InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Sociaal cultureel > Het New York agreement
mijn kijk op

Het New York agreement

In New York in 1962 besloten van Rooyen, Prins Bernhard en President Kennedy samen om de Papua´s geen vrijheid te gunnen. De Papua´s kregen niet het recht op zelfbeschikking, ofwel: hen werd een onafhankelijk land ontzegd. In de jaren daaraan voorafgaand had Nederland besloten om de Papua´s de begeleiden op hun weg naar onafhankelijkheid. Men had Papua´s opgeleid tot parlementariërs en een parlement opgericht, genaamd de Nieuw-Guinea Raad. Veder had Nederland de Papua´s een nationaal symbool, een nationale vlag en een nationaal volkslied gegeven. In de laatste jaren dat Nederland kolonisator was, hingen de Papuavlag, de Morgenster en de Nederlandse vlag gebroederlijk samen.
West-Papua vlagWest-Papua vlag

Inhoud:


De grootste goudmijn ter wereld

In Indonesië ziet men het New York agreement als een bilateraal verdrag tussen Indonesië en Nederland. In feite is het een Bilderbergiaans wurgcontract. Prins Bernard was een Nazi-prins en oprichter/voorzitter van de Bilderbergconferentie, een illuster gezelschap machthebbers dat het lot van de wereld bepaald zonder daarover verantwoording af te leggen aan een parlement. Het bedrijfsleven is de sterkste macht bij de Bilderbergers; de politici moeten slechts sturend optreden in de schijnwerpers ten dienste van machtige multinationals. De belangrijkste reden dat de Papua´s hun recht op zelfbeschikking is onthouden is het feit dat er één berg is waar de grootste goudmijn ter wereld is gehuisvest, de derde grootste kopermijn ter wereld en waar ook nog eens zilver en andere metalen wordt gevonden.

Drie antidemocratische heren

In New York werden de goede bedoelingen van Nederland om de Papua´s te begeleiden naar onafhankelijkheid door een drietal heren om zeep geholpen. Dit staaltje neokolonialisme werd versterkt doordat het verdrag van New York zelfs werd overtreden. Er stond namelijk in dat de Papua´s recht hadden op een referendum. De Indonesiërs, die een tijdelijk bestuur onder een VN-mandaat hadden gekregen, besloten geen referendum uit te voeren maar ruim 1000 stemgerechtigden aan te wijzen die of waren omgekocht, of waren gemarteld om voor aan sluiting bij Indonesië en tegen onafhankelijkheid te stemmen. Zo werd kunstmatig een unanieme uitslag voor aansluiting bij Indonesië geforceerd. Tegenstanders werden gewoon vermoord, gemarteld of iemand anders werd aangewezen om te stemmen. Omkoping was ook zeer gebruikelijk; sommige Papua´s werden bestuursfuncties en auto´s aangeboden.

Act of no choice

Dit referendum werd destijds de act of free choice genoemd maar staat thans bekend als de act of no choice. Het is algemeen bekend dat Indonesië het voormalig Nederlandse deel van het eiland Nieuw Guinea heeft toegeëigend door fraude. Indonesië beweert daarentegen dat zij het recht hadden om het referendum op islamitische wijze te interpreteren; volgens het musyawarah-systeem. De V.S. steunde het moslim-imperialisme heimelijk tot de aanvallen op 11 september 2001. De reden voor deze steun was dat de Amerikanen nauwe banden hebben met de economische machthebbers in Islamitische landen en Indonesië is het grootste islamitisch land ter wereld.

Tekort aan keuzes

Een van de redenen waarom het referendum een frauduleuze aangelegenheid is geweest, is de uitsluiting van een keuze mogelijkheid om in een Nederlands-Nieuw-Guineaans samenwerkingsverband toe te treden. Waarschijnlijk had, als het referendum zonder martelingen en corruptie had plaats gevonden, had die optie de beste kans gemaakt aangezien alle Papua´s de Nederlanders in de jaren ´60 op handen droegen omdat ze zagen dat het in hun land veel beter ging dan in Indonesië, waar de armoede sinds de onafhankelijkheid door corruptie en wanbestuur hoge vlucht had genomen. Tekenend is dat tot ver in de jaren 80 van de 20e eeuw de Indonesiërs algemeen praatten over ´tempo biasa´ als het ging over de Nederlandse tijd. ´Tempo biasa´ betekent ´de normale tijd´ of ´de gewone tijd´. Tijdens de Javaanse overheersing in de Indonesische republiek wordt nog nauwelijks afval opgehaald, zijn er te weinig elektriciteitscentrales, is er geen meter extra spoorlijn aangelegd, stortten Indonesische gebouwen massaal in en graaft men bergen af waardoor duizenden mensen inmiddels door modderstromen zijn omgekomen. Indonesiërs wonen nog steeds het liefst in een oud Nederlands huis omdat deze aardbevingproof blijken terwijl de Indonesische gebouwen als zandkastelen instorten bij een aardbevinkje.

