeurd werd (door de drank), maar volgens hem vanwege burn out, omdat de mensen waar hij mee moest werken zogenaamd hartstikke verkeerd waren. Hij werkte dus graag alleen, omdat ie zelf met niemand kon samenwerken.

Maar een ding hebben alle narcisten gemeen. Dat is dat ze zichzelf "omhoog" werken door slachtoffers de grond in te trappen. In die zin hebben ze altijd wel een slachtoffer nodig. Ze halen hun energie uit het slachtoffer. Ze hebben dus wel altijd een slachtoffer nodig.
En idd hoe dichter je bij ze staat hoe erger ze zijn. Ze moeten immers voor de mensen die hun nog niet kennen laten zien hoe geweldig ze wel niet zijn. Totdat ze daar ook de de mand vallen. Dan zoeken ze weer een ander. Voor hun zijn mensen dingen.

Je stop een narcist niet. Enkel voor jezelf kun je zorgen dat het stopt Door nooit te doen wat de narcist doet. Niet roddelen niet kwaadspreken en gewoon vriendelijk blijven ook tegen mensen, waarvan je merkt dat die de narcist geloven. Door die houding aan te nemen krijg jij uiteindelijk het laatste woord. Reken daar maar op. Bovendien neem je jezelf ook nog een goed onderhanden en word je daar zelf sterker van

Fa

Tien, 23-07-2013 22:19 #82
Soms lees ik dat narcisten graag alleen zijn/alles alleen doen. En andere keren lees ik dat narcisten juist niet alleen kunnen zijn/ niet alleen kunnen leven? Familielid is narcist. Altijd de grond ingetrapt te worden door de narcist. De narcist zit graag in een grote groep mensen en daarin vertelt ze hoe goed zij is en hoe slecht haar familieleden zijn. En dat blijft ze steeds herhalen bij zoveel mogelijk andere mensen! De grond intrappen. Dat doet onze narcist zo graag. Hoe dichter je van haar familie bent hoe rotter zij met je om gaat. Hoe stop je toch een narcist?

Fa, 20-06-2013 23:49 #81
Beste Marian,

Je zegt dat jouw zusters zeggen dat je moeder niet zo tegen hun deed. Maar wat heb jijzelf gezien dan? Hoe ging jouw moeder om met je zusters en andersom? Misschien heb je er nooit op gelet, omdat je je zo onzeker voelde, maar je er nu eens op kunnen letten. Hoe gedragen je zusters zich b.v. naar jouw moeder toe en andersom. Je hebt nog veel uit te zoeken. Het kan zijn dat jouw zusters de waarheid willen ontkennen. Het kan van alles zijn.
Sterkte Fa

Als jij gezien hebt dat ze

Marian, 01-06-2013 17:12 #80
De rillingen lopen over mijn rug, wat een herkenbaarheid. Ik ben 44 jaar en kom er nu pas achter dat mijn moeder een narcist is. Al die jaren heb ik mij afgevraagd waarom ze zo doet naar mij, alles wat is zeg en doe is fout, alles wordt verdraaid, liegen, kleineren, jij kan dit toch niet etc. etc. Ik heb het er over gehad met mijn andere zussen maar die begrijpen mij in mijn verhalen helemaal niet. Onze moeder doet zo helemaal niet naar ons toe. Altijd heb ik dus gedacht dat het aan mij zou liggen omdat ik altijd ook als kind al zo door haar behandeld werd. Nu pas begrijp ik dat ze een Narcist is en wordt alles steeds duidelijker. Ik ga nog even door met het vinden en lezen van info over deze psychische stoornis.

Fa, 14-05-2013 19:46 #79
Herkenbaar weer.

Dat zei mij ex ook toen we verkering hadden. Dat hij zich alleen bij mij op mn gemak voelde.
Dat was al het eerste begin van manipulatie En ja alles was ze zelf fout doen komt altijd door anderen. Nooit door hunzelf.

Wat voorspelbaar zijn ze toch achteraf gezien.

Weg ermee. En alle slachtoffers ervoor zorgen dat narcisten geen enkele kans meer krijgen en vooral iedereen hardop vertellen wat narcisme is. Doe ik ook.

Hoe meer je naar buiten brengt hoe beter voor de hele maatschappij, want ze laten heel wat kadavers achter op hun pad van vernieling.

Slachtoffers die afhankelijk worden van de gezondheidszorg of in de WAO belanden, omdat je met PTS te maken krijgen of door de stress gezondheidsklachten hebt gekregen. Bakken vol geld kosten die gasten.

Fa

Anoniem, 04-05-2013 18:26 #78
Ik ben een man van 61 jaar. In mijn verhaal met, ik noem ze X, zullen sommigen zich ongetwijfeld herkennen. Ik wil dit graag kwijt opdat zij zich niet door toedoen van een narciste kapot laten maken.

Ik worstel met het loskomen van een narcistische vrouw en dat valt mij bijzonder zwaar. Ik kan immers moeilijk iemand de rug toekeren waarmee ik fantastische momenten beleefde en waarvan ik dacht dat we van mekaar hielden.

Ik leerde X kennen in de zomer van 1995. Onze relatie was prima begonnen en ik voelde mij de koning te rijk met zo'n mooie en leuke vrouw aan mijn zij.
Zij vond mij leuk, aardig, vriendelijk, slim, kortom, een aanwinst in haar leven…
In bed gaf ze me het gevoel een soort superman te zijn, en zeg nu zelf welke normale vent voelt zich daardoor niet in zijn ego gestreeld?
Alles wat ik besprak was herkenbaar, twee handen op een buik, ze had zich nog nooit zo op haar gemak gevoeld, zei ze…
En dus werd ik steeds opener, ik vertelde alles over mezelf.
Een narciste is in het begin dan ook heel interessant. Logisch, want ze spiegelen zich aan hun partner en eigenlijk zit je dus gewoon tegen jezelf te kletsen. Vandaar dat je het gevoel hebt dat het klikt, want ze doet en zegt precies wat jij nodig hebt. Bij X is deze factor in de hoogste mate aanwezig.
Na een eerste road-trip met de motor was ik smoorverliefd op haar en het was wederzijds, dacht ik…

Als het te goed lijkt om waar te zijn, is dat meestal ook zo.
Ik ben van nature uit iemand die graag op eigen benen staat en die graag iets doet voor een andere, ik wordt zoals de meeste mensen graag aardig gevonden.
Dus voor haar deed ik extra mijn best, verassingen, etentjes, cadeautjes…, eenrichtingsverkeer zou vlug blijken.
Na een tijd werden de cadeautjes als vanzelfsprekend beschouw en zelfs genegeerd. Ik kocht haar dingen (zoals lingerie) die ze nooit droeg (toch niet voor mij).
Pleziertjes die ik haar deed, zoals thuiswachten bij haar zoontje van zeven, als ze met een of ander een "zakelijke" afspraak had werden later flagrant ontkend.
Bij mijn restaurant keuze werd ik er fijntjes op attent gemaakt dat ze vroeger beter gewoon was.
X was namelijk weduwe van een welstellende vent met wie ze om de luxe getrouwd was. De man is gestorven aan drank, een hersenbloeding en hoge bloeddruk?
Later heb ik (van haarzelf) vernomen dat ze hem met verscheidene mannen bedroog.

Nu lag ze in een vechtscheiding met haar 2de man, een vent die ik kende uit het judo en die werd stelselmatig en tot op de grond afgebroken, X had geen enkele schuld en was compleet het slachtoffer. Daar ik haar ex een heel laag-bij-de-grondse kerel vond slikte ik alles als zoete koek.

Later heb ik ondervonden dat dit gegeven een constante is in haar leven, nooit schuld in om het even welke situatie. Verloren rechtszaken werden afgedaan als de schuld van haar advocaten. Bedrog werd afgedaan als "een verkeerde beslissing" en noem maar op…

Onderhuids begon ik te voelen dat er iets niet helemaal kosher was aan haar want emotioneel werd er geen stap vooruit gezet. Ik leek totaal geen greep te hebben op deze relatie, ik noemde het lachend "De Processie van Echternach".
Ik had echter nog nooit over narcisme gehoord, laat staan er over gelezen, en ik dacht dat ik verliefd was op een "wat egoïstische vrouw" van 40, zelf noemde ze dat "gezond egoïsme" alsof zoiets bestaat?
Ze kwam ook ontzettend hautain over en als we uitgingen moest alles steevast om haar persoon gaan. Ze kon ook onbeschoft doen tegen winkel- of horecapersoneel of mensen die in haar ogen niet interessant waren.
Van mij werd exclusieve aandacht verlangt (en dat kreeg ze ook) maar omgekeerd? hola…, naar ander mannen toe had ze constant een attitude van… verleidelijkheid.
Ik nam het graag voor lief, het leven had haar zo gemaakt, dacht ik.

Toen begon de miserie, X begon uit te gaan zonder enig overleg of zonder mij hierin te betrekken.
De vernederingen hielden niet op, afspraken werden niet na gekomen, zonder uitleg.
Ze ontstak in woede als ik het ook maar aandurfde om er een opmerking over te maken (ik moest geen ouwe koeien uit de sloot trekken).
Ik kan hier tientallen voorvallen vertellen maar dat leid ons te ver, dus volgt enkel het voornaamste (ergste).
Tijdens een uitstapje begon plots een GSM in haar tas te bellen, ik wist niet dat ze er een had, een cadeau van een "vriend" zei ze.
Wat was er gebeurt: X had contact gezocht met een steenrijke vent die ze kende uit haar eerste huwelijk, de man was in de 80 jaar en smoor op haar.
Kort daarop maakte ze het uit met mij. Reden: Ik stond een "vriendschap" in de weg.
Ik was totaal ontredderd, mijn wereld stortte in… Woede en ongeloof waren mijn deel, ik wou haar nooit meer zien.
Ze kon echter niet nalaten om nog eens goed na te stampen door cadeaus die ik voor haar gekocht had onder mijn carport te deponeren.

Na een maand of zes kreeg ik plots telefoon op mijn werk, het was X met een of andere smoes om mij te zien. Met een hartslag van 200/min ging ik in op haar voorstel om haar te ontmoeten.
Had ik toen geweten wat narcisme was, ik zou er nooit meer op ingegaan zijn want narcisten zijn net Vampieren, ze verleiden je tot het geven van al je levensvreugde en laten je volledig leeggezogen achter.

X begon een verhaal af te steken: ze was ondertussen een winkel gestart en ze had daar de financiële hulp van die "ouwe heer" voor nodig.
Ook voor het uitbetalen van haar ex in zijn deel van haar villa is die “ouwe” tussengekomen.
Kortom ze had die vent een 10-tal miljoenen BF afgeluisd door de belofte om er mee te trouwen. Nu wou ze hem echter liever kwijt en ze miste mij en ze zag mij graag en patati, patata, …
En er was met die vent geen seks geweest…
Ik ben verstandig genoeg om daar geen bal van te geloven, maar… ik zag haar nog graag hé en ze was weer super lief!
Fout! Na een paar maand begon het spel opnieuw, iedere vent waar X mee in aanraking kwam, de bediende van de bank, de directeur van een andere bank, de aannemer van haar winkel-verbouwing, boekhouder, verzekeringsagent, noem maar op, alles werd verleid in functie van het strelen van haar opgeblazen ego.
Om het kort te houden, alles vertellen brengt ons te ver: Ons relatie werd een knipperlicht relatie die verscheidene keren, is afgesprongen, maar telkens kwam ze weer als haar ego geen voeding meer kreeg bij een andere.

Bij mij thuis was het ondertussen flink misgelopen met mijn huwelijk. Ik had alles opgebiecht in de hoop een gezonde relatie met X uit te bouwen maar, … ze liet mij prompt stikken!
Andermans emotionele druk is niets voor een narciste. Je bent er voor haar fun, maar je persoonlijke crisis is aan haar niet besteed, laat staan dat zij verantwoordelijk zal willen zijn voor haar eigen aandeel in de brokken. (je zal bv maar eens ziek worden als je met zo iemand samenleeft)
Voor mij brak een depressieve periode aan, maar dat kon haar geen bal schelen. Door hun gebrek aan empathie voelen narcisten maar weinig of zelfs niets.

Ik heb haar 8 jaar niet meer gezien en toen… kwam ze weer.
Na veel aandringen van haar kant aanvaarde ik met heel veel wantrouwen om haar weer te zien.
Op mijn uitdrukkelijke vraag of er deze keer geen lijken uit de kast zouden vallen antwoordde ze laconiek ontkennend.

Ze leek veranderd, nederiger, lief…
Ik was in de kortste keren weer verlieft op haar en het was weer een paar maand goed.
Ze was verwikkeld in een paar processen door de verkoop van haar villa, typisch ze tracht iedereen te bedriegen, maar nu kreeg ze het deksel op haar neus. Ze rekende er blijkbaar op dat mijn relaties iets voor haar konden regelen, maar ik had ondertussen afgeleerd om een "pleaser" te zijn.
X had ondertussen leningen lopen bij verscheidene banken en ook bij privé personen (die kunnen naar hun geld fluiten). In impulsieve aankopen en geld verkwisten is ze immers niet te verslaan. Ze is ook sterk in het constant uitbroeden van wilde plannen die nooit gerealiseerd worden. Zo heb ik in twee jaar tijd twee bouwplannen weten floppen en de koop van een appartement aan zee, dit kost vanzelfsprekend pakken geld.
Veel geblaat en weinig wol, vaak heb ik haar "slimme" manieren om snel veel geld te verdienen horen orakelen waarbij ze steevast anderen voor haar kar tracht te spannen, maar ze is geen haar te vertrouwen in het doen wat ze belooft.

Na drie maand echter viel het lijk uit de kast. X had al twee jaar een verhouding met een andere vent, een halve gangster met een gewelddadige reputatie…, eigenlijk ook iemand die ze financieel gebruikt had. Kan je u de situatie inbeelden met zo'n figuur?

Ik wil deze blog kort houden, in detail treden zou een boek vergen.
Dus als je vermoed dat je met een narciste te maken hebt, bedenk dan dat narcisten nooit veranderen, het verergerd alleen met de jaren. Narcisme is immers bijna nooit de enige weeffout die iemand in zijn karakter heeft, meestal gaat het om een kluwen van persoonlijkheidsstoornissen en psychische problemen die moeilijk of niet te behandelen zijn omdat mensen met een persoonlijkheidsstoornis hun eigen problemen niet zien en zich dus ook van geen kwaad bewust zijn.(X scoort ook hoog op de test voor de antisociale of dissociale persoonlijkheidsstoornis)

Narcisten keren met de wind. Ze geven vaak gemengde signalen. De ene keer ben je de geweldigste man die ze ooit ontmoet hebben, de andere keer besta je niet meer. Ik begon haar wispelturig en vreemd gedrag in de juiste context te plaatsen door een opmerking van iemand die psychologie studeerde, ze zei me: Kennis is macht dus probeer alles over narcisme te lezen wat maar mogelijk is en vergelijk met je ervaringen.

Dit is dan ook de reden van mijn blog, bij sterke signalen van narcisme maak je best rechtsomkeer en loop weg, discuteer niet, maak geen ruzie, probeer niets meer want het heeft geen nut, loop weg! Het heeft geen zin haar de waarheid te willen laten aanvaarden, want haar waarheid zit gewoon in haar hoofd en wat jij vindt is onbelangrijk of wordt meestal als een belediging ervaren.
Op het moment dat je de situatie accepteert zoals hij is, hoe moeilijk ook, komt er ruimte in je hoofd en begint het zelfvertrouwen terug te komen. Aanvaarden dat er een onomkeerbare stoornis in het spel is, is een enorme bevrijding en geeft je de kracht om van haar weg te blijven

Ben ik kwaad? Ja, vooral op mijzelf, omdat ik er zo lang bleef in geloven (ik zou mij anders een maagzweer en hartritmestoornissen bespaard hebben)! Maar alhoewel ze nog lang door mijn hoofd zal spoken krijgt ze mij niet meer klein!

Ik voel mij goed! Steeds beter!

Aan iedereen die van zo iemand af wil: Sterkte!

Ronald, 29-04-2013 08:07 #77
Hij KAN ook een zij zijn, want ondanks dat we al 8 jaar uit elkaar zijn gaat het maar door maar dan via onze kinderen, en daar is heel moeilijk mee om te gaan want die gaan er kapot aan.

Arjen, 17-03-2013 20:00 #76
Mijn moeder zegt altijd, dat als het gaat om mensen, dan krijg je de gebruiksaanwijzing er niet bij! En ik denk, dat het waar is, maar niet als het een narcist betreft, zij zijn onveranderlijk, en uiteindelijk heel voorspelbaar. Het maakt niet uit wat je zegt, denkt, doet, alles wat er uit komt is onechte ego, en vooral een berg ellende, is mijn ervaring, vind ik. Reactie infoteur, 27-03-2013
Narcisten zijn talrijk en vindingrijk.
De kans dat je met een van hen te maken hebt, is groot.
De kans dat iemand beseft in een narcistische relatie verstrengeld te zijn,
is een stuk geringer.

Wanneer je voor het eerst beseft dat je leeft met iemand,
die waarschijnlijk de narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft,
moedig ik je aan op verschillende gebieden aan het werk te gaan.

Ten eerste moet je zo veel mogelijk leren over de stoornis van je partner,
de gedragingen, de zaken die de aandoeningen veroorzaken,
en de vooruitzichten op verandering.

Je kunt hiervoor het internet gebruiken om te leren, maar ik besef dat
je misschien een meer gerichte en inzichtelijke uitleg nodig hebt.
Die is vanaf nu beschikbaar in de vorm van de E-boeken over:
Narcisme & Relaties.

Het eerste deel over met de titel; "in de Ban van de N" gaat
over hoe je jezelf bent verloren, en is een gids voor als je net tot
de ontdekking komt wat narcisme is, maar zal ook waardevol zijn voor
iemand die er al jaren bekend mee is.

Het tweede e-boek: "De Ban verbreken" gaat over hoe je jezelf
kunt bevrijden uit een relatie met de narcist. Herkenbaar,
gemakkelijk te lezen en e-boeken die je het inzicht en de kracht
geven die je nodig hebt.

Omdat deze e-boeken in PDF vorm verkrijgbaar zijn,
kun je na het bestellen met lezen beginnen.

Het Eerst E-boek 'Narcisme en Relaties' is te bestellen via:
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/narcisme-en-relaties/3483

NIEUW Deel twee: "De Ban verbreken":
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/loskomen-van-een-narcist/6684

Gena, 17-03-2013 09:17 #75
Ik heb al heel lang sterke twijfels of ik een relatie met een narcist heb gehad, heb hem dit ook eens in een mail geschreven en kreeg toen als antwoordt"jij kent mij dus echt niet, ik ben geen narcist"!

