InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Sociaal > Jodendom en maatschappij: pluriformiteit i.p.v. integratie

Jodendom en maatschappij: pluriformiteit i.p.v. integratie

Jodendom en maatschappij: pluriformiteit i.p.v. integratie Het orthodoxe Jodendom in Nederland is geen voorstander van integratie van minderheden in de Nederlandse maatschappij. Dit ervaart men als cultuur bedreigend. Uiteraard is het leren van de Nederlandse taal noodzakelijk voor een versnelde naturalisatie om de economische positie van de zwakkere immigrant te versterken. Maar er moet wel sprake zijn van tolerantie jegens de cultuur en godsdienst van minder vindt Rabbijn Evers. Ook Etsel geeft zijn visie weer.

Integratie een uiting van intolerantie

Het streven naar integratie van minderheden leidt tot intolerantie. Er wordt dan geen rekening gehouden met de cultuur en normen van de 'buitenlanders'. De immigranten hebben behoefte aan elkaars steun en eigen religieuze beleving. Daarom moet de overheid een onderscheid maken tussen interne en externe faciliteiten: enerzijds de rechtspositie verbeteren, anderzijds de vreemdeling in zijn waarde laten. Volledige integratie is alleen maar een uiting van intolerantie.

Hoe vreemdelingen tolereren?

De komst van vreemdelingen moet niet als een bedreiging worden ervaren maar als een verrijking van de Nederlandse cultuur. Vreemdelingen moeten hun identiteit bewaren omdat ze bij gedwongen integratie in een identiteitscrisis kunnen geraken. Voor orthodoxe islamieten en Joden is het niet goed om te zien hoe hun kinderen worden opgeslokt door de Nederlandse materialistische en nihilistische cultuur.

Tweesporenbeleid: interne en externe faciliteiten

Een pluriforme maatschappij is de realiteit. Ook binnen de autochtone Nederlandse bevolking zijn er interne verschillen: hervormd, gereformeerd, katholiek, seculier, links, rechts, etc. Nederland is nog steeds behoorlijk verzuild. Iedere groep wil gerespecteerd worden. Dus laten we ook de minderheidsgroep respecteren.

Interne conflicten oplossen binnen eigen gemeenschap

Rabbijn Evers pleit voor het oplossen van interne conflicten binnen de eigen gemeenschap. Men zou hierbij kunnen denken aan het arbitrage recht: een arbiter die de functie van de Nederlandse rechter overneemt. De beslissingen zouden dan door de Nederlandse sterke arm afgedwongen kunnen worden.

Ontkennen cultuur verschillen vergroten de kloof

Door het erkennen van de cultuur verschillen zullen spanningen tussen de autochtone en allochtone bevolking verminderen.

Visie van Etsel

Geert Wilders: Joods-christelijke beschaving versus islamitische beschaving

Lezers van mijn artikelen zullen zijn opgevallen dat ik nogal vaak het beleid van Geert Wilders steun. Dit betreft echter alleen zijn visie ten aanzien van de extremistische islam. Zijn visie over integratie heb ik meer problemen mee. Met name zijn stellingname dat de Joods-christelijke beschaving beter is dan de islamitische beschaving deugt niet. Het klopt dat de islamitische beschaving in een identiteitscrisis zit door de extremistische islam. En het klopt ook dat de gematigde moslims hier weinig stelling tegen nemen. Maar om de islamitische beschaving als inferieur te beschouwen in vergelijking tot de Joods-christelijke beschaving snijdt geen hout. Laten we niet vergeten dat de christelijke beschaving 2000 jaar lang in een identiteitscrisis heeft gezeten met een valse theologie ten aanzien van de Joden. Van een echte christelijke beschaving op dit gebied is nauwelijks sprake geweest. In dat opzicht was de islamitische beschaving eeuwenlang een stuk beter wat betreft haar houding jegens Joden (hoewel ook Joden tweederangs burgers waren binnen moslimlanden).

