Ontwikkeling van de Afro-Amerikaanse vrouw: veranderingen

Zowel in Amerika als in Europa kwam in de 19e eeuw de industrialisatie op gang. Dit zorgde voor verpaupering van de stedelijke arbeidersbevolking. In Amerika leidde dit tot de oprichting van vakbonden, de stichting van openbare scholen en het recht voor vrouwen op onderwijs en kiesrecht. Ook werd de tweedeling tussen Noord en Zuid versterkt.

Inleiding tijdvak

In het Zuiden vormde de slavernij de basis van de welvaart, terwijl in het Noorden er steeds meer mensen voor de afschaffing van de Slavernij waren. Deze tweedeling werd versterkt doordat de slavenhoudende staten uit de federatie stapten, tot ongenoegen van de pas gekozen President Lincoln. Dit werd het begin van de Amerikaanse burgeroorlog. Met het verlies van het zuiden kwam er nog geen einde aan de slavernij. De gevormde Verenigde Staten breidden zich enorm uit en werd de staat van de Vrijheid. Dit trok miljoenen immigranten van over de hele wereld. De Amerikaanse bevolking was een smeltkroes van verschillende rassen en nationaliteiten. De VS overgroeide Europa, met name op technologisch gebied, en werd “het land van de onbegrensde mogelijkheden”.

Europa werd in het begin van de 19e eeuw gekenmerkt door het enorme succes van Napoleon, die na de Franse Revolutie de macht greep. Ook de opkomst van het Liberalisme steunde een geloof in vooruitgang en verandering. De Industriële Revolutie veranderende de manier waarop mensen werkten en goederen kochten. De massa werd als een politieke en economische kracht gezien. Deze veranderingen brachten ook veel ontevredenheid mee onder de bevolking. Dit uitte zich met name in de kunst en religie.

In Afrika veranderde er in de 19e eeuw veel. De slavenhandel in Amerika werd verboden en de opening van het Suezkanaal in 1869 zorgde ervoor dat de Britse imperialisten grote invloed verwierven in Egypte. De industrialisatie in West-Europa kwam op gang en Afrika kreeg te maken met het Modern Imperialisme. Veel westerse machten gingen in Afrika op zoek naar grondstoffen en afzetgebieden voor hun goederen. Ook speelde het proselitisme een grote rol. Omdat de wedloop om grondstoffen en afzetmarkten uit de hand dreigde te lopen kwam er een conferentie in Berlijn. Op deze conferentie werden de Westerse mogendheden het eens. Afrika werd opgedeeld en ieder nam zijn deel.

Burgeroorlog 1861-1865

In het begin van de 19e eeuw dachten steeds meer mensen na over het goed en kwaad van de slavernij. De onafhankelijkheid van de Britten leidden tot ideeën over vrijheid. Mede hierdoor werd in het merendeel van de Noordelijke staten de slavernij verworpen. De slavenhandel werd in 1808 verboden, maar de slavernij bleef nog wel legaal. Ook kwam de abolitionistenbeweging op gang. Ze predikten dat de slavernij een misdaad tegen God was. Het Amerikaans Genootschap tegen Slavernij werd opgericht; ze wilden de mensen op de hoogte stellen van de wrede behandeling van de slaven. In 1852 bracht schrijfster Harriet Beecher Stowe haar boek ‘Uncle Toms Cabin’ uit. Met dit boek drong voor veel blanken de harde realiteit van de slavernij voor het eerst door.

Compromis van Missouri

In 1820 bestond de Unie uit elf vrije staten in het Noorden en elf slavenstaten in het Zuiden. Missouri wilde zich als slavenstaat bij de unie aansluiten. Henry Clay stelde een compromis voor om dit mogelijk te maken. Missouri kon toetreden tot de Unie als de staat Maine als vrije staat zou worden opgenomen. Op deze manier zou het evenwicht tussen Noord en Zuid bewaard blijven. Het land werd in tweeën gesplitst. Na het ingaan van dit compromis waren er geregeld onenigheden over de verspreiding van de Slavernij in het Westen. Opnieuw werd er, met behulp van Henry Clay, een nieuw compromis bedacht door het Congres, om deze onenigheid weg te nemen. Er kwamen twee nieuwe wetten in 1850. De eerste wet verbood het verkopen en kopen van slaven in Washington. De tweede wet was de Wet op Voortvluchtige slaven, die het hulp weigeren bij het vangen van ontsnapte slaven strafbaar maakte. Ondanks deze maatregelen bleef er een strijd tussen Noord en Zuid over de slavernij.

