Borderline: een kijkje binnenin

Onze 25 jarige slanke, beeldschone en intelligente dochter heeft te kennen gegeven dat ze niet van ons houdt. Ze heeft geen jeugd gehad en vooral ik als mams heb gefaald. Vanaf haar negende had ze al een doodswens, wij vanaf die tijd geen leven meer! Nu wil ze geen contact meer, ze is geestelijk mishandeld. Ze heeft geen enkele vriendin meer en ook geen vriend, iedereen loopt na verloop van tijd gillend bij haar weg. Ze blowt als een gek, is op haar 22stige begonnen met roken. Drinkt rode wijn als appelsap en volgt een universitaire studie, psychologie! Ze vindt mij als moeder waardeloos en ik begrijp het niet. Ik denk zelf dat ik teveel achter haar aan heb gelopen om haar maar de zin te geven in wat ze wou omdat ze zo verdraaide moeilijk was. Als ze thuis is mag ik geen tv kijken, moet alleen met haar praten, mag niks vragen over school of ook maar iets wat haar betreft. In dit kleine dorpje kijkt iedereen me met de nek aan, dochter is zoals gezegd beeldschoon en toen ik twee jaar geleden mijn enkel brak en in een rolstoel zat duwde ze me expres in een rek zodat mijn gips brak en ik opnieuw naar het ziekenhuis moest. Haar vader kreeg op 1 januari 2005 een hartstilstand, hij was toen 47. Kwam ze in het ziekenhuis en zei: zitten we net naar een leuke film te kijken [Bridget Jones] heb jij weer wat! Klopt, net enkele maanden daarvoor had mijn man een acute bacteriële prostatitis en is voor de dood weggehaald. Ik weet het niet meer, dochter heeft een iq van 157, maar is zo'n draaideurkind. Het ergste is dat ik afgemaakt word als moeder, heb altijd voor haar klaargestaan, heb voor haar gevochten toen ze het moeilijk had op de basisschool, de middelbare school. In het leger, KMA Breda. De Pabo. Hengelo en Zwolle, niet afgemaakt. Na de propedeuse was het ajuus. Nog maar één jaar te gaan. Ze heeft het jarenlang op whipless gegooid na een val van een paard in diensttijd, nu is er na de mri niks te vinden, dus heeft ze een kutjeugd gehad, En dat doet zo zeer, het is niet waar, potverdorie ik was een overbezorgde moeder, ook niet goed, maar alles mocht en kon hier. Ik had altijd de halve basisschool hier te spelen, later de pubers van de middelbare school die hier hun ei kwijt konden. Hele nachten heb ik opgezeten. Biertje, knakworsten. Blowen in de tuin onder het verlichte afdak, deed er zelf niet aan mee! Ik heb veel ellende aangehoord, maar ik ben geen slechte moeder! Ik weet niet meer wat ik moet, dochter verdraait de feiten bij de artsen, ze liegt waar ik bij ben en nu zegt ze ze dus dat ik haar geestelijk mishandeld heb. Wat kan ik nog doen?

Kan hier maar 1 ding op zegge... Bah wat herken ik mijzelf hierin... Straks in januarie voor de 2e x beginnen met VERStraining nummer 1... Zie er nu al tegenop, al die confronterende dingen weer. Continu jezelf in alles herkennen en maar weer kutter voelen, maar uiteindelijk hopen we maar weer dat het na die training weer ietsje beter is. Wou dat het is een keer ophield! Weet van mezelf dat ik zo ontzettend moeilijk ben om mee om te gaan. Wil het niet meer, wil dat mensen mij normaal vinden!

Vrienden kijken mij nog steeds raar aan als ik ineens boos word om niks, maar ze weten wel dat ik ERS heb... Ze weten alleen nog niet zo goed hoe ze er mee om moeten gaan en dat maakt het voor mij zo ontzettend moeilijk. Heb soms dagen dat ik niet meer naar buiten durf te komen omdat ik bang ben dat ze mij stom vinden en mij niet mogen. Onze vrienden wonen namelijk naast ons... maargoed... al met al... herkenbaar dit!

