Zelfmoord of zelfdoding

Hanneke, 21-04-2013 14:09 #34
Als ik hier zie hoe verdrietig iedereen is en ik zelf meestal ben, schaam ik me. Zelfmoord plegen is veel moeilijker dan ik dacht… eng! Ik durf dat echt niet, ook al wil ik het wel.
Dus ik moet wel vechten en dood ga ik toch wel… Ik kan er niets aan doen, het is een zwakte om het leven op te willen geven. Dus ik wens iedereen de kracht toe om toch te vechten en te blijven praten, Dat helpt enorm…
Lukt het niet, vraag hulp!

Heleen, 03-04-2013 16:10 #33
Wat ik nooit tegenkom is een poging door het inspuiten van lucht, die het hart bereikt en voor een hartaanval zorgt. Vrijwel altijd met dodelijke afloop. Reactie infoteur, 03-04-2013
Het artikel bevat ook de meest gebruikte methoden. Het artikel is niet bedoeld om tips uit te wisselen.

Hopeloos, 07-03-2013 10:27 #32
Lieve mensen allemaal,

Wie denkt er tegenwoordig niet aan zelfmoord? Heel de maatschappij om ons heen, zet ons daar toe. Al de media die ons laat zien hoe mooi het is om rijk te zijn, alles te kunnen kopen wat je maar wilt, je moet een grotere auto hebben dan de buurman, alle mooie verre reizen die worden aangeboden, noem maar op. Daar is het toch waar het allemaal om draait tegenwoordig. Ook ik zit helaas diep in de schulden, schulden die ik heb gekregen omdat mijn ex er met iemand anders vandoor is gegaan en omdat ik niks meer had in de plaats waar ik woonde, ben ik zelf maar weggegaan omdat ik sowieso het huis niet in mijn eentje op kon brengen. Tja, daar zit je dan met een schuld van 60.000 om de hypotheek hoger was dan de waarde van het huis, lange leve de crisis… gelukkig kort daarna weer een nieuwe liefde ontdekt, maar helaas, ook dat liep stuk. Nu, 41 jaar, denk ik, wat heb ik allemaal meegemaakt in mijn leven, wat is er nog zo mooi om te blijven leven. hmmm, laat me denken: een niet zo fijne jeugd gehad, ( nooit gewaardeerd door mijn ouders voor wat ik deed ), een meisje leren kennen die zwaar aan de drugs was en mij heeft meegenomen daarin, mij een overdosis xtc pillen gegeven in combinatie met rattengif, dit door mijn eten gedaan omdat ik haar verliet. Heb 9 dagen in coma gelegen, artsen zeiden al tegen mijn oudrs, neem maar afscheid, want hij gaat het niet redden. Nou, helaas, ik heb het wel gered, maar hierdoor zulke beschadigingen aan mijn hersens over gehouden dat ik niet meer lang kan onthouden en ja, dat is wel belangrijk met werk… dan die ex met haar leuke ouders, poe poe, zij hadden geld en mijn ouders niet… lopen te pochen met een blousje van 400 euro of dan weer een jasje van 600, - euro. Nou veel plezier er mee hoor. En dan zeggen dat je niks kan, je bent niet handig. mmm als je dat 10 jaar hoort, dan ga je het zelf wel geloven toch? Maar goed, ze ging er vandoor met een ander, dat hoor je even 2 maanden na het overlijden van je pa. Ja had de laatste periode van zijn leven toch nog wel een goeie band opgebouwd gelukkig. Kan je even verwerken hoor, nou NOT. Ach, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dan denk je, waarom ben ik in godsnaam op deze wereld terecht gekomen, ik die altijd lief is voor iedereen, krijg dit op mijn pad. Toen ik net uit coma was, lag de moeder van mijn beste vriend op sterven. Ze had nog de kracht om voor mij te bidden, ik vroeg haar toen, kunt u mij vertellen, waarom juist u, die altijd voor de kerk heeft klaar gestaan en zo hard nodig is voor uw 4 kinderen, waarom juist u van deze wereld wordt weggenomen? En waarom laten ze alle moordernaars, verkrachters en slechte mensen op deze wereld rondlopen? Ze zei mij toen : hij heeft mij daar nodig! Ja, dan ben je uitgepraat. Dat blijft me altijd bij. Maar weet je, en je zal het bevestigen, wat maakt deze wereld nou zo mooi, wat is de reden dat ik nog hier zou willen blijven? Kom op zeg, als het tegen zit, moet ik nog minimaal 25 jaar werken. En dan, dan ben ik te oud om nog te genieten van al het "moois" op deze wereld. Geld heb je niet om te reizen, want een pensioen, pfff, nou vet pot hoor. Dus eigenlijk is het een simpel antwoord, je bent hier om te werken en anderen te plezieren die flink geld aan je verdienen. Pas geledne heeft een goeie vriend van mij er een einde aangemaakt dmv de heliummethode. Het is hem gelukt, hij lag er vredig bij. Ik hoop dat hij nu wel zijn rust heeft gevonden. En weet je, ik zit er steeds meer over na te denken om het ook zo te doen. Snel en pijnloos.

Niels, 27-01-2013 22:53 #31
Hoi, ik ben 15 jaar en ik verveel me nu al ondertussen meer dan 3 jaar, uit verveling doe ik dan meestal domme dingen waardoor ik in de problemen terecht kom. Mijn verveling is nu vooral erg geworden nadat ik gestopt ben met mijn verslaving voor online spelletjes en spendeer mijn vrije tijd door de hele dag in mijn bed te slapen en naar mijn muziek te luisteren. Het antwoord is altijd hetzelfde: "zoek iets wat je interesseert of zoek een hobby" maar er is dus totaal niets wat ik leuk vind, en daardoor moet ik dus ook elke dag met veel tegenzin naar school gaan. Ik zie het niet zitten om zo al mijn jaren door te brengen en denk dus vaak aan zelfmoord, ik heb dit echter nooit geprobeerd omdat ik ooit zo kwaad en verdrietig was dat ik mijn ouders vertelde over mijn zelfmoordneigingen hoe ongelukkig ik was en nu zie ik toch hoeveel ze om mij geven, en als ik nu iedere keer aan zelfmoord denk barst ik in het huilen uit.

