Zelfmoord of zelfdoding

A. Girl, 24-05-2012 12:03 #10
Hoe moet ik dit in godsnaam beginnen…? Veel, heel veel is er gebeurd in mijn leven. Op dit moment ben ik uitzichtloos, geen werk, geen vrienden, geen familie, no nothing niemand om mee te knuffelen, niemand om eens mee te lachen te kletsen. Iemand die mij begrijpt en niet veroordeeld of in een hokje plaats… is er ook niet.
Wat doe ik eigenlijk nog op deze wereld vraag ik mezelf af. Wat houdt mij op de been om hier nog te zijn…? Zelfs ikzelf weet daarop het antwoord niet. Misschien dat mijn doorzettingsvermogen van de laatste jaren de bron van alle energie is…? Door de 4 operaties die ik heb ondergaan binnen een jaar tijd om te worden wie ik nu ben. Een mooie meid geboren als jongen, maar een meid die alles kwijt is geraakt door het traject wat zij doorlopen heeft… Onbegrip, pesten, bedreigingen met het mes op de keel, seksuele intimidatie op de werkplek, spugen door anders denkende. Waar heb ik het aan verdiend? Omdat ik vrouw ben, maar niet zo geboren ben… of een bedreiging voor de mannelijkheid omdat vrouwen zoals ik niet aan hun seksuele drift kunnen voldoen, namelijk voortplanten. Van de mensheid. Nee ik weet het niet. Nu ben ik wie ik wil zijn nu komt het ander item om de hoek krijgen discriminatie bij je zoektocht naar een nieuwe baan… uitzichtloos omdat je natuurlijk in een typisch mannelijk beroep zat speelt nu je CV je parten. Ik als vrouw pas niet bij mijn CV omscholing. Geen optie potjes zijn leeg net zoals mijn potje leeg is. Kan niet anders als je 20, 000 eu aan operaties zelf moet betalen… ja heb daar bewust voor gekozen om mijn zuurverdiende centjes aan mijzelf te spenderen om passabel te kunnen leven… en niet terug in de maatschappij te steken die mij letterlijk heeft uitgespuugd.
Hulp is er niet voor mensen zoals ik… ja als ze eurie nodig hebben van den-haag dan laten ze zien wie ze zijn media geil en veren in hun achterste stekend voor het verhaal van een kansloze want nu zie ik mezelf zo…
Nee in al die jaren heb ik alleen gestaan sinds 2007 wel te verstaan. Ik wil zo niet verder ieder dag denk je er aan… volgend jaar komt de bijstand eraan en heb geen zin meer in een leven dat uitzichtloos is… in een hokje van de woning stichting.
Een wereld van mannelijke dominantie en discriminatie van vrouwen als ze geen aanzien hebben… De wereld is ziek en ik wil daar geen deel meer vanuit maken iedere maal bekijk ik de beste mogelijkheid om een eind aan mijn leven te maken… ik verkies pijnloos omdat ik te veel pijn in mijn leven heb ervaren ik wil netjes heen gaan…
Niemand maar ook niemand die mij uit mijn vroegere leven kent hoeft bij een eventuele crematie aanwezig te zijn, geen huichelaars… toen ik ze nodig had waren ze er ook niet.
Wie kan mij helpen… niemand dus is er maar een manier dat is er uitstappen de rust die ik verdien krijg ik dan eindelijk na al die jaren… Voor mij is het niet doe je het… maar gewoon wanneer.
Veel meer kan ik vertellen over dingen die pijn in mijn leven hebben gedaan allemaal door andere, meestal de man, aangedaan wat heeft het voor waarde niets. Best for this girl is to say goodby… let me go please.

M., 12-04-2012 16:07 #9
Lieve anoniem, Het is niet leuk wanneer je het leven als alleen maar ellende ervaart en je keer op keer het gevoel heb te moeten knokken tegen van alles en nog wat en het moeilijker en moeilijker wordt de positieve dingen te blijven zien. Toch hoop ik dat je nog niet opgeven zal. Je zegt dat je gelukkig wel vrij geliefd bent en je een prachtige vriendin en een kleine meid hebt. Ik weet zeker dat zij niet zonder je willen en het onwijs veel zeer doet als je er niet meer bent en dat wanneer jij zelfmoord pleegt dit de rest van hun verdere leven zal beïnvloeden. Ik hoop dat jij tenminste jezelf nog een paar jaar de tijd geeft om te kijken of zelfmoord wel echt is wat je wilt… ik bedoel dit kan per slot van rekening altijd nog. Ik weet dat na regen zonneschijn komt. Ik gun je het allerbeste, veel kracht en positiviteit. Liefs van mij, M

