InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Sociaal > Leven met een alcoholist

Leven met een alcoholist

Ergens naartoe gaan om wat te drinken is voor velen een geliefd tijdverdrijf. Het gebruik van alcohol kan bijdragen aan ontspanning en vermaak. Kan men niet meer buiten alcohol, dan kunnen zowel de problemen met de partner als vele andere problemen de betrokkenen volledig boven het hoofd groeien. Met mate van alcohol gebruik maken heeft ongetwijfeld voordelen. Mensen die van nature verlegen zijn of die zich niet op hun gemak voelen in groepen, kunnen zich na wat gedronken te hebben meer op hun gemak voelen. Daardoor raken zij iets van hun remmingen kwijt en praten dan onbekommerd met mensen die zij niet of nauwelijks kennen.

Bij iemand die meer gaat drinken en van zware drinker langzaam tot een alcoholist wordt, vindt een aantasting plaats van het karakter, de persoonlijkheid en het lichaam. Er verschijnen wisselingen in stemmingen, variërend van gevoelens van zelfoverschatting en geluk, tot weerbarstige,’ uiterst depressieve stemmingen. Soms komt het zelfs tot gewelddadig gedrag. Vanwege deze gevolgen worden alcoholisten vaak geweerd.

Dikwijls gaat men ervan uit dat alcoholisme ontstaat vanuit het slappe karakter van de alcoholist zelf. Dit is verre van waar. Het is vaak een ongelukkige samenloop van omstandigheden die tot alcoholisme leidt. Niemand wordt vrijwillig alcoholist. Verslaafd zijn aan alcohol is een ziekte. Mensen die met een alcoholist samenleven, moeten dit terdege beseffen.

Waar begint alcoholisme?

De grote meerderheid van alcoholisten begon als gezelligheidsdrinker, of dronk zo af en toe. Door verschillende problemen begint de hoeveelheid die men drinkt, toe te nemen. Deze problemen hebben veelal met spanningen te maken. Er kan ook sprake zijn van een omgeving die het drinken stimuleert. Dat kan zowel op het werk zijn als in de vriendenkring. Het geregeld drinken neemt hand over hand toe, zodat op den duur het lichaam iedere dag weer alcohol nodig heeft. Men spreekt in dit geval van afhankelijkheid, en ook wel van verslaving; de betrokkene is alcoholist. Overigens is het moeilijk, te bepalen wanneer iemand nu werkelijk van alcohol afhankelijk is. De alcoholist probeert zijn drankzucht vaak te verbergen. De verslaafde weet geen maat meer te houden. Het drinken van alcohol gebeurt de hele tijd door. De alcoholist verwaarloost zijn kleding en woning en heeft vaak geen werk meer. Sommige alcoholisten leiden een zwervend bestaan.

De partner is verslaafd

Het is niet alleen de alcoholist zelf die de schade van zijn ziekte ondervindt. Ook het gezin lijdt onder die toestand. De partner gaat vaak gebukt onder de gevolgen. Hij of zij merkt de geleidelijke aftakeling, de sluipende vergiftiging van lichaam en geest, maar staat machteloos.

De verslaafde is zich dit alles slechts ten dele of zelfs helemaal niet bewust. Het is de partner die moet aanzien hoe vreselijk de dronkenschap is, om daarna de vuile boel op te ruimen. De vrouw van een alcoholist heeft vaak geen idee wanneer haar man voor het eten thuiskomt. Ze kan geen vrienden uitnodigen, kan geen uitnodigingen aannemen omdat zij bang is dat zijn gedrag afkeuring teweegbrengt.

In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, is niet iedere alcoholist gewelddadig tegenover zijn vrouw. Sommige alcoholisten gedragen zich tijdens hun roes inderdaad onbehouwen. Maar zodra ze ontnuchterd zijn, hebben ze er vaak spijt van. De echtgenote van een alcoholist voelt zich machteloos of plaatst zich in een positie van machteloos afwachten. Misschien gebeurt hem een ongeluk of krijgt hij problemen op zijn werk, wat heel goed zou kunnen uitmonden in ontslag.
In een gezin waarin sprake is van alcoholisme, zijn de financiële en sociale gevolgen vaak ingrijpend - zeker als het de kostwinner betreft. En dat is veelal de man. De kwaliteit van zijn werk wordt minder. Hij verzuimt op zijn werk te komen omdat hij dronken is of omdat hij zijn roes aan het uitslapen is. Zijn werkgever zal dat op den duur niet accepteren, zodat ontslag niet ondenkbaar is.
Bij een minimuminkomen wordt soms dermate veel geld aan drank uitgegeven, dat er te weinig geld over is om in de eerste levensbehoeften te voorzien.

Zakenlieden of leidinggevenden die aan de drank zijn, komen zichzelf tegen als zij merken dat hun vermogen om beslissingen te nemen wordt aangetast. Hun kunde om mensen en omstandigheden te beoordelen vervaagt. Zij brengen hun collega’s in verlegenheid en hun bereidheid tot samenwerking neemt hoe langer hoe meer af.

De vrouw die aanziet hoe het met haar man bergafwaarts gaat, gaat niet alleen maar gebukt onder deze emotionele slijtageslag. Zij ziet haar positie ten opzichte van anderen verzwakken en moet het met minder geld voor het gezin zien te redden. Daarbij komt nog dat zij taken van haar man moet gaan overnemen, bijvoorbeeld de administratie, of het onderhoud van het huis. Dat alles kan aanleiding geven tot wrevel en verwijten. Uiteindelijk ziet ze het helemaal niet meer zitten, voelt zich ondergewaardeerd en emotioneel leeg. Ze raakt overspannen.

Een en ander kan uitmonden in een - tijdelijke - scheiding, maar dat is lang niet altijd het geval. Veel vrouwen blijven toch aan hun echtgenoot hangen. Ze bewegen hemel en aarde om hem van de drank af te helpen. Dit wil zeker niet zeggen dat het verkeerd zou zijn om van een alcoholist weg te gaan. Het besluit om te scheiden staat lijnrecht tegenover het grenzeloze nietsdoen van haar man, dat de vrouw altijd zo beklemde. Soms kan er bij een alcoholist de bereidheid ontstaan om een therapie te gaan volgen. Dit gebeurt met name als hij merkt dat zijn vrouw serieus een scheiding overweegt. Hij wordt dan met de neus op de feiten gedrukt.

De betrokkenen kunnen alleen met succes aan het verslavingsprobleem werken als van alle kanten bereidheid getoond wordt. Zo is het belangrijk dat zijn vrouw daarbij zorg voor hem draagt en hem aanmoedigt. Dit heeft vooral effect als zij hem confronteert met de realiteit van het alcoholisme. Daarmee wordt de weg vrijgemaakt om aan een oplossing te werken, waarbij professionele hulp van buitenaf nodig is.

Vrouwelijke alcoholisten

Tot dusverre is uitsluitend gesproken over mannelijke alcoholisten. Maar er zijn ook tal van vrouwen die aan sterke drank verslaafd zijn. En ook in dergelijke gevallen kunnen er binnen de relatie of binnen het gezin ernstige problemen optreden. De kinderen worden verwaarloosd. Daarbij komt nog dat de vrouw vaak financieel afhankelijk is van haar man. Zij verwaarloost het huis, doet geen moeite meer om boodschappen te doen en maakt geen eten meer klaar.

Werkt een aan drank verslaafde vrouw buitenshuis, dan riskeert ze haar baan. Was ze gaan werken uit financiële overwegingen, bijvoorbeeld om de hypotheek op het huis te kunnen betalen, dan komt haar ontslag als een mokerslag aan.
Alles komt nu neer op de schouders van de man. Soms leert de man met deze problemen leven en kan hij de situatie thuis nog redelijk opvangen. Maar waaraan hij nooit kan voorbijgaan, is de verwaarlozing van zijn kinderen. Als de vrouw nuchter is, kan ze zielsveel van haar kinderen houden en goed voor hen zorgen. Als ze echter gedronken heeft, kan ze niet meer verantwoordelijk worden gesteld voor haar gedrag jegens haar kinderen. En dat niet alleen. Ze vergeet het gas misschien uit te zetten of medicijnen liggen open en bloot in de kamer verspreid. Waarschijnlijk kan zij niet veel meer aan. De man van een alcoholiste staat vaak duizenden angsten uit om de veiligheid van zijn kinderen. Hij maakt zich de meeste bizarre voorstellingen over wat hij straks thuis aantreft.

Het kind van de rekening...

Is een van de ouders alcoholist, dan kunnen de emotionele gevolgen voor de kinderen rampzalig zijn. Een thuis dat een verslaafde moeder kent, is een onveilige en droevige bedoening. Er is geen regelmaat en alles wordt gekenmerkt door verwarring. Hierbinnen zoeken kinderen naar een houvast dat er niet is. Zij voelen zich verongelijkt omdat hun moeder, in wie zij eerst zoveel vertrouwen stelden, hen nu laat vallen. Zij zijn boos omdat ze geen vrienden kunnen uitnodigen, of omdat ze geen huiswerk kunnen doen door gebrek aan rust. Kinderen kunnen door dit alles tot verbitterde mensen opgroeien. De algehele toestand kan voor de kinderen hopeloos worden. Zij voelen zich zo machteloos, dat zij zich van de buitenwereld afwenden en zich terugtrekken in henzelf. Depressies zijn daarvan het gevolg. Ook kunnen kinderen hun boosheid en woede tegenover hun ouders tonen door lijdelijk verzet. Ze willen niet naar school of gaan lastig doen, waarmee zij om de aandacht vragen die zij zo missen. Het is te veel gevraagd van kinderen om alcoholisme als een ziekte te zien. Zij worden gevoelig voor de opmerkingen die schoolvriendjes en buren maken die zich van de situatie bewust zijn. Als ze uiteindelijk ouder worden en een eigen leven leiden, dan bestaat de kans dat ze dezelfde fouten maken. Ze raken ook aan de drank of hun relatie kent weinig vreugde.