M., 12-12-2012 14:15 #30
Ik ben 16, wordt steeds gepest, uitgemaakt en gekwetst. Ik ben het beu zo elke dag te moeten leven, er zijn enkele mensen die wel om me geven, maar veel meer mensen haten me, schelden me uit. Dit is nu genoeg geweest, heb al dingen geprobeerd die niet gelukt zijn, zichzelf stikken lukt niet. Weet niet wat te doen met mijn leven…
M.

Miranda, 10-12-2012 02:16 #29
Ik heb zelf ook zelfmoordneigingen. Maar wat kan ik nog doen? Ik word steeds weer terug geworpen op mijn beperkingen, die mij steeds weer pijn doen. Toen ik van mijn therapeute te horen kreeg dat ik gehandicapt was, kon ik haar wel aan vliegen. Ik was nog jong en kon toch nog alles! Helaas, de waarheid is anders. Mijn lijf reageert als een veel oudere vrouw dan 48 jaar oud. Als ik teveel doe krijg ik koorts en meerdere andere verschijnselen. Ik wil het niet weten, maar mijn hart is inmiddels meer dan 70 jaar oud. Ik wil nog zo graag jong zijn! Maar mijn lijf verteld mij wel wat anders. Ik haat het! Ik ben toch nog jong en wil nog van het leven genieten. Mijn leven bestaat alleen nog maar om strijd om te overleven, maar eigenlijk wil ik zelfs dat niet meer. Ik verlang naar rust, rust van de dood en van niet meer vechten om te overleven. Ik wil slechts nog een ding; laat me gaan! Ik wil dit leven niet meer. Het doet teveel pijn om te leven.

Dirk, 30-11-2012 18:40 #28
Hallo, ik ben Dirk ben 27. Ik heb geen idee meer hoe ik verder moet. Ik heb letterlijk honderden baantjes gehad en ik heb geen motivatie meer om door te gaan met zoeken, elke keer als ik denk dit is het heb ik of een baas die of mijn salaris gewoon niet uitbetaald of een uitzendbureau die de registratie niet goed bij houd of omdat ik het simpelweg verknoei om welke reden dan ook. Ik woon in een straat waar iemand mij continu probeert te intimideren en mijn leven hier echt zuur maakt. politie help niet. (deze meneer bedreigt zelfs de burgemeester) mijn vriendin zegt dat ik het moet negeren en me eigenlijk een beetje aanstel. In mijn leven probeer ik mensen te helpen heb een moestuin waar ik wat groetjes in kweek en die geef ik dan wel weg. Ik kan mensen advies over het leven geven en ze dan ook echt helpen. maar ik zuig zelf gigantisch in alles wat ik doe. kan geen werk houden kan niemand mijn pijn laten zien of vertellen. Mijn familie denkt allen aan zich zelf. mijn moeder heeft nooit iets in mij gezien en dat heeft ze me ook vrij vroeg in mijn leven duidelijk gemaakt. mijn vader is een ego met een bord voor zijn hoofd. Hij had de kans om mij te leren kennen met een vakantie, die heeft hij maar alleen gemaakt.
mijn vriendin vind haar paard belangrijker dan mij ''al zegt ze van niet'' maar ik weet dat het wel zo is en dat ze andere prioriteiten heeft. soms barst ik in huilen uit en weet ik niet waarom. ik ben hier klaar mee. iedereen help alleen maar om te laten zien aan anderen dat ze helpen, en laten me zo weer vallen. heb een poging gedaan met co2 vergiftiging. ben naar het bos gereden ''mijn vaste blow plekje'' had alles klaar gezet. zet de motor aan wordt wakker in het zieken huis. 2 mountainbiker's zagen mijn auto met de slang door het raam. ''in the middle of nowhere'' was op dat moment wel blij dat het niet gelukt was. maar nu…

Frederik, 21-11-2012 23:55 #27
Hoi, ik ben een 30 jarige jongen. Ik ben als kind vroeger veel gepest geweest, ze gooide jassen over men hoofd sloegen en trapte me. Na maandenlang, gesprekken met leraren veranderde niets, was het niet in school dan was het wel daarbuiten. Ik ben daardoor lichamelijk wel sterker geworden en assertiever ergens denk ik. Op mijn 14e was ik ziek thuis en zag ik of hoorde ik iemand vallen, jongen sprong van de 8ste verdieping naar beneden en ik kan me nog vaag zijn lichaam zien liggen. 2 jaar later zag ik iemand omver rijden, een meisje van mijn school, zag ze meters vliegen ook weer een vaag beeld dat ik nog heb. Vele relaties gehad. Ben bedrogen geweest en zelf ook gedaan, ik denk door een laag zelfbeeld naar de constante nood aan bevestiging die ik niet kreeg of niet zag. 8 jaar in een relatie gezeten die vanaf het begin al niet goed zat. Uit elkaar gegaan, alles achter gelaten maar ik heb er nog wel 2 super lieve bengels aan over gehouden. Heb als tiener ook geëxperimenteerd met cannabis, alcohol, xtc. Onlangs veel te snel een nieuwe relatie begonnen met een borderline patiënte, zolang alles goed gaat is het de hemel, maar als het slecht gaat is het een hel. Ze heeft voor men neus haar eigen pols opengesneden met een schaar na een discussie. Nu zijn we uit elkaar en kan ik alles terug achterlaten voor de 2de keer op een jaar tijd. En nu zit ik hier niet meer wetende wie ik ben, wat ik kan, heel angstig naar de toekomst toe, want alles wat ik aanraak loopt blijkbaar fout. Ik hou zielsveel van mijn kinderen maar de laatste weken denk ik dat ik er beter een einde aan kan maken, liever geen pijn meer dan wetende of vermoedende dat de rest van mijn leven niet zal beteren…

Lara, 12-11-2012 22:40 #26
Ik ben een meisje van 15, ik zit zwaar in een depressie en ik wil dat me leven ophoudt. Ik heb altijd al gezegd tegen me ouders "waarom heb je nou een kind genomen"? Ik ben school zo zat dat ik spijbel en het mij niks meer kan schelen of ik problemen krijg want ik weet dat ik me examen niet meer zal halen want vroeg of laat houdt me leven op.

