Invloed van de burgerrechten wet op de AfroAmerikaanse vrouw

De twintigste eeuw is een eeuw van grote veranderingen. Vele oorlogen werden er gevoerd en industriële ontwikkelingen volgden elkaar in een snel tempo op. In veel landen streed men voor algemeen kiesrecht en waren er feministische golven. De Europese kolonisatie van de Afrikaanse landen ging nog een halve eeuw door maar rond de helft van de twintigste eeuw kwam de dekolonisatie van Afrika op gang. Een voor een werden de landen onafhankelijk. Inleiding tijdvak
In Europa was er de opkomst van het communisme, werden de eerste en tweede wereldoorlog uitgevochten en werden deze beëindigd met de gooien van atoombommen op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki. Na de wereldoorlogen werd de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal opgericht, door 6 Europese landen. De koude oorlog werd gevoerd tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten, waar met name het verschil in ideologieën een rol speelde. De Vietnamoorlog was hier een dieptepunt van voor Amerika en bracht ook veel kritiek en angst met zich mee. Ook was er een wapenwedloop tussen de landen en daagden ze elkaar uit met ontwikkelingen in lucht- en ruimtevaart. Met de komst van Gorbatsjov in de jaren 80, als leider van de Sovjet-Unie, namen de spanningen af. Gorbatsjov zorgde voor een hereniging van Oost- en West-Duitsland en met de val van de Berlijnse muur kwam er een einde aan de koude oorlog.

Organisaties

Gedurende de twintigste eeuw werden er vele organisaties opgericht ter bevordering van de positie van de Afro-Amerikanen in de Amerikaanse samenleving. De NAACP wilde de segregatiewetten juridisch bestrijden terwijl de NACW

National Association for the Advancement of Colored People (NAACP)
Ondanks de emancipatieproclamatie kregen zwarten in de VS nog steeds geen gelijke behandeling. In 1909 werd daarom de National Association for the Advancement of Colored People (vert. de Nationale Bond voor de Bevordering van Kleurlingen) opgericht. De NAACP wilde de segregatiewetten juridisch bestrijden. Ze behaalden diverse overwinningen en maakten het publiek ervan bewust dat er sinds de emancipatieproclamatie geen vooruitgang was geboekt. Een belangrijk man in de NAACP was Charles Hamilton Houston. Hij was een van de meest invloedrijke figuren in de Afrikaanse Amerikaanse geschiedenis, tussen de twee wereldoorlogen in. Hij was een geleerde en advocaat en wijdde zijn leven aan het bevrijden van zijn volk van de banden van racisme.

Charles Hamilton Houston behaalde een bachelordiploma in Amherst College en een diploma rechten aan de Harvard University. Toen keerde hij terug naar Washington om zich aan te sluiten bij zijn vaders advocatenkantoor en begon hij met zaken die verband hadden met de burgerrechten van Afro-Amerikanen. Mordechai Johnson, de eerste Afro-Amerikaanse president van Howard University, benoemde Houston tot decaan van de Law School in 1929. Houston begon toen leerlingen te trainen die burgerrechtenadvocaten zouden worden. Houston werd in 1935 benoemd tot eerste speciale adviseur van de NAACP. Hij deed mee aan de juridische campagne van de NAACP om de segregatie te beëindigen.

Belangrijke rechtszaken

In 1896 werd het “gescheiden maar gelijk” principe door het Hooggerechtshof bekrachtigd, in de zaak Plessy vs. Ferguson. Tijdens de studie van Nathan Margold, die hij in opdracht van de NAACP deed in de jaren 30, ondervond Margold dat gedurende de segregatie, de voorzieningen voor de zwarten altijd gescheiden waren, maar nooit gelijk aan die voor blanken. Margold meende dat dit inging tegen het principe van “gescheiden maar gelijk” en wilden met een reeks rechtszaken het systeem uitdagen. Houston verfijnde de ondervindingen van Margold en ontwikkelde een strategie en voerde dit door in een strijdplan. Er werden rechtszaken aangespannen waarin ze eisten dat de voorzieningen voor zwarte studenten gelijk werden gemaakt aan die beschikbaar waren voor de blanke studenten. Met deze strategie boekte Houston meerdere malen succes, onder andere in de zaak Murray vs. Maryland, die resulteerde in de desegregatie van de Universiteit van Maryland Law School; de zaak Gaines vs. Canada, waarin het Amerikaanse Hooggerechtshof de Law School van de Universiteit van Missouri beval een zwarte student toe te laten.