Anoniempje, 12-04-2012 15:15 #8
Ik krijg van iedereen te horen dat ik te goed voor deze wereld ben. Dat is allemaal heel positief bedoeld uiteraard, maar door mijn goedheid naar iedereen toe zit ik tot over mijn oren in de financiële shit. Vooral door mijn bloedeigen ouders, een vader die vroeger het huis tiranniseerde mede te wijten door alcoholisme. Die man heeft voor heel veel financiële ellende gezorgd evenals mijn moeder die geen handen heeft die ik jarenlang hun kop boven water hield door leningen af te sluiten. Ik dacht nooit na over dat het niet goed zou komen. Ze beloofde het altijd terug te betalen. Een grote nachtmerrie, ik ben al zeker 12 jaar bezig om uit deze ellende te komen en keer op keer gebeuren er negatieve dingen in mijn leven waardoor ik er niet uitkom, zelfs niet na jaar in jaar uit dagen van 30 tot 36 nonstop werken, weinig aflosmogelijkheden door allemaal extra kosten waar niemand op berekend is (in mijn visie want werkelijk zijn er zoveel mensen die het wel bewerkstelligen). Hoe het kan weet ik niet, heb vooral de laatste 2 jaar met professionele hulp aan de slag geweest al hun adviezen opgevolgd wat daar uit voortkwam nog meer ellende sta op het punt mijn baan te verliezen doordat ik niet meer dezelfde persoon ben. Nee gek he een levenslang ellende, een kind verliezen, erachter komen dat juist zij die je zou moeten kunnen vertrouwen je verder de stront in trappen. Gisteren dacht ik dat het nog wel goedkwam tot ik post kreeg van de rechtbank de wsnp is weer afgewezen zonder duidelijke onderbouwing. Ik heb er genoeg van. Heb geen zin meer om de rest van mijn leven aan de bedelstaf te moeten. Ben 37 en wil gewoon dood. Dit is voor het eerst dat ik erover praat/schrijf. Heb al heel lang deze gevoelens, maar ze zijn nu wel degelijk zo sterk dat het tijd is om op het internet wat info te verschaffen. Ik wil andere mensen geen trauma bezorgen door mijn acties hoewel dit niet te voorkomen is, omdat ik een vrij geliefd persoon ben in mijn directe omgeving en een uitgebreide kennissenkring heb. En het belangrijkste mijn vriendin en onze kleine meid ik kan het gewoonweg niet verkroppen, maar wat is eerlijker voor die kleine een zwaar depressieve pa of misschien dat moeders een andere leuke vent tegen het lijf loopt die hun wel kan bieden wat ze verdienen. Ik wil gewoon niet meer leven, zelfs gesprekken met de psycholoog kunnen deze gevoelens niet veranderen. Het leven is ondraaglijk en hard. Ik heb al zo vaak gehoord van mensen om mij heen ik had er allang een einde aan gemaakt. Hoeveel kan een mens hebben over mijn ellende en ik was altijd wel positief en gaf als antwoord het leven is te leuk. F*ck it, het leven is helemaal niet leuk, alleen maar ellende ik pas ervoor.

Anoniem, 05-04-2012 13:55 #7
Ik ben bezig met research naar zelfmoord, voor een verhaal dat ik schrijf. Nu ik deze verhalen zo lees, zou ik er best eens wat meer over willen weten. Wat zijn je gevoelens, uit je die tegen andere mensen of houd je ze liever voor jezelf? Hoe diep zit de pijn? Wat zijn je gedachten? Als er iemand is die nog een andere site weet waar ik veel informatie kan vinden, laat het dan weten alstublieft! Vergeet niet, er is altijd iemand die naar je luistert!

Zelfmoord, 03-04-2012 23:19 #6
Ik heb geen familie meer. Ik heb op me 13 het huis verlaten. Mijn vader sloeg me en schopte me, niemand wou me geloven. (Mijn ouders zijn gescheiden) Moeder niet broertje durfde het niet te vertellen. Mentor. Toen ik weg gelopen was zag het treinspor…Ik wou er onder springen alleen kon het niet. Ik heb aangifte gedaan de bij politie. Sinsdien heb ik mijn vader nooit meer gezien. Ik heb ook nooit meer contact gehad met zijn kant van zijn familie. Reactie infoteur, 25-04-2012
Je hebt op deze manier heel goed gehandeld. Kies voor jezelf!