Onbekend, 07-11-2012 16:37 #25
Wauw! mooi artikel. Toen ik 9 was heb ik mijn opa verloren door zelfmoord. Ik heb een vriend die elk moment zelfmoord kan plegen. nu weet ik hoe ik het kan stoppen. Zelf heb ik er ook aan gedacht. Ik vind het egt mooi en ik ga mijn spreekbeurt over zelfmoord houden. bedankt Reactie infoteur, 07-11-2012
Hopelijk kan je je vriend helpen. Veel succes met de spreekbeurt.

Twan, 28-10-2012 08:47 #24
Ben een jongen van 32 jaar vorig jaar zomer zei mijn collega wat heb jij op je gezichtshuid. zag allemaal craquele lijntjes over mijn gehele gezicht kon het niet geloven mijn huid ziet eruit als iemand van 65 heb wel altijd een droge huid gehad maar niet zo. zit er zo mee dat ik uit het leven wil stappen ben al zo vaak bij psycholoog geweest en huidklinieken ben al 4000 euro kwijt aan behandelingen ben 15 kilo afgevallen en sluit mezelf op op mijn kamer heb bijna geen vrienden meer en ben doodongelukkig met mezelf moet alleen nog een gun hebben Reactie infoteur, 28-10-2012
Is alleen de huid in het gezicht extreem droog of ook op de rest van het lichaam? Was het gezicht zonder zeep: alleen met water. Gebruik sowieso zo weinig mogelijk water: water droogt de huid ook uit. Probeer de luchtvochtigheid in de leefruimte en werkruimte op peil te houden: een te droge lucht is slecht voor de huid. Gebruik meerder malen per dag een beschermende crème of vette zalf.

Laat de dermatoloog kijken of er sprake is van eczeem. Ook kan een andere ziekte de onderliggende oorzaak zijn.

Willem, 01-10-2012 18:09 #23
Hulp bij zelfmoord is strafbaar, toch vind ik hier methoden om zelfmoord te plegen, waarbij je als eerste leest dat voor een trein springen effectief is, persoonlijk kies ik liever voor de zak stenen in het water.

Ben benieuwd of er gevallen zijn van mensen die zichzelf hebben omgemaakt met dit artikel als laatst voor hun scherm. Reactie infoteur, 02-10-2012
Dit artikel is absoluut niet bedoeld als hulp bij zelfmoord, maar geeft verschillende redenen voor zelfmoord aan en methoden waarop men zelfmoord tracht te plegen. Ook bevat dit artikel cijfers m.b.t. zelfmoord. Overigens staat het gehele internet vol met methoden om zelfmoord te plegen, iets waar ik verder niet op in wil gaan.

Het is juist goed dat mensen met zelfmoordgedachten dit artikel lezen en zich er meer bewust van worden van de gevolgen van zelfmoord zijn.

Arno, 25-09-2012 15:49 #22
Ben 24 jaar, al 12 jaar leid ik aan een dwangpsychose, ik voel me eenzaam en niet begrepen. Ik haat mezelf en hoe ik eruit zie, ik haat men job. Ik heb geen rijbewijs omdat ik het niet durf en ik met voortdurende angsten zit. Heb 7 verschillende psychiaters bezocht en psychologen. Niets blijkt te helpen. Ik ben al mijn vrienden aan het verliezen. Ik ben het zo gvd zat

Anoniem, 30-08-2012 15:17 #21
Ben 48, gescheiden en kreeg een nieuwe vriendin. Haar zoon financieel geholpen met geld, heel veel geld en nu een schade post van ruim 130.000 euro. Meneer snoof blijkbaar alles door zijn neus. Mag mijn kinderen niet zien en mijn vriendin blijft de zoon maar geld toe schuiven terwijl we zelf diep in de schulden zitten. Ik kan niet gaan werken, want er wordt direct op alles beslag gelegd. Heb mezelf opgehangen maar de buurman zag het, trapte de ruit door en sneed het touw door. Heb 330 cc GHB gedronken, toen ik gevonden was, was ik klinisch dood maar toch ben ik er nog. Maar ik wil niet meer. Wie wil mij helpen er een eind aan te maken. Wil mensen geen trauma laten oplopen. Help mij aub ik ben het zo zat, zo verschrikkelijk zat.

Geert, 29-08-2012 10:43 #20
Ik heb alles geprobeerd om een zelfmoord te voorkomen: medicatie, psychiatrie, alle soorten therapie met verschillende therapeuten en wat is het eind resultaat niks helpt. Ik sta weer zover als toen ik op 20 februari binnen ging in de psychiatrie. Dus mijn conclusie is dat er niets helpt als je zwaar en lang depressief zijt.

Ann, 06-08-2012 16:10 #19
Ik ben 60 jaar en eenvrouw die in hoge nood verkeert denk dat ik eindelijk weet waarom ik altijd zo rusteloos en eenzaam ben geweest een lege huls die niet functioneert als ze geen anderen om zich heen heeft en zelf nooit met iets komt. Ben lesbisch of bi of nog erger. maar wel al lang getrouwd. Zit zo vast in mijn lijf en emoties en doodop. Kan het leven alleen niet aan en wanhopig. Weet niet hoe ik hieruit moet komen. Ben vorig jaar ingestort na gebruik van anti-rookpillen en wist toen al dat het een hopeloze missie was heb vanalles geprobeert. antidepressiva 9 heb ik nog) het hele alternatieve circuit. ben zeer destructief. Heb een lieve man en de liefste kinderen dus voor hen kan ik het niet maken om eruit te stappen maar ik kan niet meer en ze begrijpen het niet.

