Judea en Samaria 11: strijd om land Joden – Arabieren

Judea en Samaria 11: strijd om land Joden – Arabieren In Judea en Samaria strijden Joden en Arabieren om land (zowel wat territorium als levensbron betreft). De Arabieren claimen het land vanwege voorvaderlijk eigendom en vanwege hun bestaan, geluk en eer. Joden claimen het land op religieuze en ideologische gronden, voor veiligheid en kwaliteit van leven. De Palestijnse Arabieren accepteren geen Joodse soevereiniteit in het Land Israël. Dit geldt zowel voor de PLO als Hamas. De PLO heeft haar standpunt wel wat gematigd maar wil Israël nog steeds niet als Joodse staat erkennen.

Israëlische controle van land in Judea en Samaria

Sinds 1967 heeft Israël honderdduizenden acres land in bezit genomen. Deze grond wordt gebruikt om Joodse nederzettingen op te bouwen en voor de uitbreiding van de nederzetting. Dit land wordt als staatsgrond beschouwd. Ook wordt land gebruikt voor militaire doeleinden, wordt land als verlaten eigendom verklaard, en wordt land onteigend voor openbaar gebruik. Joodse burgers worden geholpen door de staat om land te kopen op de vrije markt met het doel er nederzettingen op te richten.

Volgens de Vierde Conventie van Genève en de wetgeving van het Strafhof in Den Haag zijn civiele nederzettingen illegaal. Toch moet Israël haar burgers beschermen volgens het internationaal recht. Israël mag tijdelijk land van Arabieren in bezit nemen om er militairen en administratieve eenheden te vestigen. Tussen 1968-79 en na 2000 heeft Israël veel privé land in bezit genomen. In sommige gevallen heeft het Israëlische Hooggerechtshof deze onteigening nietig verklaard. Maar meestal geeft het Hooggerechtshof het leger gelijk. Zo is er land onteigend voor de aanleg van aparte wegen voor Joden om ze te beschermen tegen Palestijnse aanslagen.

Ottomaanse wet van 1858

Vanwege de vele petities bij het Hooggerechtshof heeft de Israëlische overheid een Ottomaanse wet van 1858 gebruikt om 40% van het land als staatsgrond te kunnen aanduiden. Het gaat om verlaten leeg staand land dat niet gecultiveerd of bebouwd is. In Judea en Samaria is 60% van het land niet bebouwbaar.

Uiteindelijk ziet het grondbeleid t.a.v. privé land van de Israëlische overheid er als volgt uit:
  1. geen land wordt onteigend waarvan bewezen kan worden dat het privé eigendom is;
  2. land dat meer dan tien jaar wordt bebouwd geeft een boer er een bepaald recht over;
  3. land wordt teruggegeven aan vluchtelingen die het in 1967 hebben verlaten – maar Israël heeft de terugkeer verboden.

Probleem voor de Arabieren is dat ze veel grond niet hebben laten registreren ten tijde van de Ottomaanse overheersing. De redenen hiervoor waren het verlangen het collectieve eigendom systeem te handhaven; ze wilden geen belasting betalen; en ze wilden niet in het Turkse leger dienen. Gedurende Jordaanse bestuur stond een derde van het gebied geregistreerd wat gebeurd was tijdens het Britse Mandaat bestuur.

Arabieren keren landbouw de rug toe

Vanwege het beperkte land dat in privé bezit was van de Arabieren verlieten velen de landbouw. Dit werd versterkt door het Israëlische verbod om geen waterbronnen meer te boren. Ook konden de Arabieren op de Israëlische arbeidsmarkt werken waardoor ze meer verdienden.

Landonteigening via de Jordaanse wet

Israël hanteert een Jordaanse wet om privé gronden te onteigenen voor openbare doeleinden. De onteigening wordt via mukhtars bekend gemaakt. Het onteigenen gebeurt niet vaak. Alleen als er sprake is van grote noodzaak zoals de aanleg van wegen. Sinds 1968 is ongeveer 6.125 acres onteigend (een derde daarvan bij Jeruzalem). De meerderheid is voor de bouw van Joodse nederzettingen.

Afwezigheid Eigendom Wet

In juli 2004 gebruikte de Israëlische regering de Afwezigheid Eigendom Wet om land in Oost-Jeruzalem te onteigenen van Arabieren die in 1967 naar de West Bank waren gevlucht. Dit werd door de Israëlische regering uit veiligheidsoverwegingen gedaan. De Arabieren zijn er niet voor gecompenseerd (het gaat om honderden miljoenen dollars). Ook op de West Bank is sinds 2004 zo'n 550 acres onteigend.

Visie van Etsel

In de strijd om land tussen Joden en Arabieren spelen twee conflicten.
  1. de politieke strijd tussen Arabieren en Joden: van wie is het gebied?
  2. de strijd tussen een traditionele samenleving met privé gronden zonder openbare planning en een moderne samenleving met staatsgronden en openbare planning.

Van wie is het gebied?

Zowel Joden als Arabieren claimen de West Bank (Judea en Samaria). Arabieren wonen er redelijk lang maar hebben nimmer een eigen staat gehad. Joden hebben wel in dit gebied een eigen staat gehad alhoewel dit lang geleden is. In principe hebben beide bevolkingsgroepen dus recht om er te wonen. De Arabieren willen echter alle Joden verjagen. Israël heeft geen Arabieren verjaagd (wel zijn Arabieren gevlucht vanwege oorlogsgeweld) en toegestaan dat de Palestijnse Autoriteit bestuur uitoefent over de Arabieren. Zouden de Palestijnse Arabieren bereid zijn om een democratische staat op te richten dan zouden Joden daar in principe kunnen wonen. Maar zoals gezegd willen de Palestijnse Arabieren dit niet. De enige optie voor Israël is om de Joden onder Israëlisch bestuur te handhaven.

traditionele versus moderne samenleving

De strijd om het land is ook een strijd tussen een traditionele en een moderne samenleving. Binnen de traditionele Arabische samenleving is nauwelijks sprake van openbare planning. Arabieren willen om verschillende redenen privé grond handhaven. De moderne Joodse samenleving kent nauwelijks privé grond. Bijna alles is staatsgrond en er vindt openbare planning plaats. Hoewel in beperkte mate privé grond van Arabieren is onteigend voor openbare doeleinden kunnen Arabieren hier ook weer van profiteren. De bouw van nederzettingen en de aanleg van een infrastructuur heeft geleid tot economische ontwikkeling waar de Arabieren ook van profiteren. Zo kunnen Arabieren gebruik maken van wegen en kunnen ze werken in de Joodse nederzettingen en industrieparken.

Lees verder

© 2013 - 2020 Etsel, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Judea en Samaria 14: Joods-Palestijnse demografieJudea en Samaria 14: Joods-Palestijnse demografieMocht er ooit een vredesregeling komen tussen Israël en de Palestijnen dan zullen bepaalde delen van Judea en Samaria ge…
Grenzen van Israël: Vanaf de Romeinen tot modern IsraëlVanaf de Romeinen tot aan de moderne staat Israël zijn er verschillende grenzen en districten geweest van het Land Israë…
Israëlisch-Arabisch conflict 5: Joods recht op Land IsraëlIsraëlisch-Arabisch conflict 5: Joods recht op Land IsraëlAan de oorsprong van de Arabische retoriek ligt de volgende basis bewering: "De Zionisten zijn indringers. Het is ons la…
Israëlisch-Arabisch conflict 8: Naweeën Zesdaagse OorlogIsraëlisch-Arabisch conflict 8: Naweeën Zesdaagse OorlogHet is nu moeilijk voor te stellen hoe de gevoelens in Israël en de Joodse wereld waren vlak vóór de oorlog in 1967. Vel…

Before they pass away - foto's van Jimmy NelsonBefore they pass away - foto's van Jimmy NelsonDe Nederlandse fotograaf Jimmy Nelson reisde drie jaar lang over de wereld op zoek naar inheemse stammen. Hij wilde cult…
Geografie Israël: rurale nederzetting – jisjoev kehillatiGeografie Israël: rurale nederzetting – jisjoev kehillatiTussen midden jaren '50 en 1967 kwamen er nauwelijks nieuwe rurale nederzettingen met een agrarische functie bij. Toen I…
Bronnen en referenties
  • West Bank and Gaza Strip - Elisha Efrat
  • Atlas of Israel

Reageer op het artikel "Judea en Samaria 11: strijd om land Joden – Arabieren"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Etsel
Laatste update: 08-07-2018
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Internationaal
Special: Geografie Israël
Bronnen en referenties: 2
Schrijf mee!