Valerie, 17-03-2012 00:24 #5
Ik heb een paar redenen waarom ik zelfmoord wil plegen: Ik ben in de steek gelaten door alles en iedereen die mij lief is/was. Ik ben heel lang gepest. Ik had geen talenten en ik was dom volgens mijn pestkoppen. Daar hebben ze ook gelijk in gekregen. Daardoor ben ik perfectionistisch geworden en heb ik op alle vlakken faalangst gekregen. Reactie infoteur, 28-03-2012
Helaas, door pesten kan iemands zelfvertrouwen aardig diep dalen. Je wil daardoor alles goed doen, eigenlijk te goed en boven je eigen kunnen uit. De pestkoppen in jouw leven hebben absoluut geen gelijk gekregen: jij bent niet dom. juist degene die een ander pest, is ontzettend dom bezig en denkt niet na over de gevolgen hiervan.

Laurens, 16-02-2012 21:47 #4
Ja ik ben een persoon die in 30 jaren al veel zelfmoorden heeft voorkomen. En tot heden nog. Maar ik heb moeten ervaren als je inzet voor je naaste/ voor je partner kinderen en die hebben wwerkelijk met de afschuwelijkste zaken te maken gehad en je door de inzet voor je eigen gezinsleden je naaste en je wordt niet geloofwaardig geacht wat we onzerzijds hebben verwoord en geschrevenk, terwijl er de dood in het verschiet lag en sexueel overschrijdend handelen en een ieder maar toe zat te kijken hoe ons gezin totaal werd vernietigd en de partner onnodig heeft moeten lijden en strijden tot de dood. En werden onthouden van het verkrijgen van hulp en bijstand op gezondheid en juridische en WMO basis, waardoor we onschuldig werden ontslagen bij de werkgever, ten onrechte van de vrijheid ontnomen geweest en van huis en haar verdreven eigenhuis, en daardoor een schade hebben van honderden en honderden duizenden euro's schade. En wel niet meer door het schenden van de rechten. Ja ik nu spelen er vele zaken af, in mijn afscheid te gaan voorbereidnen. Ik heb altijd gezegd, als ik onschuldig heel mijn middelen kwijt geraak en de bodem is inzicht heb ik me voorgehouden, dat mijn dagen wel echter zijn geteld. Ik zal op een manier afscheid nemen van zelfverbranding, die pijn is nog niet zo erg als de pijnen die ik als een weduwnaar ouder van twee kinderen dagelijks voel, Het voelt niet aangenaam als je al 15 jaar onschuldig door het schenden van de rechten het slachtoffer bent. Als vader zal ik voorbereid gaan. In 1000 en 1000 mails gegeven op reacties, heb ik al een stuk van mijn aankomend afscheid al omschreven, daarin staat een heel inhoud van de pijnen omschreven. Alsmede zal alles in verhalen en liederen en gedichten en raps worden omschreven. Wat ik altijd heb verwoord in woord of geschrift, daar ga ik voor, Ik heb altijd gezegd ik zal al mijn onschuld aan vechten tot de dood. De belofte heb ik gedaan in samenhang met wijlen de moeder van mijn kinderen mijn allerliefste vrouw, om te vechten tot mijn dood. Maar wel met achterlating van de inhoud van de traan. Waarbij een ieder kan vernemen hoe en waardoor en door wie we zover zijn gegaan. Als je dagelijks onschuldig 15 jaren lang dag in dag uit jaar in jaar uit en meer dan 100 uren werken al per week al de jaren, dan hebben we toch wel voor rust verdiend. Nogmaals ik heb verwoord als de bodem zowat is te zin wat betreft onze middelen, dan zal ik zichtbaar afscheid nemen voor een gebouw, waar het fundament van de Ware Hel ligt. Met de zelfde woorden die wijlen de moeder van de kinderen mijn allerliefste vrouw nog voor haar dood handgeschreven heeft verwoord. Bedankt voor de dood en hett schenden van de rechten van de mens en kind en het vernieitigen van ons gezin en in de afgrond te hebben gebracht en van huis en huis verdreven of van beroofd.