Toen Thurgood Marshall, een burgerrechtenadvocaat en de eerste Afro-Amerikaanse rechter van het Hooggerechtshof, Houston opvolgde als speciale adviseur bij de NAACP, zette hij de juridische campagne voort. In de jaren 40 vocht hij met succes de “white primaries” aan, dit waren een soort voorverkiezingen waarin niet-blanke mensen verboden werden te stemmen. In de zaak Morgan vs. Virginia, weigerde Irene Morgan achterin de bus te gaan zitten, bij het gedeelte dat voor zwarten bestemd was. Toen de buschauffeur bij een halte stopte zodat een sheriff haar kon arresteren, schopte ze de man en verscheurde ze de arrestatie. Ze was een belangrijk voorloopster van Rosa Parks en deed actief mee aan een succesvolle strijd tegen de segregatiewetten. De zaak werd in 1946 gewonnen door Marshall. In 1948 won Marschall en andere samenwerkende advocaten een belangrijke overwinning in de zaak Shelly vs. Kraemer, waardoor de praktijk die Afro-Amerikanen uitsloten van de aankoop van woningen in blanke wijken eindigde.

Al deze besluiten hebben de weg gebaand voor een van de grootste juridische overwinningen van de NAACP. Dit was de zaak die nu bekend staat als Brown v. Board of Education of Topeka. Het proces dat in 1954 plaatsvond bestond uit vier verschillende aanklachten. Deze werden allen gesteund door de NAACP en de zaak van Linda Brown was in handen van de advocaat Thurgood Marshall. In 1951 klaagde de American Civil Liberties Union (ACLU) het schoolbestuur van Topeka in Kansas aan, omdat de zwarte scholiere Linda Brown niet toegelaten werd op deze blanke school, die zich maar een paar straten verderop van haar huis bevond. In plaats daarvan moest ze anderhalve kilometer per dag lopen om naar haar school te komen. De rechtbank gaf de schoolcommissie gelijk, waarbij in het vonnis verwezen werd naar de uitspraak in de zaak Plessy vs. Ferguson. De andere rechtszaken waren die van Davis vs. County School Board of Prince Edward County (Virginia 1951) Briggs vs. Elliot (1951) en Gebhart vs. Belton (Delaware 1952). Op 17 mei 1954 werd het vonnis van de viert rechtszaken uitgesproken. De rechters hadden besloten dat de rassenscheiding op scholen niet mocht worden toegepast, omdat er onmogelijk gelijkheid van onderwijs kon zijn als de zwarte studenten naar speciale ‘zwarte’ scholen moesten. Uit de rassenscheiding vloeide ongetwijfeld ongelijkheid voort. Dit was dus tegenstrijdig met het veertiende amendement. De uitspraak van de negen rechters leidde niet direct tot desegregatie van scholen maar hield wel in dat de rechterlijke macht de segregatiebeweging steunde.

National Association for Colored Women’s (NACW)