Alcohol en seks

Vrijwel iedere relatie waarbinnen een van de partners aan de drank is, is seksueel onbevredigend. De vrouw van een alcoholist wijst de toenaderingspogingen van haar man af. Ze heeft het gevoel dat deze voortkomen uit zijn dronkenschap en niet vanuit genegenheid. Daarbij kan zijn verschijning bij haar afkeer of zelfs weerzin oproepen. Vaak komt dit door het vieze verwaarloosde uiterlijk dat aan vele alcoholisten eigen is. Ook kan de vrouw haar afwijzing gebruiken om haar man daarmee te straffen. Of ze gebruikt het als een wapen. Dit zijn vaak gevaarlijke praktijken, omdat zo'n houding geweld kan uitlokken.

Alcohol heeft ook een remmende werking op het vermogen om gemeenschap te hebben. Matig gebruik van alcohol kan nog een seksueel stimulerende werking hebben, maar overmatig gebruik van alcohol kan leiden tot impotentie.
Gevoelens kunnen op een alcoholist vaak heel verwanend overkomen. Het is vaak onmogelijk om gevallen kan een door impotentie of door afkeer verstoorde seksuele relatie hersteld worden als de partner helemaal van de drank af is.

Wat valt er aan te doen?

Verslaving aan alcohol kan alleen worden genezen als alle betrokken personen zich daarvoor voor honderd procent inzetten. Dit vereist een enorme krachtsinspanning, die niet iedereen kan leveren. Daardoor komt het niet zelden voor dat een behandeling mislukt. En zelfs al slaagt men erin om van de drank af te komen (of het drankgebruik tot aanvaardbare proporties terug te brengen), dan ligt het gevaar altijd op de loer. De meeste mensen die ooit aan de drank waren, weten maar al te goed dat ze al gauw in hun oude gewoonten hervallen als ze niet volledig van de drank afzien.
© 2007 - 2014 Guy1962, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
De stadia van alcoholismeDe stadia van alcoholismeKun je de verschillende stadia van alcoholisme herkennen bij jezelf, je vrienden, of bij familieleden? Als je je zorgen…
Alcoholisme en biologieAlcoholisme en biologieAlcohol wordt al eeuwenlang in het grootste gedeelte van de wereld gebruikt. In gematigde hoeveelheden helpt alcohol je…
Alcoholisme: hoe hou je het in de hand?Alcoholisme, ofwel het innemen van alcoholische producten in dusdanige hoeveelheden dat het ongezond is voor een persoon…
Wanneer ben je een alcoholist?Wanneer ben je een alcoholist?Alcoholist ben je niet van de een op de andere dag, dat is een proces van jarenlang alcohol drinken. Een alcoholist is i…
Alcoholisme en ondervoedingAlcoholisme en ondervoedingAlcoholisme is een chronische aandoening dat ontstaat als gevolg van overmatig drinken die de gezondheid zowel lichameli…

Reageer op het artikel "Leven met een alcoholist"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Ava, 04-11-2014 13:37 #52
Mijn moeder is zwaar alcoholist sinds ik 7 ben en ik ben nu 18.
Vroeger werden ik en me zus dan ook veel mishandeld psychisch en lichamelijk,
Wat ik nooit kan en ga vergeten ze heeft al in meer dan 8 klinieken gezeten voor langdurige opnames.
Soms lukte het een paar weken en dan was ze weer terug bij af en zo gaat het al m'n hele leven,
Financieel in de schulden ze werkt niet meer ik leef in een varkensstal eigenlijk maar ik kan haar moeilijk alleen laten.
Elke dag ben ik bang dat ze dood gaat ze weegt zo weinig ze kan niet sociaal functioneren ze is vergeetachtig,
En al haar pijn aan haar buik (lever) in het begin is een alcoholist best actief nog maar na tientallen jaren drinken zie je iemand langzaam veranderen in een hopeloos instabiel (van binnen verschrompeld) vergeetachtig mens.
Vroeger was m'n moeder zo sterk ze werkte in de jeugd psychiatrie en ze was geweldig in haar werk maar haar leven is nu al heel lang in elkaar gestort door de depressie en alcoholisme. Elke dag bid ik of ik haar één keertje nuchter mag zien. mijn mama. Ik heb haar van alcoholist naar zwaar alcoholist meegemaakt en ik heb het gevoel dat het steeds dichter bij de dood komt. Vroeger had ik altijd ruzie met haar ze schold mij en me zus altijd verrot en hoe slecht we waren en dit en dat, dat komt door de slechte kant van alcohol. En nu is ze zo zwak dat ze nauwelijks meer kan schelden maar functioneren hó maar. Ik maak me zorgen om haar ze drinkt elke dag 3-5 flessen sterke drank en ik weet dat ze van binnen en buiten kapot gaat. dat is ze al. Je kan het zien aan haar oogwit dat is helemaal geel en haar huid ook, ze weegt bijna niks je ziet gewoon haar botten. Mama ik mis de echte jou de sterke jou waar ik zo trots op was… Ik hoop dat iedereen alcohol wel serieus neemt ook al kan je het in de winkel kopen het is veel erger dan harddrugs of cannabis whatever, Ja misschien psychisch iets minder in enkele gevallen, maar lichamelijk maakt alcohol je helemaal kapot tot er niets meer van jou overblijft. Alcoholisme begint klein en eindigt met de dood. dus voor alle mensen die dit lezen praat met je geliefde/familie/vriend probeer over te komen dat je hem/haar begrijpt en dat je diegene wilt helpen. en dat je 'm steunt tot het einde. Kliniek/opname is de beste mogelijkheid het klinkt allemaal misschien spannend of eng maar dat is het totaal niet. Zolang jij degene met het verslavingsprobleem steunt komt het goed.En zo zie je maar ik ben vroeger tot me 17e altijd boos geweest op me moeder van binnen super boos met heel veel verdriet wat er nog steeds zit en ik vraag me af of het ooit weggaat, Maar toch steun ik mama na alles wat ze mij heeft aangedaan. Ik ben nog jong maar ik ben een vechter! En dat probeer ik jullie ook mee te geven! Liefs ava.

Marie, 13-07-2014 16:08 #51
Mijn vriend is jaren alcohol en drugs verslaafd geweest. Hij is nu 24 maar heeft van zijn 15e tot zijn 23e gebruikt. Bij hem was het zo erg dat hij zelfs in coma heeft gelegen, na deze periode is hij gestopt met alles. Ik ben nu een half jaar bij hem en hij heeft nu 2 keer een terug val gehad (alleen alcohol geen drugs). De laatste keer is nu 2 weken geleden. We hadden ruzie wat eigenlijk nergens op sloeg, hij is toen weggereden en heeft een fles vodka gekocht. Sinds die tijd is hij erg depressief en is hij erg veranderd. Ik vind het echt zo lastig om hiermee om te gaan want hij kan soms in één keer omslaan. Dan is hij heel lief en in één keer doet hij dan heel bot en kortaf… Heeft iemand tips hier mee om te gaan? En herkent iemand mijn verhaal?

Marie

Anoniem, 04-05-2014 22:54 #50
Ik ben de 16-jarige zoon van een alcoholieker. Eigenlijk heb ik geen herinneringen meer van voor dat hij nog 'normaal' was, dus ken ik hem al mijn hele leven zo. Maar nu is het zo dat hij onlangs zijn werk verloren is, door al het drinken, en nu doet hij niets anders dan drinken en kalmerende pillen nemen, die hem helemaal van de wereld doen gaan. Zoals deze avond kan hij weer niet meer rechtstaan. Dit gebeurt minstens 3x op een week. gelukkig wordt hij nog niet agressief, maar hij doet ongelooflijk irritant, hij zaagt over alles, doet kinderachtig, … maar goed, nu wil mijn moeder (eindelijk) scheiden, maar wat zijn mijn rechten hier? Want ik kan mijn pa gewoon niet vertrouwen en kan al zeker helemaal niet met hem alleen wonen.

Frederika, 15-02-2014 13:42 #49
Mijn man heeft al jaren een alcoholprobleem. 7 jaar geleden hulp gezocht met succes.Ik ben echter 6 jaar geleden geconfronteerd met kanker, die in 2012 weer terugkwam. Diverse operaties, chemo en bestraling zorgden zowel bij mij als mijn man voor veel spanningen.
Seks hadden we al niet meer ivm een incestverleden wat ik heb. Kortom, hij is weer aan de alcohol sinds een half jaar, drinkt stiekem, ik vind flessen op de vreemdste plaatsen. Hij zegt dat hij niet drinkt, maar ik vind toch weer flessen. Het vertrouwen is hierdoor wel weg bij mi, ondanks dat ik begrijp dat hij het ook erg moeilijk heeft gehad en nog steeds heeft. Sinds januari is hij werkeloos, ik zit nog in een reintegratie traject, maar ik heb ook geen betaalde baan. Nu ben ik er achter gekomen dat hij vreemd gaat. Ik heb hem hiermee geconfronteerd en hij gaf toe een ander te hebben met wie hij verder wil. Sinds 2 dagen is hij ineens opgestapt met een koffer kleding en bij haar ingetrokken. Hij had al een sleutel. Ik vond dat nogal vreemd, als je iemand pas 2 weken kent geeft je toch geen sleutel van je huis. Zij heeft overigens geen partner, maar weet wel dat hij nog getrouwd is. Ik hou nog steeds erg veel van mijn man en wil niets liever dat het weer goed komt. Misschien onverstandig, maar als we samen hulp zoeken moeten we er wel uitkomen volgens mij. Of is dit een illusie en moet ik de relatie loslaten? Mijn grootste angst is de eenzaamheid, ik heb geen familie meer en de meeste vrienden/collega's hebben het na mijn ziekte af laten weten.

