InfoNu.nl > Mens en Samenleving > Psychologie > De narcistische moeder

De narcistische moeder

De narcistische moeder Narcisten zijn arrogant, ze geloven dat ze over unieke talenten beschikken en dat niemand in de wereld zo goed is als zij. In de regel hebben meer mannen dan vrouwen last van de persoonlijkheidsstoornis narcisme. Een narcist is een veelzijdig persoon. Iedereen in de omgeving van de narcist ziet een andere persoon. Het ligt er maar net aan vanuit welk perspectief je deze persoon bekijkt.

De narcistische moeder

Een narcistische moeder gaat geniepig te werk en maakt het leven van haar kinderen tot een ware hel. Veel omstanders begrijpen niet waarom kinderen die door een narcistische moeder zijn opgevoed geen doorsnee gedrag vertonen en op latere leeftijd vaak breken met hun moeder. Een kind met een narcistische moeder voelt zich eenzaam en heeft het idee dat het door niemand begrepen wordt.

Kenmerken van een narcistische moeder

In dit deel van het artikel wordt een opsomming gegeven van de hoofdkenmerken van een narcistische moeder.

Ontkennend gedrag

De narcistische moeder heeft altijd een excuus of een simpele uitleg voor haar boosaardige gedrag. Ze spiegelt haar kinderen, maar eigenlijk vooral buitenstanders, voor dat ze een hulpvaardige en bezorgde moeder is. Ondertussen roddelt ze er flink op los. Als haar leugens uitkomen verdraaid ze haar verhaal zodanig, dat de schuld bij iemand anders komt te liggen.

Vernederingen

Moeder vernedert haar kinderen bijna dagelijks. Ze vergelijkt haar kinderen met andere personen, maar doet dit in een totaal verkeerde context. Regelmatig wrijft ze haar kinderen in hoe goed iemand anders is en hoezeer ze anderen waardeert. De bedoeling hiervan is om ze te laten merken dat ze niet deugen. Dit alles doet ze zonder concrete uitspraken te doen. Elk pleziertje verpest ze. Als haar kinderen een nieuwe broek hebben gekocht en haar mening vragen, dan praat ze gewoon door haar kinderen heen met haar belevenissen van de dag. De kinderen van een narcistische moeder moeten het idee hebben dat ze onbelangrijk zijn en niets voorstellen. Op die manier worden de kinderen onzeker en kan de narcistische moeder hun hele leven overnemen.

Verlengstuk van moeder

Een narcistische moeder ziet haar kinderen als verlengstuk van haarzelf. Ze geeft hun eigendommen weg, zonder hun toestemming. Ze praat, belt en sms’t met hun vrienden en vriendinnen alsof ze van haar zijn en probeert hun leven volledig te bepalen. Dag en nacht moeten de kinderen van een narcistische moeder voor haar klaarstaan, anders gaat ze hen het verwijt maken dat ze een profiteurs zijn en niet van haar houden. Controle over hun eigen leven is voor kinderen van een narcistische moeder een onbereikbaar ideaal, zolang ze contact met hun moeder blijven onderhouden en haar telkens opnieuw ingang in hun leven geven.

Destructie verstopt in liefdevolle zorg en bezorgdheid

Een narcistische moeder kan haar kinderen met de grond gelijkmaken in de aanwezigheid van anderen zonder dat dit opvalt. Haar roddels en venijnige uitspraken wikkelt ze in liefde en zorg of door bijvoorbeeld een ander de hemel in te prijzen voor een mindere prestatie dan haar eigen kinderen hebben neergezet. Door deze verkapte manier van devalueren is het voor buitenstanders bijna onmogelijk om te zien wat er zich in werkelijkheid binnen een narcistisch gezin afspeelt. Het gebeurt dan ook dikwijls dat zelfs therapeuten de kinderen van een narcistische moeder negeren en loodrecht achter de narcistische moeder gaan staan, terwijl zij juist de oorzaak van het vervormde gedrag van de kinderen is.

Favorieten en zondebokken

Meestal kiest de narcistische moeder één of twee favorieten uit die zij als prinsjes of prinsesjes behandelt en die privileges krijgen zolang ze precies doen wat hun moeder wil. De andere kinderen uit het gezin worden gezien als zondebokken. Zij moeten hun eigen behoeften volledig opzij zetten voor de behoeften van moeder en haar favorieten. Haar favorieten kunnen in haar ogen niets fout doen. Als een favoriet toch een aantoonbare fout maakt, dan krijgt de zondebok hiervan de schuld. Door de ongelijke behandeling ontstaat er verdeeldheid tussen de kinderen onderling. De moeder houdt deze verdeeldheid graag in stand, omdat zij op deze manier onopvallend door kan gaan met haar leugens en onbehoorlijke destructieve gedrag.

Ondermijning

Moeder ondermijnt de prestaties van haar zondebokkinderen. Ze kan het niet verdragen als iemand anders dan zijzelf in het middelpunt van de belangstelling staat en zal dit kosten wat kost proberen te voorkomen. Zelfs als ze hiervoor een grote scene moet schoppen of medische klachten moet faken. Uitzonderingen hierop zijn situaties waarin moeder zichzelf kan sieren met de prestaties van haar kinderen.

Jaloezie

Elke keer als een kind van een narcistische moeder iets positiefs meemaakt, wordt moeder jaloers. Ze zal proberen om het te verzieken of het van hen af te nemen. Het woord tevredenheid komt niet voor in het woordenboek van een narcistische moeder. Vaak gaan ze als de kinderen ouder worden op seksueel gebied de competitie aan met hun dochters. Dit kan variëren van het vertonen van bijzonder vriendelijk en gastvrij gedrag ten opzichte van de vriend van dochter tot zelfs het eventueel hebben van geslachtsgemeenschap met deze mannelijke persoon. Een moeder met narcisme rust niet totdat ze alles waar haar kinderen enige genegenheid in vinden verwoest heeft.

Zielig gedrag

Wanneer de leugens van een narcistische moeder op een dag toch aan het licht komen, zal moeder verdrinken in zieligheid en zelfmedelijden. Ze zal haar act verder voortzetten door overal te verkondigen dat alles haar schuld is en dat ze nooit iets goeds kan doen. Oh wat voelt ze zich toch een slecht persoon! Echter het enige wat doorsnee mensen in zo’n situatie doen, namelijk het nemen van verantwoordelijkheid voor hun slechte gedrag en dat vervolgens rechtzetten, doet ze niet. Het zielige hulpeloze gedrag is enkel een middel om je te dwingen haar te vergeven. Als haar kinderen dit weigeren, zal ze iedereen die het maar wil horen vertellen wat een koude, harteloze en ongevoelige kinderen ze heeft. Daarnaast zal ze extra benadrukken dat ze zichzelf altijd heeft wegcijfert voor haar kinderen en dat diezelfde kinderen haar nu zomaar laten vallen.

Conclusie

Het samenleven en wonen met een narcistische moeder valt niet mee. Voor de kinderen is elke dag een serieuze survivaltocht. Ze weten nooit waar ze aan toe zijn en zijn hopeloos op zoek naar een beetje gemeende liefde en erkenning van moeder. Op oudere leeftijd krijgen deze kinderen vaak in de gaten dat hun moeder de persoonlijkheidsstoornis narcisme heeft. Door al het leed en onrecht wat hen in de loop door moeder is aangedaan, besluiten deze kinderen er vaak toe om hun moeder uit hun leven te bannen. In het geval van een narcistische moeder is dit ook de enige realiseerbare uitweg.
© 2014 - 2017 Luuk1989, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Narcisme herkennenNarcisme herkennenNarcisme kent verschillende variaties, van een grote zelfvoldaanheid tot een zware narcistische persoonlijkheidsstoornis…
Gezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisGezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisNarcisme is van alle tijd, maar er ligt of meer de nadruk op narcisme of narcisme neemt inderdaad toe. De verschillende…
Narcisme kenmerkenNarcisme kenmerkenHoe herken je een narcist? Dat is niet zo gemakkelijk want narcisten zijn er in vele soorten en maten. Ze kunnen heel "n…
Hoe ontstaat narcisme?Is pathologisch narcisme de uitkomst van erfelijke eigenschappen - of het trieste resultaat van misbruik of een trauma?…
Wanneer ben je narcistisch?Wanneer ben je narcistisch?We kennen allemaal mensen die wel erg positief over zichzelf denken en het hoog in hun bol hebben, maar wanneer wordt di…
Bronnen en referenties
  • Informatie akomstig uit boek 'het drama van het begaafde kind' van Alice Miller en deze vervolgens op eigen wijze geïnterpreteerd.

Reageer op het artikel "De narcistische moeder"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Mark, 29-05-2017 00:44 #48
Ik zoek vooral handvatten om mijn kinderen te wapenen tegen hun narc.moeder. maar waar kan ik tips vinden?

Suzanne, 14-05-2017 21:32 #47
Oef wat herkenbaar… 9 jaar heeft ze geprobeerd de relatie en later het huwelijk met mijn man te verzieken… en nu er een kindje op komst is, is ze compleet door de mand gevallen. Mijn man zag dit al langer, daarom was hij voor haar een bedreiging… ik heb definitief met haar gebroken… ik ben kapot gemaakt door haar… ik rouw nu om een moeder die ik nooit gehad heb.

Ankie Warrington, 22-04-2017 13:37 #46
Ik ben een vrouw van 59 jaar oud, mijn leven is kapot gemaakt door mijn moeder. Zware depressies heb ik er aan over gehouden. Ik wil graag met mijn moeder stoppen. Op dit moment hebben we alleen contact via de post per brief, ik moet nog steeds dingen voor haar doen. Ik weet niet hoe ik dit contact moet stoppen. Het stuk over de narcistische moeder klopt als een bus. In onze familie ben ik door mijn moeder gebruikt als de zondebok en misbruikt, ik ben zelfs bang voor haar. Hoe stop ik deze relatie definitief, ik kan het niet meer aan?