Als iedereen mijn schoenen een aantrekt en in mijn voetsporen gaat lopen, dan zullen ze het wel ondervinden wat ik op mijn levenspad heb moeten doorstaan. Door het schenden van hde rechten van mens en kind en geen gelijkwaardige behandeling in de Staat der Nederlanden. Ook heeft ze het verzoek gedaan om de gemaakte film die voor haar dood is opgenomen om op youtoube te zetten. Ja twee transparante ouders hebben tot hun dood gevochten voor wat onzerzijds onschuldig is ontnomen of tewel ons waarborging van onze toekomst oudedagsreserve en wat na ons leven ten goede zou komen aan de kinderen. Ja door schending van de rechten en geen gelijkwaardigheid en door corruptie en dwaling partijdigheid en de regerende leugen heeft het zover geleid alsmede door leden van een partij enwel het CDA. Ja alles waar we onschuldig het slachtoffer van zijn is door niets als CDA leden. Alles kunenn we onderbouwen en dat zal een ieder vernemen voor het afscheid in film liederen gedichten verhalen. We zullen laten zien als een voorbeeld hoe en waardoor en door wie men onschuldig het slachtoffer wordt in de Staat der Nederlanden. Als we onze inoud van de pijn verwoorden naar partijen toe dan verkrijgen we het antwoord hoe hou je dit vol, wat hebben je als gezin veel moeten doorstaan., Ik was al lang hartstikke gek geworden ik had allang een eind aan mijn leven gemaakt. Maar onzerzijds laten we zien, tot we tot onze laatste snik of adem gaan voor dat we het de daad bij het woord voegen. En dan komt de vraag, hoe heeft dit kunnen gebeuren. Er is geen een instantie die niet weet van de inhoud van de zee van de Traan.
Maar lezers ik wens jullie alle goeds en hoop dat men nimmer met de inhoud van de zee van de traan geconfronteerd behoeft te worden. En de reiken de handen wel verkrijgen, die onzerzijds is onthouden, waardoor het onzerzijds niet meer leven is maar tot heden dagen overleven, waarbij ik als vader mijn kinderen door hetgeen niet die aandacht kan geven waar ze recht op hebben van een ouder. Ik zal mijn kinderen die aandacht nog geven die bij heel de voorbereidingen en streven voor gerechtigheid nog in mijn vermogen liggen. Ja beste lezers we voor streven en waar we vanaf eind negentig tot heden het slachtoffer van zijn en allemaal hebben omschreven naar alle instanties en ministeries en rechtsgeledingen en vele volksvertegenwoordigers en met de geschreven inhouden werden we nimmer in geloofwaardig geacht, terwijl het nu dagelijks nieuws is, zoals misbruik van kinderen/jeugzorg/gezondheidzorg/handelswijzen van advocatuur /dekens en recht/ Inspectie IGZ//medisch tuchtcollege. Dat zijn enkele zaken waar we als gezin mee hebben te maken gehad. alsmede ook moedwilig onthouden en oogluikend toekijken en laten van onnodig lijden en strijden tot de dood. Dit is nog maar een 40 % van de zaken die we als gezin hebben moeten doorstaan, nog niet te spreken over de 5 dierbare zijn ontvallen die te maken hebben gehand met KWF in de eerste en tweede graad in 7 jaren waarbij de wijlen de moeder van de kinderen mijn allerliefste vrouw op 51jr geleeftijd en en zus 48 jr een broer 53 jr zwager van 50 en vriend schoonzus 52 jr. En dan vraagt men hoe hou je dit nog vol. Ik heb toch wel echter voor rust verdiend met de geschreven inhoud van 40 %

