Isidorus van Sevilla over de ark van Noach

In 1976 verscheen er in de Engelstalige wereld een boek met de titel In search of Noah’s ark geschreven door Dave Balsiger en Charles E. Sellier jr. In het daarop volgende jaar verscheen er ook een Nederlandse vertaling met de titel Op zoek naar de ark van Noach. In dit boek komen allerlei schijvers uit de late oudheid en middeleeuwen aan het woord die over de ark geschreven hebben en zeggen dat de ark in hun dagen nog te zien was.

Citaat van Isidorus

Eén daarvan is Isidorus van Sevilla (560-636). Vanwege het gewicht wat soms wordt gehangen aan dergelijke getuigenissen is het nuttig om het getuigenis van Isidorus wat nauwkeuriger te bestuderen. In zijn werk Etymologiarum sive originum schrijft hij: ‘Ararat is een berg van Armenië, op welke, getuigen de historici, de ark na de vloed achterbleef. En waar nog altijd tot op heden haar houten bouwvallen worden gezien.’

Interpretatie

Ik wil hierbij drie opmerkingen maken. Allereerst, het is opvallend dat Isidorus spreekt van historici, meervoud dus. In de Bijbel wordt gezegd dat de ark lande op de bergen van Ararat (Gen. 8,4). Nu beroept Isidorus zich echter niet op de Bijbel als hij wil beweren dat de Ararat in Armenië, de berg is waarop de ark landde. Hij beweerd op gezag van een aantal historici dat op de berg Ararat in Armenië de ark van Noach ligt.

Ten tweede, Isidorus spreekt over vestigia die er van de ark nog te zien zijn. Het woordenboek van Van Wageningen geeft daarvoor als betekenissen: voetstap, voetspoor, sporen door iets achtergelaten, voetzool, de plaats waar iemand of iets staat of gestaan heeft. In deze laatste zin, wordt het gebruikt voor een bouwval. Hij geeft als voorbeeldzin: in vestigiis huius urbis wat betekent ‘in de bouwvallen van deze stad’. Isidorus spreekt dus over een bouwval, volgens zijn informatie is er van de ark niet meer dan een geraamte over.

Ten derde, zoals wij hierboven al zagen ontleent Isidorus zijn informatie aan historici. In het genoemde boek van Balsiger en Sellier worden naast Isidorus ook nog een aantal andere getuigen genoemd waaronder Flavius Josephus, Theophilus van Antiochië, Johannes Chrysostomus (345-407) en Epiphanius Salamis (315-403). Isidorus beoogde met zijn werk een samenvatting te geven van de kennis van zijn tijd en heeft ongetwijfeld één of meer van deze auteurs gekend en is zodoende ook gestuit op getuigenissen over de ark van Noach en heeft deze in zijn werk overgenomen.

Conclusie

Met het beroep op Isidorus als het gaat om de ark van Noach, moet men dus voorzichtig zijn. Uit datgene wat hij schrijft blijkt niet dat hij persoonlijk kan bevestigen wat hij schrijft.