Laura, 21-04-2017 21:38 #45
Ik heb al 25 jaar een hele moeilijke relatie met mijn moeder. Werd zwanger toen ik 19 was, ging het huis uit toen en nooit deed ik wat goeds in mijn leven. Nu ik na 11 jaar relatie een punt achter mijn huwelijk zet begint ze weer, alleen dit maal zo erg met waarom spring je niet voor de trein, we onterven je, je moet opgenomen worden enz enz! Ben kapot omdat ik alleen maar gelukkig wil zijn en zij maakt mij echt kapot!

Pijn, 15-04-2017 22:11 #44
Ik zit er nu helemaal in, ben de contacten met mijn moeder nu aan het verbreken, maar ik ga kapot. Zo gek, gekleineerd, tegen iedereen uitgespeeld en ik zit in zak en as.

I. L., 04-03-2017 17:27 #43
Ik ben inmiddels 55 jaar en nu pas tot het pijnlijk besef ben gekomen, dat ook ik opgegroeid ben met een narcistische moeder. De kenmerken komen heel sterk overeen gezien het gedrag van mijn moeder. Het gedrag wordt nu momenteel erg versterkt naarmate zij ouder wordt, ik heb er zelf heel veel moeite mee, dit nu voor mij zelf te moeten constateren en niet mij kan uiten over dit gegeven, naar anderen toe. Omdat mijn moeder mij al dusdanig heeft neergezet als ongeloofwaardig.

Zij heeft een favoriete dochter (ik kom uit 1 ouder gezin, met 2 oudere zussen, ik zelf ben de jongste) die dezelfde trekken vertoont als mijn moeder. Maar ook haar gedrag aan het vergelijken is met die van mijn moeder. Er is altijd een verdeling geweest
binnen het gezin, Ik zelf was aanwezig, meer niet. Ik werd in zover getolereerd! En een zus die daar nog een schep boven op deed. Uitingen die op mij het effect kregen als het ondermijnen van mijn als persoon, maar vooral kwetsend en ik een onderdanig positie kreeg toebedeeld, dit is gedurende en tijdens mijn opgroeiende tijd binnen het gezin, maar ook na dat ik het ouderlijk huis had verlaten door gegaan. Het waren vooral mijn moeder, maar ook mijn zus die de boventoon voerde en mijn moeder maar al te gretig gebruik maakte van haar dochter, als zij het alleen niet afkon. Mijn moeder was ook altijd bezig met wat haar vroeger was overkomen, en wat zij allemaal heeft gepresteerd in het leven, maar was ook vrij vaak negatief over anderen, die in bepaalde opzichten het beter hadden, complimenten nam ze met genoegen aan met een zekere trots. Ze vergat alleen dat ze wel kinderen om haar heen had, die haar ook hielpen.

Zij kon ook vrij hard zijn naar anderen toe. In zekere zin begon mij langzamerhand op te vallen, dat ik telkens afgekeurd werd met alles wat ik deed, en zij mensen erbij haalde als ik wat vertelde, of meemaakte, hoe goed deze mensen hun zaakjes voor elkaar hadden, wat niets mij te maken had. Bij anderen was het gezellig en vertelde verhalen over vreemde mensen die ik nauwelijks kende. Mensen vonden mijn moeder zo aardig en lief, en knap dat zij zo alles voor elkaar had, met alles wat zij had moeten doorstaan. Mijn zus vond en nog steeds, ondanks dat zij als moeilijk beschouwd werd door haar moeder, zij dezelfde gelijkenis heeft met haar moeder. Allebei de zussen zijn vroegtijdig de
deur uitgaan. Ondanks dat ik als nog enige overgeblevene thuis, hielp ik mijn moeder, maar ik bleef in de onderdanige positie zitten, ik kwam niet uit het hokje waar ik ingezet was, zus is voortdurend het controleren en was diegene die eigenlijk het meest mijn moeder had geholpen, en ik niets vanzelfsprekend mocht aannemen, werd er constant gezegd. Het ergste was dat er voortdurend verhalen de ronde gingen over mij, door zowel mijn moeder als zus, In ieder geval omgekeerde verhalen!

Maar vooral de neerbuigende houdingen in bijzijn van anderen, heeft veel zeer gedaan En ook nog roept dat moeder nooit geen kinderen gewild had en laat doorschemeren dat zij zelf ook niet gewenst was door mijn oma. Zo heeft zij heel veel pijnlijke
uitspraken gedaan, waarop mijn zus volop aan mee hielp. Ook zus heeft in de jaren vele uitlatingen gedaan, betreft de verstandhouding binnen ons gezin, vooral naar mij toe gericht, met een zekere zieke jaloezie, wat ook mijn moeder over zich heeft. Zij praten elkaar ook telkens naar de mond. Mijn moeder geeft mijn zus ook alle rechten, om zo zich tegen mij te uiten. Dat heeft zij letterlijk gezegd.

Zus en moeder schroomden niet om hun verhalen de ronde te laten doen, om mij in een dusdanig positie te krijgen, En dat heb ik gemerkt aan mensen. Ik stond er geheel alleen voor en heb mij in zover niet kunnen verdedigen, want immers ik was een grote fantast met een onsamenhangend verhaal en noem maar op. Het zit allemaal in mijn hoofd, en het waren mijn eigen gevoelens, meer niet, zomaar achterloos wordt je gevoelens op straat gegooid en zie maar wat je er mee doet. Voor mij voelt het als een geestelijke vernedering. Als ik niets van mij laat horen, zullen zij ook niet de moeite nemen om contact te zoeken met mij. De Kenmerken beschrijven heel veel van mijn moeder, en dat vind ik zeer spijtig om dit te moeten zeggen, mijn liefde voor haar is nu langzaam aan het verdwijnen, terwijl ik dit zo lang heb getracht vast te houden. Helaas zijn de gevolgen
op emotioneel gebied niet meer terug te draaien. Het vertrouwen is kwijt. Ik was een minderbedeelde zei mijn moeder en mijn zus fluisterde telkens in de jaartjes dat ik een kind van de rekening was en nog niet te spreken van al de andere uitlatingen en de afkeurende blikken van moeder, wat steeds erger begon te worden en het leek dat zij geen zin meer had in mij en eventuele problemen die soms hiernaast nog op je pad komen. Helaas kreeg ik relaties wat in dezelfde trent doorging of dat ik het aantrek
of zo.

Op een gegeven moment ben je zo in een kwaad daglicht gezet, dat je niet meer weet waar je staat en je naar je eigen identiteit aan het zoeken ben, en het vertrouwen weer terug moet zien te krijgen. Ik sta met vol ongeloof, dat ik nu pas er mijn vinger op kan leggen en de pijnlijke waarheid onder ogen moet zien. Na de laatste gebeurtenis die plaatsvond, en waar ik nog dacht dat zij werkelijk de hulp aanboden met de nodige bezorgdheid, of de intentie daarvan, zo de kop ingeslagen, dat ik dit nog nauwelijks kan bevatten. Het was of dat ze zich vermaakte om wat ik had meegemaakt. Maar ja, ik ben tenslotte een minderbedeelde in de familie en volgens mijn zus heb ik niet zo veel gepresteerd, mijn moeder en mijn zus hebben een soort ziekelijke vorm van aandacht te kort, en willen ook constant geweldig bevonden worden, helaas ben ik hier wel de dupe van geworden. Mijn zus heeft het ook uiteindelijk voor elkaar gekregen dat ik nu niet meer bij mijn moeder kom, daar is zij al geruime tijd mee bezig geweest, om mij al heel lang naar de achtergrond te schuiven, en mijn moeder doet daar volop aan mee, volgens haar is mijn zus de enige die haar altijd heeft geholpen. Dat is pijnlijk om te horen, terwijl deze zus niet in Nederland woont, die al haar hele leven, net zo als mijn moeder zich achtergesteld voelen, maar wel ten koste van anderen.

Ik heb er geen woorden meer voor over, en laat ik nu de gehele familie los.

Groetjes I.L.