Anoniem, 10-12-2013 13:06 #48
Ik vecht al 25 jaar tegen het overmatig alcohol gebruik van mijn man. Op een dag heb ik al de alcohol uit huis verwijderd. Vanaf die dag is hij stiekem beginnen drinken. Heb hem daar op aangesproken. ontkend natuurlijk sinds kort drinkt hij 3 blikjes 33cl per avond. Ging een tijdje goed. Tot gisteravond heb ik weer gemerkt dat ie stiekem was gaan drinken. Ik ben ten einde raad. Soms denk ik eraan hem te verlaten maar dat maakt zijn probleem alleen maar erger. Heb er al eens met huisarts over gehad die heeft medicijnen voor geschreven maar die wil hij niet nemen in zijn ogen is er geen probleem. Wat kan je als partner het beste doen om hem te helpen?

Wendy, 02-12-2013 02:26 #47
Mijn man is alcoholist, hij drinkt ongeveer 20 halve liters per dag. Hij gebruikt er ook coke bij! Soms blijft hij een dag of twee weg (telefoon uit) en ik me maar zorgen maken. Maar na dit weekend ben ik er klaar mee, hij is drie dagen wakker gebleven met vrienden van hem bij ons thuis. En ik maar proberen om ze mijn huis uit te krijgen! Nu zijn ze eindelijk weg maar mijn man zit nog steeds te drinken, dit wordt de vierde nacht zonder dar hij heeft geslapen! En ik ook heel weinig omdat ik op moet letten of hij geen peuken laat vallen, de muziek niet te hard zet voor de buren mijn hele huis is een rotzooi met bierblikjes flessen drank, onder gepieste toilet. Altijd heb ik voor hem klaar gestaan, en was ook altijd bang dat hij vreemdging door zijn drugs en drank omdat hij ook met zijn vrienden naar sexclubs gaat. Maar nu raakt het mij niet meer! Het is een soort van verlossing voor mij, eindelijk kan ik hem loslaten.

Geduld, 02-11-2013 22:29 #46
Wat zijn jullie ervaringen met het helemaal stoppen van een partner met alcohol en het terugkomen van het sexleven?

Mijn vriend is nu een half jaar onder behandeling bij verslavingszorg en aangezien hij zich al jaren niet aan gemaakte afspraken met minderen van drinken kan houden, is daar nu gevraagd helemaal te stoppen. Ik zie dat al even als de enige oplossing, maar hij moet het zelf willen en dat vindt hij nog te moeilijk.

Ons sexleven staat al 3 jaar zo goed als stil, hij kan zich niet geven door alle problemen. Ik hoop zo dat alles weer terugkomt als hij helemaal stopt met drinken. Is dit realistisch gedacht?

Bonnie, 11-04-2013 20:08 #45
Ik zie heel vaak aan een bepaald soort mannen dat ze alcoholist zij.,

Het is frappant dat ze hetzelfde mager spitze gezicht hebben met een klein teruggetrokken kinnetje. En een beetje donkergekleurde huid. Nog net niet paars, maar een rode kleur met iets paarsige gloed. Ik heb al een paar keer zo een gezien en gezegd dat is een alcoholist. Ik heb die mannen dan nog niet zien drinken en ook niet geroken, omdat ze te ver van me af stonden. Maar die drie keer dat ik ze zag en dat gezegd heb bleek idd dat ik het goed gezien had. Toch weet ik dat er ook dikke alcoholisten zijn. Echter die herken ik niet, omdat ze niet hetzelfde gezicht en huidskleur als mn ex hebben.
Bonnie

Bonnie, 29-03-2013 23:29 #44
Ik heb een alcoholist als ex die ook een NPSer is.

Hierboven word gezegd dat het een ziekte is. Bullshit. Ik ben gek op snoep en eigenlijk verslaafd aan zoetigheid, maar blijf er af omdat ik er dik van word en dat wil ik niet.

Alcoholisten kunnen hetzelfde als ik doen en hunzelf een trap onder hun kont geven als ze weer naar naar de fles willen grijpen. Ik haal gewoon geen snoep in huis en loop met een bocht om de snoepafdeling. En reken maar dat dat moeilijk is. Ik heb ook nog eens medicijnen waar je de hele dag honger van hebt. En toch red ik het een gezond gewicht te houden door keidhard te werken aan die gezondheid.

Alcoholisten kunnen m.i. ook keihard zijn voor zichzelf inplaats voor hun gezin Zorgen dat je karakter hebt dat is het enige. Mjn ex leeft nog steeds en is nu 65 jaar. Hoe is het mogelijk met wat ie allemaal zoop. Onkruid vergaat niet. Zo denk ik over hem.
bonnie

Maart, 04-03-2013 07:38 #43
Hoi Yolanda,

Ik heb ook met een alcoholist samen geleefd en hoe spijtig ook er zijn geen gouden tips voor je. Als hij niet zelf inziet dat hij een probleem heeft kan je hoog en laag springen maar gaat er niets veranderen dan heb je 2 keuzes 1 bij hem weg gaan, 2 het laten gebeuren je grenzen aan geven en hopen dat hij het gaat inzien. Het is moeilijk en ondanks dat je hem wilt helpen en je van hem houd je kan niks doen je staat machteloos ga na bij je zelf wat het beste is voor jou sterkte.

Richard van Dijk, 20-02-2013 20:32 #42
Ik ben alcoholist en weet niet goed wat te doen, om mij en mijn gezin te redden. afkikkliniek heb ik al eens gezeten 20 jaar terug, nu 3 relatie s verder en 4 kinderen drijg ik weer afteglijden om alles en mijzelf te verliezen, wie geeft mij raad

Yolanda, 22-01-2013 00:58 #41
Ik zal graag met mensen in contact willen komen die net als ik een alcoholist hebben als vriend. Mijn vriend beschuldigt me altijd van dingen die hij zelf heeft gedaan of veroorzaakt. Ook vindt hij mij saai omdat ik niet altijd gezellig met hem meedrink. Hij kan alles zo verdraaien dat ik hoe dan ook schuld ben en nee geloof het niet maar het is wel pijnlijk om steeds aan te horen. Ook maakt hij het met regelmaat uit om me vervolgens weer volop te smsen dat hij van me houdt en me zo ontzettend mist. Nu weet ik wel dat ik er mee moet kappen, maar voel dat ik er nog niet aan toe ben. Klinkt raar he maar wie o wie heeft voor mij de gouden tip (behalve bij hem weggaan) hoe ik voorlopig met hem om moet gaan?

Jozef, 09-12-2012 21:05 #40
Gewachte Hr, Mevr
Ben een man van 76 j.geh.1965. Heb 2 kinderen. Na omtrent 1 j.ondervond ik dat ze in het geniep dronk, met de tijd verergerde dat stilaan. In 1985 werd ze opgenomen in een ziekenhuis zo'n 6 tal weken. Enkele tijd ging dat nog. Sinds 2 jaar is alles erger geworden en houd zich niet meer in. Ikzelf voel aan dat het zo niet verder meer kan. Ik zelf ben nuchter sinds 1985 daar ik dacht ik wil aantonen dat het kan zonder en wil helpen. Nu ben ik bijna ten einde raad. Zal nu maar sluiten met de hoop een weinig terug te horen. Dank bij voorbaat. Gr. Jef.

Ik, 30-10-2012 21:55 #39
18 jaar getrouwd, 3 kinderen (4-8-10), vrouw zware stiekeme drinker, huwelijke kapot, vertrouwen weg, vrouw had zichzelf bijna doodgezopen, leugens leugens leugens, zwartmakerij. Ik moet maar begrip hebben, werk 40 uur in de week, systeemeterapie moet ik volgen, geduld hebben, vooral niets zeggen wat ze niet aankan, heeft absoluut geen zelfreflectie, moeten er samen aan werken. Flauwekul! Vrouw moet er maar hard aan werken om te laten zien dat ze er spijt van heeft dat ze alles en iedereen schoffeert, ondankbaar mens. Het liefst ga ik direct van haar scheiden en laat haar in haar zieke sociale denkwereldje waarin ze altijd lekker veel aandacht wil. Egoïstisch mens, zadel mij en mijn kinderen niet op met je gezeik, alcoholisme is een keus en geen ziekte.

Anoniem, 12-10-2012 13:12 #38
Ik ben 46 en heb sinds 3 jaar een relatie met een zware drinker. Het verbaast mij dat ik niemand hoor praten over impotentie. Sinds wij elkaar kennen is hij nl impotent. Ik dacht dat het wel over zou gaan naarmate ik hem tijd en rust zou geven, maar tot nu toe gebeurt er nog steeds niets (zelfs niet met pillen) tot grote radeloosheid van mij. Omdat ik hier niemand over hoor praten ga ik aan mezelf twijfelen of ik hier maar gewoon mee moet leren leven. Terwijl ik er steeds meer van overtuigd raak dat het door de drank komt (die hij niet opgeeft uiteraard). Ook ik heb een verleden met aan alcohol verslaafde vader en verslaafde broer dus ook ik denk: waarom kies ik in vredesnaam voor de 2e keer een alcoholverslaafde partner (ex was het ook). Ik weet dat ik voor mezelf moet kiezen en er een punt achter zou moeten zetten, maar steeds houdt iets me tegen: hij is namelijk wel lief en zegt dat hij dingen wil veranderen (hoe herkenbaar: dat zei mijn ex ook en deed het niet). Ach ja… ik weet het, maar de hoop is er steeds (en misschien de angst voor het wéér opnieuw moeten vinden van een nieuwe partner…)

Louise M., 10-10-2012 14:38 #37
Ik ben 21 jaar. Mijn vader had een drugsverslaving en heeft zelfmoord gepleegd toen ik 10 was. Ik mis hem nog steeds. Mijn moeder is alcoholverslaafd en verwaarloosd mezelf, mijn broer en mijn zus steeds meer. Al altijd sinds ik herinner, doen mijn zus en ik alles in het huishouden. Wat lijdt tot veel frustratie. Het is hier rommelig en vuil en er is veel ruzie. Ik durf bijna niemand in mijn huis uitnodigen. Het ergste van dit alles is dat ik er niet mee naar buiten kan komen. Mijn omgeving weet niet dat ik dit doormaak (behalve 2 vrienden). Gelukkig ga ik nu naar de psycholoog, maar ik zal vooral blij zijn als ik afgestudeerd ben, dat ik uit huis kan en met mijn vriend kan gaan samenwonen. Mijn eigen leven beginnen, dat wil ik.

Karin, 04-10-2012 10:34 #36
Mijn moeder was mijn hele jeugd zo een beetje alcoholiste, van wat ik me kan herinneren van mn 8ste? tot haar dood en toen was ik 24 en dat is nu 12 jaar geleden. Ze stierf aan longkanker. Mijn moeder dronk veel, van 's middags tot 's avonds en ze verstopte ook bierflesjes. Als kind haatte ik haar. Waarom deed ze dit zichzelf en ons aan? Ik heb als kind alles geprobeerd om haar te helpen en met haar te praten en dat als KIND! Het had weinig zin… je staat machteloos, zeker als iemand het zelf niet wilt inzien. Mijn echte moeder heb ik pas gezien en meegemaakt een jaar voor haar overlijden omdat ze toen niet meer kon drinken, ze was ernstig ziek door de kanker. Met mijn vader, die ook veel alcohol drinkt, kan ik niet goed praten hierover, het is te moeilijk… mijn broer is verstandelijk gehandicapt en autistisch dus die heeft alles zo ie zo anders meegemaakt en daar kan ik ook niet mee praten. Het gemis van mijn moeder na 12 jaar is er nog steeds elke dag en denk ook dat ik dit verdriet nog niet heb kunnen verwerken wat mijn leven soms erg moeilijk maakt.Ik zou graag eens willen praten met iemand die een soortgelijk iets heeft meegemaakt! Voor de rest wens ik iedereen heel veel sterkte als je samenleeft met een alcoholist, denk aan jezelf maar vergeet niet dat iemand niet voor niks alcoholist wordt…

Fred Dirksen, 20-07-2012 23:56 #35
Geachte beheerder of opsteller van deze site. Kunt u uw verhaal ook lezen door de ogen van een man wiens vrouw alcoholist is. Volgens mijn info is het percentage vrouwen met alcoholproblemen snel groeiende. Uw verhaal is vooral geschreven vanuit de situatie dat de man een alcohol probleem heeft. Bij verschillende items (partner is alcoholist, alcohol en seks) wordt ervanuit gegaan dat de man de alcoholist is.
Voor mij verliest de site daardoor gelijk geloofwaardigheid. Ofwel u schrijft neutraal (omdat u meerdere ervaringen hebt gebruikt om uw site samen te stellen) ofwel u geeft duidelijk aan dat u een vrouw bent die de problemen die vrouwen ondervinden die met een man samen zijn, ondervinden.

Marith, 17-07-2012 09:10 #34
Hoi, ik ben Marith en ik ben momenteel 18 jaar oud. Zolang ik leef drinken mijn ouders al veel, vroeger was ik daar niet zo van bewust, maar het lijkt nu steeds erger te worden. Mijn moeder drinkt per dag een fles wijn van 1l op en mijn vader 1/2 tot 1 fles wodka of rum. Op zondagochtend beginnen ze voor het ontbijt al met een borreltje. Mijn moeder is heel erg onzeker, en ik heb het gevoel dat die drank het alleen maar erger maakt. Ik heb het al een aantal keren gezegd, maar ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Ik ben een tijdje depressief geweest erover, zoals in het artikel ook beschreven staat. Ik wil wel weg, maar ik word vaak emotioneel gechanteerd waardoor ik het bijna niet op kan brengen om daadwerkelijk mijn koffers te pakken. Kan iemand me een tip geven?

Mireille, 09-07-2012 21:26 #33
Zowel voor vrouwen als voor mannen… blijf je niet blindstaren. Ook ik had een man die de alcohol zwaar te vriend had, 25 jaar en 4 kinderen later + 1 dood door hem… hij is omgekomen in een huisbrand, ging ook naar aa… veel ruzie, mishandeling geestlijk & lichamelijk, misérie, armoe, angst en pijn voor ons allemaal en niets hielp. vergoelijk de alcoholist niet want die kunnen echt zielig doen. het grootste slachtoffer ben jij en de kinderen + hun toekomst dus vecht daarvoor! Een enkeling zal de drank kunnen weerstaan maar 99% haalt het niet. Ik zag hem ook graag… geloof alleen in jezelf en je kinderen. begin op tijd met je kinderen opnieuw, echtscheiding echt aan te raden, woon apart. vooraleer iedereen beschadigd is. Als je hem wil blijven zien kan dat nog en kan je hem ontmoeten/mee praten als hij niet dronken is, in huis nooit meer…, stel voorwaarden & hou je er aan… zeker als de kinderen erbij zijn, ( kinderen meegeven aan een alcoholverslaafde is onverantwoord die geraken mee op cafétour etc. en eten zal er niet veel zijn, studiemogelijkheden 0, 0 en zeker ook geen goed voorbeeld), goed voor de gemoedsrust van 't gezin dan zijn jullie veilig en hebben jullie een inkomen waar hij niet aankan. Kinderen hebben recht op meer en jij ook. Veel geluk.

Ankie, 18-03-2012 21:37 #32
Het verhaal van Janneke is voor mij heel herkenbaar.Zoals ik al ooit eerder heb geschreven op deze site, was ik 14 jaar getrouwd met een alcoholist.Ondanks alle ellende door zijn drankprobleem hield ik veel van hem, Toch koos ik na al die jaren samen voor mezelf.We gingen scheiden.Ik woon nu in een pand dat ad-hoc verhuurd wordt, samen met mijn hond.Het is goedkoop wonen, en eindelijk heb ik rust.Ik heb heel veel steun gehad aan Maatschappelijk werk.Helaas is mijn ex-man vorig jaar overleden aan een gesprongen slokdarm. Na 3 maanden intensieve opvang in een verslavingskliniek is hij alsnog gestorven door zijn drankmisbruik.Dus na alle zorg voor hem van mij, familie, kennissen en instanties heeft "het gif"toch gewonnen.Een "verloren strijd". Dus DENK AAN JEZELF/KIES VOOR JEZELF.

Janneke, 17-03-2012 00:18 #31
Wat ben ik blij deze berichten van onderstaande personen te lezen. Niet omdat het zo mooi is, integendeel. Maar omdat ik niet de enige ben hierin. Ik begin me namelijk ernstig zorgen te maken over mijn vriend. Hij drinkt al zolang ik hem ken, maar nooit doordeweeks. Sinds 2 jaar drinkt hij echt elke dag. En als het 1 biertje was geweest, had ik het oké gevonden. Maar het zijn vaak 4, 5 of 6 halve liters wat hij wegklokt vanaf het moment dat hij thuiskomt van zijn werk (16:30) tot het moment dat ik thuiskom (21:15). Daarnaast rookt hij dan ook een joint. Wat ik inmiddels heb geaccepteerd, omdat dat zijn ADHD wel degelijk onder controle houdt. Echter is het de drank wat hem van de 1 op andere moment zo ongelooflijk agressief en 'anders' maakt. Vooral als hij is wezen stappen, dan komt hij thuis als een totaal ander persoon en maakt mij verwijten die nergens op slaan. De volgende dag maakt hij 100 keer zijn excuses. Dat drank een ander persoon van je maakt etc. Vannacht was weer zo'n moment. Ik sliep pas om 07:00 uur! Hij heeft liggen ronken tot 11:00 uur en vervolgens zijn chef gebeld dat hij 'ziek' was. Ik heb hem vandaag min of meer vergeven en vriendelijk gevraagd onze konijnen eten te geven en kattenvoer te halen. Kom ik vanavond thuis uit mijn werk; heeft ie niets van dat alles gedaan en staat alweer te stuiteren van de drank. Ik ben echt in staat om hem te verlaten. Al ware het niet dat een aantal redenen me tegen houden. Namelijk dat ik wel zelf een huisje moet hebben om mijn diertjes onderdak te geven en dat ik, ondanks alles, van hem hou. Ik heb hem al vaker verteld hoe ik er over denk en dan drinkt hij gewoon, simpelweg, een dag of 2 niet. Waarna ik denk dat hij het wel degelijk onder controle heeft. Maar 2 of 3 weken later zit ik weer met hetzelfde probleem. Ik weet niet meer wat ik moet doen en denk er serieus over na hem te verlaten. Hoe schuldig ik me ook voel terwijl ik dit net typ…

Vivi, 12-03-2012 10:51 #30
Ik herken het stuk over partner van een alcoholist helemaal. Al een jaar probeert mijn man te stoppen. Zit bij de AA. Hij was en is een stiekeme drinker. Dit heeft een duidelijke oorzaak die bij mijn man ligt in een zeer heftige jeugd. Ik kan daar begrip voor opbrengen maar ik kan me nog meer opzij schuiven. Alle taken in huis heb ik van mijn man over moeten nemen, nooit krijg ik eens een mening te horen, financieel gaat het waardeloos omdat ik ook nog eens mijn baan kwijt ben. Ik ben met een burn out thuis komen te zitten. En we hebben ook nog 2 zeer jonge kinderen. Iedere keer als we gepraat hebben zet hij zich een paar dagen heel goed in maar daarna zakt alles weer weg en zijn we terug bij af. Nu is het vrijdag weer misgegaan toen ik een avondje weg was. Ik durf zo nog amoper weg. Maar het ergste vind ik het liegen! ik zie dat het niet goed gaat, vind lege blikken bier, en dan nog zegt hij dat het niet van hem is, dat hij het niet meer weet. Pas de dag erna kwam hij er eindelijk voor uit. Wat moet ik doen?

Jolanda, 10-03-2012 15:07 #29
Ik ben sinds drie maanden weg bij de vader van mijn kinderen. De beste stap die ik heb kunnen maken. Ik heb voor mezelf maar vooral voor de kinderen gekozen. De scheiding is aangevraagd. Hij had bij de rechter een voorlopige voorziening aan gevraagd om de kinderen te zien. Maar heb net bericht, geen zorgplicht, geen contact of bezoekrecht. Het is voorlopig, tot de scheiding uitgesproken is, maar ben er erg blij mee. Ik knok door voor mijn kids. Verder een vreselijke puinzooi achtergelaten. Gelukkig heb ik alles nu op een rijtje. Intanties werken goed mee als je eerlijk bent. De kinderen gaan goed, kan iedereen adviseren, kies voor jezelf en voor de kinderen!

Sylvia, 06-02-2012 10:08 #28
Beste mensen,

Het is zo triest als ik de verhalen lees. Ook voor mij erg herkenbaar. Mijn vriend leerde ik kennen toen hij al alcoholist was en verslaafd aan blowen. Maar dat zag ik toen niet. Vlinders in mijn buik zorgde er voor dat ik het niet zag. Van nature ben ik erg zorgzaam en volgzaam, dus ik deed zelf ook overal aan mee. Begon ook met drinken en blowen. En hij vroeg zoveel aandacht en tijd, dat ik niet voldoende aandacht en tijd meer aan mijn kinderen besteedde (de kinderen van mijn ex man). Alles draaide om hem. De kinderen en ik hebben steeds op onze tenen moeten lopen om het hem maar naar zijn zin te maken. Al 3,5 jaar probeerde ik hem duidelijk te maken dat er wat moest gaan veranderen. Maar niets hielp. Uiteindelijk ben ik vorig jaar in een burn-out terecht gekomen. En ook toen moest alles om hem draaien. Hij was er niet voor mij. Door de gesprekken met mijn psycholoog heb ik de draad weer een beetje kunnen oppakken en sta weer steviger in mijn schoenen en kan weer op een normale manier voor mijn kinderen zorgen. Sinds kort werkt hij aan zijn verslaving bij de regionale verslavingszorg. Heeft gesprekken, krijgt medicijnen en lichamelijke onderzoeken. Maar ik kan het niet meer opbrengen om hem te steunen. Hij trekt mij zo weer dat diepe zwarte gat in en dat mag ik niet meer laten gebeuren. We wonen niet samen, dus dat is wel in mijn voordeel. Sinds 3 weken heb ik hem niet meer gezien en ik voel me bevrijd, alsof ik weer (frisse) lucht krijg. Ik heb mij nu aangemeld voor individuele hulp voor partners van een alcoholist. Dat kan ik jullie ook adviseren. Zelfs als jullie geen hoop meer zien in de relatie, zelfs dan is het goed om hulp te zoeken. Want anders ga je je misschien nog steeds verwijten maken dat je hem hebt laten vallen. Je kunt de ellende die je jarenlang hebt gehad, een plek geven en verwerken. Besef dat je er niet alleen voor hoeft te staan. Informeer vandaag nog bij de regionale verslavingszorg. Niet alleen partners kunnen er terecht, ook kinderen. Dus Charlotte (en andere kinderen), ook jij hoeft er niet alleen voor te staan!
Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en kracht en vooral. weer veel plezier in het leven toe :).

Anoniem, 24-01-2012 16:58 #27
Heb een aantal reacties gelezen en er moet me echt iets van het hart.
MENSEN KIES VOOR JEZELF EN JE KINDEREN!
Vorige week heb ik mijn spullen gepakt en ben met mijn kindje van 1,5 naar mijn moeder vertrokken. Na jaren "vechten'' om de alcohol was ik het echt zat. Steeds weer werd er beloofd dat hij niet meer zou drinken en na een week of 2 begon het weer van voor af aan. Had al heel vaak gezegd dat ik zou vertrekken maar nooit gedaan, tot vorige week. Mijn vertrek zal/zou grote gevolgen hebben (we hebben een eigen zaak). Dit heb ik allemaal naast me neer gelegd en voor mezelf en mijn kindje gekozen. Als ik deze stap niet zou maken, blijf ik in hetzelfde cirkeltje zitten en worden we nooit gelukkig. Alcoholisten zijn gewoon egoisten (onbewust). Door mijn vertrek is mijn vriend met de neus op de feiten geduwd. Hij beseft nu pas wat hij mist. Op dit moment is hij een week nuchter en heeft hulp gezocht in de vorm van therapie. Het vertrouwen is er nog niet maar wel een beetje hoop. Uiteindelijk hou ik ontzettend veel van hem, maar wel als nuchter persoon en niet als alcoholist want dan haat ik hem. Beste mensen JIJ bent ZELF de SLEUTEL voor je EIGEN GELUK, dat is wat ik afgelopen week heb geleerd en dat er veel meer mensen zijn dan je denkt die voor je klaarstaan. Wens jullie allemaal heel veel sterkte en geluk voor de toekomst. En hou in je achterhoofd; jij kan je partner niet veranderen wat je ook doet, dat zal hij zelf moeten/willen doen. Zolang dat niet gebeurt blijf je in deze situatie zitten.

Onbekend, 11-01-2012 22:56 #26
Dames, mijn vrouw drinkt overmatig. Nee, ze verwaarloost niet de kinderen. Nee ze is niet laveloos. Ja, ze is na een glas of twee enorm giftig en scheld en schimpt op gemene wijze. Nee, ze is geen alcoholist, ze kan best een paar dagen zonder. Dan, zonder reden, is het weer een glas wit bij het eten of er al voor en het gaat mis. Niet op de dagen dat ze werkt, wel op andere momenten. Werk is ene keer leuk, andere dag #$@$%! De overgang, ja zal meespelen. Opgroeiende dochter die nu een vriendje heeft, ja zal meespelen. Zoon in pubertijd, tuurlijk speelt ook mee en dan ik nog, ik, die na een dag werk thuis kom en het nog minder goed doe. ik speel ook mee. MAAR WAT MOET IK DOEN? HELP ME mijn mail adres is bij de redactie bekend, want ik schaam me om openbaar te reageren en Ja mijn leven staat behoorlijk op de kop en loop na 20 jaar huwelijk tegen een scheiding aan.

Marian, 18-11-2011 17:17 #25
Anneke ik heb een man die ook drinkt ik heb het helemaal gehad hy erkent het probleem niet een ander heeft het altyd gedaan zyn werk heeft er ook onder te lyden hy is slim dat denkt hy op zyn werk hebben ze ook alcohol geroken hy zal zelf de nodigen hulp moeten zoeken maar zolang hy het ontkent kom ik niet verder ik wordt hier zo moe van dat ik zelf stappen ga ondernemen hoe moeilyk het ook is maar ik heb ook nog een leven het draait niet alleen om hem

Charlotte, 04-11-2011 22:36 #24
Hoi, ik ben Charlotte 16jaar.
sinds ik me kan herinneren drinken mijn ouders al, niet elke avond maar zeker elk weekend.
Nu drinkt mijn moeder 2/3 misschien zelf 4dagen per week, en ze laat het dan ook niet bij één wijntje of één biertje maar ze stopt niet totdat ze ruzie met mn vader begint te maken die inmiddels dan ook dronken is. Mijn vader word dan erg agressief en ik moet er dan weer tussen springen.
Mijn moeder begint soms al als ik nog niet eens thuis ben van school of stiekem tijdens het avond eten koken.
tijdens het eten neemt ze water alsof het lijkt dat ze nuchter is maar ik kan het gewoon merken dat ze aangeschoten is.
En als ik erover wil praten, dat word m, n moeder boos, en m, n vader lacht erom en kan niet serieus zijn als ik hem vraag of zelfs smeek eraf te blijven, mijn moeder heeft me al vaak beloofd dat ze niet meer zou drinken.
maar toch ook vanavond heb ik haar weer dronken op moeten halen om 22.15 met mn vader erbij die thuis zo weer verder drinkt. Ik heb gelukkig mn moeder aan het slapen gekregen.
heeft iemand advies voor me?

Yvon, 11-08-2011 23:40 #23
Ik ben 29 jaar inmiddels 3 jaar getrouwd, moeder van twee prachtige kinderen een jongen van 2 en een meisje van 3 maanden. Mijn man was verslaafd aan blowen ik was dit zo zat dat ik tijdens mijn eerste zwangerschap hem de keuze heb voorgelegd stoppen of mij en je ongeboren kind kwijt.Hij is toen serieus gestopt met blowen en het is een jaar lang goed gegaan tot dat er alcohol in het spel kwam. Ik heb het idee dat hij de ene verslaving vervangt door de andere.In het begin was hij een gezelschapsdrinker maar het ging langzaam naar een zware verslaving.Hij is zeer achterbaks en stiekem. Hij verstopt het op de gekste plaatsen en liegt ook constant als ik hem ermee confronteer.Ik heb hem zelfs om 07.00u s'morgens betrapt met de fles aan zijn mond. Ik voel me ook ontzettend machteloos, en word soms ontzettend kwaad omdat ik niet snap dat hij de fles boven zijn gezin verkiest.
Hij haalt het slechste in mij naar boven als het heeft gedroken, op z'n moment herken ik mezelf niet meer, door mijn onmacht ga ik schelden en slaan. Een paar weken werd hij zo agressief toen ik hem er weer eens mee confronteerde, ik was gewoon bang voor hem. Hij is van een zachtaardige lieve man veranderd in iemand die ik niet wil kennen. Ik heb hemel en aarde bewogen, al mijn ziel en zaligheid in onze relatie gestopt, maar mijn energie is op. Ik ben op momenten ontzettend ongelukkig mijn kinderen houden me op de been, daar doe ik alles voor.Dreigen met scheiden of er met hem over praten waarom hij drinkt en welke gevolgen het heeft op het gezin helpt allemaal niet. Als hij nuchter is heeft hij overal begrip voor en spijt van alles, en dan belooft hij te vechten voor zijn gezin. Het gaat dan meestal ook weer een paar weken goed maar dan vervalt hij weer in zijn oude patroon. Ik schaam me er ontzettend, alleen mijn beste vriendin weet het en bij haar kan ik dan ook mijn hart luchten. Ik zie hem steeds verder wegglippen en zit met mijn handen in het haar, ik weet niet meer wat ik nog moet doen om hem te helpen. Ik weet als ik bij hem weg ga dat het probleem alleen maar groter zal worden en dat hij in een bodemloze put terecht komt. Maar van de andere kant vind ik dat ik voor mijn kinderen en voor mezelf moet kiezen.Ik moet binnen kort weer beginnen met werken na mijn zwangerschapsverlof ik weer in de avonden en de weekenden, maar ik durf de kinderen niet met een gerust hart bij hem achter te laten. Hij belooft dan wel dat hij niet drinkt als hij alleen met de kinderen is maar dat kan hij toch niet waar maken.Het hele gezin lijd ontzetten onder zijn verslaving, er heerst constant spanning en wantrouwen. Ik probeer conflicten zo veel mogelijk te vermijden waar de kinderen bij zijn, maar ze merken het toch. En zolang hij niet wil inzien dat hij een probleem heeft zal er ook geen uitweg zijn! Ik vind het goed dat deze websites er zijn zo kun je ervaringen van andere lezen en zelf je frustratie kwijt.

Cindy, 03-08-2011 23:11 #22
Ik ben 27j en ondertussen 7 jaar getrouwd de hebben 4 kindjes en mijn man drinkt alle dagen zoveel zodat ik nooit nog met een nuchtere man ga slapen!ik walg al van zodra ik hem terug een pint zie nemen en dan ben ik nog niet zeker dat het zijn eerste is want hij liegt steeds en verstopt zijn drank en drinkt in het geheim!ik heb al vaak gedacht om bij hem weg te gaan maar in zie hem graag en wil mijn kinderen hun papa niet afnemen!ondanks dat hij weinig aandacht voor ons gezin heeft en nooit iets samen wil doen blijf ik steeds mijn best doen om het iedereen zo aangenaam mogelijk te maken. Het is echt niet gemakkelijk en ik weet dat ik er zelf weinig kan aandoen want het is mijn man die tot het besef zou moeten kunnen komen dat zijn alcohol gebruik een probleem is! Ik wil mijn kinderen beschermen tegen het effect van hun papa zijn drank gebruik maar staat machteloos als hij gedronken heeft scheld hij me de huid vol en roept hij steeds op de kinderen!ik weet me soms echt geen raad meer en ik kan niet zeggen dat ik gelukkig ben!ik probeer van dag tot dag door te komen en me steeds aan te passen aan de situatie en te zorgen dat de kinderen niet lijden onder het drank gebruik van hun papa!

G. T. de Graauw, 29-07-2011 09:34 #21
Mijn vriend rijdt soms auto als hij gedronken heeft(alleen maar wijn).
ik ben bang, dat hij ten eerste een ongeluk veroorzaakt en een ander iets aan doet en ten tweede, dat hemzelf iets overkomt.
het is natuurlijk zijn eigen verantwoordelijkheid, maar ik zou graag advies krijgen om hiermee om te gaan.

Anneke, 18-07-2011 22:51 #20
Mijn man drinkt ook ben al lang getrouwd ik merk dat het laatste tijd erger word ik moest hem buiten met mijn zoon van de straat sleuren lag tegen een schuurtje aan buren zagen het schaam me rot en de laatste tijd word hij gemeen tegen me met woorden. doet me zoveel verdriet ga hier kapot aan waarom kan ik niet zonder hem. luk me niet om weg te gaan ben ik nu zo slap?
hij liegt vreselijk zeg dat hij niks op heeft en ik gek ben. hij maak mij zwart bij andere mensen er kwam x een vrouw naar me toe die wilde me slaan omdat hij tegen haar geklaagt had over mij dat ik hem eruit ging gooien.
en dat ik hem als hond behandelt. mijn dochter zegt ma hoe hij jou behandeld hij draait het om en is nu zelf zielig. wat moet ik nou. snik.
de scheidings papieren lagen klaar moesten alleen nog in burgelijke stand ingeschreven worden. kon het niet.pfff slap.hij zei me ooit ik weet dat ik jou als rotte vis behandeld.
maar meestal doet hij het weer
en na paar dagen niet drinken is hij normaal maar over zijn drankmisbruik wil hij niks horen dan is er ruzie. gr anneke

Sandra, 18-07-2011 17:43 #19
Ik ben Sandra 50 jr en heb 4 jr met een alcoholist geleefd. Ook is er bij mij helaas veel geweld bij gekomen. Als hij extreem dronk veranderde hij in de Hulk. Ik alles geprobeerd om hem te helpen, maar realiseerde op een gegeven moment dat hij het zelf moest doen
(voor mij was dit een nieuwe ervaring). Hij is een half jaar gestopt met drinken met pillen destijds.
Hij wou nooit helemaal stoppen en is daarna matig gaan drinken wat weer helemaal fout ging. Uiteindelijke was hij voor de liefde gestopt en niet voor hem zelf.
Als hij het zelf niet wil gaat het nooit lukken. Ik was echt gek op hem en heb ook in groepjes gezetten als je partner alcoholist is. Ik heb het onderste uit de kan gehaald, maar het heeft niet mogen baten. Ik heb hem 4 mnd geleden verlaten het maakte mij kapot. Ik was gesloopt en had steeds minder concat met de buiten wereld. Ook omdat ik een aantal keren in elkaar ben geslagen, is het een extra zure appel. Maar kan het iedereen aanraden, leef voor je zelf en leef. Ik moet ook een zware tijd door, heb al veel meer rust. Maar ben er nog lang niet. Ben nooit zo gauw trots op me zelf, maar dit is het beste wat in gedaan heb. Liever een moeilijk jaar om te verwerken dan 20jr met een alcoholist. Wens iedereen succes en nogmaals kies voor je zelf kan het niet genoeg zeggen. Je leeft maar één keer.

Nancy, 27-04-2011 21:50 #18
Hoi ik ben Nancy 27 jr 4 jaar gehuwd en we hebben 2 kinderen een jongen 2,5 en een meisje 1,5. Mijn man en ik hebben heel veel problemen gehad in onze huwlijk en ben meerdere malen weg gegaan ondanks alles hou ik wel van hem en weet ik dat hij niet van mij houd inmiddels. Sinds kort weet ik dat hij alcoholist is. Hij betaalt niks aan rekeningen en de ene deurwaarder komt achter de ander. We zijn in gemeenschap van goederen getrouwd en de hypotheek staat alleen op zijn naam en de kredieten kan ik niet meer bijhouden. We hebben een koopwoning en op zijn werk gaat dat ook niet zo goed dus als het zo doorgaat verliest hij zijn baan. Ik ben zo bang dat ik met mijn kinderen op straat kom te staan en maak me behoorlijke zorgen hij niet. Hij denkt daar heel makkelijk over en ligt er niet wakker van. Ik weet niet wat me te wachten staat en hoe het in zijn werk gaat. Graag tips en advies alvast bedankt.

Maria, 11-01-2011 12:32 #17
Ik ben 41j, 10 jaar gehuwd, 4 kinderen. mijn man drinkt elke dag, jaar na jaar, meer en meer! hij drinkt dagelijks zwaar bier en rhum! Hij beweerd geen alcohol probleem te hebben. Zelfs niet als hij de deur van de slaapkamer uit z'n voegen schopt, zijn eigen kind tegen de grond duwde terwijl hij een ander kind bedreigd als die de waarheid zou willen zeggen over papa's gedrag! Hoe meer alcohol hoe meer tirannie en bazig gedrag, wanneer dit niet gevolgd w op dat moment slaat dit over naar fysiek geweld! noot toont hij enige spijt, heeft altijd de schuld aan ons.
wat inderdaad eigenaardig is, is dat ik nog altijd van hem hou. Hij is ziek en kan geholpen worden, is nog altijd mijn hoop op beterschap. Ik voel me toch in een wurggreep! Hij wil scheiden, denkt alleen aan het geld dat hij daardoor zou verdienen, maar staat niet stil bij het feit wat dit in ons gezin zou aanrichten. vrijheid, drank en geld is het enige wat hem nog bezighoud. als je als partner van een alcoholverslaafde man ten rade gaat, loop je overal tegen de muur. Luisteren ja, U iets aanbieden buiten dat kan blijkbaar niemand. Geen enkele instantie, politie, teleonthaal, huisarts, caw, … Het is schrijnend… ieder 'staat erbij, en kijkt ernaar', zelfs zijn eigen familie!
:-(

Karla, 31-10-2010 18:30 #16
Ik ben 42 jaar, mijn broer is er 40 en onze ouders zijn bijna 45 jaar gehuwd. Mijn pa heeft een belangrijke functie gehad met hoog aanzien in onze gemeente. Zijn ouders zijn voor mij geen grootouders geweest (waren er nooit voor ons), zijn broer en zus zijn op papier mijn nonkel en tante. Geen echte band mee, al zien we mekaar 2 keer per jaar voor de traditionele (verplichte) feestjes. Mijn grootouders zijn al jaren overleden. Pa werkte op 3 minuten (te voet!) van zijn werk. Op de middag kwam hij naar huis om te eten en hij was redelijk vroeg thuis in de namiddag (uurrooster van scholen). Op de middag, voor zijn boterhammen, dronk hij een whisky en 's avonds bij het thuis komen ook. Vroeger kon hij tegen drank; na zijn sportuitjes hing hij met de andere mannen aan de toog. Ik heb hem niet echt dikwijls zat gezien, eerlijk waar. Maar drinken deed hij wel. Zo'n 10 jaar geleden is hij in brugpensioen gegaan. Zijn schoonbroer had hem het een en ander aangepraat en mijn pa is dan wel op het randje van genie (IQ) maar zo naïef op sommige gebied! Hij geloofde mijn nonkel terwijl we hem probeerden te laten inzien dat het gewoon 'schone praat' was. Maar nee, hij wist het beter. En dus is mijn pa (toch altijd een werker geweest) van een actief leven naar een meer dan passief leven overgestapt. Hij heeft nooit geholpen in de huishouding, en dat is niet veranderd. Telkens bij 'belangrijke dagen' (verjaardagen, feestdagen, moederdag, vaderdag) was mijn pa zo zat als een kanon. 10 jaar geleden was dat dus zo 6 keer per jaar ofzo. Momenteel is dat echt gestegen tot een gemiddelde van 2 keer per maand. Het feit dat hij diabetes heeft en strenge medicatie neemt, zal natuurlijk zijn zatheid versnellen, aangezien hij na 2 glaasjes wijn al zat wordt. Mijn ma kan nergens naartoe uit schrik omdat ze hem zeker strontzat op de grond vindt naast de zetel. Ze heeft geen rijbewijs, dus de enige keer dat ze eer 's avonds 3 uur niet is, is als ze naar de yogales gaat (met haar zus die haar komt oppikken en afzetten). Zelf ben ik anti-alcohol (al heel mijn leven) en walg ik van die zattekloten. Maar goed. Meestal doet hij het ook als hij zeker weet dat noch ik noch mijn broer zal langskomen (we wonen slechts op enkele straten van mekaar). Gisteren echter ga ik naar een match kijken van mijn nichtje. Pa wou niet mee (hij had een verkoudheid…) maar goed, ik neem mijn ma mee. 4 uur later ga ik met haar mee naar binnen en ja hoor, daar lag hij in vol ornaat zo zat als iets naast zijn zetel. STRONTZAT! Hij geraakte gewoon niet meer recht. Mijn ma heb ik buitengestuurd voor een tochtje met de hond en deze keer zijn de verwijten en verwensingen en vulgaire praat mijn richting uitgekomen. Mijn ouders hebben ons NOOIT op de vingers getikt (letterlijk dan) en gisteren, zat op de grond, heeft hij naar mij uitgehaald met zijn voet. Ik heb niet gemankeerd en hem een goeie trap terug verkocht. Ik heb mijn broer verplicht om langs te komen en terwijl ik daar 3 kwartier werd verwenst, heb ik een paar foto's genomen van mijn pa, liggend op de grond. Hij deed me denken aan Hasselhoff, die acteur, wiens kinderen het zattefilmpje op youtube hebben gezet. Mijn ma heb ik voor de eerste keer meegenomen naar bij mij thuis. Ik ben ervan overtuigd dat hij niet eens weet dat ze thuis niet was! Vanochtend ernaartoe gegaan; ma met de doodse schrik om hem daar bewusteloos te vinden of met gebroken botten (hij heeft al ribben gebroken en eens zijn voet, door te vallen). Ik kan geen woord meer tegen hem zeggen. Mijn ma heb ik verplicht om te vertrekken met de hond als hij weer begint te verwijten. Mijn broer heeft een woordje met hem gehad. Blijkbaar weet hij dus niet hoe hij is en zou hij niet weten wat er gebeurd is. Hij zou niet eens weten dat wij vorige nacht beiden ter plaatse waren. Ik heb verdorie veel moeite om dat te geloven. Hij heeft met mij en ma geen woord gewisseld. Ik vrees ervoor dat ik volgende keer hem oppak en hem door mekaar ga schudden. Ik voel dat ik ga breken. Ik ben sterk genoeg om hem aan te kunnen, maar ik ben het beu om elke keer weer als buffer te dienen tussen ma en pa. Haar wil ik helpen. Ze ziet hem zelfs nog graag, niet te geloven! Voor mij is hij mijn pa maar mocht hij morgen, door de combinatie van zijn medicatie en zijn alcoholmisbruik, er het bijltje bij neerleggen, dan kan ik alleen maar opluchting voelen. Ik weet het, heel erg. Maar gisteren was een keer teveel. HELP?

Annelies, 18-10-2010 15:25 #15
Ik ben Annelies, 25 jaar. Ik heb 2 jaar met een alcoholist samengeleefd. Hij maakte van mijn heerlijke leven binnen 2 jaar een hel. Wél heb ik een prachtige dochter gekregen en ben daar heel erg blij mee. Zij heeft mijn leven weer waarheid en toekomst gegeven. Mijn inmiddels dus ex heeft mij 1 week na de geboorte op straat gezet, hij zei dat hij in een afkickcentrum zat. Ik heb hem nooit geloofd. Alcoholisme is een ziekte. Hier kies je niet voor het overkomt je. Zolang je het zelf niet hebt kun je kiezen voor je eigen leven. Ik ben van mening dat een buitenstaander (partner of dus soms zelfs kind) hier geen verandering in kan brengen.
Kies voor jezelf dus, dit lijkt soms onmogelijk maar je eigen toekomst is het belangrijkst.

Jules, 24-08-2010 22:06 #14
Hallo allemaal, Ik moet zeggen dat ik het een halfbakke artikel vind. Ja het klopt allemaal en alcoholistme is prima uitgelegd, heel verhelderend voor mensen die niet een alcoholist in de directe omgeving hebben. Maar als ik de reacties lees van slachtoffers die echt te maken hebben met een partner of ouder die alcoholist zijn, valt mij één ding op en dat is dat ieder met het handen in het haar zit. Na lang speuren op internet en vele artikelen over dit onderwerp te hebben gelezen, met de intentie een oplossing te vinden voor de situatie, kom ik bedrogen uit. In België is het mogelijk iemand te laten opnemen als de situatie dat aantoonbaar maakt. In Nederland kun je niks beginnen. Deze hele alcohol verslaving lijkt onder een grote mat te worden geschoven door de politiek met de boodschap, ja vervelend maar we kunnen niks doen. Ik daag de schrijver van dit artikel uit om eens te zoeken naar een oplossing of een omschrijving hoe je het best kunt omgaan met een alcoholist als partner of ouder i.p.v. de zoveelste analyse en onderkenning van het alcohol probleem zonder een aanpak waar je iets mee kunt.
Allen sterkte en blijf vooral dicht bij jezelf en mijn idee is, stuur je verhaal naar een kamerlid naar keuze en zorg dat dit probleem niet in artikeltjes blijft stuiteren.

Anky, 19-06-2010 10:54 #13
Bij deze wil ik vertellen over mijn leven met een alcoholist.Ik ben 48 jaar, waarvan 14 jaar getrouwd met een alcoholist.
Ik ben de kostwinner(32 uur),dus veel van huis.We dachten het samen wel op te kunnen lossen.Dus niet!
Na het biertje volgde de wijn, en de whisky.Veel huisartsbezoeken, en ziekenhuisopname, s.(intensive-care).
Toch maar hulp ingeroepen van Novadic.Eerst volgde er een aantal gesprekken, maar hieruit bleek dat opname
de beste oplossing zou zijn. Tijdens 6 maanden opname ging het prima met hem, en ik kon even bijkomen van
alle ellende. Helaas ging het "buiten die novadic-deur" na opname weer bergafwaarts.Kregen wel nabegeleiding
maar dit was niet voldoende.Momenteel is mijn man onder behandeling van een Novadic-arts die hem (eindelijk)
campral en antabus heeft voorgeschreven.Dit in combinatie met vitamine B-100 complex (drogisterij).
Hij heeft hier heel veel baat bij.Staat al 6 maanden droog!.Ik hoop dat het zo blijft, en wens iedereen die leeft met
een alcoholist veel sterkte toe!

Jolanda, 10-04-2010 12:58 #12
Ik ben op het bovenstaande artikel terechtgekomen omdat ik een moeder heb die alcohol verslaafd is. Het drinken van mijn moeder is in de loop van de jaren steeds meer geworden. Ik heb het artikel gelezen en ik heb de reacties allemaal gelezen. Het raakt me wat ik lees. Welke gevolgen het allemaal heeft. Ik wil jullie allemaal een hart onder de riem steken. Over wat ik nu schrijf worden jullie wellicht boos en toch weet ik dat dit is waar het om gaat. Help eerst je zelf dan pas kan je de ander helpen. Wat ik hier mee bedoel is ga eerst met je zelf aan de slag en kom er los van. Als dat je gelukt is, en het lukt jullie!, dan kun je er zijn voor de ander. Door in de situatie rond te blijven doolen, blijf je zelf in de situatie zitten. Ik begrijp het, het lijkt allemaal zo uitzichtloos en toch is er uitzicht. Zoek eerst hulp alleen voor je zelf, zodat je zelf sterker wordt. Daar gaat het om! Ik wens jullie veel warmte, kracht en moed toe!

