God, de Schepper van al het stoffelijke en onstoffelijke

Abraham was gestorven, en Isaac, de zoon der belofte, was nu de gewezen persoon om Gods plan voort te zetten. Isaac was intussen getrouwd, na de dood van zijn moeder, Sara. Abraham had zijn knecht, Eliëzer, naar het land Mesopotamië gestuurd om daar een vrouw voor Isaac te zoeken. De knecht bad tot God dat zijn opdracht mocht slagen, en hij vond een vrouw, genaamd Rebekka, bereid om hem te volgen naar het land Kanaän en daar te trouwen met Isaac, de zoon van Abraham.

Isaac's nakomelingen

Isaac was 40 jaar toen hij trouwde met Rebekka. Het zou echter lange tijd gaan duren eer Rebekka zwanger zou raken. Na heel veel gebed en geduld werd Rebekka twintig jaar later zwanger. Zij voelde echter zeer veel onrust in haar buik, en ging om raad vragen bij God, wat de oorzaak was van deze onrust. En God sprak tot Rebekka: "Twee volken zijn in uw buik, en twee natiën zullen zich uit uw ingewand vaneen scheiden; en het ene volk zal sterker zijn dan het andere volk; en de meerdere zal de mindere dienen."

En toen het zover was, baarde zij dus een tweeling. En de eerste kwam, rossig, en zag eruit als een haren kleed; daarom noemden zij hem Ezau. En daarna kwam zijn broeder, wiens hand de hielen van Ezau vasthield; daarom noemde men hem Jacob.

Toen zij nu volwassen geworden waren, werd Ezau een man van de jacht, een echte buiten-man; maar Jacob was een oprecht man, wonende in tenten. Op een dag had Jacob een gerecht klaargemaakt, terwijl Ezau moe terug kwam uit het veld. Toen zei hij tegen Jacob: "Laat mij toch eten van dat rode daar, want ik ben moe." Toen antwoordde Jacob: "Verkoop mij eerst uw eerstgeboorterecht." En Ezau was onverschillig en zei: "Zie, ik ga toch sterven; wat doet het ertoe?" En Jacob liet hem zweren, zijn eerstgeboorterecht te verkopen en Ezau deed het. Toen gaf Jacob hem brood en het linzen-gerecht, en Ezau at en dronk, en vertrok.

En toen hij 40 jaar oud was, nam hij zich twee vrouwen, uit de dochters van de Hethieten, de inwoners van Kanaän. En deze vrouwen waren voor Isaac en Rebekka een gruwel.

Jacob gezegend door Isaac

Tientallen jaren later was Isaac een oud man geworden, bijna blind en hoewel hij niet wist wanneer hij zou sterven, wilde hij zijn eerstgeboren zoon Ezau zegenen, voordat hij zou sterven. Hij riep Ezau bij zich en vroeg hem om op jacht te gaan en een wildbraad voor hem te bereiden, alvorens hij de zegen zou ontvangen. Rebekka echter, had dit alles gehoord, en riep vlug haar zoon Jacob bij zich, en zei: " Breng mij vlug twee geiten-bokken uit de kudde, dan zal ik ze bereiden voor je vader, en dan breng je ze hem, en dan zal hij je zegenen." Maar Jacob zei: " Maar Ezau is behaard, en ik ben glad. Misschien zal vader mij betasten, en merken dat ik Jacob ben, en dan komt het bedrog uit." Maar Rebekka zei: " Uw vloek zij op mij, mijn zoon, doe wat ik zeg." En Rebekka maakte de spijzen klaar en nam de kleren van Ezau en gaf ze aan Jacob. Ook nam zij de vellen van de geiten-bokken, en trok ze over de handen en hals van Jacob. Aldus ging Jacob met de spijzen naar de tent van Isaac, en deed zich voor alsof hij Ezau was. Isaac twijfelde eerst nog, maar nadat hij zijn zoon betast had en de reuk van zijn klederen had geroken, was de twijfel weg , en toen hij klaar was met de maaltijd, sprak hij de zegen uit over Jacob, in de veronderstelling dat het Ezau was.