Oorzaken burgeroorlog

De slavernij leek de belangrijkste oorzaak te zijn voor de Burgeroorlog. Maar ook de culturele verschillen tussen Noord en Zuid speelden een belangrijke rol. De Noordelijke staten hadden veel politieke macht en ook het Hoge Gerechtshof werd door hen beheerst. Door de industrialisatie die in het Noorden plaats vond, emigreerden veel Europeanen naar Amerika. In het Zuiden bleef de samenstelling van de bevolking vrijwel onveranderd, doordat er maar weinig emirgratie was. Ook werd deze tijd gekenmerkt door het Nationalisme in Europa en Zuid-Amerika had dit veel invloed in de gedachtegang van de politiek.

Ook de verkiezingen in 1860 droegen bij aan het uitbreken van de oorlog. Bij de verkiezingen koos de republikeinse partij Abraham Lincoln als presidentskandidaat. Omdat de democratische partij in Noord en Zuid het niet eens kon worden over de slavernij, viel de partij uiteen en leverde uiteindelijk twee presidentskandidaten. Door deze verdeeldheid won Abraham Lincoln met gemak de verkiezingen. Nog voor dat Lincoln zich kon installeren als president scheidde South Carolina zich van de Unie af. Dit werd uit protest gedaan en andere zuidelijke staten volgden al snel dit voorbeeld. Ondanks het feit dat Lincoln liet weten dat hij de slavernij in de slavenstaten niet in de weg zou staan, vormden de afgescheiden staten een nieuwe unie; de ‘Geconfedereerde Staten van Amerika’. De Geconfedereerde Staten van Amerika kozen hun eigen president, Jefferson Davis, en maakten een eigen grondwet. Het verschil in de grondwetten lag bij de privileges en eigen rechten van de staten en het behoudt van de slavernij. Lincoln verklaarde dat grondwettelijk de Unie niet ontbonden kon worden en dat de federale wetten ook gewoon uitgevoerd zouden worden in de afgescheiden staten. Op 12 april 1861 vielen de Geconfedereerde staten, Fort Sumter in South Carolina aan. Als reactie hierop bracht Lincoln het leger bijeen en werd dit het begin van de Amerikaanse burgeroorlog.

Verloop van de oorlog

De troepen van de Confederatie van de Zuidelijke staten begonnen de oorlog goed. De eerste slag was gewonnen en de troepen van de Unie, die ongeoefend waren, werden volledig verslagen bij de slag in Manassa Junction, Virginia. De Noordelijke leiders stelden zich vier doelen om de oorlog te winnen. Ze wilden Richmond, Virginia, de hoofdstad van de Zuidelijke confederatie veroveren; de Zuidelijke havens blokkeren; de Mississippi-rivier onder controle zetten, waardoor er een tweedeling ontstond in de Confederatie; en een opmars vanuit Virginia naar het zuiden en vanaf de Mississippi naar het Oosten, om de overgebleven Zuidelijke legers in te sluiten. Het lukte de Unie maar niet om Richmond te veroveren. De Zuidelijke generaal, Robert E. Lee, zorgden voor een krachtige defensieve methode om de Unie uit de buurt van Richmond te houden. Generaal Lee was over het algemeen erg succesvol geweest bij de infiltratie in het Noorden en besloot om verder te gaan met de invasie. Het keerpunt van de oorlog kwam met de slag bij Gettysburg, Pennsylvania. Generaal Lee botste hier met het zuidelijke leger tegen het noordelijke leger. Vanaf dat moment was de oorlog een verloren zaak voor de Confederatie. Op 3 april 1865 veroverde generaal Ulysses S. Grant, de stad Richmond. Op 9 april gaf generaal Lee zich over aan Grant en kwam er een einde aan de burgeroorlog.

Afschaffing Slavernij

Vanaf het begin van de 19e eeuw gingen mensen zich steeds feller tegen de slavernij richtten. Bewegingen kwamen vaker in actie en er werden verenigingen opgericht. Zowel zwarten als blanken als voormalige slaven streden om de afschaffing van de slavernij. De verkiezing in 1860 bracht vreugde mee voor de abolitionistenbeweging. Dit kwam omdat de gekozen president Lincoln tegen verdere uitbreiding van de slavernij was.

