Frederick Marion, Extra Sensory Percepiton (ESP)

Het Genootschap voor Parapsychologisch Onderzoek bestudeerde in het laboratorium de Extra Sensory Perception bij een begaafd toneel-telepaat, Frederick Marion. Frederick verleende zijn medewerking aan de proefnemingen van dr. S.G. Soal in het Harry Price laboratorium.

Proefneming aan de Universiteit van Londen

In 1937 waren in een kamer in de Universiteit van Londen een aantal personen aanwezig die zich zouden gaan bezig houden met een uitgebreid spelletje 'raden maar'. Het spel stond onder leiding van de vooraanstaande wiskundige dr. S.G. Soal. Degene die het raadwerk zou gaan doen was Frederick Marion, de bekende toneel-telepaat.

Voorbereiding op het spel

Dr. Soal geeft Frederick een kleine witte doek, die hij een paar seconden vasthoudt. Dan geeft Frederick de doek aan een van de deelnemers aan de proef en gaat samen met dr. Soal en een andere deelnemer de kamer uit. De deur (zonder sleutelgat) wordt achter hen dichtgedaan. De doek moet verborgen worden in een van de zes blikken dozen die op verschillende plaatsen in de kamer zijn neergezet en genummerd zijn van 1 tot 6. Een van de deelnemers aan het spel gooit een dobbelsteen in een doos. De kant die boven ligt laat hij (zonder een woord te zeggen) zien aan de notulist. De notulist noteert het aantal ogen. De doek wordt daarop in de doos gelegd waarvan het nummer gelijk is aan het aantal ogen op de dobbelsteen.

De eerste spelfase

Een van de deelnemers aan het spel trekt een soort nylonkous over zijn hoofd, waardoor zijn gezicht wordt bedekt. Dan gaat hij in een vreemde uitvinding zitten. Het is een soort schildwachthuisje op wielen, dat aan de voorkant open is. Een andere deelnemer aan het spel bevestigt aan de voorkant van het huisje enkele houten panelen, totdat van de man die in het huisje staat alleen nog maar het met de nylonkous bedekte hoofd te zien is. Alle andere deelnemers gaan nu achter een gordijn staan. In het gordijn zitten kijkgaten, waardoor ze kunnen zien wat er gebeurt.

De tweede spelfase

Dr. Soal, Frederick en de andere speldeelnemer keren weer terug in de kamer. Terwijl dr. Soal heel goed oplet wat er allemaal gebeurt, begint Frederick door de kamer te lopen. Hij probeert te raden in welke doos de doek zich bevindt. Daarbij wordt hij gevolgd door de man met de nylonkous over het hoofd in het rijdende schildwachthuisje, dat door de andere speldeelnemer wordt voortgeduwd. Van de drie speldeelnemers die Frederick kan zien, weet maar1 persoon waar de doek verstopt is en dat is de man in het schildwachthuisje. Als Frederick door de kamer loopt, kijkt hij regelmatig naar het afgeschermde nylonkoushoofd van die man. Ten slotte stapt hij op de juiste doos af, tilt het deksel op en haalt de doek eruit.

Laatste variatie in de serie experimentele spelletjes

Boven omschreven procedure was de slot-variatie in een serie experimentele spelletjes die dr. Soal had uitgedacht om vast te stellen of Frederick's vermogen om verborgen voorwerpen te vinden werkelijk te danken was aan telepathie. Dr. Soal was begonnen met vrij eenvoudige proefnemingen met zes speldeelnemers, die rond een tafel in de kamer bleven zitten en Frederick in de gaten hielden, terwijl hij door de kamer liep om de juiste doos te raden. Op die manier scoorde Frederick 38 treffers op 91 pogingen. De kans dat iemand door toeval zo hoog scoort is 71.000.000 tegen 1.

Mogelijk geen telepathie

Het succes van Frederick zou misschien niet te danken zijn aan telepathie maar aan aanwijzingen die de speldeelnemers hem onbewust gaven. Omdat dr. Soal wilde vaststellen of dat het geval was en in welke mate Frederick afhankelijk was van dergelijke aanwijzingen, bedacht dr. Soal verschillende beperkingen. Daardoor was het al vlug onmogelijk in het spel aanwijzingen te geven. Desondanks bleef de score van Frederick hoog. Toen bedacht dr. Soal dat het mogelijk kon zijn dat Frederick aanwijzingen kreeg uit voetstappen van de speldeelnemers. Uit een aarzeling, een versnelling, stoppen en weer gaan lopen. Zo kwam dr. Soal op het idee van het schildwachthuisje op wielen, dat verraderlijke voetstappen uitschakelde.
Ook bedacht dr. Soal dat hij door het gebruik van houten panelen gedeelten van het lichaam van de man met de nylonkous over het hoofd gevarieerd kon bedekken. In de voorlaatste reeks experimenten werd de voorkant van het huisje helemaal dichtgemaakt op een kleine spleet tussen de panelen na. Daardoor kon de man Frederick zien en hem door middel van zijn wil dwingen de juiste doos uit te zoeken. Onder die omstandigheden zakte Frederick's score tot het normale niveau van het toeval. Dat betekent dat zonder aanwijzingen kennelijk Frederick's telepathische gaven verdwenen. In de slotserie (waarbij het door een nylonkous verborgen hoofd van de man zichtbaar was) keerden Frederick's gaven weer terug.

Conclusie

De experimenten van dr. Soal met Frederick demonstreerden duidelijk dat het buitengewone vermogen van Frederick geen telepathie was, maar een enorme gevoeligheid voor de onvrijwillige aanwijzingen die hij uit het publiek kreeg. In het geval van de experimenten kreeg Frederick die aanwijzingen van de man die in het rijdende schildwachthuisje stond.