Enorm herkenbaar dit artikel. Confronterend in de zin van: tsja leuk en nu dan. Al jaren denk ik dat: ik gewoon lastig ben, gezegend met een eigen mening, emotioneel, multi geinteresseerd en gewoon geen doorzettingsvermogen heb , zonder hier ooit echt iets mee te kunnen doen cq veranderen. Slingert van 1 crisis situatie naar de andere ergens had ik ooit een rustige periode verwachtend. De blijkt niet te komen en daar waar ik in het verleden nog wel wat gecharmeerd kon zijn van mijn eigen hysterische gedrag heb ik daar de laatste tijd steeds meer problemen mee. Ik vind mijzelf ondertussen ook gewoon hinderlijk. Niet in staat de meest simpele dingen op poten te krijgen echter wel mee kunnen praten over de moeilijkste theorieen. Je hebt er zo weinig aan allemaal. Onbegrip groeit; het onbegrip van jezelf als je naar de wereld kijkt. Ontworteld zo voel het; altijd eigenlijk. Ik kan niet een "thuis" creeren; iets opbouwen. Iets vasthouden. Het is pijnlijk want het lijkt zo verwijtbaar aan jezelf allemaal. Ik vind ook ergens dat dat zo is btw. Momenteel voelt het als "opgeven": stukjes van mijzelf, ideeen die ik had en ook veel desillusies. Nieuwe minder leuke vragen doemen op als: "kan je dit een partner aandoen??" "ben je wel een partner/kan je die wel zijn" , "dus de toekomst is dit !!??...hoe wenselijk is dat eigenlijk". Uiteraard het besef:" ach daar is er weer 1 "; een aankomende crisis situatie ...tsja been there, done that.
In ieder geval zit mijn worsteling net even in een modderige periode. Ik ben een beetje aan het zoeken naar het stukje inspiratie om mijzelf vooruit te schoppen ;) Wellicht lees ik dat hier .

Beste Karin,
Bij mij is er sinds kort bordeline geconstateerd. Heb t al heel lang, maar durfde het nooit toe te geven uit angst om als gek bestempeld te worden. Ik ga binnenkort in berhandeling bij PsyQ in Rotterdam. Tot nu toe heb ik daar hele fijne mensen leren kennen die echt toegewijd zijn om je je beter te laten voelen. Mocht je meer info willen, voel je dan vrij om me te mailen. Succes!

Na 8 jaar getrouwd met mijn man uit de Cariben, en recentelijk weer extreem paranoide gedrag richting mij, heb ik het vermoeden dat hij ook Borderline heeft of in ieder geval iets wat erop lijkt (mogelijk zijn culturele achtergrond die de zaken versterkt). Aan het begin van onze relatie was hij erg jaloers en ik dacht dat het wel overging als hij zou zien dat hij me kon vertrouwen en bij hem bleef. Toen ik hem ontmoette vond ik in hem een zachte lieve man waarmee ik mijn dromen kon delen. Hij is voor mij naar Nederland gekomen. We hebben vrij snel besloten om bij elkaar te blijven. En ook was ik al snel zwanger van onze eerste.
Maar nu voel ik me eigenlijk opgesloten in deze relatie. Wat doet hij als ik echt zou kiezen voor een scheiding? Want ik heb zowat geen energie meer om ermee om te gaan. Mijn gezondheid laat me helaas ook al een paar jaar in de steek.
Wat je ook geeft aan liefde, er komt zo weinig terug. Ook onze 2 geweldige kinderen (wat dat betreft heb ik geen spijt, want die heeft hij me gegeven en het heeft mijn leven zo verrijkt) kan hij niet de liefde en aandacht geven die ze nodig hebben en helaas, ik heb zo'n moeite met zijn afwijzende en vaak nogal dictatoriale gedrag, als ik a wil zegt hij juist b, en andersom, dat we waar zij bij zijn vaak ruzie hebben om het minste of geringste. Ik kan zijn gedrag niet negeren, hij weet me elke keer weer te raken door rottige opmerkingen, en ik kan me er niet bij neerleggen hoe hij doet. Ik heb wel geleerd mijn ruimte te claimen, in een bandje gaan zingen, voor werk toch weg naar het buitenland 2 x per jaar etc, maar het gezeur en claimgedrag van zijn kant blijft. Terwijl hij alle ruimte opeist voor zichzelf en niets aan aandacht aan ons geeft. Vaak uitgaat, veel drinkt, veel mensen ontmoet, maar helaas nooit iemand als vriend tot zich toelaat. Naar buiten is hij de ideale echtgenoot, vader, etc. Op het moment dat hij merkt dat zijn "vrienden" mij ook mogen en zien hoe ik onder zijn gedrag lijdt en bijv. met hem proberen te praten over hoe hij beter in onze relatie zou kunnen staan, laat hij niets meer van zich horen en duwt ze van zich af. 2 weken geleden werd ik beticht van vreemdgaan met een man, een week later zou ik lesbisch zijn.
Gisteren probeerde ik sinds lange tijd weer eens met hem te praten waar het door komt (meestal blijft het beperkt dat ik hem vraag waarom hij mij pijn doet of ik zeg dat wat hij doet of zegt pijn doet, om hem te laten weten dat ik het niet normaal vind hoe hij me behandeld) en het leek even of hij iets wilde gaan vertellen, ik vroeg of er misschien toch iets gebeurd is in zijn jeugd waardoor hij zo naar tegen me doet en bang is om mij of wie dan ook toe te laten. Maar er kwam niets, alleen in zijn ogen dacht ik iets te zien van herkenning en bijna bereidheid een deurtje open te zetten. Hij ontkende dit keer namelijk ook niet dat er niets is, wat meestal wel zo is. Later op de avond wilde hij met me vrijen.