Abraham Lincoln

Abraham Lincoln was een belangrijk president. Hij heeft veel bijgedragen aan de afschaffing van de slavernij. Zoals al eerder verteld waren er veel spanningen tussen de noordelijke staten en zuidelijke staten. De noordelijke staten wilden overal de slavernij afschaffen en dit niet in nieuwe staten toelaten. De zuidelijke staten waren bang dat het aantal staten die voor de slavernij was, zou stagneren en uiteindelijk de overgebleven slavenstaten zou isoleren. De scheiding van de staten dreigden al voor de verkiezingen. Lincoln was niet erg radicaal. Hij maakte veelvuldig duidelijk dat hij tegen de slavernij was, maar dat hij geen mogelijkheid zag dit direct grondwettelijk te verbieden. Hij stond enerzijds tussen de abolitionisten en mensen die tegen de slavernij waren en die dit het liefst onmiddellijk wilden afschaffen, en anderzijds tussen de zuidelijke staten die ook slavernij eisten in nieuwe staten. Voor Lincoln stond niet het afschaffen van slavernij voorop, maar het behoud van de Unie. Hij wilde dus ook voorkomen dat slavernij het onderwerp van de oorlog zou worden. Hij zou Noord en Zuid namelijk ook niet kunnen herenigen als het behoud van de Unie niet voorop stond. Als de afschaffing voorop stond, zouden meer noordelijke staten overgestapt zijn naar de Confederatie.

Dit leidde ertoe dat Lincoln pas overging op de emancipatie van slaven in 1863. De emancipatieverklaring die op 1 januari 1863 van kracht ging, gold niet voor de staten die in de Unie waren gebleven. De verklaring stond voor het vrij maken van de slaven, maar president Lincoln kon het zich niet veroorloven dat deze staten zich tegen hem gingen keren. Toch hielp de emancipatieverklaring wel degelijk. Het isoleerde de zuidelijke staten en men beschouwde de mensen uit het noorden als strijders tegen slavernij. Ook konden voormalige slaven zich aansluiten bij het leger. Vele zuidelijke slaven sloten zich aan bij het leger van de noordelijke staten.

De partij van Lincoln was niet tevreden over de voorbereidingen voor vrede. Lincoln wilde de zuidelijke staten zo goed mogelijk opnieuw tot de Unie toe laten treden en de eenheid versterken. De Democraten eisten onmiddellijk vredesonderhandelingen. Een maand voor de overgave van de zuiderlingen stelde hij in zijn openbare redevoering oplossingen voor. In deze rede vertelde hij zijn, nu beroemde, woorden: ‘With malice to none; with charity for all; with firmness in the right, as God gives us to see the right, let us strive on to finish the work we are in; to bind up the nation's wounds.' Dit waren hoopvolle woorden. Op 14 april 1865, 5 dagen na de overgave van de zuidelijke staten, werd Lincoln doodgeschoten door John Wilkes Booth in Ford’s Theater, Washington.

Buiten het feit dat zijn dood tragisch was, verdween ook de kans op een eervolle vrede. Veel mensen uit het zuiden betreurden de moord op Lincoln. De president van de Confederatie, Jefferson Davis, zei dat ‘afgezien van de ondergang van de Confederatie, de dood van Abraham Lincoln de droevigste dag was die het zuiden heeft gekend’. Abraham Lincoln staat als symbool voor de eenheid van het land.

De nieuwe rechten

Lincoln diende in zijn tijd als president een wetsvoorstel in. Dit voorstel werd in 1865 als dertiende voorstel aangenomen. Dit zou betekenen dat de slavernij bij wet verboden zou worden.

De emancipatieproclamatie had alleen slaven in de opstandige staten bevrijd. In de rest van het land kon het geen wet worden zonder amendement bij de grondwet. Het congres keurde drie amendementen goed om de rechten van Afro-Amerikanen te waarborgen. Het dertiende amendement in 1865 verbood slavernij in de hele Verenigde Staten. Het veertiende amendement in 1686 maakte het strafbaar om burgers van hun leven, vrijheid of eigendom te beroven, tenzij de wet het toestond. Elke burger had het recht op gelijke bescherming krachtens de wet. In het vijftiende amendement in 1870 stond dat het tegen de wet was om iemand het stemrecht te ontzeggen op grond van ras, kleur of slavenverleden.