M., 11-01-2017 23:19 #42
Al van jongs af aan vroeg ik me af waarom ik het altijd gedaan had bij mijn moeder. Ik hoorde altijd dat ik geen lief kind was en dat ik gepest werd op school dat was mijn eigen schuld want ik deed nooit lief. Volgens haar zagen die andere kinderen dat ook in en gingen ze mij daarom pesten. Dus het was mijn eigen schuld. Ik kan me nog herinneren dat ik s'avonds in mijn bed lag en dat ik me moeder hoorde huilen bij mijn vader. Ze zei M is altijd zo vervelend en ik kan er niet meer tegen ze wilt gewoon dat haar moeder ongelukkig word ze wil me gewoon ongelukkig maken. Ik schrok daarvan als kind ik kon me helemaal niet herinneren dat ik iets stouts gedaan had en ik had ook niet op mijn kop gehad dus begreep ik niet waar mijn moeder nou precies op doelde. Als kind voelde ik me heel onzeker ik deed stout volgens mijn moeder en zelf zag ik niet wat voor stoute dingen ik dan gedaan had.
Op mijn 15e overleed mijn vader plotseling. Hele gezin was kapot van verdriet en ook ik het voelde alsof de grond onder me weg zakte.
En inplaatst dat ik dacht:" wat naar dat ik mijn vader nu moet missen". Dacht ik " nu word het echt vechten".
Mijn moeder heeft me daarna veel zitten vernederen iedere studie die ikk deed kon ik toch niet. Als mijn vriendje het uitmaakte was het mijn eigen schuld.
En nu ik zelf moeder ben zegt ze "ik kan veel beter voor jou kind zorgen dan dat jij dat kan". Nou die kwam aan hoor! Later vroeg ik aan haar "waarom zei je dat tegen me?" En ze snauwde me af met hoe durf je dat te zeggen. En zo zijn er meerdere situaties voorgevallen. Het steekt me inmiddels zo erg dat ik het van de week aan de huisarts heb verteld. Het voelde alsof ik haar aan het verraade was. Maar iets in mij zei "je heb al zo lang genoeg je mond gehouden". Ik heb het er gewoon uitgegooid ergens vind ik het knap van mezelf en sterk. Ik zei tegen de huisarts "ik maak me zorgen om de geestelijke gesteldheid van mijn moeder". En vertelde een deel van het bevenstaande verhaal en wat er momenteel speelt. Ik heb gezegd dat ik niet goed weet wat mijn moeder heeft. Maar persoonlijk denk ik narcistische persoonlijkheidsstoornis. Ik kan haar niet veranderen, maar ben voor mezelf wel aan het nadenken hoe ik meer afstand van haar kan nemen. En ik moet bekenen dat ik dat ook heel lastig vind dus mocht je tips hebben? Ik hoor ze graag. Groetjes M

Maria, 29-10-2016 16:35 #41
Beste @Sher, Laura,
Bedankt voor het delen van je persoonlijke verhaal. Ik hoop dat het goed met je gaat. Je vraagt wat te doen met het contact met je vader.
Zelf heb ik geen kinderen. Kom wel uit een familie met die ongezonde familiedynamiek. Narcistische moeder. Alhoewel ik het moeilijk vind om dit hardop te zeggen, omdat ik geen psychiater ben en diagnose kan stellen. Dan heb je nog verschil ik narcisme. Die volgens het boekje, waar het heel duidelijk is en de meer verkapte vorm, waarbij je twijfelt of het wel echt zo is. Daar zit ik momenteel op mijn 48e. Gevolg is geweest dat ik ongezonde partnerrelaties ben aangegaan, waarvan ik nu begrijp waarom. Je bent niet anders gewend, van uit de thuissituatie om te pleasen. De narcistische partner zoekt je feilloos uit. Het is hard werken om uit deze ongezonde sfeer te komen. Vergeet niet dat er geen goede basis is gelegd, van veiligheid. Dat je mocht zijn zoals je bent. Ook mijn moeder heeft mijn vader gebrainwashed. Ik heb er veel verdriet van. De man heeft altijd hard gewerkt en nu mag zij hem commanderen. Voor mijn vader is het veiliger om gewoon te doen wat van hem verwacht wordt, dan is er geen stress thuis. Dat heb ik hem wel eens gevraagd. Hij is akkoord gegaan. Dus dat moet ik loslaten. Net als jou Sher wil ik wel nog contact met de vader. (en sta ik op de kruising om wel of niet te breken met de moeder). Het enige dat je kunt doen is om een keer alleen af te spreken. Althans zo ga ik het doen. Als hij niet kan, smoesjes verzint, erom heen draait om niet af te spreken, accepteer ik dat. Dan heb je het tenminste gevraagd. Ook voor de verdere verwerking van dit gebeuren. Ik zit hier wel in een rouwproces. Omdat het allemaal anders is verlopen dan andere gezinnen. Waar je ziet dat er interesse is over en weer in elkaars welzijn. Ik kan het nog geen geestelijke mishandeling noemen, omdat ik niet beter wist dat het zo moest. Dan lijkt het zo normaal. Nu leer ik in therapie dat het niet normaal is. En zeker niet als kind. Nu zijn we volwassen en mogen ons eigen leven leiden. En niet meer lijden. Ik ben wel benieuwd wat je keuze uiteindelijk is geweest. Dit wilde ik even kwijt…

Wil, 01-09-2016 15:14 #40
Ook ik ben een dochter van een narcistische moeder. Alle kenmerken zijn herkenbaar! Toen ik op mij 30ste net moeder was geworden, moest ik kiezen tussen mijn oudere zuster en "de familie". Mijn zuster was het gemanipuleer zo zat dat ze een brief had geschreven naar mijn ouders en mijn moeder ontplofte toen. Ik zei dat ik me liet dwingen een keuze te maken en daarmee was mijn lot bezegeld, ze wilde niet meer met mij en mijn zuster te maken hebben. Een andere zuster en 2 broers kozen hun kant zonder ook maar naar mijn of mijn zusters verhaal geluisterd te hebben.

Bijna 24 jaar later! Ik ben nog steeds dankbaar dat ik al die jaren geen contact meer met mijn familie heb gehad, Het was moeilijk, het was pijnlijk, maar het was ook een zegen, al zag ik dat in het begin niet. Ik ben de moeder geworden van mijn zoons zoals ik wenste dat mijn moeder was voor mij. Want toen ik voor geen reden uit de familie werd gezet, kon ik mezelf herdefiniëren. Alles wat ik van hen gehoord en geleerd had ging ik door een vergrootglas bekijken! Sommige wijsheden heb ik meegenomen, veel van hun eenzijdige visies heb ik bewust laten liggen. Ik zocht andere vrouwen om me tegen te spiegelen, vrouwen die niet perfect waren maar wel unconditional van mij hielden. Ik ben in feite een combinatie geworden van al die vrouwen die een belangrijke positieve rol in mij leven hebben gespeeld en nog steeds spelen. Ik heb ze dit allemaal persoonlijk verteld en precies de reden genoemd waarom ze zo belangrijk voor mij zijn geweest!

Voor al die dochters en zoons die er nog midden in zitten. Neem de noodzakelijke afstand en als dat niet wordt geaccepteerd… om gelukkig te worden verbreek contact. Onbewust wordt vaak het estafette stokje van een opvoeding doorgegeven aan de volgende generatie. Ik heb het helaas gehoord van de andere zuster die alle contacten met haar dochter (en inmiddels 4 kleinkinderen) verbroken heeft om een andere onbenullige reden. Een andere reden is omdat je niet jezelf kunt zijn wanneer je dicht bij een narcist leeft kun je nooit echt gelukkig worden. Een narcist kun je niet veranderen!

Waarom post ik nu op deze website? Omdat mijn zoons vriendin in eenzelfde situatie lijkt te zitten met haar familie! Ik was weer even gaan zoeken wat narcisme allemaal inhoudt. Nu kan ik de steun geven die ik kreeg van mijn geweldige schoonmoeder, een estafette stokje dat ik graag doorgeef.

Sterkte allemaal.

A., 01-08-2016 17:52 #39
Mijn moeder en familie hebben mij seksueel mishandeld geestelijk ben ik moe vertrouw niemand heb mijn partner na jaren de waarheid verteld want hij vond dat ik contact moest onderhouden ik ben niet te koop krijg altijd cadeautjes als ze wat van mij moet, als je extreem aardig doet nou dan weet ik dat mij weer wat te wacht en staat. Mijn kind heeft ze en het u bijna onmogelijk om die te zien last staan terug te krijgen, ik het slacht offer voel me elke dag de dader mis mijn gezin Door HAAR mijn vader blijkt mijn vader ook niet te zijn ten minste dat zegt ie ik durf er amper over te praten maar ik wil zo graag met iemand praten waar ik mijn verhaal kan doen want ik moet het kwijt maar tegen wie?

Nick, 31-07-2016 23:23 #38
Op zoek naar antwoorden op mijn situatie kwam ik op het artikel "De Narcistische moeder" terecht. Wat een verhalen en hoe herkenbaar. Om mijn verhaal niet te lang te maken zal ik mij beperken tot een heel klein deel. Ik had geen contact met mijn moeder vanwege meerdere problemen met haar. Zij neemt echter telefonisch contact op en geeft aan dat zij het zo erg vindt dat er geen contact is en dat zij mij mist en van me houdt. Ik geef haar aan dat er al een tijdje geen contact is geweest, de redenen van geen contact en dat ik nog even na wil denken of ik contact wil. Gelijk na het telefonisch contact gaat zij in de slachtofferrol en maakt mij zo zwart tegenover een zus van mij (haar dochter) en verdraait de boel zo erg dat mijn zus geen contact met mij meer wil vanwege wat ik moeder aangedaan heb. (dit per mail medegedeeld door mijn zus) Ik heb mijn moeder een paar dagen daarna gebeld en mijn ongenoegen geuit en aangegeven over hoe ze mij zwart heeft gemaakt en het resultaat daarvan. Ik heb ook aangegeven dat zij maar eens na moest denken over het gebeurde en over nog een paar andere gelijkwaardige situaties waarbij zij bij andere zussen en kennissen hetzelfde heeft gedaan. Ik heb tegen haar gezegd hierover na te denken en mij dan terug te bellen en dat ik na zou denken over weer contact te willen. Dit is nu 9 maanden geleden en ik heb nog niets van haar gehoord. Wel heb ik via anderen gehoord dat zij nu de zus die het contact per mail met mij verbroken had de schuld geeft waarom zij geen contact met mij heeft? Het doet mij heel veel om in deze situatie te zitten, maar in mijn hart weet ik dat het beter is om geen contact meer te hebben.