De grootste goud- en kopermijn

Een andere overtreding van het het New York Agreement of New York verdrag was dat Indonesië direct begon met het ontginnen van de grootste goud- en kopermijn ter wereld; de Grasberg. Dat deed Indonesië niet zelf maar een Amerikaans-Canadees bedrijf Freeport dat valt onder het conglomeraat van Rio Tinto. De goudmijn is al jarenlang de grootste bijdrager aan de schatkist van Indonesië. De Papua´s blijven echter een zeer arm en onderdrukt volk.

Een verzwegen genocide

Daarnaast begon sinds het VN-mandaat wat buurland Indonesië mocht uitvoeren een grootschalige genocide. Volgens academisch onderzoeken uit Australië en de V.S. zijn tussen de 400.000 en één miljoen mensen vermoord tussen 1963 en 1969. Alle Nederlanders moesten destijds noodgedwongen tussen 1962 en 1963 het land verlaten. Toen de Nederlanders vertrokken waren heeft Indonesië zich ontpopt als een moordlustig, gewetenloos monster terwijl de wereld weg keek. Vooral de houding van de Nederlandse regering is opvallend. Terwijl het beleid van een weg naar onafhankelijkheid wat op democratische wijze tot stand is gekomen door de absolute macht van Prins Bernhard in één dag om zeep is geholpen, wilde geen één politicus dit misstand aan het licht brengen. Sterker nog: tot ver in de 21e eeuw houden Nederlandse politici zich stil omtrent dit feit.

De communistische drogreden

Het verdrag van New York werd ondertekend op 15 augustus 1962. Dat was ten tijde van de koude oorlog tussen de U.S.S.R. en de V.S. Soekarno was destijds de president in Indonesië en hij dreigde om communistisch te worden. De V.S. zouden dat willen hebben voorkomen en zouden daardoor ertoe gekomen zijn om Indonesië door dik en dun te steunen bij het verkrijgen van West Papua. Dit moet echter in het licht van enkele politieke en economische feiten. Het communistische argument is een drogreden die in het licht der koude oorlog-polemiek internationaal gezien overtuiging bood. Andere feiten waren veel belangrijker voor de Amerikaanse steun van een neokolonialistisch handelen van de grootste islamitische staat ter wereld. Weinig mensen hebben zich ooit afgevraagd hoe een islamitische staat ooit communistisch kan worden. Dat is een eerste belangrijke argument voor de communistische drogreden. Ten tweede is West Papua het toneel van de grootste goud- en kopermijn ter wereld. De Amerikanen begonnen deze te ontginnen terwijl het nog een V.N.-mandaatgebied was. De Indonesische maandaatbestuurders faciliteerde de Amerikanen in hun wens om de mijn te exploiteren, ook omdat Soekarno zelf daardoor de inhoud van de schatkist verhoogd zag worden. Indonesië was in de Nederlandse tijd altijd een superrijk en welvarend land geweest maar doordat Soekarno alle Nederlandse bedrijven had genationaliseerd en de Nederlanders eruit had gegooid, was Indonesië ineens straatarm geworden. Het verhaal van een aansluiting bij het communistische deel van de wereld is derhalve een drogreden geweest om woekerwinsten uit de goudmijn. Bovendien geldt als derde reden dat uranium bij de vleet werd gewonnen in West-Papua, wat in de jaren 60 een belangrijke grondstof was voor het operationeel maken van kerncentrales en atoombommen.