Reconstructie

De reconstructie van de Verenigde staten was een periode van wederopbouw na de Amerikaanse burgeroorlog. Deze duurde tot ongeveer 1877 en werd gekenmerkt door het oplossen van de gevolgen van de burgeroorlog. Vaak werd het begin van de wederopbouw gedateerd in 1865, vanaf het moment dat de geconfedereerde staten zich overgaven. Sommige historici zijn van mening dat het in 1863 begon, na de proclamatie van de emancipatie.

Men wilde het land herenigen en de Amerikaanse maatschappij opnieuw opbouwen, zodat er plaats kwam voor miljoenen bevrijde slaven. De regering besefte dat ex-slaven geholpen moesten worden om zich aan te passen aan hun nieuwe leven. Daarom werd er een Departement voor Vrijgemaakte opgericht. Het Departement bood voedsel, tijdelijk onderdak, medische zorg en kleding aan.

De wederopbouw is in drie fasen in te delen. De eerste fase is de Presidentiële Wederopbouw, van 1863 tot 1866. De presidenten Abraham Lincoln en Andrew Johnson hadden als doel het land snel te herenigen. Dit begint bij de Proclamatie van de emancipatie. De Radicale Republikeinen kwamen bij de verkiezingen in 1866 aan de macht en begonnen het Congres Wederopbouw, van 1866 tot 1873, de tweede fase in de wederopbouw. Ze benadrukten de burgerrechten en het stemrecht voor de zogenoemde “freedmen”, de bevrijde slaven. Het Congres nam in 1866 de wet op de burgerrechten aan, waarin stond dat zwarten Amerikaanse burgers waren. Vanaf 1867 nam het Congres de ‘Reconstructiewetten ’aan die staatsregeringen in het zuiden ertoe dwongen de rechten van zwarte Amerikanen te erkennen. Zwarten mochten voor het eerst stemmen en een openbaar ambt bekleden.

In 1868 kwamen nieuwe staatsoverheden aan de macht in de vroegere Geconfereerde Staten. Zij werden gesteund door de Militaire Akte van de Wederopbouw, in 1867. Tijdens de reconstructie deden regeringen in het zuiden hun best om de economie weer op te bouwen en het leven voor hun vele nieuwe burgers te verbeteren. De derde fase van de wederopbouw was de Afkoop, van 1873 tot 1877.

Helaas was de Reconstructie maar van korte duur. Hoewel de Republikeinen nog steeds aan de macht waren in de nationale regering hadden de blanke Democraten tegen 1877 hun invloed in de zuidelijke staten teruggewonnen, en werd veel van het werk voor gelijkheid van blank en zwart tenietgegaan. Uiteindelijk versloegen de blanke Zuidelijke Democraten de Republikeinen en namen de controle over in elke zuidelijke staat.

Gevolgen van de afschaffing van de slavernij: Rassenscheiding

Tijdens de wederopbouw van het zuiden was er nog felle tegenstand tegen de afschaffing van de slavernij. Ondanks de afschaffing van de slavernij en de amendementen die bij de grondwet waren gevoegd, werden de zwarten nog steeds minderwaardig behandeld. In 1866 werd de Ku Klux Klan opgericht. Dit was een racistische beweging die zich ontwikkelde in een geheime terroristische organisatie. Met de afschaffing van de slavernij groeide de onvrede bij vele zuidelijke blanken. De beweging wilde de zwarte bevolking verhinderen te stemmen en blanken aan de macht houden. Ook waren de blanke, zuidelijke democraten die na de Reconstructie op lokaal niveau de macht hadden teruggewonnen, vastbesloten om de zwarte bevolking hun burgerrechten te ontzeggen. Aan het begin van de 20e eeuw waren ze erin geslaagd een gesegregeerde gemeenschap in het Zuiden te creëren. Veel zuidelijke staten namen de ‘wetten van Jim Crow’ aan.