De National Association for Colored Women’s (NACW) Clubs werden in 1896 gevormd waarin de ‘Womens Era Club of Boston’, de ‘National League of Colored Women’ en de ‘National Federation of Afro-American Women of Washington’ en kleinere organisaties samen een organisatie gingen vormen. Dit vond plaats op een conventie in Washington, DC. De oprichters van de NACW waren onder andere Harriet Tubman, Ida B. Wells-Barnett en Mary Eliza Church Terrell, die de eerste president van de organisatie werd. Mary E. Church Terrell was ambitieus en vooruitstrevend met haar ideeën over de organisatie, gericht op de ‘job-training’, loonsgelijkheid en kinderopvang. De organisatie zamelde geld in voor de kleuterscholen, beroepsonderwijs, zomerkampen en bejaardentehuizen. Ook streed de NACW voor desegregatie van de transportsystemen en was zij een sterke en zichtbare voorstander van de anti-lynching-beweging. In 1912 begon de organisatie een nationaal studiefonds voor Afro-Amerikaanse vrouwen die hoger onderwijs volgden. Gedurende de eerste tien jaar van de organisatie voerden zij campagnes voor het vrouwenstemrecht en tegen de Jim Crow wetten. De NACW was de meest vooraanstaande organisatie van die tijd. De belangrijkste vrouwen waren Josephine St. Pierre Ruffin en Mary E. Church Terrell.

National Council for Negro Women (NCNW)

De National Council for Negro Women (NCNW) werd opgericht in 1935 door Mary McLeod Bethune. Mary McLeod Bethune wilde door middel van een nationale organisatie de positie, het leven en de mogelijkheden voor de Afro-Amerikaanse vrouwen, hun gezinnen en gemeenschappen verbeteren. De NCNW probeert dit hedendaags te doen door middel van onderzoek, beleidbeïnvloeding, nationale - en lokale diensten en programma’s in de Verenigde Staten en Afrika. Het nationale hoofdkwartier is gevestigd in Washington, DC. Met behulp van 38 nationale organisaties heeft de NCNW een reikwijdte tot bijna vier miljoen vrouwen, die allen bijdragen aan de vreedzame oplossingen voor de problemen van het menselijk welzijn en de rechten.

Mary McLeod Bethune (1875-1955), was een Afro-Amerikaanse lerares en een vooraanstaand vormingleidster van de Verenigde Staten. Ze was een leidster van de vrouwen, een prominent adviseur van verschillende Amerikaanse presidenten en een krachtige voorvechtster voor rassengelijkheid. Mary McLeod haar ouders, Samuel en Patsy McLeod, waren voormalige slaven. Mary was de vijftiende van zeventien kinderen. Ze hielp haar ouders op de boerderij. Later woonde ze op Scotia Seminary, een school voor Afro-Amerikaanse meisjes in Concord, NC, met een beurs. Ze studeerde af in 1893, en had een aantal mensen ontmoet met wie ze nauw ging samenwerken. Na haar afstuderen aan Scotia Seminary, woonde ze het Moody Bible Institute. Terwijl ze instructrice was op Kindell Instituut in Sumpter (1897-1898) ontmoette ze Albertus Bethune met wie ze later trouwde. Bethune begon haar carrière als lerares met de moeilijke taak een school op te richten voor Afro-Amerikaanse meisjes. Ze opende haar school in oktober 1904, met zes leerlingen, vijf meisjes en haar eigen zoon. Er was geen apparatuur, kratten werden gebruikt als bureaus, houtskool nam de plaats van potloden in en inkt kwam uit gebroken vlierbessen. Zo begon Bethune haar school ‘Daytona Literary and Industrial School for Training Negro Girls’ in een tijd waarin de meeste Afro-Amerikaanse kinderen geen of nauwelijks een opleiding genoten. Toen de school pas net was geopend was Bethune lerares, beheerster, hoofdinspectrice en bewaarnemer. Later was ze in staat om voor personeel te zorgen en kon ze de school uitbreiden. In 1923 werd de school van Bethune voor meisjes samengevoegd met de ‘Cookman Instituut for Jacksonville’, Florida, een school voor jongens, en kreeg de school de naam ‘Bethune-Cookman College’. Bethune diende als voorzitter van het College tot haar pensionering als president in 1942. Ze bleef de wettelijke beheerder van het college tot het einde van haar leven. In 1955 had het college een faculteit van 100 en een studenteninschrijving van meer dan 1.000.