Maar meestal als dit gebeurd terwijl hij me verder overdag miserabel behandeld, voel ik me behandeld als een lor, en eigenlijk wil ik dan dus niet vrijen. Als ik hem afwijs, wordt hij vaak extreem boos. Alsof ik hem iets aandoe. Net als Wanhoop, mis ik zelf een schouder om op te leunen. En een vader om zijn kinderen (m.n. onze zoon) ook emotioneel te ondersteunen. Die zei gisteren: papa weet gewoon niet hoe hij lief tegen ons kan zijn omdat hij zelf geen vader had als kind (hij groeide op bij zijn moeder en oma) en denkt dat een aai over mijn bol genoeg is. De tranen sprongen in mijn ogen.

We gaan eind deze week naar zijn familie op vakantie. Ik wil deze keer vasthouden aan mijn plan om een psycholoog op te zoeken (vaak is het een golfbeweging, op het moment dat ik denk dat het niet meer gaat en hulp wil zoeken, keert de rust weer terug). Al is het maar voor mezelf om te weten wat te doen. Zo doorgaan kan ik denk ik niet lang meer (al zeg ik dit al heel lang en voel ik me zelfs naar mezelf niet meer betrouwbaar).

En wat doe je als je een partner hebt met Borderline die dat zelf niet wil erkennen? Een prachtig mooi mens, maar die iedere vorm van genegenheid afwijst, me steeds weer weggooit, maar wel eist dat ik er altijd voor hem ben. Ik zie echt die mooie man wel en voor mij IS hij geen Borderline. Soms trek je het dan niet meer. Soms wil je ook een beetje aandacht.

Na jaren bij het riagg gelopen te hebben ben ik daar weggegaan opmdat ik vind dat ik daar niet de juiste hulp kan krijgen. Nu ben ik op zoek naar andere hulp maar weet niet waar ik die kan krijgen. Hebben jullie tps voor mij? Ik woon in krimpen aan den ijssel.

Ook ik heb borderline, het is bij mij al heel vroeg op me kop gestempeld. Ik vecht al 5 jaar met deze ziekte, en geloof het of niet, er is licht aan het eind van die diepe put. Ik had overal moeite mee, school, thuis, dieren, buiten, wat dan ook, altijd twijfelen. Ik zat 2 jaar geleden zwaar aan de drugs, wou niet naar school, alles was zwart. Maar nu, ben gestopt met school, kon echt niet meer, ben van de drugs af, woon inmiddels samen.
En nu maak ik problemen met de stofzuiger. Van plaatst leerlingen en leraren. Nee, er is licht aan de einde van de put!