Toen ik hem leerde kennen was hij een lieve aardige man, die blijkbaar geen relatie met een normale vrouw had gehad, en het lag altijd aan de vrouwen, hij had ook geen echte vrienden, in zijn familie conflicten maar wist er een draai aan te geven dat hij er alles voor had gedaan maar dat het allemaal egoisten waren, hij was ook enorm negatief, na een maand al kregen we conflicten, als ik contact had met een ex waar in gewoon eens een sms mee stuurde, puur vriendschappelijk, zat niks achter, dan had ik die niet losgelaten, als ik met mijn vriendinnen daarover sprak, dan had hij altijd negatief commetaar daarover, net als over mijn kinderen, mijn werk(die debielen zei hij dan)of hij zei iets, en daarna ontkende hij dit gezegd te hebben, kon nooit zijn afspraken nakomen, waardoor we conflicten bleven houden en het was altijd mijn schuld, nooit die van hem, hij negeerde mij eens bijna 2 weken, pakte geen telefoon op, stuurde geen sms terug en was niet thuis toen ik eens onverwacht aan de deur stond, zei bv, niet in mijn gsm kijken want er staan misschien rare dingen in, en dat was dan een grapje! Toen was ik volledig over mijn toeren en toen zei die ook nog dat ik hulp nodig had, ik stond altijd voor hem klaar, en dan die ziekelijke band met zijn moeder, die moest maar kicken en hij ging weer, als ik daar dan iets van zei, dan was het je bent zelfs jaloers op mijn moeder, of als we een afspraak hadden, en moeder moest weer iets en ik ging daar tegenin, zei hij, ze pleegt nog eens zelfmoord, altijd mij een schuldgevoel aan praten, had nooit geen tijd voor mij, maar owee als ik daar iets van zei, een paar keer ben ik daar gewoon weggelopen omdat ik het ff niet meer aankon, dan stond hij tegen mij te schreeuwen, om daarna weer te ontkennen dat hij dat had gedaan, maar dat was uiteraard weer mijn schuld, en dan begin je je af te vragen, wat scheelt er met mij?Ik was altijd een vrouw die graag lachte en wegging, maar ik betrapte mijzelf erop dat ik niet meer had gelachen sinds ik hem kende, omdat hij zo enorm negatief was, kraakte mij ook vaak af, hoe ik liep, ik kon mij niet kleden, ik had geen model(heb maat 36)en hij vond zichzelf, gevoelig, had empathie en begrip enz. dus ik dacht echt nu heb ik eens iemand die mij wel zal begrijpen wat raar maar waar, onze levens had veel overeenkomstigheden, maar als het erop aankwam, stond ik er alleen voor, en hij maar klagen, is dit nu een narcist?

Ik was veel te wantrouwend volgens hem, maarja zou je niet, na zolang te negeert te zijn geweest, meneer was een nacht niet thuis, mag niet in zijn gsm kijken, hij kreeg smsen van vreemde nummers en wist dan niet wie het was, hij gaf mij dat nummer dan wel, maar hij wist ook dat ik daar nooit naar zou bellen.

en dan dat eeuwige kanker dat in zijn hoofd zat, toen ik 3 weken duizilig was, dacht hij aan een gezwel, hij zat eens aan mijn borst en voelde iets zei die, misschien heb je een gezwel, ik had eens mijn haren gewassen en zat met een handdoek rond mijn hoofd en hij zei later, ik dacht als ze kanker heeft ziet ze er ook zo uit en ik zal er dan nog van houden, ik heb poliepen in mijn baarmoeder en hij dacht weer aan kanker, dit bewijst toch genoeg dat ik niet meer aan mijzelf moet twijfelen, en dat er met hem iets scheelt of niet?En zo kan ik nog uren doorgaan… Reactie infoteur, 27-03-2013
Narcisten zijn talrijk en vindingrijk.
De kans dat je met een van hen te maken hebt, is groot.
De kans dat iemand beseft in een narcistische relatie verstrengeld te zijn,
is een stuk geringer.

Wanneer je voor het eerst beseft dat je leeft met iemand,
die waarschijnlijk de narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft,
moedig ik je aan op verschillende gebieden aan het werk te gaan.

Ten eerste moet je zo veel mogelijk leren over de stoornis van je partner,
de gedragingen, de zaken die de aandoeningen veroorzaken,
en de vooruitzichten op verandering.

Je kunt hiervoor het internet gebruiken om te leren, maar ik besef dat
je misschien een meer gerichte en inzichtelijke uitleg nodig hebt.
Die is vanaf nu beschikbaar in de vorm van de E-boeken over:
Narcisme & Relaties.

Het eerste deel over met de titel; "in de Ban van de N" gaat
over hoe je jezelf bent verloren, en is een gids voor als je net tot
de ontdekking komt wat narcisme is, maar zal ook waardevol zijn voor
iemand die er al jaren bekend mee is.

Het tweede e-boek: "De Ban verbreken" gaat over hoe je jezelf
kunt bevrijden uit een relatie met de narcist. Herkenbaar,
gemakkelijk te lezen en e-boeken die je het inzicht en de kracht
geven die je nodig hebt.

Omdat deze e-boeken in PDF vorm verkrijgbaar zijn,
kun je na het bestellen met lezen beginnen.

Het Eerst E-boek 'Narcisme en Relaties' is te bestellen via:
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/narcisme-en-relaties/3483

NIEUW Deel twee: "De Ban verbreken":
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/loskomen-van-een-narcist/6684

Rina, 18-02-2013 19:19 #74
Wie weet een goede psygoloog voor mij omgeving Tilburg. Denk een narcistishe vader te hebben, moet nodig met iemand praten. Vriendelijke groet Rina

Bjorn, 31-01-2013 19:53 #73
@ beauty

Ik denk niet dat het alleen narcistische eigenschappen zijn.
Vermoed meer dat het een soort einzelganger is.
Dit soort mensen hebben behoefte aan liefde en aandacht zoals iedereen maar willen ook geen verplichtingen.
Door gebeurtenissen of teleurstellingen die vaak heel diep van binnen zitten hopen ze eigenlijk een ego-spiegel te krijgen, een persoon die het zelfde is als haar.
Vaak door iets wat(meestal in het verleden)is gebeurt gaan ze leiderschap gedrag vertonen.
Dit kan talloze redenen hebben, om zichzelf te bewijzen of teleurstelling in de maatschappij of wat dan ook.
Wellicht is het een optie om eens dat biertje en sigaretje met haar mee te doen langzaam aan een band ontwikkelen en steeds meer te praten.
Vaak als een persoon zich heeft ontspannen dmv een biertje en sigaretje of wat dan ook kun je vaak hele directe vragen stellen… vraag bijvoorbeeld wat er in haar hoofd omgaat? Het zijn lastige personen omdat het vaak binnen vetters zijn die ook nog eens met zichzelf praten.
En anders zou je gewoon eens de bibliotheek moeten raadplegen en kennis op doen van boeken.
Een therapeut zou ik niet inschakelen, de reden is dat een therapeut het te neutraal bekijkt en het volgens een bepaalde eigen mening en studie doet.
Het kan werken maar persoonlijk ben ik daar niet echt een voorstander van.
Ik zeg altijd: Elk huwelijk wat een therapeut nodig heeft is een gemaakt huwelijk.
Je hoort binnen een relatie het met elkaar kunnen op te lossen, zo niet dan moet je het gevoel houden afwegen tegen hoeveel je om je zelf geeft. Reactie infoteur, 02-02-2013
Door steeds meer te praten met een narcist creer je een voorwaarde voor succesvol misbruik! Individuen met deze persoonlijkheidsstoornis kunnen ronduit gevaarlijk zijn.

Narcisten zijn beangstigend egocentrisch, nietsontziend en gewetenloos. Mensen met de narcistische persoonlijkheidsstoornis zijn zich ten volle bewust van de gevolgen van hun acties en kennen het verschil tussen wat eerlijk - en wat verkeerd is toch maken ze zich geen enkele zorgen over de gevoelens van anderen. Niet om hun vrienden, niet om hun geliefde en zelfs niet om hun kinderen. Misschien is nog wel het meeste beangstigende feit dat ze vaak volkomen normaal lijken en hun nietsvermoedende prooien daardoor gemakkelijk kunnen inpalmen. Vol charme en al liegend en bedriegend banen ze hun weg door het leven.

Zijn narcisten gek, of eenvoudig weg slecht? Hoe kunnen ze worden herkend? En hoe kunnen wij onszelf beschermen? Het boek Narcisme en Relaties biedt solide informatie en verrassende inzichten voor iedereen die wil begrijpen hoe je deze verwoestende relaties kunt herkennen en voorkomen.

Ontdek wat je kunt doen om jezelf te beschermen! Ga naar deze link: http://www.pumbo.nl/boek/narcismeweb om het boek te bestellen en ontdek alles over Narcisme en Relaties. Het ebook is beschikbaar via download PDF zodat je onmiddellijk kunt beginnen met lezen.

Yvette, 31-01-2013 17:34 #72
Na het lezen van bovenstaand artikel ben ik er achter gekomen dat ik narcistische partners aan trek. Na 3 x te zijn getrouwd (en weer gescheiden) ben ik wederom in een relatie belandt met een narcistische partner, deze duurt nu 4 jaar en ik ga niet weg. IK herken het verhaal zo goed. Hij heeft me zelfs een aantal maal gedreigd de deur uit te schoppen als ik niet zou veranderen. In mijn vorige relaties heb ik regelmatig een psycholoog bezocht en kwam er samen met haar uit dat het niet aan mij lag. IK ben een sterke vrouw en laat me niet zo maar koeieneren. En dat is de ellende, ik ga tegen hem in omdat ik vind dat hij niet eerlijk is tegenover mij. Hij behandeld me niet als zijn vrouw maar als een minderwaardig persoon, ook al heb ik een hogere opleiding en meer diploma's (wat ook regelmatig tegen me gebruikt wordt, een antwoord is onder andere, ik ben niet zo slim als jij). Na elke ruzie, die soms dagen kan duren met stilzwijgen, uithalen maar geen fysiek geweld, is de volgende dag of soms uren later de bui weer over. Het gaat om mijn gevoel, mijn mening en dat wordt gewoon weg gewuifd. Hoe kan ik mijn relatie goed houden zonder er zelf aan onder door te gaan? Wie helpt mij want ik hou zo veel van hem dat ik niet zonder hem kan en dat is gewoon de waarheid.

Beauty, 21-01-2013 14:30 #71
Ik zou graag willen weten of ik leef met een narcist. Sinds 1 1/2 jaar heb ik een relatie met een vrouw. Zij was vanaf het begin lief, leuk vriendelijk, aardig en had humor. Ook op gebied van intimiteit was ze alles voor me. Na een relatie van 24 jaar had ik aardig wat gemist. Zij gaf me dat wat ik nooit (meer) kreeg. Uren konden we aan de telefoon praten over van alles. We woonden op 2 1/uur afstand van elkaar en sinds enkele maanden wonen we samen. Ze heeft bij mij een baan gevonden. Lang nagedacht en achteraf geeft ze mij de schuld dat ze hier woont. Dat vind ik al vreemd.
Van de intimiteit is vanaf de dag dat ze hier kwam niets meer over. Als ik er weleens over begin voelt ze zich door mij onder druk gezet en zegt dat dit juist afstand schept. Ze komt pas 1 - 1 1/2 nadat ze is afgewerkt thuis, houdt de jas aan, zegt amper gedag en gaat naar buiten (zomer en winter), biertje en sigaretje. Wil dan geen eten: nee straks zegt ze dan maar soms eet ze niets.
Als iets niet lekker loopt maak ik dit bespreekbaar maar zij loopt dan weg uit het gesprek. Geeft mij de schuld van alles wat mis gaat. Doet minachtend over mijn contacten, wil daar niet mee naar toe. Soms wil ze iets leuks doen. Ik vraag dan wat. Weet ze niet, moet ik bedenken. Als ik dan iets bedenk zegt ze achteraf dat ik altijd moet bepalen. Wat jij wil moet gebeuren. Dat gaat ook zo met wat we eten, de boodschappen die in huis komen etc. In het huishouden doet ze niet echt mee maar als ze iets heeft gedaan moet ik dat uren aanhoren. Dat geldt ook voor haar werk.
Ze drinkt soms belachelijk veel en is dan stomdronken. Dat ontkent ze dan. Scheldt de ene keer haar hond uit en de andere keer wil ze niet mee naar bed omdat ze de hond nog moet kussen. Ik ben een kou kleum. Op de slaapkamer mocht voordat we samen woonden altijd het raam dicht(er) en evt. de verwarming aan. Daar kwam zij dan mee. Sinds we samen wonen moet het raam altijd open terwijl dat erg tocht. Wanneer ik het raam dicht maak gaat zij deze later stiekem open zetten. Ik heb haar al meerdere keren hierop aangesproken maar ze gaat maar door.
Onlangs was mijn moeder jarig. Ze kwam meteen vanuit haar werk. Ik had haar nog niet verwacht, dacht dat ze eerst naar huis ging de hond uit laten. Ze zei dat ze zich had moeten haasten inderdaad, op een boze toon, voor mij. Daar had ik niet om gevraagd. Ik had die ochtend alleen gezegd: ik zie je vanmiddag bij mijn moeder. Ze zat met haar jas aan en wilde alweer gaan. Tot 3 x toe heb ik gezegd ga, maar ze ging niet en bleef wel koppig zitten. Zo zijn er nog vele voorbeelden. Als ze gaat wandelen vertelt ze er uren over. Ze vraagt nooit iets aan mij. Geen of weinig interesse. Soms ben ik verdrietig. Dan huil ik b.v. in bed. Ze draait haar rug naar mij toe en zegt: nou, daar vind ik niks aan als je huilt. Of bij een emotionele film. Ze troost me niet, raakt me amper nog aan en iedereen vindt haar geweldig, leuk, aardig. Dat kan ze ook zijn. Dat gaat dan een paar dagen goed. Dan denk ik: gelukkig, rust. Maar na een paar dagen begint ze weer.
Ze heeft problemen met haar tomtom. Ze houdt mij daar verantwoordelijk voor terwijl ik er niets aan kan doen dat deze niet goed werkt. Ik heb haar inmiddels mijn tomtom al gegeven.
Mijn waspoeder, boter, schoonmaak middel, vaatdoekjes, zeep etc is allemaal niet goed. We hebben nu alles twee x in huis. Ze kookt 6 liter erwtensoep terwijl we met zijn 2en zijn en ik het niet lust. Ze eet dan 4-5 dagen alleen maar erwtensoep. Restjes eten mag ik niet wegooien maar ze eet het de volgende dag niet op. Als ik het dan uiteindelijk toch weggooi krijg ik ervan langs.
Als ik onverwachtse leuke dingen wil doen wil zij niet mee of gaat met een kwade kop mee. Plannen van afspraken in de (dichtbije) toekomst wil ze niet. Dat zien we nog wel. Hierdoor is het contact met mijn vrienden op een laag vuur komen te staan. Ze zegt dat het alleen maar ziekelijk is met anderen praten. Die proberen je van hun ideeën te overtuigen en ze wil alleen haar eigen kop volgen.
Inmiddels ben ik aardig uitgeput aan het raken. Ik krijg niet meer de aandacht en liefde die ze eerst altijd gaf. Ondertussen eist zij op een dwangmatige manier wel altijd mijn aandacht op. Soms stelt ze mij een vraag. Als ik dan antwoord geef, praat ze er gewoon overheen en vertelt wat zij vervolgens wil vertellen. Ik probeer haar te stoppen maar ze praat gewoon door. Erg asociaal vind ik dat. Haar hond ligt de hele dag in de gang in een ruimte van 1 bij 3 meter. Hij mag niet in de huiskamer omdat hij haren verliest, zegt ze. Dan zuigen we die op zeg ik. Maar volgens mij kan ze er niet tegen dat hij wat onrustig is en steeds heen en weer loopt.
Ik houd zielsveel van haar maar het kost me erg veel energie. Terwijl, toen we nog niet samenwoonden ik heel veel energie haalde uit de relatie. Voelde me gezien, gehoord, begrepen etc. Dat is er allemaal niet meer. Geen inlevingsvermogen, ook niet voor anderen. Hard is ze, lokt vaak discussies uit en ziet me amper nog staan. Ik doe bijna altijd de boodschappen voor de komende dagen omdat ik dan werk. Zij kraakt dit altijd af. De koelkast ligt te vol zegt ze dan. En als zij iets heeft gekocht is het in grote hoeveelheden, chocola, drank, schoonmaakproducten etc. En ze zegt dat het dan goedkoop was maar ik weet dat het niet zo is. Zelf koop ik altijd de eigen merk producten maar die vind zij nooit goed genoeg.
Nu ik vermoed dat zij NPS heeft weet ik me eigenlijk geen raad. Ik heb haar al 4 x naar huis gestuurd, naar de logeerkmaer maar ze doet het niet. Boos wil en kan ik niet worden. Dat gaat me te ver. Dat zit niet in mij.
Wat is wijsheid om te doen? Zou het een idee zijn eens bij haar familie navraag te doen?

Cc, 15-01-2013 12:08 #70
Hoi,

Ik heb de eerste deel gelezen: Narcisme en relaties. Nu zou ik graag deel 2 Help, mijn man is een Narcist! en deel 3 En nu IK! lezen. Ik weet alleen niet waar ik deze delen kan vinden om het als boek/ebook te lezen. Kan iemand mij daarmee helpen? Alvast bedankt voor de moeite.

Met vriendelijke groeten,
CC

Mjon (infoteur), 09-01-2013 00:42 #69
Regelmatig bereiken ons berichten met de strekking:
"Help! Mijn partner is een narcist".
Herkenbaar?

Wanneer je voor het eerst beseft dat je leeft met iemand die waarschijnlijk de narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft, moedig ik je aan op verschillende gebieden aan het werk te gaan. Ten eerste moet je zo veel mogelijk leren over de stoornis van je partner, de gedragingen, de zaken die de aandoeningen veroorzaken, en de vooruitzichten op verandering.

Je kunt hiervoor het internet gebruiken om te leren, maar ik besef dat je misschien een meer gerichte en inzichtelijke uitleg nodig hebt. Dit is beschikbaar in de vorm van het E-boek: Narcisme en Relaties.

Het is een gids voor als je net tot de ontdekking komt wat narcisme is, maar zal ook waardevol zijn voor iemand die er al jaren bekend mee is.

Herkenbaar, gemakkelijk te lezen en hét boek om je het inzicht en de kracht te geven die je nodig hebt.

Omdat het een e-boek is kun je meteen beginnen met lezen.
http://www.pumbo.nl/boek/narcismeweb

Sally, 27-12-2012 04:44 #68
Na 10 jaar herken ik dit allemaal. Ik heb het ook allemaal meegemaakt. Hartje winter dekens van me af trekken en daarna koud water over me heen gooien en kijken hoe koud ik het heb. Me midden in de nacht naakt op straat gooien en dan vanaf het balkon naar me kijken, vervolgens naar bed gaan en slapen. Me 's nachts het bed uitschoppende me rechtop in een stoel laten zitten heel de nacht. Kleineren, vernederen enzenz. Ik kan met volle zekerheid zeggen dat hij een PNS is/heeft. Nooit verantwoordelijkheid nemen en altijd gelijk hebben. Zeggen dat hij naast GOD zit. Vindt dat heel de wereld hem iets verschuldigd is. Het is vreselijk, maar soms heb ik diep medelijden met hem. Geen empathie kennen lijkt me iets vreselijks. Ik haat hem tegelijkertijd uit het diepst van mijn hart en dank GOD dat mijn kinderen niet van hem zijn. Ik MOET elke keer een stukje uit dit artikel lezen om mezelf weer op te laden en te weten wie hij is. Dat houdt mij bij elkaar. Sterkte allemaal. We zullen het nodig hebben. Als laatste wil ik zeggen. En GOD schiep de mens, maar waarom HIJ zo iemand heeft gecreëerd zal ik nooit achter komen.