Dertigplusser, 02-02-2012 23:11 #3
Ikzelf woon samen ben dol op mijn partner en de dieren, alleen door mijn torenhoge schulden heb ik er weleens over nagedacht om overal mee te stoppen. de meest pijnloze dood kwam ik wel tegen dat was met slaappillen.mensen begrijpen me wel maar ze kunnen je niet helpen ze helpen je wel door je eten drinken en een arm te bieden, ik ben daar wel blij mee. Verder heb ik nog een dochter die mij niet meer wenst te zien en dat is ook moeilijk.
Mijn hele leven ligt overhoop heeft het nog zin om te werken voor die schuldeisers? "iedere dag de hoop te houden dat je kind voor je neus staat? Reactie infoteur, 03-02-2012
Beste dertigplusser,
Het is voor de mensen om je heen vaak moeilijk te begrijpen hoe jij je voelt. Ze kunnen je helpen met voedsel en wat mentale steun, maar echt begrijpen hoe jij je voelt, dat is iets heel anders. Dit komt omdat hun situatie niet vergelijkbaar is met de jouwe. Dat je dochter jou niet wil zien, is ontzettend sneu om te horen. Ik ken de omstandigheden niet, maar bedenk dat het altijd je dochter blijft, en jij blijft voor haar altijd haar ouder. In de meeste gevallen van een verbroken ouder-kind-relatie, komt er uiteindelijk een ommekeer. Hoe lang dit gaat duren en of dit ook daadwerkelijk zover zal komen, is echter de vraag. Blijf in ieder geval aan haar denken met haar verjaardag en met de feestdagen, en stuur een kaartje. Zo weet zij dat je toch aan haar denkt.

Ik weet niet of het voor jou mogelijk is om schuldhulpverlening aan te vragen. In dit geval wordt je prima geholpen met je schulden, en worden na een aantal jaren de overige schulden teniet gedaan. Een en ander hangt af van je eigen inkomen, de schulden en je eigen inzet.

Wildood, 26-11-2011 12:55 #2
Niemand luister naar me of begrijpt me, heb me altijd anders gevoeld dan de rest als ik mijn familie wil waarschuwen dat ik het leven niet meer zie zitten zeggen ze of dat ik me net moet aanstellen of dat mensen met zelfmoordplannen er niet over praten en het gewoon doe dus dat ik gewoon aandacht wil, voor aandacht is het te laat. zo snel mogelijk. heb gister afsheid genomen van mijn baby neefje en zus en zwager maandag ga ik naar mijn broer en neem afscheid van zijn gezin, daarna bel ik mijn moeder die woont in het buitenland en daarna ga ik rustig op bed liggen en laat ik mijzelf inslapen. kan niet wachten om met mij vader herenigd te worden en de rust te vinden die ik altijd heb gezocht. ben benieuwd of ik mijn vaders armen om me heen kan voelen, heb zo'n behoefte aan een dikke knuffel van hem. tot snel papa! Reactie infoteur, 26-11-2011
Beste N,
Je familie begrijpt je waarschijnlijk niet, neemt jouw woorden niet serieus. Het is ook vreemd om zoiets te horen. Maar ze houden wel van jou. Ieder doet dit op zijn eigen manier. Denk even rustig na wat je nog wil doen met je leven, je laat toch een hoop mensen achter die heel erg veel om jou geven. Natuurlijk mis je je lieve vader. En hij mist jou ook. Maar hij gunt jou ook nog een gelukkig leven op aarde, samen met je familie. Ik hoop dat je tot een goede keus kan komen. Ik wens jou heel veel sterkte en kracht toe.

Anton, 22-09-2011 20:01 #1
In deze maatschappij moet je precies passen in het idee wat in den haag wordt uitgedacht.
Uniek zijn is dan alleen maar lastig tenzij er geld uit te halen valt.
Als er een regeltje wordt genegeerd vallen alle rechten op een normaal leven weg met als gevolg dat je steeds weer in een diep gat kijkt omdat aan die ene voorwaarde niet voldaan kan worden dor de regeltjes kom je nooit een stap verder ook niet door hard te werken ik denk dat dat laatste ook niet meer gewaardeerd word en eigenlijk ook fout is
want als ik op een doordeweekse dag in de stad moet zijn krijg ik de indruk dat er niemand meer werkt.
Ik heb het tot nu toe nog gedaan meestal 7 dagen per week en 15 okt word ik 60.
het is genoeg geweest ik heb nog zoveel ideeën in mijn hoofd en zou daar graag nog iets mee doen maar het gaat niet want ik moet de hele dag bezig zijn met geld maken om alles te kunnen betalen.
deze manier van wat dan heet leven ben ik beu. Reactie infoteur, 26-11-2011
Hallo Anton,
De maatschappij is helaas te gehaast aan het worden. We willen te veel en we eisen te veel van elkaar. Hoewel we er zelf nu niks aan kunnen doen, is het wel te hopen dat het de volgende generaties beter af zal gaan. Ik wens jou alvast een fijne verjaardag en van harte gefeliciteerd.