Ku Klux Klan (KKK)

Zes voormalige officieren van de Confederatie, richtte uit verveling een club op. Ze bedachten rituelen en een uniform om hun bijeenkomsten geheimzinniger te maken. Bij de georganiseerde nachtelijke spooktochten joegen ze de bijgelovige zwarte bevolking de stuipen op het lijf. De angst die bij de Klan-leden leefde, voor de bedreiging die de zwarte ex-slaven konden veroorzaken, werd vergroot en het racistische karakter ontstond. De klan-leden hadden een verplichte geheimhouding, er kwam een uitbreiding van de nachtelijke spooktochten en met hun acties probeerde de KKK het racisme in het zuiden te herstellen.

De officiële oprichtingsvergadering vond plaats in 1867 in Nashville Tennessee. Er kwam een bestuur met voorschriften. De voorzitter van de KKK werd generaal Nathan Bedford Forest. De kledingdracht werd vastgesteld, ze droegen een hoge puntmuts, zodat de drager groter leek. Het witte masker werd gedragen vanwege het geheime karakter en het lange gewaad moest afschrikwekkend werken. Tevens diende de vermomming voor het voorkomen van herkenning door de federale politie. De leden droegen steek-, vuur- en slagwapens bij zich. Ze communiceerden met behulp van fluitjes en een van en van te voren afgesproken code. Ook droeg de eigen taal, een soort vervorming van de Engelse taal, bij aan het geheimzinnige karakter van de genootschap.

De KKK ontwikkelde zich van racistisch genootschap tot een terroristische beweging. Dit ging van kwaad tot erger. In het begin staken ze eigendommen van zwarten en joden in brand, maar al gauw volgde dit met het door teer en daarna door veren rollen van zwarten. Ook werden zwarten willekeurig mishandeld en opgehangen, met name als ze waren betrapt op een ‘overtreding’, en vrouwen werden verkracht. Het genootschap zorgde op deze manier voor een bestuur dat zich liet handhaven door geweld. Zwarten werden dagelijks onderworpen aan lynchpartijen.

De KKK werd in 1887 officieel verboden. Uit de Noordelijke staten kwam veel weerstand en er werden verschillende wetten ingediend om dit genootschap tegen te gaan. Duizenden Klan-leden werden opgepakt en velen werden veroordeeld. Toch was dit niet het einde van de organisatie. De plaatselijke organisaties bleven nog meer in het geheim voortbestaan. Met het bedreigen van zwarte kiezers lukte het de KKK-leden de zwarte mensen ervan te weerhouden te stemmen. Zo bleven de voorstanders van de rassenscheiding in veel zuidelijke staten aan de macht.

De Ku Klux Klan bleef nog ongeveer 100 jaar doorgaan, tijdens de wereldoorlogen en het interbellum speelden zij een belangrijke rol in de Amerikaanse geschiedenis. Heden ten dage bestaat de oorspronkelijke KKK als organisatie niet meer. Er zijn wel vele regionale extreemrechtse bewegingen die gebaseerd zijn op de oorspronkelijke Klan.

Zwarte Codes

Na de moord op Abraham Lincoln kwam zijn opvolger, Andrew Johnson, aan de macht. Johnson was een zuiderling en hield veel rekening met de belangen van het zuiden. Hij maakte in 1865 een begin aan de Reconstructie door in alle voormalige Geconfedereerde Staten vergaderingen bijeen te roepen. Deze vergaderingen moesten het dertiende amendement goedkeuren, maar mochten ook een grondwet opstellen die zwarten verbood te stemmen. Veel zuidelijke staten voerden Zwarte Codes in om de rechten van zwarte mensen te beperken. Ook stonden sommige Codes het toe dat werkloze zwarten gedwongen werden om te werken. Het Congres probeerde maatregelen in te voeren om de Zwarte Codes te verbieden, maar dit stuitte op verzet van President Johnson. De Republikeinen slaagden er in juni 1866 niettemin in om het veertiende amendement bij de grondwet erdoor te krijgen. Dit zorgde ervoor dat iedereen die in de VS geboren was, de staat van burger kreeg. Ook verplichtte het de staten ertoe om alle Amerikanen gelijke rechten te geven volgens de wet. Eveneens stemde het Congres voor de verdeling van de zuidelijke staten in vijf militaire districten. Ze wilden de Zuidelijke staten het zelfbestuur ontzeggen, tot ze een grondwet aannamen die het 14de amendement erkende en zwarten het recht gaf om te stemmen. In 1870 hadden alle zuidelijke staten een dergelijke grondwet opgesteld. In 1869 werd het vijftiende amendement aangenomen. Dit maakte het strafbaar om een man het stemrecht te ontnemen op grond van huidkleur of ras.