Iemandmaarvoeltalsniemand, 03-08-2012 15:11 #18
Alles voelt rot, ik denk niet eens meer aan hulp! Mijn beste vriendin wilde zelfmoordplegen, ben mishandeld door me vader tot me 8de (hij sloeg mij), veel met mij geplayed, en nu na 5 jaar nog steeds anorexia nervosa. Nu heeft mijn vriendje me een half uur laten wachten, en het boeit hem gewoon niks. Ik wil niet zo verder, maar ik wil niemand pijn geven of een trauma. Ik wil geen hulp, maar toch ook weer wel. Elke dag maak ik me darmen weer kapot op het zelfde liedje, zoveel laxeerpillen nemen als mogelijk. Elke dag probeer ik het niet te doen, ik probeer mijn best te doen zodat ik normaal lijk. Kan iemand mij hepen (anoniem?)?

G., 09-07-2012 23:20 #17
Mijn ouders hebben mijn jeugd verpest 18 jaar allang fysieke geweld die ze met elkaar hebben gedeeld en het gescheld kwam er ook nog eens bij. Ik heb harde klappen als kind gehad zowel geestelijk als lichamelijk, daardoor weet ik momenteel niet of ik in deze maatschappij thuis pas, ik ken mezelf niet een echt. Heb een MBO niveau 2 diploma ICT behaald daar een niveau 3 opleiding MMZ gedaan en afgebroken, 1.5 therapie gehad omdat ik vanaf mijn dertiende zwaar depressief was en nu zit ik vanaf mei 2011 tot juli 2012 zonder werk of opleiding het heeft me wel tijdelijk gelukkig gemaakt en ik krijg hulp van het UWV voor een werk traject hopelijk. Maar wat ik met mijn leven ga doen is de vraag. Ik wil nog steeds zelfmoord plegen omdat ik weet dat mijn leven tot niets uit gaat draaien daar zit ik echt niet op te wachten, logisch toch?

Joss, 26-06-2012 00:46 #16
Martine;

Hoe kom je erbij dat jij misplaatst bent, als je zo een intelligent verhaal kan schrijven?
Jij bent iemand, ik vind je top. Ik denk ook wel eens eraan om eruit te stappen.
Kom laten we eens praten

Evi, 25-06-2012 18:26 #15
Ja waar moet ik beginnen het houd nooit op… vroeger vader altijd werken moeder aan de drank, misbruikt door m`n zwager, was 15 jaar toen ik het oudelijk huis ben uit gegaan, getrouwd om de verkeerde reden op m`n 18 jaar een miskraam gehad, gescheiden weer op nieuw beginnen leuke man ontmoet alleen hij was er nooit voor mij wilde niet voor hoeredame zitten, weer opnieuw beginnen, zelfmoord poging gedaan helaas te weinig gebruikt werd na een week weer een beetje mens, ontmoeten dacht ik mijn liefde van m`n leven wat een vrouw geweldig alleen ze had bordeline en dat werd alleen maar erger je wil niet weten wat ik allemaal heb mee moeten maken, en nu na 12 jaar weer alleen weer opnieuw beginnen? weet het niet ben moe op en op wil alleen maar rust, waar vind ik dat door er niet meer te zijn?

Martine, 18-06-2012 12:39 #14
Beste A. Girl,
Ik wens jou ook veel sterkte, herken veel uit jouw verhaal. Overigens laat ik geen schulden achter als ik er uit stap, dus daar lig ik inderdaad niet wakker van. Ik heb alles netjes betaald, maar ze willen mij nu dwingen om expres geen rekeningen meer te betalen zodat ik in de schuldhulpsanering kan gaan zitten. Dat is volgens anderen de makkelijkste weg, waar ik zelf mij zelf echter enorm tegen verzet en niet voor wil kiezen. Anderen bepalen dat ik beter niet kan werken. Terwijl ik liever een rotbaan heb dan geen baan omdat ik dan in ieder geval onafhankelijk ben om eigen keuzes te maken in plaats van door instanties. Maar ik sta er alleen voor en tegen zoveel overmacht van anderen die allemaal andere plannetjes bedenken voor mij kan ik gewoon niet meer op. Mijn werk levert minder op dan de bijstand, maar het is mijn eigen keuze en zolang ik geen beter werk kon vinden heb ik hiervoor gekozen. Ben gewoon moe van al dat vechten en tegen muren aanlopen voor gewoon simpelweg een eenvoudig en rustig leven. Ik ben niet veeleisend, heb nooit enige luxe gekend, nog nooit van mijn leven op vakantie geweest, maar zelfs het meest simpele is mij niet gegund. Dan houdt het op. Letterlijk. Al vind ik het jammer, want het ging net de goede kant op, beter werk aangeboden etc. maar het komt helaas net te laat allemaal.

A. Girl, 17-06-2012 11:01 #13
Beste Martine… ik simone ben het helemaal met je eens als ze het goed met je voor hadden allemaal zouden ze wel meer dan 5 minuten voor je vrijmaken.
Geloof niemand behalve jezelf… en die schuld die je achter laat lig daar niet wakker van… de belasting betaler dezelfde dus die geen 5 minuten tijd voor je vrij kan maken draait er voor op…
Sterkte meid en wens dat vind wat je zoekt dat waar ieder mens recht op heeft.RUST…

