mijn kijk op

Israël toont haar ware aard in Gaza

Israël toont haar ware aard in Gaza De enige manier om de oorlog in Gaza te begrijpen is door te kijken naar de historische context. De oprichting van Israël in mei 1948 markeert een gigantische onrechtvaardigheid voor de Palestijnen. Britse officieren keurden de Amerikaanse inmenging af. Op 2 juni 1948, schreef Sir John Troutbeck aan de minister van Buitenlandse zaken Ernest Bevin, dat de Amerikanen verantwoordelijk waren voor het oprichten van een boevenstaat door het installeren van "an utterly unscrupulous set of leaders". Deze uitspraak werd vaak afgedaan als onterecht, maar Israëls walgelijke aanval op de inwoners van Gaza, en de medeplichtigheid van Bush bij de aanval, maken de uitspraak zeer actueel.

Het zionistische koloniale project achter de Green Line

Wat het meeste te verafschuwen is, is het zionistische koloniale project achter de Green Line. De Israëlische bezetting van de West Bank en de Gazastrook na de oorlog van 1967 hebben weinig te maken met veiligheid, maar alles met territoriaal expansionisme. Het doel was de creatie van Groot Israël door permanente politieke, economische en militaire controle over de Palestijnse gebieden. Het resultaat is een van de langste en meest brute militaire bezetting in de moderne geschiedenis.
Vier decennia van bezetting zorgden voor niet te herstellen schade aan de economie van de Gazastrook. Met een gigantische groep vluchtelingen opeengepakt op een kleine strook land, zonder enige infrastructuur of natuurlijke rijkdom, was de toekomst voor Gaza al nooit rooskleurig. Gaza is echter niet simpelweg een geval van economische onderontwikkeling, maar een uniek gemeen geval van opzettelijke de-ontwikkeling. Israël maakte van de Gazaanen goedkope arbeiders en een makkelijke afzetmarkt. De ontwikkeling van lokale industrie werd belemmerd om het voor de Palestijnen onmogelijk te maken te ontsnappen aan hun onderdanigheid aan Israël, en om de economische onafhankelijkheid te voorkomen die essentieel is voor echte politieke onafhankelijkheid.

Gaza is een klassiek geval van koloniale uitbuiting in het post-koloniale tijdperk. Joodse nederzettingen in bezet gebied zijn immoreel, illegaal en een onoverkomelijk obstakel voor vrede. Ze zijn een instrument voor exploitatie en een symbool van de gehate bezetting in één. In Gaza, waren er in 2005 slechts 8.000 kolonisten in vergelijking met 1.4 miljoen Palestijnen. Toch hadden de kolonisten 25% van de grond, 40% van de bewerkbare grond en het leeuwendeel van de schaarse waterbronnen in handen. Direct naast deze indringers, leefde de meerderheid van de bevolking in pure armoede en onvoorstelbare misère. Ruim 80% leeft van minder dan $2 per dag. De leefomstandigheden zijn bespottelijk voor beschaafde standaarden, en vormen zo een voedingsbodem voor politiek extremisme.

In augustus 2005 was het een Likud regering aangevoerd door Ariel Sharon, die een unilaterale Israëlische terugtrekking uit Gaza op touw zette, waarbij alle 8.000 kolonisten gedwongen werden te vertrekken. Hamas had hiervoor met succes campagne gevoerd. De terugtrekking was een vernedering voor het leger. Aan de rest van de wereld presenteerde Sharon het als een bijdrage aan vrede op basis van een tweestaten-oplossing. Maar in het daarop volgende jaar vestigden 12.000 nieuwe kolonisten zich op de West Bank, waardoor een Palestijnse staat weer verder weg was dan ooit. Land roven en vrede maken zijn nu eenmaal niet te combineren. Israël had een keuze, en het verkoos land boven vrede.
De ware motivatie achter de terugtrekking was het verleggen van de grenzen van Groot Israël, door groter blokken nederzetting op de West Bank te incorporeren in de Staat Israël. De terugtrekking uit Gaza was geen inleiding tot vrede met de Palestijnse autoriteit, het was een inleiding tot verdere zionistische expansie in de West Bank. Geankerd in een fundamentele afwijzing van de Palestijnse nationale identiteit, was de terugtrekking uit Gaza onderdeel van het lange termijn project om de Palestijnen een onafhankelijk politiek bestaan te onthouden.