Fa, 09-12-2012 21:04 #67
Hallo Boze,
Ik vind nog wel meevallen hoor je boosheid. Wat je schrijft is helemaal niet boos, maar je schrijft gewoon de waarheid over hoe een narcist in elkaar steekt.
Ik kan niets boos zien in het beschrijven van de realiteit van hoe een narcist in elkaar steekt.
Fa

Boze Overlevende, 03-12-2012 11:42 #66
Ron, Nessie en anderen,

Na ruim 2 jaar met een sadistisch narcistische vriendin ben ik er volledig aan. Ik heb me zo ontzettend laten vernederen, een eigenwaarde tot bijna nul laten aanpraten. Dat gaat stilletjes, of juist niet; genoeg scheldkanonnades ondergaan, maar de kracht van herhaling werkt echt. Op den duur ga je er gewoon in geloven.
Laat je niets aanpraten. Bij narcisten is er namelijk -naar mijn idee- een regel die altijd opgaat: JIJ STELT NIETS VOOR. Is niet leuk, maar zo denken narcisten er voor zover ik weet echt over, al-dan-niet bewust. Kijk op zo veel mogelijk sites die het onderwerp behandelen, zoek anders ook eens op "histrionic personality disorder", en bereid je voor op confronterende en ongelofelijk herkenbare symptomen. Als jij aan jezelf twijfelt dankzij haar ongetwijfeld welbespraakte maar absoluut niet onderbouwde minachtende en vernederende simplistische prietpraat, wordt het tijd om te moven. Wegwezen. Er zijn ook lieve vrouwen op de wereld, echt waar!
Okee, het zal pijnlijk worden. Ze zal je aanpakken. Je met -al-dan-niet- subtiele hints laten weten dat ze met die (nieuwe) ander veeel betere seks heeft en zo vre-se-lijk verliefd is, en of dat waar is of niet maakt niet uit; ze wil je gewoon te grazen nemen en je weet inmiddels dat er geen betere actrices zijn dan de narcisten. The truth does not matter.
Narcisten creëren een rampscenario, en het is allemaal jouw schuld, vergeven vervolgens niet (En daar ga je dus op hopen. Het is een fictief, door haarzelf in elkaar gedraaid probleem. en jij gaat nadenken over een eventueel schuldgevoel. Insane), geven zich al helemaal nooit "gewonnen" (in een discussie oid); aandacht zal HOE DAN OOK opgeëist worden. Dus Nessie heeft gelijk. Wegwezen. Negeren die dame met een ziekte in haar hoofd. Je kunt haar niet redden of helpen, en je gaat er zelf ook aan als je niet uitkijkt. En als je je ex-dame weer ziet raad ik je aan (bij wijze van spreken) om je vinger in je keel te steken. Duidelijkheid verschaffen.
Het moge duidelijk zijn dat ik in de "boze fase" zit. Dat is ook vooruitgang, lijkt me. Nog een uitsmijter: waarom zou je een continue kankerende kenau aan je zijde willen hebben, al is het maar een dag langer? Dan besodemieter je jezelf, en dat wil niemand lijkt me (zegt hij na ruim 2 jaar.).

Zo. Dat lucht op. Good Luck!

Nessie, 02-11-2012 11:16 #65
Ron,
Ja inderdaad harder worden en niet over jezelf heen laten lopen, en nee, je moet haar niet terug willen, echt niet. Klinkt misschien hard, maar je wordt alleen maar ongelukkig. Ik zit sinds maanden te knokken om mezelf terug te vinden, ik heb een relatie gehad met een narcist, telkens was er iets wat ik niet goed deed, kreeg ik de stilte behandeling, telkens was het uit en aan, wist hij niet of hij verder wilde. Ik ben mezelf kwijt geraakt en voel me schuldig, want volgens hem ligt het allemaal aan mij en nog steeds weet ik niet wat ik moet, elke keer is er een nieuwe actie van zijn kant, ondanks dat maanden geleden hij me uit zijn huis heeft gezet. Ik loop bij een psychiater omdat ik de weg kwijt ben. Denk aan jezelf, jij verdient dit niet, niemand verdient dit! Kies voor jezelf!

Ron S., 31-10-2012 11:00 #64
Relatie gehad met een vrouw die de zelfde kenmerken heeft als de man die hier omschreven wordt. Nu 2 jaar na mijn scheiding ben ik verliefd geworden op een vrouw die naar nu blijkt wederom dezelfde symptomen vertoond. Wil een relatie maar als je interesses toont wordt de boel afgehouden. ik kom dan te dicht bij. Vervolgens maken ze het uit en komt het weer aan dit tot 5 keer. Nu is het weer uit en heb ik de hoop dat het weer aan komt. ze heeft mijn wereld op zijn kop gezet. Ik hou van haar. Maar vraag me nu af is er wel te leven met zo'n iemand. Het minste of geringste is aanleiding bij haar om problemen te maken. Toch heb ik iedere keer mijn geduld kunnen bewaren. Ze heeft een hele mooie en lieve kant maar heel gouw slaat dit om. Moet ik me dan bewijzen of dit negeren. Ze is verbaasd als ik haar help want dat heeft nog nooit iemand gedaan voor haar. Ze had mij volledig in haar macht. Ik heb alles gedaan om haar niet kwijt te raken. en toch maakt ze het wederom uit. Ze heeft een hele moeilijke jeugd gehad, niet of nauwelijks geaccepteerd door haar ouders en zussen. laatste 12 jaar ook geen contact meer gehad met haar ouders en ook niet op hun begrafenissen geweest. Een heel moeilijk huwelijk achter de rug gepaard met mishandelingen. sinds 9 jaar alleen en geen relatie meer gehad. Alleen meter 4 kleine kinderen. kinderen die eerst voor een relatie met haar waren en nu tegen zijn. IK had het gevoel dat ze over mij heen liep. net als mijn ex vrouw dat 25 jaar gedaan heeft. Ze is bang gekwetst te worden en kwetst daarmee onbewust mij. Ze heeft geen vrienden alleen een vrouw die 15 jaar jonger is als zij. Ze is vaak kinderachtig in reacties en uitlatingen. Ze doet zich voor als een flamboyante vrouw naar de buitenwereld. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik smoor verliefd geworden ben op haar. Ze heeft gevoelens in mij los gemaakt die ik nooit eerder heb ervaren. Ondanks al deze symptomen zou ik haar graag terug willen. maar hoe ga ik er dan mee om als ze misschien terug komt?

Ze heeft meerdere keren aangegeven met mij verder te willen. Ik heb het idee dat dat alleen kan als het gaat zoals zij dat wil. Ik heb me verplaats in haar ter zijde gestaan. enz. Heb het idee dat ze niet betrokken is in mij en zich niet kan verplaatsen in mij.

Waarom voel ik me nog steeds tot haar aangetrokken.

Voorbeeld laats was ze bij mij de krant aan het lezen en ik was met iets anders bezig. Ik ging even bij haar kijken en stond achter haar en legde mijn armen om haar heen en gaf haar een kus op haar hoofd en keek even over haar schouder in de krant. Ik ging weer verder met waar ik mee bezig was even later stond ze voor me en vroeg of ik haar naar huis wilde brengen. Het was over, ze voelde zich gekleineerd omdat ik mijn armen om heen had gelegd. Met het ontbijt was het ook al problematisch ik had jus d'orange voor haar uit geperst en neer gezet. ineens barste ze uit en zei daar heb ik niet om gevraagd. Ik dacht wat nu weer. daarna dat van mijn armen. Ook zei ze nog dat ze al ander halve week ermee liep om het uit te maken. Ik vind dat raar omdat ze die nacht ervoor nog met mij naar bed is geweest en ik zonder gevoel niet intiem kan zijn. Door mijn ex vrouw ben ik 12 jaar lang vernederd. Mocht haar niet aanraken etc. Bij mijn vriendin mocht ik dat wel en ging het ook steeds beter. Het leek er bijna op dat mijn erectie problemen over waren. Hoe kun je als vrouw dan toch met iemand naar bed gaan intiem zijn en de dag erna het uitmaken en dat dan al 1,5 week willen doen?

Per aangetekende brief heeft ze het uitgemaakt voor de vijfde keer. zonder opgaaf van reden en dreigend met de politie. Het is alsof ze bezeten is van de duivel.

Ik voel me nu heel onzeker en begin weer aan mezelf te twijfelen. Er ontstaat weer angst en ik ben bang. In mijn vorige relatie was ik mijn eigen waarde al bijna kwijt.

1 jaar en 9 maanden ben ik naar een psycholoog geweest en die zeggen laat je niet gek maken en blijf jezelf zoals je het doet doe je het goed je hebt geen reden om aan jezelf te twijfelen. Het zegt meer over hun dan over jou en cijfer jezelf niet weg.

Hoe kan ik mijn vriendin terug winnen?

Moet ik harder worden voor mezelf en niet alles tolereren?

Thorgard, 27-10-2012 04:52 #63
Een stukje uit het dagboek dat ik ben gaan schrijven, om later mijn dochtertje alles te kunnen laten lezen. Zodat ze weet waarom ik beslissingen nam, moeilijk, omdat mijn ex- (sinds ik net in de gaten krijg) volgens mij NPS signalen vertoond.

Ik heb je gebeld A., wilde graag weten of je een leuke dag had gehad. I. was bij je komen spelen en jullie hadden samen lekker geknutseld.
Toen vroeg ik jou of je leuk had gezwommen op donderdag, de eerste zwemles na je herfstvakantie.
Je zei dat je was gezakt voor je lintje. Jammer genoeg wist ik niet dat je voor het lintje moest zwemmen, anders was ik zeker ook komen kijken. Ik zei je dan ook dat je het de volgende keer moest zeggen als je op moest, als je het leuk vond, zou ik zeker komen kijken.
Je zei toen dat je het heel leuk zou vinden en dat je het zou doorgeven.
Mama begon toen boos te worden op de achtergrond. Ze vond het niet goed als ik kwam. Af en toe vond ze genoeg. Ik wist even ook niet waarom ze zo bot reageerde en zei maar even niets. Toen jij begon te huilen nam mama de telefoon van je af en zette ze hem uit. Ik heb nog even gehuild, dat ze zo gemeen tegen je kon zijn.
Ik vind het wel belangrijk om er voor jou te zijn als je zoiets meemaakt. Een diploma, een stukje op school, ouderavond, allemaal dingen die belangrijk zijn voor jou en je toekomst. Ik wil dat je weet dat mama en papa heel veel van je houden en er altijd voor je zullen zijn op de belangrijke momenten in je leven. Helaas denkt je moeder daar anders over. Zij meent het alleenrecht voor jou te hebben. Wat ze niet beseft is dat jij hierdoor het gevoel kunt krijgen dat je een keus tussen mama en papa moet maken, iets wat zeker niet zo hoort te zijn.
Jij houdt van ons allebei, wij houden van jou.

Bij de scheiding is afgesproken dat papa jou elk weekend 1 avond en 1 dag heeft. 1 keer in de 2 weken op woensdagmiddag en de helft van alle vakanties. Zoals je weet mocht jij in de herfstvakantie van dit jaar van mama niet bij me komen, ze zei dat alles al volgepland stond. Vervolgens mocht jij op vrijdagavond komen zodat je 2 nachten zou blijven.
De volgende dag gaf mama aan dat jij niet wilde komen. Maar jij had me 's middags al gezegd dat je vrijdag bij mama in bed mocht slapen.
Ik denk dus dat mama jou heeft laten kiezen, of bij papa thuis in je eigen bed, of bij mama in haar bed. Je moet een meisje van 5 daar niet in laten kiezen vind ik, dat is niet eerlijk.
Bovendien zegt mama dat als jij niet bij mij wilt komen, je dat niet hoeft, ze luistert dus naar haar dochtertje. Waarom luistert ze dan niet als jij zegt dat je papa graag bij het lintje zwemmen hebt?
Mama beslist in jouw voordeel als het haar goed uitkomt, dus ze luistert niet naar jou.

Ik ben bang dat mama probeert om je bij me weg te houden, maar ik zal me er zoveel mogelijk tegen verzetten. Het moeilijke daaraan is, dat ik jou geen pijn wil doen. Ik kan gemakkelijk naar de rechter stappen voor dit soort zaken; ik win zeker. Maar ik wil niet winnen, ik wil ook niet vechten. Want als ik dat doe is er grote kans dat jij verliest A. Terwijl je eigenlijk helemaal niet in het gevecht hoort te staan.

Ik zal je een voorbeeld geven:
Stel papa stapt naar de rechter om hem te laten zeggen dat mama zich aan de regels moet houden.
Dus dat jij de helft van de vakanties bij papa bent. Waarschijnlijk zal mama dan juist leuke uitstapjes of logeerpartijtjes bij C. organiseren als je naar mij toe komt. Tuurlijk vind jij dat niet leuk en doe je liever die dingen.
Dan kan papa 2 dingen doen.
-Of hij zegt ok, dan niet. Ga maar lekker naar C. of doe een uitstapje.
Dat is leuk voor nu, maar daardoor zal onze vader-dochter band nooit echt sterk worden. Van 1 dag in het weekend krijg je geen sterke band samen. Als je later ouder bent zul je me die stap zeker kwalijk nemen
-Of hij zegt nee, afspraak is afspraak, A. gaat nu met me mee. De rechter heeft het zo bepaald en daaraan moeten we ons beide houden.
Het probleem daarvan is natuurlijk dat je tegen je zin meegaat en het daardoor niet echt leuk zult hebben bij papa thuis.

De enige die hierin verschil kan maken is mama. Door je gewoon mee te laten gaan, je vooraf niet lekker te maken met allerlei leuke dingen die je kunt doen als je bij haar blijft.
Jullie hebben immers samen de andere helft van de vakantie, en daar klaagt papa toch ook niet over?

Het is heel moeilijk A., om met je moeder in goed gesprek te gaan. Mama kent geen middenweg, het is haar manier of niet. Daarom zijn we ook gescheiden, mama bepaalde alles en papa kon er alleen maar als een hondje aan de riem achteraan lopen. Maar papa heeft ook een mening en wil soms ook dingen doen die hij leuk vind, niet alleen die mama leuk vind.
Dat we gescheiden zijn ligt niet aan jou A., ook al denk je dat misschien wel eens. Jij kunt er niks aan doen, papa en mama hielden gewoon niet meer van elkaar, en soms kun je dan beter uit elkaar gaan. Altijd ruzie in huis is ook niet leuk.

Zo ik laat het er weer even bij, als er weer eens iets is schrijf ik het zeker op. Jij hebt later het recht te weten wat er allemaal speelde en waarom alles is gegaan zoals het gegaan is.

Groetjes Prinsesje

Jouw papa

Ivan, 24-07-2012 10:36 #62
@anoniem : Jawel, er zijn zeker vrouwen die narcist kunnen zijn. Ik heb daar een bizarre ervaring mee. Maar de schrijfster heeft ongetwijfeld uit eigen ervaring geschreven en de "hij"-vorm gebruikt. Misschien mocht er inderdaad meer beklemtoond worden dat NPS ook bij vrouwen voorkomt.

Anoniem, 15-07-2012 00:58 #61
Waarom is dit artikel in de hij vorm geschreven? Uit eigen ervaring weet ik dat vrouwen ook narcist kunnen zijn met dezelfde kenmerken. Mijn ex vrouw is er helaas zo een. Mijn huwelijk is gestrand om het hierboven genoemde gedrag, door in dit geval een vrouw.
Ik vind het daarom jammer dat hier alleen negatief wordt weggezet. Zijn er meer mensen die ervaringen hebben met vrouwelijke narcisten? Reactie infoteur, 15-07-2012
In de Toelichting bij de Special waar dit artikel onderdeel van uitmaakt staat:

In de beschrijvingen van de persoon met NPS, gebruik ik het voornaamwoord "hij", om het omslachtige "hij / zij" en "zijn / haar" te vermijden. Psychologische literatuur, concludeert namelijk dat mannelijke NPS-ers talrijker zijn dan de vrouwen.

Phoenix, 18-06-2012 10:13 #60
Vikki, wat je schrijft is heel herkenbaar! Woede-aanvallen, stilte-behandelingen, je gaat door tot je niet meer kunt. Je bent kapot gemaakt en compleet murw. Stap niet uit het leven, maar stap uit het leven van je man! Het voelt nu of je niets waard bent, maar dat is alleen wat hij je wil doen geloven. Neem wraak door zelf gelukkig te worden en het geluk te gaan zoeken. Niet door een eind aan je leven te maken. Dieper dan je nu zit, kun je niet meer komen. Door bij hem weg te gaan, klim je naar een gelukkiger leven! Ik heb ook zo diep gezeten, maar ik heb juist voor mezelf gekozen. Het is niet makkelijk, maar het is te doen.
Zoek hulp bij een psycholoog, maatschappelijk werk en kijk of er vrienden of familie zijn, die jou geloven en je kunnen steunen. Zorg dat jij alleen aan je financiën kunt komen, zoek andere woonruimte en zorg dat je (persoonlijke) bezittingen veilig zijn. Maak kopieën van belangrijke papieren, maak foto's of film van boedel en huis. Bewaar belastende mails en brieven enzo.
Vertel hem (nog) niet wat je gaat doen!
Via de site van 1ouder.nl is een topic over narcisme, waardoor je mensen ook (anoniem) persoonlijk kunt benaderen. Als je het prettig vindt om met lotgenoten van gedachten te wisselen, kun je daar vrijblijvend kjken.
Eén ding nog; stap niet uit het leven, dat is je man absoluut niet waard!
Kies voor jezelf, hoe zwaar dat ook is. Geloof me… je bent het wél waard!

Kd, 13-06-2012 16:32 #59
Wie schrijft dit artikel eigenlijk, leven met een narcist? Bedoel je dit in relatie wat betekent het woord relatie eigenlijk voor u? De manier hoe jij deze manier omschrijft heeft niks met een relatie te maken. Houden hoort dat hier ook thuis? Er staat veel wat niet te doen als ik dit lees zijn deze personen voor jouw een gezwel dat beter direct kan verwijdert worden?
koen

Vikki, 12-06-2012 20:10 #58
Hallo, ik ben ondertussen al zeven jaar samen met mijn man. Ook ik merk bepaalde trekken in hem als hierboven. Hij heeft me het leven zuur gemaakt de voorbije jaren. Dan heb ik het over om alles kwaad worden, van mij verwachten dat ik alles doe op vlak van administratie, boodschappen, etc, dat ik alles betaal, … Ook dingen dat hij zelf moet doen doet hij niet. Hij verwacht dat ik het doe, en achteraf krijg ik de volle lading dat ik het niet goed heb gedaan. En elke keer weer. Ik moet constant beschikbaar zijn voor hem, als ik eens iets voor mezelf doe dan laat hij me niet met rust, constant bellen en smssen en achteraf terug de volle lading en praat hij dagen niet met mij. Ik word gekleineerd, vernederd, mij slaan heeft hij ook al gedaan. Ik word constant uitgescholden en bespuwt en volgens hem ben ik niets waard. Ik weet niet meer of ik zo verder kan en ben aan het overwegen om uit het leven te stappen. Ik kan niet meer. Dit is voor mij moeilijk. En in mezelf denk ik dat ik zonder hem niets waard ben. Uit het leven stappen is voor mij de enige optie. Kan de pijn miet meer aan. Reactie infoteur, 13-06-2012
@ Vikki, Ik heb je via de mail een pb gezonden!

Sara, 06-06-2012 22:34 #57
Beste Phoenix en iedereen, mijn excuses dat ik niets heb laten horen. Ik krijg niet altijd de kans om op de pc te zitten. Mijn man werkt er vaak op en anders ben ik met de kinderen bezig of ik moet er ook op werken. Het is triest, maar sinds de keer dat ik hier geschreven heb op 13 mei 2012 hebben we volgens mij al vier keer fikse ruzies gekregen die uitlopen op drie, vier dagen de ander negeren. En dus ook drie of vier maal het goed gemaakt met elkaar. Het is alleen wel zo dat ik het totaal niet meer zie zitten, ook niet na het goedmaken met elkaar. Omdat ik elke keer weer denk, voor hoelang zal het dit keer wel goed gaan. En helaas gaat het niet zolang goed, een dag of drie, soms wel twee en dan is het weer raak. Ik irriteer me nu mateloos aan hem en heb hierdoor een vreselijke hekel aan hem gekregen, zo erg dat ik soms denk Oh God, verwijder hem uit mijn leven, op welk manier dan ook. Ik wil hem niet dood hebben, maar gewoon weg. Als hij zelf zou gaan dan zou dat ook zoveel makkelijker zijn voor mij denk ik, want dan hoef ik ook geen verantwoording af te leggen aan mijn familie en die van hem. Verantwoording afleggen, ja zo lijkt het, want ik weet dat ik dat absoluut niet hoef, maar toch iedereen wil dan van mij weten hoe het ziet en wat er aan de hand en mij telkens ongevraagd adviseren dat ik terug moet naar hem en dat soort dingen. Daar zie ik zo vreselijk tegen op en heb daar totaal geen zin in. Ik wil me het liefst opsluiten, weggaan bij hem en daarna niemand meer spreken, alles oprakelen, daar heb ik zo geen zin in. Hij maakt mijn leven zo moeilijk en verlangt zo veel van mij zonder rekening te houden met mij en de positie waarin ik mij bevind. Ik heb een kind van twee en 1 van 1 jaar en ben weer zwanger, ben nu halverwege. Ik wil niet zielig doen en bij de pakken neerzetten, maar soms denk ik dat ik overdrijf en dat ik zielig doe en mij meer moet openstellen voor hem en zijn situatie. Hij doet wel extreem veel zijn best om brood op de plank te krijgen. dat waardeer ik zeer, maar ik moet ook zoveel doen om hem hiermee te helpen terwijl ik zelf ziek ben. Door de zwangerschap en het zelf ook druk heb met voeden, en opvoeden van de kinderen, huishouden etc. Ik kom nooit aan mezelf toe of überhaupt om goed met mijn kinderen te spelen, kwaliteit met hen door te brengen. Er moet altijd zoveel gedaan worden voor hem, als hij weg gaat dan kreeg ik dri, vier opdrachten te doen. Is toch niet normaal. Dit ivm zijn werk, naast mijn eigen werkzaamheden. Alle papierwerk, administratie moet ik allemaal in mijn eentje doen en zelf regelen, daarboven krijg ik alleen maar verwijten dat ik het niet goed of dat ik traag ben :/ Ja, is dat gek, ik heb wel drie, vier onderbrekingen door de kids tussendoor. Ik moet toch ook voor ze zorgen. Ik weet gewoon niet meer wie ik ben. Ik herken mezelf totaal niet meer in dit huwelijk. Veel is mij afgepakt, hobby's en zwemmen dat soort dingen dat kan niet meer doen en doe ik ook niet meer. Mijn leven is tussen mijn vingers door weggeglipt en ik kijk er naar terwijl ik er niks aan kan doen. Ik kan er wel wat aan doen natuurlijk, maar dan ben ik de slechterik en ben ik degene met een slecht karakter en een grote mond. Dat zegt hij ook steeds als ik mijn mening geef. Dat ik een te grote mond heb en een slecht karakter. Mijn leven is mij afgepakt en als ik er iets van "probeer" te zeggen dan ben ik slecht?! Wat is dit? Ik weet echt niet wat normaal is en wat niet. Hoe kan ik dit dan duidelijk maken aan mijn familie zodat ze mij begrijpen en begrip hebben voor mijn situatie. Ze zullen denken dat ik een moeilijk karakter heb, omdat hij altijd zo behulpzaam is en aardig tegen iedereen. Wat hij ook gewoon is. Integenstelling tot wat ik hierboven lees, is mijn absoluut geen onbetrouwbaar persoon, ook zal hij niemand bedriegen of bestelen en dat soort zaken. Ik vertrouwen hem volledig, dat wel. Hij kijkt niet op naar andere vrouwen en ik doe dat ook niet met mannen. Hij vertrouwt mij ook voor de volle 100 procent. Daar ligt het ook niet aan, aan houden van of vertrouwen. het ligt gewoon aan onze karakters, die passenniet bij elkaar. Blijkbaar is houden van en vertrouwen toch niet genoeg.

Eyes, 02-06-2012 21:51 #56
Ronduit schokkend, net of ik mijn eigen leven zit te lezen.in stukjes van iedereen.17 jaar en 2 kinderen verder, en nu pas besef ik wat ik overleefd heb.pas nu besef ik wat mijn kinderen moeten doorstaan en hoe bang ze zijn.waarom ze zeggen dat ze mij haten ( daar maken ze papa gelukkig mee).en iedere seconde mezelf in blijven praten dat het niet mijn schuld is dat het zo lang heeft geduurd.en nog duurd, omdat hij me via die kinderen altijd in zijn macht zal blijven houden.met bijna al mijn vriendinnen het bed in gedoken, de rest gekocht met zijn onuitputtelijke voorraad geld.inc zijn/mijn kinderen.zie nog steeds niet waar en of dit zal eindigen.ben van hem af gegaan, heb me eigen huis, geld enz.hij heeft mijn kinderen afgepakt ( na veel ellende weer terug nu, omdat het hem natuurlijk niet om die kinderen ging, maar om mij, en dus bracht hij ze terug toen hij dat door kreeg).maar toch heb ik het gevoel dat ik nog niet eens in de buurt van een finish ben.of er ooit wel een finish zal zijn zonder dat 1 van ons 2 dood is vraag ik me af.ik durf amper iemand in vertrouwen te nemen omdat hij overal connecties heeft, en de rest omkoopbaar is.ik put erg veel uit de verhalen van jullie die het wel is gelukt…

Juspol, 16-05-2012 12:00 #55
Je kan net zo goed neerzetten: Hoe het is leven met een borderliner. Ik lees hier zaken die neerkomen op gelijksoortige belevenissen door talloze omstanders-gedupeerden van gedrag, handel en wandel door borderliners (veelal vrouw) gepleegd. M.a.w. ga naar een goede deskundige psychiater en laat je GOED voorlichten. Grensbewaking. Laat niks toe wat je grenzen overschrijdt. Want dat soort is erop uit en heeft er een neus voor ook nog eens. Dat de struisvogelpolitiek plaatsvindt bij omstanders, en ook bijvoorbeeld vele vele ouders is angst te worden aangesproken net als dat nodig is voor zulk soort daders van misdrijven veelal ook. Bijvoorbeeld psychische kindermishandeling, duizenden zaken en niemand doet wat. Terwijl vele vrouwen met borderline, geestesgestoord dus, jaja mensen dat woord is Nederlands, door deskundigen gebruikt ook en terecht, klakkeloos gezag krijgen door rechters familierecht wat niet kan. Reactie infoteur, 13-06-2012
Bedankt voor je reactie,

Er zijn overeenkomsten, maar het grootste verschil met narcisten is dat zij zichzelf in het centrum van het universum plaatsen en een borderliner eerder geneigd zal zijn om jou in het midden van hun universum te plaatsen.

Het familierecht is zeer ingewikkeld in verband met mensen met een stoornis. Kinderen worden nog veel te weinig beschermd en er is inderdaad veel leed. Ik verwacht ook niet direct oplossingen vanuit het rechtssysteeM. Zelfbescherming, bewustwording en grenzen stellen zijn daarom essentieel. Kinderen zouden daarom al vroeg (op school) moeten leren wat normaal en acceptabel gedrag is!

Phoenix, 15-05-2012 10:48 #54
Sara, Al heeft je man/vriend narcistische kenmerken, dan is het al erg genoeg. Wat je moet doen, kan niemand voor je bepalen. In je hart weet je het zelf al denk ik. Het stemmetje wat je 'hoort', is niet van de duivel, maar van je innerlijk en je verstand. Je komt er steeds meer achter dat je zo niet door kunt gaan. Hij geeft niet om je, anders had hij wel meer consideratie voor je in je toestand waarin je verkeert. Ook geeft hij niet (genoeg) om je kinderen, anders had je nu niet in deze situatie gezeten. Ik begrijp best dat de mening van je moeder en andere familie belangrijk voor je is. Misschien kun je eens voorzichtig beginnen om over bepaalde dingen te praten en laat duidelijk merken hoe jij je voelt daaronder. Zo gaan zij wellicht ook anders naar je situatie kijken. Nu ben je waarschijnlijk nog niet zo ver dat je je in een scheidingsprocedure wilt begeven. Toch kun je wel al vast wat voorzorgsmaatregelen treffen. Schrijf je in voor een huurwoning, zodat je als het moet andere woonruimte hebt. Het verplicht je tot niets, maar beter mee verlegen dan om verlegen. Zorg voor eigen financiën! Bewaar belastende brieven, mails, foto's etc.
Zet je kinderen op je eigen zorgpolis. Bewaar zelf de identiteitskaarten van je kinderen.
Maar het belangrijkste is om goed voor jezelf te zorgen. Je kinderen hebben er niets aan als mama kapot gaat. Want hoe moet het dan met hen? Vraag je zelf af hoe jij je toekomst voor je ziet. Wil je dit nog een aantal jaren? Hoe is deze situatie voor je kinderen? Is er iemand in je omgeving (familie of een vriendin), die onvoorwaardelijk in jou geloofd? Waar jij je verhaal kwijt kunt en eventueel waardevolle spullen en papieren in bewaring kunt geven? Als je man aangeeft dat hij wel een ander zoekt om te hertrouwen, geeft al aan hoe diep zijn liefde zit! Jij kunt er niets aan doen dat je weer in een situatie zit, waar je waarschijnlijk niet mee verder wilt. In een goede relatie is het geven en nemen en komt de liefde van twee kanten.
Neem je voorzorgsmaatregelen en probeer voorzichtig met je familie te praten. Als je merkt dat het tijd wordt om een beslissing te nemen, kun je ook daadwerkelijk actie ondernemen.
Makkelijk is het zeker niet, daar weet ik alles van.

Sara, 13-05-2012 17:51 #53
Hallo allemaal, ook ik heb een erg moeilijk leven met een man jonger dan ik. Ik denk niet dat hij een narcist is, omdat ik niet alle punten in hem herkend als boven geschreven. Maar hij is wel erg moeilijk en ik heb het gevoel dat ik geleefd wordt dan dat ik een eigen leef leid. Ik moet hem helpen met zijn werk anders krijg ik het te verduren, elke keer weer verwijten dat ik niet genoeg help. en wat ik zoal de hele dag doe, terwijl ik twee kleintjes en zwanger ben van een derde. Ik be nu erg moe door de zwangerschap maar dat kan hem niets schelen. Hij zegt steeds niks mee te maken, sta op en doe dit en dat. Als ik thuis kom dan is het gebeurd, anders koop ik dit en dat niet voor je. Hij heeft nooit iets persoonlijke voor mij gekocht. Hij dreigt dan met boodschappen die hij niet voor gaat kopen. En ook moet ik helpen werken zodat we op vakantie kunnen gaan naar opa en oma van de kinderen. Zoniet dan gaan we nergens heen. Ik moet continu achter de pc zitten en werken. Anders is hij niet tevreden met mij. Ik heb het gevoel dat ik mijn kinderen daardoor in de steek laat en te weinig aandacht geef. wat ook zo is. Ik voed ze en kleed ze om en douch voor ze, dat is bijna alles. Als ik met ze speel dan hoor ik dat ik blijkbaar teveel tijd over heb en dat ik dit en dat moet doen of was ik vergeten dat we anders te weinig geld zouden verdienen voor vakantie. Voor mij is het geen vakantie maar meer een verplichting en daar zijn vind ik ook al niet meer leuk en zie er hartstikke tegen op als het op deze manier moet gaan. Buitenshuis is hij aardig tegen mij in de ogen van anderen, maar als we alleen zijn kan hij behoorlijk gemeen uithalen tegen mij en thuis heeft hij geen enkele respect voor mij. laat staan aandacht en tijd. doe hoef ik ook niet meer zo langzamerhand. Hij zit de hele nacht achter de pc, meer voor de lol dan voor het werk. want is er geen werk meer omdat de mensen aan het slapen zijn. Eerst vond ik het niet leuk dat hij de hele nacht niet naast me lag, nu denk hopelijk blijft ie weg, hopelijk blijft hij weg. Ik hoef hem niet naast me te hebben. Ik vind het heel erg dat ik zo ben gaan denken, maar ik heb het zo goed als gehad nu. Als ik geweten had dat het zou zijn om het te leven dan was ik zeker niet getrouwd met hem. Ik hoor de hele dag zowat een stemmetje in mijn hoofd die alle nadelen opnoemt en de voordelen van het weg zijn bij hem. Dan denk ik dit is misschien de stem van de duivel die mij van mijn man wil scheiden. Ik houd van hem, heel veel en doe alles wat hij wil, of anders kan ik het meemaken natuurlijk, maar toch. ergens wil ik niet scheiden omdat ik al eerder gescheiden ben geweest. Ook zie ik tegen de reacties van mijn moeder en broer op. Die zullen erg teleurgesteld zijn, vooral ook omdat ze hem een held van een man vinden. Ik ben bang dat ze zich tegen mij gaan keren en mij in de steek laten. Voornamelijk mijn broer. Mijn moeder vrees ik niet zo veel van en van mijn zusjes en broertje ook niet. Mijn maar van broer en oom weer wel. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik wil mijn kinderen een stabiele leven geven en niet zo'n drama elke dag weer. Onze huis is ook net een garage geworden vanwege zijn werk. En hieraan moet ik dan meedoen! of anders wordt hij ontzettend boos op mij en krijg ik allerlei verwijten en moet ik aanhoren dat hij gaat hertrouwen anders. Wat moet ik nou doen?!

Fonnie, 06-05-2012 17:50 #52
Schrijfster heeft al vaker aangegeven dat hij ook gelezen kan door zij. Moet ze dan elke keer hij/zij intikken?

Bovendien heeft zij nooit beweerd dat alleen mannen narcisten zijjn. Alleen komt het vaker uit dat mannen het zijn, omdat vrouwen vaker in een afhankelijkheidspositie zitten. Tenminste dat is mijn mening

Fonnie

Martin, 28-04-2012 14:10 #51
Hoezo wordt ervan uitgegaan dat alleen mannen narcist zijn?

F., 15-04-2012 23:33 #50
Pieternel wat bedoel je hij regeert nog vanuit zijn eigen graf?

Pieternel, 10-04-2012 18:00 #49
Na 35 jaar heb ik de moed opgegeven.Als je nog een beetje van jezelf houdt kies je voor jezelf en laat je je partner gaan… Heb zielsveel van hem gehouden want het zijn ook mensen om echt van te houden.Maar een relatie is gewoonweg niet te doen.Kreeg bijna dagelijks te horen dat ik niets voorstelde…
Nu volledig afstand genomen van hem maar nu nog regeert hij vanuit zijn eigen graf…

Jp Bergers, 20-03-2012 08:35 #48
Waarom wordt de narcist als een man aangeduid? Ik ben getrouwd met een vrouw die aan NPS leidt, is dat soms zo vreemd? Ik vindt het zeer verwarrend dat er in dit artikel constant van een man wordt uitgegaan.

T., 19-03-2012 12:43 #47
Het is een hel, leven met zo iemand, voortdurend op je hoede zijn, hij houdt me in de tang met allerlei manipulaties en dreigementen, zonder scrupules, heeft hij niet, ik ben in therapie, gelukkig, 2 maal is hij geweest, heeft niks opgeleverd, ik heb een probleem, hij niet, hij voelt zich perfect gelukkig, het ligt aan mij.Ik wil zelfs niet meer dat hij in therapie gaat, hij controleert alles mijn hele leven, doen en laten, ik weet dat hij dat doet, heb al geprobeerd met negeren, ruzie, het duidelijk te zeggen, ook bij de psycholoog, niets helpt, alle munitie is voor hem goed om met woorden te schieten, ik ben opgebrand en heb geen enkele fut meer, mijn werk en kinderen houden me op de been, sta constant onder angst, want hij vindt altijd iets om te kleineren of kritiek te geven, ik ga er toch moeten mee stoppen want het ondermijnt alles, onhoudbare situatie, hoe raak je er uit?

F., 26-02-2012 18:53 #46
Xantje, laat je niet gek maken. Als het zo is als je schrijft heb je de juiste beslissing genomen.

Hij heeft je waarschijnlijk zo gehersenspoelt dat je nog steeds bang voor hem bent. Angst is een slechte raadgever, maar ik begrijp je angst wel. Nee je kind bij zon gek laten niet doen.

sterkte
F

Xanthe, 26-02-2012 11:34 #45
Mijn periode van samen wonen met een narcist is vergelijkbaar met de vele verhalen van de vrouwen met kinderen die hier geschreven hebben. Inmiddels woon ik met mijn kind op een geheim adres en kan hierdoor eindelijk rust vinden. Toch ben ik onzeker, er zal een dag komen waar op hij ineens voor ons staat. Ik ben niet zo naiev te denken dat ik nu overal van verlost ben. Maar misschien kan iemand uit ervaring vertellen of ik mezelf nu ook strafbaar maak door mijn kind en mijzelf te verstoppen voor de vader? Ook al is dit op dringend advies van Jeugdzorg en politie, ik heb absoluut geen vertrouwen in ons rechtssysteem en ben bang dat er op een dag mij nog een straf opgelegd word omdat ik de vader de mogelijkheid tot contact met zijn kind ontnomen heb en hij onze verblijfplaats niet weet. Maar ik durf hem écht niet met het kindje in contact te laten komen: hij is onberekenbaar, een narcist, zwaar alcoholverslaafd, heeft een bipolaire stoornis, liegt en bedriegt de overheid, kweekt en handelt met drugs en andere illegale dingen en heeft omgang met criminelen en verslaafden.

Jennifer, 13-02-2012 16:54 #44
Ik herken een heleboel van wat ik allemaal lees over narcisme. Ik ben dan ook bang dat ik ook met zo iemand te maken heb. Mijn vriend en ik hebben nu bijna drie jaar een lat relatie en ik heb hem dan ook in die drie jaar tijd goed leren kennen. In het begin was het allemaal leuk maar naar mate is hij veranderd. Zo begreep ik bijvoorbeeld niet zijn vreemde kwetsende opmerkingen, over iets waar een ander zijn/haar schouders voor ophaalt. Het is altijd mijn schuld, want… dan had ik dat maar niet moeten zeggen, of doen enz.

Voorbeeldje: ik wilde met mijn zus naar de bioscoop aangezien ze daar nog nooit was geweest en het leek me leuk om eens samen te gaan. Mijn vriend vond dat niet goed, ook omdat ik niet eerst had overlegt, en zag het als uitgaan, en dat doe je niet! Kortom, woordenwisselingen en uiteindelijk zijn we niet geweest aangezien vanwege de sfeer en op deze manier hoefde het voor ons niet meer.

In mijn ogen deed ik er niets verkeerds mee, ik ga niet uit met andere mannen. Maar goed, ik heb veel over narcisme gelezen en herken daar naar mijn schrik veel punten die hij ook heeft, dus we zien wel… makkelijk gezegd dat ik ermee moet kappen, maar er zitten zoiets als gevoelens… maar ik merk wel aan mezelf dat ik ook veranderd ben, ik betrek hem niet meer zoveel erbij, zeg niet meer zoveel want als hij weer een bui heeft dan werpt ie dat voor m'n voeten. De tijd is nog niet rijp voor mij om te zeggen, ik kap ermee. Ik wens iedereen heel veel sterkte die met een narcist te maken heeft.