Martine, 15-06-2012 14:27 #12
Zelfmoord is niet altijd verkeerd. Als je geen nabestaanden of familie meer hebt en niet de mogelijkheden hebt iets voor anderen te betekenen vind ik het voor mezelf juist positief om er een einde aan te maken. Een zinloos leven is geen leven. Ik ben bijna vijftig jaar, heb altijd alleen maar gewerkt, mantelzorger geweest, nooit vakantie gehad, al meer dan veertig keer alleen mijn verjaardag gevierd, al meer dan veertig keer alleen kerstmis gevierd. Toch altijd optimistisch gebleven, alles opgeofferd voor een studie, die ik nu net op de valreep niet mag afmaken door financiële problemen.
Buiten mijn schuld moet ik nu de schuldhulpsanering in en als ik daar uit kom ben ik te oud om nog mijn studie op te pakken en voor de zoveelste keer opnieuw te beginnen. Ik wilde eerst een goede basis, fatsoenlijk dak boven mijn hoofd, een goede baan, voordat ik kinderen op de wereld wilde zetten. Is ondanks al het gezwoeg niet gelukt en nu is het te laat. Als er geen nabestaanden of familie meer is, maakt het toch ook niet uit, als ik er uit stap doe ik er niemand verdriet mee, er zal zelfs niemand zijn die het in de gaten heeft. Ik had alleen gehoop dat er een pijnloze prettige manier was om eruit te stappen omdat ik vind dat ik dat wel verdiend heb. Ik heb niks verkeerds gedaan, alleen maar altijd klaargestaan en anderen geholpen. Aan professionele hulp heb ik niks, die komen met medicatie aan, dat is voor mij geen oplossing. Bovendien heb ik twee ouders gehad die beide zwakbegaafd waren en zoals de laatste tijd weer in discussie is zouden dergelijke ouders geen kinderen moeten kunnen krijgen. Ben ik het helemaal mee eens, ik had er ook niet moeten zijn. Maar ik zou het dan ook sportief vinden als er dergelijke maatregelen komen dat dit ook met terugwerkende kracht gaat gelden, dus kinderen die al uit zulke ouders geboren zijn recht geven op euthanasie, zodat ze op een rustige manier kunnen verdwijnen. Je krijgt namelijk niks van huis mee als je zulke ouders hebt en ondanks dat ik juist wel een hoog IQ heb kan ik daar niks mee omdat ik vatbaarder en naïever ben voor oplichting en misleiding. Als kind van zwakzinnige ouders duurde het gewoon jaren voordat ik een beetje geleerd hebt hoe het in de maatschappij allemaal werkt en nu ik dat eindelijk een beetje weet is het te laat en zit ik de rest van mijn leven vast aan de gevolgen van al die misleiding van de afgelopen jaren. Ondanks dat vond ik steeds weer een reden en een oplossing om verder te gaan en bleef ik hoop houden. Ik weet nu definitief dat het niet meer goed kan komen en heb ook geen zin en energie meer om weer opnieuw te beginnen. Ik ben tegen zelfdoding als je anderen achterlaat, maar dat is in mijn geval niet zo. Dus dan is het een heel ander verhaal. Voor mij is het leven nooit mooi geweest en weet ik nu dat het dat in de toekomst ook niet meer kan worden.

T. W., 29-05-2012 02:57 #11
A. Girl,
Ik hoop dat je er geen einde aan maakt, het leven is veel te mooi en bovendien het enige wat er is. Zelfmoord zal je geen verlossing bieden van je zorgen en zal bovendien geen verbetering in deze wereld creëren voor mensen die in een verkeerd lichaam geboren zijn.

Probeer alsjeblieft sterk te zijn en steek je tijd en energie in bewustzijn verspreiden in de wereld over mensen met jouw aandoening (heb er even geen fijn woord voor), zodat mensen die straks in een verkeerd lichaam geboren worden een betere start hebben dan jij.

Heel veel sterkte, ik hoop dat 't niet te laat is en dat je dit leest. Het zal niet makkelijk zijn, maar blijf alsjeblieft sterk.

Groet.

A. Girl, 24-05-2012 12:03 #10
Hoe moet ik dit in godsnaam beginnen…? Veel, heel veel is er gebeurd in mijn leven. Op dit moment ben ik uitzichtloos, geen werk, geen vrienden, geen familie, no nothing niemand om mee te knuffelen, niemand om eens mee te lachen te kletsen. Iemand die mij begrijpt en niet veroordeeld of in een hokje plaats… is er ook niet.
Wat doe ik eigenlijk nog op deze wereld vraag ik mezelf af. Wat houdt mij op de been om hier nog te zijn…? Zelfs ikzelf weet daarop het antwoord niet. Misschien dat mijn doorzettingsvermogen van de laatste jaren de bron van alle energie is…? Door de 4 operaties die ik heb ondergaan binnen een jaar tijd om te worden wie ik nu ben. Een mooie meid geboren als jongen, maar een meid die alles kwijt is geraakt door het traject wat zij doorlopen heeft… Onbegrip, pesten, bedreigingen met het mes op de keel, seksuele intimidatie op de werkplek, spugen door anders denkende. Waar heb ik het aan verdiend? Omdat ik vrouw ben, maar niet zo geboren ben… of een bedreiging voor de mannelijkheid omdat vrouwen zoals ik niet aan hun seksuele drift kunnen voldoen, namelijk voortplanten. Van de mensheid. Nee ik weet het niet. Nu ben ik wie ik wil zijn nu komt het ander item om de hoek krijgen discriminatie bij je zoektocht naar een nieuwe baan… uitzichtloos omdat je natuurlijk in een typisch mannelijk beroep zat speelt nu je CV je parten. Ik als vrouw pas niet bij mijn CV omscholing. Geen optie potjes zijn leeg net zoals mijn potje leeg is. Kan niet anders als je 20,000 eu aan operaties zelf moet betalen… ja heb daar bewust voor gekozen om mijn zuurverdiende centjes aan mijzelf te spenderen om passabel te kunnen leven… en niet terug in de maatschappij te steken die mij letterlijk heeft uitgespuugd.
Hulp is er niet voor mensen zoals ik… ja als ze eurie nodig hebben van den-haag dan laten ze zien wie ze zijn media geil en veren in hun achterste stekend voor het verhaal van een kansloze want nu zie ik mezelf zo…
Nee in al die jaren heb ik alleen gestaan sinds 2007 wel te verstaan. Ik wil zo niet verder ieder dag denk je er aan… volgend jaar komt de bijstand eraan en heb geen zin meer in een leven dat uitzichtloos is… in een hokje van de woning stichting.
Een wereld van mannelijke dominantie en discriminatie van vrouwen als ze geen aanzien hebben… De wereld is ziek en ik wil daar geen deel meer vanuit maken iedere maal bekijk ik de beste mogelijkheid om een eind aan mijn leven te maken… ik verkies pijnloos omdat ik te veel pijn in mijn leven heb ervaren ik wil netjes heen gaan…
Niemand maar ook niemand die mij uit mijn vroegere leven kent hoeft bij een eventuele crematie aanwezig te zijn, geen huichelaars… toen ik ze nodig had waren ze er ook niet.
Wie kan mij helpen… niemand dus is er maar een manier dat is er uitstappen de rust die ik verdien krijg ik dan eindelijk na al die jaren… Voor mij is het niet doe je het… maar gewoon wanneer.
Veel meer kan ik vertellen over dingen die pijn in mijn leven hebben gedaan allemaal door andere, meestal de man, aangedaan wat heeft het voor waarde niets. Best for this girl is to say goodby… let me go please.