Israëlische kolonisten verdwenen, maar de militairen bleven Gaza controleren ter land, ter zee, en in de lucht. 's Nachts werd het een openluchtgevangenis. Vanaf dit moment had de Israëlische luchtmacht onbeperkt de vrijheid bommen te droppen, geluidsbommen te maken door laag over te vliegen en daarbij door de geluidsbarrière te gaan, en door de weerloze inwoners van deze gevangenis te terroriseren.

Israël een democratie?

Israël portretteert zichzelf als enige democratie in een zee van autoritarisme. Toch heeft het in haar hele geschiedenis niks gedaan om democratie te promoten aan Arabische zijde, maar heeft het er wel alles aan gedaan om het te ondermijnen. Israël heeft een lange geschiedenis van collaboratie met reactionaire Arabische regimes om Palestijns nationalisme te onderdrukken. Ondanks alle hindernissen is het de Palestijnen echter gelukt om de enige democratie in de Arabisch wereld op te bouwen, met misschien Libanon als enige uitzondering. In januari 2006 werden er vrije en eerlijke verkiezingen gehouden waarbij Hamas als winnaar uit de bus kwam. Israël weigerde echter deze democratisch gekozen regering te erkennen, met als argument dat Hamas een terroristische organisatie zou zijn.

De VS en de EU sloten zich schaamteloos aan bij Israël in het boycotten en demoniseren van de Hamas regering. Men zorgde ervoor dat ze geen toegang hadden tot buitenlandse hulp en kredieten. Een surrealistische situatie ontwikkelde zich, waarbij een aanzienlijk deel van de internationale gemeenschap sancties oplegde, niet tegen de occupant maar tegen de geoccupeerden, niet tegen de onderdrukker maar tegen de onderdrukten.

Zoals zo vaak in de tragische geschiedenis van Palestina, kregen de slachtoffers de schuld van hun eigen ongeluk. Israëls propagandamachine bleef de boodschap volhouden dat Hamas een terroristische organisatie is, dat ze coexistentie met de Joodse staat afwijzen, dat hun nationalisme gelijk staat aan antisemitisme, dat Hamas een grote bende van religieuze fanatici is en dat de islam onverenigbaar is met democratie. Maar de simpele waarheid is, dat de Palestijnen een normaal volk zijn met normale aspiraties. Ze zijn niet beter of slechter dan welke andere nationale groep dan ook. Wat ze boven alles aspireren, is een stuk land dat ze het hunne kunnen noemen en waarop ze in vrijheid en waardigheid kunnen leven.

Zoals elke andere radicale beweging, begon Hamas haar programma te matigen met de toename van haar macht. Van ideologische afwijzing in haar handvest, boog Hamas om naar een partij die meer open staat voor onderhandelingen over een tweestaten-oplossing. In maart 2007 vormden Hamas en Fatah een regering van nationale eenheid die bereid was te praten met Israël over een lange termijn oplossing en een staakt-het-vuren. Israël echter, weigerde te praten met een regering waar Hamas deel van uitmaakte.

Israël hield vol aan haar tactiek van verdeel en heers tussen rivaliserende Palestijnse facties. Eind jaren '80 had Israël de oprichting van Hamas gesteund om zo Fatah, een seculiere nationalistische beweging, te verzwakken. Vervolgens begon Israël corrupte Fatah leider te pushen om hun religieuze politieke rivalen aan de kant te schuiven, en zelf de macht te heroveren. Agressieve Amerikaanse neoconservatieven maakten deel uit van dit sinistere plot om een Palestijnse burgeroorlog te ontketenen. Hun inmenging speelde een belangrijke rol in de val van de nationale eenheidsregering en in de beslissing van Hamas om in juni 2007 de macht te grijpen om een Fatah-coup te voorkomen.