Mijn moeder heeft borderline, ik herken alle symptonen. Ik heb al verschillende websites hierover gezien. Of borderliners kinderen mogen krijgen of niet...etc. Ik vind het heel erg moeilijk omdat het voor mij zo dichtbij is en nu gelukkig ook weer ver weg. Ik kan dus alleen mijn ervaring vertellen. Mijn moeder heeft ALLE symptonen die genoemd zijn. Ik kom uit een gezin van 5 kinderen en ik ben de jongste (inmiddels ben ik 35). Als kind heb je niet zo door dat er iets mis is. Je weet niet beter totdat je bij andere kinderen komt. Mijn moeder was regelmatig depressief, dronk ook periodes veel. Kon hele dagen huilen en de volgende dat weer de leukste en tofste moeder van de wereld zijn. Je dacht niet na als klein kind over waarom je moeder zoveel dronk, je dacht niet na over haar huilbuien en haar dagen op bed liggen, je dacht ook niet na over het feit dat je bij andere mensen weggehouden werd omdat mijn moeder vond dat die vriendinnetjes niet geschikt voor me waren. Toen ik 14 jaar was, was ik de enige die nog thuis woonde met mijn moeder. Na de zoveelste dreigementen om mijn vader te verlaten en de zoveelste keer vreemd gaan zijn mijn ouders ook gaan scheiden. Ik was toen 9.

Als 14 jarige mocht ik geen vriendinnen hebben, niemand was goed genoeg, ik deed het huishouden naast mijn school, ik troostte mijn moeder regelmatig als ze weer in de put zat. Ik slikte de rotopmerkingen wanneer ze zich niet goed voelde. Toen ik een keer stond te praten met een jongen die ik kende... sleurde ze me aan mijn haar naar huis omdat ik een slet was. Als klein kind zaten we regelmatig in de auto op de snelweg en wilde mijn moeder uit de auto springen. Ze gooide dan de deur open... Ik zie het nog zo voor me...

Ik was 16 en mocht niet uit, mocht niet naar klassefeestjes, mocht geen vrienden hebben. Ik werd gepest op school omdat ik een buitenbeentje was (ik durfde op school ook geen vriendschappen aan te gaan omdat ik bang was dat ze dan bij me thuis wilden komen). Wanneer ik een vuilniszak was vergeten buiten te zetten. Kreeg ik een half jaar huisarrest. Wat ik ook deed, het was nooit goed. Mijn moeder was zelfs niet bij mijn diploma-uitreiking omdat ze er vanuit ging dat ik toch niet geslaagd zou zijn. Dit is maar een enkele greep uit mijn verleden. Ik kan nog hele lijsten opnoemen. Toen ik 17 was hield ik het niet meer vol. Ik ben van huis weggelopen. Buiten het feit dat het heel moeilijk was zo jong zelfstandig en volwassen te moeten worden. Ontdekte ik een behoorlijke sociale achterstand, de enorme onzekerheid over mezelf.... en nu....18 jaar later... ben ik eindelijk de persoon die ik wil zijn... en moe van al het vechten...

Ik heb toen ik 22 was nog eens contact gehad met mijn moeder, maar weer wilde ze alles om me heen kapot maken en ik heb toen besloten het contact voor altijd af te kappen. En tot de dag van vandaag ben ik nog ontzettend blij met die keus. Ik heb dit niet geschreven om te laten zien wat mij is aangedaan of medelijden te wekken. Ik heb dit geschreven met de hoop dat borderliners kunnen zien hoeveel invloed hun ziekte op anderen heeft. Hoeveel ze kapot kunnen maken. Mijn moeder heb ik nooit iets kwalijk genomen. Zelfs niet dat ze nooit hulp zocht... want zoals Babellonie1 ook zegt.. mijn moeder was enkele keren opgenomen maar wist het hele verpleegkundige team te overtuigen dat er niets aan de hand was. Ik zal altijd bang zijn zelf deze ziekte te krijgen want ik wil voor geen goud dat mijn zoontje moet meemaken wat ik heb meegemaakt. Het gebrek aan liefde, veiligheid, geborgenheid, vertrouwen, zelfvertrouwen... dat is zoveel waard... Heel veel sterkte allemaal.