Harlem Renaissance

De Harlem Renaissance ontstond in het begin van de jaren twintig en was een literaire stroming onder Afro-Amerikaanse schrijvers. Voor die tijd was de literatuur van en over de Afro-Amerikaan vaak van verdedigend karakter. Een bekend voorbeeld is Uncle Tom’s Cabin, waarin Harriet Beecher Stowe zich tegen de slavernij keerde. In andere literaire teksten, geschreven door Afro-Amerikanen zelf, werd de nadruk veelal gelegd op het feit dat de zwarte ook gewoon een mens was.

In het begin van de twintigste eeuw verbeterde de positie van de Afro-Amerikanen. De blanke Amerikaanse burger kreeg belangstelling voor hun leefwijze en in Europa kwam de etnische kunst in de mode. Maar met name door de Eerste Wereldoorlog veranderde de positie. Velen verlieten het plattenland om naar de grote steden te migreren en daar in de oorlogsindustrie te werken, of als militair aan de slag te gaan. De militairen die naar het buitenland werden gestuurd, kwamen er daar ook achter dat de mensen minder afwijzend tegenover hen stonden dan in Amerika zelf.

De literatuur van de Harlem Renaissance is in te delen in drie categorieën. Centraal staat de houding ten opzichte van de verhoudingen tussen zwart en wit. De eerste categorie is aanpassing. Bij de roman van aanpassing heeft de zwarte een hoog beroep en lijkt zo veel mogelijk op een blanke. Hij heeft een lichte huid en is vaak raciaal gemengd. De tweede categorie is voorzichtige zelfbevestiging. In deze romans gebruikt de schrijver de eigen achtergrond. De derde categorie is die van de eigen traditie. De eigen leefwereld werd centraal gesteld en niet meer als tweederangs bestaan gezien. Gedurende de Depressie in de jaren dertig kwam er een einde aan de literaire stroming. Een van de belangrijkste schrijfsters was Zora Neal Hurston.

Black Panther Party

De Black Panther Party, of Black Panthers was een progressieve linkse organisatie die in 1966 door Huey Newton en Bobby Seale werd opgericht onder de naam Black Panther Party for Self-Defense. De Black Panthers beoefende militante zelfverdediging en streden om het verkrijgen van burgerrechten en sociale rechten voor Afro-Amerikaanse minderheid. De Black Panthers zijn de enige organisatie in de geschiedenis van de strijd tegen onderdrukking en slavernij die een gewapende strijd voerde en was bevorderd met een revolutionaire agenda. De voornaamste aanleiding voor de oprichting van de Black Panthers was de herdenking moord op Malcolm X. De studentenbeweging van Merrit University verwierp het idee van Newton en Seale om een gewapende militie op te richten en daarom besloten ze zelf een organisatie op te richten.

De organisatie wekte grote belangstelling op, niet alleen door het ongewone geweldgebruik, maar voornamelijk doordat ze sociaal erg actief waren. Ze verzorgde activiteiten voor de arme bevolking, deelden kleding uit, zorgde ervoor dat kinderen te eten kregen en probeerden zelfs meerdere gratis gezondheidscentra op te bouwen. Ook waren er gewapende burgerwachten die namens de partij werden ingezet om slachtoffers van racistisch politieoptreden te hulp te schieten en bij te staan. Daarnaast leidde het in 1970 tot een soort bewustwording en radicalisme van Afro-Amerikanen.

Civil Rights Movement

De Afro-Amerikaanse Civil Rights Movement (vert. burgerrechtenbeweging) van 1955 tot 1968 verwijst naar de beweging in de Verenigde Staten die streed voor een verbod op rassendiscriminatie tegen Afro-Amerikanen en het herstel van het stemrecht in de zuidelijke staten. Vele mensen die actief waren in de Civil Rights Movement gaven voorkeur aan de term “Southern Freedom Movement” omdat de strijd over veel meer ging dan alleen wettelijke burgerrechten; het ging ook over fundamentele kwesties als vrijheid, waardigheid, respect en sociale en economische gelijkheid. De beweging werd gekenmerkt door grote campagnes van burgerlijk verzet. Gedurende de periode van 1955 tot 1968 zorgden daden van geweldloos protest en burgerlijke ongehoorzaamheid voor botsingen tussen de activisten en de overheid. Bekende vormen van protest zijn de succesvolle Montgomery Bus Boycot (1955-1956) in Alabama, de invloedrijke Greensboro sit-in (1960) in North Carolina en de Selma to Montgomery mars.

