Religie en Hof Van Eden

Torastudie 8: Hof van Eden - Genesis (2:15)

Infoteur: Etsel

Torastudie 8: Hof van Eden - Genesis (2:15)

Nu nam de Eeuwige God de mens en plaatste hem in de hof Eden, om die te bebouwen en om die te bewaken (Genesis 2:15). Dit vers geeft aan wat te doen en wat niet te doen. Zie hier een uitleg uit de Zohar (kabbalistisch boek). Het gaat om een tweeledige wereld waarin elk object een positieve en negatieve pool heeft. In de Tora wordt aangegeven wat het doel van de schepping is: een woonplaats maken voor God in de lagere wereld.


Genesis 2:15

En de Eeuwige nam de mens en plaatste hem in de hof van Eden om die te bewerken en te bewaken.

Tekst in het Hebreeuws luidt:
וַיִּקַּח יְהוָה אֱלֹהִים אֶת-הָאָדָם וַיַּנִּחֵהוּ בְגַן-עֵדֶן לְעָבְדָהּ וּלְשָׁמְרָהּ.

Tweedelige wereld

Volgens de Zohar zijn 'te bebouwen' positieve verplichtingen en 'te bewaken' zijn de verboden.

We leven in een tweedelige wereld: een wereld waarin elk object een positieve en een negatieve pool heeft; een wereld waarin elke kracht een actieve en een verborgen wijze heeft; een wereld wier gedefinieerde logica uit twee fundamentele mogelijkheden bestaat: ja en nee.

De mitswot (Goddelijke verplichtingen) van de Tora worden ook uitgezonden in deze duale aarde. De mitswot vallen onder twee algemene categorieën: de positieve verplichtingen (mitswot assei), die de activiteiten voorstellen die God wil dat we doen (liefdadigheid, aanleggen van gebedsriemen); en de verboden (mitswot lo taaseh) die de activiteiten voorstellen die God niet wil dat we doen (stelen, melk en vlees mengen).

De Tora is niet louter bevestigend tot de aard van de levens die het instrueert. Omdat de Tora Gods blauwdruk is voor de schepping, is het tegenovergestelde waar: omdat de Goddelijke wil zowel de positieve als de negatieve elementen bevat, is het universum ook gepolariseerd door positiviteit en negativiteit, door activiteit en passiviteit.

Doel van de schepping

Gods doel van de schepping is dat Hij een woonplaats verlangt in de lagere wereld. Voor Gods schepping van realiteit was er duidelijk niets om Zijn exclusieve wezen te verhinderen of te verduisteren. God verlangde een wereld te scheppen, een realiteit dat zich van Hem onderscheid (ten minste in zijn eigen perceptie) dat zal uitstijgen boven zijn eigen zelf definitie naar een erkenning van en ontvankelijkheid tot Zijn waarheid. De laagste rang van deze realiteit is de fysieke wereld, de meest innerlijk werkend, zelf-absorberend en spiritueel stompzinnig van hen alle. Het is de materiële wereld die de focus is van Gods schepping, de arena waarin Zijn wens voor een woonplaats in de lagere wereld gerealiseerd zal worden. We maken de wereld een thuis voor God door het nakomen van de mitswot. Telkens wanneer we een fysieke bron winnen of een mitswa doen, ontdoen we het van zijn lichamelijkheid en spirituele duisterheid en transformeren het in een instrument van Goddelijk wil. Voor de mitswa, roept het fysieke object uit, ik besta: nu het uitspreekt, besta ik om God te dienen. Voor de mitswa manifesteerde het fysieke object de laagheid van het materiaal; nu herbergt het het Goddelijke die een ontvankelijkheid en dienstbaarheid naar zijn Schepper tentoonstelt.