Het is eveneens een feit dat mensen met een BL stoornis hele verpleegkundige teams tot wanhoop kunnen brengen. Opname is veelal contrageindiceerd!

De tranen lopen me over de wangen van herkenning. Ik voel me zo eenzaam en onbegrepen, en trek me steeds meer terug uit de samenleving. Ik ben liever bij mijn 6 katten dan bij ´gezonde´ mensen waarbij ik me zo onbegrepen en afgewezen voel. Mijn psychiater zegt dat ik ´uitbehandeld´ ben, en het verder moet doen met wat de therapien me geleerd hebben. Het leven is een grote worsteling.

Ik ben ex-Borderliner, ik ben nu zo een 8 jaar geleden de diagnose kwijtgeraakt. Ik heb ontdekt dat toen ik inderdaad in staat was om al mijn maskers af te leggen, ik inderdaad een mooi mens ben! Daar was 10 jaar terug niks van te zien! Veel manipulatie, automutilatie, heftige emoties en talloze zelfmoordpogingen hebben er voor gezorgd dat ik bijna 3 jaar aanééngesloten opgenomen ben geweest. Ik hoop hiermee alle Borderliners en hun omstanders te bemoedigen! Er is echt een leven na Borderline! Hou vol!

Hmm klinkt misschien vreemd maar ik word gek als ik dit soort dingen lees over borderline. Normaal heb ik dat nergens bij, maar sinds ongeveer een half jaar heb ik bijna alle symptonen van borderline en het word eigenlijk steeds erger en weet ook niet wat ik moet doen. Omdat ik het niet tegen mijn ouders durf te vertellen of naar een psycholoog durf te gaan. En ik doe mezelf ook pijn etc. Ik ben eigenlijk best bang dat ik het heb, maar het hoeft niet zo te zijn want ben pas net 16 dus da kan nog veranderen toch?

Verder moet ik zeggen dat ik het een top artikel vind. Het staat goed beschreven en misschien kan ik er zelfs iets mee. Weet niet of iemand nog tips voor me heeft?

Een kind voelt wat zijn of haar moeder voelt en ik had een moeder met borderline, al hoorde ik dat pas na haar dood, haar leven was een hel, na drie dode kinderen, ook nog twee ,die haar niet begrepen, waar de bevalling een hel van was.Ze zorgde heel goed, maar het beste was vaak nog niet goed genoeg en kwam dus vaak in geldproblemen. Haar woede aanvallen om niets, zoals als een vriendin van me niet gedag had gezegd, omdat ze mijn moeder niet had gezien, of als je te laat kwam op niet afgesproken tijd of je ergens te lang had moeten wachten. zeer impulsief en ook gewelddadig, wat ze nog terecht vond ook , als schoenen op je rug kapot werden geslagen. Of je direct uit school thuis moest zijn, om te horen dat je op moest rotten.Of andere kinderen liever waren, die met 12 jaar gingen werken en op hun broertjes pasten. Mijn vader dacht , dat het aan wijven lag, begreep dit gedrag ook niet. Gingen we op vacantie, ging ze op het laatste moment niet mee, omdat ze moest wassen met een uitbarsting. Bovendien een vreselijke psychiater Agema, die haar volstopte met allerlei soorten valium, die veel mensen hun leven heeft verknoeid in Schiedam. triest dat mensen zo onbelangrijk zijn , in de medische wereld. Susan.

Shit he... ik heb het nog nooit zo duidelijk gelezen... ik zit hier echt te janken...

Dank je. Heb ongetwijfeld borderline als ik alles zo lees, maar bij jullie artikel lopen de tranen over mijn wangen. Het geeft me ergens hoop en het gevoel dat ik wel iets waard ben.