pluriformiteit wenselijk maar wel binnen bepaalde grenzen

Ik deel de visie van Rabbijn Evers dat Nederland een multiculturele samenleving moet zijn. Dit is eerder een verrijking dan een verarming. In dat opzicht kan Nederland een voorbeeld nemen aan Israël waarbij Joden uit verschillende delen van de wereld het land zijn binnengestroomd. Er is eenheid gecreëerd via de taal en het leger (dienstplicht voor bijna iedereen), maar de eigen cultuur heeft men kunnen behouden. Er is nog steeds onderscheid tussen Asjkenazische, Sefardische en Mizrachi Joden (eigen rabbijnen, synagogen, religieuze scholen). Veel Joden spreken ook nog steeds de taal uit de landen waar ze vandaan komen (hoewel dat natuurlijk zal afnemen in volgende generaties). In Israël wordt niet tegen nieuwe Joodse immigranten gezegd: “aanpassen of oprotten.” Elke Jood is welkom. Ook de minderheidsgroepen in Israël (Arabieren, Druzen en christenen) kunnen hun eigen cultuur handhaven. De minderheden worden niet gedwongen om Joods te worden.

Uiteraard zijn er enige spanningen binnen de Israëlische samenleving: religieus versus niet-religieus, links versus rechts, Jood versus Arabier, etc. Maar de oplossing om deze spanningen te verminderen kunnen niet gevonden worden in integratie. Alleen een pluriform Israël kan de kloven op den duur dichten. Daar komt bij dat in Israël veel spanningen gerelateerd zijn aan het Joods-Arabisch conflict. In zo'n situatie moet men uitkijken dat extremisten (zowel Joods als Arabisch) niet de lakens gaan uitdelen.

Sommige lezers zullen zeggen dat Israël geen Palestijnen toelaat, dus is er sprake van intolerantie. Het eerste klopt, het tweede niet. Israël is in de eerste plaats een Joodse staat om de Joodse bevolking te beschermen. Zou Israël een massale toestroom van Palestijnen toestaan dan zijn de Joden niet meer veilig in eigen land.

In Nederland is geen sprake van een oorlogssituatie. Daarom zou in principe een pluriforme samenleving heel goed kunnen slagen. Integratie kan daarentegen geen extremistische invloeden uitsluiten, ze zullen er juist door versterkt worden omdat minderheden dan in een identiteitscrisis raken. Het spreekt vanzelf dat Nederland wel grenzen moet stellen aan de immigratie. Het is een klein land dat niet veel buitenlanders kan opnemen zonder dat er chaos ontstaat. Het pluriforme beleid moet wel beheersbaar blijven.

Lees verder

© 2010 - 2017 Etsel, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Geschiedenis van de EUGeschiedenis van de EUDe Europese Unie dateert uit 1951. De oprichting is ontstaan na de tweede wereldoorlog. Met de oprichting van de Europes…
Ziekte en re-integratieZiekte en re-integratieHoe verloopt het re-integratietraject van een zieke of arbeidsongeschikte werknemer? Volgens de Wet Verbetering Poortwac…
Het dilemma van de integratieIntegratie is al enige tijd een hot item in de Nederlandse samenleving in het algemeen en in de politiek in het bijzonde…
Europese Integratie en Desintegratie voor 1945Europese Integratie en Desintegratie voor 1945Ondanks het feit dat er meer aandacht was voor Europese integratie na het einde van de Tweede Wereldoorlog, was men er a…
BedrijfstakanalyseBedrijfstakanalyseVoor de beoordeling van een bedrijkfstak is het belangrijk te weten in welke levensfase men zit. De fase waarin men verk…
Bronnen en referenties
  • Oude wijn in nieuwe zakken - Rabbijn Evers

Reageer op het artikel "Jodendom en maatschappij: pluriformiteit i.p.v. integratie"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Etsel
Laatste update: 07-01-2011
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Sociaal
Special: Jodendom en maatschappij
Bronnen en referenties: 1
Schrijf mee!