Belangrijke mensen

In de 20e eeuw zijn er veel mensen die hebben bijgedragen aan wat later uitmondde in de Civil Rights Movement. De vier meest bekende personen waren William Edward Burghardt Du Bois, Malcolm X, Martin Luther King Jr. en Rosa Parks. Deze worden op chronologische volgorde kort behandeld.

William Edward Burghardt Du Bois (W.E.B. Du Bois) werd geboren op 23 februari 1868 in Great Barrington, Massachusetts. Hij was een van de meest invloedrijke zwarte protestleiders van de eerste helft van de 20e eeuw. Du Bois heeft een bijdrage geleverd in de oprichting van de NAACP, in 1909 en was tevens de eerste Afro-Amerikaan die een doctoraat ontving van de Harvard University in 1896. Tussen 1897 en 1914 voerde Du Bois talrijke studies over de zwarte samenleving in Amerika, en gaf hij 16 wetenschappelijke artikelen uit. Gedurende zijn onderzoek ontwikkelde hij de gedachte dat de sociale wetenschappen een oplossing zouden kunnen bieden voor de problemen rondom het ras. Geleidelijk concludeerde hij dat in een situatie van hevig racisme, sociale verandering alleen kan worden bereikt door protest en onruststokerij.

Aan het begin van de 20e eeuw was Du Bois een voorstander van een zwart kapitalisme. Gedurende zijn loopbaan veranderde hij gestaag een meer aan de politieke linkerzijde. Hij handelde ter ondersteuning van integratie en gelijke rechten voor iedereen, ongeacht ras, maar zijn denken vertoonde vaak een zekere mate van zwart nationalisme en separatisme. In 1961 verhuisde Du Bois naar Ghana om vervolgens lid van de Communistische Partij te worden en een jaar later afstand te doen van zijn Amerikaanse staatsburgerschap. Op 27 augustus 1963, aan de vooravond van de mars naar Washington, overleed hij in Ghana.

Malcolm X werd geboren op 19 mei 1925 in Omaha, Nebraska als Malcolm Little. De gebeurtenissen in zijn jeugd, inclusief de lessen van zijn vader over zwart trots en zelfvertrouwen, en zijn eigen ervaringen met betrekking tot ras speelden een belangrijke rol bij het leven van de volwassen Malcolm. Toen hij dertien was verloor hij zijn vader en werd zijn moeder verplaats naar een psychiatrisch ziekenhuis. Nadat hij bij een reeks van pleeggezinnen had gewoond raakte Malcolm betrokken bij een aantal criminele activiteiten in New York en Boston. Daardoor werd hij in 1946 veroordeeld tot acht tot tien jaar gevangenisstraf. Gedurende zijn tijd in de gevangenis, werd Malcolm X lid van de Nation of Islam en na zijn vrijlating in 1952 werd hij een van de leiders en woordvoerder van de Nation. Hij was voor bijna 12 jaar het publieke gezicht van de controversiële groep. Hij was een mensenrechten activist en volgens voorstanders een moedig voorvechter voor de rechten van Afro-Amerikanen. De spanningen tussen hem en Elijah Muhammed, hoofd van de Nation of Islam, leidde ertoe dat Malcolm X de organisatie in maart 1964 verliet. Hij werd soennitisch moslim en maakte ene bedevaart naar Mekka. Daarna reisde hij nog veel door Afrika en het Midden-Oosten en richtte Muslim Mosque Inc. op, een religieuze organisatie. Ook richtte hij de Organization of Afro-American Unity op, een seculaire groep die voorstander was van het Panafrikanisme. Op 21 februari 1965, minder dan een jaar nadat hij de Nation of Islam verliet, werd Malcolm X vermoord terwijl hij een toespraak hield in New York. De moordenaars waren drie leden van de Nation of Islam.