Angelique, 02-02-2012 09:05 #43
Mis Johanneke, ook als je weg bent bij je man, heb je behoefte aan dit soort sites. Wellicht niet iedereen, maar toch wel een groot deel. Voor mezelf kan ik zeggen dat ik telkens op zoek ben naar een stukje herkenning, tips en advies. Ook na 3 jaar ben ik niet los van mijn ex. Zaken zijn nog niet afgehandeld en we hebben samen een kind. Het is niet makkelijk na je scheiding, maar het is ook niet makkelijk om bij hem te blijven. De rust en de vrijheid, die ik na mijn scheiding heb verkregen wegen daar toch wel tegen op. Niet meer gekleineerd worden, niet meer dagelijks met woede-aanvallen of stilte-behandelingen geconfronteerd worden. Het is triest voor de narcist dat hij is, zoals hij is. Maar het verandert niet. Hij maakt je toch kapot, dus kun je net zo goed toch voor jezelf kiezen. Hem kun je niet helpen!

Johanneke, 01-02-2012 21:16 #42
Wat een openbaring allemaal! Leve het forum, je kan op zo een manier echt wel je ei kwijt, al heb je nog zulke goede vrienden om je heen, hier heb je te maken met mensen van verschillende pluimage en het komt toch allemaal op hetzelfde neer! Bedankt allemaal voor je reactie, hoe kort of lang dan ook, het helpt echt om een duidelijker beeld te scheppen over wat ik dacht "mijn unieke" situatie en dat het zo anders is dan anderen in mijn leven. De grote vragen die er bij mij opkomen is: hoe overkomt zo een narcist dan zo een probleem als elke partner bij hem/haar wegloopt, want als ik het zo doorneem dan valt er niet te praten met zo iemand, dat een narcist blijkbaar nooit erkent dat ie een probleem heeft Dat is de voornaamste reden waarom ik nog niet weg ben van mijn man na 23 jaar huwelijk met drie kinderen, want ik ben toch mens genoeg om me af te vragen, weglopen verandert wel mijn leven, maar hoe zit het met de zijne als hij zelf niet inziet dat dat het een probleem is. En dan krijg ik zo een medelijden, ik kan nog geen afstand daarvan doen, alhoewel ik helemaal besef dat ik er eerst voor mezelf moet zijn. Ik denk dat ik te "onnarcistisch " ben als dat woord bestaat. En ja juist daarmee heb ik deze narcist al die tijd gevoed -totdat ik opeens tot het besef kwam dat ik eigenlijk geen eigen leven heb, maar wordt geleefd. Eerst dacht ik "ach ik zit in mijn midlife crisis" als dat voorbij is zal het wel meevallen en nu kom ik dit forum tegen en ben ik alles in een heel ander prespectief gaan plaatsen.
Ik zit nog in een dilemma -weggaan/scheiden of blijven en hopen op inkeer van de andere zijde. Zo te lezen is dat "leven in de hoop en sterven in de verwachting". Iemand zei het al eerder: dan pas begint de ellende, als je weg bent Want je komt er nooit echt vanaf, of niet, tenzij je ergens ver verwijderd gaat wonen. Daar lees ik nog te weinig over, want ik denk dat als mensen eenmaal uit deze situatie zijn gestapt, ze niet meer de behoefte hebben om over dit probleem te lezen en zo mis je juist de Life ftime stories van hoe het ze is verlopen in hun leven, weg van een narcist. Ben benieuwd hoe hierop gereageerd wordt. Bedankt allemaal nogmaals voor het delen van je ervaring.

Arend Jan, 01-02-2012 16:11 #41
Wees gegroet, na een huwelijk van 29 jaar ben ik 18 december j.l. weggegaan.nu begin ik een beetje op adem en gewicht te komen. na al jullie reacties en ervaringen besef ik nu pas hoe erg het is om naast een narsist te leven. wat jullie beschrijven kan ik allen maar beamen. mijn vrouw academisch opgeleid heeft bijna nooit gewerkt.altijd zwak en misselijk,
zij is 8 jaar ouder en werkt nu 2.5 jaar 1 dag in de week. zij is net 65 geworden. van haar inkomsten heb nooit wat gezien. ik heb altijd voor me zelf gewerkt en wij zijn op huwelijkse voorwaarden getrouwd, met het gevolg dat het huis en een hypotheek die wij aan onze zoon hebben gegeven op haar naam staan.ik ben nu met een bijstands uitkering bezig en een seniorenwoning. van fysiek en mentaal geweld kan ik boeken volschrijven. ik moest onder behandeling todat ik er achter kwam dat zij kwaaie brieven achter mijn rug schreef. totdat ik bij een phychiater kwam en die zei nadat ik haar 3 x tegen haar zin had meegenomen dat zij koekoek is. ik kom er een keer in de 6weken wat volgens mijn vrouw lang niet genoeg is. het heeft heel lang geduurd dat ik de huisarts het hele politiecorps omhad. vrienden kwamen niet meer en als ze kwamen ze voor haar want ik had geen vrienden. altijd draaide ze de aandacht naar zich toe en was onderhoudend maar zodra we allen waren. ik leefde s'nachts. als het te erg werd dan trok ik de deurkruk van mijn kamertje er uit en dan dreigde zij de politie te bellen voor huisvredebreuk. handen op de muur kapot geslagen uit woede ruiten er uit wat ik zelf weer moest opknappen etc. etc. mijn besluit kwam na dat ze mijn gezicht had opengekrabt en toen beweerde dat ik het zelf had gedaan voor aandacht.
mijn hele hebben en houwen past in de achterbak. ik vertel ook niet waar ik zit want dan stuurd ze alle rekeningen achter mij aan. alles moet nu via de advokaten gaan. gewone verzoeken worden meteen verwijten.toen ik weg ging w maakte ze comedie over drie uien, knoflook en halve pot sambal die zij zou hebben betaald.
het lucht op dit van me af te schrijven en dat ik nu weet dat ik niet de enige ben.

sterkte en het ga julie goed liefs arend jan

Adriaan, 31-01-2012 20:52 #40
Ik word hier echt dood en dood moe van… Waarom altijd hij? Ik ben nu heel voorzichtig in mijn schrijven maar weet dat er ook vreselijke vrouwelijke narcisten zijn die door sexueel raffinement veel meer kunnen manipuleren dan mannen ooit zouden kunnen.

S., 28-01-2012 10:30 #39
Wat een openbaring wat ik hier allemaal lees, heb al zoveel aan mijzelf getwijfeld en gedacht dat het aan mij lag, dus niet, alle puzzelstukjes vallen in elkaar. Alleen jammer dat het pas na bijna 30 jaar en 2 kids verder is, had ik dit maar voor mijn kinderen geweten dan had de stap iets makkelijker geweest om hem te verlaten. Nu probeer ik te overleven in een relatie waar totaal geen liefde en genegenheid is, maar ik ben sterk en blijf de kracht voor mijn kinderen, want die hebben hier ook niet om gevraagd!

Janny, 23-01-2012 17:01 #38
Voor mij is al duidelijk dat de reactie en het gedrag van mijn partner niet normaal is. Zijn wantrouwen is buiten proporties en juist het feit dat ik de dingen zelf doe en hem nergens in betrek is dit wantrouwen ontstaan. Hij vindt dat ik hem buiten sluit en alles aan hem zou moeten vertellen. Zelfs hoe een en ander is verlopen in mijn scheiding. Maar wanneer ik hem betrek in bepaalde dingen, gebruikt hij dit tegen mij. Eigenlijk vindt hij altijd wel een steen om een hond te gooien. Het is niet zo dat hij fysiek geweld gebruikt, maar dagen, soms weken lang zwijgen en als een klein kind door het huis banjeren kan hij wel. Ook vindt hij dat ik, door de dingen niet op zijn wijze te doen, of om niet datgene te doen waarvan ik zou moeten weten dat hij het prettig vindt, niet voldoende toon dat ik van hem houdt. Op mijn kinderen is hij op een bepaalde wijze jaloers en zo ook op mijn honden. Ik zet hem altijd op het tweede plan, zo verwijt hij me… Zo ben ik zoekende naar een bewijs in de hoop dat hij niet is wat ik denk dat hij is, alleen verschillende forums en deze site geven mij het antwoord al en ik denk dat ik die hoop kan laten varen. Hij dreigde de relatie te verbreken, want hij had geen voldoende vertrouwen in mij zo zei hij… Overal lees ik dat een narcist angst zou moeten hebben om verlaten te worden. Wellicht ben ik te eigenzinnig, want ik ben al wel zover me niet meer door hem te laten raken. Ik vat het ook niet persoonlijk op en reageer dus niet meer zo vaak verdrietig of gefrustreerd.Ik ben uiteindelijk weggegaan en na al die jaren, doet hij net alsof ik nooit bestaan heb en nooit iets heb betekent. Dat doet pijn en het gekke is, ik mis hem vreselijk… maar mijn vrijheid voelt ook verschrikkelijk goed!

F., 13-01-2012 22:02 #37
Hallo Man hieronder,

Er zijn zeker narcistische vrouwen. Mijn ex is een mannelijke narcist en mijn beide dochters hebben het ook. Een dochter is ook met een narcist getrouwd. De ander heeft een lieve man die uiteindelijk net als jou erachter moet komen dat het niet best is.

Hij is vol van haar dus wat kan ik doen om hem te helpen. Ik word toch niet geloofd. Bovendien heeft dochter contact verbroken, omdat ik haar teveel door kreeg en dan kan haar zorgvuldige opgebouwde imago in een verkeerd daglicht komen. Als je de streken wil weten van zullke mensen zou ik je het boek ratgevallen aanbevelen. Ik las het en las mn eigen levensverhaal.

Goed boek en je weet meteen hoe je zulke mensen best behandelen kan. Hun eigen shit terugwerpen. Een andere (normale manier) kan niet bij zulkje mensen.Normale taal begrijpen ze niet. Dat dacht ik al en na het lezen van dat boek wist ik dat je met deze mensen geen consensus kunt krijgen door dialoog. Mission Impossible
F

Wonderlijk ze schijnen veel dezelfde streken te hebben. En dan druk ik me nog zacht uit.

A., 10-01-2012 20:11 #36
Ik ben een man en wat mij opvalt in veel berichten over nps dat het meestal gaat over hem als narcist. Ik heb helaas te maken gehad met een vrouw als verradelijke narcist. Het is echt een bevrijding voor jezelf als je dit allemaal leest. Het komt volgens mij veel voor dat de vrouw de narcist is. Als man wil je het niet snel erkennen maar ik ben er na 18 jaar huwelijk er nu pas achter. Ik wist het niet eens wat het was en inhield!

M., 21-12-2011 15:16 #35
Hoi Annemarieke.
Heb veel aan je schrijven en de duidelijke terugkoppeling. Ik zelf heb mijn verhaal en proces beschreven onder het kopje, hoe gaat een narcist te werk. Oh men… als alles toch een s achter de rug zou zijn WAT EEN BEVRIJDING ZOU ER DAN OP ME AFKOMEN. Super knap hoe je je hebt voorbereid en ik voel je verdriet onder de douche en tot de conclusie komt NU NU ga ik weg. Super knap van je en geniet van je huisje je zelf en ieder die je dierbaar is.
Lieve groeten m

Annemarieke, 30-11-2011 00:14 #34
Ik weet waar je nu staat, ik heb het ook allemaal meegemaakt. Na 16 jaar kwam ik erachter waar ik tegen stond te vechten en las ik een artikel over narcisme. Het was alsof ik mijn verhaal las. Dat was 2 jaar geleden. En eindelijk durfde ik langzaam te aanvaarden dat het een verloren race was. En mijn verdriet en pijn werd langzaam vervangen door boosheid… ik heb mijn batterij opgeladen met woede en frustratie want ik wist dat als ik zou zeggen "ik stop ermee, ik ga bij je weg" dan pas zou het grootste gevecht komen. Dan moest ik stevig in mijn schoenen staan. En zeker weten dat ik het aankon en aandurfde wat er ook zou gebeuren. Ik heb toen veel gelezen over het narcisme en hun "werkwijze" en kon zo een inschatting maken wat me te wachten stond als ik de moed had om bij hem weg te gaan. En ik heb mij voorbereid op een leven met weinig geld. Wij leefden in rijkdom. Ik stelde mijzelf de belangrijkste levensvragen. Hield " interviews" met mijzelf waarin ik mijzelf belangrijke vragen stelden waardoor ik inzicht kreeg in wat ik wilde en wat ik niet wilde. Ook probeerde ik te omschrijven hoe ik mijn huwelijk zou omschrijven in 1 zin. En 3 jaar lang heb ik gezocht naar antwoorden hierop. Door het lezen over nps werd zijn gedrag ook redelijk herkenbaar voor me, ik sloot me steeds meer af voor hem. Ging ineens meer mijn eigen weg want ruzie, vernedering, wantrouwen etc kwam er toch! En op een ochtend na de zoveelste uitbarsting van meneer knapte ik. Kotsend van angst, onmacht en woede stond ik
onder de douche en realiseerde ik me dat dit niet meer verder kon. Ik moest eruit wilde ik nog iets van mijn leven maken en een goede moeder zijn voor mijn kinderen. Eindelijk kon ik
zeggen, en durfde ik te zeggen dat ik van hem weg wilde. Ik was zo ver heen dat het me zelfs niet meer uitmaakte als hij me wat zou aandoen.
Ik heb 1 goede vriendin waar ik letterlijk voor gevochten heb om die te kunnen blijven zien en haar heb ik in vertrouwen genomen. Zij was een zeer grote steun voor me, al sta je wel alleen in de stappen die je moet nemen. Ik wist dat ik alleen zou komen te staan en dat ik de boosdoener zou zijn. En dat ik soms letterlijk woedend werd aangesproken door deze en gene hoe ik het lef had om zo maar weg te gaan. Of om genegeerd te worden, gemeden.iedereen had medelijden met hem! Maar het kwam niet als verrassing voor me. Ik had het van te voren aan zien komen. Ik had me erop voorbereid dat dit zou gebeuren. Alles wat er daarop gebeurde had ik van te voren zien aankomen. Zijn gehuil bij jan en alleman, zijn bedreigingen, zijn pogingen om me de kinderen af te nemen. Mij uit huis proberen te zetten, mij uit de ouderlijke macht proberen te zetten, mij onzeker proberen te maken, mij kapot proberen te maken, Het was zwaarder dan ik dacht maar dankzij de woede van al die jaren en goed voorbereid zijn, heb ik die periode overleefd. Sinds augustus woon ik in mijn eigen huis. Die jaren van "overleven" en vechten en alle zintuigen op scherp hebben, hebben hun tol geëist. Maar ik heb nu de tijd en ruimte om aan mijzelf te werken met hulp. De kinderen krijgen hulp en ik probeer een veilige plek voor ze te creëren waarin ze zichzelf kunnen zijn en kind mogen zijn. Uiteindelijk ben ik er beter van geworden, ik mag mijzelf weer vinden en kan gaan opbouwen. Eindelijk iets positiefs na veel negativiteit. Ik hoop An, dat jij wat aan mijn verhaal hebt. Bereid je voor, lees en stippel een weg uit die je wilt volgen en ga daar niet vanaf!je kan vrijblijvend een eerste gesprek met een advocaat regelen soms vragen ze een klein bedrag en soms is het gratis. Als je de situatie uitlegt gaan ze er discreet mee om. Gebruik het adres van iemand die je volledig kunt vertrouwen, gebruik haar computer als je gaat internetten. Schrijf je in bij de woningbouwvereniging en laat de post naar een ander adres sturen. Heb een informatief gesprek met de wijkagent, leg de situatie uit. Vraag en onderzoek wat je mogelijkheden zijn. Kopieer de belastingaangiften van je man of alles wat nodig is om sterk te staan. Hou een dagboek bij met uitspraken van hem, of situatie-schetsen zonder emoties zodat je ze kan nakijken op momenten dat je twijfelt. Want hij zal alles uit de kast trekken om je aan het twijfelen te brengen of je bang te maken. Op zulke momenten lees je je aantekeningen en komt je gevoel bij die ene situatie meteen weer terug en weet je dat je er goed aan doet om weg te gaan. En vooral… vertrouw op je eigen kracht! En geef jezelf de tijd, er komt een moment dat je het kan en dan ben je er klaar voor! Hou hoe dan ook je hoofd erbij!

An, 28-11-2011 15:51 #33
Het zou zoveel beter zijn wanneer ik mijn narcistische man kan verlaten, maar. hoe? Geraak je ooit echt los van hem? En zo ja. hoe? Hoe kan je een nieuw leven opbouwen los van hem? Hij zal me nooit laten gaan. Ik ben een te belangrijke pion voor hem. Ik ben financieel zo goed als onafhankelijk van hem. Dat scheelt. Maar ik word echt KNETTERKNETTERGEK van zijn eisen en steeds weer nieuwe ideëen waar ik dan van alles voor moet navragen en regelen. Met kinderen, een huishouden en een baan is dat praktisch niet te doen en kom ik er vaak niet aan toe. Ik word er echt stapelgek van, van zijn veeleisendheid, gemanipuleer, het genegeer, de desinteresse (lees: géén interesse)

Waar kan ik meer informatie vinden over hoe het beste een NPS-er te verlaten zonder dat mij gelijk (fysiek) geweld aan gedaan wordt?

Mientje, 17-10-2011 11:46 #32
Zelf ben ik niet bekend met een narcist. Maar mijn schoonzus is al 15 jaar getrouwd met een narcist. Alleen ziet ze dit zelf niet. Hij heeft haar letterlijk geestelijk kapot gemaakt, ze heeft zelf nu de diagnose borderline gekregen. Wat mij verbaasd is dat zelfs de hulpverlening hem niet doorziet! Helaas kunnen wij als familie hier niets mee, ze wil het niet zien, zit nu ook compleet onder de kalmeringstabletten. Maar het ergste is dat hij de kinderen, ze hebben er 3, hier in mee sleurt. Zet ze tegen hun moeder op, vooral de oudste dochter is volledig in zijn macht. Hij doet allemaal leuke dingen met z'n dochter.
Nu wordt ze binnenkort opgenomen, ik hoop dat ze er dan achter komt, dat het niet allemaal aan haar ligt. Toch is het moeilijk om als familie aan de zijlijn te staan. Het enige wat we op het moment kunnen is afstand nemen. Maar het blijft moeilijk juist omdat er kinderen in het spel zijn! En die raakt ze op deze manier kwijt…

Eva, 07-10-2011 10:05 #31
Herken veel dingen. Mijn aandacht op artikel kwam door vrienden over wat ik over mijn partner vertelde. Over inlevingsvermogen… geen. Als hij me kwetst en pijn doet dan
voelt hij niets, ook niet als die ziet dat ik pijn heb door gekwetste woorden, uitbrander, ect.
Zoek begrip bij hem en krijg alleen onbegrip en voel me machteloos en eenzaam.
Begrip eindigd altijd in strijd, hij wil gelijk en ik begrepen worden, voel me dan machtelozer als ooit.

Hij valt gewoon in slaap… want hij heeft geen probleem als ik dat heb. Maar ik ben
de nacht wakker door die voorvallen. We praten nooit uit, gaan "gewoon verder".
Laatste half jaar stap genomen om weg te gaan, maar toch paar keer terug gegaan,
ineens is hij toch aardig en begripvol… snap mezelf niet eens zogoed hierin.
Maar hou wel van hem en ook van een gedeelte van hem hou ik niet.
Financieel had ik het ook goed bij hem.

