Wat is de cliënt gerichte benadering?

In de hulpverlening is het belangrijk dat de cliënt zoveel mogelijk zelf op zoek gaat naar oplossingen. De theorie van Rogers is een methodiek die daarbij kan helpen.

Belangstelling

In de cliënt gerichte benadering richt de hulpverlener zich op de persoonlijke kant van de cliënt. De hulpverlener vraagt zich af wie die persoon is die tegenover hem zit, wat heeft die allemaal meegemaakt, wat wil hij of zij bereiken? Het gaat er dus om dat de hulpverlener een gezonde dosis belangstelling heeft voor de cliënt.

Visie van Rogers

Rogers is de belangrijkste vertegenwoordiger van de cliëntgerichte benadering. Rogers is voorstander om eerst een goede basis te leggen voordat er direct over een oplossing gesproken kan worden. Hij was van mening dat de hulpverlener eerst rust en vertrouwen moet bieden. Ten tweede moet hij zich verdiepen in de belevingswereld van de cliënt en tenslotte hun wijzen op eigen mogelijkheden om problemen op te lossen.

Zelfactualisering

Rogers legt de nadruk op self-actualizing tendency. Dat wil zeggen dat de mens zelf een drijvende kracht in zich heeft. De neiging tot zelfactualisering is een kenmerk van de mens om zo zijn eigen identiteit te ontwikkelen.

Onvoorwaardelijke acceptatie

Volgens Rogers is het van belang dat mensen van jongs af aan zich gewaardeerd voelen. Positieve aandacht en zorg van mensen uit de eigen omgeving. Zonder voorwaarden voldoende warmte en liefde ontvangen. Dus niet ‘als je de afwas doet ben je een lieve meid’ (zonder de afwas te doen ben je ook een lieve meid) Mensen die in zo’n omgeving zich ontwikkelen voelen zich veilig kunnen zich ook beter uiten.

Onvoorwaardelijke positieve waardering

De hulpverlener moet de cliënt accepteren zoals hij is. Ondanks alle slechte eigenschappen en gedragingen moet er respect en erkenning zijn. De hulpverlener hoeft het niet altijd met zijn cliënt eens te zijn maar het is wel belangrijk om het eigene van de ander te respecteren.

Echtheid

De hulpverlener moet authentiek en transparent zijn. Bij ‘echtheid’ moeten we onderscheid maken tussen het denken en beleven van de hulpverlener enerzijds en de uitvoering anderzijds. De hulpverlener moet in eerste plaats echt en eerlijk tegenover zichzelf zijn. Hij kan allerlei gedachten en gevoelens hebben over de cliënt maar hoe gaat hij daar mee om in het contact met de cliënt. Hij kan bijvoorbeeld niet alle negatieve gedachten die hij over de client heeft uitspreken.

Empathie

Empathie wordt ook wel ´inleven´ genoemd. Als de hulpverlener de cliënt onvoorwaardelijk kan accepteren is het mogelijk om de belevingswereld van de ander te begrijpen. Dit inleven wordt vooral ook laten merken door de houding van de hulpverlener. Een gebaar, lichaamshouding of een gelaatsuitdrukking kan veelzeggend zijn.