Sher, 21-07-2016 23:23 #37
Hallo mensen,
Ik heb de behoefte om bepaalde dingen even van mij af te schrijven, en ervaringen te delen met mensen die hetzelfde als ik hebben meegemaakt. Ik ben Laura, en moeder van 4 kinderen in de leeftijd van 9, 7, 5 en een baby van 4 maanden oud. Het is nogal een lang verhaal, ik zal het niet teveel uitbreiden. Ik heb een narcistische moeder, waar ik 4 maanden terug op een heel vervelende manier heb gebroken. Ik ben 5 jaar geleden gescheiden van mijn ex, ik ben toen het niet goed ging tussen mijn ex en mij, op aandringen van mijn moeder meegegaan naar het huis van mijn ouders, met mijn kinderen, dit omdat de situatie tussen mij en mijn ex op escaleren stond. Ik heb toen 2 jaar en 3 maanden bij mijn ouders ingewoond, in de tussentijd gescheiden. En omdat ik nog geen recht had op een woning heb ik die tijd bij hen in moeten wonen. Het was voor mij een ware hel! Ze heeft de controle totaal genomen over mij maar vooral toen over mijn kinderen.

Ze vond toen dat ze daar het volste recht toe had, aangezien ik bij hen mocht wonen. Ze was alleen maar negatief, had overal kritiek op, en niets was goed. Ik had regelmatig hun mijn dankbaarheid getoond, maar toch was ik degene die haar overal voor gebruikte. Alle aandacht draaide om haar, ze wilde altijd haar zin hebben, ze chanteerde mij emotioneel, maar ook manipuleerde ze mij. Mijn vader is een heel lieve man, die ook dagelijks vernederingen naar zich toe krijgt, manipulatie, en ga zo maar door. Ook was ze ontzettend jaloers op alle banden die ik had met vrienden, vriendinnen, maar vooral de band met mijn vader, die probeerde ze mij ook uit mijn hoofd te praten, het was een nietsnut, luie donder, noem maar op.

Naar de buitenwereld altijd een lieve en bezorgde moeder, maar schijn bedriegt. Ik heb nadat ik een urgentie toen der tijd had aangevraagd, al snel een woning, mijn hemel wat was ik blij! Eindelijk zouden mijn kinderen en ik een nieuwe start kunnen maken. Maar dit was totaal niet wat ik ervan had verwacht, de hele dag werd ik gebeld, SMS. Het ergste was nog dat mijn moeder mijn vader ook totaal in zijn macht had, en hij dergelijk gedrag van haar ging vertonen.

Als ze weer eens onaangekondigd voor de deur stonden, en mijn huis werd gecontroleerd, en er alleen maar kritiek en vernederingen kwamen. Ze controleerde en beheerste heel mijn leven. Ik heb haar meerdere keren zonder ruzie te maken verteld dat ik dit niet fijn vond, en er niet van gediend was, dat het mijn leven en beslissingen waren etc. Hoe ik het ook vertelde het werd altijd weer zo verdraaid dat het mijn schuld was, dan kreeg ik weer dingen naar mijn hoofd van ik had daar gewoond, en ze hadden me geholpen, hoe durfde ik! Het is teveel om hier allemaal te vertellen.

Totdat ik na bijna 4 jaar alleen te zijn geweest, de liefde van mijn leven tegen het lijf liep, mijn soulmate, zo een lieve goede man, lief voor mij en mijn kinderen. Vanaf dag 1 had ze alleen maar kritiek, Laura waar begin je aan, het is een nietsnut, niets waard, wat zie je toch in hem, de meest verschrikkelijke dingen heeft ze over hem gezegd, zal niet in detail treden, maar dit is te erg voor woorden.

1,5 jaar later werd ik zwanger van mijn vriend, we waren er heel gelukkig mee, mijn vader was oprecht blij, hij is gek op kinderen, en heeft alles voor ze over. Zij echter, werd nog gemener, heeft mij en mijn vriend echt geprobeerd uit elkaar te drijven. Zo erg dat ik het bijna zelf ging geloven. Meerdere malen op het punt gestaan om de relatie te verbreken.

Mijn vriend heeft mijn ogen geopend, natuurlijk wist ik dat het niet klopte, de relatie tussen mijn moeder en mij, hij had me meerdere malen duidelijk proberen te maken. Ik durfde toen niet, dacht dat ik ze nodig had. Zonder hun red ik het immers niet, was wat ze altijd zei, kinderen die gemanipuleerd werden, en als troef werden gebruikt om mij te kunnen manipuleren en emotioneel te kunnen chanteren.

Toen ik bevallen was dmv een keizersnede, 2 uur later aan mijn bed staan, verwijten maakte, manipuleren etc, totaal geen empathie, nul! 2 dagen later uit het ziekenhuis gekomen, mij door de telefoon chanteren, schuldgevoel aanpraten, manipuleren, ik was dit toen zo zat, en had het contact verbroken.

2 weken later zou mijn zoon zijn verjaardag vieren, stonden ze ineens voor de deur, er was ruzie tussen mijn moeder en schoonmoeder, ze flipte van een onbenullige opmerking van mijn schoonmoeder, ze ging compleet uit haar dak! We hebben ze vriendelijk verzocht om het huis te verlaten, dit om escalatie te voorkomen. Op een gegeven moment in de ruzie, viel mijn vader mijn vriend lichamelijk aan, met het gevolg 8 gekneusde ribben. Dit gedrag zit zo niet in mijn vader, maar mijn moeder heeft de ongegronde haat naar mijn vriend zo op mijn vader overgebracht, dat dit het resultaat is, mijn vriend heeft de fysieke klappen op moeten vangen van jarenlange emotionele chantage, vernedering, noem maar op.

Dit verhaal wil en moet ik met jullie delen, dit ook omdat niemand mij begrijpt, gelooft, krijg familie aan de deur dat het mijn schuld etc is. Ze heeft zelfs contact opgenomen met mijn vriendinnen en buurvrouw, onder het mom mij in de gaten te houden. Pfffff. Ik weet zeker dat ik met het verbreken van het contact de juiste beslissing heb genomen. Maar gek genoeg begint het aan me te vreten, dat mijn vader mijn kinderen niet meer ziet, hij was zo gek met ze, en hun met hem. Wat vinden jullie? Wat moet ik doen?

Morgan, 29-06-2016 12:22 #36
Wilma, Wilma, Wilma… jij bent duidelijk opgevoed in een ander gezin dan de mijne. Ik zou willen dat ik jouw naïeve gedachtengang kon delen! Ik heb ook jarenlang mijn best gedaan voor mijn moeder, om er voor haar te zijn. Maar sinds een half jaar zie ik haar zoals het werkelijk is. Ergens in jezelf hoor je stemmetje dat zegt: er klopt hier iets niet. Ik heb een zoon en van hem hou ik onvoorwaardelijk, iets wat mijn moeder helaas niet kan. Als een persoonlijkheidsstoornis niet bestaat kunnen ze de hele psychiatrie wel opdoeken! Gisteren kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk weer geopereerd moet worden, zag dit aankomen, maar dat was lang niet zo erg als haar longontsteking. "Als je dat toch meemaakt! Ik zou nog liever hebben wat jij hebt". Echt ongelooflijk. Iemand die "normaal" is kan ook niet begrijpen dat mijn moeder blij was dat ze nu toch kanker had, want nu kon ze echt het slachtoffer uithangen. Dat klinkt wreed en raar dat weet ik, maar het is zo. Ik heb jarenlang gedacht dat alles aan mij lag, maar zij doet zo raar. Ik was zwanger van mijn eerste en enige kind en zij ging extreem ruzie zoeken met mijn vader, hij zou haar geslagen hebben etcetera. Alle aandacht ging naar haar. Ik vergat te genieten van mijn zwangerschap… wat heb ik daar een spijt van. Mijn vader doet het trouwens nooit goed bij haar. Hij kan niks, doet niks. Hij moet haar helpen, maar dat doet hij niet. Of ik dat eens tegen hem kan zeggen. Alsof ik moet kiezen tussen mijn ouders! Dat doe ik niet.

Wilma, ik ben blij voor je dat jij dit nooit hebt hoeven meemaken. Maar mijn advies aan jou is, voordat je "onze" problemen bagatelliseert, je eens te verdiepen in het fenomeen narcisme en wat het met de omgeving doet. Dat is het advies dat ik jou meegeef.

J. Schouwman, 30-05-2016 09:30 #35
Ik heb een narcistische moeder. Ik ben bijna 2 jaar in therapie, omdat ik een aantal relatieproblemen heb. Ik geloofde nooit dat je dan onderbewust een vrouw opzoekt die op je moeder lijkt. Maar na de laatste relatie, die zeer extreem was, ben ik er van bewust dat het waar is. Door haar gedrag zijn mijn broer en ik ernstig verwaarloosd. We zijn allebei opiaten verslaafd geworden. Mijn broer is nu ongeveer 25 jaar clean. Ik ben nog jaren door gegaan.
Elke dag word ik gelukkig sterker. Mijn moeder daar kom ik niet weer.

Ricarda, 25-05-2016 11:46 #34
Aan Suza:

Kan me voorstellen dat je hier tranen van in je ogen krijgt. Al deze vreselijke verhalen. Overal verdriet, pijn en vernedering door narcistische moeders. Over mijn schoonmoeder zeggen buitenstaanders ook dat ze het zo'n aardige vrouw vinden. Ja, ze verdient echt een oscar voor haar toneelspel. Deze mensen zullen alles doen om de buitenwereld te laten geloven dat het niet aan hen ligt dat hun kinderen zo ongelukkig zijn en willen breken met hun moeder. Je voelt als kind zijnde dus machteloos en gefrustreerd. Mijn schoonmoeder heeft altijd geprobeerd te stoken in mijn huwelijk. Zij niet gelukkig, dus wij mogen ook niet gelukkig zijn. Altijd stinkend jaloers geweest op ons huwelijk, dus alles op alles gezet om de boel kapot te maken. Gelukkig heeft mijn man nu met haar gebroken (hoop dat hij het volhoudt). Maar als hij zo door blijft gaan met alles op mij afreageren krijgt ze het misschien toch nog voor elkaar om ons uit elkaar te drijven. Ik hou zijn woede uitbarstingen namelijk niet lang meer vol.
Suza, ik kan alleen maar zeggen: denk aan jezelf en laat het niet zover komen dat je hier aan onderdoor gaat. Dat zie ik namelijk gebeuren bij mijn man. Hij heeft het veel te ver laten komen, met alle gevolgen van dien.

Suza, 19-05-2016 08:00 #33
Ik lees dit met tranen in mijn ogen. Dit is precies wat ik heb meegemaakt en precies hoe ik mij gedraag. En ik ben niet alleen? Iedereen vind mijn moeder een schattig lief vrouwtje, en ik moet lief zijn tegen zo'n moeder zeiden ze dan. En ik tolereer inderdaad alles zelf als het volgens mensen echt niet door de beugel kan. Ik ben zo blij en opgelucht dat ik nu een verklaring heb.

Monique, 14-05-2016 16:07 #32
Aan mevr Doortje
Ik ben zeer gelovig en weet dat breken niet Bijbels is. Maar er zijn echt horror verhalen waar ik er 1 van ben. Mijn moeder is geestelijk ziek een persoonlijkheidsstoornis en dit hierboven is exact wat ik meegemaakt heb en dan nog maar het topje van ijsberg! tot je zelf naakt voorstellen aan je vriend (destijds 20)) en verzoeken tot seks met hem. Ik was voor haar letterlijk een gebruik voorwerp in elke vorm die je maar kunt bedenken waar ik liever niet uitweid. Mijn moeder was altijd zeer jaloers ik lijk op mijn vader (die onbekend is) en godzijdank niet op haar. Het is heel wat om zelf hier niet gek door te worden en je moet verdomd sterk in je schoenen staan. Ik ben nu bijna 47 en breek alle contact. Ik heb haar en nette eerlijke brief geschreven daar liet ik haar de keus wel of niet in ons leven te zijn. Zij kiest voor wreedheid. Maar mijn eigen dochter van bijna 7 wens ik niet langer bloot te stellen aan zo een oma. Zorg zal ik voor haar dragen want die heeft zij nodig maar fysiek wens ik haar nooit meer te zien Ik voel mij bevrijd. Eer uw vader en moeder. Daar tegen over ouders tuchtig uw kinderen niet te zwaar opdat zij u niet gaan haten.

Ricarda, 12-05-2016 10:24 #31
Wat een herkenbare dingen allemaal. Mijn man heeft een narcistische moeder en ik dus een narcistische schoonmoeder. Mijn schoonvader is inmiddels ook overleden. Volgens mij heeft mijn schoonmoeder hem heel langzaam geestelijk kapot gemaakt. Ook bij haar altijd en eeuwig mijn schoonvader aan alle kanten zwart maken, ook zelfs nog na zijn dood. En zij natuurlijk altijd en eeuwig in de slachtofferrol en eeuwig liegen en bedriegen. Mijn schoonvader moest in zijn laatste jaren van zijn leven dag en nacht haar haat en nijd over zich heen krijgen. De man was werkeloos hulpeloos. Mijn man heeft na jaren en jaren tirannie en manipulatie van zijn moeder eindelijk de moed gehad het contact te verbreken. Accepteert ze natuurlijk niet. Ze is haar leven lang gewend geweest om haar zin overal in te krijgen door manipuleren, liegen, bedriegen, zielig doen en lichamelijke klachten verzinnen. Nu krijgt ze eens flink tegengas omdat mijn man geen contact meer wil. Dit veroorzaakt natuurlijk onmacht en woede bij haar. Ze blijft daarom dingen verzinnen om toch contact te zoeken, ondanks dat mijn man haar heeft gezegd dat ze hem met rust moet laten. Mijn man zit vol woede en haat naar zijn moeder, maar daaronder zit natuurlijk verdriet. Komt bij dat hem door de buitenwereld een schuldgevoel wordt aangepraat. En mijn man is iemand voor wie de meningen van anderen heel belangrijk zijn. Gevolg is dat hij enorm worstelt met zijn gevoelens. Hij heeft zijn moeder per brief laten weten hoe hij over haar denkt, maar dat komt natuurlijk niet binnen bij een narcist. Dus die brieven zijn denk ik nutteloos geweest. Ik heb het zelf ook moeilijk met deze situatie. De boosheid en onvrede die hij niet persoonlijk naar zijn moeder kan uiten worden nu vaak op mij geprojecteerd. Als dit nog lang zo doorgaat weet ik niet of ik het allemaal nog wel vol hou.

Jacky, 08-05-2016 14:34 #30
Mijn vader was volledig ondergeschikt aan onze narcistische moeder. Ieder affectie, iedere genegenheid die je toonde aan je vader betekende ruzie. Voor deze ruzies was onze pa, maar ook wij als kinderen bevreesd, want dat betekende dat zij je voor lange periode doodzweeg en je onthield van zorg in alle opzichten. Overige familieleden mochten niet met je praten. Onze vader was haar favoriete onderwerp van gesprek. Te pas en onpas, bij bekenden en onbekenden werd hij gehekeld, door het slijk gehaald en aangewezen als dader van haar ongeluk. Zij die immers alles over had voor haar man en kinderen, the wonder woman, moeder Teresa (maar dan nog beter) of zoals zij dat graag van mijn vader hoorde, de kapitein van het schip. Onze pa is overleden in feb 2016 en bevrijd van de tirannie. Na zijn overlijden hielden de rot praatjes en leugens over onze pa niet op. Rouwende kinderen vind zij nonsens, daarbij een blijk dat je van je vader gehouden hebt dus kun je nog meer op haar verachting rekenen. En om de boel nog meer onderuit te halen, jullie denken toch niet werkelijk dat jullie vader van jullie gehouden heeft. Hoe dan ook, sinds het overlijden van mijn pa, sta ik mijzelf toe om afscheid te nemen, bij leven, van mijn moeder. Het voelt als een bevrijding, ondanks de schuldgevoelens, want een 88 jarige vrouw laat je in een normale omstandigheid niet in de steek. Echter zij is nooit normaal geweest en zal dat ook nooit worden. En ik hoef haar nooit meer te troosten als een klein verwend kind dat alweer conflicten had veroorzaakt met haar omgeving. Ik ben op deze Moederdag, moeder af van een heel vervelende moeder en vrouw.

Jeäl, 08-05-2016 13:36 #29
Rosa van 16, ik hoop dat je iemand in je omgeving hebt kunnen vinden waar je steun uit kunt krijgen. Dat is stap 1, stap 2 houd vol. Doe er alles aan dat je zsm op je zelf kunt gaan wonen en maak daarbij wijze keuzes. stap 3 maak je studie af en geniet van de mooie dingen in het leven.
Tot aan mijn 28e gedacht dat het aan mij lag, na het lezen van dit artikel overde narsistische moeder concludeer ik dat het niet aan mij lag. Ik herken héél erg veel en met name het stukje van het slachtofferrol van een narcistische moeder. Ik ben gek gemaakt in jeugd zo erg dat ik zelfdestructieve gedachtes kreeg. Hoewel ik nu mijn eigen leven heb en mijn moeder nog wel eens zie, laat ik mij niet meer zo beïnvloeden hoewel er toch nog een loyaliteitsdilemma heerst. Maar daar leer ik nog steeds mee omgaan. Inmiddels volbloeit tot een vrouw en moeder van drie liefdevolle jongens. En zijn mijn moeders fouten mijn levensles en leer ik elke iets nieuws.

Jaapk, 05-05-2016 19:30 #28
Heidi, wat jij zegt heb ik ook heel vaak moeten horen. Dan kwamen mensen op de hockeyclub naar me toe, ouders vaak, en die zeiden dan dingen als: jullie moeder heeft het toch niet makkelijk met twee van die zonen zoals jullie. Dan wist ik dat ze weer ergens haar beklag had staan doen over mij en broertje. Vooral over mij vaak, ik was haar favoriete schietschijf. Ik keek er niet eens meer van op, ik vond het normaal. Wist niet beter. Pas nu, nu ik zelf kinderen heb, besef ik hoe raar en vijandig het allemaal was. Om de problemen op je kinderen af te wentelen en jezelf schoon te praten. Overal zeggen dat je het zo zwaar hebt met je eigen twee klootzakjes. Heel vreemd om dat als ouder te doen. Terwijl ik het vroeger zo gewoon vond.
Zo'n moeder is ook helemaal niet geïnteresseerd in het oplossen van het probleem. Ze is geïnteresseerd in de schuldvraag. Waar komt die terecht? Haar image als goede, liefdevolle moeder moet intact blijven voor de buitenwereld. Dat was het enige dat telde, een goede indruk op de buitenwereld maken. Tot op de dag van vandaag heb ik een bloedhekel aan dit keeping up appearances gedrag. De nadruk die er door mijn ma op beleefd zijn en etiquette werd gelegd, bah! Ik heb daardoor nog steeds de neiging om daar tegen af te zetten.

Noortje, 22-04-2016 21:48 #27
Doortje weet inderdaad niet waar ze over praat. Ondanks haar bejaarde leeftijd met de nodige levenservaring, is dit iets waar je niet over kunt meepraten als je het niet meegemaakt hebt. Het is verborgen leed dat niet voor de buitenwereld zichtbaar is. Het is zo complex dat men, het kind van, zelf vaak niet weet dat je er mee te maken hebt. Uit ervaring kan ik vertellen, mede na 20 jaar therapie en het bij mij zelf zoeken, dat ik er alles aan heb gedaan om in goed contact te komen. O.a. door inzet van psychologen. Een narcistische moeder zal helaas nooit veranderen. De enige optie die dan nog rest is 'breken'. Opmerken als 'wees geïnteresseerd in haar' maken veel los bij kinderen van, die doen niets anders en cijferen zichzelf weg.

Sandra, 22-04-2016 02:01 #26
Ik geloof niet dat Doortje weet waarover ze praat. Sommige dekens zijn niet zo warm…

Doortje, 11-04-2016 11:36 #25
Ik vind als bejaarde ouder de voorgaande reacties van de 'kinderen' die zulke negatieve dingen zeggen over hun moeders niet fair en zeer eenzijdig. Waar is de vader in deze verhalen?
Een moeder doet haar vreselijke best voor haar kinderen en heeft ze lief. Maar elk mens heeft zijn eigen karakter, ook de 'kinderen' hebben hun eigen karakter en dat kan botsen. Dat dit nu weer in het psychologische vlak moet worden getrokken…? (Laten we alle etiketten die tegenwoordig op elk kind geplakt worden eens afschaffen.)
Laten deze briefschrijfsters eens bedenken dat een moederhart alles over heeft voor haar kinderen en deze gegeven heeft wat in haar vermogen lag. Oordeel niet zo negatief over jullie moeders en kijk naar de mens daarachter, vraag naar haar jeugd, wees geïnteresseerd in haar en ga na wat jullie eigen aandeel in deze veroordeling en verwijdering is.
'Wie uwer zonder zonde is werpe de eerste steen' en 'Al is een moeder nog zo arm, toch dekt haar kleed de kinderen warm'.

Anoniem, 02-04-2016 08:04 #24
Ik schrik echt van het stuk zoals de narcistische moeder wordt beschreven, letter voor letter klopt het hele stuk en is het precies zoals de moeder van mijn kinderen ( inmiddels ex vrouw )met haar kinderen omgaat.
Van de drie kinderen is er altijd 1 de zondebok geweest, heeft de oudste vaak genoeg te horen moeten krijgen dat ze eigenlijk geen gevoel bij hem heeft, terwijl de andere twee op handen gedragen werden.

Inmiddels is de middelste de zondebok en heeft ze hem de deur gewezen en draagt ze de andere twee op handen, ditmaal is ze zelfs zover gegaan dat ze schoenen van hem heeft terug geëist, terwijl zijn oude schoenen te klein zijn, zelfs de oude telefoon die ze hem had gegeven moest terug zodat hij nu niet bereikbaar is, zijn spullen zijn letterlijk naar buiten gegooid waar hij bij was en kreeg hij( en ik ook ) bijna dagelijks te horen dat hij zijn best niet doet terwijl iedereen ziet dat hij echt op zijn tenen loopt en niet beter meer kan.

Let wel, we hebben het hier over 3 minderjarige kinderen en ik weet me geen raad, heb ook echt geen idee waar ik aan kan kloppen voor hulp zonder de kinderen er direct in te betrekken, mocht iemand daar een idee over hebben lees ik dat graag

Niet voor niets noem ik me even Anoniem omdat ik bang ben dat er iemand is die dit leest en weet over wie het gaat

Heidi, 20-03-2016 23:17 #23
@ lennie ook ik heb nu een fijn leven, mag wel ook. Maar trek me nog steeds de geluiden op de achtergrond aan. Het blijft maar doorgaan.

Lennie, 10-03-2016 19:20 #22
@ Heidi Westerbeek: Mijn moeder zegt tegen anderen precies hetzelfde waardoor deze tegen mij komen zeggen "Je moeder gaat echt kapot van verdriet. Hoe kun je nu zo erg zijn? Je bent haar enige dochter van de twee kinderen!" Geloof me, ik ben er niet rouwig om. Die mensen kennen maar een kant van het verhaal. Ik ben blij dat ik van het gemanipuleer, het gelieg, gedraai en gedram af ben.

Heidi, 28-02-2016 14:22 #21
Wat goed dit te lezen! Heb zelf ook met mijn moeder gebroken dit geeft nog steeds een naar gevoel, maar het kan gewoon niet anders. Het valt ook niet uit te leggen aan andere mensen 'het is zo'n lieve vrouw en ze heeft wat te stellen met dochters zoals jullie".

Sonja, 11-02-2016 13:03 #20
Wow, dat was mijn moeder! heb het nog nooit zo helder mogen zien. Ik ben op mijn 14e naar een pleeggezin vertrokken omdat zij het met mij niet uithield. Mijn vader was geen hulp want hij was als kind in een concentratiekamp en getraumatiseerd. Niet te geloven.! Had deze informatie graag 35 jaar geleden gehad.! Wij hadden veel ruzie, en ik accepteerde haar regels nooit. Ze was zo jaloers en vertelde mij dat ik maar niet dicht bij mijn Vader moest komen want hij was waarschijnlijk een pedofiel.! Alles en echt alles werd altijd verdraait. Mijn jongere broer was haar lieveling, hij deed alles wat zij wilde. Hij is nu bijna 50 en heeft nog nooit gewerkt en voelt zich altijd uitgeput. Ik verzette me teveel en vertrok op mijn 18e naar het buitenland. Nu woon ik al sinds 25 jaar in Australië.

Lisette, 13-12-2015 16:55 #19
Hallo allemaal, ik lees net dit verhaal hierboven en schrik.
De beschreven moeder hierboven is exact de mijne. Ik zeg altijd, mij leven is als een soapserie, je ziet het op tv en denkt, dit gebeurt niet in het echt op deze manier én zo vaak. Pas sinds een tijdje weet ik dat mijn moeder een narcist is, ik ben nu 38.
Jarenlang ben ik 'overspannen' thuis geweest, en heb meerdere relaties kapot zien gaan.
Ik was mij er altijd van bewust dat ik 'iets' niet goed deed, maar kon er niet de vinger opleggen.
De relatie met mijn moeder is al zolang ik mij herinneren kan niet goed. Als kind gaf ik al duidelijk te kennen dat het niet 'eerlijk' was hoe mijn moeder deed. Maar hoe meer ik in opstand kwam, hoe harder zij ging tegenwerken. Ik heb haar gedrag nooit geaccepteerd, maar uiteindelijk leidde mijn verzet ertoe dat ik 'uit' het gezin lag. Mijn vader en mijn zusje negeerden mij, ik veroorzaakte nl. al die ruzies. Zelfs de hond gromde naar mij op t laatst.
Toen ik bijna 19 was kon ik thuis weg en jaren ging het goed, totdat mijn moeder, als gevolg van een aneurysma, bijna overleed. Ik kwam weer terug naar huis.

Nu krijg ik EMDR therapie en leer ik dat ik meer zelfvertrouwen moet creëren. Ook dat ik los moet laten en dat ik nooit zal krijgen waar ik altijd naar verlangd heb: een liefhebbende moeder, die van mij houdt en vraagt hoe het met míj gaat.

Aan Rosa:
Een narcist weet niet dat hij of zij narcistisch is. Als je vertelt aan een narcist wat hij/zij fout doet zal het altijd omgedraaid worden. Dus vertellen dat een narcist vertellen dat hij/zij narcistisch is, betekent ontkenning, het omdraaien en de schuld bij jou leggen.
Ik heb zelf een narcistische moeder en mijn zusje was haar lieveling.
Ook ik wilde thuis weg, toen ik 15/16 was. Ik was zo bang dat ik op haar ging lijken. Ik wilde alleen maar met rust gelaten worden. Ik ben niet gegaan en ik vertoon veel narcistisch gedrag, dat ik mij in de jaren aangeleerd heb om mij goed tegen mijn moeder te kunnen verdedigen. (Vuur met vuur bestrijden) Ik herken mijzelf niet in mijn gedrag. Het is een overlevingsstrategie. Niemand kan jou zeggen wat je doen moet. Ik ken jou en je moeder niet.
Maar, wat ik je wilde zeggen is, probeer de ruzies te vermijden, ze zullen je breken op den duur. Ook al heb jij gelijk, wees verstandig en houd je mond. Ga zodra je kan het huis uit. En houd het contact op een laag pitje. Verjaardagen enzo. Mocht je het gevoel hebben dat er iets aan je knaagt, zoek hulp. En geef meteen aan dat je moeder een narcist is.
Wil de therapeut het niet over je verleden hebben of bagatelliseert de therapeut wat je verteld? Zoek een ander!
Je leven kan heel mooi zijn als je niet te lang blijft doorlopen met problemen. En nee, je moeder zal zich er niets van aantrekken. Het draait nl. niet om jouw gevoelens maar om die van haar. En het zeggen heeft vaak het tegenovergestelde effect. Ipv begrip wek je agressie op. Nog een tip, verstop je dagboek. Of beter, neem het altijd met je mee.

Rosa, 06-11-2015 17:38 #18
Hallo,
Ik ben 16 en woon samen met mijn moeder. Ik herken mijn moeder hier ook in. Altijd kleineren, alles is mijn schuld, ik sta altijd in de weg, kan zich niet inleven in mij/ begrijpt niet dat ik ook wel eens moe ben, als ze rust wil moet ik weg, etc. Nu ik dit lees weet ik dus dat onze dagelijkse ruzies niet altijd aan mij liggen maar ook aan haar. Zou ik hier met haar over kunnen praten? Haar dit misschien laten lezen? Ik ben een beetje hopeloos geworden. Ik wil niet weg lopen van huis(ookal zegt een stemmetje in mij dat ik het stiekem wel wil) want dan ben ik bang dat alles nog erger word. Wat moet ik doen heeft iemand advies/ervaring?

