De rol van de Stichting Eva Peron

Evita had een eigen stichting voor sociale hulpverlening, de in 1948 per decreet goedgekeurde "Fundación Ayuda Social María Eva Duarte de Perón." Een van de eerste projecten van de stichting was het opzetten van drie "Hogares de Tránsito". Deze tehuizen boden tijdelijk onderdak aan ongehuwde moeders en aan jonge vrouwen die naar de stad trokken en huisvesting nodig hadden.

Activiteiten van de stichting

Maar de stichting zette ook bejaardentehuizen op en bouwde vlakbij het vliegveld van Buenos Aires de Ciudad Evita. "Evitastad" is een mooi voorbeeld van ruim opgezette sociale woningbouw, een sterk verbeterde versie van het Nederlands tuindorp uit de jaren dertig. Het stratenplan lijkt van bovenaf gezien sprekend op het profiel van Evita. De grootste bijdrage ontving de stichting van de Argentijnse staat in de vorm van overheidssubsidies, maar er waren ook buitenlandse bedrijven die donaties deden, zoals voedsel in blik, kleding, medicijnen, of gewoon geld. En dat geld kwam goed terecht. De Fundacion begon ooit, toen Eva Peron zakjes suiker, zout, en bloem uitdeelden. Het is pas echt begonnen toen ze terugkwam uit Europa. Ze kreeg haar eigen kantoor en ging op zoek naar sponsors, haar grootste sponsor vond ze natuurlijk in de Argentijnse staat, en later ging een deel van de (overigens in Argentinië hele lage) belasting. Vaak wordt beweert dat veel geld uit de staatskas is gestolen, maar historisch onderzoek heeft het tegendeel bewezen.

Met het geld van de stichting bouwde ze scholen, opleidingscentra voor verpleegsters, voetbalvelden, woonwijken, ziekenhuizen, parken, en nog veel meer. Soms reed ze met de auto door de provincie en zag ze een groep oude mensen die in krotten woonden, dan ging ze er heen en nam ze mee naar de hoofdstad. Ze liet ze dan medisch onderzoek en gaf ze een huis. Kinderen gingen naar school, en werden natuurlijk opgeleid tot goede peronisten. Het bijzondere aan de Fundacion is, dat Evita zelf bijna overal bij betrokken was, dat is hoe ze het wilde. Dit was haar roeping. Ze ging om met de mensen alsof het haar eigen familie was, en ze omhelsde iedereen, hoe vies ze ook waren. En hoe meer de stichting groeide, hoe meer werk zij had. Ze ging haar eigen vrouwen opleiden om hetzelfde werk te doen in het binnenland.

De stichting kreeg dagelijks duizenden aanvragen voor voedsel of iets anders, en ze wilde niemand teleurstellen, dus nodigde ze iedereen uit om te komen, er kwamen zelfs mensen uit het buitenland om hulp vragen. Evita heeft er altijd op gehamerd dat men de stichting geen liefdadigheidsstichting noemde, want dat betekende in die tijd eigenlijk alleen maar een groep oude vrouwtjes met invloedrijke echtgenoten die hier en daar wat geld weggaven en verder niet meer omkeken naar de hulpbehoevenden. Evita deed dat wel, ze was erg goed in het onthouden van gezichten, en soms sprak ze zomaar iemand aan om te vragen hoe het er mee gaat. Daarom wilde ze dat iedereen het werk van haar stichting sociale hulp noemde. Dat ze niet alleen maar aardig deed als er een fotograaf of journalist bij was blijkt uit tientallen getuigennissen van mensen die zomaar op straat werden aangesproken door een plotseling uit de auto stappende Evita die haar hulp aanbood bij het een of het ander.

Tot de laatste snik

De uitspraak “Ik wil mijn mensen vandaag helpen, en niet morgen, zo wil ik sterven” die ze deed toen ze doodziek in het ziekenhuis lag, getuigde van haar ijzeren wil. Ze wilde de mensen tot het laatste moment blijven helpen en kon niet rusten als ze niet zeker wist dat er goed werd gezorgd voor het volk, die ze altijd met liefde descamisados (aanhangers van Peron, ook wel hemdlozen) of los pobres (de armen) noemde. Toen ze nog niet ziek was ging dat makkelijk, soms sprong ze ‘s nachts uit bed om in een kindertehuis te gaan kijken of iedereen wel kon slapen. Maar toen ze ziek was ging dat moeizamer, ze werd tegengehouden en kon zich minder makkelijk verzetten. De belangrijkste winst die Evita tijdens het bestaan van haar Fundacion heeft bereikt is het vrouwenstemrecht. Veel vrouwen hebben toen op de peronistische partij gestemd uit dank voor het verkrijgen van dit recht. In 1955, nadat Peron was afgezet was het direct afgelopen met de Fundacion, die werd opgeheven door het militaire regime. Vaak wordt er gezegd dat ondanks het feit dat er weinig in boeken werd bijgehouden, het een van de best georganiseerde stichtingen is geweest in de geschiedenis van Argentinië. Er worden nu nog steeds geheimen magazijnen met kleding teruggevonden.

De conclusie is dat de Fundacion zeker heeft bijgedragen aan de populariteit van het peronisme. Mensen zijn door het zien van Evita’s ijver in haar werk, in Peron en het peronisme gaan geloven. Ook heeft de partij een zeer groot aantal stemmen van vrouwen gekregen, omdat zij nu eindelijk mochten stemmen. Ook heeft het bijgedragen aan de mythevorming van Evita. © 2008 - 2009 Peronista, gepubliceerd in Sociaal (Mens en Samenleving) op 16-02-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Peronista is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Eva "Evita" Perón, een legende: Evita was tegelijkertijd een door velen zeer geliefd persoon en een door anderen zeer gehaat persoon. Bij haar dood vloeiden er vele tranen, maar knalden ook de champagnekurke…
• Evita, de film met Madonna: “Evita” is de verfilming van de succesvolle musical met dezelfde naam, die het verhaal vertelt van de Argentijnse heldin Eva “Evita” Perón”. Deze rol wordt op opmerkelijke wijze v…
• Evita - de Musical: Na 12 jaar van afwezigheid in de Nederlandse theaters zal dit jaar Evita weer verschijnen. Evita is een van de meest bekende musicals geschreven door Tim Rice en Andrew Lloyd Webber. Dit…
• Evita – historisch correct? Een vergelijking: Na Evita's dood werd haar leven in verschillende films, boeken , artikelen en musicals verteld. Voorbeelden zijn The Woman with the Whip tot B-film Little Mother…
• De religieuze betekenis van Evita Peron: Ze had geweigerd zich te laten behandelen en was als een heilige gestorven. In een sfeer van massahysterie nam het volk afscheid van Evita. In het gedrang van de hond…