Voor zwarten, of liever gezegd zwarte mannen, bestond nu de mogelijkheid om een rol te spelen in de Amerikaanse politiek. Een groot aantal was in dienst van staatsregeringen, terwijl zestien zwarte mannen gekozen werden in het Huis van Afgevaardigden en twee in de Senaat. Dit was echter van korte duur. De staten begonnen het stemrecht te beperken door de invoering van lees- en schrijfexamens of de eis dat de kiezers onroerend goed moesten bezitten of een bepaald geldbedrag. Het congres beëindigde het proces van reconstructie toen de laatste troepen uit het Zuiden werden teruggetrokken.

De wetten van Jim Crow

De emancipatieproclamatie had dan wel een einde gemaakt aan de slavernij, in het zuiden hadden de blanken het nog steeds voor het zeggen. Ze probeerde te voorkomen dat zwarte Amerikanen een gelijkwaardige positie in de maatschappij zouden krijgen. Ze bedachten, ondanks het 15de amendement, verschillende manieren om het stemrecht van zwarte Amerikanen te beperken en ontnemen. Ook was het de blanke zuidelijke democraten gelukt om een gesegregeerde gemeenschap in het zuiden te creëren. Veel zuidelijke staten namen de wetten van Jim Crow aan. De wetten van Jim Crow waren op een segregatie van blanke en zwarte Amerikanen gericht. Blanken en zwarten moesten naar aparte ziekenhuizen en scholen. Ook kenmerkte de scheiding zich in kerken, restaurants en het openbaar vervoer. Daar moesten ze apart zitten, evenals in veel winkels en bioscopen.

Illustratief voor de wetten van Jim Crow, is de zaak van Homer Plessy. In 1892, New Orleans, werd er door een groep zwarte bewoners besloten de grondwettelijkheid van de segregatiewetten aan te vechten, met behulp van een proefproces. De spoorwegmaatschappijen steunden dit besluit omdat ze bezwaar hadden tegen extra kosten die ze moesten maken voor de aparte ‘gekleurde’ rijtuigen. Homer Plessy kocht een eersteklas treinkaartje en ging in het blanke eersteklas rijtuig zitten. Toen hij weigerde het blanke deel van het rijtuig te verlaten werd hij met geweld de trein uitgesleurd. Hij werd gearresteerd omdat dit tegen de segregatiewetten in ging. Plessy ging in hoger beroep, omdat hij meende recht te hebben op gelijke bescherming krachtens het 14de amendement. De zaak werd in het Hooggerechtshof uitgevochten. In 1896 oordeelde het Hof dat “een wet die onderscheid maakt tussen blanken en zwarten, niet strijdig was met de juridische gelijkheid van die twee rassen zoals die is vastgelegd in de grondwet.” Tevens was het niet de taak van de wetgever om mensen te dwingen met elkaar om te gaan. Het kwam er op neer dat de segregatie niet in strijd was met de grondwet, mits de faciliteiten van blanken en zwarten gelijkwaardige zouden zijn. “Seperate but equal”. Met deze uitspraak gaf het Hooggerechtshof de segregatie een juridische basis.

Vrouwen na de emancipatieproclamatie

Positie
Gedurende de segregatie hadden de veranderingen meer invloed gehad op het leven van de Afro-Amerikaanse mannen, dan die van de vrouwen. De Afro-Amerikaanse vrouwen werden dubbel benadeeld, zowel op huidskleur als op sekse. Veel vrouwen waren actief bezig om dit te verbeteren.

Belangrijke vrouwen

Harriet Beecher Stowe (1811-1896) was een anti-slavernij activiste. Ze publiceerde meer dan 30 boeken, maar het was haar best verkopende roman Uncle Tom’s Cabin, waaraan ze haar internationale beroemdheid dankte en haar plaats in de geschiedenis behaalde. Door de informele, gemoedelijke stijl van haar romans lukte het haar om haar publiek te bereiken en aan te moedigen om dergelijke controversiële onderwerpen aan te pakken als slavernij en religieuze hervorming. Uncle Tom’s Cabin droeg bij aan het uitbreken van de oorlog doordat het een beeld gaf van het leven van de slaven en het de mensen aan het denken zette. Volgens de legende, zou Abraham Lincoln Harriet Beecher Stowe begroeten in 1862 door te zeggen: “So you're the little woman who wrote the book that started this great war”.