M., 12-04-2012 16:07 #9
Lieve anoniem, Het is niet leuk wanneer je het leven als alleen maar ellende ervaart en je keer op keer het gevoel heb te moeten knokken tegen van alles en nog wat en het moeilijker en moeilijker wordt de positieve dingen te blijven zien. Toch hoop ik dat je nog niet opgeven zal. Je zegt dat je gelukkig wel vrij geliefd bent en je een prachtige vriendin en een kleine meid hebt. Ik weet zeker dat zij niet zonder je willen en het onwijs veel zeer doet als je er niet meer bent en dat wanneer jij zelfmoord pleegt dit de rest van hun verdere leven zal beïnvloeden. Ik hoop dat jij tenminste jezelf nog een paar jaar de tijd geeft om te kijken of zelfmoord wel echt is wat je wilt… ik bedoel dit kan per slot van rekening altijd nog. Ik weet dat na regen zonneschijn komt. Ik gun je het allerbeste, veel kracht en positiviteit. Liefs van mij, M

Anoniempje, 12-04-2012 15:15 #8
Ik krijg van iedereen te horen dat ik te goed voor deze wereld ben. Dat is allemaal heel positief bedoeld uiteraard, maar door mijn goedheid naar iedereen toe zit ik tot over mijn oren in de financiële shit. Vooral door mijn bloedeigen ouders, een vader die vroeger het huis tiranniseerde mede te wijten door alcoholisme. Die man heeft voor heel veel financiële ellende gezorgd evenals mijn moeder die geen handen heeft die ik jarenlang hun kop boven water hield door leningen af te sluiten. Ik dacht nooit na over dat het niet goed zou komen. Ze beloofde het altijd terug te betalen. Een grote nachtmerrie, ik ben al zeker 12 jaar bezig om uit deze ellende te komen en keer op keer gebeuren er negatieve dingen in mijn leven waardoor ik er niet uitkom, zelfs niet na jaar in jaar uit dagen van 30 tot 36 nonstop werken, weinig aflosmogelijkheden door allemaal extra kosten waar niemand op berekend is (in mijn visie want werkelijk zijn er zoveel mensen die het wel bewerkstelligen). Hoe het kan weet ik niet, heb vooral de laatste 2 jaar met professionele hulp aan de slag geweest al hun adviezen opgevolgd wat daar uit voortkwam nog meer ellende sta op het punt mijn baan te verliezen doordat ik niet meer dezelfde persoon ben. Nee gek he een levenslang ellende, een kind verliezen, erachter komen dat juist zij die je zou moeten kunnen vertrouwen je verder de stront in trappen. Gisteren dacht ik dat het nog wel goedkwam tot ik post kreeg van de rechtbank de wsnp is weer afgewezen zonder duidelijke onderbouwing. Ik heb er genoeg van. Heb geen zin meer om de rest van mijn leven aan de bedelstaf te moeten. Ben 37 en wil gewoon dood. Dit is voor het eerst dat ik erover praat/schrijf. Heb al heel lang deze gevoelens, maar ze zijn nu wel degelijk zo sterk dat het tijd is om op het internet wat info te verschaffen. Ik wil andere mensen geen trauma bezorgen door mijn acties hoewel dit niet te voorkomen is, omdat ik een vrij geliefd persoon ben in mijn directe omgeving en een uitgebreide kennissenkring heb. En het belangrijkste mijn vriendin en onze kleine meid ik kan het gewoonweg niet verkroppen, maar wat is eerlijker voor die kleine een zwaar depressieve pa of misschien dat moeders een andere leuke vent tegen het lijf loopt die hun wel kan bieden wat ze verdienen. Ik wil gewoon niet meer leven, zelfs gesprekken met de psycholoog kunnen deze gevoelens niet veranderen. Het leven is ondraaglijk en hard. Ik heb al zo vaak gehoord van mensen om mij heen ik had er allang een einde aan gemaakt. Hoeveel kan een mens hebben over mijn ellende en ik was altijd wel positief en gaf als antwoord het leven is te leuk. F*ck it, het leven is helemaal niet leuk, alleen maar ellende ik pas ervoor.

Anoniem, 05-04-2012 13:55 #7
Ik ben bezig met research naar zelfmoord, voor een verhaal dat ik schrijf. Nu ik deze verhalen zo lees, zou ik er best eens wat meer over willen weten. Wat zijn je gevoelens, uit je die tegen andere mensen of houd je ze liever voor jezelf? Hoe diep zit de pijn? Wat zijn je gedachten? Als er iemand is die nog een andere site weet waar ik veel informatie kan vinden, laat het dan weten alstublieft! Vergeet niet, er is altijd iemand die naar je luistert!

Zelfmoord, 03-04-2012 23:19 #6
Ik heb geen familie meer. Ik heb op me 13 het huis verlaten. Mijn vader sloeg me en schopte me, niemand wou me geloven. (Mijn ouders zijn gescheiden) Moeder niet broertje durfde het niet te vertellen. Mentor. Toen ik weg gelopen was zag het treinspor…Ik wou er onder springen alleen kon het niet. Ik heb aangifte gedaan de bij politie. Sinsdien heb ik mijn vader nooit meer gezien. Ik heb ook nooit meer contact gehad met zijn kant van zijn familie. Reactie infoteur, 25-04-2012
Je hebt op deze manier heel goed gehandeld. Kies voor jezelf!

Valerie, 17-03-2012 00:24 #5
Ik heb een paar redenen waarom ik zelfmoord wil plegen: Ik ben in de steek gelaten door alles en iedereen die mij lief is/was. Ik ben heel lang gepest. Ik had geen talenten en ik was dom volgens mijn pestkoppen. Daar hebben ze ook gelijk in gekregen. Daardoor ben ik perfectionistisch geworden en heb ik op alle vlakken faalangst gekregen. Reactie infoteur, 28-03-2012
Helaas, door pesten kan iemands zelfvertrouwen aardig diep dalen. Je wil daardoor alles goed doen, eigenlijk te goed en boven je eigen kunnen uit. De pestkoppen in jouw leven hebben absoluut geen gelijk gekregen: jij bent niet dom. juist degene die een ander pest, is ontzettend dom bezig en denkt niet na over de gevolgen hiervan.