Ja mijn dochter heeft ook bordeline wat ik in het artikel lees is zo herkenbaar, en het is soms erg zwaar je weet nooit wat het volgende dal weer brengt . elly ik weet wat je voelt mijn dochter blijft niet weg maar kleemt me vreselijk en daar moet wat in veranderen maar hoe want dat zegt ze dat ik niet van haar hou en niemand dat doet . soms zou ik wel eens onzichtbaar willen zijn , die onrust die dit met zich mee brengt . toch blijf ik met haar vechten

Precies omschreven zoals het is, met gevoel.

Hoi! Ik ben heel erg blij met jullie reacties! Ik denk dat Borderline iets is, wat veel vaker voorkomt dan we denken en dat het bij veel mensen niet herkent (of zelfs erkent) wordt. Op de website www.gedichtje.eu kun je hierover ook nog het één en ander vinden. Groetjes van Hannah en ik hoop dat je je weg kunt vinden.

Ben de moeder van een borderliner en geloof me dat valt niet mee. Op het ogenblik is ze weer boos,daardoor hebben we geen kontakt, het ergste is dat ik daardoor mijn kleindochter ook niet meer zie. We zijn als het ware weer ingeruild voor een betere familie(niet de eerste keer)Heb hier veel verdriet van en voel me totaal machteloos

Op dit moment ben ik aan het werk, met iemand waarvan ik sterk het vermoeden heb dat het een borderliner betreft.

Ik ben geen behandelaar, maar probeer toch zoveel mogelijk informatie bij elkaar te krijgen om op de juiste manier met deze client om te gaan. Zo kan ik haar handelen ook beter begrijpen. Jullie artikel heplt mij, want het is duidelijk en helder.

Heb ook borderline het is de waarheid die geschreven staat. Niemand die je begrijpt je bent eenzaam en verloren.
Zelf patner en kinder begrijpen het niet.

Top geschreven, Kwam hard aan.. (werkelijkheid) Maar het is mooi kort maar krachtig geschreven. Heel veel herkenning.

Ik heb zelf borderline. Ik vind het artikel zeer goed met name de beknoptheid en toch de juiste verwoording geeft me het idee dat er toch mensen zijn die het begrijpen. Petje af!

Mijn compliment aan jullie, voor de zozeer voor mij herkenbare omschrijving. Ik volg sinds 2 weken de V.E.R.S.-training, het wordt zwaar, maar ik ga er voor. Het wordt nu tijd, om van het leven en van mijzelf te mogen genieten.

Mooie omschrijving die ik als borderliner erg herken! Ik heb de vers training gevolgd en dat heb ik als zeer positief ervaren.

Geweldig geschreven!
Elk mens met gevoel zou dit moeten lezen, dan was er meer begrip voor mensen met een "deukje".

Als kleuter had ik al kunnen vertellen wie mijn moeder was, ze is 88 jaar geworden, maar haar lifestyle heb ik van haar als borderliner nooit begrepen tot ik na haar dood pas hoorde, dat ze deze ziekte had, al wist ik wel dat ze ziek was. Je voelt als kind wat je moeder voelt en ze trok je mee de diepe tunnel in en aan het eind van die tunnel wachtte de dood en de dood had alle tijd, de tijd van de eeuwigheid. Als haar dochter en als vierde kind na drie dode kinderen, waarvan ik altijd dacht, dat zij hadden geboft en ik niet, was het kind ervan zijn een hel, voor haar was er helaas nooit hulp.

Maar de pijn van de ziel kende ik en voelde ik, maar begrepen heb ik het nooit. Tot dat ik erover kon lezen het een naam kreeg, het klopt volkomen. Genetisch is het zeker, want mijn dochters kregen hetzelfde gedrag, terwijl ik er nooit over had verteld, ging tot mijn stomme verbazing de geschiedenis zich herhalen, de helse pijn kwam terug. Zij weten het uiteraard veel beter, geluk ligt bij tientallen mannen als verslaafden en ik ben dan gestoord.

Heel mooi omschreven en het klopt komt dit je bekend voor. Ook deze mensen hebben recht op geluk.

Hallo, ik vind het heel mooi geschreven. Ik heb zelf ook borderline, en het klopt gewoon helemaal.
Groetjes Sarina

Wat een bemoediging voor borderliners, top!