Maar het is bevoorbeeld nu we latten, ben ik ziek met koorts en hoor niets van hem. Laat hem weten dat ik ziek ben en koorts heb. Hij gaat gewoon leuke dingen doen met familie en als ik zeg dat ik me alleen voelde door niets te horen, zegt hij: oh, wist niet dat zo erg was. Niet leuk. (buiten alle keren van kleineren).
Hij is wel eens boos omdat ik alles niet zomaar kan vergeten, wil dat wel maar als er iets niets komt dan komt pijn terug. En hoop ergens dat ik fout zit en dat alles nog gered kan worden. Stom he, is niet goed voor me deze relatie maar hoop ergens en weet dat hij nooit zal inleven in mij, terwijl ik dat zo nodig heb, ben super gevoelig en wil me zograag vrouw voelen en voel me er zo vaak bij hangen.Hoor wel dat ik mooi ben ect.
Emotioneel niet gelijk waardig. Voel me zo uitgeput van alles.

Val weer voor aardige kant van hem, want die heeft hij ook, is niet alleen een rot persoon,
maar kan wel soms heel ongevoelig en hard door de bocht komen, die pijn raakt me
in mijn ziel en kan er niet bij hem terecht (is altijd zo geweest). Problemen die ik heb bij anderen ziet hij heel helder, maar problemen tussen ons zijn "moeilijk gedoe van mij",
voel me vaak zo onbelangrijk snap je.

Hilke, 06-10-2011 00:12 #30
Ben nu meer dan een jaar weg bij mijn ex die na mijn vertrek meldde erachter gekomen te zijn dat hij een narcist is. Ik dacht nog: kom je nu mee, mijn besluit is genomen en ik kom er zeker niet op terug nu ik eindelijk mijn eigenwaarde weer een beetje terug aan het krijgen ben. Uit zelfbescherming schonk ik aan die opmerking geen aandacht en heb het gelaten voor wat het was. Totdat iemand mij vroeg waaruit bleek dat hij een narcist is en ik ging surfen op het internet. Ik kwam op deze site terecht en mijn mond viel open van herkenning. Alles viel op zijn plaats, behalve dan dat ik mezelf voorhoud dat hij geen lieger en bedrieger is. Maar misschien was hij daar heel goed in, of kan ik dat nog steeds niet zien, merk ik nu. Ik besef nu ook dat het nooit over zal gaan en ik 24 jaar geleden toen in het begin (achteraf gezien) die tekenen zich al aandienden, meteen had moeten kappen. Besef nu dat alle zaken die hier gemeld zijn van toepassing waren en raakte verstrikt in zijn achteraf vastgestelde narcistische web en verloor de sterke vrouw in mij die ik ooit was. We kregen 2 kinderen, die niet onze maar zijn kinderen waren, ik had ze slechts gebaard. Een verlenging van zijn grootheid. O wee, als ik ze eens terecht wees, wat hoort bij een goede opvoeding als dat nodig is.
Intuïtief heb ik zonder van narcisme te weten al tijdens mijn huwelijk de aanbevolen stappen van deze site doorlopen om los van hem te komen. Dat is mijn redding geweest. Waar ik nu het meeste last van heb, is dat hij mijn dochter volledig in zijn narcistische ban lijkt te hebben. Hij koopt haar om en maakt zichzelf afhankelijk van haar. Achteraf realiseer ik me dat wat ik versleet voor puberale trekken vanaf haar 14e, nu ze bijna 18 is ook op narcisme lijkt. Doordat ze bij haar vader is blijven wonen en ik mijn hopelijk positieve invloed niet kan uitoefenen, denk ik dat zij elkaar in hun narcisme versterken. Mijn zoon heeft dit totaal niet en ziet zijn vader als iemand die niet spoort, maar ook hij blijft voorlopig bij hem wonen. Wel doet het pijn dat je eigen kind zo over zijn vader denkt, maar het sterkt mij wel in de gedachte dat ik niet langer kon blijven. Heeft iemand tips ten aanzien van mijn dochter? Ik raak haar langzaam kwijt en lijk dit niet te kunnen omkeren.

Anna, 18-09-2011 13:36 #29
Beste sophie,
het beste is idd om hem te negeren. ik zelf ben ook al vier jaar bezig in zo'n relaie.
aan, uit aan, uit. weken, dagen de stille behandeling, je weet wat ik bedoel.
tegenwoordig doe ik hetzelfde als hij altijd bij mij doet.alles blokkeren totdat hij een mailtje stuurt met spijt, dat is het enige waar hij mij nog kan bereiken. Niet meteen reageren maar rustig nog een dagje wachten.mocht hij er over in discussie gaan over het feit dat je niet gereageerd hebt, niet op in gaan, of weer hetzelfde doen, ophangen en weer dagen blokkeren.
dit heeft bij mij resultaat om hem te temmen, maar helaas is dat vaak van korte duur.

Sophie, 18-09-2011 10:32 #28
Beste lezers,

Het is fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die dit gedrag herkennen, het helpt mij sterk te worden dit te dragen, ik heb ook met een man te maken die alle kenmerken in huis heeft van NPS.

Sinds 4 jaar heb ik een relatie met hem, de eerste weken waren werkelijk fantastisch, hij deed veel voor mij, was lief, zorgzaam en onderhoudend.
Helaas is in de loop van de tijd is zijn aard wat veranderd, hij doet helemaal niets meer, ik doe alles, maar dan ook echt alles, ik heb kinderen en hij heeft 1 zoon, maar voor mij voelt het alsof ik er 1 kind bij heb.
Hij is erg gericht op status, heeft het voortdurend over hoe goed hij wel niet is, hij heeft notabene een universitaire opleiding, met een hele goede baan.
Hij weet het zo goed te manipuleren, zo goed mensen voor zijn karretje te spannen, ook ik doe daar aan mee, ik weet het maar toch doe je het.
Om maar iets te noemen, hij had het niet zo naar zijn zin bij zijn vorige werkgever, teveel kritiek, daar kan hij absoluut niet tegen, hij ging solliciteren, kreeg een hele goede baan in het oosten van het land, 200 km verderop, dat had als consequentie verhuizen, dit alles doet hij gewoon zonder overleg of ik dat zag zitten, enfin ik dacht zijn welzijn is belangrijk tenslotte is je werk een groot deel van de dag waar je bent en mee te maken hebt dus belangrijk.
Ik heb ook een goede baan en met plezier werk ik, ga mijn baan niet zomaar opzeggen, dus gaf aan dat ik niet weg kan, nou dat komt volgens hem allemaal wel goed, maar niets komt zomaar goed zal je toch aan moeten werken.
Ondertussen help ik hem met een tijdelijke huisvesting, verhuizen enz.Ondertussen zoek ik een woning voor hem, uren allerlei sites en makelaars afgezapt, eindelijk een woning gevonden alle onderhandelingen en verbouwing geregeld, hij heeft er amper wat aan gedaan, eigenlijk heb ik alles naast mijn werk en huishouden geregeld.
Hem weer verhuisd naar zijn definitieve woning, ik zat nog in de oude woning maar dit huis moet verkocht worden, dus ik moet ook het huis uit en ben naaarstig gaan zoeken naar een woning dichter bij mijn werk, omdat ik een zoon van 12 jaar heb die naar de middelbare school moet wilde ik niet wachten totdat het huis was verkocht maar dat hij kon starten direct na de zomervakantie, inmiddels dit ook allang met hem besproken, maar ach bij kwam alles wel goed, niet dus, ik heb alles geregeld hij heeft er werkelijk niets aan gedaan, zelf geen advies voor scholen terwijl het zijn specialiteit is, zijn vak… uh, uh… niets, ik heb het allemaal alleen kunnen uitzoeken.
Inmiddels zit ik ook net 4 weken in de nieuwe woning en ben met de kinderen dik tevreden, ze zijn op hun plek hebben het goed naar hun zin en de scholen ook inorde, daarmee heb ik 3 uur tijdswinst behaald per dag omdat ik ook dichter bij mijn werk ben gaan wonen wat echt een verademing is, meer tijd voor de kinderen meer tijd voor mijzelf.
Hij woont inmiddels 6 maanden in het oosten, nu is hij 4 keer bij mij geweest, elk weekend, maar doet niets hier en gedraagt zich als visite, zegt tegen de kinderen zeg nu maar ome… D i.p.v. dat ik jullie stiefvader ben! Dat moet dan zogenaamd grappig zijn of hij zegt tegen de kinderen heeft mama al een andere man over de vloer gehad? Ook zogezegd grappig, ik vind dat van die impertinente vragen aan kinderen.
Als het hem niet bevalt of zogenaamd beledigd is gaat hij gewoon weg en zwijgt mij dood, ook als ik bel sms of mail, hij reageert nergens op, zo respectloos. Kan hij rustig 1 à 2 weken niets van zich laten horen.
Om gek van te worden, daarna moet of ik weer door het stof of hij doet net of er niets aan de hand is, het ligt namelijk altijd aan mij volgens hem, ik veroorzaak het… dus als ik hem daarop aanspreek, op zijn gedrag, dan is zijn antwoord standaard, beginnen we weer, je bent onmogelijk, hou nou op hou het is gezellig!
Dus ik slik het meestal in om de harmonie te bewaren.
Nu is hij ook weer vertrokken, echt heel erg kinderachtig, weer heb ik gemaild, maar geen enkele reactie, het is zo frustrerend, ik wil het zo ook niet meer, maar weet niet zo goed hoe ik dat moet aanpakken.
Heb inmiddels wel bedacht dat ik nu niets meer laat horen, maar wat doe ik als weer belt of mailt of smst? Ik ben ook nog aankomende zondag jarig, hij hoeft wat mij betreft niet te komen, ik ben het echt moe.Mijn accu is leeg.
Met wie kan ik hier het beste over praten, dat zou een enorme opluchting zijn.

Fijn dat ik even mijn hart kon luchten, kan er eigenlijk wel een boek over schrijven, die 4 jaren zijn tropenjaren geweest, ik wil het niet meer.

Met vr gr
Sophie

Peter, 17-09-2011 00:42 #27
Mijn vrouw is een typische narcist. Ik zou graag van haar willen scheiden, maar weet dat dat beslist op oorlog zal uitdraaien om de kinderen. Haar chantage-middeltjes waarmee ze mij gebonden heeft. Ook zal zij mij financieel totaal ten gronde richten. Maar waarom wordt er altijd over MANNELIJKE narcisten gesproken? Er zijn zoveel vrouwelijke narcisten, misschien wel meer dan bij mannen. Reactie infoteur, 17-09-2011
Beste Peter,

in de toelichting op deze special schrijf ik:
----
In de beschrijvingen van de persoon met NPS, gebruik ik het voornaamwoord "hij", om het omslachtige "hij / zij" en "zijn / haar" te vermijden. Psychologische literatuur, concludeert namelijk dat mannelijke NPS-ers talrijker zijn dan de vrouwen.

De literatuur beweert ook dat NPS relatief zeldzaam is, het treft naar schatting 1% van de bevolking. Het probleem, zoals de psychologische literatuur zelf toegeeft, is dat het niet in de aard van de narcisten ligt om toe te geven dat ze een probleem hebben of om professionele hulp zoeken.

Gezien dit feit, heb ik alle reden om te concluderen dat de statistieken in de literatuur verdacht zijn. De eenvoudige waarheid is, dat we niet echt weten hoeveel personen met NPS er onder de bevolking leven, noch dat we weten hoeveel ellende NPS aanricht.
--------

We weten dus eenvoudigweg niet hoeveel mannelijke / vrouwelijke narcisten er zijn. Dat neemt niet weg dat de vrouwelijk variant net zoveel ellende aan kan richten! Mijn inziens ontwikkelen vrouwen van nature echter eerder een bordeline stoornis, dan de narcistische stoornis…

Ik wens je veel kracht om met je moeilijke situatie om te gaan!

Mjon

Ivan Ceulemans, 15-09-2011 11:14 #26
Aan alle slachtoffers van narcisten hier. heb vroeger al een berichtje gepost hier. Ik ben er in geslaagd om van het juk van mijn ex te ontsnappen… qua kenmerken hierboven opgesomd kan het mijn insziens niet beter kloppen. Had een relatie van 2 jaar waarvan 1 jaar samenwonend. het was in één woord de hel. Aan alle partners hier kan ik maar één ding adviseren ; maak dat je wegkomt en zo snel mogelijk. Doe het op de manier zoals beschreven op deze site. Wees sterk en moedig, ga niet in op provocaties maar bescherm jezelf en je eigen territorium en dek zo snel mogelijk alle risico's af.

Het heeft mij zo ontzettend veel tijd, energie en moed gevraagd om aan deze waanzin te ontsnapppen. Indien mogelijk adviseer ik ook het gebruik van een advocaat. in ieder geval en tot slot ; hou vol en wees moedig!

Blue Moon, 10-09-2011 19:44 #25
Ongelooflijk hoe de puzzelstukjes op zijn plek aan het vallen zijn door het lezen van deze info… Ben op dit moment zover dat mijn ex na 12 jaar bij mij weg is. Heb 3 kinderen waarvan 2 nog heel klein. Heb op dit moment ook echt t gevoel dat mijn leven stilstaat.

Er is ook echt een enorme beerput van leugens uitgekomen vreemdgaan ed. Hij heeft hier al lopen dreigen waarop ik de politie heb gebeld en er melding op locatie is. Hij heeft de afgelopen weken niet na de kinderen gevraagd en ik probeer me groot te houden om hem ook maar niets te vragen, te negeren eigenlijk.

Voel me zo ontzettend voor de gek gehouden en weet dat dit nog maar het begin zal gaan zijn om definitief van hem af te komen, alle tips ed zijn dus welkom. Probeer me iig heel neutraal op te stellen op t moment.

Dit is het moment om mezelf weer sterk neer te gaan zetten en weer de vrouw te gaan worden die ik eigenlijk ben. Zie het op het moment nog niet zo maar hoop dat betere tijden gaan komen.

Wilma, 22-08-2011 00:53 #24
Eekhoorntje, uit ervaring weet ik dat:
Bijna niemand buiten jullie gezin zal je geloven als je verteld hoe het voor je voelt om met je man een relatie te hebben, behalve als het heel goed vrieden van je zijn die hem ook regelmatig in verschillende omstandigheden hebben meegemaakt. De eenzaamheid, het onbegrip, het gevoel 4 ipv 3 kinderen te hebben, de liefdeloosheid, en toch zo op het eerste gezicht en in de eerste periode een enorm aantrekkelijke man en vriend, het is zo herkenbaar.
Na 22 jarige relatie en 3 kinderen later ben ik gaan scheiden want het was dat of me kapot laten maken. De scheiding is het waard, weet ik nu 2,5 jaar later, het is een verlossing. De wereld gaat echt door zonder hem, financieel misschien moeilijker, je huis misschien kwijt, maar de opluchting achteraf is geweldig en je hebt je kinderen een enorme schat!
Je hoeft je tegenover familie, en anderen niet te verdedigen waarom je de relatie bent gestopt, niemand, niemand weet hoe het in jullie gezin is geweest, alleen jullie 4 tjes, dus neem de beslissing en ga, maak een goed en tevreden leven voor jezelf met de kinderen en neem afstand van hem. Sterkte en succes, ik leef met je mee, echt waar.

M., 14-08-2011 23:15 #23
Al 3 jaar leef ik samen met iemand die mij en m'n puberdochter voortdurend uitscheld, kwaad wordt bij de minste meningsverschillen en alle aandacht opeist van ons 2-jarig dochtertje. Voor haar is hij de ideale papa. Zelfs als ik met haar bezig ben, hangt hij nog rond haar. Ze is dus al erg gehecht aan haar papa omdat hij haar altijd alles toelaat (hele dag met tutje, hij geeft haar altijd lekker snoep en zoete drank). Hij "zoekt" mijn oudste dochter (die niet van hem is) en zal alles doen om haar uit ons gezin te drijven. Als hij mij wil kwetsen, zal hij over haar beginnen of ieder die mij dierbaar is. Hij voelt zich steeds benadeeld door iedereen en houdt ervan om ruzie te stoken. Hij verdraait mijn woorden en gelooft zijn eigen waarheid. Verzint vaak dingen die hij dan tegen mij gebruikt. Het is me nu overduidelijk dat ik weg moet gaan van hem om mijzelf en m'n oudste dochter te beschermen. Hij dreigt dat hij mij "kapot" zal maken, dat hij leugens over m'n vader zal verkondigen enz. Ik vergelijk hem met een pitbull. Hij zal steeds terug komen om je nog verder af te breken, ruzie uit te lokken enz. Dit doet hij nu ook met mijn dochter van 14j. Daarom dat ik stappen ga ondernemen om weg te gaan. Hij wil niet onderhandelen over bezoekrecht enz. over ons dochtertje. (gelooft waarschijnlijk niet dat ik iets durf te doen) dus het zal nog een moeilijke periode worden. Ik zal niet snel wegkunnen omdat ik mijn huurder 6 maand opzeg moet geven voor ik in mijn appartement kan. Ze zeggen dat "blaffende honden" niet bijten. Ik hoop dat dit hier ook zo is want ik heb al meerdere doodsdreigementen gehad. Sterkte aan ieder die ook met zo iemand samenleven. Buitenstaanders weten nog niet half wat het is om met iemand te moeten samenleven. Het is slopend.

K., 23-06-2011 12:06 #22
Ook ik heb jarenlang geleefd met een narcistische vrouw. De rode lijn in haar gedrag was me wel duidelijk, maar nooit is de term narcisme bij me opgekomen. Maar het ziekelijke liegen, zo vaak een bepaald verhaal houden zodat zij zelf maar ook de buitenwacht er in ging geloven, tja dat kwam vaak voor. Nooit, maar dan ook echt nooit, schuld erkennen (ook al was het iedereen duidelijk dat zij de oorzaak was van het conflict). Nooit sorry kunnen zeggen, nooit op enigerlei wijze toegeven dat ze fout zat, of het niet goed had gezien. Na 24 jaar zijn we gescheiden nadat zij vreemd was gegaan. Het vreemdgaan was begonnen nadat ik haar te verstaan had gegeven dat ik het niet langer duldde dat ze mijn agenda controleerde en dat ze voor mij ging bepalen of de afspraak die er voor die dag in stond, wel 'nuttig' was. (ik was net voor mezelf begonnen en had in die tijd veel afspraken). Toen ik dat -na een uiterst emotioneel betoog van haar kant- aangaf, dat zij zich hier niet mee mocht bemoeien, is het uitgaan met de club van "Golden girls" begonnen. Ook die meiden gingen allemaal vreemd, dus zij na verloop van tijd ook.
Toen ik het vrij snel nadat het gebeurde had ontdekt, en ik maandenlang haar tot andere gedachten probeerde te brengen, werd mij gevraagd om geduldig te zijn zodat zij kon uitvogelen of de nieuwe relatie een kans had. Toen ik vroeg hoe lang dat dan zou moeten zijn, was het antwoord 2 jaar.
Dat heb ik niet afgewacht, en ik heb toen de scheiding in gang gezet.
De scheiding is op een drama uitgelopen, door alle roddels ben ik vrijwel alle contacten kwijt. Een van mijn kinderen durft hier niet meer te komen, en de jongste dochter staat op het punt om door haar moeder te worden verstoten, omdat ze t liefst bij mij (haar vader) wil gaan wonen. Moeder is zich al aan t indekken, en strooit nu het verhaal rond dat de dochter geld uit haar portemonnee heeft gestolen. En dat dochterlief "gek"is, met vreemde meisjes speelt, totaal bezeten is van haar paard, geen enkele vriendschap goed kan houden etc etc. Van dit alles is Niets de waarheid. (maar kan natuurlijk straks wel van pas komen als de dochter voet bij stuk houdt en bij mij gaat wonen).
Er komt -doordat er kinderen zijn- geen einde aan de ellende, deze vrouw liegt, bedriegt, bedreigt, roddelt, verdraait, altijd om er zelf beter van te worden. Ik heb haar de laatste 7 jaar niet 1 keer kunnen betrappen op empathie. Het draait om 1 ding dat is ze zelf en de vraag hoe kom ik aan geld? Naar buiten toe altijd mooi weer spelen, de perfecte moeder, huisvrouw etc etc, maar ondertussen manipuleren van hier tot Tokyo. Met het klimmen van de jaren gebeurt het vaker dat ze zichzelf niet meer onder controle heeft en woede uitbarstingen. Zo heeft ze al met diverse mensen in het dorp ruzie gemaakt. Eerder was een oudere broer het mikpunt van haar woede, die ruzie heeft 10 jaar geduurd. Een scheuring in haar familie (8 kinderen) was het gevolg.
Mede slachtoffers, ik kan jullie vanuit mijn ervaring maar 1 advies geven, zo snel mogelijk verlaten dit soort mensen, en daarna apathisch negeren. Een narcist valt niets te leren, het beklijft gewoonweg niet. Ban de narcist uit je leven, ze brengen alleen maar pijn en verdriet.