Toen Ezau terug kwam van de jacht, en de spijzen voor zijn vader bereid had, kwam hij tot zijn ontsteltenis erachter dat zijn broer Jacob hem vóór geweest was, en zich voorgedaan had als Ezau. Toen besefte Ezau de ernst van de zaak en gaf een luide schreeuw, en huilend zei hij tegen zijn vader: "Hebt gij dan voor mij helemaal geen zegen meer over?" En Isaac deed wat hij kon, maar hij kon niet meer terugdraaien wat reeds was geschied. En zo gingen de woorden in vervulling die God tot Rebekka gesproken had toen zij zwanger was van Jacob en Ezau, de tweeling die zij destijds had gebaard.

En Ezau koesterde van dat moment af een sterke haat jegens zijn broeder Jacob, en nam voor hem te doden. Toen Rebekka hier kennis van kreeg, waarschuwde zij Jacob, en zei dat hij naar Mesopotamië moest vluchten, naar Haran, waar haar broer Laban woonde, en waar hij veilig kon zijn. Daar zou hij dan ook een geschikte vrouw kunnen vinden, want onder de oorspronkelijke inwoners van Kanaän was niemand geschikt, aangezien het goddeloze mensen waren. Aldus vertrok Jacob naar Mesopotamië.

Jacobs reis en verblijf te Haran

Tijdens zijn reis naar Haran, kwam hij op een zekere plaats, waar hij overnachtte. En hij kreeg een droom: Hij zag een ladder op de Aarde staan, waarvan de top tot in de hemel reikte, en Gods engelen klommen daarbij op en neer. En de Here God stond daarop en sprak: "Ik ben de Here, de God van uw vader Abraham, en de God van Isaac; dit land, waarop gij ligt te slapen, zal Ik aan u geven , en aan uw zaad. En uw zaad zal wezen als het stof der aarde, en gij zult uitbreiden in grote getale westwaarts, oostwaarts, noordwaarts en zuidwaarts; en in u, en in uw zaad zullen alle geslachten van de aardbodem gezegend worden. En zie, Ik ben met u, en Ik zal u behoeden overal, waarheen gij trekken zult, en Ik zal u terugbrengen in dit land; want Ik zal u niet verlaten, totdat Ik zal gedaan hebben, wat Ik tot u gesproken heb."

Toen Jacob uit zijn slaap ontwaakte, zei hij: "Gewis is de Here aan deze plaats, en ik heb het niet geweten!" Toen nam Jacob de steen, waarop hij zijn hoofd gelegd had tijdens zijn slaap, gooide er olie op, en deed de Here een gelofte en zei: "Wanneer God met mij zal zijn geweest, en mij behoed zal hebben voor alle gevaren, en mij gegeven zal hebben brood om te eten, en kleren om aan te trekken, en ik tot het huis van mijn vader in vrede zal zijn teruggekeerd, dan zal de Here mij tot een God zijn." En hij noemde de naam van die plaats Beth-el, wat "huis Gods" betekent. Maar te voren heette die stad Luz.

Toen kwam Jacob aan in Haran. Een van de eersten die hem tegemoet kwam was Rachel, de jongste dochter van Laban. Zij was zowel schoon van gedaante als van aangezicht, en Jacob werd meteen verliefd op haar. Toen zij in het huis van Laban aangekomen waren en alle zaken doorgesproken hadden, werd Jacob uitgenodigd om te blijven logeren. Na een maand stelde Laban voor dat Jacob bij hem in dienst zou komen om te werken. Toen maakte Jacob kenbaar dat hij bereid was om zeven jaar te dienen als hij dan met Rachel zou mogen trouwen. En Laban ging hiermee akkoord. En na zeven jaar richtte Laban een maaltijd aan voor Jacob en Rachel. Maar Rachel had echter nog een oudere zuster, genaamd Lea, die nog geen man had. Nu was het zo dat het niet de de gewoonte was in die dagen en plaats om de jongste dochter eerder te laten trouwen dan de oudste. Dus Laban bracht niet Rachel, maar Lea naar Jacobs tent. De volgende morgen ontdekte Jacob tot zijn ontsteltenis dat hij niet met Rachel, maar met Lea geslapen had. Toen hij verhaal ging halen bij Laban, gaf deze te kennen hoe de zaken lagen, maar beloofde dat Jacob ook Rachel zou krijgen als hij nog eens zeven jaren zou dienen bij hem. En Jacob stemde hiermee in, en diende nogmaals zeven jaren.