InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Man en vrouw > Transseksualiteit

Transseksualiteit

Sommige mensen zijn niet tevreden met zichzelf. Sommigen zijn zelfs ongelukkig met wie ze zijn. Een deel daarvan voelt zich zo ongelukkig, omdat ze het idee hebben dat ze in een verkeerd lichaam zijn geboren. Mensen die denken of voelen tot de andere sekse te behoren, noemen we transseksuelen. Maar wat is transseksualiteit nu eigenlijk? En hoe voelt een transseksueel zich?

De beweegredenen waarom mannen zich zouden willen laten ombouwen tot vrouw

Transseksualiteit, ook wel transgenderisme genoemd, is het verschijnsel dat een persoon zich niet thuis voelt in zijn of haar eigen lichaam. Dat komt omdat deze persoon een aangeboren gevoel heeft tot de andere sekste te behoren. De ‘eigenlijke identiteit’ klopt dan niet met de fysieke verschijning van die persoon.

Wanneer iemand transseksueel is, hoeft dit niet te betekenen dat hij of zij al een geslachtsverandering heeft ondergaan. Het kan namelijk ook zo zijn dat een persoon het gevoel heeft tot de andere sekse te behoren en dus in een verkeerd lichaam gelooft te zitten. Lang niet alle transseksuelen besluiten om daadwerkelijk een geslachtsverandering te ondergaan, omdat het een hoop teweeg brengt, zowel psychisch als fysiek. Toch zijn er een aantal transseksuelen die er wel voor kiezen om zich te laten ombouwen tot het andere geslacht. De voornaamste reden voor deze personen is omdat zij zich ten opzichte van hun eigen identiteit ‘onnatuurlijk’ moeten gedragen. Ze voelen zich dan niet lekker in hun vel en zijn niet echt gelukkig.

Een oplossing hiervoor is om zich daadwerkelijk om te laten bouwen. Dit is wel een ingrijpende beslissing, maar dit biedt voor de meesten toch de beste uitkomst, omdat het geheim over hun transseksualiteit en het onnatuurlijke gedrag ten opzichte van hun ware identiteit vaak psychisch vermoeiend zijn.

Gedachten en gevoelens tijdens de geheimhouding van transseksualiteit

De mannen met het gevoel een vrouw te zijn voelen zich zeer ongemakkelijk met dit gevoel. Ze verwijten hun gevoel dan ook vaak aan biologische fouten. Zij suggereren dat ze gewoon in een verkeerd lichaam zijn geboren. Ze overwegen dan wel een geslachtsverandering, maar ze kiezen hier niet altijd voor, aangezien dit dramatische gevolgen kan hebben voor hun verdere leven. Het kan namelijk zo zijn dat ze hun partner en kinderen verliezen en dat het contact met de ouders, familieleden en andere mensen uit de naaste omgeving wordt verbroken. Sommigen zijn zelfs bang dat zij hun baan zullen verliezen. Dit zijn voor een aantal transseksuelen genoeg belangrijke redenen om geen geslachtsverandering te ondergaan en hun gevoelens proberen te controleren.

Vaak bestempelt men transseksuelen als homoseksueel. Dit omdat mannelijke transseksuelen graag tot het vrouwelijke geslacht willen behoren en hun voorkeur uit gaat naar mannen. Voor hun gevoel betekent het eenvoudigweg dat zij heteroseksueel zijn: zij beschouwen zichzelf ook niet als homoseksueel en nemen het anderen vaak zeer kwalijk wanneer zij de transseksuelen als homoseksueel bestempelen.

Er worden vaak vraagtekens gezet bij het feit dat er transseksuelen zijn die gewoon met een vrouw getrouwd zijn en vaak ook zelfs kinderen hebben. Dit is redelijk eenvoudig te verklaren. Veel mannen, met het gevoel een vrouw te zijn, zijn zeer bang voor negatieve reacties uit de omgeving. Zowel over het feit dat zij transseksueel zijn, als over de kwestie of zij homoseksueel zijn. Omdat zij bang zijn om vrouwelijke karaktertrekken te vertonen, gaan zij juist het tegenovergestelde benadrukken. Zij gaan zich dan hypermannelijk gedragen. Dit kan zich uiten in sport, zoals voetbal, in gedrag, zoals machogedrag, maar het kan zich natuurlijk ook uiten in relaties: veel van de mannen zijn getrouwd en hebben vaak één of meerdere kinderen. Vaak ook vermijden zij typisch vrouwelijke dingen te doen, zoals het huishouden of boodschappen doen.

Veel mannen met het gevoel een vrouw te zijn, durven niet aan hun naaste omgeving te vertellen wat er allemaal in hun hoofd speelt. In plaats van dat zij open kaart spelen, zodat zij zich niet onnatuurlijk tegenover hun eigenlijke identiteit hoeven te gedragen, verzwijgen zij wat er aan de hand is. Dit doen zij, omdat zij bang zijn voor negatieve reacties. Zij zijn bang niet geaccepteerd te worden en bestempeld te worden als ‘anders’ en zo geïsoleerd zullen raken.

