Voor moslims, maar tegen de islam

Op het hoofd van de koptische priester Zakaria Botros staat 60 miljoen dollar. Na de moord op zijn broer, die het christelijke geloof predikte aan moslims, nam hij een levensgevaarlijke taak op zich. Via tv en internet stelt hij inconsequenties in de islam aan de kaak, op grond van islamitische bronnen. Islamitische geestelijken vallen hem aan, de Egyptische overheid folterde hem. Des te meer redenen voor Botros om het grootste bedrog van de laatste 1400 jaar te ontsluieren.

Tong

Egypte is grotendeels islamitisch. Christenen wonen er wel, maar hun geloof belijden, laat staan erover praten is ‘not done’. Dat dit nog een understatement is ervoer de broer van Botros: hij sprak met moslims over zijn geloof en betaalde daarvoor met zijn leven, nadat - heel symbolisch - eerst zijn tong afgesneden was. Dat Zakaria hierdoor niet afgeschrikt werd, getuigt van een onversneden staaltje koelbloedigheid. Maar ook hij was zijn leven niet langer veilig en wist naar Australië en later Engeland te ontkomen.

Overheid

Vijandigheid jegens de Botros broers kan niet louter op het conto van een groepje extremisten geschreven worden. Behalve dat Zakaria werd lastig gevallen en bedreigd, werd hij een jaar in gevangenschap gemarteld. Dit alles vond de overheid gewettigd, simpelweg omdat hij zich had schuldig gemaakt aan het bekeren van moslims tot het christendom.

Redden

Wat zijn Botros drijfveren om toch door te gaan met het verbreiden van God’s woord in plaats van te buigen voor Allah’s aanhang? “Het redden van zielen. Om moslims te kunnen redden kan ik niet anders dan hen te onthullen dat de islam een valse religie is. Christus droeg ons op de blijde boodschap te verkondigen aan iedereen die het horen wil. Veel moslims zijn religieus en waarachtig op zoek naar God. Daarin worden zij misleid.”

De islam een valse religie?
“Een van Mohammeds grootste misdaden is dat hij de genade en barmhartigheid die Christus bracht ontkende en de mens terugvoerde naar het tijdperk van de wet. Zelfs al geloof je dat niet, dan nog kun je met je verstand beredeneren dat de islam niet deugt. Het is de enige religie die haar aanhangers met de dood bedreigt als ze ermee proberen te breken. De enige religie die vanaf het begin heeft geprobeerd mensen te ‘kopen’ met het vervullen van de slechtste neigingen van de mens: verovering, seks (70 maagden voor een zelfmoord), plundering en trots (eerwraak).

Terwijl het christendom zichzelf verspreide door het altruïstisch gedrag van zijn gelovigen, groeide de islam door het zwaard, door angst en bedreigingen en door te appelleren aan de meest basale verlangens.

U put uw kennis uit islamitische bronnen, hoe is het mogelijk dat islamitische geestelijken u daarop aanvallen?
“Zij hebben zelf grote moeite met hun geschriften, vooral met de hadith en de sira, beschrijvingen van het leven van hun profeet en willen er daarom ook niet over discussiëren. Het enige wat hun rest is mij persoonlijk aan te vallen. Als moslims hun leiders lastige vragen stellen, citeren zij uit de koran: ‘Stel geen vragen over dingen die je pijn zullen doen.’ “

Machtsmiddel

Dat leiders en gelovigen hun eigen theologische teksten niet kunnen verdragen – polygamie is legaal en het drinken van kamelenurine wordt aanbevolen -, zegt iets over het feit dat de islam eerder een machtsmiddel is dan een geloof. Mohammed was in zijn latere leven opperbevelhebber van het moslimleger. Hij had twaalf vrouwen; drie huwelijken waren politiek. Als profeet zou hij daartoe, in een openbaring van God, de bevoegdheid ontvangen hebben. Voor andere moslims gold en geldt de beperking van vier vrouwen die alle gelijkwaardig behandeld behoren te worden. Voor Mohammed gold dat blijkbaar niet. Aïsja trouwde hij toen zij zes was. Maria al-Qibtiyya; (‘Maria de Koptische’) kreeg hij cadeau van de heerser van Egypte. Of zij zijn slavin werd of deels vrijheid kreeg is onduidelijk; zij was in ieder geval de moeder van zijn enige zoon Ibrahim, die maar kort leefde.

Bronnen

Het probleem met de islam is dat er naast de Koran geen bronnen zijn uit de tijd van Mohammed waarop een biografie gebaseerd kan worden. Het oudst bekende geschrift is de Sira van Ibn Ishaq, en dateert van rond 750, meer dan een eeuw na de dood van de profeet. Dit is een verzameling mondeling overgeleverde uitspraken van tijdgenoten die niet beschouwd kan worden als objectieve en verifieerbare geschiedschrijving in de moderne zin van het woord. Volgens sommige islamologen lijken biografieën van de profeet vooral bedoeld om passages in de Koran achteraf van een context te voorzien en zijn het alleen al daarom geen betrouwbare historische bronnen, hoewel latere biografieën (deels) hierop zijn gebaseerd.

Ontwaken

Botros: “De meeste moslims weten niet wat er in hun teksten staat. Op zijn best kennen zij de vijf pilaren. De dingen die ik hen vertel ervaren zij al snel als traumatiserend en zij kunnen het opvatten als een aanval van ‘wij tegen hen’. De redelijke moslims echter, die echt de waarheid zoeken, worden wakker uit het grootste bedrog van de laatste 1400 jaar.”