Martin Luther King, Jr werd op 15 januari 1929 geboren als Michael Luther King Jr. maar veranderde later zijn naam in Martin. Zijn grootvader begon de familie lange ambtstermijn als dominee van de Ebenezer Baptist Church in Atlanta, en waar Martin Luther King Jr optrad als co- pastoor. Martin Luther ging naar gescheiden openbare scholen in Georgië, studeerde op vijftienjarige leeftijd af van de middelbare school en ontving een B.A. graad (‘Bachelor of Arts’) in 1948 op Morehouse College, een instituut in Atlanta waar zowel zijn vader als zijn grootvader waren afgestudeerd. Na drie jaar van de theologische studie aan Crozer Theological Seminary in Pennsylvania, waar hij werd verkozen tot president van een overwegend witte senior klasse, werd hij bekroond met de BD in 1951. Met een studiebeurs gewonnen op Crozer, schreef hij zich in aan de Universiteit van Boston. Daar ontmoette en trouwde Coretta Scott, een jonge vrouw van ongewone intellectuele en artistieke vaardigheden. Ze kregen samen twee zonen en twee dochters.

In 1954 werd Martin Luther King pastor van de Dexter Avenue Baptist Church in Montgomery, Alabama. Hij was altijd al een sterke activist voor burgerrechten voor de leden van zijn ras, en begon in december 1955 de eerste grote geweldloze demonstratie door Afro-Amerikanen. Ze besloten de bussen en al het openbaar vervoer te boycotten naar aanleiding van de arrestatie van Rosa Parks. De boycot duurde 382 dagen. Op 21 december 1956, had het hooggerechtshof van de Verenigde Staten de wetten die segregatie in bussen toestond, ongrondwettig verklaard. Tijdens deze boycot ontpopte Martin Luther King zich als gekleurd leider van eerste rang.

In 1957 werd hij verkozen tot voorzitter van de Southern Christian Leadership Conference, een organisatie opgericht om nieuwe leiding te geven voor de nu opkomende burgerrechtenbeweging. De idealen van deze organisatie nam hij over van het christendom en de operationele technieken van Gandhi. In de elf jaar tussen 1957 en 1968, reisde Martin Luther meer dan zes miljoen mijl en schreef ondertussen vijf boeken en talrijke artikelen. In deze jaren leidde hij een massaal protest in Birmingham, Alabama, die de aandacht van de hele wereld had. Hij regisseerde de vreedzame mars op Washington, DC, van 250.000 mensen en sprak hij zijn beroemdste woorden vanaf de trappen van het Lincoln Memorial on., onderstaand geciteerd.

“I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal." I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state, sweltering with the heat of injustice and sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice. I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today”.

Martin Luther King werd meer dan twintig keer gearresteerd en minstens vier keer mishandeld, hij kreeg vijf eredoctoraten toegekend en werd uitgeroepen tot man van het Jaar door Time Magazine in 1963. Martin Luther King werd niet alleen de symbolische leider van de Amerikaanse zwarten, maar ook een wereld figuur. Martin Luther King, Jr, was op vijfendertigjarige leeftijd de jongste man die een Nobelprijs ontving voor Vrede. Bij de uitreiking kondigde hij aan dat het prijzengeld van 54.123 dollar besteed werd aan de bevordering van de burgerrechten beweging. Op de avond van 4 april 1968, werd hij doodgeschoten op het balkon van het Lorraine Motel. De moord leidde tot een nationale golf van opstand en rellen.

Het meest historische begin van de Civil Rights Movement dateert op 1 december 1955. Dat was de dag waarop een onbekende naaister in Montgomery, Alabama weigerde haar plaats op te geven in de bus aan een blanke. Deze dappere vrouw, Rosa Parks, werd gearresteerd en beboet voor het overtreden van een stadswet, maar met haar eenzame daad van verzet begon een beweging die uiteindelijk de juridische rassenscheiding eindigde in Amerika. Ze werd een bron van inspiratie voor vrijheidslievende mensen.