Laurens, 16-02-2012 21:47 #4
Ja ik ben een persoon die in 30 jaren al veel zelfmoorden heeft voorkomen. En tot heden nog. Maar ik heb moeten ervaren als je inzet voor je naaste/ voor je partner kinderen en die hebben wwerkelijk met de afschuwelijkste zaken te maken gehad en je door de inzet voor je eigen gezinsleden je naaste en je wordt niet geloofwaardig geacht wat we onzerzijds hebben verwoord en geschrevenk, terwijl er de dood in het verschiet lag en sexueel overschrijdend handelen en een ieder maar toe zat te kijken hoe ons gezin totaal werd vernietigd en de partner onnodig heeft moeten lijden en strijden tot de dood. En werden onthouden van het verkrijgen van hulp en bijstand op gezondheid en juridische en WMO basis, waardoor we onschuldig werden ontslagen bij de werkgever, ten onrechte van de vrijheid ontnomen geweest en van huis en haar verdreven eigenhuis, en daardoor een schade hebben van honderden en honderden duizenden euro's schade. En wel niet meer door het schenden van de rechten. Ja ik nu spelen er vele zaken af, in mijn afscheid te gaan voorbereidnen. Ik heb altijd gezegd, als ik onschuldig heel mijn middelen kwijt geraak en de bodem is inzicht heb ik me voorgehouden, dat mijn dagen wel echter zijn geteld. Ik zal op een manier afscheid nemen van zelfverbranding, die pijn is nog niet zo erg als de pijnen die ik als een weduwnaar ouder van twee kinderen dagelijks voel, Het voelt niet aangenaam als je al 15 jaar onschuldig door het schenden van de rechten het slachtoffer bent. Als vader zal ik voorbereid gaan. In 1000 en 1000 mails gegeven op reacties, heb ik al een stuk van mijn aankomend afscheid al omschreven, daarin staat een heel inhoud van de pijnen omschreven. Alsmede zal alles in verhalen en liederen en gedichten en raps worden omschreven. Wat ik altijd heb verwoord in woord of geschrift, daar ga ik voor, Ik heb altijd gezegd ik zal al mijn onschuld aan vechten tot de dood. De belofte heb ik gedaan in samenhang met wijlen de moeder van mijn kinderen mijn allerliefste vrouw, om te vechten tot mijn dood. Maar wel met achterlating van de inhoud van de traan. Waarbij een ieder kan vernemen hoe en waardoor en door wie we zover zijn gegaan. Als je dagelijks onschuldig 15 jaren lang dag in dag uit jaar in jaar uit en meer dan 100 uren werken al per week al de jaren, dan hebben we toch wel voor rust verdiend. Nogmaals ik heb verwoord als de bodem zowat is te zin wat betreft onze middelen, dan zal ik zichtbaar afscheid nemen voor een gebouw, waar het fundament van de Ware Hel ligt. Met de zelfde woorden die wijlen de moeder van de kinderen mijn allerliefste vrouw nog voor haar dood handgeschreven heeft verwoord. Bedankt voor de dood en hett schenden van de rechten van de mens en kind en het vernieitigen van ons gezin en in de afgrond te hebben gebracht en van huis en huis verdreven of van beroofd.
Als iedereen mijn schoenen een aantrekt en in mijn voetsporen gaat lopen, dan zullen ze het wel ondervinden wat ik op mijn levenspad heb moeten doorstaan. Door het schenden van hde rechten van mens en kind en geen gelijkwaardige behandeling in de Staat der Nederlanden. Ook heeft ze het verzoek gedaan om de gemaakte film die voor haar dood is opgenomen om op youtoube te zetten. Ja twee transparante ouders hebben tot hun dood gevochten voor wat onzerzijds onschuldig is ontnomen of tewel ons waarborging van onze toekomst oudedagsreserve en wat na ons leven ten goede zou komen aan de kinderen. Ja door schending van de rechten en geen gelijkwaardigheid en door corruptie en dwaling partijdigheid en de regerende leugen heeft het zover geleid alsmede door leden van een partij enwel het CDA. Ja alles waar we onschuldig het slachtoffer van zijn is door niets als CDA leden. Alles kunenn we onderbouwen en dat zal een ieder vernemen voor het afscheid in film liederen gedichten verhalen. We zullen laten zien als een voorbeeld hoe en waardoor en door wie men onschuldig het slachtoffer wordt in de Staat der Nederlanden. Als we onze inoud van de pijn verwoorden naar partijen toe dan verkrijgen we het antwoord hoe hou je dit vol, wat hebben je als gezin veel moeten doorstaan., Ik was al lang hartstikke gek geworden ik had allang een eind aan mijn leven gemaakt. Maar onzerzijds laten we zien, tot we tot onze laatste snik of adem gaan voor dat we het de daad bij het woord voegen. En dan komt de vraag, hoe heeft dit kunnen gebeuren. Er is geen een instantie die niet weet van de inhoud van de zee van de Traan.
Maar lezers ik wens jullie alle goeds en hoop dat men nimmer met de inhoud van de zee van de traan geconfronteerd behoeft te worden. En de reiken de handen wel verkrijgen, die onzerzijds is onthouden, waardoor het onzerzijds niet meer leven is maar tot heden dagen overleven, waarbij ik als vader mijn kinderen door hetgeen niet die aandacht kan geven waar ze recht op hebben van een ouder. Ik zal mijn kinderen die aandacht nog geven die bij heel de voorbereidingen en streven voor gerechtigheid nog in mijn vermogen liggen. Ja beste lezers we voor streven en waar we vanaf eind negentig tot heden het slachtoffer van zijn en allemaal hebben omschreven naar alle instanties en ministeries en rechtsgeledingen en vele volksvertegenwoordigers en met de geschreven inhouden werden we nimmer in geloofwaardig geacht, terwijl het nu dagelijks nieuws is, zoals misbruik van kinderen/jeugzorg/gezondheidzorg/handelswijzen van advocatuur /dekens en recht/ Inspectie IGZ//medisch tuchtcollege. Dat zijn enkele zaken waar we als gezin mee hebben te maken gehad. alsmede ook moedwilig onthouden en oogluikend toekijken en laten van onnodig lijden en strijden tot de dood. Dit is nog maar een 40 % van de zaken die we als gezin hebben moeten doorstaan, nog niet te spreken over de 5 dierbare zijn ontvallen die te maken hebben gehand met KWF in de eerste en tweede graad in 7 jaren waarbij de wijlen de moeder van de kinderen mijn allerliefste vrouw op 51jr geleeftijd en en zus 48 jr een broer 53 jr zwager van 50 en vriend schoonzus 52 jr. En dan vraagt men hoe hou je dit nog vol. Ik heb toch wel echter voor rust verdiend met de geschreven inhoud van 40 %