Slachtofferschap en zelfmedelijden

Het offensief dat Israël op 27 december startte was de culminatie van een reeks clashes en confrontaties met de Hamasregering. In een bredere zin is het echter een oorlog van Israël tegen de Palestijnse bevolking, omdat de bevolking deze regering aan de macht had gebracht. De door Israël opgegeven reden voor oorlog was het willen verzwakken van Hamas, en het intensiveren van de druk op haar leiders om akkoord te gaan met een nieuw staakt-het-vuren op door Israël gestelde voorwaarden. De onuitgesproken motivatie is echter het ervoor zorgen dat de Palestijnen in Gaza door de rest van de wereld gezien worden als een humanitair probleem, en om zodoende hun strijd voor een onafhankelijke staat te doen stuklopen.

De timing van de oorlog is met politieke precisie bepaald. De officiële naam van de oorlog tegen Gaza is ‘Gegoten lood’, woorden uit een kinderliedje over een tolletje waarmee op Chanoeka wordt gespeeld, maar het zou beter zijn het ‘de Verkiezingsoorlog’ te noemen. Ook in het verleden waren er Israëlische militaire acties kort voor de verkiezingen. Menachem Begin bijvoorbeeld, bombardeerde de kernreactor van Irak tijdens zijn campagne in 1981. Volgens zijn tegenstrever Shimon Peres was dat een verkiezingstruc, maar Begin riep tijdens de daaropvolgende verkiezingsbijeenkomst: ‘Joden, zouden jullie geloven dat ik onze dappere jongens de dood in zou sturen of, nog erger, gevangen zou laten nemen door menselijke beesten, alleen maar om een verkiezing te winnen?’ Begin won de verkiezingen. Er staan in Israël nationale verkiezingen gepland voor 10 februari, en in de strijd om de stemmen staan alle kandidaten in de rij om hun taaiheid aan de bevolking te tonen. Arabische partijen worden overigens gebanned. Het leger stond al te popelen om Hamas de genadeklap toe te brengen om de smet op hun reputatie weg te werken als gevolg van de mislukte oorlog tegen Hezbollah in Libanon in juli 2006. Israëls leiders kunnen ook rekenen op apathie en incompetentie van de pro-westerse Arabische regimes en op onvoorwaardelijke steun van President Bush aan het einde van zijn termijn. Bush had van tevoren al bepaald alle schuld af te schuiven op Hamas, door alle voorstellen van de VN Veiligheidsraad met betrekking tot een onmiddellijk staakt-het-vuren te vetoën, en door Israël direct een vrijbrief te geven om een grondoffensief in Gaza te starten. Munitie wordt onbeperkt aangevoerd.

Zoals altijd, claimt het machtige Israël slachtoffer te zijn van Palestijnse agressie, maar de ongelooflijke asymmetrie in macht tussen de twee partijen laat niet veel twijfel over wie het echte slachtoffer is. Dit is werkelijk een gevecht tussen David en Goliath, maar het bijbelse beeld is omgekeerd: een kleine en weerloze Palestijnse David wordt geconfronteerd met een tot de tanden toe bewapende, genadeloze en in gigantische overmacht zijnde Israëlische Goliath. De toevlucht in brute militaire kracht wordt, als altijd, vergezeld door een bespottelijke retoriek van slachtofferschap en zelfmedelijden, overgoten met oneindige zelfrechtvaardiging. In het Hebreeuws is dit beter bekend als het syndroom van bokhim ve-yorim, "huilen en schieten".

De schuld van Hamas

Om precies te zijn is Hamas niet geheel onschuldig in dit conflict. Waar het geconfronteerd werd met ontkenning van haar overwinning en met niet te overwinnen tegenstand, heeft het haar toevlucht gezocht in het wapen van de zwakken: terreur. Militanten van Hamas en de Islamitisch Jihad bleven Qassams afvuren op Israëlische nederzettingen in de buurt van Gaza, totdat Egypte afgelopen juni een staakt-het-vuren wist te creëren. De schade van deze rakketen is minimaal maar het psychische effect veel groter, waardoor de Israëlische bevolking bescherming eist van haar regering. Onder deze omstandigheden had Israël het volste recht te handelen vanuit zelfverdediging, maar de reactie op de speldenprikken van de rakketaanvallen was buiten alle proporties. De getallen spreken voor zich. In de drie jaar volgende op de terugrekking uit Gaza zijn 11 Israëli’s omgekomen door rakketen. In de periode tussen 2005 en 2007 alleen al, heeft het Israëlische leger echter 1290 Palestijnen in Gaza vermoord, waaronder 222 kinderen.

Wat de getallen ook zijn, het vermoorden van burgers is verkeerd. Deze regel is van toepassing op zowel Israël als Hamas, maar Israëls hele geschiedenis is er een van niet te rechtvaardigen, onophoudelijke wreedheid ten opzichte van de inwoners van Gaza. Israël hield tevens de blokkade van Gaza in stand, ondanks dat deze volgens het akkoord zou moeten worden opgeheven. Hamas heeft het volste recht dit te beoordelen als een daad van militaire agressie. Tijdens het bestand, hield Israël alle export uit Gaza tegen en schond hiermee een akkoord uit 2005, met als gevolg een scherpe daling van de werkgelegenheid. 49.1% van de bevolking van Gaza is werkloos. Tegelijkertijd hield Israël het grootste gedeelte van de vrachtwagens tegen die voedsel, gas, brandstof, reserveonderdelen voor waterreservoirs, medicijnen en medische instrumenten vervoerden, tegen. Het is moeilijk te begrijpen hoe het uithongeren en laten doodvriezen van Gazaanen bescherming moet bieden aan de Israëli’s aan de andere kant van de grens. Maar al zou het helpen, het zou immoreel zijn, een vorm van collectief straffen die strikt wordt verboden door internationale humanitaire verdragen en wetten.

‘Israël moet zichzelf verdedigen tegen de raketten die onze steden in het zuiden terroriseren’, verklaarde de Israëlische woordvoerder. ‘De Palestijnen moeten reageren op de moord op hun strijders in de Gazastrook’, zei de woordvoerder van Hamas. Het was niet eens een kwestie van een staakt-het-vuren dat werd doorbroken, want er was nooit een echt staakt-het-vuren geweest. De belangrijkste voorwaarde voor een staakt-het-vuren in de Gazastrook is het openen van de grensovergangen. Zonder een stroom van levensbenodigdheden is er geen leven mogelijk in Gaza. Maar de grensovergangen waren dicht. Anderhalf miljoen mensen zo in het nauw drijven is een oorlogsdaad. Het maakt het leven in de Gazastrook ondraaglijk: het overgrote deel van de werkgelegenheid wordt uitgeschakeld, honderdduizenden worden naar de rand van de hongerdood geduwd, ziekenhuizen hebben niet meer de middelen om zieken te behandelen en de toevoer van elektriciteit en water wordt afgesneden. Zij die besloten dat de grensovergangen zouden worden gesloten, wisten dat er onder deze omstandigheden geen sprake kan zijn van een echt staakt-het-vuren. Daarbovenop kwamen de provocaties van de kant van Israël die bedoeld waren Hamas een reactie te ontlokken. Na vele maanden waarin er nauwelijks raketten werden afgeschoten, werd het Israëlische leger naar Gaza gestuurd ‘om een tunnel te vernietigen die in de buurt van de grens uitkwam’. Uit zuiver militair oogpunt zou het zinvoller zijn geweest een hinderlaag op te stellen aan de Israëlische kant van de grens. Maar het doel was een voorwendsel te vinden voor het beëindigen van het staakt-het-vuren, en wel op zo’n manier dat het gemakkelijk was daar de Palestijnen de schuld van te geven. Deze tactiek kennen we nog uit de Zesdaagse Oorlog. En inderdaad, na meerdere van dergelijke acties waarbij Hamasstrijders werden gedood, sloeg Hamas terug met een offensief van raketten en was het gedaan met het staakt-het-vuren. Iedereen gaf uiteraard Hamas de schuld.

Israëlische wreedheid

De wreedheid van de Israëlische soldaten is volledig in overeenstemming met de leugenachtigheid van hun woordvoerders. Acht maanden voor de start van het offensief tegen Gaza, richtte Israël heet National Information Directorate op. De doelstelling van dit directoraat is het aan de media overbrengen van de boodschap dat het Hamas is dat het bestand schond; dat het Israël is dat haar burgers wil beschermen; en dat de strijdkrachten er alles aan doen om burgers te sparen. Israëls spin doctors zijn opmerkelijk succesvol geweest in het overbrengen van hun boodschap. Maar, in essentie is al hun propaganda een grote berg leugens.

Een brede kloof scheidt de realiteit van Israëls acties van de retoriek van haar woordvoerders. Het was niet Hamas maar het Israëlische leger dat het bestand schond. Dat deed het door op 4 november 2008 Gaza te betreden en zes Hamasleden te vermoorden. En dat deed het eerder al door de blokkade in stand te houden. Israëls doelstelling is niet enkel het beschermen van haar burgers, maar het omver werpen van de Hamasregering in Gaza, door de mensen zich tegen hun leiders te laten keren. En verre van het sparen van burgers, is Israël schuldig aan het roekeloos bombarderen achter een drie jaar oude blokkade die de inwoners van Gaza, nu 1.5 miljoen, op de rand van een humanitaire catastrofe heeft gebracht. Tijdens de bombardementen maakt het gebruik van verboden clusterbommen en witte fosfor. Het bijbelse bevel van een oog om een oog is barbaars genoeg. Maar Israëls gestoorde offensief tegen Gaza volgt de logica van een oog om een wimper.

Een oplossing?

Geen enkele militaire escalatie kan Israël de garantie geven van immuniteit voor rakketen van de militaire vleugel van Hamas. Ondanks alle dood en verderf die Israël over hen heeft uitgestort, weten zij vast te houden aan hun strijd. Dit is een beweging voor wie martelaarschap het hoogst haalbare is. Er bestaat geen militaire oplossing voor het conflict tussen deze twee gemeenschappen. Het probleem met Israëls concept van veiligheid, is dat het de andere gemeenschap geen enkele vorm van veiligheid toestaat. De enige manier waarop Israël veiligheid kan verkrijgen is door te praten met Hamas, een organisatie die meerdere malen heeft laten weten bereid te zijn te praten over een lange termijn bestand met een Joodse staat binnen de grenzen van vóór 1967. Israël heeft onderhandelingen geweigerd met dezelfde reden als de weigering om te onderhandelen over het Arab League Peace Plan van 2002 welke nog steeds op tafel ligt: het vereist concessies en compromissen.

Deze korte beschouwing van Israëls staat van dienst van de afgelopen vier decennia maakt het lastig om niet tot de conclusie te komen dat het een schelmstaat is geworden met "an utterly unscrupulous set of leaders". Een schelmstaat schendt gewoonlijk internationale wetten, bezit massavernietingswapens en oefent terrorisme uit: het gebruik van geweld tegen burgers voor politieke doeleinden. Israël voldoet aan alle drie deze criteria. Wie de schoen past zal deze dragen. Israëls werkelijke doel is niet een vreedzame coëxistentie met haar Palestijnse buren, maar een militaire dominantie. Bovenop de fouten uit het verleden stapelt het nog veel grotere fouten met steeds ernstigere gevolgen. Politici zij er, net als ieder ander, vrij in de fouten en leugens uit het verleden te herhalen. Het is echter geen verplichting. Minister van Defensie Ehud Barakvan de Arbeidspartij en Tzipi Livni van Kadima, nemen nu hun toevlucht tot de oude Israëlische truc van een verkiezingsoorlog. In de polls kreeg Barak binnen 48 uur vijf zetels meer in de Knesset, het Israëlische parlement. Dat zijn inmiddels 200 Palestijnse doden per parlementszetel. Maar het is moeilijk lopen op stapels dode lichamen. Het kan zo weer omslaan als de oorlog straks door de Israëli’s als een mislukking wordt gezien. Bijvoorbeeld als de raketten in het zuiden blijven neerkomen. Israëlische mislukkingen zijn meestal dure mislukkingen.