Esther, 15-10-2015 10:04 #17
Beste allemaal,

helaas herken ik het bovenstaande ook in mijn moeder en ook vader. Ik heb jarenlang heel veel emotionele problemen gehad. En nu begint het mij te dagen waarom ik deze heb gehad. Ik legde de schuld altijd bij mijzelf, ik dacht dat er iets mis met mij was. Ik ben getrouwd en heb twee kinderen. Ik werd verliefd op een andere man die mij probeerde te versieren. Gelukkig kwam ik er met gesprekken met een hulpverleenster achter dat deze man geen goede bedoelingen had en hoorde ik later van zijn ex-vriendin dat hij narcistisch was. Dit maakte dat ik ben gaan zoeken op internet naar narcisme. Ik kwam heel veel herkenbare dingen tegen die ik ook herkende bij vooral mijn moeder maar ook mijn vader. Door deze inzichten neemt mijn gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen beetje bij beetje toe. Ik heb mijn empathie en geweten behouden, terwijl zij dit nauwelijks hebben.

Liefs Esther

Leonie, 09-10-2015 13:56 #16
Lieve Ydnew,

Wat erg voor je dat je dit hebt moeten doorstaan en dat dit tot op de dag van vandaag speelt. Maar wat een stap om dit te realiseren en nu na te denken over hoe je nu verder moet gaan met je leven. Dat is echt een prestatie. Er zijn zat mensen die niet op dat punt komen. Dus wees trots op wat je nu al hebt bereikt.
Het is jouw leven, je mag er zijn en je geluk hangt van jou af. En ja een oprecht lieve moeder erbij zou fijn zijn. Maar dat ga je niet krijgen. Je moeder zal nooit veranderen. Het is aan jou om ergens de grens te trekken. De een houdt het bij een wekelijks bakkie koffie en de ander verbreekt het contact. Dat laatste doe je niet zomaar even. Schrale troost is dat je ervan uit kunt gaan dat er altijd onbegrip zal zijn ongeacht welke keuze je ook maakt.
Zelf heb ik het contact volledig verbroken. Mijn moeder's kant van de familie staat achter haar dus die ben ik ook kwijt. Heb er nooit met ze over kunnen praten. Tja dan niet. Zo hard is het maar ik laat me niet meer gijzelen. Bloedband of niet, ik wil alleen maar mensen in mijn leven hebben die het beste met me voor hebben. Voor de rest ben ik te leuk.

Sterkte voor nu en de komende jaren

Sterkte

Angel, 10-09-2015 00:04 #15
Dit is precies mijn moeder.

Helaas woon ik na een relatiebreuk weer bij mijn ouders, ik studeer nog en kan hierdoor niet op mijzelf wonen. Zodra ik ga afstuderen (hopelijk binnen een jaar), dan verdien ik behalve stagevergoeding niets en dat is simpelweg niet genoeg om van op mijzelf te wonen.

Mijn moeder geeft mijn spullen weg, ze koopt mijn spullen (legt ze geld en een briefje neer met: deze had ik nodig, koop maar nieuwe), ik mag niet in de badkamer op bepaalde tijden (vooral sochtends en savonds, erg vervelend dus), ik mag niets zonder toestemming, ik moet om 11u thuis zijn savonds (ik ben 27…), ik mag geen geluid maken en geen lamp aan na 11u savonds, ik moet altijd alles doen op door haar uitgekozen tijdstippen en als dit 1 minuut later gebeurt dan flipt ze. Daarnaast is het toch nooit goed… ook niet als ik het op tijd doe, dan verzint ze wel weer wat anders. Ik krijg altijd te horen dat ik vervelend ben, in de weg sta, rommel maak, te vrolijk (?) ben en beter gewoon kan gaan zodat ik niet in haar huis ben. Ze laat me soms alleen eten, als straf… omdat ik het dialect spreek van mijn geboorteplaats (vindt ze niet netjes). Ze vernedert me graag dus. Ze raakt constant in paniek, zonder eerst te kijken of er wel daadwerkelijk paniek nodig is en dit uit ze in tegen mij schreeuwen en tieren en dan zegt ze geen sorry, als ze erachter komt dat het niet nodig was.

Ik wil heel graag WEG bij mijn moeder. En zou willen dat ze van me hield.
Ik vind het een verschrikkelijk idee dat als ze er ooit niet meer is, ik haar alleen kan herinneren als een kreng dat niet goed van me werd. Ik zou willen dat ze lief was en gezellige dingen met me wilde doen.

Maikel, 08-09-2015 23:25 #14
Mijn moeder heeft dit zeer zeker, ze geeft me altijd de schuld en nu heb ik een vriendin al 3 jaar en al die tijd probeert ze mijn relatie stuk te maken. Het is haar ook nog bijna gelukt ook, wat kan ik hier tegen doen?

Ydnew, 01-09-2015 13:24 #13
Ben zojuist erachter gekomen, nu ik 30 ben dat mijn moeder aan dit syndroom lijdt. vind het best heftig… heb altijd op eieren moeten lopen en mijn moeder moeten pleasen omdat ik anders bang was dat ze weer een woede aanval zou krijgen en bij haar was dat negeren, zwijgen, en mij de schuld geven van alles en mij laten doen geloven dat ik een profiteur ben. Want zij deed tenslotte alles voor me en ik doe helemaal niets. Terwijl ik juist wel alles voor haar doe/deed!

Maar dat wil ik niet meer… ik ben op zoek naar hoe ik dit kan oplossen, want een gesprek met haar aan gaan, dat lukt niet… ik zal nooit gelijk krijgen!

Ik lees alleen maar dan de meeste kinderen hun moeder uit hun leven bannen… maar is dit de enige mogelijkheid?
Ben er wel kapot van en voornamelijk dat ik het nu pas allemaal inzie… met omstanders kan ik wel praten maar ik zie aan ze dat ze denken dat ik mij aanstel.

Moeilijk vind ik t.

Alida Kooij, 26-08-2015 18:41 #12
Narcistische moeder gaat door tot in het bejaardentehuis. Je krijgt als kind iedereen tegen je. De hulpverlening, de andere ouders en de rest van eventuele familie zoals neven en nichten. Jij bent de boosdoener. Ik heb een angst dat als zij dood is dit ook een truck is. Erg toch!

Corine, 14-08-2015 15:05 #11
Wilma, zoals Herkenning al aangaf, weet u niets, maar dan ook niets van een moeder met NPS (Narcistische persoonlijkheids Syndroom), deze vrouwen kennen geen liefde, geen mededogen en vooral empathie. Alles, maar dan ook daadwerkelijk alles draait om dat secreet. Ik heb gelukkig een moeder die ons wel liefdevol heeft opgevoed, echter heb ik het dagelijks bij een oud klasgenootje mogen meemaken hoe "lief" deze moeders zijn. Dat secreet klaagde alleen maar, ze ging nog net niet dood, maar aaaaach wat was dat mens zielig (maar niet heus). Haar dochter was een kreng, dom, dik en lelijk. Ze studeerde HBO rechten, en zag er goed uit. Ze heeft al het contact met dat secreet verbroken naderhand.

Charlie, 21-04-2015 09:33 #10
Ik weet niet of mijn moeder persé een narcist is maar na het lezen van dit artikel denk ik haast van wel. Al vanaf ik mij kan herinneren is mijn oudere broer haar lievelingetje. Mij werd altijd van alles verboden en dat werd op een passief-agressieve manier duidelijk gemaakt, wanneer ik dan toch iets deed en het pakte verkeerd uit dan was het mijn eigen schuld en hoefde ik niet te verwachten dat ik als klein kind uitleg kreeg of getroost werd, nee ik was toch zelf de veroorzaker van het probleem.Hoe vaak heb ik te horen gekregen dat ik mij als een hoer gedroeg, er uitzag als een hoer en hoerige kleding droeg, ik was toen elf, hooguit twaalf. Ik kan nog hele epistels schrijven over hoe mijn moeder mijn identiteit heeft gebroken waardoor ik aan de drugs ben geraakt om niet de zielige waarheid te zien van mijn klote jeugd. Nu zit ik als 41-jarige thuis met een WIA uitkering, geestelijk helemaal kapot gegaan door mijn eeuwige minderwaardigheidscomplex en onzekerheid waardoor ik altijd werd ontslagen omdat ik zelf een afwijzende houding met een grote mond had ontwikkeld, ik kan absoluut niet tegen autoriteit en ben ook lichamelijk heel afstandelijk geworden. Eindelijk heb ik ingezien dat mijn moeder echt gewoon geen interesse heeft in mij als persoon behalve wanneer zij hierdoor bij vreemden in een goed daglicht komt te staan, ik ben nu dan ook afstand aan het nemen en dat voelt goed, Niet meer naar de Albert Cuypmarkt want bij elk kleding stuk dat ik mooi vind krijg ik te horen dat het ordinair is, ik een wansmaak heb of ze loopt gewoon naar een andere kraam terwijl je tegen haar praat. Dus voor mij is het enige dat ik kan doen is haar op afstand houden en niets meer te vertellen over wat mij bezighoudt en wat ik doe en niet doe. Vaak fantaseer ik over een echte leuke en lieve moeder waarmee je kan praten en die je advies geeft en je waardeert als persoon maar de waarheid is helaas anders.

Liesbeth, 04-04-2015 00:22 #9
Wat een herkenning! De mevrouw die ons op de wereld heeft gezet was daarbij ook nog eens aggresief.
Dagelijks werden wij vernederd en letterlijk in elkaar getrapt. Maar het allerergste vind ik nog wel dat ze mijn hele (kleine) familie tegen mij op heeft gezet en zij mij allemaal hebben laten vallen. Je praat letterlijk tegen een muur omdat alles verdraaid wordt. Je wordt voor achterlijk uitgemaakt en veel fantasie. Je gaat het nog geloven ook! Wat zou ik graag dit artikel aan hun willen laten lezen.