Rosa Parks werd geboren Rosa Louise McCauley in Tuskegee, Alabama. Op tweejarige leeftijd verhuisde ze naar haar grootouders 'boerderij in Pine Level, Alabama met haar moeder en jongere broer, Sylvester. Op elfjarige leeftijd schreef ze zich in bij de Montgomery Industrial School for Girls, een particuliere school opgericht door liberale vrouwen uit de noordelijke Verenigde Staten. Haar moeder wilde haar op deze school laten “profiteren van de kansen, ongeacht hoe weinig ze waren."
Rosa vestigde zich in Montgomery, met haar man, Raymond Parks. Het echtpaar werd lid van de plaatselijke NAACP en werkte voor vele jaren mee om het lot van de Afro-Amerikanen te verbeteren in het gesegregeerde zuiden.

De gebeurtenis in de bus leidde tot de vorming van de Montgomery Improvement Association, onder leiding van de jonge predikant van de Dexter Avenue Baptist Church, Dr Martin Luther King, Jr. De vereniging riep mensen op tot het boycotten van de busmaatschappij in de stad. De boycot bracht Mevr. Parks, Martin Luther King, en de oorzaak van de boycot onder de aandacht van de wereld. De Southern Christian Leadership Council gaf jaarlijks een Rosa Parks Freedom Award weg, in haar eer.

Na de dood van haar man in 1977 stichtte Rosa Parks het Rosa en Raymond Parks Instituut voor zelfontplooiing. Het Instituut sponsort jaarlijks een zomer-programma voor tieners genoemd Wegen naar Vrijheid. De jongeren trekken het land in met bussen, onder toezicht van een volwassene, en leren over de geschiedenis van hun land en over de beweging voor burgerrechten. President Clinton gaf Rosa Parks de Presidential Medal of Freedom in 1996. Ze kreeg een ‘Congressional Gold Medal’ in 1999.

Rosa Parks werd in een interview gevraagd of ze gelukkig was met haar gepensioneerde leven waarop ze antwoordde: "Ik doe mijn best om optimistisch naar het leven te kijken en hoop op betere dagen, maar ik denk niet dat er zoiets als compleet geluk bestaat. Het doet me pijn dat er nog steeds veel Klan activiteit en racisme is. Ik denk dat als je zegt dat je gelukkig bent, je alles hebt wat je wil en wat je nodig hebt en niets meer te wensen hebt. Ik heb dat stadium nog niet bereikt." Ze bracht haar laatste jaren rustig door in Detroit, waar ze in 2005 overleed in haar slaap op tweeënnegentigjarige leeftijd. Na haar dood werd haar lichaam opgebaard in het Capitool voor twee dagen. Ze is de eerste en enige vrouw en de tweede Afro-Amerikaan in de Amerikaanse geschiedenis die werd opgebaard op het Capitool, een eer die meestal gereserveerd is voor de presidenten van de Verenigde Staten.

Black Power Movement

Uit de Civil Rights Movement groeide de Black Power beweging. Hoewel het niet een formele beweging was, betekende de Black Power beweging een keerpunt in zwart-wit verhoudingen in de Verenigde Staten en ook in de manier waarop zwarten zichzelf zagen. De beweging werd door sommigen gezien als een positieve en proactieve beweging, gericht op het bereiken van volledige gelijkheid van zwarten met de blanken. Anderen zagen het als een militante, soms gewelddadige groepering wier primaire doel was om een wig te drijven tussen blanken en zwarten. In de jaren 50 en vroege jaren 60,werkten groepen als de NAACP en de Southern Christian Leadership Conference (SCLC) samen met zwarten en blanken om een maatschappij te creëren zonder discriminatie en segregatie. Hun inspanningen zorgden voor positieve reacties gegenereerd uit een breed spectrum van mensen in het hele land. Dominee Martin Luther King Jr., Hoofd van het SCLC, boekte aanzienlijke vooruitgang met zijn toetreding tot geweldloze tactieken.