Dertigplusser, 02-02-2012 23:11 #3
Ikzelf woon samen ben dol op mijn partner en de dieren, alleen door mijn torenhoge schulden heb ik er weleens over nagedacht om overal mee te stoppen. de meest pijnloze dood kwam ik wel tegen dat was met slaappillen.mensen begrijpen me wel maar ze kunnen je niet helpen ze helpen je wel door je eten drinken en een arm te bieden, ik ben daar wel blij mee. Verder heb ik nog een dochter die mij niet meer wenst te zien en dat is ook moeilijk.
Mijn hele leven ligt overhoop heeft het nog zin om te werken voor die schuldeisers? "iedere dag de hoop te houden dat je kind voor je neus staat? Reactie infoteur, 03-02-2012
Beste dertigplusser,
Het is voor de mensen om je heen vaak moeilijk te begrijpen hoe jij je voelt. Ze kunnen je helpen met voedsel en wat mentale steun, maar echt begrijpen hoe jij je voelt, dat is iets heel anders. Dit komt omdat hun situatie niet vergelijkbaar is met de jouwe. Dat je dochter jou niet wil zien, is ontzettend sneu om te horen. Ik ken de omstandigheden niet, maar bedenk dat het altijd je dochter blijft, en jij blijft voor haar altijd haar ouder. In de meeste gevallen van een verbroken ouder-kind-relatie, komt er uiteindelijk een ommekeer. Hoe lang dit gaat duren en of dit ook daadwerkelijk zover zal komen, is echter de vraag. Blijf in ieder geval aan haar denken met haar verjaardag en met de feestdagen, en stuur een kaartje. Zo weet zij dat je toch aan haar denkt.

Ik weet niet of het voor jou mogelijk is om schuldhulpverlening aan te vragen. In dit geval wordt je prima geholpen met je schulden, en worden na een aantal jaren de overige schulden teniet gedaan. Een en ander hangt af van je eigen inkomen, de schulden en je eigen inzet.

Wildood, 26-11-2011 12:55 #2
Niemand luister naar me of begrijpt me, heb me altijd anders gevoeld dan de rest als ik mijn familie wil waarschuwen dat ik het leven niet meer zie zitten zeggen ze of dat ik me net moet aanstellen of dat mensen met zelfmoordplannen er niet over praten en het gewoon doe dus dat ik gewoon aandacht wil, voor aandacht is het te laat. zo snel mogelijk. heb gister afsheid genomen van mijn baby neefje en zus en zwager maandag ga ik naar mijn broer en neem afscheid van zijn gezin, daarna bel ik mijn moeder die woont in het buitenland en daarna ga ik rustig op bed liggen en laat ik mijzelf inslapen. kan niet wachten om met mij vader herenigd te worden en de rust te vinden die ik altijd heb gezocht. ben benieuwd of ik mijn vaders armen om me heen kan voelen, heb zo'n behoefte aan een dikke knuffel van hem. tot snel papa! Reactie infoteur, 26-11-2011
Beste N,
Je familie begrijpt je waarschijnlijk niet, neemt jouw woorden niet serieus. Het is ook vreemd om zoiets te horen. Maar ze houden wel van jou. Ieder doet dit op zijn eigen manier. Denk even rustig na wat je nog wil doen met je leven, je laat toch een hoop mensen achter die heel erg veel om jou geven. Natuurlijk mis je je lieve vader. En hij mist jou ook. Maar hij gunt jou ook nog een gelukkig leven op aarde, samen met je familie. Ik hoop dat je tot een goede keus kan komen. Ik wens jou heel veel sterkte en kracht toe.

Anton, 22-09-2011 20:01 #1
In deze maatschappij moet je precies passen in het idee wat in den haag wordt uitgedacht.
Uniek zijn is dan alleen maar lastig tenzij er geld uit te halen valt.
Als er een regeltje wordt genegeerd vallen alle rechten op een normaal leven weg met als gevolg dat je steeds weer in een diep gat kijkt omdat aan die ene voorwaarde niet voldaan kan worden dor de regeltjes kom je nooit een stap verder ook niet door hard te werken ik denk dat dat laatste ook niet meer gewaardeerd word en eigenlijk ook fout is
want als ik op een doordeweekse dag in de stad moet zijn krijg ik de indruk dat er niemand meer werkt.
Ik heb het tot nu toe nog gedaan meestal 7 dagen per week en 15 okt word ik 60.
het is genoeg geweest ik heb nog zoveel ideeën in mijn hoofd en zou daar graag nog iets mee doen maar het gaat niet want ik moet de hele dag bezig zijn met geld maken om alles te kunnen betalen.
deze manier van wat dan heet leven ben ik beu. Reactie infoteur, 26-11-2011
Hallo Anton,
De maatschappij is helaas te gehaast aan het worden. We willen te veel en we eisen te veel van elkaar. Hoewel we er zelf nu niks aan kunnen doen, is het wel te hopen dat het de volgende generaties beter af zal gaan. Ik wens jou alvast een fijne verjaardag en van harte gefeliciteerd.

• Plaats zelf een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel…