Hechtingsgedrag nader bekeken

Hechting en onthechting, daar gaat het om. Voor velen twee onbekende woorden, maar toch speelt het in ieders leven mee. Ben je vroeger wel goed gehecht? Gaven je ouders je voldoende liefde in een veilige omgeving? Vanaf de geboorte, of zelfs daarvoor al, speelt hechting een belangrijke rol voor het verdere leven. Het gedrag wordt gekenmerkt door de hechting. Hechtingsgedrag houdt niets anders in dan het zoeken van voortdurende nabijheid bij een ander. Wanneer er een goede hechting plaats vind (met de ouders, maar ook met anderen in zijn omgeving) zal het kind redelijk vaste gedragspatronen zoeken. Het experimenteert met gedrag en andere mensen om zich aan te gaan hechten.

Niet altijd loopt een hechting tussen bijvoorbeeld een kind en ouder goed. Als de ouder het gedrag van het kind niet beantwoordt, geen liefde en geborgenheid geeft, dan zal het kind gaan demonstreren. Het vertoont ander gedrag om op die manier aandacht te trekken van zijn ouder.

Wanneer dit niets oplevert treedt er een totaal andere verandering op in het gedrag van het kind. Het kind wordt stil en trekt zich volledig terug. Dit is al een vrij ernstige vorm van onthechting. Als de ouder het kind in deze fase nog geen aandacht schenkt, zal het kind zich gaan onthechten. Het verbreekt de innerlijke verbintenis met de ouder. Het kind ziet de ouder niet meer als zijn opvoeder en sluit het gevoel naar de ouder af.

Voor de verdere toekomst van het kind heeft dit grote gevolgen. Het kind maakt slecht contact met anderen, weet niet om te gaan met nabijheid is onverschillig in contacten of klampt zich juist direct vast aan de persoon die warmte en liefde geeft (bezittingsdrang).