Omdat zij zich zo onnatuurlijk moeten gedragen en, voor hun eigen gevoel, met niemand over hun transseksualiteit kunnen praten, zitten ze niet lekker in hun vel en hebben ook vaak last van een schaamtegevoel. Ook zien zij veel dingen zwart in, waardoor ze depressief kunnen worden. Door deze depressiviteit raken ook een aantal van de transseksuele mannen verslaafd aan alcohol of drugs, maar sommigen ontwikkelen juist een eetstoornis. Dit alles om de emotionele pijn proberen te verzachten en te vergeten. Met alcohol of drugs proberen ze hun ‘ware ik’ te onderdrukken. Er is zelfs een klein aantal mannen dat zelfmoord overweegt en een klein gedeelte daarvan probeert ook daadwerkelijk zichzelf om te brengen.

Voor sommigen is het toch te moeilijk om hun ware identiteit te onderdrukken, met of zonder alcohol of drugs. Enkelen onder hen uiten hun eigenlijke identiteit heimelijk in travestie, om in hun eigen behoefte te voorzien en om even ‘zichzelf’ te zijn.

Gedachten en gevoelens na de bekendmaking van de transseksualiteit

Toch vertelt het gros van deze mannen uiteindelijk dat zij transseksueel zijn. Ze kunnen vaak niet langer meer met hun geheim rondlopen, omdat ze er vaak letterlijk ziek van worden. Ze willen dat daar een einde aan komt. Ook komt het vaak voor dat zij vertellen transseksueel te zijn uit verantwoordelijkheidsgevoel en schuldgevoel: ze vinden dat hun dierbaren het recht hebben om te weten wat er aan de hand is en voelen zich er schuldig over dat ze nooit eerder oprecht zijn geweest over hun eigenlijke identiteit.

Het vertellen van het grote geheim blijft toch altijd heel erg moeilijk. Vaak beginnen ze subtiel met het informeren van hun naasten over transseksualiteit, zonder daarbij meteen door de mand te vallen. In de meeste gevallen vertellen deze mannen het geheim aan hun eigen partner, omdat zij zich hiermee het meest verbonden voelen. Vervolgens is het vaak zo dat de partner de rest van de familie informeert, aangezien deze mannen toch een zeer groot schaamtegevoel hebben. Wel vertellen de mannen zelf aan hun eigen kinderen over hun transseksualiteit, omdat ze vinden dat ook hun eigen vlees en bloed er recht op heeft om persoonlijk van hun eigen vader te horen wat er allemaal gaande is.

Meestal reageert de sociale omgeving positief. Helaas is dit niet zo in alle gevallen, maar in de gevallen waarin dit wel gebeurt, zijn de mannen altijd heel erg opgelucht. Ze zijn blij dat ze niet meer met hun grote geheim moeten rondlopen en zijn zeer enthousiast over het feit dat ze geaccepteerd worden zoals zij in werkelijkheid zijn. Ze kunnen zich nu natuurlijk gedragen, zonder erop te hoeven letten dat zij hun waren identiteit niet per ongeluk verraden.

Van de mensen die de transseksuelen niet accepteren zoals ze zijn, die vaak niet uit de naaste omgeving komen, trekken de mannen zich vaak weinig aan, omdat de belangrijkste mensen in hun leven hen wel accepteert, wat voor hen het voornaamste is. Wel benadrukken bijna alle transseksuelen dat zij geaccepteerd willen worden als vrouw, niet als transseksueel.

Maar in de gevallen waarin de naaste omgeving juist zeer afkeurend reageert, voelen veel mannen toch een zekere vorm van spijt dat zij het verteld hebben. Veel van deze mannen raken depressief, omdat zij zich geïsoleerd voelen en niet meer geaccepteerd. Vaak konen zij er met psychische hulp wel bovenop, maar hun bekendmaking heeft wel een litteken achtergelaten. Vaak beginnen deze mannen een nieuw leven, met maar weinig of soms zelfs helemaal geen contact meer met hun naasten.

Na de bekendmaking besluiten bijna alle mannen om een daadwerkelijke geslachtsverandering te ondergaan, omdat zij een lichaam willen hebben dat bij hun identiteit en gevoelens past. Vaak krijgen zij ook veel steun na hun bekendmaking, waardoor het makkelijker is m over te gaan op een geslachtsverandering. Zij raken zeer gemotiveerd en zien in dat hun wens toch zeer belangrijk is voor henzelf.