Alie, 01-04-2015 11:14 #8
Zeer duidelijk artikel,
Herkenning op vele punten, nadat mijn vader was overleden, begon bij ons de ellende thuis, al gauw was er een andere man in haar leven, moest altijd geheim blijven, ik was in die tijd 18, maar moest alles doen wat in haar straatje paste, in die tijd opgevoed van je ouders weten het, en luisteren. Niet op tijd thuis, een pak rammel, dat tot aan mijn huwelijk doorging. Zij bepaalde en owee als je iets anders in je hoofd had. Mijn huidige man leren kennen via ons werk, maar al gauw bleek dit niet de juiste te zijn in haar ogen, maar wat later op mijn 50e uitkwam bleek ik een andere vader te hebben. Mijn schoonouders kwamen uit dezelfde plaats, en opeens panniek voorhaar, ik wist van haar grote geheim niets, terwijl achteraf de hele fam. het achteraf wisten. Dus wat toen mijn vriendje nog was moest natuurlijk gauw deur uit. Helaas voor haar wij zijn inmiddels bijna 44 jaar getrouwd. Ik begreep haar rare gedrag nooit, na ons huwelijk heb ik haar nog 10 geduld in ons huwelijk, wat gepaard ging met ruzies met haar en natuurlijk met mijn man, omdat ik groot was geworden met respect voor mijn ouders en ik dit gedrag van haar eigenlijk gewoon was, had ik naar mijn man toe zoiets van het is mijn moeder. Na jaren gingen eindelijk mijn ogen open, haar bemoeien, haar regelen, mensen tegen elkaar opzetten, het zielig doen van ik doe toch alles voor jullie, haar vernederen van mijn man, onderscheid in de kleinkinderen van mijn zusje en mij, dit is nog maar een topje, het was toen voor mij of ik kies voor haar of voor mijn man, het laatste heb ik toen gedaan, na de zoveelste ruzie met haar. Tot op de dag van vandaag heb ik van deze beslissing nog nooit geen spijt gehad, alleen ik begreep het niet waarom een moeder zo is. Want zo is nog steeds zo, voor plm. 5 jaar geleden, nog eens een poging gedaan ik dacht zo is nu ouder en misschien milder, maar ik heb het 4 keer geprobeerd, en de 4e keer kwam het ware natuur weer boven, mijn man was nog steeds in haar ogen de slechterik, als ik nu tegen haar zei dat ik al jaren een goed huwelijk had en wij het enorm goed hadden, het hielp allemaal niets, bah. wat een een naar mens, ik ben naar huis gereden en heel goed gesprek met mijn man gehad en nooit weer contact met haar opgenomen. Het is goed zo. Ik heb rust en een heerlijk leven met mijn man.

Pam, 26-03-2015 05:25 #7
Bedankt voor dit artikel!
Herkenning op ieder punt en dat geeft steun en een beetje troost. Inderdaad over een persoonlijkheidsstructuur die zo onwaarschijnlijk en liefdeloos is; dat je het niet kan voorstellen.
De verwoestende uitwerking op mijn leven, heeft mij gedwongen het in te zien; ook met de hoop om het draaglijker te maken. Dit artikel heeft mij geholpen. Nogmaals bedankt!

Shana, 16-03-2015 00:36 #6
Toen ik 6jaar was zijn mijn ouders gescheiden, en bleef ik samen met mijn 3 oudere zussen bij onze moeder.
Al van toen we klein waren, kregen we verhalen te horen over hoe verschrikkelijke haar jeugd was( fysieke en mentale mishandeling door haar eigen moeder etc…) mijn moeder had dan ook vaak last van depressies en werd meerdere malen opgenomen in de psychiatrie.omdat wij geen familie hadden, moesten wij naar een opvangtehuis terwijl ze in de psychiatrie verbleef.tegen de tijd dat ik 12j was, waren mijn zussen de deur uit en verbraken ze het contact.mijn moeder vertelde aan iedereen die het wou horen, dat haar kinderen haar (en mij) zomaar hadden laten vallen en dat ze er zoveel verdriet van had enz… ik was de jongste en mijn moeder was mijn god.ik was dan ook boos op mijn zussen.ik begreep niet waarom ze ons in de steek hadden gelaten.jaren heb ik me afgevraagd waarom… nu ben ik 27j en heb in de jaren dat ik alleen was met mijn moeder veel meegemaakt… zo was ik bv op mijn 18de van huis weg gelopen en bij een vriendje gaan wonen. Om me terug thuis te krijgen had ze mij wijsgemaakt dat ze longkanker had en niet lang meer zou leven… pas na 2 maanden nadat ik terug thuis was komen wonen, heeft ze me verteld dat het niet waar was, en ze vond dat perfect normaal. Volgens haar was dat de enige manier om me terug thuis te krijgen, en weg van mijn "slecht" vriendje. En toen ik na een zoveelste ruzie bij mijn huidige vriend ging wonen (ik woonde toen al een paar weken alleen, niet ver van haar) was ze weer op pad om mijn relatie te dwarsbomen. Ze stuurde de politie naar ons thuis en had gezegd dat ik mishandeld werd.de politie zelf zeiden toen tegen mij dat er iets niet juist was met haar… ze kreeg zelfs hulp van slachtofferhulp, ze belde mij constant ze is zelfs in mijn buurt rond gegaan met mijn foto (ze wist toen niet precies waar ik woonde ). Ik denk ook dat ze seks heeft gehad met mijn 1ste vriendje en vriendjes van mijn zussen… ik kan blijven vertellen… tot op de dag van vandaag houdt het niet op, ik zou zo graag willen dat iemand haar kan "genezen". Ik heb al vaak gedacht om het contact te verbreken.maar ze heeft al eerder gedreigd als ik dat zou doen, ze zelfmoord gaat plegen.moet ik dit geloven? Geen idee, maar ik wil het niet op mijn geweten hebben… ik ben blij dat ik niet de enige ben met een narcistische moeder.hopelijk delen nog meer mensen hun verhaal…

Lianne, 01-02-2015 00:34 #5
Wat een ongelooflijk herkenbaar stukje, bedankt!

Herkenning, 20-01-2015 17:35 #4
Wilma,
Jij hebt dus totaal geen idee wat narcisme inhoudt. Dit soort mensen en in dit geval moeders bestaan echt. Ze maken je leven tot een ware hel. Je gaat kapot. Hoe goed je alles ook probeert, hoeveel je er ook over wilt praten, hoeveel kansen je ze ook geeft, deze mensen veranderen niet. Ze zijn zelf heilig en alles is een ander zijn schuld. We praten wel weer verder als je met zo'n persoon moet leven.

Miranda, 28-08-2014 23:37 #3
Wat is dit verhelderend om te lezen. Alles is zooo herkenbaar. Alleen heb ik geen broers of zussen, maar palmt mijn moeder mijn oudste dochter (mijn dochter is 13) helemaal in en hoort ze mijn oudste dochter regelmatig uit als wij ruzie hebben.

Wilma, 29-06-2014 08:05 #2
Wat een zielig verhaal staat hier boven geschreven. Een verhaal om vele liefde volle gezinnen tegen elkaar op te zetten. Een vader en moeder die bezorgd zijn, nemen verantwoording en leiding, maken besluiten, niet uit macht. Een vader hoort van uit het oer instinkt te jagen vaak zit daar geen of minder gevoel bij. Logisch anders kon hij zijn prooi niet dode om zijn kroost te voeden. Dit gedrag is aangeboren op zichzelf een feit. Hij zou anders zijn prooi niet kunnen dode. In de huidige tijd moet hij gewoon geld in het laadje brengen op een eerlijke manier niet ten koste van zijn naaste, collega of buren. Een moeder zorgt liefde vol voor haar kinderen en leert de kinderen vaardigheden aan om haar kind inzicht te geven in goed en fout, grenzen te stellen in goed en kwaad. Om het kind handvaten mee te geven om later voor zichzelf te zorgen en op eigen benen te kunnen gaan staan.

In jullie verhaal lees ik alleen maar over macht. Normaal gesproken hoe zwak of ziek een moeder kan en mag zijn. Zij heeft haar kinderen lief, en de kinderen hun vader en moeder ondanks al hun gebreken. Kinderen weten niet beter, zoals vaak erfelijk bepaald. Zet met een dergelijk verhaal niet heel de maatschappij op zijn kop. Alleen met wederzijdse liefde begrip en geduld kunnen problemen op gelost worden. Liefde volle ouders nemen verantwoording en sturen de kinderen aan. Vliegt hun kind op latere leeftijd uit, kunnen zij het met een gerust hart los laten de basis om te overleven is aangeleerd. De wijze levens lessen van de ouders draagt hun kind bij zich en kan verder op eigen benen staan.

Mindy, 27-04-2014 19:53 #1
Heel erg herkenbaar, maar hoe ga je om met een schoonmoeder die haar ene zoon behandelt als een ster en die haar trouwens niet ziet staan. En haar andere zoon die behandelt ze als een stuk vuil, maar hij staat dag en nacht voor haar klaar. Ik heb met haar altijd het gevoel, dat ze met ons omgaat omdat die andere niks met haar te maken willen hebben. Hoe ga je hier mee om?

Infoteur: Luuk1989
Laatste update: 12-01-2014
Rubriek: Mens en Samenleving
Subrubriek: Psychologie
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 48
Schrijf mee!