De genocide sluipt voort

Nadat het Indonesische leger via een VN-mandaat voormalig Nederlands Nieuw-Guinea bezet hield, heeft het flink huis gehouden. Men begon gelijk met het vermoorden van duizenden Papua´s. Daarnaast trok men alles uit het land om het te verkopen. De Nederlanders hadden een telefoonnetwerk ingesteld maar de Indonesische generaals trokken eigenhandig de telefoonkabels uit de grond om het koper te verkopen. Ook fietsen, auto´s, wastafels, koelkasten en allerlei huisraad werd meegenomen naar Indonesië om het vooral aan Japan te verkopen. Verder kregen de Amerikanen vanaf dag één van het VN-mandaat een vrijbrief om de goudmijn te exploiteren, iets wat onder normale omstandigheden alleen na het referendum had kunnen plaats vinden. Hierdoor was al duidelijk wat de uitslag van het referendum zou worden; een gedwongen unanieme stemming voor aansluiting bij Indonesië. Het ergste is uiteraard de genocide die vanaf dag één van de Indonesische inval plaats vond. Deze heeft volgens onderzoeken van een Amerikaanse en Australische universiteit tussen de 400.000 en één miljoen levens gekost. Dorpen worden nog steeds plat gebrand en vrijwel wekelijks sterven er mensen door militair geweld. Deze genocide is nog nooit ter sprake geweest in een officiële vergadering van de Verenigde Naties, hoewel iedereen in de wereld hiervan op de hoogte kan zijn.

Militairen in burger

De genocide in West-Papua gaat door tot op de dag van het verschijnen van dit artikel. Het is extra moeilijk om te bezien of het geweld militair is aangezien de meeste militairen in burgerkledij rondlopen. Het komt bijvoorbeeld voor dat bestuurders van taxi-bromfietsen met beschermende kleding een ongeval voorwenden waarbij een Papua, die vaak geen helm wordt gegeven de dood vindt of zwaar gewond raakt. Verder worden mensen gedood door vergiftigingen, het inhuren van gratis prostituees uit Thailand die een HIV-besmetting hebben en het onthouden van medische hulp aan Papua´s.

Recht op zelfbeschikking

Al deze grove misstanden zijn in gang gezet door het New York-agreement, van een drietal heren wiens namen nog steeds geroemd worden in de Nederlandse media, Prins Bernhard, Van Rooyen en President Kennedy. De Papua´s zijn geen Aziaten maar Melanesiërs. Dat is een Pacifisch volk. De Papua´s hebben op grond van hun ras, cultuur en geografische ligging recht op zelfbeschikking, op het besturen van hun eigen land. Nederland heeft gepoogd dit aan hen te geven maar nadat van Rooyen en Prins Bernhard naar Kennedy zijn gegaan heeft Nederland de Papua´s compleet in de steek gelaten.

Harry van Bommel

Soms zijn er in de politiek nog voorstanders van een autonoom Papua, zoals SP-er Harry van Bommel. Autonomie is niet wat de Papua nastreeft; zij willen onafhankelijkheid en geen autonomie binnen de Indonesische landsgrenzen. Bovendien heeft Harry van Bommel, één van de weinige voorstanders in de Papuazaak de Molukse vlag en de Papuavlag door elkaar gehaald; hij noemde de Molukse vlag de Morgenster, wat juist de Papuavlag is. Dat deed hij op een vier uur durende ´conferentie´ in Den Haag in 2012 waar de Molukse kolonisatie door Indonesië helemaal niet aan bod kwam. Dit misverstand is tekenend voor het trieste feit hoe weinig de Nederlanders afweten van hun eigen voormalige koloniën.
© 2014 - 2019 Tom008, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Nicolaas Jouwe, beslist geen papualeiderNicolaas Jouwe heeft het grootste gedeelte van zijn leven in Nederland gewoond, maar is een Papua. Hij wordt door de Ned…
De dekolonisatiealliantieHelaas zijn anno 2014 nog niet alle gebieden in de wereld gedekoloniseerd. Er zijn zelfs nieuwe kolonies ontstaan na de…
Arnold Ap, Antropoloog, Musicus en VrijheidsstrijderArnold Clemens Ap is een vrijheidsstrijder uit Papua die in 1984 op 39-jarige leeftijd vermoord is door het Indonesische…
Het leven van John F. KennedyHet leven van John F. KennedyJohn Fitzgerald Kennedy was één van de beroemdste presidenten van Amerika. Maar wie was hij eigenlijk en wat heeft hij a…
Wereldstad New YorkDe ene vind het een drukke, stressvolle stad en de ander vindt het er heerlijk en doet er juist energie bij op. Feit is…
Bronnen en referenties
  • http://en.wikipedia.org/wiki/New_York_Agreement
  • Interview met diverse papua´s
  • Indonesisch standpunt: http://www.google.nl/url?q=http://www.indonesianembassy.org.uk/pdf/overview_restoration_papua-1.pdf

Reageer op het artikel "Het New York agreement"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Tom008
Gepubliceerd: 20-05-2014
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Sociaal cultureel
Bronnen en referenties: 3
Artikelen met het label 'Mijn kijk op…' bevatten naast objectieve informatie ook een persoonlijke mening en/of ervaring.
Schrijf mee!