Het leven na de geslachtsverandering

De daadwerkelijke geslachtsverandering is een ingrijpende verandering. Het is allemaal zeer wennen voor de mannen zelf en voor de omgeving. Gelukkig is het een langzaam proces, wat het wennen ondersteund. Het is namelijk niet alleen de geslachtsoperatie zelf, maar ook de hormonenkuur die eraan voorafgaat en het veranderende gedrag van de mannen. Ondanks dat het zo wennen is, vinden de mannen het allemaal de moeite waard. Zij voelen zich lekker in hun ‘nieuwe’ vel zitten en genieten meer van het leven dan dat zij voorheen deden. Ook de naaste omgeving voelt zich beter, omdat zij zien dat de transseksuelen zich ook veel beter voelen en nu pas ook echt gelukkig zijn.

Maar toch is het voor de partners van deze transseksuelen zeer moeilijk. Ze houden nog wel van hun partner, maar het ‘houden van ‘ is veranderd. In de meeste gevallen gaan de partners dan ook uit elkaar als vrienden. Maar soms komt het wel eens voor dat ze toch bij elkaar blijven. Vaak omdat de partners nog steeds van elkaar houden en het dan ook moeilijk vinden om plotseling alleen te zijn en de kinderen alleen op te moeten voeden. Ook zijn er vrouwen bij hun partner blijven uit steun.

Jonge kinderen hebben er vaak moeite mee om te begrijpen wat er allemaal gebeurt. Zij gedragen zich meestal niet anders dan normaal, ook al stellen zij wel vaak vragen over waar hun ‘papa’ dan is. De oudere kinderen die het wel beseffen, hebben er in het begin ook moeite mee dat hun vader ‘weg’ is. Maar zij blijven hun vader toch steunen, omdat ze blij zijn om te zien dat hun vader nu eindelijk echt gelukkig is.

Veel mensen die niet uit de naaste omgeving komen, vinden het onnatuurlijk of onzinnig dat de transseksuelen een geslachtsverandering hebbe n ondergaan. Zij gedragen zich dan ook afkeurend op de transseksuelen, negeren hen, of behandelen hen onrechtvaardig.

Het is dan ook niet zeldzaam dat deze contacten worden verbroken, vaak ook nemen de transseksuelen ontslag en gaan op zoek naar een nieuwe baan, om nieuwe contacten te doen en om een frisse start te maken.

Maar ondanks alles zijn de transseksuelen gelukkiger dan voorheen. Zij genieten nu volop van het leven en de nieuwe uitdagingen die het hen als vrouw biedt. Zij ervaren absoluut geen spijt en beweren vaak dat zij eigenlijk te lang hebben gewacht met hun geslachtsverandering. Zij voelen zich nu pas zichzelf en mag hun ‘ware ik’ naar buiten komen, wat jarenlang onmogelijk was. Zij zijn nu ook verlost van een groot geheim en een groot gevoel van onbehagen. Ze zijn blij een vrouw te zijn.
© 2010 - 2019 Jennymeijer, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
De oorzaak van transseksualiteitNog tot het heden rust er een taboe op transseksualiteit. Bij de meeste mensen staan de vooroordelen al klaar wanneer he…
Transseksualiteit: gesprekken met genderteamIndien iemand denkt transseksueel te zijn, kan er een intake-gesprek met het genderteam aangevraagd worden. Mocht bij he…
Spijt van geslachtsverandering, wat nu?Spijt van geslachtsverandering, wat nu?Bij genderdysforie of transseksualiteit heeft een persoon het gevoel geboren te zijn in het verkeerde lichaam. Een biolo…
Joods medische ethiek: transseksuele chirurgieJoods medische ethiek: transseksuele chirurgieTransseksuelen zijn mensen die het gevoel hebben in een verkeerd lichaam te zitten. Het schijnt bij mannen vaker voor te…
Transgender of transseksueel: wat is het verschil?Transgender of transseksueel: wat is het verschil?Transgender of transseksueel zijn. Sommige mensen denken dat dit hetzelfde is. Maar dat is het niet. Man zijn maar je vr…
Bronnen en referenties
  • Bockting, W. (2003). Macht en onmacht bij transseksuelen. De psycholoog, 38 (10), 541. Gagné, P. et al. (1997). Coming out and crossing over: identity formation and proclamation in a transgender community. Gender & Society: official publication of Sociologist for Women in Society, 1 (4), 478-508. Hogenelst, M. (2001). Wanneer travestie serieus wordt: studiedag transgenderisme. De psycholoog, 36 (11), 615-616. Orobio de Castro, H. (1993). Made to Order: sex/gender in a transsexual perspective. Utrecht: Het Spinhuis. Ramet, S. (1996). Gender Reversals & Gender Cultures: anthropological and historical perspectives. New York: Routledge.

Reageer op het artikel "Transseksualiteit"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Jennymeijer
Gepubliceerd: 27-08-2010
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Man en vrouw
Bronnen en referenties: 1
Schrijf mee!