Lees verder

© 2009 - 2020 Dessal, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
De Gazastrook, altijd in de schijnwerpersAl vele jaren vormt de Gazastrook of kortweg Gaza, een bron van nieuws. Dit gebied zeer dicht bevolkt door Palestijnen,…
Judea en Samaria 13: conflict over waterJudea en Samaria 13: conflict over waterHet conflict over water op de West Bank (Judea en Samaria) heeft directe implicaties voor Israël binnen de bestandslijne…
Boekrecensie: Hoe genees je een fanaticus – Amos OzrecensieBoekrecensie: Hoe genees je een fanaticus – Amos OzHet boek 'Hoe genees je een fanaticus' (2006) van de Israëlische schrijver Amos Oz bestaat uit twee essays gebaseerd op…

Barack Obama, wie is hij? InformatieBarack Obama, wie is hij? InformatieOp 20 januari 2009 wordt Barack Obama (voluit Barack Hussein Obama) om 6 uur ’s middags Nederlandse tijd, officieel inge…
Bronnen en referenties
  • Inleidingsfoto: WikimediaImages, Pixabay
  • Schlaim, Avi, 'How Israel brought Gaza to the brink of humanitarian catastrophe' (The Guardian, 7 januari 2009)
  • Avnery, Uri, 'Israëls onmogelijke oorlog tegen Gaza' (De Groene Amsterdammer)

Reageer op het artikel "Israël toont haar ware aard in Gaza"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Tartuffel (infoteur), 17-01-2009 14:26 #3
Hallo Peronista,

Je draaite de zaken om. Ik had het over 'dat' slachtofferschap: "Door zelfbeklag verschuif je de verantwoordelijkheid naar andere mensen of naar de omstandigheden." En dat is wat ik veel Palestijnen en Arabieren zie doen in dit conflict. Zich wentelen in slachtofferschap en hun verantwoordelijkheid externaliseren.

Hamas is niet gematigder. Hets sluiten van tijdelijke betanden - hudna genaamd - heeft niets met gematigdheid te maken. Men leze: In het boek 'Onbegrensde oorlog' van Peter Scholl-Latour* staat klip en klaar hoe we zoiets moeten duiden. "Het aanbod van een wapenstilstand [ook wel 'hudna' genoemd], dat veel Westerse commentatoren al zagen als een belangrijke concessie, kwam precies overeen met een duidelijke richtlijn, met een voorschrift uit de Sharia: met de 'Volken van het Boek' [Joden en christenen] mogen tijdelijke afspraken over een wapenstilstand gemaakt worden wanneer ze van voordeel zijn voor de rechtgelovigen, en zolang de tegenstander ondubbelzinnig superieur is. Verzoening mag men een dergelijke concessie nooit noemen."

"Feitelijk is het streven natuurlijk gewoon dat de Palestijnen weer in vrede en rust kunnen leven in hun oorspronkelijke woonomgeving, zonder daarbij gebukt te gaan onder de beestachtigheden van een regering die niet-joden niet voor vol aanziet." Dat is niet het streven van Hamas. Je bent verkeerd geinformeerd. Ik raad je aan het boek van Matthew Levitt te lezen. Tenzij "in hun oorspronkelijke woonongeving" een eufemisme is voor de ontmanteling van Israel hetgeen weer een eufemisme is voor de vernietiging ervan.

Oh ja, een paar jaren geleden had Hamas iemand in dienst genomen voor de PR. Die gaf het advies niet zo openlijk te zeggen dat ze uit zijn op de vernietiging van de staat Israel. Staat ook te lezen in bovenstaand boek.

Aan de vruchten herkent men de boom. Wat is er bijvoorbeeld gebeurd met de christenen in Gaza, wat gebeurd er met de overgebleven christenen in Gaza, en wat is ergebeurd met de christelijke boekhandel en de eigenaar van deze winkel en zijn vrouw? Dit lijkt mij een onderzoek waard.

Dit was mijn laatste reactie op deze discussie. Binnenkort verschijnt er een boekbespreking van mijn hand van het boek: Matthew Levitt. Hamas: Politics, Charity, and Terrorism in the Service of Jihad, 2006. Misschien treffen we elkaar in de toekomst op een ander forum.