Peter, 22-06-2011 23:00 #21
Voor vrouwen is het gemakkelijker om van een narcist te ontsnappen of te scheiden. Voor een man ligt dat nog moeilijker, want niemand zou weten hoe verschrikkelijk narcistisch mijn vrouw is. Ja, ook vrouwen kunnen een man totaal manipuleren en op een vreemde manier aan zich binden. Mijn vrouw deed dat door keihard te werken en twee kinderen bij mij te krijgen, waar ik heel veel van hou. Narcisten zijn beslist niet allemaal lui, alcoholist of drugsverslaafd. Naar de buitenwereld leek zij altijd een voorbeeldige en zeer aantrekkelijke vrouw. Okay, mij had ze psychisch in haar macht. Ja, ik ging vreemd omdat ik dacht dat zij frigide geworden was binnen korte tijd. Na 20 jaar kwam ik er pas achter dat zij in werkelijkheid anoniem seksverslaafd was. Ik ging met een zeker schuldgevoel vreemd, maar zij deed dat zonder schuldgevoel. Zij frustreerde mij gewoon door geen seks met mij te willen, terwijl ze dat met veel andere mannen wel deed. Maar ze bleef wel bij mij en ik denk dat ik beter niet kan scheiden. Ze zal mijn leven dan tot een nog grotere hel maken.

Eekhoorntje, 12-06-2011 18:02 #20
Ik heb een man die volgens mij een serieuze (narcistische) persoonlijkheidsstoornis heeft. Ik heb drie kinderen en wil niets liever dan bij hem weg. Daar werk ik aan. Waar ik het heel moeilijk mee heb is het ongeloof en het onbegrip van mijn omgeving (vooral van familie), het bagatelliseren. Ik heb het gevoel keer op keer tegen de muur te lopen, mijn woede daarover neemt toe, ik krijg de neiging het hen desondanks toch quasi in de strot te willen duwen… Heeft iemand soortgelijke ervaringen? Heeft iemand goede raad? Kan ik die hunker naar "bevestiging" enkel stillen door professionele hulp te zoeken? Groeten en Veel sterkte aan iedereen! Reactie infoteur, 13-06-2011
Eekhoorntje,
ik kan me voorstellen dat je graag wilt dat anderen mensen zien wat voor persoon hij is. De vraag die alleen bij mij opkomt is; waarom. Vraag jezelf af, wat dit voor jou voor waarde heeft om verder te komen in dit proces.

Als je het zelf niet meemaakt lijkt het allemaal zo onecht en overdreven. Realiseer jezelf dat hij voor buitenstaanders moeilijk te doorzien is. Met zijn charme en overtuigende rol zijn ze ook onder zijn hypnose!

Erkenning zoeken bij andere, die niet over hem kunnen begrijpen, wat jij nu wel weet, is niet zinvol. Zoals je al hebt ervaren loop je vaak tegen een muur van onbegrip op. Of men denkt dat je enkel kwaad spreek, omdat hij je gekwetst heeft en je uit ben op wraak.

Misschien kun je een enkeling in vertrouwen nemen die je wel serieus neemt. Zoek daarnaast contact op lotgenoten fora en in groepen of schakel professionele hulp in. De enige manier om je hiertegen te wapenen is jezelf de erkenning geven. Jij weet hoe het echt zit!

Monique, 15-05-2011 12:03 #19
Hallo allemaal,

Ik heb het vermoeden dat mijn zoon een narcist is(18 jr.)
Zo veel kenmerken wie hij laat zien alhoewel de een sterker is dan de ander, maar dat is altijd besef ik
Als kind al was er iets met hem, door de loop der jaren heen gediastigneerd, met pdd-nod, later met adha gecombineerde vorm, verschillende diagnoses dus, medicijnen voor gestelde problematiek altijd maar kort gewerkt of totaal niet
Hij is ook verstandelijk beperkt(licht)
Herken een narcist in hem, zou dit erfelijk kunnen zijn, of een gevolg van zuurstof tekort door de geboorte?
Zie hem het soms ook moeilijk hebben met zich zelf(of is dit schijn) tis altijd maar even en het verbaast me hoe makkelijk hij soms over moeilijke situaties heen zet(om maar niet naar zich zelf te kijken, of gedrag goed te praten)
Zijn er ook medicijnen voor nps?
Groet Monique

Allemaal veel sterkte Reactie infoteur, 17-05-2011
Je vraagt je af of je een narcist in hem herkent en of dit erfelijk zou kunnen zijn, of dat het een gevolg van zuurstof tekort is door de geboorte.

Deze vragen zijn niet met zekerheid te beantwoorden, al kunnen deze factoren meespelen. Ik ben geneigd om te zeggen dat het 'defect in het brein' waarschijnlijk al in de baarmoeder is ontstaan en de moeilijke bevalling eerder daardoor is ontstaan dan andersom. Erfelijkheid kan zeker een rol spelen en die erfelijkheid kan weer meer of minder, tot uiting komen door bepaalde omgevingsfactoren.

Medicatie heeft geen rol bij de behandeling.

Eternac, 01-05-2011 00:16 #18
Hoi allemaal!
ik ben 20 jaar en heb een zusje en twee grote broers. we zijn een jaar geleden op deze artikelen gestuit en herkende onze vader er meteen in.
sinds toen zijn veel dingen duidelijk geworden. dingen die jaren geleden zijn gebeurd of de dagelijkse (ziekelijke) routine, de dingen die er zijn ingeprent, dingen die je geleerd heb van: zo hoort het, bleken misschien toch niet normaal te zijn.
we knalde namelijk met onze koppies steeds maar tegen de muur. je komt er achter dat hetgeen wat je is aangeleerd een basis is geweest van een zieke geest. hij heeft zijn ziekelijke theorieen en opvattingen, manieren van leven bij ons door willen spelen. en wij wisten niet beter. nu vallen de puzzelstukjes ineen en is het duidelijk dat we te maken hebben met een narcistische vader.
het hele gezin breekt op. ik ben nu al een klein half jaar met hem gebroken, mijn oudere broer brak met mijn vader een paar weken nadat we het vermoeden van NPS hadden bij hem. mijn moeder is gebrainwashed door hem een wil hem geen narcist noemen terwijl je er eigenlijk niet omheen kan. het breken met onze vader is voor niemand makkelijk is ons gezin. ergens lucht het me op omdat ik niet meer hoef te voldoen aan zijn wensen.
maar mijn moeder, zusje, broer en ik hebben allen professionele hulp. toen we onze vader probeerde te benaderen dat hij misschien ook wel eens hulp nodig zou hebben wees hij dat af en zei ons dat er niks mis is met hem. en ondertussen zo emotioneel manipuleren, slachtofferrol op zich nemen en spelletjes spelen, de buitenkant opshinen, zo statusgericht zijn en niet meetellen als je even niet presteert.
ik kan niet naar mijn vader kijken. ik weet eigenlijk ook niet of ik kan zeggen dat ik van hem hou. ik geef wel om hem, wil dat het goed met hem gaat maar dat gun ik iedereen. veel dubbele gevoelens: schuld, medelijden, kwaad, verdrietig, de waaromvraag komt omhoog, het "het-is-wel-mijn-vader"gevoel… ik kamp ook met het gevoel hoe het zou zijn als hij overlijdt. is dit dan wat ik heb gewild?
ergens ben ik ook 'blij' dat wij er op relatief jonge leeftijd achterkomen. niet na 40 jaar antidepressiva geslikt te hebben ( no offence:) )

sterkte iedereen!

Kristof, 13-04-2011 21:50 #17
Als ik dit lees is het net alsof de narcisten boosdoeners zijn. In een hokje worden geduwd. Ik herken veel eigenschappen van dit gedrag in mijzelf. Mede omdat een vriendin mij erop wees: makker, je hebt enorm veel narcistische trekken. Dus ik kom hier op dit artikel terecht en ontdek dat ik bijna zo goed als alle eigenschappen heb. Dit op zich is reeds heel pijnlijk om te ontdekken. Ik stel me dan ook de vraag: waar of wat kan je eraan doen? Hoe ga je, als narcist, hier zelf mee om? Constructieve antwoorden aub, want ik kan best wel verstaan (niet begrijpen…) dat dit een oorzaak is hoe mijn leven een hel is… Reactie infoteur, 14-04-2011
Tja, narcisten zijn vaak de oorzaak van heel veel problemen en dus zijn het ook daadwerkelijk "de boosdoenders." Met deze serie artikelen is het de bedoeling een duidelijk beeld van deze gestoorde persoonlijkheden te scheppen. En ja, mensen met deze stoornis vertonen veel overeenkomsten in karakter en gedrag, dus worden ze hiermee gekenmerkt. of in een hokje stopt.

Je schrijft dat je bijna alle eigenschappen hebt. Realiseer je wel dat iedereen zich soms narcistisch (egocentrisch) kan gedragen. Bij een stoornis is er spraken van een steeds terugkerend, onveranderbaar patroon, waardoor je jezelf en of andere in de problemen brengt. Als dat zo is, is de eerste stap om naar je huisarts te gaan. Hij kan je eventueel verder verwijzen voor een diagnose en professionele hulp.

Mike, 15-03-2011 16:32 #16
Wat kunnen pubers doen als hun moeder een narcist blijkt te zijn, waar het niet van bekend is? en door situaties uit huis geplaats worden? Wie kan mij helpen?

Amber, 13-03-2011 11:32 #15
Onze dochter zit in z'n web! Haar schoonvader is ook een narsist, hij en hij alleen bepaalt wat er gaat gebeuren. Zo moest zij eerst haar ouders aan de kant zetten! En dat doet zij, wij hebben door deze narsist onze dochter al 3 jaar niet meer gezien of gesproken. Voor ons een hel is maar voor haar? Wij maken ons grote zorgen maar staan machteloos, afwachten is het advies.

A., 16-02-2011 22:31 #14
Dit is zo herkenbaar. Ik heb een artikel in de Sante gelezen en dat kon ik plaatsen bij zijn vader en niet bij hem. Door de persoonlijke verhalen van jullie begin ik het steeds meer te begrijpen. Ik voel me gewoon zo EENZAAM in mijn relatie. Ik kan het met niemand bespreken. Mijn ouders vertrouwen hem niet. Zij waarschuwen me om voor mijn eigen geld te zorgen en niets achter te laten op zijn naam. Dat verkwanselt hij toch wel. Hij is een echte EGO soms. Hij is echt lief op zijn tijd en soms denk ik zelfs dat het verleden hem zo gemaakt heeft. Trauma vanwege een scheiding van zijn ouders. Alhoewel dit ook sporen bij de rest van het gezin heeft achtergelaten. Wij verschijnen bijna nooit meer samen in het openbaar. Als we naar zijn familie gingen dat kreeg ik ALTIJD een preek over wie ik moest groeten en hoe en wie ik zeker niet mocht overslaan. Ik voelde me echt 8 jaar op die momenten. Ik heb een concrete kinderwens. Ik ben al 13 jaar samen met hem en kan en wil niet bij me weg. Het is triest maar waar. Sinds kort word ik buiten gesloten. Ik weet nooit waar hij is en wordt afgescheept met leugens/onwaarheden. Hij heeft hulp nodig. Dat heeft zijn broertje eens gezegd. Maar zeggen en actie ondernemen zijn naar mijn mening twee dingen. Hij heeft onlangs ook het contact met zijn familie verbroken. Dus alle aandacht is nu op mij gevestigd. Het is gewoon te griezelig! Ben gewoon bang dat ik mezelf kwijt raak. Ik probeer nu activiteiten te zoeken die echt van mij zijn. Ik lees veel en heb vriendinnen maar dit soort dingen vertel je liever niet. Je wilt een ander niet opzadelen met jouw sores. Je bent ook bang dat mensen te snel gaan oordelen en misschien wel afstand van jou gaan nemen. Wie wil nou vrienden zijn met iemand die het altijd over haar relatieproblemen heeft. Ik ben volgens mijn familie veranderd van een spontaan en gezellig iemand in een huismus. Ik heb niet meer de kracht om tegen hem in te gaan. Als hij het beter vindt dat ik thuis kan blijven dan doe ik dat ook. Ik heb geen energie en zin meer in onenigheid. Het vreet al mijn energie op. Als ik het gezellig wil hebben met mijn familie dan ga ik liever alleen. Want alle oordelen, verwijten en manipulaties zijn het gewoon niet waard!

J., 22-01-2011 14:47 #13
Beste Simon,
Heel veel sterkte, ik ben geen man maar wel tot voor kort de collega en vriendin van een man die al ruim 30 jaar getrouwd is met een zeer narcistische vrouw. Helaas gaan bijna alle artikelen over mishandelde vrouwen en mannelijke daders terwijl er volgens mij ook zoveel omgekeerd leed is. Helaas zijn mannen hier minder open over, schamen ze zich ervoor en worden ze helaas ook door de hulpverlening niet altijd serieus genomen. Mijn vriend is tegen de 60, zijn kinderen zijn volwassen maar hij heeft een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Heeft al diverse hulpverleningstrajecten doorlopen maar wordt emotioneel zo onder druk gezet dat hij de stap naar de vrijheid niet durft te wagen. Overtuigd van het feit dat dit zo'n chaos voor zijn kinderen en omgeving tot gevolg zal hebben dat er onschuldige slachtoffers zullen vallen. Hij 'kiest' er telkens als hij weg wil uiteindelijk toch weer voor zijn omgeving te beschermen. Zijn vrouw gaat compleet door het lint zodra hij een poging tot ontsnapping onderneemt. Zodra ze de controle over hem kwijt dreigt te raken volgen er kwaadaardige bedreigingen met moord en zelfmoord waar hij dan verantwoordelijk voor is. Hij doet het hun kinderen dan aan etc.Kleine vernederende, mensonwaardige pesterijen volgen. Zijn zelfvertrouwen en gevoel voor eigenwaarde zijn na zo'n uitbarsting compleet vergruizeld. Hij laat zich zijn telefoon afpakken en zijn mail controleren. Onbegrijpelijk voor een buitenstaander want het is een grote, fysiek sterke, charismatische en ontwikkelde man. De hele wereld is gek, behalve zij zelf. Er zijn door hem meldingen gedaan bij de politie, aangifte werd niet aangeraden vanwege gebrek aan bewijs. Het probleem met huiselijkgeweld tegen mannen(want dat is het wel ) is dat het juist door het fysieke overwicht van de man vaak gaat om emotionele chantage en manipulatie. Dit is voor de buitenwereld minder aantoonbaar als blauwe plekken. Een narcist is uiterst geraffineerd en zal er altijd voor zorgen dat bij bedreigingen geen getuigen aanwezig zijn. Beste Simon, ik hoop dat je een uitweg vindt. Blijven of weggaan, wat je ook besluit, wees zeer alert op je gevoel van eigenwaarde. Het ligt niet aan jou. Ik begrijp je dilemma vwb de kinderen. Mijn vriend heeft in het verleden de keuze gemaakt om dan maar zichzelf weg te cijferen en zich helemaal op de kinderen te richten. Het gevolg hiervan is dat hij zo gewend is te overleven ipv zelf te leven. Tegen een hulpverlener heeft hij eens gezegt:' Ik weet zelf niet meer wie ik ben of wat ik wil. Ik ben mijzelf kwijtgeraakt.' Zijn zoveelste vluchtpoging is vlak na de jaarwisseling mislukt, weer bezweken onder de druk. Wat er dan overblijft is een hoopje zielige man.Teleurgesteld in zichzelf. Zijn werk is hij vorig jaar door reorganisatie kwijtgeraakt dus nu zit hij helemaal gevangen. Vlak na zijn mislukte poging heeft hij het contact met mij uit angst verbroken. Ik kan hem nu niet meer bereiken en vrees voor zijn gezondheid en welzijn. Beste Simon, pas goed op jezelf, laat het zover niet komen.

Simon, 03-01-2011 09:11 #12
Leef inmiddels 11 jaar samen met een vrouw die, naar nu blijkt NPS heeft. Al die jaren heb ik gedacht het zijn de karaktertrekken van haar vader en oma die ook zo dwingend en overtuigend konden zijn, echter die wel warme persoonlijkheden zijn/waren. En hoewel NPS kennelijk overwegend bij mannen schijnt voor te komen, zijn er dus ook vrouwen met deze stoornis. Wellicht dat dat ook wat meer aandacht kan krijgen. want de mannen van een dergelijke partner hebben vaak te maken met dezelfde "vervelende" gedragingen van de partner.

Na veel gelezen te hebben, en inmiddels zelf een therapie te zijn aangegagaan om om te kunnen gaan met een partner met NPS zie ik heel vaak nog als oplossing het beeindigen van de realtie. WEn hoewel ik daar ook aan heb gedacht zie ik dat niet als de oplossing. We hebben 2 kleine kinderen die ik gewoon niet achter wil/kan laten bij een narcist. de kids zullen onvoldoende aandacht krijgen en afgekocht worden mat kado's. daarnaast zullen ze een slecht voorbeeld krijgen al ze alleen met d moeder moeten blijven. want dat is het extra dillema voor mannen: weggaan is één. maar in nederland worden de kinderen per definitie aan de vrouw toegewezen. Daarom begrijp ik ook de vraag van Anouk op 2 dec jl. en herken ik veel van wat zij schrijft. de kinderen zijn ondergeschikt aan haar activiteiten en al ze er dan wel is dan koopt ze het weer af met van alles en nog wat. daaroom ook van mij de vraag aan diegene die er wat van af weten: hoe bescherm je de kinderen tegen een narcist en laat je ze opgroeien als ieder ander noraal mens. wie kan tips geven. en zijn er nog andere tips behalve die hierboven staan, om om te gaan met een narcist? en zijn er nog verschillen tussen de mannelijke psyche en de vrouwelijke psyche bij narcisten. Ik zie dat bijna alles over de mannelijke narcist gaat en nauwelijks over de vrouwelijke. zijn er mannen die hun ervaringen willen/kunnen delen? Reactie infoteur, 22-01-2011
In de toelichting bij deze special staat: dat ik "hij" schrijf om het omslachtige hij/zij te vermijden. Daarmee wil ik zeker niet bewerken dat vrouwelijke narcisten niet net zo schadelijk kunnen zijn.