Ida B. Wells werd geboren op 16 juli 1862, vóór het einde van de burgeroorlog. Ze werd in 1878 wees toen haar ouders en ook haar broer en zus slachtoffer werden van de gele koorts epidemie. Ze was voor meer dan 40 jaar een van de meest onverschrokken en gerespecteerde vrouwen in de Verenigde Staten. Ida B. Wells was een van de meest welbespraakte vrouwen van haar tijd. Ze voerde een strijd tegen het lynchen en vocht voor de rechten van de vrouw. Tevens was ze een journaliste en lerares die zich uitsprak over racisme. Ook hoorde ze bij de oprichters van de National Assocation for the Advancement of Colored People. Ze stelde zich in 1930 als één van de eerste zwarte vrouwen beschikbaar voor het parlement van Illinois.

Madam CJ Walker werd geboren in 1867 als Sarah Breedlove. Ze werd op 7-jarige leeftijd wees, toen haar ouders aan de gele koorts epidemie stierven. Madam Walker was een ondernemer die rijk werd van haarproducten speciaal voor zwarte vrouwen. Ze was een zeer zakelijke vrouw die een inspiratie werd voor veel andere zwarte vrouwen. Ze moedigde andere vrouwen aan het bedrijfsleven in te gaan. Na de bloedige lynching in East St. Louis, Illinois, in 1917, maakte Madam Walker zich hard tegen het lynchen en werd ze in 1918 spreker van de NAACP. Ze doneerde grote sommen geld aan de anti-lynching campagne van de NAACP. Ze was een pionier van de moderne zwarte haarverzorging en cosmetica-industrie.

Lucy Craft Laney werd in 1854 geboren in Macon, Georgia. Ze was een dochter van voormalige slaven, en werd door haar moeder onderwezen. Ze leerde op een jonge leeftijd lezen en groeide uit tot een toegewijd docent, die een groot deel van haar leven wijdde aan het onderwijzen van Afro0Amerikaanse studenten. Ze studeerde in 1873 af en werkte een aantal jaar als docente voordat ze haar eigen school in Augusta, Georgia opende in 1883. Laney’s school begon klein met slechts een handjevol studenten maar tegen het einde van het tweede jaar waren er al meer dan 200 Afro-Amerikaanse studenten. In de loop der jaren vergrootte Laney het aanbod op de school door als een van de eerste scholen, kleuterklassen aan te bieden voor Afro-Amerikaanse kinderen. Ze opende ook een verpleegkundig opleidingscentrum voor zwarte vrouwen. De school bood eveneens cursussen traditionele kunsten, ambachtelijke cursussen maar ook beroepsgerichte programma’s, wat baanbrekend was voor die tijd. Lucy Craft Laney, de dominee Henry McNeal Turner en de dominee Martin Luther King Jr waren de eerste Afro-Amerikanen wiens portretten in de Georgia State Capitol werden gehangen. Zij overleed in 1933 en maakte de weg vrij voor vele andere educatieve leiders.

Charlotte Hawkins Brown werd geboren in 1883 in Henderson North Carolina. Ze was een uitzonderlijke student, die werd opgeleid door blanken. Alice Freeman Palmer, een blanke vrouw en de voormalige president van Wellesley College betaalde voor haar scholing aan de State Normal School, in Salem. Ze kreeg hier een aanbod om les te geven in Sedan, North Carolina. De school was in verval en na een jaar les te geven, besloot ze onvermoeibaar een campagne te starten om geld in te zamelen voor de school. In 1902 richtte ze het erkende Palmer Memorial Institute op, een school voor Afro-Amerikanen, vernoemd naar haar invloedrijke adviseur. Het was een poging de sociale status van jonge Afro-Amerikanen te verbeteren. Tevens was ze een actief lid van de NCNW (National Council of Negro Women) en verzette te zich tegen het lynchen, was ze actief in de burgerrechtenbeweging en was een van de oprichters van de NCNW, de North Carolina state Federation of Negro Women’s Clubs en de North Carolina Teachers Association. Ze was een educatief leidster met als doel aan te tonen dat Afro-Amerikanen niet inferieur aan blanken waren. Ze wilde dit bereiken door de Afro-Amerikanen op te leiden.