Israël in vogelvlucht: de bevolking

Gesticht als een joodse staat, vormt Israëls maatschappij (meer dan 7 miljoen inwoners) een mozaïek van verschillende religies, culturen en sociale tradities. Het staatsburgerschap wordt bepaald door geboorte, inwoning of naturalisatie; burgers mogen twee nationaliteiten bezitten.

Religie en bevolkingssamenstelling

Religie is een zaak van persoonlijke keuze, met relgieuze vrijhaied gegarandeerd door de Onafhankelijkheidsverklaring van de Staat van Israël. In 2006 bestond de bevolking uit 76,2 procent joden, 16,4 procent moslims, 2,1 procent christenen (meestal Arabieren), 1,6 procent Druzen en 3,7 procent die geen religie aanhangt.

Binnen dit pluralistisch raamwerk handhaven de verschillende gemeenschappen hun eigen religieuze, educatieve, culturele en liefdadigheids instellingen. De rechtbanken van elke religieuze gemeenschap heeft volledige jurisdictie in zaken van de persoonlijke status van zijn leden.

Elk van de vele heilige plaatsen in het land wordt bestuurd door hun eigen religieuze bestuur, terwijl bescherming tegen ontheiliging alsook vrije toegaang door de wet wordt gegarandeerd.

Israëls officiële rustdag is de Sjabbat (zaterdag). De moslims hebben hun rustdag op vrijdag, terwijl voor christenen de zondag een heilige dag is.

Bevolkingsgroei

Sinds de vestiging van de staat Israël is de bevolking gegroeid tot over de zeven miljoen inwoners. In de eerste vier jaar verdubbelde de bevolking zich vanwege massamigratie uit Europa en uit de Arabische landen.

Vanaf die periode kwamen de joden in verschillende aantallen naar Israël, zowel uit de landen waar ze onderdrukt werden als uit de vrije wereld. In 1984 en 1991 kwamen Ethiopische joden naar Israël. Vanaf 1989 kwamen veel Sovjet-joden naar het joodse land toe.

In de loop van de inzameling van de ballingen brachten joden hun eigen tradities mee uit de landen waar ze generaties gewoond hadden. Dus de Israëlische joodse bevolking, hoewel ze een gemeenschappelijk geloof en geschiedenis hebben, wordt gekarakteriseerd door een diversiteit aan levensstijlen wat resulteert in een maatschappij die gedeeltelijk westerlijk, gedeeltelijk Oost-Europees, gedeeltelijk Midden-Oosters, maar voornamelijk Israëlisch is.

De niet-joodse bevolking, voornamelijk Arabische gemeenschappen, bevatten 24 procent van de bevolking. Hun aantal steeg van 156.000 mensen in 1949 tot 1,6 miljoen in 2006. Ze doen mee aan de democratische maatschappij, maar worden hierbij wel gehinderd door het Israëlisch-Arabisch conflict, alsook verschillen in taal, religie en levensstijl.

De twee bevolkingsgroepen leven naast elkaar met contacten op economisch, gemeentelijk en politiek niveau, maar met weinig sociale interactie.

Meer over Israël is te lezen in mijn special Wetenswaardigheden over de Israëlische samenleving . © 2008 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Sociaal Cultureel (Mens en Samenleving) op 05-01-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Jodenhaat/antisemitisme: het Uitverkoren Volk: Dat Joden zichzelf zien als het Uitverkoren Volk is voor vele mensen een excuus om Joden te haten. Wanneer we kijken naar de Duitse Joden eind negentiende eeuw…
• Abraham-Ibrahim - Oorsprong van de naam: Ibrahim, Abraham genoemd in het Nederlands, verwijst naar de aartsvader Abraham. Betekenis van de naam is “vader van velen”. Van de 5.042.288 mannen in België heten e…
• Anja Meulenbelts onjuiste visie op de Israëlische democratie: Op de weblog van Anja Meulenbelt staat een kort betoog over Israël 'de enige democratie in het Midden Oosten'(26 juli 2007). Dit artikel is gesch…
• Voor de Protestantse Kerk Nederland blijft Israël gevoelig: Uit een enquête blijkt dat 82 procent van de leden van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) vindt dat de kerk net zoveel verbonden moet zijn met…
• Religieuze geschiedenis Joden 46: De Zwarte Dood -builenpest: Hoewel de Europeanen niet weten waardoor de builenpest wordt veroorzaakt, hebben ze geen moeite om de oorzaak te benoemen: de Joden! In de 14de e…

Bronnen en/of referenties

• Ministerie van buitenlandse zaken Israël