Mona, 05-01-2010 19:21 #11
Hallo, ik ben 19 jaar en mijn moeder is alcholiste. Als ze niet drinkt is ze ontzettend lief en ben ik heel graag thuis. Maar als ze gedronken heeft dan is het een hel. ze gooit dingen kapot, ze schreeuwt en scheld en laat mijn broertje en mij zich ontzettend ellendig voelen. Ze heeft geregeld alles wat op een kast staat eraf geveegd en kapot gemaakt. Ze begint de laatste tijd al smorgens of smiddags met drinken. ze drinkt meestal 1of 2 flessen wijn en de laatste tijd zit ze ook aan de whisky en de bacardi. Ze smst me zelfs als ik op school zit of ik op de terugweg drank voor haar wil meenemen. Ik kan me nu ondertussen niet meer concentreren op school. huiswerk maak ik al jaren niet meer en naar school ga ik ook niet vaak. Er komt eigenlijk maar 1 vriendin wel eens bij mij en dan meestal als mijn moeder gewerkt heeft. Ze werkt snachts dus overdag slaapt ze. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn broertje en ik zijn al een paar keer naar mijn vader geweest, zelfs voor een paar maanden. Mijn broertje heeft er een jaar gewoond, maar daar zijn we ook niet gelukkig. Mijn broertje is weer terug verhuist om bij mij te kunnen zijn, maar nu zitten we wel weer met onze moeder. Toen we weg waren zei ze steeds dat ze zou stoppen met drinken omdat ze ons zo miste, maar we zijn weer terug en er blijkt niks van waar te zijn. Ze geeft ons iedere keer een ontzettend rotgevoel door ineens heel hard te gaan huilen als wij boos en verdrietig boven zitten. Ze denkt alleen maar aan zichzelf en doet iedere keer alsof wij slechte kinderen zijn. Ze heeft zelfs een goede vriend die ons de grond instampt en mijn moeder maar ophemelt en gezellig meedrinkt.
Ik weet gewoon niet meer wat ik nu moet doen, ik kan niet bij mijn vader wonen omdat hij hertrouwt is en het hele gezin is te verschillend met mij. maar ik kan ook niet langer bij mijn moeder blijven zonder doodongelukkig te worden. Helaas kan ik ook geen baantje pakken naast school omdat ik daar psychisch niet instaat voor ben.
Is er echt geen manier waarop ik mijn moeder kan laten opnemen zonder dat ze zelf ervoor kiest?
Ik weet mezelf gewoon geen raad meer…

Anita, 04-01-2010 23:01 #10
Hallo, ik ben anita 24 jaar en denk dat mijn moeder alcoholist is… mijn ouders wonen samen en hebben in het weekend de zorg van mij autistische broertje. ook heeft mijn moeder in de periode van 2000 tot 2005, 4 herseninfarcten gehad. hierdoor is zij heel erg veranderd en achteruit gegaan. ze kan bijna niet meer lezen en schrijven en praten gaat ook erg moeilijk. nu heeft ze sinds een paar maand "de fles" gevonden.wat de reden is dat ze naar "de fles" grijpt is tot op heden niet duidelijk. er zijn van allerlei suggesties… eenzaamheid. onbegrepen voelen… moeite met acceptatie… schreeuw om aandacht… mijn vader en ik zitten met onze handen in het haar! omdat ze moeilijk praat kunnen we er niet uit komen wat het probleem is. ze verstopt de fles wijn… drinkt hem op zondag ochtend in een paar minuten helemaal leeg… en als je haar even alleen laat is er weer ineens een fles wijn leeg! hierdoor word haar toestand alleen maar eregr natuurlijk maar dat vind ze niet erg. en als we de drank weg halen gaat ze gewoon naar de winkel drank halen… mijn vraag is wat we in godsnaam moeten doen! is er iemand met ervaring? help!

Karin, 04-12-2009 17:43 #9
Ben 49 jaar en heb een verslaafde moeder, maar een super goede en lieve vader gelukkig. Het viel als kind niet mee om hier mee te leven. Inmiddels al 28 jaar getrouwd en 3 kinderen, maar helaas een man die alcoholist is (zoek het schijnbar op). Wordt aan alle kanten gesteund door mijn kinderen en heb een leuke baan. Sinds een jaar doe ik nu dingen die ik leuk vind en houd minder rekening met mijn man, hierdoor is het leven een stuk aangenamer geworden.
Bij hem weggaan kan ik niet (net als mijn vader), toch hou ik diep in mijn hart van hem en als ik bij hem weg ga gaat hij de vernieling in. Marian ik weet niet hoe oud jouw kinderen zijn, maar probeer af en toe iets te doen wat jezelf leuk vindt (hoeft niet veel te kosten) en je kan er weer even tegenaan is mijn ervaring.

Marian, 15-11-2009 00:07 #8
Hallo ik ben marian, ik en 52 jaar en leef samen met een alcholist. We zijn nu zo ver afgezakt dat we van mijn salaris moeten leven wat onmogelijk is daar ik ook al loonbeslag heb, door alle ellende van drank. Ooit had ik een goed huwelijk maar door de drank is alles kapot. Mijn partner heeft is 2008 een zware maagbloeding gehad en daarna nog een inval van de FIOD, toen lag meneer zowat in coma omdat ze in de gevangenis niet de juiste medicijnen, of niet goed gedoseerd hadden. Vanaf die tijd is het een ware hel. Het lijkt net of ze dan een stukje sociale controle missen om alles weer op een rijtje te krijgen. Vaak denk ik laat de boel maar barsten, maar dan denk je toch ook aan je kinderen en ga je maar weer verder. Leven dat is dit niet, het is overleven, maar tegelijkertijd begin ik nu steeds meer te beseffen dat het een strijd is die ik niet kan winnen. Wie kan mij raad of advies geven in deze ellende.

Mo, 21-10-2009 08:42 #7
Mijn man is alcoholist. Zelf weigert hij dat in te zien. We hebben 2 kinderen van 1 en 8. Hij bemoeit zich niet met de kinderen, als de jongste weer een slapeloze nacht heeft (omdat hij ziek is) gaat mijn man schreeuwen en soms aggressief gedrag vertonen zoals slaan tegen de muur of dingen gooien. Dit is uiteraard niet bevoordelijk voor mijzelf of de kinderen. Ik durf nergens meer naartoe te gaan omdat hij dan gaat drinken als hij alleen met de kinderen thuis is. Ook durf ik niet meer met hem naar feestjes/verjaardagen omdat ik bang ben voor zijn gedrag, en me dan schaam.
Waar kan ik terecht voor hulp? omdat mijn man niet geholpen wil worden?

Sandra, 16-09-2009 16:34 #6
Ik ben 42, ik heb nooit een verjaardagsfeestje gehad, ik kon nooit vrienden uitnodigen, ik heb geen diploma omdat ik me thuis nooit kan concentreren. Als ik van school kwam als kind, moest ik de potten van het fornuis halen want alles was verbrand, mijn moeder was altijd zat, ik moest vanaf mijn 10 verjaardag, mijn moeder in bad zetten, pyama aantrekken en haar in bed steken, daarna, meestal om 17.00hr maakte ik het hele avondmaal opnieuw opdat mijn lieve vader toch een warm maaltijd zou hebben. De mooiste momenten van mijn leven waren de momenten wanneer mijn moeder voor de zoveelste keer uitgeteld was en haar roes in bed uitsliep. Dan zaten mijn broertje en mijn vader rustig in de zetel, heerlijk met papa naar tv te kijken. De avonden waren mooi als mama er niet was… maar er was ook veel ellende.

Sandra, 16-09-2009 16:29 #5
Mijn moeder heeft mijn leven kapot gemaakt, ze verkoos haar fles boven haar kinderen. Haar genotsdrank boven haar kleinkinderen. Mijn moeder heeft mijn vader kapot gemaakt, enkele jaren geleden vertelde hij op zijn sterfbed dat hij 2 vijanden in zijn leven had gekend, de kanker en mijn zatte moeder.
Mijn broers en zussen zijn allemaal op 17 jarige leeftijd het huis uitgevlucht en heel vroeg getrouwd. Wij hadden onze moeder nodig, haar warme nest, haar wijde vleugels om ons te beschermen. Mijn moeder is een drankorgel en ik wil er niks meer mee te maken hebben, ze is ondertussen 68 en loopt nog dagelijks zat rond. We zijn zo vaak, aa AA en Alon geweest en steeds zaten we te wachten tot mijn moeder zou opdagen. Tis gemakkelijk om de fles te neme en de schuld op anderen te steken… ik heb geen medelijden met alcoholisten ook al is het een ziekte, mijn moeder heeft altijd therapie geweigerd, en nu ik zelf volwassen ben weiger ik op mijn beurt nog langer de dupe te zijn van haar zatte leven.

Alicia, 19-08-2009 20:34 #4
Spijtig genoeg wordt hier niet uitgeweid over hoe men alle betrokken partijen 100% kan laten inzetten. Ik voel me nu zelfs nog machtelozer: we zijn in verwachting van ons eerste kind en hebben ondertussen nog verbouwingswerken, maar intussen zit mijn partner meer op cafe dan iets anders. Hij is te koppig om te beseffen wat hij doet en ruzie maken is dan weer te gevaarlijk voor mijn huidige situatie. En nergens is er advies te vinden over wat ik zou moeten doen in die situatie.

Liz, 17-08-2009 10:30 #3
De gevolgen zijn soms nog veel uitgebreider. Zo moet ik zien hoe een vriendin van mij zich depressief voelt omdat een goede vriend zich kapot zuipt aan alcohol. Ik sta machteloos, zij staat machteloos, wegrennen kan niet, er vanaf komen kan hij ook niet aangezien hij een paar mislukte pogingen tot stoppen heeft gedaan. Het is al tijden aan de gang en gaat van kwaad tot erger.

Ineke Jochems, 20-03-2008 18:29 #2
Heel duidleijk stuk over de ernst en de problematiek die alcoholverslaving met zich mee brengt.
Roerend geschreven, met duidelijk de thematiek rondom dit probellem beschreven, goed at hier aandacht aangesconken wordt

Tweety18 (infoteur), 03-02-2008 22:05 #1
Ik vind dit een artikel dat van in het begin tot in de puntjes exact uitlegd wat alcoholisme is en wie er effectief iets kan aan doen. Ik als kind van een alcoholist vind het héél goed dat er zo een artikel in de bibliotheek terug te vinden is.
Goed gedaan!:-)

Infoteur: Guy1962
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Sociaal
Reacties: 52
Schrijf mee!