De meningen zijn verdeeld over de hoeveelheid mannen (75%) / vrouwen (25%)? maar het aantal vouwen neemt zo ie zo snel toe. Ik denk dat de rede voor dit verschi isl, dat vrouwen geneigd zijn om eerder Borderline te ontwikkelen dan narcisme.

In mijn nieuwe blog "Narcisme voor Dummies" heb ik net een artikel geschreven over: "blijven voor de kinderen" en hoe je ze kunt beschermen.

Lees mee op: http://narcismevoordummies.blogspot.com/2011/01/blijven-voor-de-kinderen.html

Anouk, 02-12-2010 22:46 #11
Al tijden op zoek naar informatie over narcistische ouders en opgroeiende kinderen. Inmiddels veel gelezen, veel verwerkt en inmiddels is het contact met mijn narcistische ex voor mij beheersbaar. Het blijft lastig niets te verwachten, maar het raakt me niet meer dat mijn "niets" verwachting toch nog te veel was. Althans, meestal niet. Maar goed, ik ben volwassen en kan het allemaal rationeel relativeren. Mijn kinderen niet, ze zijn te jong, nu 5 en 7 en veel te slim voor hun leeftijd, zeer mondig, de jongste hoogbegaafd (weet pa nog niet, vertellen we pas als school het nodig vindt te testen, school is wel overtuigd), kortom, eigenlijk niet de makkelijkste kinderen in de omgang, want denken na en stellen vragen, bij mij. Bij pa niet, want pa vindt alles onzin, belachelijk of simpelweg een verboden onderwerp.
En dat snappen de kinderen niet. Voorlopig kan ik dat afdoen met dat ieder mens anders denkt en dat pa dus anders denkt en handelt dan ik en hij daar vast zijn goede bedoelingen bij heeft, of zoiets. Maar de vragen worden ingewikkelder, hun leven steeds meer "eigen". Hun activiteiten zijn ondergeschikt aan de zijne, dus nemen de kinderen in "zijn" weekend geen deel aan sport, feesten, etc. in "mijn" woonplaats. Het verzet begint te komen en zal naarmate de kinderen ouder worden, steeds feller worden. En dan? Wat gebeurt er dan? Hoe reageert een Narcist, hoe gaat hij om met kinderen in verzet, met straks puberende kinderen. Het maakt me bang. Want hoe slim ook, hoe sterk ook, ze zijn ook broos, faalangstig, het zijn kinderen. Ik doe mijn uiterste best om de omstandigheden te creëren waarin de kinderen tot zelfstandige evenwichtige volwassenen kunnen uitgroeien. Ik kan me de de tijd vlak voor de scheiding nog goed herinneren, niets was er over van mijn sterke persoonlijkheid, van mijn eigenwaarde. Mijn oudste is een heel gevoelig meisje en niet zo weerbaar, ze kijkt op tegen haar vader, ze houdt van haar vader, en ze kan zo oprecht verbaasd zijn over haar vaders woorden en gedrag… Ik ben bang voor de toekomst want hoe begeleid je kinderen hierin. Ieder kind moet om leren gaan met de gekten en frustraties van zijn ouders, maar narcisme is zo slopend. Zo gemeen sluipend, fnuikend slopend. Hoe kan een kind dat heelhuids doorstaan? Heeft iemand ervaring hiermee?

H. Weet het Niet Meer, 03-11-2010 17:37 #10
In woon nu 6 jaar samen met een man en deze relatie sloopt me Ik ben ernstig depressief geraakt Onlangs heb ik met iemand gesproken wiens partner een narcist bleek te zijn uit wat hij me vertelde herkende in dingen uit mijn eigen relatie maar ik twijfel als een gek Maar een ding staat als een paal boven water hij liegt en bedriegt en heeft mij al een paar keer aangevallen en dingen naar mijn hoofd gegooid Als ik hem confronteer met zijn leugens probeert hij zichzelf er altijd uit te praten en dat is zo frusterend Ook dreigt hij met bepaalde dingen Ik probeer nu al 3 jaar een eid aan deze relatie te maken maar dat is erg moeilijk want hij gaat dan altijd heel zielig doen of wordt ontzettend kwaad gaat schreeuwen en gooien en eist absurde bedragen van me als compensatie voor de 5 verloren jaren voor hem
Ik zou graag willen dat hij verder kon met zijn leven en zeker dat ik datzelf kan Nu ik dit artikel heb gelezen weet ik me een beetje hoe ik moet handelen
Ik heb al bij verschillende instanties om hulp gevr. maar die is er dus niet afdoende ja praten en advies maar daar blijft het bij.
Misschien ben ik het volgende slachtoffer in een relatiedrama en dat zeggen de instanties heeft dat niemand gezien wist niemand dat Ja dat wisten een hoop mensen maar ja Belastingbetalen graag maar er iets belangrijks voor terug ontv. Sorry we kunnen niets voor U doen…
Wie heeft dit op zo ervaren
P.s. ik heb een eigen woning anders was al ik weggeweest

Pandana, 25-09-2010 20:05 #9
Al 6 jaar woon ik samen met een man met "narcistische trekken" en door het lezen van de artikelen en reacties besef ik me terdege dat ik mezelf aan t verliezen ben in deze relatie. Ik ben 50 jr en dit is voor ons allebei onze 2e relatie, we hebben allebei 2 volwassen kinderen uit ons 1ste huwelijk, die allemaal op zichzelf wonen.
Ik kan niks goed doen, kan geen afspraken maken met vriendinnen als hij vrij is (hij werkt in ploegendienst en wil eigenlijk t liefste dat ik thuis ben als hij er is), heeft geen inlevingsvermogen iets wat ik heel erg mis, ik ben zelf een sociaal iemand, die t leuk vindt om mensen om zich heen te hebben, hij totaal niet, laat hem maar lekker thuis in zijn veilige omgeving.
We zijn sinds 1 jaar in therapie, gaan af en toe samen, vooral de sessies dat we samen gaan probeert hij alles zo uit te leggen dat het allemaal wel aan MIJ moet liggen, ik communiceer niet goed in zijn ogen, maar hij verdraait alles om zelf maar zo goed mogelijk voor de dag te komen.
Mijn kringetje is erg klein geworden in die 6 jaar, mensen komen niet meer spontaan langs, omdat hij altijd duidelijk laat merken dat hij ervan baalt als er iemand op de stoep staat, zelfs mijn kinderen komen alleen nog maar langs als hij aan het werk is.
Sommige vrienden/familie-leden begrijpen niet dat ik het volhou, en vragen zich af wat voor macht hij toch over mij heeft, maar ondanks alles hou ik toch van hem en heb soms ontzettend medelijden met hem als ik zie hoe hij worstelt met zijn gevoelens. Hij doet zijn best, maar kan ineens uit t niets omslaan in zijn stemming.
Tot nu toe heeft hij alleen verbaal geweld tegen me gebruikt, me of uitschelden/of dagenlang "dood-zwijgen".

Ook heeft hij regelmatig last van sombere stemmingen en vergeet te genieten van het leven, zelf heb ik 2 jr geleden mijn broer verloren (46jr) en probeer ik sindsdien elke dag bewust met het leven om te gaan.

Vorig jaar heb ik een paar maanden op mezelf gewoond, maar al snel zocht hij contact en vertelde dat hij me zo mistte en er alles aan zou doen om zijn gedrag te "veranderen" nou dat heeft 4 maanden geduurd en toen had hij zijn eerste uitbarsting weer en volgden er dagenlang verwijten enz. Het gaat nu een paar dagen goed, dan valt er weer iets voor en reageert hij weer volkomen onvoorspelbaar, kan ik weer "opdonderen" enz.enz.
Ik moest even mijn verhaal kwijt.

Ka, 14-08-2010 10:27 #8
Amai deed me dat pijn om dit artikel te lezen, ik ben beginnen wenen en kon precies niet meer stoppen, alles in mijn lichaam deed pijn omdat ik na 22 jaar eindelijk begin te beseffen dat ik ook met een narcist getrouwd ben. Ik ben er echt kapot van, telkens dacht ik het komt wel goed en probeerde me ervan altijd daarvan zelf te overtuigen. Na een uitbarsting van hem soms ook met lichamelijk geweld kwam hij dan altijd af met "ik wist echt niet wat ik deed en ik wil je niet kwetsen. Ik moet van hem als we ergens gaan altijd mijn mond houden want anders maak ik hem bij het minst dat ik zeg belachelijk bij iedereen. Geloof me ik dacht dikwijls hoe kan ik nu weten wat voor hem goed of kwaad is? In de buitenwereld denkt iedereen oh wat een fantastisch koppel is dat ook na 22 jaar samen te zijn. Ja ik geloof het zelf bijna niet maar deze week zijn we nog gaan eten om onze 20ste huwelijksverjaardag te vieren, wat voel ik mij echt belachelijk! De avond nadien begon hij weer te roepen en te verwijten, ik ben dan maar weer eens gevlucht voor de zoveelste keer. Ja ik denk terug nu moet het stoppen maar het is precies of dat gaat niet. Ik hou echt van hem en dacht ook dat hij dit verdiende omdat hij zelf een heel moeilijke jeugd gehad heeft met psychisch en lichamelijk geweld. Ja als ik nu terugdenk weet ik dat zijn ouders ook narcisten zijn! Ik weet echt niet meer wat ik moet doen wat hij heeft terug gedreigd als ik hem verlaat of als hij mij nu vindt ik een kogel door mijn hoofd krijg ofwel hoe dan ook ik zal eindigen tussen 4 planken (ja een kist) Ik heb echt heel veel schrik van hem en weet dat hij dat ook zal doen, hij heeft mij al zoveel aangedaan en zegt dat hij toch niets te verliezen heeft want als hij mij niet meer heeft heeft hij niets meer. Met zijn familie heeft hij al heel lang gebroken. Dus wat hem betreft als hij in de gevangenis komt heeft hij daar alles en wordt daar voor hem gezorgd. Het strafste van alles is nog dat hij in behandeling was bij een psychiater, hij is ook eens opgenomen voor 5 dagen en daarna vond hij zelf dat hij genezen was, en zij beweerd dat er met hem niets psychisch aan de hand is. Ja als hij bij haar op consultatie doet is hij precies de ideale man en in de instelling deed hij alles rustig mee. Ikzelf kan niets zeggen want als hij het weet krijg ik er weer van langs. Ik heb ook een paar keer naar de psychiater gebeld toen hij weer die psychose had en ze zei heel rustig, Ka dat zijn triggers van in zijn jeugd, ga gewoon efkes weg bij hem en als je je niet veilig voelt laat jezelf dan opnemen op onze psychiaterie. Ben ik het nu echt die raar doet vraag ik mij constant af? Hoe geraak ik hieruit, mijn familie durf ik hier helemaal niets over te zeggen. Het lucht wel op dat ik dit allemaal hier een kan neerschrijven. Bedankt!

Angelique, 31-07-2010 15:57 #7
Heb net weer zitten huilen om bovenstaande artikel. O, wat herkenbaar. Ik heb 15 jaar met een narcist samengewoond en samen hebben we een zoon van 8. Ik lig nu al bijna twee jaar in scheiding, maar tot nu toe is er nog niet geregeld. Mijn ex ligt overal dwars en is "narcistisch" woest! Angstaanjagend. Ik ben letterlijk met mijn zoon bij hem weggevlucht, met alleen wat kleren en persoonlijke spullen.
Ik knok om er weer bovenop te komen, maar dat ik meer kapot ben gemaakt dan ik dacht, merkte ik toen ik geconfronteerd werd met onzekerheden op een moment dat ik het niet verwachtte. Ik voelde letterlijk iets binnen in me knakken. Aankomende week heb ik een intake-gesprek met maatschappelijk werk, want ik wil me sterker voelen en steeds meer afstand nemen van het verleden. Dat ik dat niet alleen kan, heb ik nu gemerkt.
Ik merk dat ik weer makkelijker vrienden maak, want er is niemand om het weer kapot te maken. Alleen stel ik me nu wel argwanender op. Bang om weer zo behandeld te worden. Ik gebruik nu ook een schuilnaam, voor het geval dat…
Mijn advocaat is nu al bijna twee jaar bezig om kinderalimentatie en andere zaken geregeld te krijgen en heeft ook toegegeven dat hij dit nooit eerder zo erg heeft meegemaakt.

Saskia, 10-06-2010 10:11 #6
Na 30 jaar samenleven met een moeilijke man ben ik er gisteren toevalligerwijs achter gekomen dat hij narcist is. Het is een bevrijding en nu pas kan ik ernaar gaan handelen in de goede zin. Hartelijk dank voor de informatie.
Vriendelijke groet, Saskia

Cirkel, 17-05-2010 21:35 #5
Onze dochter heeft volgens ons nps. vele werkrelaties, drie maal getrouwd en gescheiden. Zeer respectloos naar ons. met woede aanvallen, katten en beledigingen. Kan voor de buitenwereld zeer overdreven charmant overkomen. Met haar laatste ex, onderhoud zij nog een knipperlichtrelatie. Hij mag op de kinderen passen, leuke weekeinden organiseren, vakanties betalen, enz. Hij is vele malen de deur gewezen en kwam bij ons klagen. Wederom blijft hij steevast naar haar terugkeren. Vele respectloze en vernederende opmerkingen hebben wij moeten incasseren de afgelopen jaren. Nu mogen de kleinkinderen niet meer bij ons komen. Onze belangrijkste zorg is om te weten te komen hoe gaat een moeder met deze stoornis om met de kinderen buiten het oog van de buitenwereld. Heeft U hier ervaring mee. Wij vinden onze kleinkinderen geslotener en gereserveerder reageren, Graag uw advies.

Nienke, 21-04-2010 16:30 #4
Ik heb ook een relatie gehad met een psychopaat/narcist ben door hem vernedert hij zij dat ik dingen gedaan had die absoluut niet waar zijn. Word nu door hem zwart gemaakt bij de mensen waar hij nog steeds mee omgaat hij zegt onderanderen dat hij mij dom vond. En weet je wat nog het ergste is deze man is GGZ -PSYCHOLOOG van beroep.
Ik heb hem op de sportvereniging leren kennen en vond het toen een aardige lieve rustige man en ik dacht met zijn opleiding en beroep iemand wel normale normen en waarden zou bezitten. Hij al verschillende relaties achter de rug heeft die mislukt zijn en ik er achter ben gekomen dat hij alleen de fouten vertelt die de ander heeft gemaakt en zijn eigen aandeel daarin niet aan mij vertelt heeft. Ben er kapot van dat ik hier in heb kunnen trappen. Reactie infoteur, 21-04-2010
Nienke,

Ja, helaas kom je ook narcisten tegen in de psychiatrie en dan bedoel ik niet als patiënt maar als (zogenaamde) hulpverlener. Spijtig dat deze mensen zulke verantwoordelijkheden toebedeeld krijgen.

Niemand van ons is ooit volledig veilig voor manipulatie van een narcist, we kunnen wel leren om sneller bepaalde gedragspatronen te herkennen en ontsnappen voordat het te laat is!

Veel kracht toegewenst met je herstel!

Willemien, 08-03-2010 12:35 #3
Hoe herkenbaar dit…
Ik was getrouwd met een Narcistische Psychopaat. Weet bijna wel zeker dat hij heeft geprobeerd mij te stikken (met een vuilniszak), toen hij door mij werd afgewezen omdat ik geen sex met hem wilde. Waarop hij alles in elkaar sloeg boven. Toen ging bij mij het licht uit, ik snapte er niets van. Wat ik ook deed, ik deed het nooit goed. Ik ben van dingen beschuldigd die ik nooit heb gedaan. Maar ik ging bijna geloven dat ik het wel had gedaan. De buitenwereld snapt niet waarom ik zo'n goede vent laat gaan. Vooral mijn ouders en familie hebben me dat enorm kwalijk genomen. Voor de buitenwereld was hij een goede vent, er hoefde maar iemand in de nood te zitten. Dan rende hij…
Voor mij… was hij niet zo. En niemand geloofde mij. Ik heb stiekum de scheiding voorbereid samen met mijn advocaat. Zij heeft ervoor gezorgd dat hij weg moest.
Toen dacht ik dat ik rust kreeg, maar toen begon hij met lasteren, bij mijn ouders en familie. En bij zijn eigen familie. Dreigsmsjes, en allerlei verwensingen. Maar tegen zijn advocaat beweerde hij dat onze scheiding hem diep had aangegrepen. Tegen iedereen trouwens, want ohhhh hij was zo zielig. Ik ben in mei een jaar alleen, en ik heb het nog steeds niet altijd verwerkt wat hij mij heeft aangedaan. Mijn grens was bereikt, en ik heb voor mezelf gekozen. Ik heb moeten leren, dat ik hem niet kan veranderen. Ik kan alleen mezelf veranderen. Reactie infoteur, 10-06-2010
Hoi Willemien,

wat je schrijft is zo waar, je kunt niet hem maar wel jezelf veranderen. Dapper dat je voor jezelf hebt gekozen!

Ik hoop dat de mensen die echt belangrijk voor je zijn er toch voor je zijn, ondanks de laster campagne van de narcistische psychopaat. Misschien kun je bv. je ouders op deze pagina's wijzen of het boek 'Destructieve relalatie's'van Jan Storms laten lezen.

Het is vaak moelijk om begrip te krijgen uit je omgeving. Als je het niet zelf hebt meegmaakt is het zo ook moeilijk te geloven. Voor je verwerking is het wel belangrijk dat je erover kunt blijven praten / schrijven. Misschien is het daarom een goed idee om je aan te melden bij het logenotenforum: http://nps.bbforum.nl

Erna, 19-01-2010 01:07 #2
Nadat ik vanavond al deze artikelen had gelezen was ik opgelucht het was allemaal zo herkenbaar maar nu mijn vraag weet deze man wat hij me heeft aangedaan? of is er helemaal geen sprake van een geweten hij heeft me lichamelijk geestelijk en financieel uitgeput ik dacht dat het cultuurverschil was maar hij was al 20 jaar in nederland en net vanmiddag beldt hij me op ik kreeg niet eens de kans wat te zeggen hij was aan het schelden en schreeuwen ik was heel de dag van slag en aan het trillen ik heb mn haar afgeknipt wat ik niet van hem mocht doen ik voel me er wel wat beter door Reactie infoteur, 22-01-2010
Hoi Erna,

Je stelt een hele goede vraag, waar elk slachtoffer van narcisme mee te maken krijgt.

Is hij er bewust van wat hij me heeft aangedaan?

Om die vraag te beantwoorden heb ik er een artikel over geschreven:

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/49874-weet-een-narcist-wat-hij-doet.html

Pientje, 17-01-2010 16:11 #1
Ben 1 1/2 jaar getrouwd geweest met een narcist en nu na de scheiden 1 1/2 jaar geleden hebben we nog steeds kontakt. Ik moet het stoppen hij heeft mij kunnen veranderen in iemand die niets meer wilde. Ik was altijd bezit met iets. 2 weken terug dacht ik moet ervoor zorgen dat ik weer de oude word het lukte totdat jij gisteren weer een aanval op me deed die ernstig bezeerde en ben ik vandaag nog niet de deur uit gegaan. Ik kon op een gegeven moment niet eens meer gewoon boodschappen doen. Vanaf morgen zal ik proberen weer interesse in mijn oude vrienden en kennissen te krijgen. Reactie infoteur, 18-01-2010
Tip:
Narcisme en Relaties - Lotgenoten Forum http://nps.bbforum.nl/

Infoteur: Mjon
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Man en vrouw
Reacties: 110
Schrijf mee!