'Organen' van God

In de woorden van de Zohar zijn de 248 positieve geboden van de Tora de organen van God. In het menselijk wezen is een orgaan een instrument van de ziel, een voertuig voor de fysieke realisatie van zijn metafysische eigenschappen. De ziel bezit het potentieel voor het zicht, maar het kan fysiek alleen zien via het oog; het is het oog waarin de ziels gezichtsvermogen plaats heeft en die zijn actie voor fysieke objecten faciliteert. Hetzelfde is waar voor het oor, de mond, de hersenen, het hart, etc. Elk orgaan en ledemaat van het menselijk lichaam manifesteert een ander vermogen of uitdrukking van de menselijke ziel. Dus de Zohars metaforische beschrijving van de mitswot als organen van God betekent dat via de mitswot de verschillende uitdrukkingen van de Goddelijke realiteit worden gemanifesteerd op de fysieke aarde.

Het is duidelijk dat er meer voor de ziel is dan wat gemanifesteerd wordt door zijn verschillende organen, enkel of collectief. Het wonder van het leven is dat vlees kan dienen als een geleide van de ziel; toch is er een beperking tot hoeveel van het geestelijke zelf vlees kan verwezenlijken. Het fysieke leven is slechts het topje van de ijsberg van diepte en ruimte van de menselijke ziel. Hetzelfde is toegepast op het Goddelijke prototype waarnaar de mens wordt gemodelleerd: terwijl God bepaalt dat iets van Zijn essentie aanwezig is in elke handeling van conformiteit met Zijn wil, is er meer tot de Goddelijke realiteit dat wat wordt belichaamd door de fysieke objecten en acties van de mitswot.

Verboden

Dit is waarom God, naast het schenken van de positieve geboden, ons ook de verboden gaf. Iedere menselijke daad, ongeacht hoe nobel of voortreffelijk, is eindig en dubbelzinnig; geen handeling van de mens kan de absoluutheid, voortreffelijkheid en het oneindige vangen dat het kenmerk is van het Goddelijke. Het verbod echter voert de Goddelijke wil niet uit door doen, maar door niet doen en het wordt daarom niet overeengekomen door de gebreken van de sterfelijk daad. Een niet-handeling is absoluut en niet dubbelzinnig -er is beperking aan de omvang waaraan een persoon iets niet heeft gedaan. Door de uitvaardiging dat een hoeveelheid van niet-acties de vervulling van Zijn wil zou vormen, is God met ons overeengekomen de mogelijkheid in verband te brengen met Zijn waarheid onbelemmerd door de beperkingen van de menselijke inspanning.

Noodzaak van positieve geboden

Waarom is er dan de noodzaak voor de positieve geboden? Als de meest pure, meest perfecte vervulling van de Goddelijke wil de niet-handeling van de mitswa lo taaseh is, waarom maakte God het leven dan niet een hele passieve aangelegenheid, een oefening in onthouding? Het antwoord is zo duidelijk als de vraag. Een leven toegewijd aan de passieve vervulling van de Goddelijke wil zou vrij zijn van de tekortkomingen van de menselijke inspanning, maar het zou ook verstoken zijn van zijn creativiteit en passie. God verlangde meer dan smetteloosheid van Zijn schepsels, inderdaad de meest smetteloze realiteit was de staat van de oorspronkelijk nietigheid die voorafging aan de schepping! Dus het was niet de perfectie dat God zocht in het scheppen van een wereld, maar het dynamische onderzoek naar perfectie in gang gezet door een imperfecte wereld. Het was niet een spirituele wereld dat God uitstalde om te scheppen -geen wereld zou meer hemels zijn dan de schepping van nietigheid- maar een stoffelijk, lagere wereld dat zou dienen als een woning voor Hem. Tegelijkertijd wenste Hij deze wereld het potentieel voor onvervalste contact met Hem te verschaffen -een link met Zijn wezenlijke waarheid dat de beperkingen van sterfelijke activiteit overschrijdt. Dus in aanvulling op het gebiedende doen, ontwikkelen, transformeren en scheppen, instrueerde Hij ons ook in te houden, verlangen en egoïsme te verloochenen in het vervullen van Zijn wil.

Conclusie

Dus de mitswot asseh en de mitswot lo taaseh bestaande uit do's en don'ts zijn een mandaat voor zowel een actieve als passieve relatie met God.

Meer over de Tora in onze special Torastudie (deel I).
© 2007 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Religie (Mens en Samenleving) op 27-11-2007, laatst gewijzigd op 23-01-2010. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Torastudie 8: Hof van Eden - Genesis (2:15)"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.