Met vriendelijke groet,

Tartuffel. Reactie infoteur, 18-01-2009
Hallo Tartuffel,

Je hoeft hier ook niet op te reageren. Ik ben me ervan bewust dat we onveranderlijk een andere mening zijn toegedaan. Voor jou is Hamas een blok steen dat niet zal buigen, geen concessies kan doen. Maar het doet al consessies door te willen praten met een land dat al deccenia lang niets liever wil dan hen vernietigen. En mijn overtuiging is dat het nog verder zal buigen als de omstandigheden er naar zijn.
Je kunt blijven wijzen op theorieën gebaseerd op de islam. Maar een onderdeel van consessies doen is ook het aannemen van een gematigdere houding ten opzichte van deze voorschriften. Wie had honderd jaar geleden gedacht dat er openlijk homoseksuele vertegenwoordigers van de katholieke kerk zouden zijn? Wie had gedacht dat er priesters voor voorbehoedsmiddelen zouden zijn? Dat is de matiging waar ik het over heb.

Groet,
Pero

Tartuffel (infoteur), 16-01-2009 15:37 #2
Hallo Peronista,

Als ik - om een voorbeeld te noemen - Farouk Kaddoumi mag geloven, is het PLO handvest - alle onderhandelingen ten spijt - nooit veranderd.

Ik schreef dat een betand 'hooguit' 10 jaar zou duren. Totdat Hamas weer op krachten is gekomen en het de vijandelijkheden kan (en moet) continueren. De profeet Mohammed en het bestand van Hudaybiya dat hij sloot, is het voorbeeld voor Hamas. Ik maak mij daarom geen enkele illusie. (Lees bijv. pag. 605 ev uit: Ahmad ibn Naqib al-Misri, Reliance of the traveller, A classic manual of Islamic Sacred Law).

Je schreef over "de militante vleugel van deze sociaal-religieuze organisatie" toen je het over Hamas had. Alsof Hamas uit deze vleugels bestaat. Dat is een mythe. Matthew Levitt schreef een studie over Hamas (Matthew Levitt. Hamas: Politics, Charity, and Terrorism in the Service of Jihad, 2006). Hij schreef: "In fact, the links between members of the Hamas political wing and terrorist activities are symbiotic and have been interwined since the founding of Hamas in 1987." Een zeer verhelderende studie over Hamas. Ik raad het je aan deze te lezen. Daaruit blijkt dat Hamas geen kat in het nauw is, maar heel goed weten waar ze mee bezig zijn en via Dawa-activiteiten hun ideologie aan de man en vrouw brengen, bij voorkeur te beginnen als ze nog jong en kneedbaar zijn.

Ten slotte, de Palestijnse Arabieren (en de Arabische landen) hadden geen blok moeten vormen om de vorming van de staat Israel tegen te gaan. Dat is ook al weer zo'n voorbeeld van een beroerde keuze waar ik het over had. Het wordt tijd voor de Palestijnen (en de Arabische landen) om de hand in eigen boezem te steken, op te houden met zelfbeklag en een kritische zelfevaluatie te beginnen. Door zelfbeklag verschuif je de verantwoordelijkheid naar andere mensen of naar de omstandigheden. En dat slachtofferschap is een van de wortels van het probleem.

mvg, Tartuffel. Reactie infoteur, 16-01-2009
Beste Tartuffel,
Het woord slachtofferschap valt bij mij een beetje lastig. De reden hiervoor is dat het slachtofferschap de reden is van de stichting van de staat Israel. Een slachtofferschap dat er uiteraard ook wel is, maar zeer veel misbruikt wordt waardoor het een soort overdreven zelfmedelijden is geworden. Dit terwijl het de Palestijnen zijn die nu al zestig jaar het slachtoffer zijn van de onmenselijke behandeling die hen ten deel valt.

In het artikel valt te lezen dat Hamas met het toenemen van haar macht ook gematigder is geworden. In 1987 viel niet voor te stellen dat Hamas ook maar iets zou voelen voor onderhandelingen, waar dat nu al jaren wel het geval is.

Als we het ten slotte hebben over handvesten, dan is enige voorzichtigheid wel geboden. Niet alleen is het van belang of de inhoud ervan veranderd, ook is het belangrijk te zien hoeveel belang het handvest op zich heeft. Hamas spreekt in haar handvest van de 'vernietiging van de staat Israel'. Ik ben het Arabisch niet machtig, maar ik heb meermaals horen zeggen dat de tekst ook te vertalen valt als 'de ontmanteling van de staat Israel'. Feitelijk is het streven natuurlijk gewoon dat de Palestijnen weer in vrede en rust kunnen leven in hun oorspronkelijke woonomgeving, zonder daarbij gebukt te gaan onder de beestachtigheden van een regering die niet-joden niet voor vol aanziet.
In principe is dit niet anders van hetgeen Kadima in haar statuten heeft staan, namelijk dat 'het gehele Palestijnse gebied aan de Staat Israel toebehoort'. Dit komt natuurlijk op hetzelfde neer. Het stuk land hoeft niet van de aardbodem te verdwijnen, maar wel graag haar inwoners, zodat dit ook tot joods eigendom gerekend kan worden. Het staat er alleen gewoon wat diplomatieker. Hamas heeft jammer genoeg nooit geleerd wat het belang van propaganda naar de buitenwereld is (een propaganda die de westerse wereld aanspreekt).

Groet,
Pero

Tartuffel (infoteur), 14-01-2009 22:44 #1
De lange termijn bestand van Hamas met Israel zal hooguit 10 jaar duren, conform 'the treaty of Hudaybiya'. Open your eyes. We hebben hier niet te maken met een radicaal-islamitische groepering, wier doel is de vernietiging van de staat Israel, het herstel van de Dar al Islam en de verhoudingen zoals die horen (dhimmie).

Je gaat mee met het cultiveren van het slachtofferschap van de Palestijnen. Zij zijn echter net zomin David tegen de reus Goliath als Israel dat was in 1948 tegen de Arabische legers. Met deze laatste mythe is afgerekend door de zogenaamde nieuwe historici. Het wordt tijd dat Palestijnen hun geschiedenis ook kritisch gaan evalueren en afrekenen met hun mythes, i.p.v. zich te wentelen in slachtofferrol en het vijandsbeeld van Israel te cultiveren.

De Palestijnen zijn voornamelijk het slachtoffer van beroerde keuzes die ze zelf (of hun leiders) maken. Hiermee niet gezegd dat Israel geen fouten heeft gemaakt of maakt. Maar die worden in ieder geval breeduit in hun media bediscussieerd. Ik denk kritischer dan in de meeste westerse landen te doen gebruikelijk. Lees de opiniepagina's maar van Haaretz en andere Isr. kranten. Daar kunnen sommige volken een punthe aan zuigen…

mvg, Tartuffel Reactie infoteur, 15-01-2009
Hallo Tartuffel,
Het zal je niet verbazen dat ik het volledig oneens ben met jouw stellingen.

Een periode van tien jaar noem ik lange termijn, maar ik begrijp dat jij daar anders over denkt?
Hamas verbloemt haar streven niet door de vernietiging van Israel op te nemen in haar handvest. Maar wist je dat Fatah ooit een zelfde soort paragraaf had opgenomen in haar handvest? Dit is er echter door onderhandelingen, ik herhaal onderhandelingen, uitgehaald. Onderhandelingen die Hamas al meermaals heeft voorgesteld maar die Israel niet heeft geaccepteerd omdat het zich blind staart op het uiterste middel waar de militante vleugel van deze sociaal-religieuze organisatie naar grijpt. Een kat in het nauw maakt rare sprongen.

Weet je bovendien wat de belangrijkste reden is voor het feit dat de Palestijnen niet één blok konden vormen tegen het plan van Israel een etnische homegene natiestaat te stichtten waar zij dus geen deel van uit mochten maken? Dat is dat Israel, zorgvuldig gepland, de hoogste Palestijnse leider vermoorde in de jaren '40. Juist dat gebrek aan leiderschap voor een hele generatie, zijn ze nooit helemaal te boven gekomen.

Infoteur: Dessal
Laatste update: 17-01-2009
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Internationaal
Special: Midden-Oosten
Bronnen en referenties: 3
Reacties: 3
Artikelen met het label 'Mijn kijk op…' bevatten naast objectieve informatie ook een persoonlijke mening en/of ervaring.
Schrijf mee!